გადაკვეთის წერტილი (მეᲨვიდე Თავი) +18

​საავადმყოფოს VIP განყოფილება დემეტრესთვის ჯოჯოხეთის გაგრძელებად იქცა. უკვე ორი კვირა გავიდა მას შემდეგ, რაც ევა კლინიკაში მოათავსეს.
​რეაბილიტაცია მძიმე და მტანჯველი იყო. ფიზიკური ჭრილობები ნელა, მაგრამ მაინც ხორცდებოდა, თუმცა გონებრივი ტრავმა გაცილებით ღრმა აღმოჩნდა. ევას ღამე კოᲨმარები არ ასვენებდა.ხშირად, შუაღამისას, მისი ყვირილი მთელ დერეფანს აზანზარებდა – პანიკური შეტევები მას ისე აცამტვერებდა, თითქოს ხელახლა გადიოდა წყნეთის საშინელ წუთებს. ექიმები იძულებულნი იყვნენ, ძლიერი დამამშვიდებლებით მიეძინებინათ.
​დემეტრე, რომელიც საკუთარ ჯანმრთელობას არაფრად აᲦარ აგდებდა, კარის მიღმა, დერეფანში მჯდომი ათენებდა ღამეებს. უსმენდა, როგორ ებრძოდა ევა შინაგან დემონებს. თითოეული კივილი, თითოეული ნემსის ჩხვლეტა დემეტრესთვის საკუთარი თავის დაუნდობელ გასამართლებას ჰგავდა.
​„ვერ დავიცავი“, – ეს აზრი მას, როგორც ჟანგიანი დანა, ისე ერᲭობოდა გულᲨი. – „მისი დაცვა დავიფიცე . რა აზრი აქვს ჩემს ყოფნას მის გვერდით?“
​რამდენჯერმე ევამ, როცა გონზე იყო, სცადა დემეტრესთან საუბარი. ერთ-ერთ საღამოს, როცა პალატაში შუქი ჩამქრალი იყო და მხოლოდ ქუჩის ლამპიონები ანათებდნენ ოთახს, დემეტრე შიგნით შევიდა. ევას არ ეძინა.
​– დემეტრე, – დაუძახა მშვიდად. მისი ხმა სუსტი იყო, მაგრამ მასში უცნაური სიმტკიცე იგრძნობოდა. – მოდი ჩემთან. ნუ დგახარ მანდ, კართან, როგორც უცხო. ორი კვირაა ჩემს გვერდით ხარ და ხმას არ იღებ. მელაპარაკე.
​დემეტრემ ნაბიჯი შეანელა, თუმცა სახეზე კვლავ ის ნაცნობი, შეუვალი და ყინულოვანი ნიღაბი მოირგო, რომლის მიღმაც საშინელ დანაშაულის გრძნობას მალავდა.
​– წამლების დროა, ევა, – უპასუხა ცივად, მზერა აარიდა და აპარატურას დახედა. – ექიმმა თქვა, ზედმეტი ლაპარაკი და ემოციები შენთვის ახლა არ შეიძლებაო. უნდა დაისვენო.
​– ᲨეეᲨვი ექიმს, – შეაწყვეტინა გოგონამ და საწოლზე წამოჯდა, თვალები პირდაპირ მიანათა. – მე შენ გეკითხები. რატომ მემალები? რატომ მექცევი ასე, თითქოს ყველაფერი, რაც მოხდა, ჩვენს შორის კედლად აღიმართა?
​– იმიტომ, რომ არაფერია სალაპარაკო, – თქვა მშრალად, თითქოს რკინის კონსტრუქციიდან ამოდიოდა ხმა. – ჩემი საქმე შენი უსაფრთხოება იყო. დანარჩენი... დანარჩენი მნიშვნელოვანი არ არის. შენი გამოჯანმრთელებაა მთავარი, სხვა არაფერი.
​დემეტრემ ზურგი შეაქცია და პალატიდან სწრაფად გავიდა, კარი მძიმედ მიხურა.იცოდა, რომ ორივეს ერთმანეთი უყვარდათ. ეს არ იყო მხოლოდ ვნება – ეს იყო რაღაც უფრო ღრმა, რაღაც, რაც წყნეთის სისხლიან ღამეს გაცილებით მყარი გახდა. მაგრამ სწორედ ამ სიყვარულის გამო იყო ის ვალდებული, წასულიყო.
​ორი კვირის შემდეგ, საავადმყოფოდან გამოსაწერი საბუთები მზად იყო. ღამე იყო, ქალაქს ნისლი დაწოლოდა. დემეტრეს შავი მანქანა საავადმყოფოს წინ იდგა. ევა, უკვე შედარებით ფერზე მოსული და წელში გამართული, ჩუმად ჩაჯდა წინა სავარძელზე.
​მანქანა დაიძრა. დემეტრე საჭეს ორივე ხელით Ჩაფრენოდა, მზერა წინ, გზაზე ჰქონდა მიპყრობილი. სიჩუმე იმდენად მძიმე იყო, რომ მანქანის სალონში სუნᲗქვა ᲨეუᲫლებელი გახდა.
​– მამას ველაპარაკე, – დაარღვია სიჩუმე ევამ, მისი ხმა ამჯერად საოცრად მყარი და მტკიცე იყო, არანაირი კანკალი. – მითხრა, რომ განცხადება დაწერე. მართალია?
​დემეტრეს სახეზე ძარღვი შეტოკდა. სიჩქარე არ შეუნელებია, პირიქით, გაზის პედალს ფეხი უფრო მყარად დააჭირა.
​– მართალია, – თქვამოკლედ-სამსახურიდან წამოვედი. ამ მომენტიდან, დადიანების დაცვის სისტემას აღარ ვეკუთვნი. როცა სახლში მიგიყვან, ჩემი მოვალეობა ოფიციალურად დასრულდება. ჩვენი კავშირი წყდება, ევა.
​– და ასე მარტივად გარბიხარ? – ევას ჩაეცინა, მაგრამ ეს არ იყო მხიარული სიცილი, ეს იყო გაბრაზებული, მებრძოლი ქალის რეაქცია. დემეტრესკენ შეტრიალდა. – უბრალოდ ზურგს აქცევ ყველაფერს და მიდიხარ, რადგან გგონია, რომ ამით პრობლემას მოაგვარებ?
​– მე არ გავრბივარ! – დემეტრეს ხმაში პირველად გაიბზარა ყინული და მრისხანებამ ამოხეთქა. – მე ვაკეთებ იმას, რაც უნდა გამეკეთებინა. შეხედე საკუთარ თავს, ევა! შეხედე, რა დღეში ხარ! წყნეთში... იქ, იმ სახლში, მე ვერაფერი გავაკეთე. ჩემი ბრალია, რაც დაგემართა. საკმარისი ვერ გავაკეთე, რომ დამეცავი. ერთი ყუმბარით გამომთიშეს თამაშიდან და შენ მარტო დაგტოვე იმ მონსტრებᲗან! ჩემი ბრალია ყოველი შენი პანიკური შეტევა, ყოველი ლურჯი ჩაქცევა შენს სხეულზე!
​– მოკეტე, დემეტრე! – დაუყვირა ევამ. მას არც ერთი ცრემლი არ გადმოვარდნია, მისი თვალები ბრაზითა და სიმტკიცით ენთო. – ახლავე მოკეტე და მომისმინე! შენ ვინ გგონია შენი თავი, ღმერთი? გგონია, რომ სამყაროს მართავ და ყველაფერი შენს კონტროლქვეშ უნდა იყოს? იქ ათზე მეტი შეიარაღებული კაცი იყო, ყუმბარაზე აგაფეᲗქეს,შენ გონების დაკარგვამდე იბრძოდი! როგორ ბედავ და ამბობ, რომ საკმარისი ვერ გააკეთე?!
​– იმიტომ, რომ ფაქტი სახეზეა! – დემეტრემ საჭეს ხელი მთელი ძალით დაარტყა, მანქანა წამით შეტოკდა გზაზე, მაგრამ სიჩქარე არ დაუკლია. – ფაქტია, რომ წაგიყვანეს! ფაქტია, რომ ᲗერᲗმეტი დღე ვერ გპოულობდით! ჩემი მოვალეობა შენი უსაფრთხოება იყო, მე კი ჩავფლავდი! თუ საყვარელი ქალის დაცვა არ შემიძლია, თუ ჩემი არსებობით მხოლოდ საფრთხესა და ტკივილს გიქმნი, სხვა რა უნდა შემოგთავაზო?! რა უნდა გავაკეთო შენს გვერდით?!
​– არ გაბედო ყველაფრის საკუთარ თავზე აღება! – ევამ ხმას უფრო აუწია, სავარძელზე წინ გადაიხარა, თითქოს ფიზიკურადაც ცდილობდა დემეტრეს ყინულის გატეხვას. – ეს შენი ბრალი არ არის და შენ ეს კარგად იცი! ეს შარაშიძის ბრალეულობაა, ეს იმ სამყაროს ბრალია, რომელშიც ვცხოვრობთ! შენ ყველაფერი გააკეთე, შენი სიცოცხლე დადე სასწორზე, საავადმყოფოდან ნაკერებით გამოვარდი ჩემს გადასარჩენად! და ახლა მიმტკიცებ, რომ დანაშაულის გრძნობის გამო უნდა წახვიდე? ეს სიამაყეა, დემეტრე! ეგოისტური სიამაყეა და მეტი არაფერი! შენ უბრალოდ ვერ ეგუები იმას, რომ ერთხელ შენც შეიძლება დამარცხდე!
​– ეს სიამაყე არ არის, ევა, ეს რეალობაა! – კბილებში გამოსცრა დემეტრემ, მისი სახე ბრაზისგან გაწიᲗლებულიყო, საჭეს ისე უჭერდა თითებს, თითქოს ლითონის გაღუნვას აპირებდა. – მე შენთან ვერ დავრჩები. ყოველ ჯერზე, როცა შემოგხედავ, წყნეთი და ის ბუნკერი გამახსენდება. გამახსენდება ჩემი უძლურება. მე ამას ვერ ავიტან. ჩემი გადაწყვეტილება საბოლოოა. სახლთან მიგიყვან და მორჩა.
ევა, რომელიც წამით სავარძელზე მიჯრული იჯდა, უცებ მთელი სხეულით დაიძაბა. მის სულში ორკვირიანმა,ნაგროვებმა ბრაზმა, ტკივილმა და დემეტრეს ამ აუტანელმა, ჯიუტმა თავგანწირვამ ერთიანად ამოხეთქა. ეს აღარ იყო უბრალო კამათი – ეს იყო წამი, როცა ქალის მოთმინების ფიალა პირამდე გაივსო.
​– გააჩერე, – თქვა მოულოდნელად, მისი ხმა ბასრი და ცივი იყო, როგორც სამართებელი.
​დემეტრეს რეაქცია არ ჰქონია, მზერა კვლავ გზაზე ჰქონდა მიპყრობილი.
– სახლამდე ᲗხუᲗმეტი წუთია დარჩენილი, ევა. მიგიყვან და...
​– მანქანა გააჩერე-მეთქი, დემეტრე! – დაუყვირა ევამ და ტანით მთლიანად მისკენ შეტრიალდა. მისი თვალებიდან ისეთი მძვინვარება იღვრებოდა, რომ კაცმა ინსტინქტურა გადახედა. –ახლავე დაადგი მუხრუჭს ფეხი!
​დემეტრე დაიბნა. ის მიჩვეული იყო ევას შიშს, მის ცრემლებს, მის სინაზეს, მაგრამ ასეთი მძვინვარე, გააფთრებული ევა არასდროს ენახა.
​– ევა, დამშვიდდი, – სცადა ხმის ტონის დაწევა დემეტრემ, თუმცა თავადაც პიკზე იყო. – პანიკური შეტევა გეწყება. ისუნთქე. ექიმმა თქვა...
​– არანაირი პანიკური შეტევა არ მეწყება! – ისტერიკის გარეშე, მაგრამ საოცარი მრისხანებით დაუყვირა გოგონამ. – და ნუ მელაპარაკები ისე, თითქოს შეშლილი ვიყო! გააჩერე ეს წყეული მანქანა! ოღონდ აქ არა, ცენტრალურ ქუჩაზე არა. სადმე გადაუხვიე, ბნელ, მყუდრო ადგილას, სადაც არავინ დაგვინახავს. ახლავე!
​დემეტრემ კბილები ერთმანეთს დააჭირა. ხედავდა, რომ ევა უკან დახევას არ აპირებდა და თუ მანქანას არ გააჩერებდა, ის მზად იყო მოძრავი მანქანიდანაც კი გადამხტარიყო.საჭე მკვეთრად აიღო მარჯვნივ, ცენტრალური მაგისტრალიდან გადაუხვია და შავი „ჯიპი“ ძველი, ჩაბნელებულ პარკᲨი შეიყვანა, სადაც ლამპიონებიც კი არ ენთო.
​მანქანა ხეების ჩრდილში, სრულ წყვდიადში გაჩერდა. დემეტრემ ძრავა გამორთო, მაგრამ ფარები დატოვა ჩართული, რათა სალონში სრული სიბნელე არ ყოფილიყო.
– ფარებიც ჩააქრე, – ბრძანებასავით გაისმა ევას ხმა წყვდიადში.
​დემეტრე წამით შეყოვნდა, თითები განათების გადამრთველზე გაუშეშდა. სალონში მხოლოდ პანელის მინიმალური, ლურჯი ნათება ბᲟუტავდა, რაც ევას სახის მკაცრ, გაბრაზებულ კონტურებს ძლივს აჩენდა.
​– ევა, რა ჯანდაბას აპირებ? – ჰკითხა კაცმა, ხმაში აშკარა დაბნეულობა და დაძაბულობა ეტყობოდა. მას არ უყვარდა სიტუაციები, რომლებსაც ვერ აკონტროლებდა, ახლა კი სადავეები მთლიანად ხელიდან ეცლებოდა.
​– ჩააქრე-მეთქი, – გაუმეორა გოგონამ, ხმა არ აუწევია, მაგრამ თითოეულ სიტყვას ტყვიის წონა ჰქონდა.
​დემეტრემ ხელი ჩამოსწია და წინა ფარები გამორთო. მანქანის სალონი შავმა წყვდიადმა მოიცვა. მხოლოდ ხეებს შორის შემოპარული ღამის ბუნდოვანი შუქი თუ ანათებდა მათ სილუეტებს. სიჩუმეში ევას აჩქარებული, მძიმე სუნთქვა ისმოდა.
​– ღვედი შეიხსენი, – განაგრძო ევამ. თვითონ უკვე განთავისუფლებულიყო, ხელები მუხლებზე დაეწყო და დემეტრეს მიშტერებოდა.
​– ევა, გეყოფა... – დემეტრემ სცადა სავარძელზე გასწორებულიყო, მაგრამ გოგონას მზერამ, რომელიც სიბნელეშიც კი ცეცხლივით სწვავდა, გააჩუმა. კაცმა ღრმად ამოისუნთქა, ხელი მარცხნივ წაიღო და ღვედის საკეტი გაანთავისუფლა. ლითონის მკვეთრმა ჩხაკუნმა სიჩუმე გაკვეთა. – ევა სახლში მიგიყვან, დამშვიდდები და მერე ვილაპარაკოთ. ახლა ადეკვატურად ვერ აზროვნებ.
​– სავარძელი– ისევ ცივად თქვა ევამ, მის თითოეულ მოძრაობაში რაღაც უცნაური, სახიფათო სიმტკიცე იგრძნობოდა. – ხელი მოკიდე ბერკეტს და ბოლომდე უკან გასწიე. ადგილი მჭირდება.
​დემეტრე მთლიანად დაიბნა. ის უყურებდა ამ პატარა, რამდენიმე დღის წინ ნაწამებ გოგოს, რომელიც ახლა მისგან, გამოცდილი და ცივი კაცისგან, რაღაც გაუგებარ კაპიტულაციას მოითხოვდა.
​– ევა, ვერ ვხვდები, რას აკეთებ. რა გინდა? – დემეტრეს ხმა ჩაეხლიჩა, სიმშვიდის შენარჩუნებას მთელი ძალებით ცდილობდა, თუმცა გრძნობდა, როგორ აწვებოდა ადრენალინი საფეთქლებს. – თუ იმის გამო მეᲩხუბები, რომ სამსახურიდან მივდივარ, ასე საქმეს ვერ ვუშველით.
​– უბრალოდ გააკეთე, რაც გითხარი! – ევას ხმაში ბრაზმა ისევ იფეთქა, ის სავარძელზე ოდნავ წინ წამოიწია, მისი სხეული დაჭიმული მშვილდივით იყო. – ნუ მელაპარაკები, ნუ მიხსნი წესებს და ნუ ცდილობ ჩემს მართვას! გასწიე ეგ წყეული სავარძელი უკან.
​დემეტრემ კბილები ერთმანეთს ისე დააჭირა, რომ ყბის ძვლები დაეჭიმა. მიხვდა, რომ თუ ახლავე არ დაყვებოდა მის ნებას, ევა უბრალოდ აფეთქდებოდა. ხელი ნელა ჩაყო სავარძლის ქვეშ, ბერკეტს დააწვა და სავარძელი ბოლომდე უკან გადასწია. სალონის წინა ნაწილში, მათ შორის, თავისუფალი სივრცე გაჩნდა.
​– გავწიე, – თქვა დემეტრემ დაბალი, მუქარისმომასწავებელი ხმით და ხელები საჭეზე დააწყო. – ახლა მაინც მეტყვი, რა ხდება შენს თავში?
დემეტრეს სიტყვები პირში გაუშრა. სანამ რეაგირებას მოასწრებდა, ევა ელვისებურად წამოიმართა, გადმოაბიჯა გადმოსასვლელს და მის კალთაში გადაჯდა.
​მანქანის ვიწრო სალონში სივრცე წამში გაქრა. გოგონა მყარად მოᲗავსდა მის ძლიერ ბარძაყებზე, მუხლებით სავარძლის გვერდებს მიეყრდნო და მთელი სხეული მის მკერდს მჭიდროდ მიეკრა. დემეტრეს სუნთქვა შეეკრა. ის გრძნობდა ევას გულის გამალებულ, გიჟურ ფეთქვას საკუთარ მკერდზე, მის ცხელ სუნთქვას კისერზე და ამ სიახლოვემ კაცს თავბრუ დაახვია.
​ევამ ორივე ხელი სახეზე მოჰკიდა და თავი ძალით ააწევინა.
​– შემომხედე! – აღმოხდა ევას, მისი ხმა იმდენად ახლოს იყო, რომ დემეტრეს ტუჩებს ეხებოდა. – თვალებში შემომხედე, დემეტრე!
​კაცის ხელები ჰაერში გაუშეშდა. მას უნდოდა ევასთვის წელზე მოეკიდა ხელი, თავისკენ მიეზიდა, მაგრამ შინაგანმა ბარიერმა და იმ წყეულმა დანაშაულის გრძნობამ ისევ უკან დაახევინა. მან ხელები ევას მხრებზე დააწყო, ნაზად, მაგრამ მყარად, და მისი მოᲨორება სცადა.
​– ევა, გაგიჟდი? – ჩაიჩურჩულა დემეტრემ, ხმა ჩაეხლიჩა, თვალები კი სიბნელეში გოგონას აელვებულ მზერას გაუსწორა. – გადაჯექი. ჯერ კიდევ სუსტად ხარ, ორი კვირაა საავადმყოფოდან არ გამოსულხარ. წამლებზე ხარ. დასვენება გჭირდება.
​– არ მაინტერესებს! –ხელები უფრო მაგრად მოუჭირა ყბებზე, თითქოს ეშინოდა, რომ კაცი თვალებს ისევ აარიდებდა. – არაფრის მოსმენა არ მინდა! არც ექიმების, არც შენი რაციონალური ბოდვების და არც იმის, თუ როგორ ცდილობ ჩემგან გაქცევას!
​– ევა, გეყოფა-მეთქი, ნუ მეთამაშები! – დემეტრეს მოთმინების ძაფი საბოლოოდ გაწყდა, მისი ხმა მრისხანე გუგუნს დაემსგავსა, მხრებში ხელი უფრო მაგრად მოჰკიდა, მაგრამ გოგონა ადგილიდან არ იძვროდა, თითქოს მის სხეულზე ყოფილიყო მიჯაჭვული. – მე შენს გადარჩენაზე ვლაპარაკობ!
​– შენ საკუთარ თავზე ლაპარაკობ და არა ჩემზე! – არ უთმობდა ევა, მისი სხეული დაჭიმული იყო, მთელი არსებით გრძნობდა დემეტრეს სითბოს, მის აჩქარებულ გულისცემას და ხვდებოდა, რომ ამ კაცის ყინულოვანი ნიღაბი უკვე დნებოდა. – მე არ გადავჯდები. აქ ვიქნები და გაიძულებ , შემომხედო.მითხრა, რომ არაფერს გრძნობ! მითხარი და ახლავე გადავალ ამ მანქანიდან!
დემეტრე მდუმარედ უსმენდა აბობოქრებულუ ევას და ცდილობდა მასᲨი ამოვარდნილი Შტორმის მოგერიებას.
– მაკოცე, – ჩაიჩურჩულა ევამ. ეს არ იყო თხოვნა, ეს იყო ბრძანება.
​დემეტრეს სხეული უნებურად ზამბარასავით დაიᲭიმა. მის ძარღვებში სისხლი კი არ მიედინებოდა, არამედ დუღდა. ორი კვირის განმავლობაში დაგროვილი დანაშაულის გრძნობა, ბრაზი, მონატრება და ველური, ცხოველური ლტოლვა ერთიანად მიაწვა მის რაციონალურ გონებას. ის ხვდებოდა, რომ კონტროლის დაკარგვამდე სულ რაღაც ერთი ნაბიჯი აშორებდა. ევას სურვილი, მისი დაუფლების გიჟური ჟინი მას შიგნიდან ფიტავდა, კლავდა, მაგრამ მაინც, უკანასკნელი ძალების მოკრებით, კიდევ ერთხელ გაიბრძოლა.
​მან ევას მაჯებში ჩაავლო თავისი თითები და მისი სახიდან მოშორება სცადა.
​– ევა, გაჩერდი... – მისი ხმა საშინლად ხრინწიანი, ჩახლეჩილი და არაბუნებრივი იყო. – გაჩერდი, თორემ... ვეღარ შევძლებ გაჩერებას. არ გესმის, რას აკეთებ.
​მაგრამ ევა არ აპირებდა დანებებას. მას საერთოდ არ აშინებდა დემეტრეს ფიზიკური ძალა, რადგან იცოდა, რომ ამ კაცის სული მთლიანად მას ეკუთვნოდა. მან ძალისხმევით გამოითავისუფლა ხელები მისი მარწუხებიდან და თითები დემეტრეს მკერდზე აასრიალა. მაისურის თხელ ქსოვილშიც კი გრძნობდა კაცის სხეულის მწველ სიმხურვალეს და მისი გულის შეშლილ რიტმს.
​შემდეგ ევამ თავად ჩაავლო ხელი დემეტრეს.მისი ხელი აიღო და მკერდზე დაიდო, პირდაპირ გულზე, რომელიც კორსეტის ქვეშ გამალებით უფეთქავდა და ძალზე მყარად დააჭირა.
​– მაკოცე-მეთქი, დემეტრე, – უბრძანა კვლავ, მისი აელვებული მზერა სიბნელეში კაცის ტუჩებს მიეწება. – ნუ იქნები ლაჩარი. მაკოცე.
​ეს იყო ბოლო ბარიერის მსხვრევა. დემეტრეს გონებაში რაღაც საბოლოოდ გაწყდა. ყინულის ნიღაბი ნამსხვრევებად იქცა.ხელი, რომელიც ევას მკერდზე ჰქონდა, უფრო მყარად მოუჭირა, მეორე ხელი კი წელზე მოხვია , ისე მძლავრად მოქაჩა თავისკენ, რომ მათ შორის ჰაერიც კი აღარ დარჩა.მისი ბაგეები დაუნდობელი, მესაკუთრული და მწველი კოცნით დაიპყრო.
ეს კოცნა არ ჰგავდა არაფერს, რაც კი ოდესმე მათ შორის ყოფილა. ეს იყო ორი კვირის განმავლობაში ნაგროვები საშინელი, დამანგრეველი ვნება, მწველი და დაუნდობელი. დემეტრეს ბაგეები ევას ტუჩებს ისე დაეწაფა, თითქოს მისგან სიცოცხლის ბოლო წვეთს სწოვდა, ევა კი ყოველგვარი შიშის გარეშე პასუხობდა – გააფთრებით, მესაკუთრულად, კბილების მცირე შეხებითა და სუნთქვის სრული შეკვრით. მანქანის ვიწრო, ჩაბნელებულ სალონში ჰაერი წამებში აორᲗქლდა, მხოლოდ მათი გახშირებული, ცხელი სუნთქვა და ტუჩების სველი, ვნებიანი ხმაური არღვევდა წყვდიადს.
​დემეტრეს ხელები გოგონას წელზე იმდენად მაგრად იყო მოჭერილი, რომ თითქოს მისი სხეულის საკუთარ თავში ჩადნობას ცდილობდა. ევას სხეული კაცის კალთაში იკლაკნებოდა, უფრო და უფრო მჭიდროდ ეკვროდა მის აფეთქებულ მკერდს.
​უეცრად, ევამ კოცნა წამით გაწყვიტა, თუმცა მისი ტუჩები დემეტრეს ბაგეებთან ისე ახლოს დარჩა, რომ ყოველი ამოსუნთქვისას ერთმანეთს ეხებოდნენ.ხელები ნელ-ნელა საკუთარი პერანგის ღილებისკენ წაიღო და გახდა დაიწყო. მისი თითები სწრაფად მოძრაობდნენ.
​დემეტრემ, რომლის თვალებიც სიბნელეს უკვე შეჰგუებოდა, დაინახა მისი მოძრაობა. გონებამ განგაშის ზარი შემოჰკრეს.ევას ხელებზე საკუთარი დაადო, რათა შეეჩერებინა.
​– ევა, გაჩერდი... – ამოიხრიალა დემეტრემ. – ნუ აკეთებ ამას. გემუდარები, ნუ მიყვან იმ ზომამდე, სადაც თავშეკავება უბრალოდ შეუძლებელია. ჩემს თავს ვეღარ ვმართავ.
​– არ შეიკავო, – უᲩურᲩულა ევამ. მისი ხმა ისეთი მტკიცე და ურყევი იყო, რომ დემეტრე მიხვდა – კონტროლი ახლა მთლიანად ამ ქალის ხელში იყო. პირველად ცხოვრებაში, ძალაუფლების გარეშე იყი.
​ევამ მისი ხელები უხეშად მოიშორა, პერანგის ბოლო ღილებიც გაიხსნა და ქსოვილი მხრებიდან უცებ ჩააცურა.დემეტრეს წინაშე წელზევით სრულიად შიშველი დარჩა. ხეებს შორის შემოპარული მკრთალი შუქი მის ნაზ, თეთრ კანს ანათებდა ის საოცრად ლამაზი, მიუწვდომელი და ამავდროულად სახიფათოდ ხელშესახები იყო.
​– მინდიხარ, – თქვა ევამ, მის თვალებში არანაირი ყოყმანი არ იყო, მხოლოდ ვნება. – მინდიხარ და ვიცი, რომ შენც ზუსტად იგივეს გრძნობ.
​დემეტრეს მზერა გოგონას შიშველ მკერდზე, მის ყელზე, მის სველ ტუჩებზე გადადიოდა. მან ევას წელზე ხელი უფრო მაგრად მოუჭირა, თითქოს რეალობაში დაბრუნებას ცდილობდა.
​– ევა, მანქანაში ვართ... შუა ქუჩაში, პარკში... – მისი ხმა ძლივს ისმოდა, სუნთქვა იმდენად დაუმძიმდა, რომ ფილტვები ეწვოდა. – ვინმემ რომ დაგვინახოს...
​– მკ*დია! – უხეშად შეაწყვეტინა ევამ, წინ გადმოიხარა, ხელები კვლავ მის კისერზე შემოაჭდო და მუცლით მის სხეულს მიეკრა. – ყველაფერი მკ*დია, დემეტრე. ქუჩაც, ხალხიც და შენი სამსახურიდან წასვლაც. მხოლოდ ის ვიცი, რომ საშინლად მინდიხარ და ზუსტად ვიცი, შენც იგივეს გრძნობ. ახლა ჩემი ხარ.
​ სიტყვა Თქმა აღარ დააცადა. ევა კვლავ დაეწაფა მის ტუჩებს, ამჯერად უფრო თავაშვებულად, და დემეტრემ იგრძნო, როგორ ჩაიძირა საბოლოოდ იმ მორევში, საიდანაც თავის დაღწევა აღარც კი უნდოდა.
დემეტრეს გონებაში უკანასკნელი დამცავი კედელიც ხმამაღალი გრუხუნით ჩამოიქცა. ვნებისგან დაბინდული მზერით დახედა ევას შიშველ, თეთრ სხეულს, რომელიც სიბნელეში ძვირფასი ფაიფურივით ანათებდა, და მიხვდა, რომ წინა სავარძლის ვიწრო სივრცე მათ გიჟურ რიტმს ვეღარ იტევდა. უკანა, განიერ სავარძელზე გადავიდა. იქ, წყვდიადით მოცულ კუთხეში, გოგონა რბილ ტყავზე ზურგით დააწვინა და თავისი მძიმე, ცხელი სხეულით ზემოდან მოექცა.
​მათი ტანსაცმლის ნარჩენები სალონის იატაკზე უწესრიგოდ ეყარა. დემეტრეს ხელები ევას სხეულზე დაუნდობლად, მესაკუთრულად დასრიალებდნენ– ის ეხებოდა მის თეძოებს, მუცელს, მკერდს, თითქოს ყოველი სანტიმეტრის თავიდან აღმოჩენას და საკუთარი იარლიყის დასმას ცდილობდა. კოცნა უფრო ღრმა, სველი და მომთხოვნი გახდა. ორივე ხარბად სუნთქავდა, მანქანის მინები მათმა ცხელმა სუნᲗქვამ წამებში დაორᲗქლადა გარე სამყაროს სრულიად მოწყვიტა.
​კაცი უკვე საბოლოო ზღვარზე იყო. დიდხანს შეკავებული, ნაწვალები და ორი კვირის მანძილზე ჩაკლული გრძნობები აფეთქებისთვის ემზადებოდა. დემეტრემ ევას თეძოები ხელში მოიქცია,ფეხები ფართოდ გააშალევინა და მათ გასაერთიანებლად წინ წაიწია, რათა საბოლოოდ დაუფლებოდა ქალს, რომელიც მის Ჭკუიდან შლიდა.​სწორედ იმ წამს, როცა მათი სხეულების ᲨეერᲗებას მხოლოდ მილიმეტრები აშორებდა, ევამ ორივე ხელი მის მყარ მხრებს მიაბჯინა და ნაზად, მაგრამ მტკიცედ შეაჩერა.
​– დემეტრე, ... ჯერ არავინ...ქალიᲨვილი ვარ– ამოიხრიალა ევამ. მის ხმაში არ ყოფილა შიში, მხოლოდ აჩქარებული სუნთქვა და უსაზღვრო ნდობა.
​დემეტრე ჰაერში გაშეშდა. სიტყვებმა მის გონებაში ჭექა-ქუხილივით გაიელვა. დაბინდული მზერა წამში გაუნათდა, თვალები გაუფართოვდა და სახეზე სრული გაკვირვება და აღშფოთება გამოესახა. მის ყოველ კუნთში ადრენალის ახალმა ტალღამ დაუარა, მაგრამ ამჯერად ეს ლტოლვა არ ყოფილა – ეს იყო ნამდვილი შოკი.
​– რა? – აღმოხდა დემეტრეს, ხმა ჩაუწყდა და ევას თეძოებიდან ხელები უცებ აუშვა, თითქოს ნაკვერჩხალს შეეხოო. მან სხეულით უკან დაიხია, გაოგნებული და შეძრწუნებული უყურებდა გოგონას სიბნელეში. – ევა... შენ რა?! აქამდე რატომ არაფერი მითხარი?!
​– რა უნდა მეთქვა, დემეტრე? – ევამ თავი არ აარიდა, მისი მზერა მყარი იყო. – ამას რაიმე მნიშვნელობა აქვს?
​– აქვს! უზარმაზარი მნიშვნელობა აქვს, ამის დედაც! – თითქმის დაიღრინა კაცმა, აღშფოთება ახრჩობდა. მან სახეზე ხელი უხეშად ჩამოისვა, საფეთქლები უფეთქავდა. ისედაც გიჟივით ადანაშაულებდა თავს წყნეთის გამო, ახლა კი აცნობიერებდა, რომ ამ გოგოს ცხოვრებაში ყველაზე წმინდა რამისთვის აპირებდა შეხებას, თანაც ასე ველურად, მანქანის უკანა სავარძელზე. – მე შენთან შეხების უფლება საერთოდ არ მაქვს, მით უმეტეს ახლა... მე შენი პირველი ვერ ვიქნები, ევა. ეს არასწორია. გადაჯექი, სანამ მართლა ყველაფერი გავაფუᲭე!
​კაცი სავარძელზე გასწორებას და მისგან მოშორებას შეეცადა, მაგრამ ევა არ ეშვებოდა. მან ორივე ხელი კისერზე მოჰკიდა და მთელი სხეულით დააწვა, უკან დახევის საშუალება არ მისცა.
​– არ გაბედო ჩემგან გაქცევა! – მტკიცედ უთხრა ევამ, მისი ტუჩები კაცის ყურთან ახლოს იყო. – სწორედ იმიტომ მინდა, რომ შენ იყო... იმიტომ, რომ ჩემი ცხოვრება შენ გეკუთვნის. არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს ადგილს ან წესებს. მე შენ მჭირდები, დემეტრე. ნუ ხარ ხისთავიანი, შემომხედე...
​დემეტრემ ღრმად, მძიმედ ამოისუნთქა. ევას სიტყვებმა და მისმა სრულმა თავგანწირვამ კაცის აღშფოთება წამში გააქრო და გულში საოცარი, მანამდე უცნობი სითბო ჩაუღვარა. მან გააცნობიერა, რომ ამ ქალისთვის ის სამუდამოდ ერთადერთი იქნებოდა. ბრაზი და დანაშაულის გრძნობა წამით გაქრა, ადგილი დაუთმო უსაზღვრო მზრუნველობას, რომელიც მის ველურ ბუნებაში მოულოდნელად გაიღვიძა.
​– ჩემო პატარა... – ჩაიჩურჩულა დემეტრემ, მისი ხმა საოცრად თბილი გახდა, და ევას ლოყაზე ნაზად ჩამოუსვა ხელი. – გპირდები, არ გატკენ.
​მან წინ წაიწია და ევას ტუჩებს საოცრად თბილი, დამამშვიდებელი, მაგრამ მწველი კოცნით დაეკონა. სწორედ ამ კოცნის პარალელურად, დემეტრე ნელა, ფრთხილად და თავდაჯერებულად შევიდა მასში.
ევას სხეული წამით დაიძაბა, მის ბაგეებს დაბალი კვნესა მოსწყდა, რომელიც დემეტრემ საკუთარი ტუჩებითვე ჩაახშო. კაცმა მოძრაობა წამით შეაჩერა, მისცა დრო, რომ მის სხეულს შეგუებოდა, და როცა იგრძნო, როგორ მოდუნდა გოგონა მისი ხელების ქვეშ, ნამდვილი ცეცხლოვანი შტურმი დაიწყო.
​ეს იყო საოცრად ვნებიანი და ცხელი სე*სი. ფრთხილი დასაწყისი წამებში გადაიზარდა მძვინვარე, თავაშვებულ რიტმში. დემეტრე მასში მთელი თავისი ძალასა და ვნებას დებდა, თითოეული ბიძგი ღრმა და მწველი იყო. ევამ ხელები მის ზურგს შემოაჭდო, ფრჩხილებით მის კანში ჩაეფლო და ყოველ მოძრაობაზე ხმამაღლა, თავშეუკავებლად კვნესოდა. ის აღარ ფიქრობდა წარსულზე, ტკივილზე ან საავადმყოფოზე – ახლა მხოლოდ დემეტრეს სხეული არსებობდა, რომელიც მას ფლობდა, სწვავდა და მაღლა, ცაში ისროდა.
​ტყავის სავარძლების ჭრიალი და მათი სხეულების ერთმანეთზე შეჯახების სველი ხმაური მთელ სალონს აყრუებდა. დემეტრეს ზურგიდან ოფლი ნაკადულებად ჩამოსდიოდა და ევას თეთრ მკერდზე ეცემოდა. კაცი გონებას კარგავდა იმ შეგრძნებისგან, თუ როგორ მჭიდროდ იკრავდა მას ევა.სიტუაციას სრულად აკონტროლებდა და მას სიამოვნების უმაღლეს მწვერვალზე ექაჩებოდა.
​რიტმი კულმინაციას უახლოვდებოდა. დემეტრემ ევას ხელები თავზე ზემოთ მოაქცია, ძალიერი თითებით სავარძელზე დააფიქსირა და ბოლო, ყველაზე სწრაფი, მწველი და ღრმა ბიძგები გააკეთა. ევამ თავი უკან გადააგდო, მისი სხეული ძლიერმა ორგაზმულმა ტალღამ აათრთოლა, რასაც წამებში დემეტრეს Ღრმა ოხვრა მოჰყვა. კაცმა თავისი თბილი, მწველი თე*ლი ბოლომდე მის სიღრმეში დატოვა.
​სალონში მხოლოდ მათი გაგიჟებული, მძიმე სუნთქვა ისმოდა. დემეტრე მთელი მასით დაეშვა ევას სხეულზე, თავი მის ყელში ჩარგო და ღრმად სუნთქავდა, გრძნობდა, როგორ უცემდა გოგონას გული. მათმა გაერთიანებამ ორივეს სულში ყველაფერი თავდაყირა დააყენა.
სე*სის შემდეგ სალონში გამეფებული გიჟური გრიგალი ჩაცხრა და ადგილი საოცარ, თითქმის არარეალურ სიმშვიდეს დაეთმო. ევა დემეტრეს შიშველ, განიერ მკერდზე იყო მისვენებული, მისი თავი კაცის გულისცემის რიტმზე ირწეოდა. მათი სუნთქვა, რომელიც რამდენიმე წუთის წინ მანქანის მინებს ორთქლად აწვებოდა, როგორც იქნა, დაურეგულირდა.
​დემეტრეს ცალი მკლავი ევას შიშველ მხრებზე ჰქონდა მოხვეული. ის თითებით ნელა, გაუცნობიერებლად დაჰყვებოდა გოგონას ხერხემლის ხაზს. უცებ, კაცმა კანით იგრძნო, როგორ მსუბუქად, ძლივს შესამჩნევად აცახცახდა ევას სხეული.
​– ევა, – დაბალი, ხრინწიანი ხმით ჩაჩურჩულა წყვდიადში და ხელი მკლავებზე ჩამოუსვა, რომ გაეთბო. – გცივა?
​გოგონას არ უპასუხია. მან მხოლოდ უფრო მჭიდროდ მიაკრა სახე მის მკერდს და ღრმად ამოისუნთქა.
– ევა... – დემეტრემ სიტყვები გაწელა, პირველად ცხოვრებაში აშკარად გაუჭირდა სათქმელის ჩამოყალიბება. ის გამალებით ეძებდა სწორ ფორმულირებას; კარგად ესმოდა, რომ ევასთვის ეს ყველაფერი აბსოლუტურად ახალი და უცხო იყო, მისი გამოუცდელობა კი კაცს აიძულებდა, თითოეულ ფრაზას უდიდესი სიფრთხილით მოკიდებოდა, რათა გოგონასთვის თავი უხერხულად არ ეგრძნობინებინა. – უბრალოდ... მინდა ვიცოდე, რომ ყველაფერი რიგზეა. ხომ არ გეტკინა? ან იქნებ მე... ზედმეტად უხეში ვიყავი?
​მისი ხმა ჩვეულებრივზე დაბალი, მოგუდული და დაბნეული იყო, რაც საოცრად კონტრასტული ჩანდა მის ყოველდღიურ, მტკიცე ხასიათთან.
​ევას ჩუმად გაეცინა. მისი სხეული დემეტრეს მკერდზე მსუბუქად შეზანზარდა. მან თავი ასწია, სიბნელეში კაცის აფორიაქებულ, დაძაბულ ნაკვთებს შეხედა და საყვედურით სავსე, მაგრამ თბილი მზერით უთხრა:
​– დემეტრე, ღმერთო ჩემო... ხანდახან საშინლად აუტანელი ხარ. რატომ გინდა , რომ შენი ზედმეტი საუბრით ეს მომენტი გააფუჭო? – გოგონამ თითი მის ტუჩებზე დაადო, რომ გაეჩუმებინა. – კარგად ვარ. იმაზე უკეთესად, ვიდრე ოდესმე ვყოფილვარ. უბრალოდ, ჩუმად იყავი და ჩამეხუტე.