ათენა

თავი 1

ღამე უჩვეულოდ მშვიდი იყო.

ისეთი სიჩუმე იდგა, თითქოს მთელ სამყაროს სუნთქვა შეეკრა.

ქარი ტყის ვიწრო ბილიკებს მიუყვებოდა და საუკუნოვანი ხეების ფოთლებს ძლივს არხევდა. ცა ვარსკვლავებით იყო მოჭედილი, მაგრამ მთვარე ღრუბლებს უკან დამალულიყო, თითქოს თავადაც არ სურდა იმის ხილვა, რაც ამ ღამით უნდა მომხდარიყო.

ათენა სწრაფად მიაბიჯებდა.

ზურგზე ტყავის ჩანთა ეკიდა, რომელშიც გამხმარი სამკურნალო ბალახები ეწყო. მთელი დღე მეზობელ სოფელში გაატარა, სადაც ავადმყოფი ბავშვი მოარჩინა. დედამისი ყოველთვის ეუბნებოდა:

— ნამდვილი ძალა სიცოცხლის გადარჩენაა და არა მისი წართმევა.

ეს სიტყვები ათენას არასოდეს ავიწყდებოდა.

ის არც მეომარი იყო, არც ჯადოქარი და არც სამეფო გვარის წარმომადგენელი. უბრალო მკურნალად თვლიდა თავს. სოფლის მცხოვრებლები პატივს სცემდნენ, რადგან ყველას უანგაროდ ეხმარებოდა.

მაგრამ იმ ღამით რაღაც სხვანაირად იგრძნობოდა.

ჰაერი მძიმე გახდა.

თითქოს ტყე ჩურჩულებდა.

ათენა შეჩერდა.

— ვინ არის? — ჩუმად იკითხა.

პასუხი არავინ გასცა.

მხოლოდ შორს, ხეებს შორის, ოქროსფერმა ნათებამ გაიელვა.

ის რამდენიმე ნაბიჯით მიუახლოვდა.

იქ, მიწაზე, წრე იყო ამოტვიფრული. უცნაური სიმბოლოებით დაფარული.

რუნები.

ისინი ნელ-ნელა ანათებდნენ.

ათენას მსგავსი ნიშნები მხოლოდ ძველ წიგნებში ჰქონდა ნანახი.

— შეუძლებელია...

როგორც კი წრეს მიუახლოვდა, მიწა ძლიერად შეირხა.

ოქროსფერი შუქი ცას სწვდა.

ქარმა ერთიანად დაუბერა.

მოულოდნელად ათენას თავი საშინლად ასტკივდა.

მის თვალწინ უცნობი სურათები გამოჩნდა.

ცეცხლში გახვეული ქალაქები...

დანგრეული ტაძრები...

მილიონობით ადამიანი, რომლებიც ერთ ქალს მუხლებზე დაჩოქილები უყურებდნენ.

ქალს ოქროს გვირგვინი ეკეთა.

მის თვალებში ცეცხლი ენთო.

და ის ქალი...

ათენა იყო.

— არა... — აღმოხდა.

სურათები გაქრა.

მაგრამ ტკივილი არა.

ხელები დაეწვა.

თითქოს ვიღაც მის ძარღვებში ცეცხლს ასხამდა.

იგი მუხლებზე დაეცა.

ყვირილი უნდოდა, მაგრამ ხმა ვერ ამოიღო.

შემდეგ ყველაფერი ერთ წამში შეიცვალა.

მისი ხელებიდან ოქროსფერი ალი ამოხეთქა.

ცეცხლი მიწას არ წვავდა.

არც ხეებს.

მხოლოდ მის ირგვლივ ტრიალებდა.

ათენა შიშით წამოხტა.

— ეს... რა არის?

მან ცეცხლის შეჩერება სცადა.

მაგრამ ალი უფრო გაიზარდა.

იმდენად, რომ მთელი ტყე გაანათა.

ამ დროს ცხენის ფლოქვების ხმა გაისმა.

ბევრი ცხენის.

ათენა სწრაფად შემობრუნდა.

ხეებს შორის ათზე მეტი შეიარაღებული მხედარი გამოჩნდა.

შავი აბჯრები ეცვათ.

მოსასხამებზე ვერცხლისფერი მგლის ნიშანი ეხატათ.

ორდენი.

ლეგენდარული მონადირეები.

მათი მეთაური წინ გამოვიდა.

ჭაღარა წვერი ჰქონდა, ცივი თვალები კი პირდაპირ ათენას უყურებდა.

— ბოლოს და ბოლოს... — თქვა მან.

— ვიპოვეთ.

ათენამ გაურკვევლად შეხედა.

— მე?

— ცეცხლის მემკვიდრე.

— ცდებით.

მოხუცს გაეცინა.

— ზუსტად ასე ამბობდა პირველი დედოფალიც.

ერთ-ერთმა ჯარისკაცმა ხმალი ამოიღო.

— ბრძანება გავცეთ?

— არა.

მეთაურმა თავი გააქნია.

— ცოცხალი გვჭირდება.

ათენას გული სწრაფად უცემდა.

— მე არაფერი დამიშავებია!

— ჯერ არა.

მოხუცმა ხელი ასწია.

— მაგრამ აუცილებლად ჩაიდენ.

— არ ვიცი, რაზე ლაპარაკობთ!

— შენ ათასი წლის წინ დაწყებული წყევლის ნაწილი ხარ.

ეს სიტყვები ჰაერში გაიყინა.

ათენა უკან დაიხია.

— გიჟები ხართ.

მხედრებმა რკალი შეკრეს.

გაქცევის გზა აღარ არსებობდა.

მოხუცმა ჩუმად წარმოთქვა:

— დაიჭირეთ.

ორი მეომარი მისკენ დაიძრა.

ათენამ ინსტინქტურად ხელი ასწია.

არც თვითონ იცოდა რატომ.

უცებ ძლიერი აფეთქება მოხდა.

ოქროსფერმა ცეცხლმა ისინი რამდენიმე მეტრით გადაისროლა.

ყველანი გაშეშდნენ.

ათენა თვითონაც.

— ეს... მე გავაკეთე?

მოხუცის სახეზე შიში პირველად გამოჩნდა.

— ძალიან ადრე გაიღვიძა...

შემდეგ ხმალი ამოიღო.

— აღარ აქვს მნიშვნელობა.

მოკალით!

ათობით მეომარი ერთდროულად დაიძრა.

ათენა გაქცევას შეეცადა.

ტყეში შევარდა.

ტოტები სახეს უკაწრავდა.

სუნთქვა ეკვროდა.

უკან ხმლების ხმა ესმოდა.

— არ გაუშვათ!

— ცოცხალი თუ არა, მნიშვნელობა აღარ აქვს!

ცრემლები მოადგა.

მას წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რატომ მისდევდნენ.

რატომ ეძახდნენ ცეცხლის მემკვიდრეს.

და რატომ ემორჩილებოდა ცეცხლი მის ნებას.

რამდენიმე წუთის შემდეგ ფეხი ფესვს წამოჰკრა.

ძირს დაეცა.

მხედრები უკვე ახლოს იყვნენ.

ერთ-ერთმა ხმალი ასწია.

— დასრულდა.

ათენამ თვალები დახუჭა.

მაგრამ დარტყმა არ იგრძნო.

სამაგიეროდ, ლითონის შეჯახების ხმამ მთელი ტყე გააყრუა.

ხმლის პირი ვიღაცამ შეაჩერა.

ათენამ ნელა გაახილა თვალები.

მის წინ უცნობი მამაკაცი იდგა.

შავი მოსასხამი ეცვა.

სახის ნახევარი ნიღბით ჰქონდა დაფარული.

ხელში გრძელი, შავი ხმალი ეჭირა.

ის არც კი შერხეულა.

თითქოს ათი მეომრის შეკავება მისთვის უმარტივესი საქმე იყო.

— უკან დაიხიეთ, — მშვიდად თქვა.

— ის ჩვენი ნადავლია! — იღრიალა მოხუცმა.

უცნობმა ოდნავ გაიღიმა.

— ახლა უკვე ჩემი პრობლემაა.

მის ხმაში ისეთი სიმშვიდე იგრძნობოდა, რომ თავად სიჩუმეც კი საშიში გახდა.

შემდეგ ყველაფერი წამებში მოხდა.

უცნობი ელვის სისწრაფით დაიძრა.

ერთი დარტყმა.

მეორე.

მესამე.

ხმლები ერთმანეთზე იმსხვრეოდა.

მხედრები ძირს ეცემოდნენ.

ათენა გაოცებული უყურებდა.

ასეთი ბრძოლა არასოდეს ენახა.

რამდენიმე წუთში ტყეში მხოლოდ სიჩუმე დარჩა.

მოხუცმა უკან დაიხია.

— შენ...

— ვიცნობ.

უცნობმა ხმალი ნელა დაუშვა.

— ამიტომ გეუბნები... წადი.

მოხუცმა კიდევ ერთხელ შეხედა ათენას.

შემდეგ კბილებში გამოსცრა:

— ეს არ დასრულებულა.

მხედრები ტყეში გაუჩინარდნენ.

ათენა ჯერ კიდევ კანკალებდა.

უცნობი მისკენ არც კი შემობრუნებულა.

— შეგიძლია ადგე.

— ვინ ხარ?

რამდენიმე წამი დუმდა.

შემდეგ მხოლოდ ერთი სიტყვა თქვა:

— კაელი.

და ისევ ტყისკენ დაიძრა.

ათენა ფეხზე წამოდგა.

— მოიცადე!

კაელი შეჩერდა, მაგრამ უკან არ მოუხედავს.

— თუ სიცოცხლე გინდა, აღარასოდეს გამომყვე.

ამის თქმა და სიბნელეში გაუჩინარება ერთი იყო.

ათენა მარტო დარჩა.

მაგრამ მან უკვე იცოდა, რომ მისი ძველი ცხოვრება ამ ღამით დასრულდა.

და ყველაზე საშიში ჯერ კიდევ წინ ელოდა.