ჯარისკაცის გოგო (თავი 1: ბოლო აგვისტო)

ტენიან, მძიმე ჰაერში მტვრის ნაწილაკები ზანტად ირხეოდნენ. ფორტ-ბენინგის სამხედრო ბაზაზე საღამო მხოლოდ ერთ რამეს ნიშნავდა, მცხუნვარე მზის დროებით მიმალვას და მის ნაცვლად მიწისგან ამომავალი გაუსაძლისი ოხშივარის დაწყებას. 1968 წლის აგვისტო წინა წლებზე უფრო ცხელი და დახუთული აღმოჩნდა, თითქოს თავად ბუნებაც გრძნობდა იმ დაძაბულობას, რაც მთელ ამერიკას ჰქონდა მოდებული.
​ოცდაოთხი წლის ელაიჯა ყაზარმის ვიწრო საწოლზე იჯდა, ზურგით ცივ, შეთეთრებულ კედელს მიყრდნობილი და თითებით სამხედრო ჩექმის უხეშ თასმებს ათამაშებდა. მის გვერდით, ორსართულიანი საწოლების რიგებს შორის, სხვა ახალწვეულები ტრიალებდნენ. ზოგი სახლიდან მიღებულ წერილებს კითხულობდა, ზოგი იარაღს წმენდდა, კუთხეში კი პატარა, რუხი რადიომიმღებიდან დაბალ ხმაზე ისმოდა ახალი ამბების დიქტორის მონოტონური ხმა. ის საუბრობდა ვაშინგტონში გამართულ ანტიომის დემონსტრაციებზე, სტუდენტურ შეტაკებებსა და ვიეტნამში, საიგონის სიახლოვეს, დაღუპული ამერიკელი ჯარისკაცების ახალ სტატისტიკაზე.
​ელაიჯამ თვალები დახუჭა. ყოველ ჯერზე, როდესაც სიტყვა „ვიეტნამს“ ისმენდა, მუცელში რაღაც უსიამოვნოდ ეკუმშებოდა. სულ რაღაც თოთხმეტი დღე აშორებდა იმ მომენტს, როცდესაც სამხედრო თვითმფრინავის ბორტზე ავიდოდა. ის არ იყო მოხალისე, ის გაიწვიეს. დატოვა მშობლიური ოჰაიო, მამის პატარა სახელოსნო და ცხოვრება, რომელიც ახლა, ამ მწვანე ფორმაში გამოწყობილს, შორეულ სიზმრად ეჩვენებოდა.
​—ეი, მეგობარო, ასე თუ გააგრძელებ, ამერიკიდან წასვლამდე საკუთარ ფიქრებში დაიხრჩობი,— ყაზარმის კარი ხმაურით შემოაღო ტომმა. ის ელაიჯას ასეულიდან იყო, ოცდაორი წლის, ყოველთვის ოპტიმისტი, ცოტათი თავქარიანი ბიჭი ტეხასიდან, რომელსაც ომის საფრთხე ჯერ კიდევ დიდ თავგადასავლად ეჩვენებოდა.
​ელაიჯამ თავი ასწია და ოდნავ გაიღიმა.
​—უბრალოდ ვფიქრობდი, ტომ. აქ ზედმეტად ხმაურია ფიქრისთვის, მაგრამ როდესაც ყველა ჩუმდება, მაინც ეს ხმები მესმის.
​—დღეს ფიქრი აკრძალულია,— ტომმა ელაიჯას მხარზე ხელი მძიმედ დაჰკრა,— დღეს შაბათია. ბოლო შაბათი, როდესაც შეგვიძლია თავი ნორმალურ ადამიანებად ვიგრძნოთ, სანამ იმ წყეულ ჯუნგლებში გადაგვისვრიან, სადაც მხოლოდ წურბელები და ტყვიები გვავალია. ფორმას საყელო მოხსენი, ქალაქში მივდივართ.
​—ქალაქში? კოლუმბუსში? იქ ახლა მხოლოდ გადაღლილი პატრულები და ჩვენნაირი შეშინებული ბიჭები დაძრწიან.
​—არა, ქალაქის განაპირას,— ტომმა თვალი ჩაუკრა,— ერთ ადგილას, სადაც წითელი ნეონი ანათებს და სადაც გოგონები ისე გამოიყურებიან, თითქოს პირდაპირ კაცების ოცნებებიდან გადმოვიდნენო. „The Crimson Rose“. ლუდი ცივია, მუსიკა კარგი და რაც მთავარია, იქ არავინ საუბრობს პოლიტიკაზე. წამოდი, ელაიჯა. სუფთა ჰაერი გჭირდება. ნუ ხარ მოხუცი ბაბუასავით.
​ელაიჯამ ფანჯრიდან გაიხედა, სადაც საღამოს ბინდი ნელ-ნელა შთანთქავდა ბაზის ერთფეროვან შენობებს. მართლაც, ყაზარმაში დარჩენა და რადიოს მოსმენა მას ჭკუიდან შეშლიდა.
​—კარგი,— თქვა მან, წამოდგა და სამხედრო ქუჩუკი საწოლზე დააგდო, მხოლოდ ზედა, მწვანე პერანგის ამარა დარჩა,— წავიდეთ. მაგრამ დიდხანს არ დავრჩებით.
​კლუბამდე მიმავალი გზა ტომის ძველი, ნახევრად დაშლილი ფორდით გაიარეს. გზატკეცილის ორივე მხარეს გადაჭიმული ფიჭვნარი თითქოს მდუმარედ აცილებდა მათ. ჰაერში ბენზინისა და გამხმარი ბალახის სუნი ტრიალებდა. რაც უფრო უახლოვდებოდნენ დანიშნულების ადგილს, მით უფრო ხშირად ხვდებოდათ გზაზე სხვა სამხედრო მანქანები, ყველა ერთსა და იმავე მიმართულებით მიდიოდა.
​„The Crimson Rose“ ერთსართულიანი, ხისგან ნაგები შენობა იყო, რომლის თავზეც დიდი, ალაგ-ალაგ ჩამქრალი ნეონის აბრა ციმციმებდა. ვარდის ფორმის ლოგოდან წითელი შუქი მიმდებარე ტალახიან პარკინგზე იღვრებოდა. შიგნიდან უკვე ისმოდა დასარტყამი ინსტრუმენტების ყრუ გუგუნი და ხმამაღალი შეძახილები.
​შიგნით შესულებს ნამდვილი ქაოსი დახვდათ. ჰაერი იმდენად სქელი იყო სიგარეტის კვამლისა და იაფფასიანი ბურბონის სუნისგან, რომ თვალები მომენტალურად აეწვათ. კლუბის ცენტრში, ხის პატარა სცენის გარშემო, ათობით მაგიდა იდგა, რომელთა უმრავლესობასაც ახალგაზრდა, მოკლედ შეკრეჭილი ჯარისკაცები ეხვეოდნენ. მიმტანი გოგონები, მოკლე კაბებითა და გადაღლილი სახეებით, ძლივს აუდიოდნენ შეკვეთების ტარებას.
​ტომმა სწრაფად იპოვა თავისუფალი კუთხე ბართან ახლოს, სადაც შუქი ნაკლებად აღწევდა.
​—ორი ბურბონი ყინულით!— გადასძახა მან ბარმენს და ელაიჯას მიუბრუნდა,— აბა, როგორ მოგწონს? ატმოსფერულია, არა?
​—აქ ძალიან ხმაურია, ტომ,— თქვა ელაიჯამ, თუმცა მის წინ დადგმულ ჭიქას ხელი მოჰკიდა და ერთ ყლუპად მოსვა. სასმელმა ყელი ჩასწვა, მაგრამ სხეულში სასიამოვნო სითბო ჩაეღვარა, რომელმაც კუნთების დაძაბულობა ოდნავ მოუდუნა.
​უცებ კლუბში ჩოჩქოლი შეწყდა. მთავარი განათება ჩაქრა და დარბაზი მხოლოდ სცენიდან წამოსულმა, მკვეთრმა წითელმა ნეონმა გაანათა. მუსიკალურმა ავტომატმა როკ-ენ-როლი შეწყვიტა და მის ნაცვლად, სცენის კუთხეში მჯდარმა მუსიკოსმა გიტარაზე მძიმე, ნელი ბლუზის აკორდები ააჟღერა.
​ფარდა ნელა გადაიწია და სცენაზე ის გამოვიდა.
​ელაიჯას მეორე ჭიქა ტუჩებთან გაუშეშდა. გოგონას სილამაზე ამ უხეშ, ოფლიან და ალკოჰოლით გაჟღენთილ გარემოში თითქოს სრულიად შეუსაბამო, თითქმის ანომალიური იყო. მას ეცვა ზურმუხტისფერი, თხელი აბრეშუმის მოკლე ხალათი, რომელსაც მხოლოდ წელზე შეკრული თასმა იჭერდა სხეულზე. მისი გრძელი, შავი თმა ტალღებად ეცემოდა აბრეშუმისებრ, თეთრ მხრებზე. ის არ იყო ისეთი, როგორებიც სხვა მოცეკვავეები, მის სახეზე არ თამაშობდა იაფფასიანი, ყალბი ღიმილი.
​გოგონამ მიკროფონის სადგამს ორივე ხელი მოჰკიდა. მისი თითები გრძელი და ნაზი იყო. სანამ ცეკვას დაიწყებდა, ის მელოდიას აჰყვა და სიმღერა წამოიწყო.
​მისი ხმა იყო დაბალი, ხავერდოვანი, სავსე ისეთი ღრმა სევდით, რომ ბარში მყოფი კაცების უხეში ყვირილი მომენტალურად ჩააცხრო. ის მღეროდა დაკარგულ სიყვარულზე, მიტოვებულ ქალაქებსა და მარტოობაზე. მისი სხეული მუსიკის რიტმში ნელა, ჰიპნოზურად ირხეოდა. ყოველი მოძრაობისას აბრეშუმის ხალათი სრიალებდა მის გლუვ კანზე, ოდნავ აშიშვლებდა მკერდის ხაზსა და გრძელ, მოხდენილ ფეხებს.
​ელაიჯა უყურებდა მას და გრძნობდა, როგორ უჩქარდებოდა პულსი. ეს არ იყო მხოლოდ კაცური აღგზნება, რომელსაც ის ამდენი ხნის განმავლობაში ახშობდა ყაზარმაში. ეს იყო რაღაც უფრო მეტი, ამ გოგონას მოძრაობებში, მის ხმაში იყო ტკივილი, რომელიც ელაიჯას საკუთარ შინაგან შიშებს გამოეხმაურა.
​მუსიკა კულმინაციას უახლოვდებოდა. გოგონამ ნელი, თითქმის თეატრალური მოძრაობით შეიხსნა წელზე აბრეშუმის თასმა. ხალათი მხრებიდან ჩამოცურდა და იატაკზე დაეცა. ის დარჩა მხოლოდ თხელი, შავი მაქმანებიანი თეთრეულის ამარა, რომელიც მის იდეალურ ფიგურას, წვრილ წელსა და მკვრივ მკერდს ძლივს ფარავდა.
​ბარში მყოფმა ჯარისკაცებმა აღფრთოვანებისგან დაუსტვინეს, მაგიდებზე მუშტები დააბრახუნეს. ტომიც რაღაცას ყვიროდა, მაგრამ ელაიჯას არაფერი ესმოდა.
​სწორედ ამ დროს, გოგონამ თავი ასწია. მისი დიდი, მუქი თვალები დარბაზს ათვალიერებდა და მოულოდნელად, პირდაპირ ელაიჯას მზერას შეეჩეხა.
​დრო თითქოს გაჩერდა. წითელი ნეონის შუქში მათი თვალები ერთმანეთს შეხვდა. გოგონა ცეკვას აგრძელებდა, მისი თითები საკუთარ სხეულზე, ყელსა და მუცელზე ნაზად დასრიალებდნენ, მაგრამ მისი მზერა ერთი წამითაც არ მოშორებია ელაიჯას. გოგონამ დაინახა ახალგაზრდა ჯარისკაცი, რომელიც სხვებისგან განსხვავებით არ უყვიროდა, არ უსტვენდა და მის სხეულს შიმშილის თვალებით არ ჭამდა. ელაიჯას თვალებში იყო გაოცება, პატივისცემა და უცნაური, თბილი სევდა.
​ლიზიმ ტუჩის კუთხით ძლივს შესამჩნევად გაიღიმა. ეს ღიმილი მხოლოდ ელაიჯასთვის იყო განკუთვნილი, საიდუმლო ნიშანი ორ ადამიანს შორის ამ ხმაურიან, ცოდვილ სივრცეში. ელაიჯამ იგრძნო, როგორ დაუარა ტანში ელექტრონულმა მუხტმა. მან ჭიქა მაგიდაზე დადგა, რადგან ხელი აუკანკალდა. ის მიხვდა, რომ ამ წუთიდან მისი ცხოვრება, თუნდაც ის სულ ორ კვირას გაგრძელებულიყო, სამუდამოდ შეიცვალა.