დილით თორნიკემ გამაღვიძა.საწოლზე იყო ჩამომჯდარი ჩემი ხელი თავისაშო ჰქონდა მოქცეული თვალები გავახილე და ხელი მაშინვე გამიშვა. რამდენიმე წამი ჩუმად ვუყურებდი, მის მწვანე თვალებს მზერას ვერ ვაშორებდი. სიჩუმე მან დარღვია
-დილა მშვიდობისა.
-დილა მშვიდობის. ვუპასუხე ნამძინარები ოდნავ ჩახლეჩილი ხმით
-როგორ ხარ? მკითხა და თვალებში დაჟინებით შემომხედა ისე თოთქოს ზუსტ პასუხს ელოდა.
-კარგად. ვუპასუხე მოკლედ
-მატყუებ. ამ პასუხმა გამაკვირვა
-რას უნდა გატყრბდე კარგად ყოფნას? რა შეკითხვებს მისმევ? გაბრაზება იგრძნობოდა ჩემს ხმაში ვერ ვხვდებოდი რა უნდოდა.
-ბოდიში. ძილში შველას ითხოვდი მაგიტო გკითხე ესე.
მიპადუხა და საწოლოდან ადგა. გაკვირვებულმა ავხედე, შევეცადე გამეხსენენინა რამე თუ დამსიზმრებია.
მხოლოდ ის გავიხსენე რომ ზღვაში ვიხრჩობოდი და შველას ვოთხოვდი
-უბრალოდ ცუდი სიზმარი დამესიზმრა. შემომხედა
-რამიღ შევძლებ დახმარებას?
მისი თვალები ისევ ჩემსას გაუსწორდა
-არა არა მადლობა. ვუპასუხე დაბნეულმა
-კარგი. მითხრა და კარისკენ დაიძრა სახელურის ჩამოწევა რო დაპირა შევაჩერე
-თორნიკე. უცებ გაშეშდა და შემომხედა
-ჰოო? გაოცება შევნიშნე მის ხმაში.
-მთელი ღამე აქ იყავი? ვკითხე და თვალი ავარიდე
-მთელი არა. მომიჭრა მოკლედ და ოთახიდან გავიდა. რას ნიშნავს მთელი არა? მაგიჟებდა თორნიკეს პასუხები, მოქმედებები კი საერთოდ ჭკუიდან მშლიდა.
ფიქრებიდან კარზე კაკუნმა გამომიყვანა, ავდექი კარი გავაღე. გაღების თანავე ნინას ხმა გავიგე
-დილა მშვიბობისა ევა.
-დილა მშვიბის ვუპახუე. და კარიდან გავიწიე რო შემოსულოყო,
-თორნიკე გეძახის. მითხრა და ეგრევე გავიდა
კარი მივხურე არ მესმოდა რა უნდოდა თორნიკეს ჩემგან.
მოვწესრიგდი და ჩავედი. სავარძელში იყო მოკალათებული როგორც ყოველთვის ცალ ხელში ყავის ფინჯანი ეჭირა მეორეში ტელეფონი.
-მეძახდი? ტელეფონიდან ჩემა ხმამ აწევინა თავი
-კი მინდა დედაჩემის და მამაჩემის გასაცნობად წაგიყვანო, წინაზე ვერ მოახერხეთ ერთმანეთის გაცნობა.
-როდისს უნდა წამიყვანო? ვკითხე დაბნეულმა ვიცოდი რო მომიწევდა მათი ნახვა კიდევ ერთხრლ მარა ესე მალე არ ველოდი.
-თუ გინდა დღეს. მიპასუხა და ისევ ტელეფონში ჩაიხედა
-კარგი, წავიდეთ დღეს. ვუპასუხე მოკლედ
-კარგი გაემზადე. ტელეფონიდან თავი არ აუწევია ისე მოთხრა.
პასუხი აღარ გამიცია ავუყევი კიბებს ოთახში შესვლის თანავე კარადას ვეცი შავი კაბა ავარჩიე მუხლებს ზევით სიგრძის, მაღალ ქუსლიანი ჩექმები ჩავიცვი, თმები ავიწიე, და ტყავის კურტკა მოვიცვი.
-წესით კარგად გამოვიყურები, ჩავილაპარაკე ჩემთვის და ოთახიდან გავედი. ქვემოთ ჩასულს თორნიკე უკვე კარებთან დამხვდა შავ შარვალ-კოსტუმში გამოწყობილი.
-მზად ვარ წავიდეთ უკვე? ვკითხე
-მძღოლი მოიყვანს მანქანას და წავიდეთ. მიპასუხა და ამომათვალიერა
-ლამაზად გამოიყურები. მითხრა და გამიღიმაა. ვიგრძენი როგორ დამიარა ტანში რაღაცამ ძან სასიამოვნოდ. აქამდე ჩემთვის კომპლიმენტი ბევრს უთქვიათ მარა ესეთი რიაქცია არასდროს მქონია. თვალი თვალში გავუსწორე და ნაზად ვუპასუხე,
-მადლობა.
თვალები ტელეფონის ზარმა დაგვაშორებინა
-მანქანა მოვიდა. მითხრა და სახლის კარი გაღო. ჯერ მე გავედი შემდეგ თორნიკე გამოვიდა. სანამ მანქამამდე მივედით თვალს არ მაშორებდა შემდეგ მანქანის გასაღები მძღოლს გამოართვა. კარი გამიღო უნდა დავმჯდარიყავი ქუსლის გამო ფეხი რო დამიცურდა. დავარდნას ველოდი მაგრამ მის ხელებში ავღმოჩნდი.წელზე ჰქონდა ხელი შემოხვეული მჭიდროდ მაგრამ ნაზად. ხელები ინსტიკტურად კიზერზე შემოვხივე. რამდენიმე წამი ჩუმად ვუყურებდით ერთმანეთს, ცოტაც იყო და ვაკოცებდით ერთმანეთს როცა ამაყენა და მანქანაში ჩამსვა. თვითონაც ჩაჯდა.
-ფრთხილად იყავი ხოლმე. მითხრა მან და მანქანა დაიძრა საპასუხოდ თავი დავაქნიე. ცოტახანი არაფერი გვითქვამს ერთმანეთისთვის თორნიკემ დარღვია სიჩუმე,
-კარგად ხარ?
-კი რატო მეკითხები?
-ფეხები გიკანკალებს.შემომხედა და ფეხებზე მანიშნა დავიხედე და კატასტროფულად მიკანკალებდა.
-არც შემიმჩნევია. ვუპასუხე და ფეხებზე ხელი დავიდე იმის იმის იმედით რომ კანკალს შევაჩერებდი.
-და რატო გიკანკალებს? ნერვიულობ რამეზე? მკითხა ისე რომ გზიდან თვალი არ მოუშორებია
-არა უბრალოდ მავნე ჩვევა. ვუპასუხე და მხრები ავიჩეჩე ოდნავ გავუღიმე საპასუხოდ თვითონაც გამიღიმა. მთელი გზა ხმა არ ამოგვიღია.
-მოვედით სიჩუმე ისევ თორნიკემ დარღვია
და მანქანა გაჩერა. დიდი სახლი იყო ნაზ ტონებში შეღებილი, შესასვლელში გრძელი კიბებით. თორნიკე მანქანიდან გადავიდა შემდეგ მეც გამიღო კარები. მანქანიდან გადმოვედი თორნიკემ ხელი მომკიდა და ჩუმად მითხრა
-ნუ ნერვიულონ არ შეგჭამენ. გამომხედა და გამიღიმა უნებლიოდ მეც გამეღიმა. კიბები ავიარეთ კარები თორნიკემ გაღო მანიშნა გამომყევიო, დიდი კარიდორი გამოვიარეთ და შემოსასვლელში შევედით თორნიკეს მამა სავარძელში იყო მოკალათებული, როგორ გვანან მამა შვილი ერთმანეთს გავიფიქრე და თორნიკეს შევხედე.
-მოვედით. კაცმა თორნიკეს ხმაზე გამოიხედა ჯერ შვილს შეხეხედა შემდეგ მე.
წამოდგა
-კეთილი იყოს თქვენი მოსვლა. გვითხრა ბოხი ხმით და თორნიკეს ხელი ჩამოართვა შემდეგ მეც გამომიწოდაა
-კობა დეისაძე.
-ევა აბაშიძე. გავუღიმე და მეც გავუწიე ხელი
-დედა სადა? თორნიკეს ხმა გაისმა ისევ
-სამზარეულოშია დაბრძანდით დავუძახებ ეხლა. თქვა კობამ და გავიდა. თორნიკემ ხელი მომკიდა და სავარძლიკსკენ წამიყვანა ჩამოჯდა და მეც მანიშნა დაჯექიო. დავემორჩილე და გვერძე ჩამოვუჯექი.
დაჯდომის თანავე ახლოს მიმიწია ისე ახლოს რომ მანძილი არ გვქონდა
-ცოტახანი ისე უნდა მოვიქცეთ თითქოს სრულყოფილი წყვილი ვართ. მითხრა მან და ჩემს მუხლებზე დადებულ ხელებს თავის ხელი გადაფარა.თავი ისე დავუქნიე მისკენ არც შევტრიალებულვარ
ქალის ნაზი ხმა გავიგე
-რა ლამქზია შვილო როგორ გაგიმართლა.
თორნიკე წამოდგა ავტომატიურად მეც ავდექი, ქალი ჯერ შვილს გადაეხვია შემდეგ მე. და ხელი გამომიწოდა
-ნატალი ბერიძე. გავუღიმე და ვუპასუხე
-ევა აბასიძე. თორნიკეს გახედა
-მშვენიერი გყავს უთხრა შვილს და თვალი ჩაუკრა კობაც შემოვიდა ოთახში და თორნიკეს დაუძახა
-კაბინეტში მოდი ოფისის საქმები მაინტერესებს.
ნატალიმ გადახედა
-ძლივს მოიცალა რძლის გასაცნობად მოიყვანა და შენ კიდე არ ასვენებ ბავშვს
-არაუშავს დედა უცებ განვიხილავთ და ჩამოვალთ თქვენ მაქამდე იჭუკჭუკეთ. უთხრა და ლოყაზე აკოცა ოთახიდან გავიდა
ნატამ გაიღიმა ჩაილაპარაკა
-რა მალე იზრდებიანო. და ამომხედა
-ყავა ან ჩაი ხო არ გინდა? მკითხა ისე რო სახეზე ღიმილი არ შეშრობია
-მადლობა არ მიმდა არ შეწუხდეთ. საპასუხოთ თავი დამიქნია და სავარძელზე ჩამოჯდა
-მომიყევი აბა როგორია ჩემი შვილი ქმრის როლში ხო არ გაბრაზებს?
-არა,კარგი მეუღლეა. ვუპასუხე ისე თოთქოს მართლა ქმრად ვთვლიდე. და გვერდოთ მივუჯექი
ცოტახანი ვსაუბრობდით თორნიკეს ბევშვობაზე მიყვებოდა მერე სიჩუმე ჩამოვარდა ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა მივხვდი რო ნატალი ძველ მოგონებებზე ფიქრობს
-საფირფარეშოში გავალ თუ შეგილიათ მიმასწავლოთ გზა.
-კიკი დერეფანს გაუყევი და მარჯვნივ. მითხრა და ისევ ჩაფიქრდა. თავი დავუქნიე და გავედი. სახე ჩამოვიბანე სული მეხუთებოდა ნატალის რო ვატყებდი და სულ ეს სიტუაცია მაგიჟებდა სახე შევიმშრალე გავედი. კობას ხმა გავიგე
-ისევ იმ გათხოვილ კ*******ნ დადიხარ ხო?
-არა კობა არა ხო გითხარი უკვე
-ეს გოგო ტყვილა მოგაყვანინე ხო ცოლად?
უნდა გაუფუჭო ცხოვრება ხო? რა არ გასვენებს შვოლო რაააა?
გაშეშებული ვიდექი ვერ ვხვდებოდი რას იძახდნენ.
-კობა არ ყოფილა არაფერი ტასო ჩემი მეგობარია რით ვერ გაიგე ყავა დავლიეთ და ვსო ნუ გჯერა ამ ჟურნალისტების.
-არვიცი თორნიკე ჯერ იმ
გათხოვილ ტასოსთან სვავდი ყავას ეხლა თამთასთან ვერ ვხვდები რის მოხწევას ცდილობ ცოლი გყავს რომელის გამოსყიდვას ერთი მილიონი დასჭირდა
-რააა? შენნ ისსს იყიდეეე? ბოლო ხმაზე ყვიროდა უკვე თორნიკე
-შენთვის გაიგე შენი სახელოსთვის ვიყიდე რომ არ გაგტეხვოდა
-გიჟები ხართ შენც და მამამისიც გოგოს რა გაუკეთეთ ცხოვრება დაა ოცნებები დაუნგრიეთ ნ******ი მამამისიც როგორ ატყუებს ვალი მქონდაო. ფულის ხამი საწყალი პატარა გოგო შენც უბრალოდ მეზიზღები ამ საქციელის გამო.
ყვირისლს უფრო მოუმატა ვერ ვანალიზებდი რა ხდებოდა მინდოდა დავყრუებულიყაავი რომ ეს ყველაფერი არ გამეგო
-არ გაბედო ჩემი დადანაშაულება ამ ყველაფერში მოქცეულიყავი წესიერად არ გეარა გათხოვილთან და არც შენ მოგიწევდა დაქორწინება და არც ამ საწყალ გოგოს.
-გიმეორებ რომ მე და ტასო მხოლოდ მეგობრები ვიყავით!
-გაჩუმდი აღარ მინდა შენი მოსმენა. დაუღრინა კობამ
-მოსმენა თუ არ გინდოდა რაღას დამიძახე საერთოდ?
-გაჩუმდი გითხარი და შენი ბ****ი ჩემს ოფისში არ დავინახო!
თორნიკემ კარი გაღო თვალები გაუფართოვდა მე რომ
დამინახა კედელზე მიყრდნონობილი თვალებში დამიბნელდა და ჩავიკეცე ვიგრძენი მისი დაკუნთული ხელები როგორ შემომხვია წელზე და როგორ ამწია. მერე გავითიშე და აღარაფერი მახსოვს.
***
გონს რომ მოვედი ოთახში ვიწექი დიდ საწოლზე გვერდით სკამზე თორნიკე იჯდა ჩემს ხელზე ედო თავი, ისე ჩასძინებია ხელი გამოვწიე და გაეღვიძა.
-გაიღვიძე? როგორ მანერვიულე. გამოფხიზლება ვერ მოასწრო ისე მითხრა
-გეხვეწები გეყის თამაში. ვუთხარი დაღლილი მაგრამ გაბრაზებული ტონით
-რა თამაშის ევა? მის ტონშიც შევნიშნე ბრაზი
-მე მეკითხები მზრუნველი ქმრის როლის თამაშის თორნიკე! მე ესე მექცევი მერე სხვასთან მიდიხარ?
-ევა ბოდავს მამაჩემი რაღაცებს ბოდავს რაც შენთან ვარ, არავისთან ვყოფილვარ. და სულაც რომ ვყოფილიყავი შენ რა ერთად არც გვძინავს, არც გიცნობ წესიერად!
-კარგი მართალი ხარ. ვუპასუხე და წამოდგომა ვცადე ვერ შევინარჩუნე წონასწორობა და ისევ ვარდებოდი მისმა ხელებმა კიდევ რომ დამიჭირეს თვალებში ჩავხედე ისეთი მწუხარება იგრძნობოდა მის მწვანე თვალევში.
-ხელი გამიშვი. ძლივს მაგრამ ხმამაღალი ტონით წარმოვთქვი და ხელი გავაშვებინე
და საწოლზე ჩამოვჯექი. შემომხედა მისთვალებში ბრაზი და იმედგაცრუება ჩანდა
-საჭმელს აქ ამოგიტანენ. შეჭამე არაფერი გიჭამია დღეს. ცოტახნით სუფთა ჰაერზე გავალ და მოვალ დღეს აქ ვრჩებით და სამწუხაროდ ერთ საწოლში გვიწევს დაძინება ნატალის ვერ ვეუბნები ამ ყველაფერს გონია რომ სიყვარულით შევქმენით ოჯახი. პასუხს ელოდა მაგრაამ არ გამიცია. ოთახიდან რომ გავიდა ცრემლები მაშინვე წამწყდა. იმდენი ვიტირე სანამ დაღლილობისგან არ ჩამეძინა.
***
POV თორნიკე:
მანქანით ვსეირნობდი ღამის თბილიში ნერვებისგან მინდოდა ყველაფერი დამელეწა მაგრამ ვერაფერს ვშვებოდი.
უბრალოდ გაზს ვაჭერდი და სიჩქარეს ვუწევდი. მამამისის მოკვლა მინდოდა ისევე როგორც მამაჩემის პატარა გოგოს სულ გაუნადგურეს ცხოვრება ის ხო ჩემთან ერთად ბედნიერი ვერ იქნებოდა.
ევა ისეთი ლამაზი და საყვარელი იყო რომ მაგიჟებდა ქალის მიმართ ეს არასდროს მიგვრძნია, ისეთი უმწეო ბავშვური არის მაგიჟებს.

POV ევა:
***
კარის ხმამ გამაღვიძა თორნიკე შემოდიოდა ავხედე.
-გაგაღვიძე? მკითხა ჩუმი ტონით. პასუხი არ გამიცია არ მინდოდა მასთან ლაპარაკი უბრალოდ გადავბრუნდი ისევ თორნიკეს ხმა გაისმა.
-ნერვები მეშლება ეგრე რომ იქცევი! გაბრაზება ვიგრძენი მის ტონში
-მე რანაირად ვიქცევი კიდე თორნიკე?
ვიგრძენი როგორ ავუწიე ხმას
-ნუ ყვირიხარ. მის ტონიც აიწია
-შენი ბრალია შენი შენი ბრალია აქ რომ ვარ წესიერად რომ მოქცეულიყავი მამაშენი არ გადაწყვიტავდა ჩემს ყიდვას იმისთვის რო სახელი არ გაგტეხვოდა.
-შენ ჩემს ქცევებს ნუ განიხილავ! მამაშენს რომ არ გაეყიდე აქ არ იქნებოდი.
ამ სიტყვების გაგონებისას გავშრი ვერაფერი ვერ ვთქვი. თორნიკე პასუხი რომ ვერ მიღო ირონოულად ჩაიცინა და აბაზანაში შევიდა. ბალისში ჩავდე თავი ისევ წამწყდა ცრემლები. თორნიკე აბაზანაში სანამ იყო ვეცადე დამშვიდება მაგრამ ამაოდ.
თორნიკე აბაზანიდან რომ გამოვიდა ლოგინზე ჩამოჯდა.
-გძინავს? მკითხა ჩურჩულით, ბალიშიდან თავი ოდნავ ავწიე და ვუპასუხე
-არა.
-ბოდიში წეღანდელი სიტყვებისთვის.
-არაუშავს სიმართლეა. ვუპასუხე და უფრო მომაწვა ცრემლები.
თორნიკე რომ დაწვა თავისკენ მიმწია. მომეხვია ცალი ხელით თმაზე დამიწყო თამაში, ვერ ვხბდებოდი რას სცდილობდა .
-არც მამაჩემს და არც მამაშენს არ მივცემ იმის უფლებას რომ გული კიდევ ერთხელ გატკინონ.მითხრა მშვიდი მაგრამ მტკოცე ტონით. და უფრო მომეხვია იმდი ვოგრძენი იმედი იმისა რომ ვინმე დამიცავდა. ამასობაშო ისევ ჩამეძინა თორნოკეს დაკუნთულ ხელებაში.
***
დილით მზის სხივმა გამაღვიძეს.
ნელა გავახილე თვალები… და თავიდან ვერ მივხვდი სად ვიყავი.
რამდენიმე წამი გავიდა.
მერე შევიგრძენი მძიმე ხელი ჩემს წელზე.
გული უცებ ამიჩქარდა
ნელა დავიხედე
თორნიკეს ხელი მეხვია. ძალიან ახლოს იყო იმდენად ახლოს, რომ მისი სუნთქვა კისერზე მეხებოდა.
გავიყინე მაგრამ არა სიცივისგან.
ისიც შეიშმუშნა.
რამდენიმე წამში თვალები გაახილა.
ჩვენი მზერა ერთმანეთს შეხვდა
სრული სიჩუმე.
არც ერთმა არ გავწიეთ ხელი
-დილა მშვიდობისა… ჩუმად მითხრა
ხმა დაბალი და ჩახლეჩილი ჰქონდა.
გული ისე მიცემდა, მგონი თვითონაც ესმოდა.
-ხელი… ძლივს ვთქვი.
დაიხედა მერე ისევ მე შემომხედა.
-გაწუხებს?
-ჰო.
მაგრამ არ იყო სიმართლე.
ნელა მომაშორა ხელი თუმცა წამით თითები ჩემს კანზე შეჩერდა.
სიჩუმე ისევ ჩამოვარდა
-ღამე ცუდად გეძინა? მკითხა უცებ
-რატომ?
-იმიტომ რომ… მთელი ღამე კანკალებდი.
სუნთქვა შემეკრა.
-არ მახსოვს.
-მე მახსოვს.
ახლა ავდექი სწრაფად, რომ ეს დაძაბულობა გამეწყვიტა.
-სახლში მინდა.
რამდენიმე წამი მიყურებდა.
-წაგიყვან.
-ასე უბრალოდ?
-ჰო.
ვიგრძენი რაღაც შეიცვალა
არ იყო ის ცივი, გულგრილი ტონი.
აბაზანისკენ წავედი, მაგრამ სანამ გავიდოდი, ისევ მითხრა
-ევა.
შევჩერდი.
-რაც მამამ გითხრა… ყველაფერი ისე არ არის, როგორც ჟღერს.
გავბრუნდი.
-მაშინ როგორ არის?
რამდენიმე წამი დუმდა.
-მანქანაში გეტყვი.
სახელური უცებ ჩამოვწიე და აბაზანაში შევედი შესულმა სარკეში რომ ჩავიხედე მაშინ აღმოვაჩინე რომ თორნიკეს მაისური მეცვა ისევ კარს ვეცი და აბაზანიდან ისევ ოთახში შევარდი.
-ეს რა არის! ვანიშნე ხელით მაისურზე რომელიც მეცვა
-ვერ ხედავ მაისურია. მითხრა წყნარი ტონით
-შენ ჩამაცვი? ვიგრძენი როგორ ამიკანკალდა ხმა
-ოოო არა ევა დადაჩემა და მოსამსახურემ გული რომ წაგივიდა. სახეზე ხელი მოისვა და საწოლიდან წამოდგა. პასუხი აღარ გამიცია ისევ აბაზანაში შევტრიალდი ისევ სარკეში ჩავიხედე ისე მიხდებოდა მისი მაისური. მისი შერჩენილი სურნელი კიი საერთოდ მაგიჟდება.
***
აბაზანიდან გამოვედი თორნიკე საწოლზე იყო ჩამომჯდარი გვერდით გრძელი ცისფერი კაბა ედო.
-ეს ჩაიცვი და წავიდეთ. მითხრა მშვიდი ტინით
პასუხი არ გამიცია ისე მივუახლოვდი, კაბა ავიღე თორნიკეს შევხედე
-შეგილია გახვიდე? ვკითხე ხმადაბლა
ამომხედა თავი დამიქნია ნელა ადგა კართან მიახლოვებულმა ამოიოხრა და მითხრა
-ქვემოთ ვიქნები.
პასუხი არ გამიცია ოთახოთან გავიდა კაბა ჩავიცვი და მეც ჩავედი. თორნიკე კიბებთან იდგა. ნატალი ტელეფონზე ლაპარაკობდა
რომ დაგვინახა ყურმილი დაკიდა და ამოგხედა
-უკვე მიდიხართ?
-კი დედა საქმები მაქვს. უთხრა თორნიკემ
-გესაუზმათ ისე წასულიყავით მაინც ამოგხედა ნატამ დამწუხრებული სახით
-გვეჩქარება დე. უთხრა თორნიკემ და გადაეხვია
-ხშირად მოდით ხოლმე. გვითხრა ნატამ და მეც გადამეხვია
-აუცილებლად. ვუპასუხე ნაზად

სახლიდან რომ გავედით, მანქანაში ჩუმად ჩავჯექი.
თორნიკემ მანქანა დაძრა.
რამდენიმე წუთი სრული სიჩუმე იყო. ვერ მოვითმინე და გავხედე
-თორნიკე
-ჰო
-მართლია გუშინდელი ლაპარაკი?
თორნიკემ რღმად ამოისუნთქა.
-კიი .
გავშეშდი.
გული ისე ამიჩქარდა თოთქოს ყელში ამოვიდა.
რამდენიმე წამი ხმა ვერ ამოვიღე.
-ანუ… მართლა ნაყიდი ვარ? ძლივს ვთქვი და გავხედე
თორნიკემ საჭეს ხელი უფრო მაგრად მოუჭირა.
-ევა…
-მიპასუხე!
ხმას ავუწიე.
-ხო მაგრამ.. თქვა ბოლოს ჩუმად
- “მაგრამ” არ არსებობს! შევაწყვეტინე -ნაყიდი ვარ და მორჩა!
სიჩუმე ჩამოვარდა.
ვიგრძენი როგორ ამიკანკალდა ხელები.
-შენ იცოდი?
ეს კითხვა ძლივს დავსვი.
რამდენიმე წამი არ მიპასუხა.
-არა გუშინ გავიგე.
მაშინვე შევხედე.
ახლა უკვე თვალებში მიყურებდა
გავშრი
-და მაინც არაფერი გააკეთე?
-რა უნდა გამეკეთებინა ევა?! ხმას აუწია -უკვე გაკეთებული იყო ყველაფერი!
-ანუ უბრალოდ შეეგუე?!
-არა! რომ შევგოებულიყავი არ აგიხსნიდი ამდენს. მკვეთრად თქვა
-არ მჭირდება ახსნა!
ცრემლები თავისით წამოვიდა.
-მე მჭირდებოდა ნორმალური ცხოვრება… და შენთან აღმოვჩნდი!
ეს სიტყვები რომ ვთქვი, თითქოს ორივეს რაღაც გაგვიტყდა
თორნიკე გაჩუმდა.
რამდენიმე წამი საერთოდ აღარ ლაპარაკობდა.
მანქანა გზის გვერდზე გააჩერა.
-შემომხედე.
-არ მინდა.
-ევა.
მის ტონში რაღაც იყო ისეთი რომ თავი მაინც შევაბრუნე.
პირდაპირ თვალებში მიყურებდა.
-მე ეს არ მინდოდა.
სუნთქვა შემეკრა.
-არც შენ. არც ეს ქორწინება.
-მაშინ რატომ მექცეცი ესე? ჩუმად ვკითხე.
-იმიტომ რომ მარტო ვერ დაგტოვებდი ამ ყველაფერში.
გული უცნაურად მომეჭირა.
-მე არ მჭირდება შენი “დაცვა”.
-ვიცი. მშვიდად თქვა
მწარედ გამეცინა
-გმირობა გინდა?
-არა. თავი გააქნია
-უბრალოდ… ადამიანი ვარ.
სიჩუმე.
პირველად ვერ ვუპასუხე.
***
სახლში დაბრუნებისას აღარაფერი გვითქვამს.
პირდაპირ ოთახში ავედი.
კარი ძლიერად მივხურე.
ლოგინზე დავეცი.
-ნაყიდი ვარ… ჩავილაპარაკე ისევ.
კარზე კაკუნი
არ გავხსენი.
-ევა. გაისმა მისი ხმა
-წადი!
-კარი გააღე.
-არ მინდა!
რამდენიმე წამი სიჩუმე.მერე კარის გაღების ხმა.გაბრაზებულმა ავხედე.
-ვერ იგებ ნათქვამს?!
თორნიკე კართან იდგა.
-მესმის, მაგრამ არ გავალ.
-რატომ?
მომიახლოვდა.
-იმიტომ რომ ცუდად ხარ.
-და შენ რა?
-მეც ცუდად ვარ.
ამ პასუხი არ ველოდი.
გავშრი.
-შენ რა გტკივა?
რამდენიმე წამი მიყურებდა.
-ის რომ შენი ცხოვრება ჩემგამო დაანგრიეს.
გული გამიჩერდა წამით.
-შეგამო?
-ჰო. იმიტომ რომ მე ვარ ის ადამიანი, ვისთანაც ახლა ხარ. ჩუმად თქვა და ფანჯარას მიახლოვდა სიგარეტი ამოიღო ჯიბიდან და გაუკიდა
სიჩუმე.
ვუყურებდი და პირველადარ იყო იქ ცივი თორნიკე.
-მე არ მინდა რომ გძულდე. თქვა ჩუმად
-უკვე მძულხარ.
ხმაში სიბრაზე მქონდა… მაგრამ ბოლომდე არა.
მიხვდა.ოდნავ გაეღიმა, მწარედ.
-არ გჯერა თვითონაც.
ამაზე ვეღარაფერი ვთქვი.
***
საწოლზე ვიჯექი
ისიც ოთახში იყო, მაგრამ ჩემგან შორს სკამზე იყო მოკალათებული
სრული სიჩუმე
უცებ წამოდგა ჩემთან მოვიდა.
-ევა.
-რა?
-დღეს… ერთად უნდა დავიძინოთ ისევ.
-რატომ?
-ესეთ მდგომარეობაში ვერ დაგტოვებ მარტოს ზედმეტად ბევრი გაიგე და ძან დიდ განსაცდელში ხარ არ მინდა რომ გაიქცე ან თავს რამე დაუშაო.
ავხედე და თავი დავუქნიე მაგიჟებდა ის ფაქტი რომ ზრუნავდა ჩემზე—თუ გინდა იატაკზე დავწვები.
მაშინვე ავხედე.
-რატომ?
-რომ თავი კომფორტულად იგრძნო.
რამდენიმე წამი ვუყურებდი.
-არა არ არის საჭირო. ჩუმად ვთქვი
-დარწმუნებული ხარ?
-ჰო.
სიჩუმე.ნელა დაწვა.
მე კიდე ზურგით მივუბრუნდი
გული ისევ სწრაფად მიცემდა.
რამდენიმე წუთი გავიდა.უცებ ვიგრძენი…
როგორ მომიახლოვდა მაგრამ არ შემხებია.
უბრალოდ ახლოს იყო.
-გეშინია? ჩურჩულით მითხრა
-არა.
-მატყუებ?
ამაზე ოდნავ გამეცინა.
-ცოტა.
რამდენიმე წამი სიჩუმე.
მერე ძალიან ნელა მისი ხელი ჩემს მაჯას შეახო. არ გამიწევია უბრალოდ მოულოდნელობისგან შევიშმუშნე
-არ დაგიშავებ. ჩუმად თქვა.
გული უცნაურად დამიწყნარდა.
-ვიცი.
პირველად ვუთხარი ეს ისე… რომ მართლა მჯეროდა.
მერე ნელა მომიახლოვდა.ხელი ისევ არ მოუშორებია.
და უცებ მივხვდი
ეს აღარ იყო უბრალოდ სიძულვილი.
რაღაც სხვა იწყებოდა.


ბოდიშს ვუხდი მკითხველს ძან დავაგვიანე ამ თავის დადება. ☹️
გრამატიკული შეცდომებიც სამწუხაროდ კიდევ იქნება 😢და ამაზეც ბოდიშს ვიხდი შეიძლება არ გსიამოვნებდეთ და კითხვაში ხელს გიშლიდეთ ამიტომაც თავიდან გაფრთხილებთ რო არის და არ წაიკითხოთ ვისაც მსგავს რამეზე ნერვიები გეშლებათ აუცილებლად გამიზიარეთ როგორ მოგეწონებათ ეს თავი კომენტარებში