თავი 22
აჩრდილი

ჩემმა პატარა თაგვმა დღეს გარემოს შეცვლა გადაწყვიტა. ალბათ უნდოდა იმ სახლს მოშორებოდა, სადაც მე თითქოს მუდმივად ვჩნდები.
თითქოს ბარითან და გრილთან გარეთ ჯდომა ჩემგან დაიცავს.
მე კი უბრალოდ მე-5 ქუჩაზე მივდივარ, ადვოკატის ოფისს გავცდი თუ არა მარკი კარიდან გამოვარდა. ორივე უცებ ვჩერდებით — სულ რამდენიმე სანტიმეტრი გვაკლდა ერთმანეთს რომ დავჯახებოდით.
— ოჰ, ზაკ! ვერ დაგინახე. შენც ახლახან შემოდიოდი...? — ამბობს და წინადადებას ამთავრებს ისე, რომ უკან, ადვოკატის ოფისის კარისკენ იყურება.
— არა, მანქანისკენ მივდიოდი, — მშვიდად ვიტყუები და გზას ვაგრძელებ. ჩემი მანქანა საპირისპირო მიმართულებითაა, მაგრამ შემთხვევით მანქანაშიც კი დავჯდები, თუ ეს მარკს ბეილისიდან მოაშორებს.
— მოდი, შენთან ერთად წამოვალ, — იღიმის მარკი და ფაქტობრივად თვითონვე იპატიჟებს თავს. არადა სინამდვილეში მშვიდად და სასიამოვნოდ ვაპირებდი სეირნობას დაჩემი გოგოსთვის თვალთვალს.
ახლა ამ იდიოტს უნდა გავუმკლავდე.
მარკი გვერდით მომყვება და ყველაფერზე ლაპარაკობს და თან არაფერ მნიშვნელოვანზე. ალბათ ბევრი მეგობარი არ ჰყავს. საშინელი მოლაპარაკეა და საკუთარი ხმის მოსმენაც სიამოვნებს. ფსონს დავდებ, რომ ის ტიპია, რომელიც სარკის წინ დგება და საკუთარ თავს ყოველდღიურ მოტივაციურ სიტყვებს ეუბნება, თუ როგორი მაგარია.
ვცდილობ ისე წავიყვანო, რომ ბეილისს მაქსიმალურად მოვაშორო, მაგრამ როცა უკვე სხვა ქუჩისკენ მიმყავდა წამოიძახა.
— ჰეი, ბეილისი კარგი ადგილია სასმელისთვის. დიდი ხანია აქ არ ვყოფილვარ.
ძლივს ვიკავებ თავს, რომ კბილები არ დავაკრაჭუნო, მიუხედავად იმისა, რომ ახლა ყველაზე მეტად მათი ფხვნილად ქცევა მინდა.
მთავარი მიზეზი, რატომაც ამას არ ვაკეთებ, ისაა, რომ მერე ვეღარ შევძლებ ადის კლ**ორს ვუკბინო.
და ამის კეთება ნამდვილად ძალიან მომწონს.
— იქ საკმაოდ ბევრი ხალხია. დარწმუნებული ხარ, რომ სხვაგან წასვლა არ გინდა? აქედან რამდენიმე კვარტალში ერთ იდეალურ ადგილს ვიცნობ.
მარკი ხელს იქნევს და უკვე გზას კვეთს, პირდაპირ ბეილისისკენ მიდის.
ჯანდაბა.
მე მას უკან მივყვები, პირს ვაღებ და ვემზადები, რომ კიდევ ერთი მიზეზი მოვიფიქრო, რატომ არ უნდა შევიდეთ რესტორანში, მაგრამ ის უკვე ჩემკენ ტრიალდება.
— სიმართლე რომ ვთქვა, აქაური სასმელი და საჭმელი ძალიან მომწონს. დროდადრო აქ მოვდივარ ხოლმე და ჩვეულებრივ უპრობლემოდ შევდივარ. მასპინძელი ძალიან მიყვარს, — ამბობს და ბოლოს თვალს მიკრავს.
ჰო, და ნეტავ რამდენჯერ ჰკითხა მას „იცი მე ვინ ვარ?“ სანამ ცარიელ მაგიდას უპოვიდა?
ჩემი ვარაუდით, მინიმუმ ოთხჯერ.
შინაგანად ამოვიოხრე და იძულებით გავიღიმე, როცა მარკი რესტორანს მიუახლოვდა, შევიდა და პირდაპირ ჰოსტესთან მივიდა.
და ზუსტად ისე, როგორც ხდება ხოლმე, როცა მოულოდნელად ყოფილი პარტნიორი შემოდის, ჰოსტესის ღიმილი ერთი დიუმით ჩამოუვარდა, სანამ კაცობრიობისთვის ცნობილი ყველაზე დაძაბული ღიმილი ძალით არ აიკრა სახეზე.
— გამარჯობა, მარკ. ამჯერად ორი კაცისთვის მაგიდა?
— როგორც ჩანს, ასეა, — უპასუხა მარკმა თავხედური ჩაცინებით. მე სახე მშვიდი და სასიამოვნო შევინარჩუნე, მაშინაც კი, როცა მან ამოიოხრა და მაგიდისკენ გაგვიძღვა.
ზუსტად იქ, სადაც ედი ზის.
საბედნიეროდ, ჩვენი მისვლისას ის ვერ გვამჩნევს, მიუხედავად იმისა, რომ მხოლოდ ხუთი მაგიდის მოშორებით ვსხდებით. ჩვენი მაგიდა მისას მიმართ მართობულად დგას, რაც იდეალურ ხედს მაძლევს მის გულის ფორმის სახეზე, დაღეჭილ ქვედა ტუჩზე და გრძელ წამწამებზე, რომლებიც ლოყებზე ეშლება.
ის ლეპტოპში წერს, მთლიანად კონცენტრირებულია თავის საქმეზე და არა იმაზე, რაც მის გარშემო ხდება. ქვედა ტუჩი მის სწორ კბილებს შორის ტრიალებს. ძლიერი სურვილი მიჩნდება, მივიდე და ის ქვედა ტუჩი ჩემს ტუჩებს შორის მოვიქციო.
მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი პატარა თაგვზე შეპყრობილი ვარ, თვალს მაინც ვარიდებ. სინამდვილეში, მარკის წინაშე სპეციალურად ვცდილობ საერთოდ არ გავიხედო მისკენ. შემოსვლისას ერთხელ მოვახერხე მისი დანახვა, როცა მარკი ჩემზე წინ მიდიოდა, და ეს ერთადერთი „უფლება“ მივეცი საკუთარ თავს.
თუ დაინახავს, რომ მას ვუყურებ, ის სამიზნე გახდება. და ეგ უკანასკნელია, რაც მინდა, რომ ედი ამ ნაძირალების რადარზე მოხვდეს.
სანამ მარკი ერთ კანონპროექტზე ბურტყუნებს, რომელიც არ უნდა რომ მიიღონ, ჩვენს გვერდით ოჯახი ჩაივლის — წყვილი და მათი პატარა გოგო, რომელიც ძალიან ანიმაციურად ლაპარაკობს. დაახლოებით ხუთი წლის იქნება — საყვარელი გოგო ცხენის კუდით, დიდი ირმის მსგავსი თვალებით და ორმოებით ლოყებზე.
მე ვამჩნევ მარკის ეშმაკურ გამომეტყველებას მანამდეც კი, სანამ თვითონ მიხვდება რას აკეთებს, და ძლივს ვიკავებ თავს, რომ მაგიდაზე არ გადავწვდე, მისი კარაქის დანა ვერტიკალურად არ დავაყენო და თავით ზედ არ დავახეთქო.
ამის ნაცვლად, წამიერ გადაწყვეტილებას ვიღებ. ოჯახი მარკს გასცდა და ახლა უკვე მისი ხედვის მიღმაა. როცა ის ისევ ჩემკენ მოაბრუნებს თავს, გვერდზე გადავიხრები და ვაჩვენებ თითქოს იმ პატარა გოგოს ვუყურებ.
სინამდვილეში მის გვერდით მდებარე საჭმლის თეფშს ვუყურებ — ბავშვზე სექსუალური თვალით ყურებას მირჩევნია ყელი თავად გამოვიჭრა — მაგრამ მარკისთვის ეს სრულიად ბუნებრივად ჩანს.
რამდენიმე წამი გავაჩერე ის მტაცებლური მზერა ქათმის სტრიპსებზე, მერე კი გავიმართე და უდანაშაულო გამომეტყველება მივიღე. თუმცა ვგრძნობდი, როგორ მომშტერებოდა მარკი.
რამდენადაც ამაზრზენი უნდა იყოს ეს, უნდა იფიქროს, რომ იმავე გარყვნილ ინტერესებს ვიზიარებ, რაც მას აქვს.
ერთი საათი გავიდა, როცა ვითომ ინტერესს ვიჩენდი არასრულწლოვანი გოგოების მიმართ — რეალურად კი მათ თავებს ზემოთ ვუყურებდი, საჭმელს ან რაიმე ახლოს არსებულს, რომ ილუზია შემექმნა. არაფერს ვაკეთებდი ძალიან აშკარად ~ — მხოლოდ დროდადრო, ეჭვი რომ არ გაჩენოდა.
ამ საათის განმავლობაში მარკი უფრო და უფრო თვრებოდა. ჯენტლმენების კლუბში შევამჩნიე, რომ ვისკის ისე სვამს, თითქოს სიცოცხლის შენარჩუნების საშუალებაა.
მეჩვენება, რომ ალკოჰოლიზმიც აქვს, სადიზმთან ერთად.
და რა თქმა უნდა, სწორედ მაშინ გადაწყვიტა ამ ნაძირალამ გარშემო კარგად მიმოეხედა და შეემჩნია ჯერ კიდევ მომუშავე ედი, თავის პატარა კუთხეში მოკალათებული. გვერდითი ხედვით თვალს ვადევნებდი მას და რასაც არ უნდა წერდეს, მთლიანად ჩაფლულია.
—აი, ეს კი ნამდვილი სილამაზეა, — თქვა მარკმა და პირდაპირ ედის მიაშტერდა. ის საწრუპით სვამდა მარგარიტას ბოლო ყლუპებს.
ორი წამი მქონდა გადაწყვეტილების მისაღებად — მოვქცეულიყავი ისე, თითქოს არ ვიცნობდი, თუ მეთქვა, რომ ჩემია.
სანამ რამეს ვიტყოდი, მარკმა ტელეფონი ამოიღო და მას ფოტო გადაუუღო, შემდეგ კი სწრაფად დაიწყო რაღაცის აკრეფა, თითქოს ვიღაცისთვის უნდა გაეგზავნა.
ჩემი ხელი მის ტელეფონზე დაეცა და შეაჩერა.
მან თავი ასწია, თვალები გაფართოებული ჰქონდა, ლოყები კი სიწითლისგან ეწვოდა.
—რასაც არ უნდა აკეთებდე ახლა, შეწყვიტე. ეგ გოგო ჩემია.
მარკს თვალები კიდევ უფრო გაუფართოვდა.
—ის გოგო იქით? შენი არის?
თავი ერთხელ დავუქნიე.
—მას უყვარს, როცა მუშაობის დროს მარტო ტოვებენ, და მე პატივს ვცემ მის სივრცეს.
მარკის თეთრი, ბუჩქოვანი წარბები შეიკრა.
—რატომ არაფერი თქვი? მაინც გამაცანი.
—ვაპირებდი, როცა მუშაობას დაასრულებდა.
მარკის თვალები შევიწროვდა, დაბნეულობა ჩაუვარდა ლურჯ თვალებში. ის უკვე ასაკოვანი კაცია — ჩამოშვებული კანი, ღვიძლის ლაქები და მუხლების პრობლემები, რადგან ყოველ ჯერზე კვნესის, როცა დგება.
მაგრამ ასაკის მიუხედავად, გონება ჯერ კიდევ ძალიან მახვილი აქვს.
— ისე აპირებდი რესტორანთან ჩავლას, რომ არ უნდა მისალმებოდი?— მეკითხება თითქმის დაკითხვასავით, ჩემს იმ ტყუილს გულისხმობს, თითქოს მანქანისკენ მივდიოდი. — და სხვა რესტორანში მიდიოდი?
მე პირდაპირ თვალებში ვუყურებ, რომ დაინახოს რამდენად არ მადარდებს მისი კითხვები.
— ჩემი გოგო მშვიდ პატარა ნაჭუჭში ცხოვრობს, როცა თავის წიგნებს წერს. მუშაობის დროს არ უყვარს, როცა აწუხებენ, და მე მის სივრცეს პატივს ვცემ. მით უმეტეს იმიტომ, რომ ეს მაძლევს თავისუფლებას, ვაკეთო რაც მინდა ისე, რომ ის არ ღელავდეს იმაზე, რას ვაკეთებ.
თუ ამას ცოტაოდენ ღალატის მინიშნებასაც დაუმატებს, მარკი მაშინვე ხვდება აზრს. ის იცინის, მისი გაყვითლებული კბილები სრულად ჩანს.
— ვიცოდი, რომ მომეწონებოდი, — ჩაიცინა მან, თვალის კუთხეებში ნაოჭები კიდევ უფრო გაუღრმავდა.
მის ტელეფონს ვუჭერ ხელს, მოწყობილობა ისევ ორივეს ხელებს შორის არის გაჭედილი.
— წაშალე ფოტო, მარკ.
მარკს თვალები უფართოვდება.
— ოჰ, რა თქმა უნდა! ძალიან ვწუხვარ, ზაკ. წყენინება არ მინდოდა. წარმოდგენაც არ მქონდა, — სწრაფად ამბობს და ცდილობს სიცილით დაფაროს ის ფაქტი, რომ ჩემი პატარა თაგვის მოტაცებას აპირებდა. ის სწრაფად შლის ფოტოს თავისი გალერეიდან.
მოგვიანებით მის ტელეფონს გავტეხავ, რომ დავრწმუნდე, ნამდვილად სამუდამოდ წაიშალა თუ არა ფოტო.
ეს ფიქრობს, რომ დებილი ვარ და არ ვიცი რა არის აიქლაუდი, ან რომ შეგიძლია ნაგვის საქაღალდეში შეხვიდე და ფოტო თავიდან აღადგინო.
ასევე დავრწმუნდები, რომ ფოტო სინამდვილეში არავის გაუგზავნა.
— ყველაფერი რიგზეა, — მშვიდად ვამბობ, სკამზე უკან ვჯდები და ვითომ უდარდელად გამოვიყურები.
მაგრამ სინამდვილეში ასე საერთოდ არ არის.
მისი ყურიდან ყურამდე გაჭრის ღიმილი ჩემს დაძაბულ კუნთებში ვიბრირებს. მაგიდის ქვეშ ხელს ვამოძრავებ, ვებრძვი იმ სურვილს, რომ პირდაპირ მარკის ყელი არ გამოვჭრა.
მისი მოკვლა მინდა.
არა…
მის მოკვლას ვაპირებ.
ნელა.
— მაშინ მივალ და თავს გავაცნობ. უკვე ერთი საათია დაუღალავად მუშაობს. დარწმუნებული ვარ, არ ეწყინება.
სანამ ამ ბებერ ყეყეჩს ვეტყვი, რომ უკან დაჯდეს, ის უკვე წამომდგარია და ედისკენ მიდის.
ჯანდაბა.
მეც სწრაფად მივყვები. თითქოს მოახლოებული საფრთხე იგრძნო — მარკისგან თუ ჩემგან, არ ვიცი — ის თავს სწევს და მისი მზერა ჩემსას ეჯახება.
მაშინვე თვალები უფართოვდება კარამელისფერი მარმარილოსებრივით, და სახე დაახლოებით ხუთი ტონით უფერმკრთალდება. უკვე მზად ვარ, სპრეი-ტანის ლოსიონიც კი შევასხა, ოღონდ ისე აშკარად არ გამოჩნდეს, რომ ჩემი დანახვა სულაც არ გაუხარდა.
მარკი ჩემზე წინ მიდის, ამიტომ სწრაფად ვუგზავნი ედის მკაცრ გამაფრთხილებელ მზერას. მისი წარბები იკუმშება, მაგრამ რეაგირებას ვერ ასწრებს, რადგან მარკი ხელს პირდაპირ სახესთან უწვდის.
— ახალგაზრდა ქალბატონო! რა სასიამოვნოა თქვენი გაცნობა. მაპატიეთ, ზაკმა თქვენი სახელი არ მითხრა. მე მარკ ზაინბურგი ვარ. ცოტა ხნის წინ თქვენი მეგობარი ბიჭი გავიცანი და მართლაც კარგი წყვილი ხართ, მაგრამ უნდა ვთქვა — თქვენ ბევრად უფრო შთამბეჭდავი ხართ.
ედი პირს აღებს, მაგრამ სიტყვა არ გამოსდის — მოულოდნელმა შეჭრამ, იმან რომ მარკმა ზაკად მომიხსენია და თქვა თითქოს მემი მეგობარი გოგო იყოს, მთლიანად აურია თავგზა.
— ედი — ვამბობ მე. ორივე მაშინვე ჩემკენ იხედება. — მისი სახელია ედი. მაპატიე, პატარავ, არ მინდოდა შემეწუხებინე. მარკზე ხომ გითხარი უკვე — ის კაცია, სამსახურში რომ გავიცანი.
მარკს გვერდულად ვუყურებ და ვაძლევ საშუალებას იფიქროს, თითქოს ედის ვუთხარი რომ სხვა გარემოებაში გავიცანით. ამის გაგონებაზე ის უფრო ფართოდ იღიმის.
ჯენტლმენების კლუბი სულაც არ არის საიდუმლო, მაგრამ ნამდვილად ის ადგილი არაა, სადაც დადიხარ მაშინ, როცა სახლში ლამაზი ცოლი ან შეყვარებული გელოდება. ყოველ შემთხვევაში, თუ ნარცისი არ ხარ.
— ოჰ… სალამი მარკ. სასიამოვნოა შენიგაცნობა, — ბოლოს ამბობს ედი და მარკის ხელს თავისაში იღებს.
ამ მომენტში ძალიან ბევრი რამეს ვგრძნობ.
უპირველესად — საშინელი სურვილი მაქვს, რომ ვაკოცო მას იმისთვის, რომ რაღაცას აჰყვა, რასაც თვითონაც ვერ ხვდება.
ამისთვის მერე აუცილებლად ჯილდოს მიიღებს.
მაგრამ ასევე ვგრძნობ, როგორ იღვიძებს ჩემში მესაკუთრე მხეცი. არა მხოლოდ იმისთვის, რომ ედი ჩემად გამოვაცხადო, არამედ იმისთვისაც, რომ ნამდვილი მონსტრისგან დავიცვა. იმ მომენტში, როცა მარკი ედის ლამაზ დაბურულ ხმას ამჩნევს, თვალები უმძიმდება. და თუ დავინახავ, რომ მის ზედას უყურებს, აქვე და ახლავე მოვკლავ.
ედი მათი გადახლართული ხელებისკენ შეშფოთებით იყურება, მაგრამ სწრაფად მალავს მზერას. მარკი ვერ ამჩნევს, როგორ იწმენდს ის ხელს ჯინსებზე ჩუმად, როცა ხელს უშვებს — მაგრამ მე ვამჩნევ.
— ჩემთვისაც სასიამოვნოა. ძალიან ლამაზი სახელია. რისი შემოკლებაა?
ის ყელს იწმენდს და კიდევ ერთხელ მესვრის მზერას, რომელიც პირდაპირ ამბობს — რა ჯანდაბაა.
— ადელაინი.
მარკის სახე ცოცხლდება, თითქოს მისი პასუხით აღფრთოვანდა.
— ლამაზი სახელი ლამაზი გოგოსთვის.
მის ლოყებზე ლამაზი წითელი სიწითლე ჩნდება. თითქოს მორცხვად იქცევა, მაგრამ მე ვგრძნობ, როგორ მოდის მისგან ნერვიული ენერგია ტალღებად. ჩემი პატარა თაგვი სოციალურ სიტუაციებში კარგად ვერ გრძნობს თავს — განსაკუთრებით მაშინ, როცა დაუგეგმავად აღმოჩნდება ასეთში.
— კარგი, მარკ. მოდი ჩემი გოგო დავტოვოთ სამუშაოსთან.
როცა ვამბობ ჩემი გოგოს, ედის თვალები წამით ვიწროვდება. მე ოდნავ წარბს ვწევ, თითქოს ვუბედავ წინააღმდეგობას.
მან იცის — ამას მარკისთვის არ ვამბობ.
მას დიდი ხნის განმავლობაში მოუწევს ჩემი მხრიდან ჩემი გოგოს მოსმენა.
შემდეგ ეტაპზე ეს ჩემს ცოლამდე მივა და მერე — ჩემი შვილების დედამდე.
ერთ დღესაც თავში გაუჯდება, რომ ჩემი არის.
— სისულელეა! — ხმამაღლა ამბობს ის და რამდენიმე ცნობისმოყვარე მზერასაც იზიდავს. — შენ ხომ არ გაწუხებთ, არა, ედი?
პირველად ჩემი სახე ოდნავ იცვლება და ხმადაბლა ვიღინები. მარკი ამას ვერ ამჩნევს, მაგრამ ედი ამჩნევს. მეტიც — ჩემი გაბრაზება თითქოს ცოტათი ამშვიდებს. ალბათ ის ფაქტი, რომ ეს სიტუაცია მეც არ მომწონს, გარკვეულ შვებას აძლევს, იმასთან შედარებით, თითქოს მე შეგნებულად ვრთავ მას რაღაც საშიშ საქმეში.
ედი თავს აქნევს, ლეპტოპს ნაზად ხურავს და ფეხებთან მდგომ ჩანთაში დებს.
— გთხოვთ, გააგრძელეთ, — ამბობს ის. ხმაში ერთი ნოტი ოდნავ უთრთის. მე მის გვერდით ვჯდები და დაძაბულ მხრებზე ხელს ვხვევ, იმ იმედით, რომ ჩემი ყოფნა ცოტათი მაინც აგრძნობინებს უსაფრთხოებას და სიმშვიდეს.
— აბა, მომიყევით, როგორ შეხვდით ერთმანეთს, შეყვარებულებო, — ამბობს მარკი და ახალ ადგილზე კომფორტულად ჯდება. ის ოფიციანტს ხელს უქნევს კიდევ ერთი სასმლისთვის და მე გულში ვკვნესი.
— წიგნის ხელმოწერის ღონისძიებაზე, — ვპასუხობ. — იქ იყო საოცარი ავტორი, რომელიც წიგნებს აწერდა ხელს. მე დავინახე ის და იმ წამსვე შემიყვარდა. მერე ვიპოვე, პაემანზე დავპატიჟე და დანარჩენი უკვე ისტორიაა.
ის იღიმის, თუმცა ეს ღიმილი თვალებამდე არ აღწევს.
— ჰო, ის ძალიან ჯიუტია, — ამბობს ედი უხერხული სიცილით.
— საინტერესოა! — ამბობს მარკი და მისი თვალები პინბოლის ბურთივით გადადის ჩვენ შორის. ამ დროს ტელეფონი ვიბრირებს და როცა ჯიბიდან იღებს, სახე ეცვლება.
ყელს იწმენდს და დამნაშავე ღიმილით გვიყურებს.
— თუ წინააღმდეგი არ იქნებით, ტუალეტში შევალ და ამ ზარს ვუპასუხებ, ედი. გთხოვთ, კიდევ ერთი მარგარიტა შეუკვეთე. ჩემზე იყოს.
მარკი დგება და უკან არც იხედება. მისი ნაბიჯები არათანაბარია — ზედმეტი ალკოჰოლის გამო — და მზერა ტელეფონზე აქვს მიჯაჭვული.
ედი მილიწამში იწყებს ნივთების პანიკურად ჩალაგებას. ხელები უკანკალებს, როცა დარჩენილ ნივთებს ჩანთაში ყრის.
— თუ ფიქრობ, რომ წახვალ, ძალიან ცდები.
ის იყინება, უკანიდან გამომხედა და მერე ისევ აგრძელებს. მე მშვიდად და ფრთხილად ვმოძრაობ, რომ გარშემო მყოფებს ყურადღება არ მივაქცევინო, და ხელს მის კისერზე ვასრიალებ.
ჩემს შეხებას რომ გრძნობს, ისევ ჩერდება. როცა უფრო ძლიერად ვუჭერ, ჩუმად კვნესის.
— შემომხედე. ახლავე.
ის თვალებს წამით მაგრად ხუჭავს, მერე ხსნის და მისი ლამაზი კარამელისფერი თვალები ჩემსას ხვდება.
შიშითაა სავსე — და ეს თითქმის მაკვირვებს.
სიბნელეში ის ცოცხლდება ცეცხლით. თითქოს ღამე კვებავს მის ალს და არა ჟანგბადი. ხოლო დღის შუქზე მორცხვი და შეშინებულია. ის ხდება თავისი ზედმეტსახელის მსგავსი — პატარა, მშვიდი თაგვი.
— თუ აქამდე არასდროს მიგიღივარ სერიოზულად, ახლა მაინც გააკეთე ეს, ადელაინ, — ვამბობ. ჩემი ხმის სიმკაცრეზე მისი თვალები ფართოვდება. — აქ იჯდები მშვიდად, როგორც კარგი პატარა გოგო, და ვითამაშებთ ამ როლს მანამდე, სანამ მარკს არ დავარწმუნებ, რომ წავიდეს. მხოლოდ ამის შემდეგ შეძლებ შენი ნივთების ჩალაგებას და სახლში წასვლას. გაიგე?
აი ისიც.
ცეცხლი იფეთქებს.
— კარგი. მაგრამ ის მაინც მითხარი რა ჯანდაბა ხდება, ზადე. თუ ზაკი. საერთოდ რომელი არის შენი ნამდვილი სახელი? იცი რა, არ მაინტერესებს. არ ვიცი რა თამაშს თამაშობ, მაგრამ ამის შემდეგ მე ამ ყველაფერში აღარ ჩამრთო.
მე წინ ვიხრები და გამაფრთხილებელ მზერას ვუგზავნი. ის მაშინვე ხურავს პირს, მაგრამ მის თვალებში ცეცხლი არ ქრება.
— მე ვცადე, — კბილებში ვამბობ. — ვეცდები რაც შეიძლება მალე მარკთან ერთად წავიდე, მაგრამ მანამდე გააკეთე რასაც გეუბნები. ჩვენ ძალიან შეყვარებულები ვართ და შენ ჩემი მზრუნველი პატარა შეყვარებული ხარ. ესაა ყველაფერი, რაც ახლა უნდა იცოდე.
მისი თვალები ნელ-ნელა ფართოვდება, თითქოს ფიქრობს, რომ ჭკუიდან გადავედი. რაც მან არ იცის ისაა, რომ ჭკუიდან მაშინ გადავედი, როცა პირველად დავინახე — და მას შემდეგ აღარ დამბრუნებია .
— რა ხდება, ზადე? — ჩუმად მეკითხება ის. — მარკი საშიშია? რატომ ატყუებ?
მე ვსუნთქავ მძიმედ.
— დიახ, — ვაღიარებ. — ის საშიშია და თვალი შენ დაგადგა.
სანამ ის კიდევ რამეს მკითხავს, მარკი ბრუნდება. სახეზე მხიარული ღიმილი აქვს.
— სასმელი არაა? — კითხულობს ის და გაშლილი ხელებით მაგიდასთან მოდის.
— ჩემი ბრალია. ცოტა გავერთე მისასალმებელი კოცნით, — ვიტყუები და ზედმეტად სულელურ ღიმილს ვიკრავ.
აზრი, რომ მე საჯაროდ ჩემს გოგოს ვკოცნიდი, აშკარად აღაგზნებს — ეს მის თვალებში წამიერად ჩანს — თუმცა მალევე ფარავს ხმამაღალი სიცილით.
ედი ყელს იწმენდს, მკერდში ძლიერად მირტყამს იდაყვს და უხერხულ ღიმილს იკრავს.
— რაზე მუშაობდი, ადელაინ ძვირფასო? — ეკითხება მარკი, სკამზე ისევ კომფორტულად ჯდება და ბურბონის დიდ ყლუპს სვამს.
— ემ... რამდენიმე რამეზე. 40-იანი წლების ერთ ძველ გამოუძიებელ საქმეს ვიკვლევდი, — პასუხობს ის.
მარკი წარბს სწევს.
— მართლა? რატომ?
მის ლოყებზე სიწითლე იმატებს.
— ემ… სინამდვილეში ეს ჩემი დიდი ბებიის საქმეა. ჯენევიევ პარსონსის.
— ოჰ, მე ეგ საქმე ვიცი! — წამოიძახა მარკმა. — მამაჩემი დეტექტივი იყო მაგ დროს და მას უფლება არ მიცეს ამ საქმეზე ემუშავა.
მისი წარბების აწევიდან ჩანს, რომ დაინტერესდა.
— არ მიცეს უფლება? ეს როგორ?
— ინტერესთა კონფლიქტი იყო. ის და ჯონ პარსონსი ოცი წელი საუკეთესო მეგობრები იყვნენ, და ჯიჯი მისი კარგი მეგობარიც იყო. მისმა სერჟანტმა თქვა, რომ საქმე ძალიან პირადული იქნებოდა მისთვის, ამიტომ მხოლოდ გვერდიდან უნდა ეყურებინა, როგორ გააფუჭეს საქმე. — მხრებს იჩეჩავს. — მამა ყოველთვის ფიქრობდა, რომ ეს ჯონმა გააკეთა.
ედი წინ იხრება და მარკის თითოეულ სიტყვას ყურადღებით უსმენს.
— შენი მამა ფრენკი იყო?
მარკი წარბს წევს.
— დიახ.
ედი ყელს იწმენდს.
— ჩემმა ბებიამ ფრენკი რამდენჯერმე ახსენა.
ის იცინის.
— ჰო, როცა პატარები ვიყავით, ერთად ვთამაშობდით.
— მაშინ რატომ ფიქრობდა შენი მამა, რომ ჯონმა გააკეთა?
მარკი მხარს იჩეჩავს.
— სიმართლე გითხრა, ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ მახსოვს, რომ ჯიჯი და ჯონი ხშირად ჩხუბობდნენ. მამა ძალიან იყო დარწმუნებული ამაში, მაგრამ ამის დასამტკიცებლად არანაირი მტკიცებულება არ არსებობდა. მაშინ საკმაოდ პატარა ვიყავი, ამიტომ ჩემი მოგონებები შეიძლება ცოტა ბუნდოვანი იყოს. მაგრამ რამდენიმე ღამე მახსოვს, როცა ის მთელ ბოთლ ჯეკდენიელს სვამდა და ჩუმად ბუტბუტებდა, რომ მას აზღვევინებდა ყველაფრისთვის რაც მოხდა. — სიტყვა მას-ს თითებით ბრჭყალებში სვამს. — ვიცი, რომ მათი მეგობრობა მისი მკვლელობის შემდეგ დაინგრა. ჯონი მძიმე ალკოჰოლიკი გახდა, მამა კი განადგურებული იყო, რადგან ორი კარგი მეგობარი დაკარგა.
ედის თვალები აღფრთოვანებით ფართოვდება. აშკარად ძალიან აინტერესებს. ჯიჯის მკვლელობის ამოხსნა მისთვის ბევრს ნიშნავს. მაგრამ მე ვიცი, რომ სინამდვილეში ის ამას საკუთარი თავისთვის ცდილობს.
რომ არა ის ფაქტი, რომ მას თავისი სტალკერი ჰყავს, არ ვიცი საერთოდ თუ შეეცდებოდა ედი გაერკვია, ვინ მოკლა მისი დიდი ბებია.
საქმე იმაში არ არის, რომ უბრალოდ უნდა გაიგოს ვინ გააკეთა ეს. საქმე იმაშია, რომ უნდა დაამტკიცოს — ეს ჯიჯის სტალკერმა გააკეთა და სხვამ არავინ.
მაქვს შეგრძნება, რომ თუ ამას ასი პროცენტით დაამტკიცებს, მაშინ საბოლოოდ დაარწმუნებს საკუთარ თავს, რომ ყველა სტალკერი მკვლელი ფსიქოპათიაა — და ბოლოს შეძლებს ჩემზე სიძულვილს და სამუდამოდ მომიშორებს.
და ეს მხოლოდ იმას ნიშნავს, რომ მე ნელ-ნელა ვარღვევ ბრილიანტებით გამაგრებულ ციხესიმაგრეს, რომელიც მის გულს აკრავს.
მას სჭირდება რაღაც კონკრეტული, რასაც დაიჯერებს, რადგან მისი მორალი და ძირითადი რწმენები უკვე ეჭვქვეშ დგას.
ამ დროს მარკის ტელეფონი რეკავს და ედის შემდეგი კითხვები წყდება. მარკი ეკრანს დახედავს და ზარს აჩუმებს, მაგრამ მისი სერიოზული გამომეტყველებიდან ვხვდები, რომ რაღაც საქმე იძახებს.
— ეს ჩემი თანამშრომელი იყო. უნდა წავიდე, რაღაც საქმეზე, — ამბობს ის, ბოლომდე სვამს სასმელს და დგება. — მაგრამ მისმინეთ, მომავალ კვირას ჩემს სახლში საქველმოქმედო ღონისძიებას ვაწყობ. ჩემთვის დიდი პატივი იქნება, თუ ორივე დაესწრებით.
— ოჯ, არ ვიცი..— ამბობს ედი, და მისი დისკომფორტი ისევ ბრუნდება. ბოლო რაც მას უნდა, არის ჩემს შეყვარებულად უფრო დიდხანს თავის მოჩვენება, ვიდრე აუცილებელია.
საინტერესოა რას იზამს მაშინ, როცა დავქორწინდებით და მისი მუცელი ჩემი ბავშვით იქნება გამობერილი.
მაშინ ნამდვილად რთულ მდგომარეობაში აღმოჩნდება.
— გთხოვთ, გული ძალიან დამწყდება, ზაკი ჩემი კარგი მეგობარია. მინდა იქ ორივე გიხილოთ.
მის თვალებში შიშს რომ ამჩნევს, ამატებს:
— თუ გინდა, შეგვიძლია უფრო დეტალურად ვისაუბროთ შენი დიდი ბებიის საქმეზე. მამაჩემი შენს ოჯახთან ძალიან ახლოს იყო, ამიტომ ბავშვობაში ხშირად ვიყავი ჯონთან და ჯიჯისთან. სინამდვილეში, სერა და მე ხშირად ერთად ვთამაშობდით. დარწმუნებული ვარ, ჩემს თავში შეიძლება რაღაც სასარგებლო ინფორმაცია მაინც იყოს შემორჩენილი.
.
ის მისით მანიპულირებს — და ეს კატეგორიულად არ შეიძლება. ჩემს გოგოზე არავინ მანიპულირებს, ჩემს გარდა.
— იმ შაბათ-კვირას რამდენიმე საქმიანი შეხვედრა მაქვს, — ვაწყვეტინებ მე, სახეს კონტროლქვეშ ვინარჩუნებ, თუმცა ედის თვალებში გაჩენილი დაინტერესება ცოტათი მაბრაზებს. მას ეს ინფორმაცია უნდა, და მარკმა ეს ძალიან კარგად იცის.
მარკი ხელს მკერდზე იდებს.
— გადატანა შეუძლებელია?
— ხვალ გეტყვი პასუხს, — ვპირდები.
ის თავს მიქნევს, ამ პასუხით კმაყოფილი. დარწმუნებულია, რომ „დიახ“-ს ვეტყვი — და ახლა უკვე არც მე ვარ დარწმუნებული, რომ ცდება, რადგან ედი ფაქტობრივად უკვე გამოჭერილი ყავს.
ის ასდოლარიან კუპიურას ტოვებს ანგარიშის დასაფარად, გვემშვიდობება და მიდის.
როგორც კი მისი ყოფნა ქრება, თითქოს ჰაერი ისევ თავისუფლდება და სუნთქვა შემიძლია.
მას ნამდვილად აქვს უნარი, რომ როცა ახლოსაა, სამყაროდან ყველაფერი კარგი გამოაცალოს.
ედისკენ ვიხედები — და ის უკვე მიყურებს. არაფერს ამბობს, უბრალოდ ელოდება, როდის ავუხსნი ყველაფერს.
ოხვრით ამოვისუნთქე, სკამიდან ვდგები და ხელს ვუწვდი, რომ ხელი მომკიდოს.
როგორც მოსალოდნელი იყო, იგნორირებას უკეთებს.
ლეპტოპის ჩანთას იღებს, დგება და ჩუმად მომყვება.
მის მანქანამდე ჩუმად მივდივართ და ის არ ჩქარობს.
— იმ ადგილიდან ათ მეტრშიც არ მიგაკარებ. ის რომ მას შენს შესახებ გაეგო, საერთოდ არ უნდა მომხდარიყო, — მტკიცედ ვამბობ.
მის ჯიპთან მივდივართ. ის კარს აღებს, მაგრამ ჯერ არ ჯდება.
— მე თვითონაც არ მინდა ამაში ჩართვა, — მკაცრად ამბობს.
ის გვერდზე იყურება, თითქოს რაღაცაზე ფიქრობს და ქვედა ტუჩს კბენს. ისევ მიჩნდება სურვილი, ჩემს კბილებში მოვიქციო.
— არ ვიცი რაში ხარ ჩართული, ზადე. აშკარად რაღაცაში, რაც ალბათ არც მინდა ვიცოდე. მაგრამ მგონი ცოტა გვიანია იმისთვის, რომ ამისგან სრულიად მომაშორო.
ის ოხრავს, თითქოს ემზადება იმის სათქმელად, რაც შემდეგ უნდა თქვას.
—უკვე საკმარისად საშიში კაცები დამსდევენ, ასე რომ კიდევ ერთი რაღას შეცვლის, არა? ამ საღამოზე ერთჯერადად შენთან ერთად წამოვალ. მე მივიღებ ინფორმაციას, რაც მჭირდება, და შენც მიიღებ იმას, რაც მისგან გჭირდება.
მე მასთან არასდროს მითქვამს, რომ მისგან რამე მჭირდება, მაგრამ მგონი გრძნობს, რომ ამ კაცთან რაღაც მიზეზით ვარ ჩართული.
—შემდეგ შეგვიძლია ვითომ დავშორდეთ. ამის შემდეგ მართლა შეგიძლია ჩემი ცხოვრებიდან გაქრე, მაქსიც თან წაიყვანო და ეგ ყველაფერი აქ დასრულდება.
წარბს ვწევ, და მისი თვალები ამ მოძრაობაზე მაშინვე ებმება.
საზოგადოების ბნელ მხარესთან საქმე ასე მარტივად არ წყდება. როცა მართლა ბოროტ ადამიანებთან გაქვს საქმე, უბრალოდ ვერ გაეცლები. მარკს ედიზე თვალი აქვს მიდევნებული, თავად რომც ვერ აცნობიერებდეს ამას. და თუ ჩვენ „დავშორდებით“ — რაც, ჯანდაბას, არასდროს მოხდება — მაშინ ის ყველასთვის თავისუფალი სამიზნე გახდება.
ამის თქმის ნაცვლად უბრალოდ თავს ვუქნევ.
—ამ საღამოზე ჩემთან ერთად წავალთ. უსაფრთხოდ იქნები და დაცული. და ამის შემდეგ გპირდები, რომ მარკი შენს ცხოვრებაში აღარასდროს გამოჩნდება.
რადგან მე მას მოვკლავ.
უბრალოდ ცოტა ხანი უნდა გავწელო, სანამ საჭირო ინფორმაციას მივიღებ.
—და დანარჩენი? — აგრძელებს ის, თვალები უწვრილდება.
—თუ ელოდები, რომ ვიტყვი — დავშორდებით მეთქი — იმაზე მეტად ილუზიაში ცხოვრობ, ვიდრე გგონია, რომ მე ვცხოვრობ. მე და შენ შორის დასასრული არასდროს იქნება. მაგრამ ერთ რამეში შეგიძლია დარწმუნებული იყო — მაქსი პრობლემას აღარ შექმნის. ჩვენ ცოტა ხნის წინ კარგად ვისაუბრეთ და დამპირდა, რომ კარგი ბიჭი იქნება.
მისი თვალები ფართოვდება.
—დაემუქრე?
—აბა სხვა რა უნდა მექნა, პატარავ? ლამაზად მეთხოვა და მეთქვა: გთხოვ-მეთქი?
მისი ტუჩი ირიბად იკეცება.
—ალბათ უბრალოდ უფრო გააბრაზე.
—თუ სასწაულებრივად ისეთი ‘ბურთები’ გამოუვა, რომლებიც იმ პინგ-პონგის ბურთებზე დიდი იქნება, რაც ახლა ფეხებს შორის უფრიალებს, და თუ შენთვის ზიანის მოყენებას ეცდება — მასზე ვიზრუნებ.
ის ცხვირს ჭმუხნის და მგონი ვერ გადაუწყვეტია, უნდა მკითხოს თუ არა, საიდან ვიცი მისი ‘ბურთების’ ზომა. მე კი ნამდვილად არ მინდა იმ კოშმარის გახსენება.
—როგორ იზრუნებ? მასაც მოკლავ?
—რა თქმა უნდა. თან ნელა. ჯერ აქილევსის ქუსლს გადავჭრი, რომ ვერ გაიქცეს, და მერე—
—ეს ავადმყოფურია, ციხეში მოხვდები, — მაწყვეტინებს ის, ზიზღით მოკუმული ტუჩებით. — სინამდვილეში იმედი მაქვს ციხეში წახვალ და სიკვდილით დაგსჯიან.
ის ბრაზიანად ტრიალდება, მაგრამ ნაბიჯსაც ვერ დგამს, ჩემი ხელი ელვის სისწრაფით არ ეწევა, მკლავზე უკან ვქაჩავ და პირდაპირ ჩემს მკერდზე ეხეთქება.
ედისს მკვეთრად ჩაესუნთქა; თვალები გაუფართოვდა, როცა ერთი ხელით კისრის უკან ვიჭერ, მეორე ხელით კი მის მადისაღმძვრელ უკანალს ვტაცებ და სხეულზე ვიწებებ.
—იქნები ჩემი ბოლო საჭმელი, პატარავ?
მისი ტუჩები ოდნავ იღება და სუნთქვა უძნელდება. ის ღია ყავისფერი თვალები ფართოდ აქვს გახელილი და ემოციით მიყურებს.
შოკი.
აღტაცება.
სურვილი.
ახლოს ვიხრები; ჩემი ტუჩები მისას მხოლოდ ერთ დიიმზე შორდება.
—შენ სამოთხეს ჰგავხარ გემოთი. იმ პატარა ტკბილ ფისოს საათობითაც რომ ვჭამდე, მაინც მშიერი მოვკვდებოდი. ეს იქნება ყველაზე ახლოს მისვლა ჩემი ზეცასთან , რაც ოდესმე შემეძლება, სანამ იმ ნემსს გამიკეთებენ — არ მეთანხმები?
ის სიტყვებს ვერ პოულობს, ამიტომ მე ვსარგებლობ მომენტით და მის ტკბილ ტუჩებს ჩემით ვიჭერ. ჩემს ხელებში იძაბება, მაგრამ არ იხევს უკან. მისი მარგარიტის და ხილის გემო ჩემს ენაზე იშლება და უნებლიედ ვკვნესი.
—ჯანდაბა, ნირვანას გემოს გავს, — ხრინწიანი ხმით ვამბობ, სანამ მის ქვედა ტუჩს პირში შევიწოვ.
ძლივს გასაგები კვნესა წყდება და ეს საკმარისია, რომ შიმშილმა გამაგიჟოს. მტაცებლად მშიერი ვარ და მხოლოდ მისი სხეულის სიღრმე შეძლებს ამ მონსტრის გამოკვებას.
ედის ხელები ჩემს ჰუდის წინა მხარეს ეჭიდება, როცა მას ვკოცნი. ხელი, რომელიც მის სავსე უკანალს იჭერსს, ქვემოთ ჩამაქვს, სანამ ჩემი თითები მის ჯინსში მოქცეულ საშ*ს არ ეხება. უკანიდან ვიჭერ, მაღლა ვწევ და ჩემს ქვასავით გამაგრებულ ასოს მასზე ვაჭერ.
მისი შემდეგი კვნესა უკვე შეუკავებელია — ხმამაღლა ისმის და ჩემს ენაზე ვიბრირებს.
—დედიკო, ისინი სექსს აკეთებენ?
პატარა გოგონას ხმამ ვნების ბურუსი ერთ წამში გააქრო. ედისი მკვეთრად ხტება და უკან იხევს, მანქანას ეჯახება, რომ ჩემგან მოშორდეს.
—პენი, მანქანაში ჩაჯექი, — დედა მკაცრად ეუბნება სადღაც ჩემს უკან. ედის გაფართოებული თვალები ჩემს მხარზე გადადის და რაც არ უნდა დაინახოს, სახე შემაშფოთებლად უწითლდება. მძიმედ სუნთქავს, შერცხვენისა და სურვილისგან ერთდროულად აელვარებული.
თავს ოდნავ ვაბრუნებ და მხარზე გავიხედე. ქერა ქალი თავის პატარა ბავშვს მანქანაში სვამს. ისიც გაწითლებულია სახეზე. როცა ამჩნევს, რომ ვუყურებ, საყვედურიან მზერას მესვრის. მე უბრალოდ ირონიულად ვიღიმი და ისევ ჩემს აკანკალებულ პატარა თაგვს ვუბრუნდები.
ის ყელს იწმენდს, აშკარად შერცხვენილია. ლოყების სიწითლე და დაჭიმული ბარძაყები აჩვენებს, რამდენად აღელვებულია. ირგვლივ იყურება, თითქოს ახლაღა გაახსენდა, რომ შუა დღისით პარკინგზე ვდგავართ.
—ეს სრულიად შეუფერებელი იყო. აღარ… აღარ გააკეთო ასე. უბრალოდ დეტალები მომწერე, კარგი? — ამბობს მკვეთრად, სიტყვები ოდნავ ებმება.
ტრიალდება წასასვლელად, მაგრამ ჩერდება.
— აჰ, და შეგიძლია ნორმალური წყეული ნომრიდან მომწერო? უკვე ვიცი, რომ შენ ხარ. შეწყვიტე ჭკვიანობა.
ამის შემდეგ გაღიზიანებული ოხვრით ჯდება მანქანაში და კარს ძლიერად აჯახუნებს.
მიუხედავად იმ სრული ქაოსისა, რომელშიც ახლა აღმოვჩნდით, მეცინება და ჩემს შეშუპებულ ქვედა ტუჩს კბილებს შორის ვიჭერ.
ის ფანჯრიდან კიდევ ერთხელ იხედება და ჩემი ტუჩებისკენ აპარებს თვალებს.
შემდეგ თითქოს თავს აფხიზლებს, მანქანას ქოქავს და სწრაფად მიდის — საბურავებიც კი წივის, ისე ჩქარობს ჩემგან გაქცევას.
და მე ჯანდაბა, ძალიან მიყვარს, როცა ის გარბის.



_____



დაემატეთ წიგნის ფბ ჯგუფში უფრო მეტი სიახლის წასაკითხად <3

Haunting Adeline Geo club