განწირული პაიკი თავი 9-10

თავი მეათე

სექტემბრის ბოლო და საოცრად თბილი დღე იყო, როცა სტუმრებისთვის უნდა ემასპინძლათ. გიორგი უჩვეულოდ კარგ ხასიათზე შევიდა სამზარეულოში. ლილი უკვე ფეხზე იყო და კერძების ინგრედიენტებს აწესირგებდა. რადგან ჯამში 6 კაციანი სუფრა უნდა გაშლილიყო, ბევრი რამის მომზადებას არ აპირებდა. გადაწყვიტა როგორც ქართული, ისე უცხოური კერძებიც გაეკეთებინა, რადგან არ იცოდა მოწვეული ხალხის გემოვნება.
ქართულებიდან გადაწყდა: ნაირა დეიდას კაფის საფირმო ხაჭაპური და ლობიანი, ფხალეულობა, ნიგვზიანი ბადრიჯანი, კიტრი-პომიდვრის სალათა და მწვადი. თანამედროვე კერძებიდან კი ცეზარის სალათს და პიცას მიარბენინებდა სუფრაზე. აშკარად ცოტა კი გაამლაშა, ამდენი კერძის გაკეთებაზე როცა გამოიდო თავი, მაგრამ არ უნდოდა გიორგისთვის მისი შესაძლებლობების დამტკიცების შანსი ხელიდან გაეშვა, მით უფრო, როცა თავად გიორგი, მის ნახელავს პირს არ აკარებდა.
და მაინც, რატომ ცდილობდა ასე ძალიან შთაბეჭდილების მოხდენას იმ ადამიანზე, რომელი ყველაზე უფრო დამცირებულად აგრძნობინებდა თავს, ნამდვილად ვერ ამოეხსნა.
- დილამშვიდობის - მიესალმა გიორგი, დაბალი, გაუბედავი ხმით. აშკარად ჯერ კიდევ განიცდიდა დანაშაულის გრძნობას. სამზარეულოში შევიდა და ხელები აიკაპიწა.- რაში დაგეხმარო.
- არაფერია საჭირო, ყველაფერს გავამზადებ
- ეს შეკითხვა არ ყოფილა
- მმმ... მაშინ შეგიძლია ხორცს მიხედო მწვადისთვის
- ეგ ისედაც იგულისხმებოდა, მაგის გარდა?
- არ ვიცი რისი კეთება იცი..
- შენ კიდევ ბევრი არ იცი ჩემს შესახებ ლილი - თავი ოდნავ გვერდით გადახარა კაცმა და გაუღიმა
- ცომის მოზელა თუ შეგიძლია, ხაჭაპურისთვის გამომადგება - „თქვი არა, თქვი არა“, გულში იმეორებდა მანტრასავით
- კი ბატონო, იყოს ცომი. ფქვილი სად გვიდევს? - „ჯანდაბა“ გაიფიქრა ლილიმ, თქმით კი მხოლოდ ადგილმდებარეობაზე მიუთითა
- მარჯვენა კარადაში, ქვედა თაროზე - აშკარად არ ესიამოვნა ქალს, გრძნობდა რომ მისი არაჩვეულებრივი გეგმა, კერძებით ფურორის მოხდენაზე ნელ-ნელა იფუშებოდა. საიდან იცის ნეტა ცოლის მოზელა? ისე კი მართალია რომ კარგ გუნდებს ძლიერი და დაკუნთული ხელები სჭირდებათ, მაგრამ..
გიორგიმ ხელები გადაიბანა და ცომის მომზადება დაიწყო. ლილიმ ლობიო შემოდგა მოსახარშად და პარალელურად ბადრიჯნის შეწვა დაიწყო.
სულ სხვაგვარ კაცად გარდაიქმნა. თავდაპირველად ნაზად ეხებოდა ცომის გუნდას, თითქოს პირველად ეხებოდა რაღაც ძალიან ძვირფასსა და სათუთს. ხელის რიტმული მოძრაობა ერთგვარ ჩუმ ცეკვას ჰგავდა. ცომიც მიჰყვებოდა მისი ხელების მოძრაობას — ყოველი შეხებით ძლიერდებოდა და ფორმას იღებდა. რაც უფრო ძლიერდებოდა ცომი, მით უფრო მომთხოვნი იყო კაცის მოძრაობებიც.
მონუსხულივით უყურებდა ლილი მის ტატუებიან, დაკუნთულ ხელებს, რომელსაც დაჭიმულობისგან ძარღვები დასტყობოდა და ფიქრების თავმოყრას საერთოდ ვერ ახერხებდა, მხოლოდ ერთი აზრი უტრიალებდა თავში, რა იქნებოდა მის ადგილას რომ ლილი... არა გამოფხიზლდი, მიხედე ამ შენს ბადრიჯანს!
- რა იყო რამე არ მოგწონს? - ცომს მუშტი დააჭირა და თვალი თვალში გაუყარა მიშტერებულ ქალს გიორგიმ
- ასე ნუ ზელ - წამის მეასედში გამოაცხო ტყული
- ასე როგორ?
- უხეშად
- რატომ?
- ცოდოა - „რა სისულელებს ლაპარაკობ ლილი, გონს მოდი!“ ფიქრობდა თავისთვის - კაცს ირონიულად ჩაეცინა.
- ცომი?
- ყველაფერი, რასაც უხეშად ექცევი - უკან არ დაიხია.
- ასე ჯობია? - ცომი ფრთხილად მოკეცა და ხელისგულით მსუბუქად დააწვა, თან თვალი არ მოუშორებია ქალისთვის.
- ბევრად ! - გამარჯვებული სახე მიიღო მაგრამ იმ წამსვე ჩამოერეცხა, როცა დამწვარი ზეთის სუნი იგრძნო. - ჯანდაბა, ბადრიჯანი!
- მგონი ჩემს კონტროლს შენი კერძისთვის მიგეხედა ჯობდა - გვერდულად გადმოხედა კაცმა. ამასობაში ლილი ტაფას მივარდა, არ დაჰკვირვებია ისე მოკიდა ტაფაში დარჩენილ, გაცხელებულ ჩანგალს ხელი და გვარიანად დაიწვა თითები.
- ჯანდაბა!
- მაჩვენე - გვერდით გაჩნდა გიორგი
- საჭირო არ არის.
- მაჩვენე!
- არ მჭირდება შენი დახმარება.
- ძალიან გაქვს დამწვარი - გულწფელად იყო შეწუხებული.
- ნუ მეხები.
- არც გეხები.
- ყოველთვის მეხები - მტკივნეული თვალებით ამოხედა ქალმა, რაც მხოლოდ დამწრობით ნამდვილად არ იყო განპირობებული. კაცმა თითქოს პირველად დაინახა მის ღრმა, თაფლისფერ თვალებში ჩამდგარი სევდა და ტკივილი და გულში რაღაცამ მტკივნეულად გაკაწრა.
- ახლა ამის დრო არ არის, მოდი ცივ წყალს შეუშვირე და მე დამწრობის კრემს მოგიტან კარგი? - თავის ქნევით დაეთანხმა ქალი და გიორგის ნებას დაჰყვა.
ცოტა გაიგრილა დამწრობა და შემდეგ თავად გიორგიმ წაუსვა კრემი. ყოველ მოძრაობას ნელა და ნაზად ასრულებდა, აკვირდებოდა ლილის რეაქციას, რომ ზედმეტი ტკივილი არ მიეყენებინა.. ოთახში სიჩუმეს მხოლოდ მოთუხთუხე ქვაბის თავსახური ავსებდა.
ზედმეტად ჩამოცხა, თუმცა მხოლოდ ანთებული გაზქურის გამო არა...ამ ორი სხეულის თანაარსებობა ერთ სივრცეში, ზედმეტად ახლოს, საოცარ ინტიმურ დაძაბულობას ქმნიდა, რომელსაც ორივე გრძნობდა და ვერც ერთი ვერ გაურბოდა..
- თუ არ იცოდი კერძების მომზადება რა თავი გამოიდე? - სიტუაციის განსამუხტად ხუმრობა სცადა გიორგიმ
- ვიცი, უბრალოდ ყურადღება გამეფანტა
- რამ გაგიფანტა ყურადღება? - გაიღიმა და ნატკენ თითებზე სულს უბერავდა
- იმან რომ ხაჭაპურის ცომს მიფუჭებდი!
- დამწვარ ბადრიჯანს კი სჯობს ჩემი ცომი ასი თავით
- დამწვარი არ არის, უბრალოდ ოდნავ ზედმეტად მომზადებულია
- აჰაა, ეს რაღაც ახალი ტერმინია გასტრონომიაში და ჩამოვრჩი? თუ ნიგვზიანი ბადრიჯნის ახლებური რეცეპტია?
- შენ მაინც არ ჭამ ჩემს მომზადებულს, ასე რომ ნუ შეგაწუხებს ჩემი რეცეპტები.
- ასე ძალიან განიცდი? - სახე იმდენად ახლოს მიუტანა გიორგიმ ქალს, რომ მის სუნთქვას გრძნობდა.
- ჩემთვის სულ ერთია. გაიწიე, ზედმეტად ახლოს ხარ...
- შენ გაიწიე, თუ არ მოგწონს.
ღრმად ჩაისუნთქა ლილიმ და ბადრიჯნის შეწვის გაგრძელება გადაწყვიტა
- დარწმუნებული ხარ რომ მომზადებას შეძლებ ასეთი ხელით? შემიძლია შევუკვეთო - ირონიის ნიშანწყალიც აღარ იგრძნობოდა გიორგის ხმაში
- კი, არაა ღრმა დამწრობა.
- როგორც გენებოს.
კვლავ სიჩუმემ დაისადგურა მათ შორის და ორივე თავ-თავის საქმეს მიუბრუნდა. გიორგიმ ხორცის დამუშავებაც დაასრულა და ნიგოზის გარჩევას მიჰყო ხელი. შორიდან რომ შეგეხედათ, მოფუსფუსე ახალშეუღლებულ წყვილს მოგაგონებდათ მათი შეხმატკბილებული მზადება. აი ისეთს, ჯერ რომ არ გადაურეცხავს ყოფის ერთფეროვნებას და სამეურნეო პრობლემებს მათ თვალებში ნაპერწკლები..
ხაჭაპური ვერ გაიყვეს, რადგან ცომი გიორგის მოზელილი იყო, ხოლო შიგთავსი ლილიმ დაამუშავა, გადაწყვიტეს ერთად მოემზადებინათ. გვერდი-გვერდ იდგნენ და თვალს ერთმანეთის ნახელავისკენ აპარებდნენ, აქაოდა იმისი არ ჯობდესო.
- ეგრე არ უნდა მოუკრა თავი, გაგეხსნება - წაკბენის და უპირატესობის ჩვენებისგან ვერ შეიკავა თავი, ისედაც სულ გიორგი აგრძნობინებდა ხაზგასმით მის აღმატებულობას და ახლა თავის მოედანზე, ამ შანს ხელიდან ნამდვილად ვერ გაუშვებდა.
- შენ ცომთან რა სენსიტიური დამოკიდებულება გქონია
- არ მინდა ჩემი ხაჭაპური გაფუჭდეს
- შენი? ყველაფერი მე გამაკეთებინე და!
- არავის დაუძალებია
- კარგი, კარგი მაჩვენე აბა როგორ უნდა - უჩვეულოდ დამყოლი იყო კაცი
- აი ასე, ჯერ ფრთხილად წამოიღებ ცომს გვერდებიდან, ისე რომ გული არ გაუთხელო და შეკრავ. შემდეგ ზემოდან დააწვები და ხელის გულით გვერდებისკენ წაიღებ ყველს, რომ თანაბრად განაწილდეს, ნაზად, ზედმეტი სიუხეშით ცომი გაიხევა - გულმოდგინებით უხსნიდა.
- ასე? - უკნიდან ამოუდგა ქალს, მკლავები შემოხვია, მარჯვენა ხელის თითები მის თითებზე გადააცურა და ცომს ხელისგულით მსუბუქად დააწვა.
ერთი სიტყვა იყო.
ერთი შეხება.
მაგრამ ორივე გაშეშდა.
- კი - ძლივს გასაგონად ამოღერღა, ყურთან ესმოდა გიორგის სუნთქვა და ყველანაირ ფიქრს უფანტავდა.
- უკვე შეგიძლია გამიშვა - კაცს არაფერი გაუგონია, სიტყვაც არ დაუძრავს. რამდენიმე წამი უსასრულოდ გაიწელა, ვერც ერთი ვერ ბედავდა განძრევას, ვერც სიტყვის თქმას. სუნთქვაც კი შეწყვიტეს. იდგნენ ერთმანეთზე თითებგადაჭდობილნი და წამით დავიწყებოდათ ამ ქვეყნად ყველა და ყველაფერი..მხოლოდ ერთმანეთის გულისცემა ესმოდათ, როცა რეალობაში ღუმელის ტაიმერის ხმამ დააბრუნათ - პიცა უკვე მზად იყო. თითქოს ფაქტზე წაასწრესო, ელდანაკრავივით დააცილეს ერთმანეთს ხელები. გიორგი ცომს მიუბრუნდა, ლილიმ კი გაზქურიდან პიცა გამოიღო.
მზადების დანარჩენმა პროცესმა ზედმეტი ექსესების გარეშე ჩაიარა. მაქსიმალურად ერიდებოდა ლილი არა მხოლოდ კაცთან ახლოს ყოფნას, არამედ თვალებში ჩახედვასაც კი, სუნთქვა უჭირდა მის საიახლოვეს, სახლის მეპატრონე კი თითქოს ძალით - წამითაც არ მოშორებია მზადების პროცესს.
მოპატიჟებულ სტუმრებს გიორგი დახვდათ და გაშლილ სუფრაზეც თავად მიიპატიჟა. მკაცრად ჰყავდა ლილი გაფრთხილებული რომ თუ არ დაუძახებდნენ, ოთახიდან არ გამოსულიყო. ქალის ოთახშიც აღწევდა სადღეგრძელოების და მხიარული სიცილის ხმები, კლასელებს დიდი ხანი იყო არ ენახათ ერთმანეთი და აშკარად კარგად შეზარხოშებულიყვნენ უკვე. ცდილობდა წაეკითხა და დაესვენა, მაგრამ გული ვერ დაუდო.
რა კარგია ალბათ ამდენი გულშემატკივარი რომ გყავს, ვისაც შეგიძლია შენი დარდები და ბედნიერება გაუზიარო. ვინც ბედნიერ დღეებს კიდევ უფრო გილამაზებენ, სევდიანს კი გიმსუბუქებენ. შენს ტკივილს თავისად იღებენ და დამძიმებული სულის ზიდვაში გეხმარებიან.
ლილის სულ უნდოდა სამეგობრო წრე ჰყოლოდა, აი ისეთი, ერთმანეთის სახლებში რომ იკრიბებიან, დასასვენებლად სახლს რომ ქირაობენ და აქეთ-იქით დადიან, დიდი ოჯახივით. მას კი არც ერთი ჰყავდა და არც მეორე. რომელ წრეზეა საუბარი, „წ“-ც კი არ ჰყავდა. ფიქრები უფროსის შეტყობინებამ შეაწყვეტინა:
- თუ არ შეწუხდები, ღვინო დაგვიმატე
ძაანაც შევწუხდები, ახლა შენი გათხლეშილი სახის ყურების გარდა ყველაფერი მირჩევნია - ფიქრობდა გულში, მაგრამ მაინც წამოდგა ლოგინიდან და სამზარეულოს მიაშურა, იქიდან კი, სურით ხელში მისაღებ ოთახში გავიდა.
გაშლილ სუფრაზე, გიორგისთან ერთად ხუთ უცხო კაცს მოეჰარა თავი. ის იყო ღვინო ჩადგა და გამოტრიალებას აპირებდა, რომ ნაცნობმა ხმამ შეაჩერა:
- ლილი? ხმის მიმართულებით შეტრიალდა და ლუკა მეტრეველი! აი ესღა აკლდა სრული ბედნიერებისთვის
- გამარჯობა ლუკა - უთხრა მშვიდად და გიორგის თვალებისთვის, რომელიც ცოცხალ ბურღად იყო ქცეული, ყურადღება არ მიუქცევია.
- აქ რას აკეთებ? ფეხზე წამოდგა მოსაუბრე
- ვმუშაობ - ისევ წყნარი, შეუცვლელი ხმით გააგრძელა
- აა შენ ხარ ის ლეგენდარული ლილი? - მხიარულად ამოხედა მაგიდიდან ლუკას გვერდით მჯდომარე კაცმა
- ლეგენდარული არამგონია - ეჭვია ჭია შეუჩნდა ქალს, ნუთუ იცოდნენ? ნუთუ გიორგიმ ყველაფერი მოუყვა ამათ?
- რამე თუ დაგვჭირდება დაგიძახებთ, - კაცებთან ინტერაქციით აშკარად უკაყოფილომ, ცივად შეაწყვეტინათ საუბარი გიორგიმ.
ლილიმ თანხმობის ნიშნად ოდნავ დაუკრა თავი და სამზარეულოსკენ გასწია, რომელიც სადილის მომზადების შემდეგ ნაომარ ფრონტს ჰგავდა. შეუდგა ოთახის დასუფთავებას. ჭურჭლის ნაწილი სარეცხ მანქანაში ჩაალაგა, ნაწილის კი - ხელით რეცხვა დაიწყო და ფიქრებმა წაიღო. რაღა მაინცდამაინც ეს უნდა ყოფილიყო აქ? ორი კურსის განმავლობაში რაც გაამწარა არ ეყო?
ლუკა ისეთი ბიჭი იყო, მშობლები, ბებიები, ბაბუები და იმათი მშობლებიც კი ექიმები რომ იყვნენ. ალბათ ოჯახში ძაღლი და კატაც კი მინიმუმ ვეტერინარები იქნებოდნენ. ძირძველი ექიმების საგვარეულოს წარმომადგენელი, ვერ იტანდა კურსზე ქუჩიდან მოთრეული, უპატრონო გოგო რომ სჯობდა და მის გასამწარებლად შანსს არ უშვებდა ხელიდან. ნეტა საიდან იგებდა მის ქულებს? წარმოდგენა არ ჰქონდა, მაგრამ მშვიდად და უპასუხოდ ხვდებოდა ყველა გამოხტომას, რაზეც კიდევ უფრო მეტად ბრაზდებოდა. რა იგულისხმა იმ ბიჭმა, როცა თქვა ლეგენდარულიო? ნუთუ ყველამ ყველაფერი იცოდა? გიორგიმ მოაღო პირი? მასზე ილაპარაკა?
- ამის გამო მიატოვე სწავლა? - კარის ზღურბლიდან შესძახა ხელებგადაჯვარიდებულმა ლუკამ
- არა
- აბა?
- შენ რატომ უნდა ჩაგაბარო ანგარიში? - საკმაოდ უხეშად უპასუხა, რაზეც კაცმა გაოცებისგან წაბები ასწია.
- გასაბრაზებლად არ გეუბნები, უბრალოდ ყველას გაგვიკვირდა ასე სიტყვის უთქმელად რომ აორთქლდი. არავინ არაფერი იცოდა შენზე, ლექტორებიც გკითხულობდნენ, დააკლდათ თვალში საუკეთესო სტუდენტი.
- მეგონა საუკეთესო სტუდენტი შენ იყავი, - ირონია არ დაიშურა ქალმა და უკვე მის გვერდით მდგომს, თვალი თვალში გაუყარა.
- სერიოზულად ლილი - ფრთხილად წარმოთქვა მისი სახელი - აქ რას აკეთებ?
- პროფესია შევიცვალე შენთვის და ასპარეზი გაგითავისუფლე, პირველი რომ ყოფილიყავი კურსზე.
- კარგი რა, რატომ მელაპარაკები ეგრე. ვიცი უაზროდ გექცეოდი, ბავშვურად გამომდიოდა. ახლა უკვე..
- დიდი ბიჭი ხარ - ეჭვნარევი სახით აათვალიერა კაცი
- ახლა უკვე ვიცი, რატომაც ვიქცეოდი ბავშვურად, რომ აღარ გამოჩნდი მივხვდი..- მძიმედ ამოიოხრა, წინადადება არ დაასრულა და ცდილობდა ლილის ირონიული სახისთვის ყურადღება არ მიექცია. - იცი ? შეცვლილხარ.
- ანუ?
- ამდენი და თან ასე უხეშად გელაპარაკოს არ მახსოვს, მარტო სემინარის ჩაბარებაზე ვერ აჩერებდი ენას. - გაიღიმა წარსულის გახსენებისას.
- როგორი დაკვირვებები გქონია ჩემზე ნაწარმოები
- წარმოდგენაც კი არ გაქვს, - თავი დახარა - სწავლა რატომ მიატოვე? არ აპირებ დაბრუნებას? გაუმეორა შეკითხვა. აშკარად გულწრფელად საუბრობდა, ვისაც ლილი იცნობდა, იმ თავდაჯერებული და გაბღინძული ბიჭის ნატამალიც კი გამქრალიყო, მაგრამ პოზიციებს მაინც არ თმობდა.
- ფული მჭირდება. ისე, ასეთი ძნელი მისახვედრიც არ უნდა იყოს, რომ მოკვდავ ხალხს, ვისაც მეტრეველთა დინასტიის შთამომავლობა არ ხვდა წილად, ფულის საშოვნელად მუშაობა უწევთ.
- მაგას ისედაც მივხვდი, გადაუხდელობის გამო რომ შეგიჩერდა სტატუსი
- შენ ეგეთ პერსონალურ ინფორმაციაზე წესით არ უნდა გქონდეს
- ნუ გავიწყდება ვის ელაპარაკები, ხომ იცი ბევრი წესი ჩემზე არ მოქმედებს - სიამაყით გაუღიმა კაცმა
- როგორ დამავიწყდება, ყოველწუთას მახსენებ შენს აღმატებულობას
- კარგი რა ლილი...
- გთხოვ ნუ მაცდენ, საქმე მაქვს, შენც ალბათ სუფრაზე უკვე გელოდებიან.
- ჩემთან წამოდი, - დაუფიქრებლად წამოროშა და მკლავზე ხელი მოჰკიდა.
- რა? - ამას თუ ყველაფერი მოიუყვა გიორგიმ და იგივეს მთავაზობს, შეიძლება აქვე ჯერ ამას გამოვჭრა ყელი და მერე მე გამოვიჭრა და პასუხის მოლოდინში სუნთქვა შეეკრა ქალს.
- მამაჩემის კლინიკაში, - თანდათან აწყობდა გეგმას - თუ სამსახური გჭირდება იქ დაიწყე, თან სწავლასაც შეუთავსებ.
- მადლობა, მაგრამ მაქვს სამსახური - შვებით ამოისუნთქა და სითბო ჩაეღვარა გულში მოსაუბრის აშკარა გულწრფელობაზე. ძალიან შორეული ეჩვენა სტუდენტობა და უკვე უმნიშვნელო ჩანდა ლუკას სულელური გამოხტომები, რომლითაც ქალის ყურადღების მიქცევას ცდილობდა. უმნიშნველო ჩანდა ყველა სემინარი, რომლის სასწავლადაც ღამე უთენებია, ყველა გამოცდა, ქულა, შედეგი, რაზეც ეგონა მისი სიცოცხლე იყო დამოკიდებული. თურმე ნამდვილი განსაცდელი, ნამდვილი ცხოვრება, უნივერსიტეტის კედლებს მიღმა ელოდა და სტუდენტობის „დარდები“, მასთან ახლოსაც კი ვერ მივიდოდა.
- აქ რა პერსპექტივა გაქვს?
- მშვენიერი პერსპექტივები აქვს შ ე ნ არ იდარდო - გაღიზიანებული ტონით გააწყვეტინა საუბარი კარის ჩარჩოზე მიყუდებულმა გიორგიმ. შემცბარმა ლუკამ ლილის ხელი გაუშვა და ორი ნაბიჯით უკან დაიხია.
- სანდრო გეძებს, საქმე აქვს - დაამატა მშრალად და აგრძნობინა, რომ ოთახი უნდა დაეტოვებინა.
- ლილი, გამიხარდა შენი ნახვა, იფიქრე ჩემს შემოთავაზებაზე და.. დაგირეკავ კარგი? ნაჩქარევად დაამატა გიორგის სახის შემხედვარე და პასუხს არ დალოდებია, ისე გავიდა ოთახიდან.
- შენი ნომერი საიდან აქვს? ასე ურიგებ ყველა შემხვედრ ბიჭს?
- არ ვიცი და არც მაინტერესებს- ჭურჭლის რეცხვას მიუბრუნდა ლილი, როგორ ვერ იტანდა ნასვამი გიორგის ნახვას, როცა სრულად კარგავდა თავზე კონტროლს.
- კიდევ რას მიმალავ?
- არაფერს არ გიმალავ
- ლეგენდარული რატო დაგიძახა სანდრომ?
- არ ვიცი
- სანდროს საიდან იცნობ?
- არ ვიცნობ
- ის აშკარად გიცნობს - უკვე მოთმინება ელეოდა კაცს.
- მე პირველად ვნახე
- არ მჯერა
- რაც გინდა ის დაიჯერე.
- რატომ არ მითხარი რომ სწავლობდი?
- არ გიკითხავს
- შენით არ უნდა გეთქვა? თან საუკეთესო სტუნდეტი ყოფილხარ - გაოცებული და გაბრაზებული იყო ერთდროულად.
- ვერ ვხვდები რას ცვლის ვსწავლობდი თუ არა
- როგორ თუ რას ცვლის, არ უნდა ვიცოდე?
- შენ როგორც ფიქრობ ჩემზე, უკვე საკმარისად ნათლად გამოხატე და ვსწავლობდი თუ არა, მაგას რა გავლენა აქვს? ან და რა იცი საერთოდ ჩემზე? დავნიძლავდეთ ჩემი ასაკიც კი არ იცი - შეცბა, მართალი იყო ლილი, პირადული თითქმის არაფერი იცოდა მასზე.
- თემა ნუ გადაგაქვს
- კარგი, როდის უნდა მეთქვა, ხელებს რომ მიფათურებდი მაშინ თუ კახ*პად ნუ მიხსენიებ, სტუდენტი ვარ თქო? - ღვარძლიანი სიცილით გადაიხარხარა ქალმა. - ააა, რადგან კარგი სტუნდეტი ვიყავი, ბო*ი აღარ გამოვდივარ, თუ როგორაა თქვენთან საქმე ბატონო გიორგი.
- ხმადაბლა ისაუბრე, გაიგონებენ
- მართალი ხარ, შენს საგმირო საქმეებს ყველას ხომ არ მოვუყვებით, განსაკუთრებით გულითად მეგობრებს.
- რა დაგემართა, ადამიანურად საუბარს ვცდილობ - აშკარა გაღიზიანება დაეტყო ხმაში
- არაფერი, რა უნდა დამმართნოდა, მოიცა დავფიქრდე... შეიძლება გაუწონასწორებელი უფროსი, რომელიც სუნთქვის საშუალებას არ მაძლევს და გონია რომ ყველა შემხვედრ კაცთან ვწვები!
- წესიერად მელაპარაკე, ზღვარს ნუ გადადიხარ
- თუ გადავალ რა, მეტი რაღა უნდა დამიშავო
- ლილი - დაღლილი ხმით უთხრა კაცმა - ნუ მიწვევ.
- არ გიწვევ
- რა უნდოდა ლუკას შენთან? რაზე უნდა იფიქრო? - გამომცდელად დააკვირდა კაცი
- სამსახური შემომთავაზა
- უარი რატომ უთხარი?
- ყველაფერი მოგისმენია და დაკითხვის მოწყობის მიზანს ვერ ვხვდები
- შენ კიდევ ბევრ რამეს ვერ ხვდები. უარი რატომ უთხარი? - იმიტომ რომ არ მჭირდება კიდევ ერთი გაბღენძილი იდიოტი ჩემს ცხოვრებაში, ფიქრობდა გულში.
- არ ვარ ვალდებული ანგარიში ჩაგაბარო
გაბრაზებისგან მუშტები შეკრა კაცმა და ის იყო პირი გააღო რომ ხმამაღალმა ძახილმა შეაწყვეტინა საუბარი და ოთახში სანდრო გამოჩნდა.
- გიორგი სტუმრებს ასე ტოვებ? - ხმამაღალმა ძახილმა შეაწყვეტინა საუბარი და ოთახში სანდრო გამოჩნდა.
- მოვდივარ
- ვაა ლილიც აქ ყოფილა - აშკარად მოჰკიდებოდა სასმელი კაცს. - ძლივს არ გაგიცანი, იცი როგორ მაინტერესებდა ვინ იყო გოგო, რომელიც ლუკას კურსზე სახეს აძრობდა. თან ბიძაჩემიც არ ახარებდა ამ საწყალს, ექიმების ოჯახში გაზრდილს ასეთი... სიტყვა გაუწყდა, მიხვდა რომ ზედმეტი წამოროშა.
- უპატრონო როგორ ჯობდა არა? - გვერდული ღილიმით დაასრულა წინადადება ლილიმ
- არა, რა სისულელეა, ამის თქმას არ ვაპირებდი, მე..
- სანდრო, მგონი უკვე ბევრი დალიე - დაუყვავა გიორგიმ მთვრალ მეგობარს და სამზარეულოდან გაიყვანა.
კიდევ დიდხანს გაგრძელდა ბიჭების სუფრა, ზუკას და გიორგის სადღეგრძელოები თანაბარი სიხშირით ისმოდა. გაოცებას ვერ მალავდა ქალი, როცა მისი უფროსის „საგმირო“ საქმეებს ისმენდა. ზუკას წასვლაც კი ნაწილობრივ მისი დამსახურება იყო, თუმცა კი ის ვერ გაიგო როგორ.


პ.ს. მეგობრებო, ზალიან დიდი მადლობა გულშემატკივრობისთვის, კომენტარებისთვის, შენიშვნებისთვის, შექებისთვის და ლოდინისთვის. ვეცადე ამ თავების გაზრდა. ალბათ უფრო მალე დავასრულებ ამ ისტორიას ვიდრე ჩაფიქრებული მქონდა, რადგან ძალიან ძნელი აღმოჩნდა თან წერა და თან სრულფასოვანი ცხოვრების შეთავსება, სამსახური, ოჯახი და ა.შ. დიდი მადლობა გამხნევებისთვის კიდევ ერთხელ და ვწუხვარ რომ დიდხანს გიწევთ თავებისთვის ლოდინი, არ მეგონა გულწფელად ამხელა გამოხმაურება თუ ექნებოდა და მივხვდი მზად ვერ დავხვდი მთლად ასეთ ტემპში წერის გამოწვევას! განსაკუთრებული მადლობა LA DOLჩHE ვიტას - ყველა კომენტარს სულმოუთქმელნად ვკითხულობდი ხოლმე. ჯამში 14-16 თავზე მეტი არ იქნება. შევეცდები ერთიანად ავტვირთო ისინი.