მოგესალმებით,

ამბობენ, რომ ბეტონი საუკეთესოდ ინახავს საიდუმლოებებს. ის მძიმეა, ცივი და ათწლეულების განმავლობაში შეუძლია დუმილის შენარჩუნება.

ეს არ არის ტრადიციული სიყვარულის ისტორია. ეს არის ამბავი ნდობაზე, რომელიც იქ იბადება, სადაც ყველაფერი სხვა ინგრევა. ნუ ეძებთ აქ კლასიკურ რომანტიკას; ეძეთ ის უხილავი ძაფები, რომლებიც ორ ადამიანს მაშინ აერთებს, როცა სიმართლე ერთადერთ გადასარჩენ იარაღად იქცევა.

ხანდახან ყველაზე მყარი ხიდები არა მდინარეებზე, არამედ იმ უფსკრულზე იგება, რომელსაც შიში და დუმილი ჰქვია.

————————————

პროლოგი

ქალაქი არასოდეს სვამს კითხვებს მანამ, სანამ საძირკველი არ შეირყევა.

წლების განმავლობაში ჩვენ მივეჩვიეთ იმ აზრს, რომ პროგრესი მსხვერპლს მოითხოვს. ჩვენ გვჯეროდა, რომ ხიდები, რომლებიც ჩვენს თავზე იგებოდა, ორ ნაპირს აერთებდა, სინამდვილეში კი ისინი მხოლოდ უზარმაზარი ბეტონის სარქველები იყო, რომლებიც წარსულის ცოდვებსა და მიწისქვეშა სიცარიელეს ფარავდნენ.

ამბობენ, რომ ბეტონი ყველაზე საიმედო მოწმეა - ის ყველაფერს ინახავს, რასაც მასში ჩააყოლებენ: ფულს, ღალატს და ადამიანებსაც კი. მაგრამ ბეტონს ერთი თვისება აქვს: დროთა განმავლობაში ის იბზარება. და როცა პირველი ნაპრალი გაჩნდება, სიმართლე, რომელიც იქ ათწლეულების განმავლობაში იხრწნებოდა, გარეთ ისეთი ძალით გამოვარდება, რომ ყველაზე მყარ კონსტრუქციებსაც კი ნანგრევებად აქცევს.

*********************************

თავი 1- გაუჩინარება

თბილისის ნოემბრის წვიმა რედაქციის მინებზე ისე ასკდებოდა, თითქოს შიგნით შემოჭრას და იმ მძიმე სიმართლის წაშლას ლამობდა, რომელიც ლუკა ახალაიამ ბოლო თვეებში მოაგროვა. ოთახში მარტო იყო. ჰაერი თამბაქოს კვამლითა და ძველი ქაღალდების სუნით იყო გაჯერებული. მაგიდაზე ყავა უკვე გაცივებულიყო, ზედაპირზე კი თხელი, მუქი აპკი გადაჰკვროდა - ისეთივე გაუმჭვირვალე, როგორიც ის საქმე, რომელსაც ლუკა იკვლევდა.
ეკრანზე გახსნილი საქაღალდე - „ხიდი“ - თითქოს შავი ხვრელი იყო. პროექტი „აღორძინება“. ოფიციალური ვერსიით, ეს ხიდი ქალაქის ორ ნაწილს შორის ევროპული სტანდარტის კავშირი უნდა ყოფილიყო, სინამდვილეში კი ლუკას წინაშე გადაშლილი რიცხვები სხვა ამბავს ყვებოდნენ. ციფრები არ ცრუობდნენ: ბეტონის მარკა იმაზე დაბალი იყო, ვიდრე უსაფრთხოების ნორმები მოითხოვდა, ხოლო დაზოგილი მილიონები ფანტომური კომპანიების ანგარიშებზე ილექებოდა.
ლუკა არ იყო ემოციური კაცი, მაგრამ იმ საღამოს თითები უკანკალებდა. მან აუდიოჩანაწერი ჩართო, რომელიც თავისთვის შეინახა - როგორც დაზღვევა, ან იქნებ როგორც ანდერძი. - „თუ ამას უსმენ, ესე იგი დრო აღარ მქონდა,“ - ჩურჩულებდა მისი ხმა. - „არავის ენდო ბოლომდე. მათ შორის არც უახლოეს ადამიანებს. სისტემა არ არის მხოლოდ ადამიანები, სისტემა ჩვევაა, რომლის დათმობაც არავის უნდა.“
მან ლეპტოპი დახურა, ქურთუკი აიღო და შენობიდან გავიდა. ეს იყო ბოლო შემთხვევა, როცა ის სათვალთვალო კამერებმა დააფიქსირეს - წვიმაში გაუჩინარებული ლანდი, რომელიც საკუთარ სიმართლეს მიჰყვებოდა.

მეორე დილას მარიამი ლუკას ბინაში იდგა. პოლიციამ ბინა უკვე დაათვალიერა, ლეპტოპი წაიღეს და ყველაფერი ისე დატოვეს, თითქოს აქ არაფერი მომხდარა. მარიამი პროგრამისტი იყო, მისი გონება ალგორითმებითა და ლოგიკური ჯაჭვებით მუშაობდა. ის ვერ იჯერებდა, რომ ლუკა, რომელიც ყოველთვის ზედმიწევნით ფრთხილი იყო, უბრალოდ „გაქრა“.
მან თვალი მოავლო კედელზე გაკრულ ძველ ფოტოებს. ერთზე ორივენი იყვნენ, ბავშვობაში, მთაში. მარიამი ყოველთვის უფრთხილდებოდა ლუკას, მიუხედავად იმისა, რომ ლუკა უფროსი იყო. ლუკა იდეალისტი იყო, მარიამი კი - პრაგმატიკოსი. ახლა კი ეს იდეალიზმი სასიკვდილო განაჩენს ჰგავდა.
მარიამმა იცოდა ერთი რამ, რაც პოლიციას გამორჩა. ლუკას ჰქონდა ძველი ჩვევა - ის არასდროს ენდობოდა ქლაუდ სერვისებს. მან ლუკას ოთახში, საწოლის ქვეშ, იატაკის მოშვებული ფიცრის ქვეშ დამალულ პატარა, მტვრიან ყუთს მიაგნო. შიგნით ძველი, ხელით აწყობილი მინი-სერვერი იდო.
სახლში მისულმა, აკანკალებული თითებით შეაერთა მოწყობილობა მონიტორთან. ეკრანზე მწვანე სიმბოლოები აციმციმდა. პირველი ბარიერი - პაროლი. „რა იყო შენთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი, ლუკა”- გაიფიქრა მან. პირველი ცდა: მათი ძაღლის სახელი. არასწორია. მეორე ცდა: დედის დაბადების თარიღი. არასწორია. მესამე ცდა: “სისტემა“.
ეკრანი გაიხსნა. შიგნით მხოლოდ ერთი ფაილი იდო, სახელად „M“.
მარიამს სუნთქვა შეეკრა. „M“ - მარიამი. ეს მას დაუტოვა. ფაილზე დაწკაპუნებისას ეკრანზე კიდევ ერთი პაროლის მოთხოვნა გამოხტა. ამჯერად კითხვა იყო: „ვინ აშენებს ხიდს?“
მარიამმს გაახსენდა ლუკას ერთ-ერთი სტატია ამავე თემაზე და სწრაფად აკრიფა პასუხი: „ჩრდილები“.
ფაილი გაიხსნა და ეკრანი ასობით დოკუმენტით აივსო. ტრანზაქციები, ყალბი ტენდერები და ერთი ვიდეოჩანაწერი. მარიამმა ვიდეო ჩართო. ლუკა სარდაფის მსგავს ოთახში იჯდა, სახეზე დაღლილობა ეტყობოდა. - „მარიამ, თუ ამას უყურებ, ესე იგი სიმართლე უფრო ძვირია, ვიდრე მეგონა. ხიდი... ის მხოლოდ ბეტონი და არმატურა არ არის. ეს არის მექანიზმი, რომლითაც ქალაქის მომავალს იპარავენ. დათა გელოვანს დაუკავშირდი. ის ერთადერთია, ვისაც ჯერ კიდევ აქვს სინდისი, თუმცა სისტემა მასაც ახრჩობს.“

კაკუნი კარზე. მძიმე, რიტმული.
მარიამმა სასწრაფოდ გამორთო მონიტორი. ზღურბლზე მაღალი, დაღლილი სახის კაცი იდგა. მთავარი გამომძიებელი, დათა გელოვანი. მისი მზერა ისეთივე ცივი იყო, როგორც ნოემბრის დილა.
- ქალბატონო მარიამ, თქვენი ძმის საქმეზე მოვედი, - თქვა მან და ბინაში ნებართვის გარეშე შემოვიდა. - უნდა იცოდეთ, რომ საქმეს 'გაუჩინარების' სტატუსი მიენიჭა, მაგრამ ზემოდან უკვე მივიღე მითითება, რომ პროცესი არ დავაჩქარო. ხვდებით, რას ნიშნავს ეს?

მარიამმა ირონიულად შეხედა. - ნიშნავს, რომ თქვენც იმ სისტემის ნაწილი ხართ, რომელზეც ლუკა წერდა? თუ იმას, რომ 'ზემოთ' უკვე გადაწყვიტეს, რომ ჩემი ძმა აღარ არსებობს?

დათამ პასუხი არ გასცა. მან მხოლოდ ოთახს მოავლო თვალი და მზერა სერვერზე შეაჩერა

- მე აქ იმიტომ არ ვარ, რომ თქვენი ძმის ლეპტოპი მეორეჯერ წავიღო. მე აქ იმიტომ ვარ, რომ ლუკამ ერთი კვირის წინ მითხრა: 'თუ რამე მომივა, მარიამი იპოვის გზას'. თუ რამე გაქვთ... ნუ ენდობით პოლიციას. მათ შორის, ნურც მე ბოლომდე. სისტემას ყველგან ყურები აქვს.
დათამ მაგიდაზე პატარა ბარათი დატოვა ტელეფონის ნომრით. - ეს ჩემი პირადი ნომერია. არა სამსახურებრივი. თუ გადაწყვეტთ, რომ ბრძოლა გინდათ, დამირეკეთ.

როცა დათა წავიდა, მარიამმა კვლავ ჩართო მონიტორი. მან გახსნა დოკუმენტი, რომელიც სიას ჰგავდა. სიის სათავეში ეწერა: „ალექსანდრე ვარდოსანიძე - მთავარი არქიტექტორი“.
მაგრამ მარიამს სხვა რამემ უფრო დასცა თავზარი. დოკუმენტის ბოლოში, პატარა შრიფტით ეწერა შენიშვნა: „პროექტის რეალური მფლობელი - მოდული 7“.
მარიამმა იცოდა, რა იყო „მოდული 7“. ეს იყო საიდუმლო ფონდი, რომლის უკანაც ქალაქის ყველაზე გავლენიანი ფიგურები იდგნენ.
იმ ღამეს მარიამმა პირველად იგრძნო, რომ ეს აღარ იყო მხოლოდ ძმის ძებნა. ეს იყო შესვლა ლაბირინთში, სადაც ყოველი კედელი სიმართლის დასამალად იყო აგებული. მან აიღო ტელეფონი და დათას ნომერი აკრიფა.

-დათა, მე ვიპოვე 'მოდული 7'.

სიჩუმე ტელეფონის მეორე მხარეს იმაზე ხანგრძლივი აღმოჩნდა, ვიდრე მარიამი ელოდა. - არ გაინძრეთ, - თქვა ბოლოს დათამ დაბალი ხმით. - უკვე გითვალთვალებენ.

მარიამმა ფანჯარაში გაიხედა. ქუჩის მოპირდაპირე მხარეს, შავი ავტომობილი იდგა, რომლის შიგნითაც სიგარეტის ნაპერწკალი ციმციმებდა.
ბრძოლა დაიწყო.
——————————————

დეტექტიური ჟანრი ყოველთვის ძალიან მიყვარდა და გადავწყვიტე მეც შემექმნა ერთი ასეთი ისტორია. ეს ჩემი პირველი ნამუშევარია ამ ჟანრში და იმედი მაქვს მოგეწონებათ. გპირდებით, საინტერესო ამბავი გელოდებათ.

გამიხარდება თუ აზრს გამიზიარებთ <3