ცეცხლი და თოვლი (სრულად)

„ცეცხლი და თოვლი“

თბილისი არასოდეს იძინებდა. განსაკუთრებით კი ის სამზარეულო, სადაც ვაჩე ვიბლიანი მუშაობდა.

ვაჩე 24 წლის იყო, მაგრამ უკვე ჰქონდა ის, რასაც სხვები წლების შემდეგაც ვერ აღწევდნენ — საკუთარი სამზარეულოს სრული კონტროლი. მისი ხმა მკაცრად ისმოდა:

— „ნიკა, სტეიკი გადამწვარია!“
— „ანი, პლატინგი არ მომწონს, თავიდან!“

მისი მწვანე თვალები ყველაფერს აკონტროლებდა. მაღალი, დაკუნთული, მკაცრი, სამართლიანი — თანამშრომლებისთვის შიში და პატივისცემა ერთდროულად იყო.


ტაშის შემოკვრა და აქამდე ალიაქოთში მყოფ მთლიანი სამზარეულოში სამარისებული სიჩუმე ჩამოვარდა.

_ ,,დღეს მნიშვნელოვან სტუმრებს ვმასპინძლობთ ყველაფერი უნდა იყოს იდეალურად! თორღვა მაქსიმალურად გააკონტროლებ ცხელებს, თიკო დესერტზე აქედანვე იზრუნე დღეს თორნიკე და ალექსი იქნებიან ცივებზე, მე რაზდაჩას მივხედავ (რაზდაჩა- ქართულად გაცემის ადგილი სადაც ბოლო ნიუანსები უკეთდება კერძს)
გასაგებია?”

_ ,,დიახ შეფ”. ერთხმად დაუდასტურა ყველამ და ისევ ძველებურად ახმაურდა სამზარეულო ზოგგან ცეცხლის ენებს დაინახავდით ზოგგან დიდ ქვაბში მოთუხთუხე წყალს ზოგგან უბრალოდ პატარა ბიჭს რიმელიც კარტოფილს თლიდა ან ღუმელიდან ახლად გამოღებულ ბისკვიტს მოჰკრავდით თავლს ბევრი ხელის სინქრონში მოძრაობას წამებში აცდენილ ერთმანეთის სხეულებს გეგონებათ დირიჟორი ყავს და არც გადაიკვეთებიანო. სწორედაც რომ ვაჩე მათი დირიჟორი იყო იმდენად ქონდა აწყობილი სამზარეულო ვიღაცისთვის ქაოსი მისთვის სიმფონია იყო.
ზოგადად ყველა შეკვეთა მისთვის მნიშვნელოვანია მაგრამ დღეს განსაკუთრებით მოსთხოვეს რო იდეალური კერძები უნდა გასულიყო სამზარეულოდან რადგან უცხოელ დელეგატებს მასპინძლობდნენ VIP დარბაზში და სახელი უნდა შეენარჩუნებინა მათ ობიექტს.

- ანი ლევანს გადაეცი VIP მაგიდის მენიუ და შესაბამისი ღვინო შეურჩიოს
- კარგი ვაჩე.

- ცხელები; ორი სტეიკი, ერთი მედიუმი,ერთიც ველ დანი ცივები: ორაგულის აპეტაიზერი 6პერსონაზე, თინუსის ხემსი.დესერტი: კლასიკური ლავა 2პორცია 2მსხალი ბურგუნდიულად 2 პორცია და კრემბრულე 2პორცია
- სულ ესარის მეგობრებო ყოჩაღად ,, ტაშის ერთი შემორტყმით ჩაიკითხა ვაჩემ ჩეკი და ყველა მაშინვე თავის საქმეს შეუდგა შეკვეთის გასვლიდან მალევე მიიღეს კომპლიმენტი და დღეც იდეალურად დასრულდა მადლობა გადაუხადა თითვეულ პერსონალს დალაგების შემდეგ კი ყველა გაუშვა გასახდელში მხოლოდ თვითონ დარჩა სამზარეულოში მარტო რადგან მენეჯერმა სთხოვა მოცდა საქმე მაქვსო. არ მოუწია დიდი ხნით ლოდინი მალევე გამოჩნდა მარიამიც.
- ვაჩე ხომ გასხოვს წინაზე რომ გესაუბრე სტუდენტთა დასაქმების პროგრამით სტაჟირებაზე მოდის ერთი კურს დამთავრებული 3თვიან სტაჟირებას გაივლის თუ მოგვეწონა დავტოვოთ თუ არადა კი იცის თვითონაც რო გარანტიას არ ვაძლევთ.
- ქალბატონო მარიამ მახსოვს მაგრამ ხომ გთხოვეთ არ მინდა დამატებითი კადრი საკმარისი მზარეულები მყავს თანაც გამოცდილები უკვე ხომ იცით არ მიყვარს როდესაც ზედმეტად მედებიან ფეხებში.
დიდად არ სიამოვნებდა ვინმეს მიღება თავის უკვე ჩამოყალიბებულ სივრცეში მაგრამ ისიც კარგად იცოდა რომ სხცა გზა არ ქონდა მაგრამ როგორც იტყვიან ბოლო გაბრძოლებაო თავისი მაინც ცადა.
- კარგი ახლა აჩმახებ ბოლოს და ბოლოს შენს გემოზე გამოზდი და ისე ისწავლის როგორც გინდა, ხვალ მოვა იცოდე და შენი იმედი მაქვს. გაეკრიჭა მარიამი

მარიამის ღიმილი ვაჩეს აშკარად არ სიამოვნებდა.

— „ჩემი იმედი გქონდეს…“ — ჩაიბურტყუნა ირონიულად — „და მერე ნუ მეტყვი, რომ გაგაფრთხილე.“

მარიამმა მხრები აიჩეჩა.

— „ნახავ, ეს გოგო სხვანაირია.“

— „ყველაზე ეგრე ამბობენ,“ — მოკლედ მოუჭრა ვაჩემ.

მარიამი წავიდა.

სამზარეულოში ისევ სიჩუმე ჩამოვარდა.

ვაჩე რამდენიმე წამი უძრავად იდგა. მერე ღრმად ჩაისუნთქა, ხელები სამუშაო მაგიდას დააყრდნო და ჩაილაპარაკა:

— „სხვანაირი… ვნახოთ.“

⸻

მეორე დღე

დილა ადრე დაიწყო.

ვაჩე ყოველთვის ყველაზე ადრე მოდიოდა — სანამ ქალაქი ბოლომდე გაიღვიძებდა.

სამზარეულო ცარიელი იყო. ჯერ კიდევ იგრძნობოდა წინა დღის სუნი — შემწვარი ხორცი, სოუსები, დესერტის სიტკბო.

მან დანა აიღო და ბოსტნეულის დაჭრა დაიწყო — ზუსტად, რიტმულად.

კარები გაიღო.

ვაჩემ არც კი შეხედა.

— „დაგვიანება ცუდი დასაწყისია,“ — თქვა ავტომატურად.

— „არ დამიგვიანია,“ — მშვიდად გაისმა ხმა.

ვაჩემ ხელი გააჩერა.

ნელა ასწია თავი.

კართან იდგა გოგო.

თინათე.

საშუალო სიმაღლის, ყავისფერი თმით შეკრული კუდში, თვალებში დაძაბულობით და… სიჯიუტით.

— „შვიდის ხუთ წუთზე მოვედი,“ — დაამატა.

ვაჩემ საათს დახედა.

ზუსტად.

— „კარგი,“ — თქვა მოკლედ — „დაიწყე.“

— „რა დავიწყო?“ — ჰკითხა პირდაპირ.

ვაჩემ წარბი ასწია.

— „სამზარეულოში ხარ. იკითხე, უყურე, ისწავლე. არავინ არ გაგიმარტივებს.“

თინათემ თავი დაუქნია.

არაფერი უთქვამს.

და ეს უკვე არ მოეწონა ვაჩეს.

⸻

პირველი გამოცდა

თინათე თიკოსთან მიამაგრეს.

დესერტები.

თიკო თბილად შეხვდა.

— „ნუ ნერვიულობ, ყველა ასე იწყებს,“ — გაუღიმა.

მაგრამ ვაჩე შორიდან აკვირდებოდა.

ყველა მოძრაობას.

ყველა შეცდომას.

და პირველი შეცდომაც მალევე მოვიდა.

— „შაქარი გადააჭარბე,“ — თქვა მკაცრად, როცა თინათემ კრემი მოამზადა.

— „არა,“ — უპასუხა მშვიდად.

სამზარეულო გაჩუმდა.

თიკომ თვალები გააფართოვა.

— „რას ნიშნავს არა?“ — ვაჩეს ხმა დაბალი იყო, მაგრამ აშკარად იგრძნობოდა, რომ მოთმინების ზღვარზე იდგა.

თინათემ კოვზი აიღო, კრემი ისევ გასინჯა და მშვიდად თქვა:

— „რეცეპტში მითითებულზე დავდევდი. გემო დაბალანსებულია.“

ვაჩემ ნაბიჯი გადადგა მისკენ. კოვზი გამოართვა, გასინჯა.

რამდენიმე წამი სიჩუმე იყო.

ყველა ელოდა.

— „ცუდი არ არის,“ — თქვა ბოლოს, მაგრამ მაშინვე დაამატა — „მაგრამ იდეალურიც არ არის. აქ არ ვაკეთებთ ‘ცუდი არ არის’-ს.“

თინათემ თვალებში შეხედა.

— „მაშინ მასწავლე იდეალური.“

ეს სიტყვები პირდაპირ დაეჯახა ვაჩეს.

არ იყო იქ შიში. არც გაბრაზება. უბრალოდ — მოთხოვნა.

და სწორედ ეს იყო განსხვავებული.

⸻

რიტმი, რომელიც ეჯახება

დღეები გადიოდა.

თინათე არ ნებდებოდა.

ვაჩე არ თმობდა.

ის ცდილობდა გაეტეხა — წნეხით, ტემპით, სიზუსტით.

მაგრამ რაც უფრო აწვებოდა, მით უფრო მყარად იდგა თინათე.

ერთხელ, სერვისის შუაში, როცა შეკვეთები ერთდროულად წამოვიდა, ვაჩემ დაიყვირა:

— „თინათე, ორაგული სად არის?!“

— „30 წამში მზადაა!“ — დაუბრუნა სწრაფად.

— „მე ახლა მჭირდება!“

— „თუ ახლა გამოგცემ, ხარისხი დაეცემა!“ — არ დაიხია უკან.

სამზარეულო ისევ გაჩუმდა.

ვაჩეს თვალები გაუმკაცრდა.

— „აქ მე ვწყვეტ როდის რა გავა!“

თინათე ერთი წამით შეჩერდა.

მერე თქვა:

— „და მე ვპასუხობ იმაზე, რას გავცემ.“

ეს უკვე დაპირისპირება აღარ იყო.

ეს იყო ბრძოლა!

ჯოჯოხეთური ერთი კვირა გავიდა, ამ ერთ კვირაში მოიარა ყველა პოზიცია თითოეული ადამიანი გაიცნო თინათემ სათითაოდაც და ერთადაც ყველანი იმდენად კარგები იყვნენ რამდენადაც შესაძლოა ყოფილიყვნენ განსაკუთრებით თიკოსთან ჩამოუყალიბდა კარგი ურთიერთობა ასწავლიდა ყველა ნიუანსს ძლივს ერთი გოგო გამოერიე ამ გორირილებს და სადმე გაგიშვებო ეხუმრებოდა ხოლმე.
ერთადერთი ვისაც ვერ გაუგო ვაჩე იყო ვაჩესაც ვერ გაუგო რა არც საუბრობდნენ ან მათი დიალოგი შენიშვნებს არ გასცელია, ვერ იგებდა თინათე რას ერჩოდა ეს ბიჭი რას აითვალწულა მაგრამ იმდენად იყო ორიენტირი სწავლაზე არც ეს ადარდებდა.
და ვინ არის თინათე დადეშქელიანი?
თინათე გახლავთ გოგო რომელიც თავისი ოცნებისთვის მზად იყო სახლიდან წამოსულიყო. ალბათ იცით რამდენად აზიატები ვართ ქართველები როგორ თუ ჩემ შვილს დიპლომი არ უნდა ედოს სწენკაში! თნათეს დედაც მასე ფიქრობდა როდესაც სკოლის მერე თინათემ უარი განაცხადა უნივერსიტეტში ჩაბარებაზე და ამცნო დედას და ძმას რომ აგრარულის კულინარიის აკადემიაში უნდოდა სწავლა ბევრი ჩხუბის სახლიდან წავალს შემდეგ ქალბატონ ქეთევანს ( თინათეს დედას) მოუწია დათმობაზე წასვლა ძალით ხომ არ ჩააბარებინებდა ხოლო ქალბატონ თინას (ახლბლებისთვის) მოუწია ორ წლიან რიგში ადგილის დაკავება მანამდე მუშაობდა აგროვებდა ფულს რომ დედას და ძმას ზედმეტად არ დაწოლოდა კისერზე ისედაც მამის გარდაცვალების შემდეგ სანამ მისმა ძმამ დუდამ მუშაობა დაიწყო ძალიან გაუჭირდათ ახლა კი სურდა მისი სწავლის ხარჯი თავად დაეფარა.
მუშაობდა კაფეში მიმტანად თან თვალს აპარებდა სამზარეულოს და იწამლებოდა არქონდა დიდი ანაზღაურება მაგრამ პლუს თიფიც და არ უჩიოდა სწავლის ფულსაც დებდა და კიდევ რჩებოდა ცოტა სახარჯიდ.
მოდით აქვე ოჯახის უმფროსი ქალბატონი ქეთიც გავიცნოთ.
ქეთევან კვიციანი წარმოშობით და გუნებით სვანი. ქმრის დაღუპვის შემდეგ ის იყო დედაც და მამაც შვილებს ისე ზდიდა როგორც კრუხი წიწილებს მისი ფრთის ქვეშ გაცივდა გამკაცრდა თითქოს ქვად იქცაო მხოლოდ მისმა ბალიშმა იცოდა მისი ცრემლის არსებობა. გარეთ კი მოკვდებოდა და ხელს არავის გააშვერინებდა მისი ოჯახისკენ, დაქვრივებიდან ორი წელი იცხივრა სვანეთში მაგრამ ბოლოს ძალიან რომ გაუჭირდათ თბილისში გადმოვიდნენ სანსახურის უფრო იოლად საშოვნელად თანაც დუდა უკვე სტუდენტი ხდებოდა და საჭიროებაც მოითხოვდა, გული მოეწურა ბიჭმა სამსახური რომ დაიწყო და მისი პირველი ხეფასი დაკეცილი რომ დაუდო დედას მაგიდაზე შენ უფრო იცი რა გვჭირდებაო უარიც ვერ უთხრა მართლა სჭირდებოდათ თვითონაც კი მუშაობდა მაგრამ თავიდან ყველაფერი საჭიროა და ვერ გაწვდებოდა თავად ქეთიმ ცოტახანი დალაგებებზე იმუშავა შემდეგ ერთმა ოჯახმა გაიგო რომ პედაგოგი ქალი იყო და თავისი შვილების აღზდა შესთავაზა და დღემდე მათთან მუშაობს ბავშვები კი გაიზარდნნენ მარა ძალიან უყვართ და ვერ ელევიან ქეთის. ხოლო როდესაც თინათეც წამოიზარდა და განუცხადა არ მინდა უნივერსიტეტიო შოკი მიიღო იტირა ეჩხუბა აფიცა მარა რას გახდებოდა შვილთან ისევ მან არჩია დაეთმო ხომ ვერ აიძულებდა.

დუდა დადეშქელიანი, თინას ძმა და საყდენი, აი უსიტყვო სიყვარული თუ არსებობს მათ სიყვარულს შეიძლება ერქვას , ერთგულება პატივისცემა სიყვარული თვალებით კავშირი.
და თვითინ დუდა სიმპათიური ყმაწვილი რომელიც უკვე აღარ არის რიგითი ობიექტის დაცვაში არამედ ერთ ერთი კომპანიის იურისტი გახლავთ სულ რაღაც ერთი წელია რაც დაამთავრა უნივერსიტეტი მაგრამ როცა რაღაცას დაისახავ მიზნად უნდა მიყვე და გამოგივა, მისმა ლექტორმა მეორე კურსიდანვე შენიშნა ბიჭის გამჭრიახი გონება და მესამე კურსზე გადასვლისას შესთავაზა მის სამშენებლო კომპანიაში სტაჟირება ისიც დათანხმა ხოლო ახლა საკმაოდ ცნობილია თავის სფეროში და ახლა მოთხოვნადი ადვოკატიც გახლავთ, დინჯი თავშეკავებული გახლავთ ბატონი დუდა.


დამღლელი კვირის შემდეგ თინათეს ეღირსა დასვენების ორი დღე პირველ დღეს გააბთხილა ოჯახი არ გაეღვიძებინათ და ძალები აღიდგინა ძილით შუადღე იყო როცა გაეღვიძა და გამოფრატუნდა ოთახიდან ქეთო დაუხვდა სახში სამზარეულოში მოფუსფუსე.

- დე რაუნდა მაჭამო?. ბართან ჩამოუდგა და შვლის ნუკრის თვალები შეანათა დედას
- შვილო შენ ხარ მზარეული და საჭმელს მემთხოვ არ გცხვენია?. ჩაიფრუტუნა ქალმ
- კაი რა დე დედიკოოოო ქეთინოოო მაჭამე რა რამეეე
- მერამდენედ უნდა გითხრა ქეთინოს ნუ მეძახითქო. თან ებურტყუნებოდა შვილს და თან უკვე გამზადებულ საჭმელს უდებდა თეფშზე.
- იმენა ზე დედახარ რა
- გადაყლაპე გოგო ლუკმა და ისე ილაპარაკე
- უი ჰმ აუ რაკაია ახალი კარტოფილი სუ მირჩევნია შენ პრანწკი პრუნწკ საჭმელს
- უი დე ნიორმანულად ვერც გხედავ აბა მოყე როგორ მოგწონს სამსახური? ჩაეკითხა ქალი
- აუ რავი დე ძაან დავიღალე აი რავი კი კაია მარა სანამ შევეჩვევი ალბათ გავწყდები
- დედი რამე უბრალო რო გენახა?
- კაი რა დე აბა როგორ ვისწავლო პროფესიონალურად ისე? არ დაიწყო კაი
- კაი კაი შენ და შენ ძმას კაცმა ხმა არუნდა გაგცეთ რა თორე იცოფებით! იწყინა ქალმა
- უი დუ სადარი
- სადაა და დულას ჩენოდნით გამოვიდა ბათუმშიმაქ პროცესიო და როდემდე გაიწელებაო არვიციო და წავიდა დაგიბარა თურამეა ეგრევე დამირეკოსო
- აუუუუ რანახა რა მომენატრა მთელიკვირაა ან მევარ გასული ან ეგ უფ.
მაგიდა აალაგა დედასთან ერთად ყავა დალია მისი ამბებიც მოისმინა და ოთახს მიაშურა საკოტრიალოდ როცა აწრიპინებულმა ტელეფონმა ამცნო ხვალ მუშაობ და არ დაიგვიანოვო.

- ფუ არაადამიანი დასვენება მინდოდა მე. უხეშად მოიქნია ტელეფონი. მაღვიძარა დააყენა და ძილს მიეცა ენერგიის შესავსებად.
დილით მისულს

სამზარეულო ისევ ჩვეულ რიტმში იყო.

მაგრამ რაღაც შეიცვალა.

ვაჩე თითქოს უფრო მკაცრი გახდა.

თინათე — უფრო ჯიუტი.

და ეს უკვე მხოლოდ პროფესიული აღარ იყო.

⸻

დაძაბულობა, რომელიც იგრძნობა

ერთ საღამოს, პიკის დროს, როცა შეკვეთები ერთმანეთზე მოდიოდა, სიტუაცია დაიძაბა.

— „ცივები გაჩერდა!“ — დაიყვირა თორღვამ
— „დესერტი მზადაა!“ — დაამატა თიკომ
— „ბარი ელოდება ღვინოს!“ — ლევანი ხმას აძლევდა

ვაჩე ცენტრში იდგა — როგორც ყოველთვის.

— „ყველა თავის პოზიციაზე!“ — მკვეთრად გასცა ბრძანება

თინათე ცივებზე იდგა იმ დღეს.

მისი პირველი სერიოზული სერვისი.

ხელები სწრაფად მოძრაობდა.

მაგრამ ერთ მომენტში…

შეცდა.

თეფში იდეალურად არ გამოვიდა.

ვაჩემ დაინახა.

— „ეს რა არის?!“ — დაიძაბა ხმა

— „გასწორებას ვაპირებდი—“

— „არ მჭირდება ‘აპირებდი’! მზად უნდა იყოს!“

თინათეს მოთმინება ამოეწურა.

— „ყოველთვის შეცდომაზე მეჩხუბები, მაგრამ არასდროს მაძლევ დროს გამოსასწორებლად!“

სიჩუმე.

ისევ.

ყველა გაჩერდა.


ვაჩე მიუახლოვდა.

ძალიან ახლოს.

— „თუ ამ ტემპს ვერ უძლებ, ეს ადგილი შენთვის არ არის,“ — უთხრა ცივად

თინათეს თვალები აევსო, მაგრამ უკან არ დაიხია.

— „და თუ შენ ვერ უძლებ იმას, რომ ვინმემ პასუხი დაგიბრუნოს?“

ეს უკვე დარტყმა იყო.

პირდაპირ.

ვაჩეს სახე გამკაცრდა.

— „გადი სერვისიდან.“

— „არ გავალ.“

— „ეს ბრძანებაა.“

— „და მე არ ვემორჩილები უსამართლობას!“


— „უსამართლობა?!“ — ხმამ აუწია ვაჩემ — „შენ იცი საერთოდ რა არის ეს სამსახური?!“

— „ვიცი! და ზუსტად ამიტომ ვარ აქ!“ — დაუბრუნა

ვაჩემ თეფში აიღო და მაგიდაზე დაარტყა.

ხმაური გაისმა.

ყველა გაშეშდა.

— „მაშინ დაამტკიცე!“ — უთხრა მკაცრად — „ან წადი!“


თიკო ვეღარ გაჩერდა.

— „ვაჩე, ზედმეტია…“ — ჩუმად თქვა

თორღვამაც ჩაერთო:

— „შეფ, სერვისია… ახლა არაა დრო—“

— „მე ვწყვეტ როდის რა არის დრო!“ — მოუჭრა ვაჩემ

ლევანმა ნიკას ჩუმად უთხრა:

— „ეს უკვე პირადში გადავიდა…“

ნიკამ თავი დაუქნია:

— „და ცუდად დასრულდება.“

ყველა დაუბრუნდა თავის ადგილს ხმის ამოუღებლად აკეთებდნენ საქმეს, ვაჩე გაღიზიანებული გასცემდა მითითებებს, რას გრძნობდა თინათე? თავის თავთან თან ქონდა ომი დაყაროს ყველაფერი და გაეცალოს აქავრობას თუ მოითმინოს და გადაყლაპოს ყელში გაჩხერილი ბურთი მეორე ვარიანტმა გაიმარჯვა უნდა გაეძლო უნდა მოეთმინა ამასაც აიტანდა. დღემ უსიტყვოდ ჩაიარა მხოლოდ კი და არათი შემოიფარგლებოდა.
საღამოს უკვე ყველა აიშალა გასახდელში იყვნენ ბიჭები ნიკა რო ჩამოუდგა ვაჩეს წინ


- რა გჭირს შენ?
- რაუნდა მჭირდეს. მხრები აიჩეჩა ვაჩემ
- აბა რა გეტაკა იმ გოგოსთან ცოდოა რანაირად ექცევი.
- მოიცა რა მოგცლია აქედანვე თუარ ისწავლა დაიწყებს საჭკაობას და ვერ მიეჩვევა შრომას, თან ხოიცი არ მევასევა ეს სტაჟიორები რა.
- რა საჭკაობას ბიჭო შენ ხოარ გამო*ლევდი ვერხედავ ერთი რო გადის მოსაწევად ან სხვას უყურებს ან საქმეს აკრთებს სუ თან ხო იცი არ გვაწყებს ცივები რა.
- რაგინდა რას მიხურებ ახლა?
- არაფერი არასწორად ექცევი და მეცოდება
- მოდი დაიკიდე შენ კაი? თორღვა შენ რატო არაფერს ამბობ შენც შემდექი ბარემ რავი.
- მე ძაან თუ შეტოპავ მერე შეგდგები. ოლიმპიური სიმშვიდით განუცხადა ყველას აფიქრებს რანაირადარის ასეთი მშვიდი.
- აუ წამოთ კლუბში დავლიოთ ცოტა , უვებ წამოჭრა აზრი ვაჩემ ყველა დაჰყვა მის ნებას და მალევე გაუდგნენ გზას კლუბისკენ ცოტა დალიეს იცეკვეს ერთ დღიან ქალებსაც გამოკრეს ხელი და დაიშალნენ მხოლოდ ვაჩე დარჩა ისე მანაც მიყოლებით დალია ორი ჭიქა ვისკი და გადაინაცვლა კლუბის წინ დაყენებული ბაიკისკენ.


თბილისის თბილ ქუჩებს მიუყვებოდა თინათე ფეხით ფიქრობდა რას აკეთე და არასწორად რო ასეთი სიმკაცრე მოდიოდა ვაჩესგან არადა თითქოს ისეთს არაფერს, მისი ფიქრი ფეხის ხმამ დაარღვია რომელიც უკვე ჩქარი ნაბიჯით მიუყვებოდა გოგოს ნაბიჯებს როგორც შეეძლო უმატა სვლას მაგრამ მამაკაცის ნაბიჯიც ეწეოდა იგრძნო უხეში შეხება და ოდნავ დაქაჩვა, დიდი ტორი ეხებოდა გოგოს მკლავს და უხეში სახის მამაკაცი საზიზღარი ბოროტი ღიმილიანი მზერით უცქერდა გოგოს, უკვე აკანკალებული ემზადებოდა ბოლოხმაზე ეყვირა რომ უცებ უხეში მანევრით ფეხებთან გაჩერდა ბაიკი და იქიდან ბიჭი წამებში გაჩნდა მისსა და მაღალი სილუეტის წინ, უცებ ხმის დაგგრვინვებამ მოიყვანა აზრზე და გაელვებასავით აღმოჩნდა მასზე აკიდებული კაცი ძირს

- შე ახვარო დიდი გულიგაქ არა ქალებთან მე შემეხე თუ მასეთი ძლიერიხარ შენი არასწორი *** გამეტებით დასცხო მუშტი მის წინ დაცემულ კაცს კიდევ ერთხელ აპირებდა დარტყმას მხრებზე ხელი რომ შეეხო და ხმაც მოყვა შეხებას
- გაუშვი ასე ხო მოკლავ გაუშვი გთხოვ. აკანკალებული ხმა ქონდა თინათეს
- მოკვდეს ვის ეხება ეს ახვარი ან როგორ ბედავს საერთოდ
- წავიდეთ რა გთხოვ შეეშვი
- კარგი ჩუ მოდი ჩემთან დაწყნარდი არაფერია. წამოდგა გოგონას მოხვია ხელი და თმაზე დაუწყო ფერება რომ შეამჩნია აღარ ცახცახებდა მოშორდა თავისი შლემი აიღი რიმელიც იქვე მიაგდო სიჩქარით
- ეხლა ამას დაგაფარებ და წავიდეთ ხოარ გეშინია?
- ცოტა. ცივად დახედა მოტოს
- ნუღელავ არაფერია ნელა ვატარებ კარგად მომეჭიდე უბრალოდ. ამ ათი დღის მანძილზე პირველად შენიშნა ასეთი თბილი ხნა და ოდნავ გაღიმებულუ ვაჩე ამან ცოტა მიანდო კაცს და მხოლოდ თავი დაუკრა ბთხილად მოთავსდა ვაჩეს უკან და მალევე მოწყვიტა ბიჭმა მოტო იქაურობას მართლაც ნელა მართავდა არ სურდა ზედმეტად აეღელვებინა გოგონა გზად ღია მყუდრო ადგულს ათვალიერებდა და მალევე შენიშნა პატარა კაფე იქვე გააჩერა მოტო გადავიდა და გოგოსაც დაეხმარა გადასვლაში.
- ხოარ გეჩხუბებიან რომ აგვიანებ სახში
- არა იციან
- რა იციან?
- რო დავაგვიანებ წეღან მივწერე დედას მარშუტკამ გამასწრი და მაგიტო მივდიოდი ფეხით აბა გიჟი კიარვარ. იუკადრისა თინათემ
- ანუ მარშუტკამ გაგასწრო?
- ჰო
- მერე ვერ მობრუნდი და უთხარი ვინმეს გაეყვანე ფეხით უნდა გებოდიალ? ცოტა ხმას აუწია ბიჭმა.
- აქაც უნდა მეჩხუბო? მომერიდა ჯერ არვიცნობ არავის კარგად ვისთვის მეთხოვა? რატო მეჩხუბები სულ რამე დაგიშავე საერთიდ?

ვაჩე ერთ წამს გაჩერდა.

თინათეს სიტყვებმა თითქოს ადგილზე გააყინა.

— „აქაც უნდა მეჩხუბო?..“ — ისევ გაიმეორა გოგომ, უკვე შედარებით ჩუმად, მაგრამ ხმაში ისევ ის სიმტკიცე იყო.

ვაჩემ ამოისუნთქა.

ხელები ჯიბეებში ჩაიყო და მზერა აარიდა.

— „არ გეჩხუბები…“ — თქვა ბოლოს, უფრო დაბალი ტონით — „უბრალოდ… არ მომწონს, როცა თავს საფრთხეში იგდებ.“

თინათემ წარბები შეკრა.

— „და შენ ვინ ხარ, რომ მოგეწონოს ან არ მოგეწონოს?“

ზუსტად.

ისევ ზუსტად იქ დაარტყა, სადაც ყველაზე სუსტად იყო.

ვაჩეს ჩაეცინა — მაგრამ ეს სიცილი ირონიული იყო, არა მხიარული.

— „არავინ,“ — მოკლედ თქვა — „უბრალოდ შენი შეფი.“

— „სამსახურში — ჰო,“ — დაუბრუნა თინათემ — „აქ არა.“

სიჩუმე ჩამოვარდა.

ქალაქის შორეული ხმები ისმოდა. მანქანები, მუსიკა, თბილისური ღამე.

ვაჩე რამდენიმე წამი უყურებდა.

სხვა თვალით.

პირველად.

არა როგორც სტაჟიორს.

არა როგორც პრობლემას.

არამედ როგორც ადამიანს, რომელიც არ ტყდება.

— „დაჯექი,“ — უთხრა ბოლოს და კაფისკენ მიუთითა.

— „არ მინდა,“ — ინსტინქტურად უთხრა თინათემ.

— „ჩაი დავლიოთ,“ — დაამატა ვაჩემ — „ნერვებს მოგიწესრიგებს.“

— „შენც გჭირდება,“ — ჩაუგდო თინათემ.

ამჯერად ვაჩეს მართლა გაეღიმა.

— „მართალი ხარ.“

⸻

კაფეში

პატარა, მშვიდი ადგილი იყო.

თბილი განათება, ხის მაგიდები, ფანჯრიდან შემოსული ღამის სუსხი.

ისინი ერთმანეთის მოპირდაპირედ დასხდნენ.

რამდენიმე წამი არავინ არაფერს ამბობდა.

შემდეგ თინათემ დაიწყო.

— „რატომ მექცევი ასე?“

პირდაპირ.

უხეშობის გარეშე, მაგრამ დაუფარავად.

ვაჩემ ჭიქას ხელი დაადო, მაგრამ არ აუღია.

— „როგორ?“

— „ისე, თითქოს უნდა გამტეხო,“ — უპასუხა — „თითქოს გაღიზიანებ ჩემი არსებობა.“

ვაჩემ ღრმად ჩაისუნთქა.

— „იმიტომ, რომ ვიცი ეს ადგილი რას ნიშნავს,“ — თქვა ბოლოს — „და ვიცი, რამდენი ვერ უძლებს.“

— „და ამიტომ წინასწარ მანგრევ?“ — თვალებში ჩახედა თინათემ

— „ვცდილობ გნახო, სად გატყდები,“ — დაუფარავად თქვა ვაჩემ

— „და თუ არ გავტყდი?“ — მშვიდად ჰკითხა

ვაჩემ ისევ შეხედა.

დიდხანს.

— „მაშინ…“ — ოდნავ შეყოვნდა — „მაშინ დარჩები.“

თინათემ ჩაი მოსვა.

— „მე დარჩენას არავისგან ვთხოვ,“ — თქვა — „მე ვიმსახურებ.“

ეს სიტყვები ისევ მოხვდა.

მაგრამ ამჯერად — სხვანაირად.

არა როგორც გამოწვევა.

არამედ როგორც სიმართლე.

⸻

დაძაბულობა, რომელიც იცვლება

— „დღეს…“ — დაიწყო ვაჩემ — „შენ რომ არ შეგეშალა, მაინც გეჩხუბებოდი.“

თინათემ გაკვირვებულმა შეხედა.

— „რა?!“

— „მინდოდა მენახა, როდის აფეთქდებოდი,“ — მშვიდად თქვა

— „და კმაყოფილი ხარ?“ — ირონიულად ჰკითხა

— „არა,“ — თავი გააქნია — „გაკვირვებული ვარ.“

— „რატომ?“

— „იმიტომ, რომ არ გაიქეცი.“

სიჩუმე.

ამჯერად მძიმე აღარ იყო.

უფრო… რბილი.

— „მე აქ მოსასვლელად ბევრი რამ დავთმე,“ — თქვა თინათემ ჩუმად — „და ვიღაცის ხასიათის გამო არ წავალ.“

ვაჩემ თავი დაუქნია.

— „მაშინ მზად იყავი,“ — თქვა — „რადგან მე არ შევიცვლები.“

თინათეს ტუჩის კუთხე ოდნავ აეწია.

— „არც მე.“

და ეს უკვე შეთანხმებას ჰგავდა.

უცნაურ, უხმო შეთანხმებას.

⸻

გარეთ

როცა კაფედან გამოვიდნენ, ჰაერი გაცივებული იყო.

ვაჩემ ისევ მიაწოდა შლემი.

— „ამჯერად აღარ გეშინია?“ — ჰკითხა

თინათემ შლემი აიღო.

— „ცოტა მაინც,“ — უპასუხა გულწრფელად

— „საკმარისია,“ — ჩაიცინა ვაჩემ — „სრულიად უშიშრები ყველაზე ცუდად ამთავრებენ.“

თინათე მოტოზე დაჯდა.

ამჯერად უფრო მშვიდად.

უფრო ახლოს.

ხელები ოდნავ მოუჭირა.

ვაჩემ ეს იგრძნო.

მაგრამ არაფერი უთქვამს.

მოტორი დაიქოქა.

თბილისის ღამემ ისევ ჩაითრია ისინი.

მაგრამ ახლა…

ეს უკვე უბრალოდ გზა აღარ იყო.

რაღაც იწყებოდა.

მოტო ნელა შეჩერდა კორპუსის წინ.

თინათემ ფრთხილად ჩამოხსნა შლემი და ვაჩეს გაუწოდა.

— „მადლობა,“ — თქვა მოკლედ.

ვაჩე არ ჩქარობდა წასვლას.

— „ზედმეტად გვიანია, მარტო ნუ ივლი ხოლმე,“ — დაამატა ისე, თითქოს ეს უბრალოდ შენიშვნა იყო.

თინათემ წარბი ასწია.

— „შეფის ბრძანებაა?“

— „არა,“ — ოდნავ ჩაიღიმა — „ადამიანის.“

თინათე უკვე პასუხის გაცემას აპირებდა, როცა…

— „თინა?!“

ორივემ ერთად მიიხედა.

კორპუსის შესასვლელთან ქეთევანი იდგა.

ხალათში, ხელები წელზე შემოწყობილი, მზერა — მკაცრი, დამკვირვებელი.

და მერე…

ბაიკზე მჯდარ ვაჩეს გადახედა.

შემდეგ — თინათეს.

და ისევ ვაჩეს.

— „ეს ვინ არის?“ — პირდაპირ იკითხა.

თინათემ თვალები დახუჭა ერთი წამით. აი სად დამერხა ფიქრით.

— „დე…“

— „არ მითხრა ‘არაფერია’,“ — მოუჭრა ქეთომ — „ამ საათზე ბაიკით მოჰყავთ ჩემი შვილი და არაფერია?“

ვაჩე მშვიდად ჩამოვიდა მოტოდან.

— „საღამო მშვიდობის,“ — თავაზიანად მიმართა — „ვაჩე ვარ.“

ქეთომ თავიდან ფეხებამდე შეათვალიერა.

— „ვხედავ,“ — თქვა მშრალად — „მაგრამ რას აკეთებთ ჩემს შვილთან ერთად?“

თინათე უკვე ნერვიულობდა.

— „დე, სამსახურის მერე—“

— „შენ გაჩუმდი!“ — შეუბღვირა — „მე ამას ვეკითხები.“თითი ვაჩესკენ გაიშვირა

ვაჩემ ოდნავ ჩაისუნთქა.

— „სამსახურიდან მოვდიოდით. გზაში უსიამოვნო სიტუაცია შეექმნა და… მოვიყვანე.“

— „უსიამოვნო?“ — თვალები გაუფართოვდა ქეთოს — „რა უსიამოვნო?!“

— „დე, მოგვიანებით გეტყვი,“ — ჩაერია თინათე სწრაფად — „არაფერი სერიოზული არ არის.“

ქეთომ კიდევ ერთხელ შეხედა ვაჩეს.

ამჯერად ცოტა სხვანაირად. მაგრამ მაინც უნდობლად

— „კარგი,“ — თქვა ბოლოს — „შემოდით.“

ორივეს მიმართა.

თინათემ თვალები გააფართოვა.

— „დეეე…“

— „ორივე შემოდით მეთქი!“ — მკაცრად გაიმეორა.

ვაჩემ თინათეს გახედა — „სერიოზულად?“ — მზერით.

თინათემ ჩუმად ამოიოხრა. მარტო მე კიარა ამასაც დარხევია

— „მოდი… სხვა გზა არ გაქვს.“ გადაუტუტუნა გვერდით მდგარს

⸻

სახლში

მაგიდაზე უკვე ჩაი იდგა.

ქეთო პირდაპირ მათ წინ დაჯდა.

— „ახლა დეტალურად,“ — თქვა — „რა მოხდა.“

თინათემ მოკლედ მოუყვა.

ვაჩე ჩუმად იჯდა.

მხოლოდ მაშინ ჩაერია, როცა საჭირო იყო.

ქეთოს სახე ნელ-ნელა იცვლებოდა — გაბრაზებიდან შეშფოთებაზე.

— „შენ მარტო რატომ მიდიოდი?!“ — მიუბრუნდა თინათეს

— „დე…“

— „რამდენჯერ უნდა გითხრა?!“

— „კარგი, მე მივხედავ ამას,“ — ჩაერია ვაჩე მშვიდად

ქეთომ თვალები მოჭუტა.

— „შენ მიხედავ?“

— „ვგულისხმობ, რომ გვიან თუ იქნება, მარტო აღარ გავუშვებ,“ — დააზუსტა

რამდენიმე წამი სიჩუმე იყო.

შემდეგ ქეთომ ჩაი მოსვა.

— „კარგი ბიჭი ჩანხარ,“ — თქვა ბოლოს — „მაგრამ ჩემი შვილია.“

— „ვიცი,“ — უპასუხა ვაჩემ

და ეს „ვიცი“ უცნაურად სერიოზულად გაისმა.

⸻

კარი გაიღო.

— „მოვედი!“ — გაისმა დუდას ხმა

და მერე…

ისიც გაჩერდა.

ვაჩე დაინახა.

შემდეგ — თინათე.

შემდეგ — დედა.

— „რაღაც გამომრჩა?“ — მშვიდად იკითხა, მაგრამ მზერა უკვე დაკვირვებული ჰქონდა

თინათე ფეხზე წამოხტა.

— „დუუუდ!“ — მივარდა და მოეხვია

— „კაი, კაი…“ — გაუღიმა — „ახლა ამიხსნი?“

ქეთომ ხელი აიქნია.

— „მოდი დაჯექი და შენც მოისმინე.“

⸻

რამდენიმე წუთში ყველაფერი იცოდა.

დუდა ჩუმად უსმენდა.

მერე ვაჩეს შეხედა.

პირდაპირ.

— „მადლობა,“ — თქვა მოკლედ

ვაჩემ თავი დაუქნია.

— „არაფრის.“

— „მაგრამ,“ — გააგრძელა დუდამ — „ამის მერე, თუ რამე მსგავსი იქნება, მე დამირეკე.“

თინათემ თვალები აატრიალა.

— „ოოო დაიწყო…“

— „შენ გაჩუმდი,“ — მშვიდად უთხრა დუდამ — „მას ველაპარაკები.“

ვაჩეს ოდნავ გაეღიმა.

— „გასაგებია,“ — უთხრა — „დავიმახსოვრებ.“

დუდა წამოდგა.

ვაჩეს მიუახლოვდა.

ხელიც გაუწოდა.

— „დუდა.“

— „ვაჩე.“

მოკლე, მაგრამ მტკიცე ხელის ჩამორთმევა.

ორივე ერთმანეთს აფასებდა.

უხმოდ.

⸻

ღამე დასრულდა.

ვაჩე წავიდა.

კარი დაიხურა.

და მაშინ დაიწყო ნამდვილი დაკითხვა.

— „რამდენი ხანია იცნობ?!“ — ქეთო

— „არ ვიცნობ!“ — თინათე

— „ბაიკი დაგყავდა!“

— „დეეეე!“

დუდა სიცილს ძლივს იკავებდა.

— „მომწონს,“ — თქვა ჩუმად

— „ვინ?!“ — ერთად იყვირეს დედამ და თინათემ

— „ბიჭი,“ — მშვიდად თქვა — „ნორმალურია.“

— „შენც დაიწყე ახლა?!“ — გაბრაზდა თინათე

— „არ ვამბობ, რომ შენთვისაა,“ — მხრები აიჩეჩა — „უბრალოდ… სერიოზულია.“

თინათე გაჩუმდა.

უცნაურად.

⸻

მეორე დღე — სამსახური

სამზარეულო ისევ ხმაურით სუნთქავდა.

თიკო მაშინვე მიუახლოვდა თინათეს.

— „აბა გუშინ რა მოხდააა?“ — თვალები უბრწყინავდა

— „არ დაიწყო…“ — ამოიოხრა თინათემ

ნიკა ჩაერთო:

— „ვაჩემ წაიყვანა ხო?“

— „შენ რა იცი?!“

— „თბილისია, ჩემო კარგო,“ — გაეცინა — „ყველაფერი ვიცით.“

თორღვამ ჩაილაპარაკა:

— „ბაიკიც ყავს, რომანტიკა უკვე დაიწყო.“

— „გაჩუმდით ორივე!“ — გაწითლდა თინათე

და სწორედ ამ დროს…

— „საქმე არ გაქვთ?“ — გაისმა ვაჩეს ხმა

ყველა მაშინვე დაიშალა.

თინათემ შეხედა.

ვაჩემაც.

ერთი წამი.

მოკლე მზერა გაცვალეს ერთმანეთში.

მაგრამ გუშინდელი საუბარი ისევ იგრძნობოდა.

— „დღეს ცივებზე ხარ ისევ,“ — უთხრა ჩვეულებრივად

— „კარგი,“ — უპასუხა თინათემ

— „და…“ — ოდნავ შეყოვნდა ვაჩე — „თუ რამე იქნება, მითხარი.“

თინათემ წარბი ასწია.

— „შეფს ვეუბნები თუ ადამიანს?“

ვაჩეს ტუჩის კუთხე ოდნავ გაეპარა.

— „ორივეს.“

და წავიდა.

თინათე კი უცნაურად დარჩა.

არც გაბრაზებული.

არც მშვიდი.

რაღაც შუალედური.

რაც უფრო საშიში იყო.

⸻ დღეები, როცა ყველაფერი ნელ-ნელა იცვლება

სამზარეულოში ისევ ძველი რიტმი იყო.

მაგრამ ადამიანები აღარ იყვნენ იგივე.

ვაჩე ნაკლებად ყვიროდა.

თინათე — ნაკლებად ეწინააღმდეგებოდა, მაგრამ როცა ეწინააღმდეგებოდა… უფრო ზუსტად.

⸻

ერთ დილას, მომზადების დროს:

— „ნიკა, ხახვი ისე ჭერი, თითქოს დრო გაქვს?“ — ვაჩე
— „არა შეფ, უბრალოდ ცხოვრება მინდა შევიგრძნო,“ — უპასუხა ნიკამ
— „სამზარეულოში ცხოვრებას არ გრძნობენ, ქმნიან,“ — დაუბრუნა ვაჩემ

თორღვამ ჩაიცინა:

— „ფილოსოფიაც დაიწყო… ცუდად ვართ“

თიკო თინათეს ჩურჩულით:

— „ნიშანია… ვიღაცა მოეწონა“

თინათემ თავი არ აუწევია:

— „ვინც გინდა იყოს“

მაგრამ ღიმილი ვერ დამალა.

ვაჩემ დაინახა.

არაფერი თქვა.



⸻ დუდა და ვაჩე

ერთ საღამოს, სამსახურის შემდეგ, ვაჩე გარეთ გამოვიდა.

დუდა ელოდებოდა.

კედელს მიყრდნობილი.

— „მოდი,“ — უთხრა მშვიდად

ვაჩემ წარბი ასწია.

— „დაკითხვა?“

— „არა,“ — თქვა დუდამ — „გასაუბრება“

ისინი გვერდიგვერდ დადგნენ.

რამდენიმე წამი სიჩუმე.

— „მკაცრი ხარ,“ — დაიწყო დუდამ

— „სამუშაოსთვის საჭიროა,“ — მოკლედ უპასუხა ვაჩემ

— „ჩემი დისთვის?“

ვაჩემ შეხედა.

პირდაპირ.

— „შენს დას პოტენციალი აქვს,“ — თქვა — „და არ ვაპირებ დავუკარგო“

— „ანუ დაანგრევ, რომ ააშენო?“ — ჩაეკითხა დუდა

ვაჩემ ოდნავ გაიღიმა.

— „ზუსტად“

დუდამ თავი დაუქნია.

— „კარგი,“ — თქვა — „მაშინ ერთი რამ დაიმახსოვრე“

— „გისმენ“

— „თუ გატეხავ… მე აგაწყობ“

სიჩუმე.

ვაჩეს გაეღიმა.

— „სამართლიანია“

და ამ დღიდან…

მათ შორის უცნაური, უხმო პატივისცემა გაჩნდა.

⸻

⸻ ვაჩეს წარსული

ერთი ღამე.

გვიანი.

სამზარეულო თითქმის დაცლილი.

მხოლოდ ვაჩე და თინათე დარჩნენ.

თინათე დესერტს ამთავრებდა.

— „რატომ ხარ ასეთი?“ — ჰკითხა მოულოდნელად

ვაჩემ არ შეხედა.

— „როგორი?“

— „მუდმივად დაძაბული. თითქოს ყველაფერს ებრძვი“

რამდენიმე წამი გავიდა.

— „იმიტომ, რომ ერთხელ მოვდუნდი,“ — თქვა ბოლოს

თინათემ ხელი გააჩერა.

— „და?“

ვაჩემ დანა დადო.

პირველად შეხედა პირდაპირ.

— „ჩემი შეცდომის გამო… სამზარეულოში კაცი დაიწვა“

სიჩუმე.

მძიმე.

— „ახალბედა იყო,“ — გააგრძელა — „მე უნდა მეკონტროლებინა“

— „შენ დაადანაშაულე თავი“

— „მე ვიყავი პასუხისმგებელი“

თინათემ ჩუმად თქვა:

— „და მას შემდეგ… ყველას შენს თავზე იღებ“

ვაჩემ არაფერი უპასუხა.

მაგრამ თვალებში ყველაფერი იკითხებოდა.

⸻

⸻ გუნდი — მეგობრობა

ერთ დღეს შესვენებაზე:

— „წავიდეთ სადმე,“ — თქვა ნიკამ
— „სად?“ — თიკო
— „თინათეს სოფელში!“ — წამოიძახა თორღვამ

თინათემ გაკვირვებით შეხედა:

— „სვანეთში?“

— „ჰო, აბა შენ მარტო რატომ უნდა გქონდეს ეგეთი ადგილი“

ლევანმა დაამატა:

— „მე ღვინოს წამოვიღებ“

— „მე დესერტს,“ — თიკო

— „მე არაფერს,“ — თქვა ვაჩემ

ყველა გაჩუმდა.

— „შენ მოდიხარ?“ — ჰკითხა თინათემ

ვაჩემ მხრები აიჩეჩა:

— „თუ საქმე არ მექნება“

— „ეს ‘ჰო’-ს ნიშნავს,“ — ჩაილაპარაკა ნიკამ

⸻

⸻ დიდი ცვლილება

რამდენიმე დღეში მარიამმა შეკრიბა ყველა.

— „რესტორანი დროებით იხურება,“ — თქვა

ყველა გაშეშდა.

— „დემონტაჟი იწყება. რებრენდინგი.“

— „და ჩვენ?“ — იკითხა თიკომ

— „თქვენ გადადიხართ შვილობილ რესტორანში“

— „სად?“ — ნიკა

მარიამმა გაიღიმა.

— „სვანეთში“

თინათეს თვალები გაუფართოვდა.

ვაჩემ მას შეხედა.

პირველად — ინტერესით.

— „მთელი სტაფი ერთად,“ — დაამატა მარიამმა — „ეს თქვენი გამოცდაა“

- ესეც ჩვენი სვანეთი (მეგობრებს დასციანა თუ საკუთარ თავს ვაჩემ ჯერ გასარკვევია)

⸻

⸻ გზა სვანეთისკენ

მიკროავტობუსი მთებში ადიოდა.

მუსიკა, სიცილი, ხმაური.

— „ვაიმე რა სილამაზეა,“ — თიკო ფანჯარასთან იჯდა და ყველა დეტალს აფიქსირებდა თავისი ჩხაკუნა აპარატით როგორც ნიკა ეძახდა ქენონის აპარატს
— „ეს ჰაერი სხვაა,“ — ლევანი
— „მე აქ ვრჩები,“ — ნიკა

თინათე ჩუმად უყურებდა.

ვაჩე მის გვერდით იჯდა.

— „გენატრებოდა?“ — ჰკითხა

— „ძალიან,“ — უპასუხა

— „აქ სხვანაირი იქნები“

— „აქ მე ვარ,“ — თქვა თინათემ

ვაჩემ ოდნავ გაიღიმა.

⸻

⸻ სვანეთი — ახალი დასაწყისი

პატარა, მაგრამ ძლიერი რესტორანი.

ხის, ქვის, ცეცხლის სუნი.

ვაჩე ცენტრში დადგა.

— „აქ შეცდომის ადგილი ნაკლებია,“ — თქვა — „მაგრამ… გუნდი იგივეა“

თინათეს შეხედა.

— „ანუ უკეთესი“

თინათემ უპასუხა:

— „ანუ უფრო რთული“

ვაჩე:

— „მიყვარს სირთულე

თინათე:

— „ვნახოთ“

⸻ სვანეთი — დღეები, რომლებიც ცვლიან

დილა სვანეთში სხვანაირად თენდებოდა.

ჰაერი ცივი, სუფთა. მთები — ახლოს.
და სამზარეულოც თითქოს სხვანაირად სუნთქავდა.

თინათე პირველი მივიდა.

კარები გააღო, ღრმად ჩაისუნთქა.

— „აქ ყველაფერი სხვანაირად უნდა გავაკეთო,“ — ჩაილაპარაკა

— „სწორედ ამიტომ ჩამოგვიყვანეს,“ — გაისმა ვაჩეს ხმა

თინათემ უკან არ მოიხედა.

— „შენც შეიცვლები?“

ვაჩე მის გვერდით დადგა.

— „მე ვაკონტროლებ ცვლილებებს,“ — მშვიდად თქვა

თინათემ ჩუმად ჩაიცინა:

— „ხანდახან ცხოვრებაც გაკონტროლებს“

ვაჩემ ამჯერად არაფერი უპასუხა.

⸻

⸻ გუნდი — უკვე ოჯახი

სამზარეულოში ხმაური ნელ-ნელა მატულობდა.

ნიკა უკვე ლაპარაკობდა:

— „აუ აქ Wi-Fi მაინც არის?“
— „აქ სიგნალიც ძლივსაა,“ — უპასუხა ლევანმა
— „მოკლედ, ბუნებასთან კავშირში გადავდივართ,“ — ჩაიცინა თორღვამ

თიკო თინათეს მიუბრუნდა:

— „შენ აქ როგორ ხარ?“

— „სახლივით,“ — უპასუხა თინათემ

— „ანუ ჩვენ სტუმრები ვართ?“ — თვალები მოჭუტა თიკომ

— „ნახავ მალე ვინ იქნება სტუმარი,“ — გაეცინა თინათეს

ვაჩემ შორიდან უყურებდა.

ისინი იცინოდნენ.

თინათეც.

და ეს… მოსწონდა.

⸻

⸻ თინათე და მისი ადგილი

იმ დღეს ცივები სრულად თინათეს ჩააბარეს.

პირველად.

სრული პასუხისმგებლობით.

ვაჩე მიუახლოვდა.

— „დღეს არ დაგეხმარები,“ — უთხრა

— „არც ვითხოვ,“ — უპასუხა თინათემ

— „შეცდომას დაუშვებ“

— „შევასწორებ“

— „ვერ მოასწრებ“

თინათემ თვალებში შეხედა.

— „მაშინ არ დავუშვებ“

სიჩუმე.

ვაჩემ თავი ოდნავ დაუქნია.

— „ვნახოთ“

⸻

⸻ ვაჩე — მარტო

საღამოს, სერვისის შემდეგ, ვაჩე გარეთ იდგა.

მთებს უყურებდა.

თინათე მიუახლოვდა.

ჩუმად.

— „დღეს არ მიყვირე,“ — თქვა

— „არ იყო მიზეზი“

— „იყო,“ — გაეღიმა თინათეს — „უბრალოდ არ გამოიყენე“

ვაჩემ ღრმად ჩაისუნთქა.

— „აქ… სხვანაირია“

— „რა?“

— „ხმაური არ არის. ყველაფერი უფრო მკაფიოა“

თინათე მის გვერდით დადგა.

— „ანუ გაქცევა აღარ შეგიძლია?“

ვაჩემ გვერდულად გახედა.

— „რისგან?“

— „საკუთარი თავისგან“

რამდენიმე წამი გავიდა.

ვაჩემ ჩუმად თქვა:

— „შენ ზედმეტად ბევრს ამჩნევ“

— „შენ ზედმეტად ბევრს მალავ“

თვალები შეხვდათ.

ახლოს.

ძალიან ახლოს.

მაგრამ…

ვაჩემ ნაბიჯი უკან გადადგა.

— „ხვალ ადრე ვიწყებთ,“ — თქვა და წავიდა

თინათე დარჩა.

გაღიმებული.

⸻

⸻ თიკო და თინათე

ღამით, ოთახში:

— „რაღაც ხდება,“ — თქვა თიკომ

— „რა?“

— „შენსა და ვაჩეს შორის“

— „არაფერი არ ხდება“

— „მაშინ რატომ გიყურებს ისე?“

თინათემ ბალიში ესროლა.

— „როგორ?“

— „როგორც ადამიანი, რომელსაც არ უნდა რომ შეხედოს, მაგრამ ვერ წყვეტს“

თინათე გაჩუმდა.

— „და შენ?“ — ჩაეკითხა თიკო

— „მე…“ — შეყოვნდა — „მე უბრალოდ მინდა ვისწავლო“

თიკომ თვალები გადაატრიალა:

— „კი, კი… სწავლობ სიყვარულსაც თან“

— „გადი რა!“ — გაეცინა თინათეს

⸻

⸻ კრიზისის დღე

სვანეთში ტურისტების დიდი ნაკადი მოვიდა.

რესტორანი გადაივსო.

— „ყველა პოზიციაზე!“ — ვაჩე ცენტრში იდგა

შეკვეთები მოდიოდა.

სწრაფად.

ძალიან სწრაფად.

თინათე ცივებზე მუშაობდა.

ხელები აღარ ჩერდებოდა.

უცებ—

პრობლემა.

პროდუქტი არ ეყოთ.

თინათე გაჩერდა.

ერთი წამით.

ვაჩემ დაინახა.

— „რა ხდება?!“

— „ინგრედიენტი არ არის“

— „შეცვალე!“

— „რით?!“

ვაჩემ არაფერი უთხრა.

უბრალოდ უყურებდა.

ელოდა.

თინათემ სწრაფად გადახედა მაგიდას.

მერე…

იმპროვიზაცია.

ახალი კომბინაცია.

საკუთარი.

— „გავუშვი!“ — თქვა

თეფში გავიდა.

რამდენიმე წუთი…

დარბაზიდან ხმა მოვიდა:

— „შეფს მადლობა გადაეცით!“

ვაჩემ თვალები დახუჭა ერთი წამით.

მერე თინათეს შეხედა.

— „რა გააკეთე?“

— „რაც იყო,“ — უპასუხა მშვიდად

ვაჩემ ნელა დაუქნია თავი.

— „კარგი იყო“

თინათეს თვალებში რაღაც აინთო.

პირველად…

ვაჩემ პირდაპირ შეაქო.

⸻

⸻ ღამე — სიმართლე

სერვისის შემდეგ.

ორივე მარტო.

— „გეშინოდა?“ — ჰკითხა ვაჩემ

— „ძალიან,“ — გულწრფელად თქვა თინათემ

— „არ შეგეტყო“

— „შენც გეშინია?“

ვაჩემ ჩაიცინა.

მშვიდად.

— „ყოველ დღე“

თინათე გაჩუმდა.

— „და მაინც აკეთებ“

— „იმიტომ, რომ სხვა გზა არ მაქვს“

თინათემ ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა.

— „არის გზა“

— „რომელი?“

— „ვიღაცას ენდო“

სიჩუმე.

ვაჩემ ნელა თქვა:

— „მე არ ვარ კარგი ამაში“

— „მე ვარ ჯიუტი,“ — გაუღიმა თინათემ — „გასწავლი“

ვაჩემ პირველად…

ნამდვილად გაუღიმა. ⸻ დუდას ჩამოსვლა — სიჩუმე, რომელიც ბევრს ამბობს

დილა იყო.

მთები ისევ ნისლში იკარგებოდა.

სამზარეულოში მუშაობა უკვე დაწყებული ჰქონდათ, როცა კარი გაიღო.

— „მოვედი,“ — გაისმა ნაცნობი ხმა

თინათემ მაშინვე მოიხედა.

— „დუუდ!“ — წამებში აღმოჩნდა მასთან

მოეხვია.

ძლიერად.

დუდამ თვალი გადაავლო სივრცეს.

შემდეგ… ვაჩეს შეხედა.

ვაჩეც უყურებდა.

მოკლე პაუზა.

მერე დუდა მიუახლოვდა.

— „როგორ ხარ?“ — მშვიდად

— „სტაბილურად,“ — უპასუხა ვაჩემ

— „ვხედავ,“ — ოდნავ ჩაიღიმა დუდამ

ხელის ჩამორთმევა.

ამჯერად უფრო მტკიცე.

უფრო აზრიანი.
თურე ბატინი დუდას მეგობრუს ობიექტი გახლდათ ასე დაუპატიჟევლად რომ ბოგინებდა მოგვიანებით ამცნო დას თცალევის ბრიალი რომ დაუწყო აზზე მოსულმა, რაქნას მისთვის დუდა ძმაციყო მამაც და მეგობარიც როცა მსაზე მიდგებოდა ხოლმე საქმე სხვა დანარჩენი ქრებოდა.
⸻ ასევე დუდამ ამცნო მისი და ქეთის ჩამოსვლა და საღამოს ვახშანზე მიიწვია მთელი სტაფი რასაც სიხარულით დათანხმდნენ.

⸻ ოჯახები, რომლებიც ერთმანეთს იცნობენ

საღამოს, თინათეს სახლში.

დიდი მაგიდა.

სვანური კერძები.

თბილი გარემო.

ქეთოს ფუსფუსი.

— „დაჯექით, ყველაფერი მზად არის!“

დუდა, თინათე, გუნდის ნაწილი და…

ვაჩე.

ქეთომ ვაჩეს შეხედა.

უფრო თბილად, ვიდრე ადრე.

— „შენ პირველად ხარ აქ, ხო?“

— „დიახ“

— „ვიღაცას მაგონებ…“ — ჩაფიქრდა

ამ დროს კარი გაიღო.

მეზობელი ქალი შემოვიდა.

— „ქეთო, პური მოგიტანე—“

გაჩერდა.

ვაჩეს შეხედა.

თვალები გაუფართოვდა.

— „ეს… ვაჩეა?!“

ყველა გაჩუმდა.

— „შენ… ლევან ვიბლიანის შვილი არ ხარ?“

ვაჩე დაიძაბა.

— „დიახ“

ქეთომ ხელი პირზე აიფარა.

— „ლევანი…“

დუდამ და თინათემ ერთმანეთს გადახედეს.

— „თქვენ იცნობდით?“ — იკითხა თინათემ

ქეთომ ნელა დაჯდა.

— „ჩვენ ერთად ვიზრდებოდით…“ — თქვა ჩუმად — „მე და შენი მამა… და ლევანი“ ისინი სულ მეგობრობდნენ პატარაობაში შენც დაყავდიხოლმე ჩვენთან, ეს ქვეყანაც კი ერთ დღეს დატოვეს, ქეთი უკვე ცრემლად იღვრებოდა ეს რკინის ქალი მოგონებებმა გაალღვეს.

სიჩუმე.

ვაჩე გაშეშდა.

— „მამა არასდროს მელაპარაკებოდა აქაურობაზე,“ — თქვა

ქეთომ ამოისუნთქა.

— „ბევრი რამ მოხდა მაშინ როდესაც აქედან წავიდა ალბათ არც სურდა გახსენება,,

დუდამ ჩუმად თქვა:

— „ანუ… თქვენ უკვე ოჯახები იყავით“

თინათემ ვაჩეს შეხედა.

სხვანაირად.

ღრმად.
აღარ გაუგრძელებიათ ამ თემაზე საუბარი ეს არ უნდა განეხილათ სხვებთან ერთად გადადება არჩიეს
⸻

⸻ სვანეთი — დღე, რომელიც ყველაფერს ცვლის

მეორე დღეს მთებში წავიდნენ.

ყველა ერთად.

ნიკა ფოტოებს იღებდა:

— „აუ ინსტაგრამი ავაფეთქე“

თიკო იცინოდა:

— „აქ სიგნალი არ გაქვს, რას აფეთქებ?“

თორღვა:

— „ეს არის ნამდვილი ცხოვრება“

ლევანი:

— „და ღვინო სადაა?“

თინათე წინ მიდიოდა.

ვაჩე უკან მიყვებოდა.

— „გიჩვენებ ადგილს,“ — უთხრა

— „საიდუმლოა?“

— „ცოტა“

ისინი სხვებს ჩამოშორდნენ.

პატარა კლდეზე ავიდნენ.

ხედები — საოცარი.

თინათემ თვალები დახუჭა.

— „აქ ვმალავდი თავს ბავშვობაში“

— „რისგან?“

— „ყველაფრისგან“

ვაჩე მის გვერდით დაჯდა.

— „მე არასდროს მქონდა ადგილი, სადაც დამალვა შემეძლო“

თინათემ შეხედა.

— „ახლა გაქვს“

— „სად?“

— „აქ“

და…

მათი ხელები შემთხვევით შეეხო ერთმანეთს.

არ გაწიეს.

⸻

⸻ ეჭვიანობა

ქვემოთ დაბრუნებისას, თინათესთან ახალგაზრდა ბიჭი მივიდა.

— „თინა?“

— „გიო?!“ — გაუკვირდა

ჩახუტება.

ძველი მეგობარი.

გიო უყურებდა ღიმილით.

— „არ შეცვლილხარ“

ვაჩე შორიდან აკვირდებოდა.

ნიკა ჩუმად მიუახლოვდა:

— „შეფ…“

— „რა?“

— „ეჭვიანობ?“

ვაჩემ მკაცრად გახედა:

— „საქმე ნახე“

მაგრამ…

მზერა არ მოშორებია.

გიო და თინათე იცინოდნენ.

ძველი ამბები.

საერთო მოგონებები.

ვაჩეს ხელები დაეჭიმა.

⸻

⸻ ახალი გრძნობა

იმ საღამოს:

ნიკა და თიკო ერთად იჯდნენ.

— „იცი, თავიდან ვერ გიტანდი,“ — თქვა თიკომ

— „ახლა?“

— „ახლა… ოდნავ“

ნიკამ ჩაიცინა:

— „პროგრესია“

ლევანი ბართან ერთ-ერთ ადგილობრივ გოგოს ესაუბრებოდა.

თორღვა მშვიდად უყურებდა ყველას.

— „ყველა თავის ადგილს პოულობს,“ — ჩაილაპარაკა
ისე რომ ანისთვის არ მოუშორებია თვალი
⸻

⸻ დაპირისპირება — ვაჩე და თინათე

გვიან ღამით.

თინათე მარტო ბრუნდებოდა.

ვაჩე დაეწია.

— „ის ვინ იყო?“

— „ვინ?“

— „დღეს რომ გელაპარაკებოდა“

თინათემ წარბი ასწია.

— „გიო. ბავშვობის მეგობარი“

— „ძალიან ახლოს იყავით“

— „და?“

სიჩუმე.

ვაჩემ ბოლოს თქვა:

— „არ მომწონს“

თინათე გაჩერდა.

მოუბრუნდა.

— „რა არ მოგწონს?“

— „ის… შენთან“

თინათემ ღრმად ჩაისუნთქა.

— „შენ ვინ ხარ, რომ არ მოგეწონოს?“

ისევ.

იგივე კითხვა.

მაგრამ ამჯერად…

სხვანაირი დატვირთვით.

ვაჩემ ნაბიჯი გადადგა.

ახლოს.

— „არ ვიცი,“ — თქვა ჩუმად — „მაგრამ არ მინდა, რომ სხვამ…“

ვერ დაამთავრა.

თინათემ უყურა.

დიდხანს.

— „და შენ?“ — ჰკითხა — „შენ რას აკეთებ?“

— „რას გულისხმობ?“

— „გარბიხარ. სულ გარბიხარ“

ვაჩე გაჩუმდა.

— „თუ რამე გინდა… თქვი,“ — დაამატა თინათემ

სიჩუმე.

მძიმე.

ვაჩემ თვალები დახარა.

— „არ ვარ მზად“

თინათემ თავი დაუქნია.

— „მაშინ არც მე დავიცდი“

და წავიდა.

⸻

⸻ ღამე — როცა ყველაფერი იძაბება

ვაჩე მარტო დარჩა.

მთებს უყურებდა.

ხელები მუშტად ჰქონდა შეკრული.

პირველად…

ვერ აკონტროლებდა.

⸻

⸻ დასაწყისი, რომელიც უკვე აღარ არის დასაწყისი

მეორე დღეს სამზარეულოში:

დაძაბულობა იგრძნობოდა.

თინათე — დისტანციური.

ვაჩე — ჩუმი.

თიკო ნიკას ჩურჩულით:

— „აი დაიწყო…“

ნიკა:

— „ახლა ან ერთად იქნებიან… ან საერთოდ აღარ“

თორღვა:

— „ორივე ვარიანტი საინტერესოა“


⸻

⸻ სვანეთი — დღეები, როცა გრძნობები ხმაურდება

ვაჩე — ის, რასაც ვერ ხსნის

ვაჩე ბოლო დღეებია საკუთარ თავს ვერ ცნობდა.

ყველაფერი წესრიგში იყო.

სამზარეულო მუშაობდა იდეალურად.
გუნდი — გამართული.

მაგრამ…

რაღაც უშლიდა ხელს.

და ეს „რაღაც“ ყოველთვის ერთ ადგილზე მიდიოდა.

თინათემდე.

⸻

ერთ დილას, როცა თინათე გიოსთან ერთად იცინოდა ეზოში, ვაჩე შორიდან უყურებდა.

ნიკა მიუახლოვდა.

— „შეფ…“

— „რა გინდა“

— „მოდი გითხრა, რა გჭირს“

ვაჩემ ირონიულად შეხედა:

— „გისმენ, ფსიქოლოგო“

— „ეჭვიანობ“

სიჩუმე.

ვაჩემ ჩაიცინა.

— „სისულელეა“

— „კაი, მაშინ რატომ უყურებ ისე, თითქოს ბიჭს გაგლეჯ?“

ვაჩემ მზერა ისევ იქით გადაიტანა.

გიო თინათეს მხარზე ეხებოდა.

— „არ მომწონს,“ — თქვა ბოლოს

ნიკამ თავი დაუქნია.

— „ესე იწყება“

⸻

⸻ გიო —

გიო ხშირად მოდიოდა.

თინათესთან საუბრობდა.

ეხმარებოდა.

იცინოდნენ.

ერთხელ პირდაპირ ვაჩესთან მივიდა.

— „შენ ხარ შეფი?“

— „დიახ“

— „კარგი ადგილი გაქვს“

— „ჩვენი გუნდია კარგი,“ — მოკლედ უპასუხა ვაჩემ

გიო გაეღიმა.

— „თინა ბავშვობიდან საუკეთესოა“

ვაჩემ თვალები მოჭუტა.

— „ვხედავ“

— „შენთან მუშაობა უხდება“

— „ვცდილობ“

მოკლე სიჩუმე.

— „მოგწონს?“ — ჰკითხა მოულოდნელად გიომ

ვაჩე გაშეშდა ერთი წამით.

— „როგორც თანამშრომელი — დიახ“

გიომ თავი ოდნავ გადახარა.

— „მხოლოდ?“

ვაჩემ მზერა გაუმკაცრდა.

— „საქმეზე მაქვს ყურადღება“

გიომ ჩაიცინა.

— „კარგია… მე არა“

და წავიდა.

ვაჩე პირველად…

გაბრაზდა.

⸻

⸻ თინათე და ვაჩე — დაძაბული სიმართლე

საღამოს, სამზარეულოს გარეთ:

— „შენთან უნდა ვილაპარაკო,“ — უთხრა ვაჩემ

— „ახლა?“

— „ახლა“

თინათე მიბრუნდა.

— „გისმენ“

ვაჩემ რამდენიმე წამი დუმდა.

— „გიო ხშირად მოდის“

— „ჰო“

— „რატომ?“

თინათემ წარბი ასწია.

— „მეგობარია“

— „მეტია“

— „და თუ არის?“

სიჩუმე.

ვაჩემ ხელი თმებში გადაიტარა.

— „არ მომწონს“

— „ვიცი“

— „და მაინც—“

— „და მაინც არაფერს ცვლის,“ — გააწყვეტინა თინათემ

ვაჩე მიუახლოვდა.

— „მაშინ მითხარი… რა მჭირს“

ეს უკვე გულწრფელი იყო.

პირველად.

თინათემ უყურა.

რბილად.

— „გეშინია“

— „რის?“

— „რომ დაკარგავ იმას, რაც ჯერ არც გქონია“

სიჩუმე.

ვაჩემ თვალები დახარა.

— „და თუ მართალია?“

თინათემ ოდნავ გაუღიმა.

— „მაშინ აღარ უნდა გაექცე“

⸻

⸻ მეგობრები — სიცილი და ცხოვრება

ერთ საღამოს, ყველა ერთად იკრიბება.

ცეცხლი ანთია.

ღვინო.

სვანური სიმღერები.

ნიკა უკვე ხმაზეა:

— „ვინც არ იმღერებს, ხვალ ჭურჭელს რეცხავს!“

თიკო:

— „მაშინ შენ იმღერე მარტო“

— „არა, შენთან ერთად მინდა“ — ჩაუგდო ნიკამ

— „ნუ გამაწვალებ…“ — გაეცინა თიკოს

თორღვა ჩუმად ზის.

ანი მის გვერდით.

— „შენ რატომ არ ლაპარაკობ?“ — ჰკითხა ანიმ

— „ვუსმენ“

— „რას?“

— „როგორ არიან ბედნიერები“

ანი გაუღიმა.

— „შენ არ ხარ?“

თორღვამ პირველად შეხედა პირდაპირ.

— „ვხდები“

სიჩუმე.

მაგრამ თბილი.

⸻

⸻ თორღვა — მშვიდი ძალა

მეორე დღეს, სამზარეულოში ანი შეცდა.

დაიბნა.

ვაჩე გაღიზიანდა:

— „კონცენტრაცია!“

ანი დაიძაბა.

თორღვა მიუახლოვდა.

— „მე დავეხმარები,“ — მშვიდად თქვა

ვაჩემ შეხედა.

მერე თავი დაუქნია.

თორღვამ ანის ჩუმად უთხრა:

— „არ იჩქარო. სუნთქვა გაასწორე“

ანი ნელა დაწყნარდა.

— „მადლობა…“

— „არაფრის“

მათი თვალები შეხვდა.

და რაღაც დაიწყო.

მშვიდად.

უხმოდ.

⸻

⸻ ნიკა და თიკო — თამაში, რომელიც სერიოზულდება

— „შენ სპეციალურად მაბრაზებ,“ — უთხრა თიკომ

— „არა, უბრალოდ გიყურებ და მავიწყდება რა ვაკეთო“

— „კაი რაა“ — გაეცინა

— „მართლა“

სიჩუმე.

თიკომ თვალები აარიდა.

— „ნიკა…“

— „ჰო?“

— „ფრთხილად იყავი“

— „რატომ?“

— „მე ადვილად არ ვერთვები“

ნიკამ თავი დაუქნია.

— „მეც“

მაგრამ ორივემ იცოდა — უკვე გვიან იყო.

⸻

⸻ დუდა — დაკვირვება

დუდა ყველაფერს ხედავდა.

ერთ საღამოს ვაჩესთან დაჯდა.

— „იცვლები,“ — თქვა

— „ვმუშაობ“

— „არა,“ — თავი გააქნია დუდამ — „ადამიანურად“

ვაჩე გაჩუმდა.

— „გიო არ მოგწონს“

— „არა“

— „და ჩემი და?“

სიჩუმე.

ვაჩემ ნელა თქვა:

— „მეტისმეტად“

დუდამ ჩაიცინა.

— „აი მივედით“

— „მაგრამ… არ ვიცი როგორ“

— „პირველად არ აკონტროლო,“ — უთხრა დუდამ

ვაჩემ შეხედა.

— „და თუ დავკარგავ?“

დუდა მშვიდად:

— „თუ არ სცდი — უკვე დაკარგე“

⸻

⸻ ღამე — როცა ყველაფერი ნათელი ხდება

თინათე ისევ იმ კლდეზე იდგა.

⸻ ღამე კლდეზე — სიტყვები, რომლებიც აღარ იმალება

ჰაერი ცივი იყო.

მთებიდან ჩამოსული ქარი თინათეს თმებს არხევდა. ის ისევ იმ კლდეზე იდგა, ბავშვობის თავშესაფარზე, მაგრამ ახლა უკვე ბავშვი აღარ იყო — და ვერც ემალებოდა იმას, რაც შიგნით ხდებოდა.

ფეხის ხმა გაიგონა.

არ მოუხედავს.

იცოდა, ვინც იყო.

ვაჩე.

ის ნელა მიუახლოვდა. რამდენიმე წამი არაფერი უთქვამს. უბრალოდ გვერდით დადგა. მათ შორის ის დუმილი იდგა, რომელიც სიტყვებზე ბევრს ამბობს.

— „გიო გეძებს,“ — თქვა ბოლოს, თითქოს ჩვეულებრივად, მაგრამ ხმა ოდნავ უფრო მძიმე ჰქონდა.

თინათემ ჩაიღიმა, მაგრამ არ შეხედა.

— „შენ რატომ მოხვედი?“

ვაჩემ ამოისუნთქა. პასუხი თითქოს მზად ჰქონდა, მაგრამ მაინც გაუჭირდა თქმა.

— „არ ვიცი როგორ ავხსნა…“ — თქვა ნელა — „ვცადე არ მოვსულიყავი“

თინათემ ახლა შეხედა.

— „და მაინც მოხვედი“

— „ჰო,“ — ჩაიცინა ოდნავ — „ვერ გავჩერდი“

სიჩუმე.

ქარის ხმა.

— „ვაჩე… შენ ყოველთვის აკონტროლებ ყველაფერს,“ — თქვა თინათემ რბილად — „სამზარეულოს, ხალხს… საკუთარ თავსაც“

— „უნდა ვაკონტროლო,“ — სწრაფად უპასუხა

— „და ახლა?“

ვაჩემ თვალები დახარა. პირველად ჩანდა, რომ პასუხი არ ჰქონდა.

— „ახლა… არ გამოდის,“ — თქვა ჩუმად

ეს სიტყვები თითქოს ჰაერში გაიყინა.

თინათეს თვალებში რაღაც შეიცვალა.

— „რა არ გამოდის?“

ვაჩემ შეხედა. პირდაპირ. ისე, როგორც არასდროს.

— „შენ“

გაჩუმდა.

საკუთარი სიტყვები თითქოს თვითონვე დააფრთხო.

— „როცა შენთან ვარ… არ ვიცი როგორ მოვიქცე. არ ვიცი როგორ ვიყო უბრალოდ…“ — გაჩერდა, მერე დაამატა — „ადამიანი“

თინათეს გული აუჩქარდა.

— „და რა გინდა?“

ვაჩემ ერთი ნაბიჯი გადადგა.

ახლოს.

— „არ მინდა, რომ გიყურო და ვიფიქრო, რომ ვიღაც სხვა გეხება,“ — თქვა უფრო მტკიცედ — „არ მინდა, რომ გიო მოვიდეს და შენ ისე გაუღიმო, როგორც მე არასდროს გამიღიმებ“

ეს უკვე აღიარება იყო.

სრული.

უმწეო.

თინათემ ჩუმად ჩაიცინა, მაგრამ თვალებში სითბო ჰქონდა.

— „შენ თვითონ არ მაძლევ მაგის საშუალებას“

— „როგორ?“

— „მუდმივად მაკონტროლებ, მაწვები, მაწვალებ… და მერე გიკვირს, რომ სხვასთან თავისუფლად ვარ?“

ვაჩე გაჩუმდა.

ეს სიმართლე იყო.

— „მეშინია,“ — თქვა ბოლოს

— „რის?“

— „რომ თუ მოვეშვები… ისევ რამეს დავკარგავ“

თინათე მიუახლოვდა.

ახლა მათ შორის მხოლოდ სუნთქვა იყო.

— „მე არ ვარ ის, ვინც დაკარგავ,“ — თქვა ჩუმად — „თუ არ გამიშვებ“

ვაჩემ ხელი ოდნავ ასწია… მაგრამ არ შეეხო.

ისევ შეჩერდა.

— „ნახე?“ — ჩაიჩურჩულა თინათემ — „აი ეს ხარ შენ. ყოველთვის ნახევარ გზაზე ჩერდები“

რამდენიმე წამი.

მძიმე.

შემდეგ ვაჩემ ხელი ბოლომდე მიიტანა და თითებით მის მაჯას შეეხო.

ფრთხილად.

თითქოს ეშინოდა.

თინათემ არ გაიწია.

— „ამჯერად… არ გავჩერდები,“ — თქვა ვაჩემ

და ეს არ იყო ხმამაღალი სიტყვა.

ეს იყო დაპირება.

⸻

⸻ გიო — ის, ვინც არ იხევს

მეორე დღეს.

ეზოში.

გიო ისევ იქ იყო.

ამჯერად ვაჩეს აღარ აუარა გვერდი.

პირდაპირ მივიდა.

— „გუშინ არ მოხვედი,“ — უთხრა თინათეს

— „დავიღალე,“ — მოკლედ უპასუხა

გიომ შეამჩნია.

მისი ტონი.

მისი მზერა.

— „რაღაც შეიცვალა,“ — თქვა მშვიდად

— „შეიძლება“

— „ვაჩეს გამო?“

თინათემ არაფერი უპასუხა.

და ეს პასუხზე მეტს ნიშნავდა.

გიომ ამოისუნთქა.

— „იცი, ბავშვობაში შენ ყოველთვის იმას ირჩევდი, რაც რთული იყო“

თინათემ გაეღიმა.

— „შენ კი იმას, რაც უსაფრთხო“

— „და ახლა?“

— „ახლა…“ — შეყოვნდა — „არ ვიცი“

გიომ თავი დაუქნია.

— „მაშინ გეტყვი — მე არ ვაპირებ უკან დახევას“

ვაჩე შორიდან უყურებდა.

ამჯერად აღარ გაურბოდა ამ გრძნობას.

გაბრაზებას.

ეჭვიანობას.

პირველად…

იღებდა მას.

⸻

⸻ მეგობრები — ღამე, სადაც ყველაფერი ითქმის

იმ საღამოს, ყველა ისევ ერთად იყო.

ცეცხლი ანთია.

ნიკა გიტარას უკრავდა (როგორც შეეძლო).

— „ეს სიმღერა თიკოსთვის,“ — თქვა

— „აუ ნუ გადამრევ…“ — გაწითლდა თიკო

— „მართლა, სერიოზულად ვამბობ“

სიმღერა დაიწყო.

არ იყო იდეალური.

მაგრამ გულით იყო.

თიკო ჩუმად უსმენდა.

შემდეგ თქვა:

— „ნიკა… შენ ისეთი ხარ, რომ ვერ გაიგებ როდის ხუმრობ და როდის მართლა“

ნიკა გაჩერდა.

— „ახლა მართლა ვარ“

სიჩუმე.

— „მაშინ… ნუ იჩქარებ,“ — უთხრა თიკომ — „მე ნელა ვუშვებ ადამიანებს ახლოს“

ნიკამ თავი დაუქნია.

— „მე არ გავიქცევი“

⸻

⸻ თორღვა და ანი — სიმშვიდის ისტორია

მეორე მხარეს.

ანი ჩუმად იჯდა.

თორღვა გვერდით.

— „შენთან მშვიდად ვარ,“ — თქვა ანიმ მოულოდნელად

თორღვამ შეხედა.

— „რატომ?“

— „არ მეჩქარება შენთან. არ მეშინია შეცდომის“

თორღვამ ჩაიცინა.

— „მე იმიტომ, რომ ვიცი შეცდომა ყველას აქვს“

— „და შენ?“

— „მე უბრალოდ ვცდილობ… არ გავამწვავო“

ანი ოდნავ მიუახლოვდა.

— „მომწონს შენში ეს“

თორღვამ პირველად არ აარიდა მზერა.

ვაჩე და თინაც კოცონთან გვერდი გვერდ იყვნენ ხის გადებულ მორზე ჩამომჯდარები მათ პირდაპირ დუდა იჯდა რომელიც აკვირდებოდა ორივეს მზერას.
მოსწონდა ვაჩე გრძნობდა რომ მას შეეძლო მისი ერთადერთი დის დაცვა უბრალოდ სჭირდებოდა გაგება მოდუნება და გარკვევა. თავის დას გახედა რიმელიც ჩაფიქრებული იყო.

- თინა დაუკრავ?
- აუ არა რა.გოგონამ საწყლად ახედა
- მოიცა შენ რა დაკვრა და სიმღერა იცი და აქ მე მაციდვილებ? უპარდონოდ გადაულოცა გიტარა გიგონას
- კარგი კარგი. აღარ გამოუდია თავი და დაიწყო თითების ნაზი შეხება სიმებზე.

იმჟი მალატ მიშგუ თვალაშ
(როგორ მიყვარხარ, ჩემო ლამაზო)
დემე ჯიხა იმჟი მალატ
(არ იცი, როგორ მიყვარხარ)

მეორე სტროფიდან ვაჩეც რომ შეუერთდა
ყველამ კულტურული შოკი მიიღო ჯერ არავინ ელოდა მის ასეთ ხმას და მითუმეტეს იმას სვანური თუ იცოდა

სი ხი მიშგუ ლირდე ი გვი
(შენ ხარ ჩემი სიცოცხლე და გული)
სი ხი მიშგუ დეცე-გიმ
(შენ ხარ ჩემი სამყარო)

მი მხარ შვანთე ესღვრი
(მე ხვალ სვანეთში მივდივარ)
სი იმე ხარი დემე მიხა
(შენ სად ხარ, არ ვიცი)

ისგუ თერარ მაშხიხ, ვაი დია (2X)
(შენი თვალები მწვავენ, ვაი დედა)

მაწდუნი ისგუ ნაცად
(მენატრები, შენ გენაცვალე)
მიშგვათე ანხედ ლადი
(ჩემთან მოდი დღეს)

მეექა მოოლე მეექა
(მითხარი, რამე მითხარი)
ეშხვიინ მეექა მოლე
(ერთხელ მითხარი რამე)

გეგონება კონცერტზე იყვნენო ისე დაუკრეს ტაში და ნიკა მაინუბობდა ხალხი ბისზე გასვლას ითხოვსო.

- არვიცოდი სვანური თუ იცოდი
- შენ კიდევ ბევრი რამე არ იცი. თვალი ჩაუკრა ბიჭმა და უკითხავად მოახურა თავისი ჟაკეტი
⸻ დუდა — ძმა, რომელიც ხედავს ყველაფერს

დუდა ვაჩესთან მივიდა ისევ.

— „ახლა უკვე არ მალავ,“ — თქვა

— „ვცდილობ“

— „გიო?“

— „პრობლემაა“

დუდამ ჩაიცინა.

— „არა, პრობლემა არაა… გამოცდაა“

ვაჩემ შეხედა.

— „და თუ ჩავიჭერი?“

— „მაშინ ჩემი და გეტყვის,“ — მშვიდად თქვა

პაუზა.

— „მაგრამ თუ არ სცდი… არც კი დაგაწერენ ნიშანს“

ვაჩეს გაეღიმა.

პირველად — მსუბუქად.

⸻

⸻ დასასრული, რომელიც დასაწყისს ჰგავს

იმ ღამეს, როცა ყველა დაიშალა, თინათე ისევ გარეთ იდგა.

ვაჩე მივიდა.

ამჯერად…

არ გაუჩერებია თავი.

— „ხვალ თავისუფალი ხარ?“

თინათემ გაკვირვებით შეხედა.

— „რატომ?“

— „წაგიყვან… სადმე“

— „შენ და გეგმები?“ — გაეცინა

— „ვცდილობ“

სიჩუმე.

— „კარგი,“ — თქვა ბოლოს თინათემ

და ეს პატარა „კარგი“…

ვაჩესთვის იმაზე მეტი იყო, ვიდრე მთელი დღეების კონტროლი.

⸻ დღე, რომელიც უნდა ყოფილიყო უბრალოდ დღე

დილა იყო.

მაგრამ ეს დილა სხვანაირი იყო.

ვაჩესთვის.

გაეღვიძა ადრე, როგორც ყოველთვის, მაგრამ ამჯერად რაღაც არ აძლევდა საშუალებას ჩვეულ რეჟიმში გადასულიყო.
ხელი თავქვეშ ამოდო და ჭერს მიაშტერდა.

თინათე.

პირველი აზრი.

— „არ შეიძლება ასე,“ — ჩაილაპარაკა ჩუმად

მაგრამ პრობლემა ის იყო, რომ უკვე ასე იყო.

⸻

სამზარეულოში შევიდა.

ყველაფერი თავის ადგილზე იყო.

ხმები, ჭურჭლის ჟღარუნი, ორთქლი.

მაგრამ როცა თინათე დაინახა…

ერთი წამით ყველაფერი ჩაჩუმდა.

მისთვის.

თინათე თიკოსთან ერთად იდგა, რაღაცაზე იცინოდნენ. ხელით რაღაცას უხსნიდა, თვალები უბრწყინავდა.

ვაჩემ იგრძნო, როგორ დაეჭიმა ყბა.

რატომ არ უყურებს ასე მე?

ეს აზრი ისე სწრაფად მოვიდა, რომ თავადვე გაუკვირდა.

— „ვაჩე!“ — დაუძახა თორღვამ

— „ჰო“

— „შეკვეთები მოდის“

— „ვხედავ,“ — მოკლედ უპასუხა

მაგრამ რეალურად…

სხვა რამეს უყურებდა.

⸻

⸻ მცდელობა — იყოს ისევ ის, ვინც იყო

სერვისი დაიწყო.

ვაჩე ისევ ცენტრში იდგა.

კონტროლი.

სისწრაფე.

სიზუსტე.

— „ნიკა, ტემპი!“
— „თიკო, ტექსტურა არ მომწონს!“
— „თინათე—“

გაჩერდა.

თინათე უკვე აკეთებდა.

ზუსტად.

როგორც უნდა.

ვაჩეს აღარ ჰქონდა შენიშვნა.

და ეს უცნაურად არ მოეწონა.

როცა ვერ ვასწორებ… მაშინ რას ვაკეთებ?

თინათემ ერთი წამით შეხედა.

იგრძნო მისი მზერა.

მაგრამ არაფერი თქვა.

არც გაუღიმა.

უბრალოდ გააგრძელა მუშაობა.

და ეს დისტანცია…

უფრო ძლიერად დაარტყა.

⸻

⸻ დუდა — სარკე

საღამოს დუდა ისევ იქ იყო. ისე დამეგობრდნენ ეს ორნი ვერც გაიაზრეს


ამჯერად მარტო.

ვაჩესთან დაჯდა.

— „დღეს ძალიან გაღიზიანებული იყავი“

— „ჩვეულებრივი დღე იყო“

დუდამ თავი გააქნია.

— „არა. უბრალოდ შენ ცდილობ, რომ ჩვეულებრივი იყოს“

სიჩუმე.

ვაჩემ ჭიქას ხელი მოჰკიდა.

— „არ მიყვარს, როცა რაღაცას ვერ ვაკონტროლებ“

— „და თინათე?“

პირდაპირ.

ყოველგვარი შეფუთვის გარეშე.

ვაჩე გაჩუმდა.

— „ის არ კონტროლდება,“ — თქვა ბოლოს

— „და ეს გაბრაზებს?“

ვაჩემ ნელა თქვა:

— „მაშინებს“

დუდამ პირველად შეხედა სხვანაირად.

არა როგორც დამცველმა.

არამედ როგორც ადამიანმა, რომელმაც გაიგო.

— „კარგია“

— „რა არის კარგი?“

— „რომ გეშინია. ეს ნიშნავს, რომ მნიშვნელობა აქვს“

ვაჩე ჩაფიქრდა.

დიდხანს.

⸻

⸻ გიო — ზღვარი

მეორე დღეს გიო ისევ მოვიდა.

მაგრამ ამჯერად…

სხვა ენერგიით.

თინათესთან ახლოს იდგა.

ზედმეტად ახლოს.

— „დღეს საღამოს წამოხვალ?“ — ჰკითხა

— „სად?“

— „უბრალოდ… გავისეირნოთ“

თინათემ არ უპასუხა მაშინვე.

ვაჩე უყურებდა.

ყველაფერს.

ყველა დეტალს.

— „არ ვიცი…“ — თქვა ბოლოს თინათემ

გიომ ხელი მხარზე დაადო.

— „იფიქრე“

და წავიდა.

ვაჩემ იგრძნო, როგორ აუჩქარდა სუნთქვა.

მუშტები დაეჭიმა.

მაგრამ…

არ მისულა.

არ ჩარეულა.

რატომ?

ეს კითხვა მთელი დღე არ ასვენებდა.

⸻

⸻ მომენტი, რომელიც ყველაფერს ამძაფრებს

საღამოს.

ყველა დაიშალა.

თინათე გარეთ იდგა.

ვაჩე მივიდა.

ამჯერად ნაბიჯები უფრო სწრაფი ჰქონდა.

— „წახვალ?“ — პირდაპირ ჰკითხა

თინათემ შეხედა.

— „სად?“

— „გიოსთან“

პაუზა.

— „არ ვიცი“

ვაჩე მიუახლოვდა.

— „არ მინდა რომ წახვიდე“

ეს სიტყვები თითქოს თავისით გამოვიდა.

დაუფიქრებლად.

თინათე გაჩუმდა.

— „რატომ?“

ვაჩემ თვალები დახარა.

შემდეგ ისევ შეხედა.

— „იმიტომ, რომ…“ — გაჩერდა — „როცა შენ სხვასთან ხარ, მგონია რომ რაღაცას ვკარგავ“

— „რა გაქვს?“ — ჩუმად ჰკითხა თინათემ

სიჩუმე.

მძიმე.

ვაჩემ ძლივს თქვა:

— „არ ვიცი… მაგრამ მინდა რომ მქონდეს“

ეს უკვე არა ეჭვიანობა.

არამედ სურვილი იყო.

სუფთა.

უხეში.

ნამდვილი.

თინათე მიუახლოვდა.

ძალიან ნელა.

— „მაშინ თქვი… რომ გინდა“

ვაჩემ თვალებში შეხედა.

— „მინდა“

პირველად — უშუალოდ.

დაფარვის გარეშე.

თინათეს სუნთქვა შეეცვალა.

— „და თუ დაგიშვებ?— ჰკითხა

— „უკვე შიგნით ვარ,“ — თქვა ვაჩემ ჩუმად — „და უკან აღარ შემიძლია“

პაუზა.

შემდეგ…

თინათემ ხელი მოკიდა.

უბრალოდ.

ფრთხილად.

— „მაშინ ნუ გამიშვებ“

⸻

⸻ და მაინც — ყველაფერი მარტივი არ არის

შორიდან…

გიო უყურებდა.

არ წასულა.

ყველაფერი დაინახა.

მის სახეზე ღიმილი გაქრა.

— „კარგი…“ — ჩაილაპარაკა — „მაშინ თამაში იწყება“

⸻

⸻ პარალელურად — სხვებიც იზრდებიან

ნიკა და თიკო

იმ ღამით, როცა ყველა ერთად იყო:

— „იცი რა მიყვარს შენში?“ — ჰკითხა ნიკამ

— „რა?“

— „რომ თითქოს ძლიერად გამოიყურები… მაგრამ სინამდვილეში ნაზი ხარ“

თიკო გაჩუმდა.

— „ეს ყველას არ უნდა იცოდეს“

— „არ ვეტყვი,“ — ჩაიღიმა ნიკამ — „მხოლოდ მე დავიტოვებ“

თიკომ პირველად არ აარიდა მზერა.

⸻

თორღვა და ანი

ანის ხელები უკანკალებდა.

თორღვამ შეამჩნია.

ჩუმად მიუახლოვდა.

— „ისევ გეშინია?“

— „ხანდახან“

— „მე აქ ვარ“

უბრალოდ ეს თქვა.

და ეს საკმარისი აღმოჩნდა.

ანი მიუახლოვდა.

მხარზე მიეყრდნო.

თორღვა არ განძრეულა

⸻ დასასრული, რომელიც სინამდვილეში დასაწყისია

იმ ღამეს…

ვაჩე და თინათე პირველად არ დაშორებულან უხმოდ.

არც გაურბენიათ ერთმანეთს.

უბრალოდ იდგნენ.

ერთმანეთთან.

და ეს უკვე ყველაზე დიდი ცვლილება იყო.

⸻

⸻ საღამო, სადაც სიმშვიდე მხოლოდ მოჩვენებაა

იმ დღეს რესტორანში ყველაფერი იდეალურად მიდიოდა.

ზედმეტად იდეალურად.

და ეს ყოველთვის ცუდის ნიშანია.

ვაჩე ამას გრძნობდა.

ტემპი მაღალი იყო, გუნდი სინქრონში მუშაობდა, მაგრამ შიგნით რაღაც აწვებოდა.

თინათე მშვიდი იყო.

ზედმეტად.

არ უყურებდა.

არ ეკამათებოდა.

უბრალოდ აკეთებდა თავის საქმეს.

და ეს დისტანცია…

ვაჩეს ყველაზე მეტად ამწარებდა.

⸻

⸻ აფეთქება — გიო

სერვისის შუაში კარი გაიღო.

გიო შემოვიდა.

ამჯერად პირდაპირ დარბაზში არ გაჩერდა.

სამზარეულოსკენ წამოვიდა.

— „თინა,“ — დაუძახა

ყველა გაჩერდა ერთი წამით.

ვაჩემ თავი ასწია.

თინათემაც.

— „ახლა ვერ ვლაპარაკობ,“ — თქვა მშვიდად

— „მჭირდება,“ — უპასუხა გიომ — „ახლა“

ვაჩე მიუახლოვდა.

— „სამზარეულოში ხარ,“ — ხმა ცივი ჰქონდა — „გარე საკითხები სერვისის მერე“

გიომ შეხედა.

— „ეს შენ არ გეხება“

სიჩუმე.

მძიმე.

ვაჩე ძალიან ნელა მიუახლოვდა.

— „მეხება — თქვა ჩუმად — „როცა ჩემს თანამშრომელს ეხება“

— „თანამშრომელს?“ — ჩაიცინა გიომ — „მხოლოდ თანამშრომელია?“

ეს დარტყმა იყო.

პირდაპირ.

ყველას წინ.

თინათე გაშეშდა.

ვაჩეს თვალები გაუმკაცრდა.

— „გადი,“ — თქვა დაბალი, მაგრამ სახიფათო ტონით

— „ან რა?“ — არ დაიხია გიომ

პაუზა.

ვაჩემ ერთი ნაბიჯი გადადგა.

— „ან მე გაგიყვან“

თორღვა უკვე მზად იყო ჩარევისთვის.

ნიკა ჩუმად თქვა:

— „აუ წავიდა…“

მაგრამ—

— „გიო, გარეთ!“ — მკაცრად თქვა თინათემ ეს სუსტი გოგო თუ გასვანდებოდა ალბათ ყველაზე ძლიერ კაცსაც დაიტანდა.

ორივე მისკენ შებრუნდა.

— „ახლა არა,“ — — „გთხოვ დაამატა როცა მიხვდა ბიჭებს უცრო გააღიზიანებდა მისი ტონი

გიომ თვალებში შეხედა.

რამდენიმე წამი.

შემდეგ თავი დაუქნია.

— „კარგი… მაგრამ ეს არ დასრულებულა“

და გავიდა.

⸻

⸻ სიჩუმე, რომელიც ხმაურზე ძლიერია

სამზარეულო ისევ ამუშავდა.

მაგრამ აღარაფერი იყო იგივე.

ვაჩე ბრძანებებს გასცემდა.

ზუსტად.

ცივად.

თინათე მუშაობდა.

ისევე ზუსტად.

მაგრამ შიგნით ყველაფერი ირეოდა.

⸻

⸻ კრიზისი — როცა გრძნობები ხელს უშლის საქმეს

შეკვეთები ერთდროულად წამოვიდა.

VIP მაგიდა.

დრო შეზღუდული.

ვაჩემ ბრძანება გასცა:

— „ყველა მაქსიმუმზე!“

თინათეს ხელები სწრაფად მოძრაობდა.

მაგრამ გონება…

სხვა ადგილას იყო.

ერთი შეცდომა.

პატარა.

მაგრამ საკმარისი.

თეფში არ გამოვიდა იდეალურად.

ვაჩემ დაინახა.

მიუახლოვდა.

— „ეს რა არის?“ — ხმა დაბალი, მაგრამ დაძაბული

— „გასწორებას ვაპირებ—“

— „არ მჭირდება ‘აპირებდი’!“ — ამჯერად ხმამ აუწია

სიჩუმე.

ყველა გაჩერდა.

თინათემ თავი ასწია.

— „ყველაფერი არ არის მხოლოდ კონტროლი!“ — დაუბრუნა

— „ეს ადგილი კონტროლზე დგას!“ — დაუყვირა ვაჩემ

— „და ადამიანები?“

დარტყმა.

— „ადამიანები შეცდომებს უშვებენ!“ — თქვა თინათემ — „შენ კი არ აძლევ უფლებას რომ…“

— „საკმარისია!“ — გააწყვეტინა

ვაჩემ თეფში აიღო და გვერდზე გადადო.

— „გადი სერვისიდან“

სიჩუმე.

თინათე გაშეშდა.

— „არა,“ — თქვა ჩუმად, მაგრამ მტკიცედ

— „ეს ბრძანებაა“

— „და მე არ ვტოვებ გუნდს შუა სერვისში“

თვალები შეხვდათ.

დაძაბულობა პიკზე.

⸻

⸻ გარდამტეხი მომენტი

რამდენიმე წამი…

ვაჩემ პირველად ვერ მიიღო გადაწყვეტილება სწრაფად.

თორღვა ჩუმად ჩაერია:

— „შეფ… გავასწორებთ“

ნიკამ დაამატა:

— „წავა, არ ჩავარდება“

ვაჩემ თინათეს შეხედა.

ის არ იძვროდა.

არ ნებდებოდა.

მერე…

ვაჩემ ნელა თქვა:

— „დაამთავრე“

სიჩუმე.

მაგრამ ამჯერად…

სხვა.

თინათემ თავი დაუქნია.

და გააგრძელა.

⸻

⸻ შედეგი

სერვისი დასრულდა.

VIP კმაყოფილი დარჩა.

კომპლიმენტიც მოვიდა.

მაგრამ…

შიგნით ყველაფერი ჯერ კიდევ დუღდა.

⸻

⸻ გარეთ — სადაც ნიღბები ცვივა

თინათე მარტო გავიდა.

სუნთქვა უჭირდა.

ვაჩე მალევე დაეწია.

— „ეს რა იყო?“ — ჰკითხა

— „იგივე შემიძლია გკითხო“

— „შეცდომა დაუშვი“

— „ადამიანი ვარ!“ — აუწია ხმას

— „და მე პასუხისმგებელი ვარ!“

სიჩუმე.

მერე თინათემ ჩუმად თქვა:

— „არა მხოლოდ სამზარეულოზე… ჩემზეც გინდა პასუხისმგებლობა“

ვაჩე გაჩერდა.

— „და ეს არ მუშაობს“

ვაჩემ ხელი თმებში გადაიტარა.

— „ვცდილობ…“

— „ვიცი,“ — თქვა თინათემ რბილად — „მაგრამ მახრჩობ“

ეს სიტყვა…

მძიმედ დაეცა.

ვაჩე მიუახლოვდა.

— „და მაინც არ მიდიხარ“

— „იმიტომ, რომ…“ — გაჩერდა — „შენც მჭირდები“

პაუზა.

ვაჩეს სუნთქვა შეეცვალა.

— „მაშინ რატომ მაწვალებ?“

თინათემ ჩუმად გაიცინა.

— „იმიტომ, რომ შენც მაწვალებ“

სიჩუმე.

ახლოს.

ძალიან ახლოს.

— „ვერ ვწყვეტ,“ — თქვა ვაჩემ

— „არც მე“

და ამჯერად…

ვაჩემ აღარ შეაჩერა თავი.

მისკენ დაიხარა.

ნელა.

ფრთხილად.

თინათე არ გაწეულა.

არც ერთი წამით.

და მათი ტუჩები შეხვდა.

არა იდეალურად.

არა მშვიდად.

არამედ ისე, როგორც ყველაფერი მათ შორის იყო—

დაძაბული.

ნამდვილი.

აუხსნელი.

⸻

⸻ შორიდან

გიო იდგა.

ხედავდა.

ხელები მუშტად ჰქონდა შეკრული.

— „კარგი…“ — ჩაილაპარაკა — „მაშინ ეს ომი აღარ არის ჩუმი“

⸻

⸻ დასასრული — რომელიც დასაწყისზე საშიშია

ვაჩე და თინათე ერთმანეთს დაშორდნენ.

სუნთქვა აჩქარებული.

თვალებში — კითხვები.

— „ახლა რა?“ — ჰკითხა თინათემ

ვაჩემ ჩუმად თქვა:

— „ახლა… აღარაფერი იქნება მარტივი“

თინათემ ოდნავ გაუღიმა.

— „არც ველი



⸻

⸻ დილა კოცნის შემდეგ — სიჩუმე, რომელიც ყვირის

თინათეს არ სძინებია.

თვალები დახუჭული ჰქონდა, მაგრამ მთელი ღამე ისევ იმ მომენტში ბრუნდებოდა — ვაჩეს ხელი, მისი სუნთქვა, ის წამი, როცა აღარ გაჩერდა.

— „ეს რა გავაკეთე…“ — ჩაიჩურჩულა ბალიშში

მაგრამ პასუხი იცოდა.

იგივე კითხვა ვაჩესაც ჰქონდა.

ის უკვე სამზარეულოში იყო.

ადრე.

ძალიან ადრე.

დანა ხელში ეჭირა, მაგრამ არ ჭრიდა არაფერს.

უბრალოდ იდგა.

— „შენ გადახვედი ზღვარს,“ — უთხრა საკუთარ თავს

მაგრამ გულში მეორე ხმა ეუბნებოდა:

„და მაინც არ ნანობ“

⸻

⸻ შეხვედრა — თითქოს არაფერი მომხდარა

როცა თინათე შევიდა, ორივემ იგრძნო.

ჰაერი შეიცვალა.

ის გაჩერდა კართან ერთი წამით.

ვაჩემ არ შეხედა.

— „დაიწყეთ,“ — თქვა ჩვეულებრივად

ჩვეულებრივზე მეტად.

თინათემ ჩუმად ამოისუნთქა.

— „კარგი“

და ორივემ გადაწყვიტა—

არაფერი თქვან

მაგრამ ეს დუმილი…

უფრო ხმამაღალი იყო, ვიდრე ნებისმიერი სიტყვა.

⸻

⸻ გუნდი — ყველაფერი ჩანს

თიკომ მაშინვე შეამჩნია.

— „რაღაც მოხდა,“ — ჩასჩურჩულა ნიკას

— „აუ 100%-ით“

— „როგორ?“

— „ვაჩე არ ყვირის… ეს უკვე საგანგაშოა“

თორღვამ გვერდიდან დაამატა:

— „და თინათე არ ეწინააღმდეგება“

ნიკამ თავი გააქნია:

— „ეს უკვე სერიოზულია“

⸻

⸻ გიო — პირდაპირი შეტევა

სერვისის შემდეგ.

გარეთ.

გიო ელოდებოდა.

თინათე გამოვიდა.

ვაჩეც მალევე.

სამივე ერთ ხაზში აღმოჩნდა.

სიჩუმე.

მძიმე.

— „გილოცავ,“ — თქვა გიომ ირონიულად

თინათემ წარბი შეკრა.

— „რას?“

— „აირჩიე უკვე?“

ვაჩე წინ გადადგა.

— „საკმარისია“

გიომ პირდაპირ შეხედა.

— „შენ არ გელაპარაკები“

— „მაშინ ნუ ლაპარაკობ საერთოდ“

— „ან რა?“ — მიუახლოვდა გიო

დაძაბულობა წამებში გაიზარდა.

— „გიო…“ — ჩაერია თინათე

— „არა,“ — გააწყვეტინა გიომ — „დავასრულოთ“

ვაჩეს მიუახლოვდა.

ძალიან ახლოს.

— „შენ ვერ გაუძლებ მას“

სიჩუმე.

ვაჩეს თვალები გაუმკაცრდა.

— „შენ არც კი იცი რას ამბობ“

— „ვიცი,“ — თქვა გიომ — „შენ აკონტროლებ ყველაფერს. ის კი… თავისუფალია“

დარტყმა.

ზუსტი.

— „და ბოლოს… შენ მას ან გატეხავ… ან დაკარგავ“

თინათემ ხმამაღლა თქვა:

— „კმარა!“

ორივე გაჩერდა.

— „მე არჩევანი არ ვარ!“ — თქვა მკაცრად — „არც ერთისთვის“

სიჩუმე.

გიომ ნელა დაუქნია თავი.

— „მაშინ მე ჩემს გზას ვირჩევ“

ვაჩეს შეხედა ბოლოს.

— „ნახავ“

და წავიდა.

⸻

⸻ დუდა — როცა ზღვარი ახლოსაა

დუდა უკვე ელოდებოდა.

ყველაფერი ნახა.

— „ეს ცუდად დასრულდება,“ — თქვა მშვიდად

ვაჩემ ამოისუნთქა.

— „ვცდილობ გავაკონტროლო“

— „აი აქ უშვებ შეცდომას,“ — თქვა დუდამ — „ეს კონტროლის თემა აღარ არის“

— „მაშინ რა არის?“

დუდამ პირდაპირ შეხედა.

— „გრძნობები“

პაუზა.

— „და გრძნობებს ან იღებ… ან გიმართავენ“

ვაჩე გაჩუმდა.

⸻

⸻ ნიკა და თიკო — პირველი რეალური ნაბიჯი

იმ ღამეს, როცა ყველა ერთად იყო:

თიკო ცოტა მოშორებით იჯდა.

ნიკა მიუახლოვდა.

— „შენ როცა დუმხარ… ყველაზე ხმაურიანი ხარ“

თიკომ გაუღიმა ოდნავ.

— „და შენ როცა ლაპარაკობ, ხანდახან ზედმეტია“

— „ვცდილობ შევამცირო“

— „არ გინდა,“ — თქვა ჩუმად — „შენ ისეთი ხარ… კარგი ხარ“

ნიკა გაჩუმდა.

პირველად.

— „მაშინ… შეიძლება?“

— „რა?“

— „რომ ნელა ვიყოთ“

თიკომ თავი დაუქნია.

— „ნელა… მაგრამ მართლა“

ნიკამ ხელი გაუწოდა.

თიკომ ხელი ჩაუდო.

და ეს პატარა მოძრაობა…

ყველაზე დიდი ნაბიჯი იყო.

⸻

⸻ თორღვა და ანი — სიმშვიდე, რომელიც იზრდება

ანი ღამით გარეთ იდგა.

თორღვა მივიდა.

— „ცივა“

— „ჰო“

თავისი ჟაკეტი მოახურა.

— „შენ ყოველთვის ასე მშვიდი ხარ?“ — ჰკითხა ანიმ

თორღვამ ჩაიცინა.

— „არა. უბრალოდ ვისწავლე როდის არ ღირს ხმაური“

— „და ახლა?“

— „ახლა… მინდა რომ დარჩე“

ანი გაჩუმდა.

მერე უბრალოდ მხარზე მიეყრდნო.

და თორღვამ პირველად…

მკლავი მოხვია.

⸻

⸻ ვაჩე და თინათე — რაც უკვე აღარ იმალება

იმ ღამეს.

ისევ მარტო.

— „უნდა ვილაპარაკოთ,“ — თქვა თინათემ

— „ვიცი“

— „გიო არ გაჩერდება“

— „არც მე“

პაუზა.

— „ვაჩე… ეს მარტივი არ იქნება“

— „არც მინდა მარტივი“

თინათე მიუახლოვდა.

— „მაშინ ერთი რამ უნდა იცოდე“

— „რა?“

— „თუ კიდევ დამახრჩობ… წავალ“

სიჩუმე.

ვაჩემ ნელა დაუქნია თავი.

— „ვეცდები… არ გაგიშვა ისე“

თინათემ ჩუმად გაიღიმა.

— „ვეცდები… არ გავიქცე“

და ამჯერად…

მათ შორის აღარ იყო გაურკვევლობა.

იყო არჩევანი.

ორივე მხრიდან. მაგრამ ამ არჩევანის წინ სიმართლე უნდა სცოდნოდა თინათეს.

- სანამ რამეს დავიწყებთ უნდა მითხრა რატომ გინდა მაკონტროლო რატომ ხარ კონტროლით შეპყრობილი
- ხომ იცი მე თბილისშივარ გაზდილი ჩვენი სახლოს გვერძე ცხოვრობდა ნინია რომელთან ერთადაც გავიზარდე თავიდან მეგობრები მერე გაიზარდა გრძნობა და მეგონა მხოლოდ მის ირგვლივ ბრუნავდა დედამიწა წამოვიზარდეთ უკვე წყვილი გვერქვა სკოლაც ერთად დავამთავრეთ მიყვარდა უპირობოდ წრფელად, ისიც მასე მეუბნეოდა და დავდიოდი ასეთი ვარდისფერი სათვალითმან უნივერსიტეტში ჩააბარა მე კოლეჯში, თითქოს არაფერი შეცვლილიყო, ერთ დღესაც ლექტორმა გაგვიცდინა და გავუვლი წამოვიყვანთქო და უნივერსიტეტის ეზოში ვიღაცის მკლავებში ახლართული შევნიშნე თავიდან მეთქი მომეჩვენათქო მეგობარიათქო დაჯერებაც კი არ მინდოდა, რა გავაკეთე? არაფერი დაველოდე როდის გამოვიდოდა და როცა შემამჩნია ახსნის მაგივრად იცი რა მითხრა ასე უბრალოდ. ,, რავქნა ასე მოხდაო” ვკითხე რატო არ მითხარითქო აქამდეთქო და ,,გეტყოდი აუცილებლად გეტყოდიო” ანუ ჩვეულებრივი ყ*ე გამომიყვანა ტიპმა იმდენად მიყვარდა უსიტყვოდ გავეცალე მალევე გამოჩნდა გაცვლითი პროგრამა არც მიფიქრია ისე წავედი რო ჩამოვედი გათხოვილი დამხვდა.
- ახლა ხვდები რამდენად მიჭირს ადამიანის ნდობა? მთელი ცხოვრება ვიცნობდი და ისე მომატყუა ვერც შევნიშნე, ამიტომ ვცდილობ კონტროლს არ მინდა რამე გამომეპაროს.
- გასაგებია. შეეცოდა ვაჩე გაუგო მართლა გაუგო.
- მასწავლი?
- რას? ვერ მიხვდა დაიბნა
- ნდობას რომ კვლავ ვიწამო და ვენდო?
- ვისწავლოთ ერთად ვისწავლოთ!
და მათი გილები რითმში ერთმანეთთან შეთანხმებით ფეთქავდა, ისე ჰყავდა ჩახუტებული ვაჩეს თითქოს უნდა მის სხეულს შეეზარდოსო

⸻ ის, რაც გადაწყვიტეს სხვებმა

სვანეთში ამბები ნელა ვრცელდება,
მაგრამ როცა ვრცელდება — უკვე გვიანია.

იმ საღამოს, როცა მთები სიჩუმეში იძირებოდა, ვაჩე და თინათე ასე ჩახუტებულები იწყებდნე რაღაცა ახალს, ქეთევანის ეზოში სტუმრები ისხდნენ.

გიოც იქ იყო.

სუფრა გაშლილი, ღვინო სავსე, მაგრამ ჰაერში დაძაბულობა იგრძნობოდა.

— „დროა გადაწყდეს,“ — თქვა ერთ-ერთმა უხუცესმა — „ბავშვობიდან ვიცით ეს ამბავი. თინა გიორგისთვის არის დანიშნული“

ქეთევანმა თავი დახარა.

არ უნდოდა.

მაგრამ ტრადიციას წონა ჰქონდა.

დუდამ ჭიქა დადგა მაგიდაზე.

ხმაურით.

— „არ არის,“ — თქვა მკაფიოდ

სიჩუმე ჩამოვარდა.

— „არ არის დანიშნული,“ — გაიმეორა — „და არც იქნება, თუ თვითონ არ მოინდომებს“

გიომ ცივად შეხედა.

— „შენ ვერ გადაწყვეტ ამას“

დუდა წამოდგა.

— „მე არა. მაგრამ არც შენ“

იცოდა დოდამ რამდენს ნიშნავდა ტრადიციები მაგრამ ვერ გასწირავდა ასე მის დას რადაცარუნდა დასჯდომოდა, იცოდა მისი იურისტობა აქ არც გაჭრიდა და არც მოუსმენდნენ.

ვაჩესთან გადაწყვიტა საუბარი იცოდა რომ მისი დის მიმართ გურგრილი არ იყო ის დასჭირდებოდა თინას დასაცაად.

რესტორნის გარე კუთხეში იცდიდა დიდხანს სანამ ვაჩე მოსაწევად არ გამოვიდა.

- საქმე მაქვს, შეუვალიიყო დუდას ხმა დაძაბულობაც კარგად იგრძნობოდა.
- გისმენ. სიგარეტის კვამლი მძიმედ გამოუშვა.
დიდა დეტალურად მოუყვა ყველაფერს თხრობის დროს იგრძნო როგორ დაეჭიმა ყველა კუნთი. ახლა გასაგები იყო გიორგის ასეთი დაინტერესების მიზეზი.

- თინათემ იცის?
- ჯერ არა მაგრამ გაიგებს.
- მე მისი აზრი მაინტერესებს
- ვიცი საღამოსთვის ყველაფერი ეცოდინება და დაელაპარაკე. მხოლოდ თავის დაკვრით შემოიფარგლნენ ბიჭები უსიტყვო ნდობა გაცვალეს ერთმანეთში და დაიშალნენ.

თინათეს ყველაფერი უამბო დუდამ იმავე საღამოს დედამისი არწმუნებდა რომ საჭირო იყო მაგრამ დუდას ღრიალმა შეაწყვეტინა ქალს მონოლოგი და ხმა აღარც ამოუღია.


-დუდას ველაპარაკე! ტელეფონზე მიუვიდა ვაჩეს შეტყობინება.

,,ჩამოდი ჭიშკართან ვარ”
სირბილით გაიარა ჭიშკრამდე მანძილი და ასე ემოციურად დატვირთული შემოეხვია ბიჭს ხელი არ გაუშვია ბიჭს ისე მიიყვანა იქვე მდგარ მორთან და ჩამოსვა თმაზე ეფერებოდა და ვერ ბედავდა ეკითხა ბოლოს ვერ მოითმინა და კითხა.

- და შენ?
- მე უარი ვთქვი!
-
- — „მაშინ მე შენ გვერდით ვდგავარ“

— „შენ არ იცი რას ნიშნავს ეს“

- — „ვიცი ერთი რამ,“ — თქვა ვაჩემ — „შენ არ ხარ ნივთი, რომ გადაგცენ“.
-
⸻ აფეთქება — გიო აღარ თამაშობს

იმ საღამოს.

გიო პირდაპირ მივიდა ვაჩესთან.

აღარ იყო სიტყვების თამაში.

— „წადი აქედან,“ — უთხრა ცივად — „ეს შენი ადგილი არ არის“

— „თინათეა ჩემი ადგილი,“ — უპასუხა ვაჩემ ასე ყოველგვარი შესაის გარეშე მიიჩნია ეგ გოგო თავისად

ერთი წამი.

და შემდეგ—

გიომ ხელი დაარტყა, გოგოს ახევას და სახელის გატეხვას არ აპირებდა

ვაჩემაც არ დააყოვნა.

დარტყმა.

ხმაური.

ხალხი გაერია.

თინათე მივარდა.

— „გაჩერდით!“ — ყვიროდა

დუდამ ძლივს გააშველა.

— „საკმარისია!“ — დაიღრიალა

სიჩუმე ჩამოვარდა.

მძიმე.

გიომ სისხლიანი ტუჩით ჩაიცინა.

— „ეს ახლა დაიწყო“
ცივად დაიგრგვინვა
⸻

⸻ რესტორანი — სადაც ყველაფერი დაინგრა

იმავე დღეებში რესტორანში პრობლემები დაიწყო.

ინსპექცია.

გაუგებრობა.

საბუთები.

ვიღაცამ ხელი შეუშალა.

ვაჩე მიხვდა.

— „ეს გიოს გაკეთებულია“

დუდამ თავი დაუქნია.

— „შეუძლია“

რამდენიმე დღეში…

რესტორანი დაიხურა.

დროებით.

მაგრამ ეს საკმარისი იყო.

გუნდი გაჩერდა.

ყველაფერი, რაც ააშენეს…

ჰაერში დარჩა.

⸻

⸻ არჩევანი — ნულიდან დაწყება

იმ ღამეს.

ყველა ერთად იჯდა.

სიჩუმეში.

ნიკამ თქვა:

— „ახლა რა ვქნათ?“

თიკომ ჩუმად:

— „არ მინდა რომ ეს ასე დასრულდეს“

თორღვამ ვაჩეს შეხედა:

— „შენ რას ამბობ?“

ვაჩემ თინათეს შეხედა.

— „წავიდეთ“

— „სად?“

— „ჩვენ სვანეთში ვართ აქ შევქმნათ ჩვენი ყველამ ერთად!”

ყველა გაჩუმდა.

— „ჩვენი გავაკეთოთ,“ — დაამატა — „ჩვენი ადგილი. ნულიდან“

თინათეს თვალები აევსო.

— „მე შენთან ვარ“

ნიკამ გაიცინა:

— „აბა წავედით რა“

თიკომ ხელი ჩაჰკიდა:

— „ჩვენც“

თორღვამ მოკლედ თქვა:

— „დავიწყოთ“

ყველაფერი თავდაყირა დადგა მზარეულები თავიანთი დანაზოგით იქცნენ მუშებად მღებავებან სვარჩიკებად და ერთად აკეთებდნენ ახალს თან ერთობოდნენ თან შრომობდნენ. შესვენებაზე კი ვაჩემ ასე უპარდონოდ ხამუთი აიღო და თინათეს განუცხადა ცოლად გამომყვებიო იმასაც ხუმრობა ეგონა და ხამუთი მოირგო თითზე ყველაზე სასაცილო იცით რა იყო უბრალო ვარდისფერი სარაფანით ორ საათში ლამარიას ტაძარში იდგა წყვილი სპორტულებში ყვავილების გვირგვინით გაწყობილი ხელზე წამოცმული ხამუთით და ერთმანეთს უკავშირებდნენ ცხოვრებას თამო და თორღვა კი მათი მოწმეები იყვნენ.

სიცილ კისკისში გათხოვილხართ აი თინათე კი გათხოვდა.

-ნანობ?
-არასდროს!


⸻ ცხოვრება, რომელიც გაგრძელდა

რესტორანი გაიხსნა.

მათი.

სვანეთში.

ხალხი მოდიოდა.

გემო რჩებოდა.

ისტორია იგრძნობოდა.

თინათე უკვე მუცლით დადიოდა და მართავდა ყველას:

— „ვაჩე, ეგ სწორად არ დგას!“
— „ნიკა, ნუ იგვიანებ!“
— „თიკო, დესერტი იდეალურია!“

ვაჩე უყურებდა.

ეღიმებოდა.

— „ეს ქალი მართავს ყველაფერს“

თორღვამ თქვა:

— „და შენც“

⸻

⸻ დასასრული, რომელიც სინამდვილეში დასაწყისია

ერთ საღამოს.

ყველა ერთად იჯდა.

მთები მშვიდად იდგა.

ვაჩემ თინათეს ხელი ჩაჰკიდა.

— „იცი რა მივხვდი?“

— „რა?“

— „რომ ყველაფერი მაშინ დაიწყო… როცა კონტროლი დავკარგე“

თინათემ გაეღიმა.

— „და მე მაშინ… როცა არ გავიქეცი“

სიჩუმე.

ლამაზი.

ცოცხალი.

⸻

ეს აღარ იყო უბრალოდ სიყვარული.
ეს იყო ცხოვრება, რომელიც თვითონ შექმნეს.






p.s ველი თქვენს კომენტარებს