ფერფლიდან ფენიქსამდე - თავი 1

20 იანვარი თენდებოდა.იმ ღამეს თვალი ვერ მოვხუჭე. ყოველთვის ასეა — სხეული წინასწარ გრძნობს კატასტროფას, სანამ გონება მას სახელს დაარქმევს.


განყოფილებაში მივდიოდი. ქუჩებს თოვლი საბანივით ეფარა, ჩემი გული კი სრულიად გაყინულიყო. მახსოვს პოლიციის მანქანების წითელი და ლურჯი ციმციმები, მაგრამ ყველაზე მკაფიოდ გულში ნათქვამი სიტყვები მახსენდება:

— ღმერთო, შეუნდე... ღმერთო, შემინდე…

დერეფანში ნაბიჯებს ძლივს ვადგამდი. მუშტები ისე მქონდა შეკრული, ფრჩხილები ხელისგულებში მეჭრებოდა და ეს ფიზიკური ტკივილი ერთადერთი საყრდენი იყო, რომელიც რეალობაში მამაგრებდა. ირგვლივ ხმები ირეოდა. პოლიციელების სიტყვები გაურკვევლად ჩამესმოდა, მაგრამ თითოეული მათგანი დანასავით მესობოდა ყურში. სტანდარტული, ცივი პროცედურა დაიწყო. ფურცელი გამომიწოდეს:

— დაწერეთ, რაც მოხდა. დეტალურად. სად გაიცანით, რამდენი ხანია, რაც ერთად ხართ... რამ გამოიწვია ინციდენტი?

მექანიკურად ვწერდი, თან შიგადაშიგ ოთახის კუთხისკენ მეპარებოდა მზერა. ალექსი იქ იჯდა. იატაკს მისჩერებოდა, მხრები ჩამოეყარა და ხელის თითებს ნერვიულად, გაუჩერებლად აწვალებდა. ისეთი უსუსური ჩანდა, ისეთი უცხო. უცებ თავი დასწია და გამოიხედა. თვალი თვალში გავუსწორეთ ერთმანეთს. იმ წამს ველოდი, რომ შიგნით რაღაც ძველი, ნაცნობი სითბო გაიღვიძებდა, მაგრამ — არა. მის თვალებში ჩახედვისას მივხვდი, რომ ჩემში სიძულვილს უფრო დიდი ადგილი დაეკავებინა, ვიდრე სიყვარულს. და ამ აღმოჩენამ ყველაფერზე მეტად შემაშინა.

ცოტა ხანში პოლიციელი მომიახლოვდა:

— ნანობს. ძალიან ნანობს, ბოდიშის მოხდა უნდა. თუ დაელაპარაკებით...

სახეზე უნებლიე, მწარე ღიმილი გამომესახა. მერე კი, როცა მის ჩამოყრილ მხრებს შევხედე და ეს საშინელი, დამანგრეველი სიბრალული ვიგრძენი, ლამის საკუთარი თავი შემძულდა ამ სისუსტის გამო.

— არა, — ვუთხარი მშრალად, — არანაირი ბოდიში.

ხელი მოვაწერე, წამოვდექი და გასასვლელისკენ წავედი. მის სკამს რომ ჩავუარე, ნაბიჯი შევანელე. ალექსმა თავი გამომაყოლა, თვალები ჩასისხლიანებოდა.

— ბოდიში არ მჭირდება, ალექს, — ვუთხარი ისე, რომ ხმა არ ამკანკალებია, — შენი სახის დანახვაც საკმარისი პასუხია.

მან არაფერი თქვა. უბრალოდ თავი დახარა და ისევ იატაკს მიაშტერდა. ეს იყო ჩემი ბოლო სიტყვები იმ ღამეს. შენობიდან გამოვედი და იანვრის ცივ ქარბუქში ჩავიკარგე.



მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რომ ნამდვილი ბრძოლა ამ განყოფილებაში კი არ დასრულებულა, არამედ ზუსტად აქედან იწყებოდა.