ელენა (1)

ზოგჯერ ყველაზე საშიში ადამიანები ჩვენს ცხოვრებაში ყველაზე ლამაზი ტყუილით შემოდიან.

ელენამ ეს ჯერ არ იცოდა.

იმ ღამეს მას მხოლოდ ის უნდოდა, რომ ყველაფერი რაც შეიძლება მალე დასრულებულიყო. არ სურდა ფიქრი, არც კითხვებზე პასუხის გაცემა და მით უმეტეს, არ სურდა იმის გახსენება, თუ როგორ აღმოჩნდა იმ ცხოვრებაში, რომლისგანაც გაქცევას ყოველდღე უშედეგოდ ცდილობდა.

გარეთ წვიმდა.

ქალაქის განათებები სველ ასფალტზე ირეკლებოდა, ღამის კლუბიდან კი მუსიკის დაბალი ხმა ჯერ კიდევ აღწევდა ქუჩამდე. ელენა შავ კაბაში გამოწყობილი მანქანის უკანა სავარძელზე იჯდა. გრძელი შავი თმა მხრებზე ჩამოშლოდა, თითები კი ნერვიულად ჩაეჭიდა პატარა ჩანთისთვის.

მის გვერდით კაცი იჯდა.

უცხო კაცი.

მისი სახე თითქმის არ დაენახა. მხოლოდ ძვირადღირებული საათი, თეთრი პერანგის სახელოები და თითებს შორის მოქცეული მანქანის გასაღები შეამჩნია.

არც მისთვის უკითხავს სახელი.

არც თავად უთქვამს საკუთარი.

ზოგჯერ უცნობობა უფრო ადვილია. როცა ადამიანის სახელი არ იცი, შეგიძლია დაიჯერო, რომ ის შენი ცხოვრების ნაწილი არასოდეს გახდება.

— დარწმუნებული ხარ? — იკითხა კაცმა მშვიდი ხმით.

ელენამ თავი მისკენ შეაბრუნა.

— ახლა ეს კითხვა რატომ გაგიჩნდათ?

კაცმა რამდენიმე წამით უყურა. მის ხმაში არც ირონია იგრძნობოდა და არც მოუთმენლობა.

— იმიტომ, რომ არ მინდა, რამე გააკეთო მხოლოდ იმიტომ, რომ ფული გჭირდება.

ელენას მწარედ ჩაეღიმა.

— მაშინ არ უნდა მოგეყვანეთ აქ.

კაცს აღარაფერი უთქვამს.

მანქანის მინაზე წვიმის წვეთები ერთმანეთს უერთდებოდა და ქვემოთ ეშვებოდა. ელენა ფანჯრიდან იყურებოდა და ცდილობდა, არ ეფიქრა იმაზე, თუ რამდენად შორს აღმოჩნდა იმ გოგოსგან, რომელიც ოდესღაც იყო.

იმ გოგოს ჯერ კიდევ სჯეროდა, რომ თუ სწორად მოიქცეოდა, ცხოვრება აუცილებლად დაუფასებდა ყველაფერს.

ახლანდელმა ელენამ კი იცოდა, რომ ცხოვრება დაპირებებს არ იძლეოდა.

იმ ღამეს ისინი ერთმანეთს მიუახლოვდნენ ისე, რომ ერთმანეთის შესახებ თითქმის არაფერი იცოდნენ.

დილით, როცა ელენამ თვალი გაახილა, გვერდით აღარავინ იწვა.

საწოლის კიდეზე დაკეცილი ტანსაცმელი ედო, მაგიდაზე კი კონვერტი იდო.

დიდხანს უყურებდა მას.

შემდეგ კონვერტი აიღო, ჩანთაში ჩაიდო და ოთახიდან ისე გავიდა, უკან არც მოუხედავს.

არ იცოდა, ვინ იყო ის კაცი.

არ იცოდა, კიდევ შეხვდებოდა თუ არა ოდესმე.

და ვერც კი წარმოიდგენდა, რომ რამდენიმე დღეში მისი სახელი გაიგებდა — სახელი, რომელსაც მოგვიანებით სიძულვილითაც წარმოთქვამდა და მონატრებითაც.

⸻

სამი დღის შემდეგ ელენამ იმავე კაცისგან მოწვევა მიიღო.

ამჯერად ყველაფერი სხვაგვარად იყო.

მანქანა, რომელიც მის სახლთან გაჩერდა, შავი და ძვირადღირებული იყო. მძღოლმა კარი გაუღო და თავაზიანად სთხოვა, დამჯდარიყო.

ელენას ეჭვები ჰქონდა, მაგრამ ცნობისმოყვარეობამ მაინც სძლია.

მანქანამ ქალაქის ხმაურიანი ქუჩები დატოვა და წყნარ უბანში შევიდა. რამდენიმე წუთში მაღალი ჭიშკრის წინ გაჩერდნენ.

სახლის დანახვაზე ელენა უნებურად გაჩუმდა.

ეს სახლი უფრო სასტუმროს ჰგავდა, ვიდრე საცხოვრებელს — დიდი ფანჯრები, მოვლილი ბაღი, ქვის ფართო კიბე და თბილი განათება, რომელიც საღამოს სიბნელეში განსაკუთრებით ლამაზად ჩანდა.

კართან კაცი დახვდა.

მუქი შარვალი და თეთრი პერანგი ეცვა. სახელოები იდაყვებამდე აეკეცა, თმა კი ოდნავ არეოდა, თითქოს მის მოსვლამდე რაღაც საქმით იყო დაკავებული.

ელენას დანახვისას გაუღიმა.

— მოხვედი.

ელენა წამით დაიბნა.

— თქვენ დამპატიჟეთ.

— მართალია. შემოდი. იმედი მაქვს, მშიერი ხარ.

მისი ხმა ისეთი მშვიდი იყო, რომ ელენას უნებურად მოეშვა მხრები.

კაცი სახლში შეუძღვა. მისაღები ოთახი უზარმაზარი იყო, თუმცა უცნაურად მყუდრო. ბუხარში ცეცხლი ენთო, მაგიდაზე კი ორი ადამიანისთვის გაწყობილი ვახშამი ელოდათ.

— არ ვიცოდი, რა მოგეწონებოდა, ამიტომ რამდენიმე რამ შევუკვეთე, — უთხრა მან.

ელენა მაგიდას მიუჯდა.

— რატომ მეპატიჟებით?

კაცმა მის წინ წყლის ჭიქა დადგა.

— იმიტომ, რომ ადამიანს მხოლოდ ერთი ღამით გაცნობით ვერ შეაფასებ.

— თქვენ კი ჩემი შეფასება მოასწარით?

კაცს ჩაეღიმა.

— ჯერ არა.

მთელი საღამო ისე გაატარა, რომ ელენას თავი არც ერთხელ უგრძნია უხერხულად. უსმენდა, როცა საუბარი უნდოდა, და არ აძალებდა პასუხებს, როცა ჩუმად ყოფნას ამჯობინებდა.

ჰკითხა, რა წიგნები უყვარდა.

რა მუსიკას უსმენდა.

რომელი ქალაქის ნახვა სურდა.

ელენას დიდი ხანია არავის უკითხავს მისთვის ისეთი რამ, რასაც ფულთან, გარეგნობასთან ან მის სამუშაოსთან კავშირი არ ჰქონდა.

ამ კაცთან პირველად იგრძნო, რომ შეიძლებოდა უბრალოდ ელენა ყოფილიყო.

არა გოგონა კლუბიდან.

არა ქალი, რომლის წარსულსაც სხვები განსჯიდნენ.

უბრალოდ ადამიანი.

როცა წასვლის დრო დადგა, კაცი კარამდე მიაცილა.

— იმედი მაქვს, კიდევ შევხვდებით, — უთხრა მან.

ელენამ გაუღიმა.

— შეიძლება.

მანქანაში ჩაჯდომისას უკან მოიხედა.

კაცი ისევ კართან იდგა და უყურებდა.

იმ საღამოს ელენამ პირველად დაუშვა აზრი, რომ შესაძლოა ყველა მდიდარი კაცი ერთნაირი არ ყოფილიყო.

შესაძლოა, არსებობდა ადამიანი, რომელსაც მისი გაცნობა მხოლოდ იმისთვის სურდა, რომ გაეგო, ვინ იმალებოდა მის თვალებში.

და სწორედ ეს აზრი აღმოჩნდებოდა ყველაზე სახიფათო.

⸻

მომდევნო დღეებში ისინი რამდენჯერმე შეხვდნენ ერთმანეთს.

ყოველ ჯერზე კაცი ყურადღებიანი იყო.

არასოდეს აჩქარებდა მოვლენებს, არასოდეს აიძულებდა ისეთ რამეს, რაც ელენას არ სურდა. ზოგჯერ უბრალოდ ესაუბრებოდნენ, ზოგჯერ ერთად სადილობდნენ, ზოგჯერ კი ელენა მის სახლში საათობით რჩებოდა და პირველად დიდი ხნის შემდეგ თავს მშვიდად გრძნობდა.

მან არ იცოდა, რატომ იჩენდა ეს კაცი მის მიმართ ასეთ სითბოს.

მაგრამ ნელ-ნელა შეწყვიტა ამაზე ფიქრი.

მისი სიკეთე ნდობას ბადებდა.

მისი სინაზე კი იმ კედლებს ანგრევდა, რომელთა აშენებასაც ელენა წლების განმავლობაში ცდილობდა.

და სწორედ მაშინ, როცა იფიქრა, რომ შესაძლოა მის ცხოვრებაში რაღაც კარგი ხდებოდა, ყველაფერი შეიცვალა.

⸻

იმ ღამეს კლუბში ჩვეულებრივზე ადრე მივიდა.

გასახდელში მარტო იყო, როცა კარი გაიღო.

ჯერ ფეხსაცმლის ხმა გაიგონა.

შემდეგ ნაცნობი სუნამოს სურნელი იგრძნო.

ელენამ თავი ასწია.

კარში ის კაცი იდგა.

მაგრამ ეს აღარ იყო ის ადამიანი, რომელსაც მის სახლში თბილი ღიმილით დაეხვედრებინა.

სახე ცივი ჰქონდა. მზერაში არც სითბო იგრძნობოდა და არც ის ინტერესი, რომელსაც ელენა ბოლო დღეებში მიეჩვია.

კარი ზურგს უკან დახურა.

— უნდა ვისაუბროთ.

ელენა ნელა წამოდგა.

— რამე მოხდა?

კაცმა ოთახს თვალი მოავლო, შემდეგ კი მზერა ისევ მასზე შეაჩერა.

— აქ არავინ გვისმენს?

— არა. რა ხდება?

— კარგი. მაშინ ყურადღებით მომისმინე, ელენა.

მის ხმაში ისეთი სიცივე იგრძნობოდა, რომ ელენას სხეული დაეძაბა.

— არ ვიცი, რა წარმოდგენა შეგექმნა ჩვენს ურთიერთობაზე, მაგრამ მინდა, ერთი რამ თავიდანვე გაიგო.

ელენა ხმას არ იღებდა.

— არ მჭირდება, ვინმემ გაიგოს, რომ შენთან რაიმე სახის ურთიერთობა მაქვს.

რამდენიმე წამით ელენას ეგონა, რომ სწორად ვერ გაიგო.

— რას გულისხმობ?

კაცმა ამოისუნთქა, თითქოს მისი კითხვები აღიზიანებდა.

— იმას, რომ არ მინდა ჩემი სახელი შენს სამსახურს დაუკავშირდეს. არც აქ და არც სხვაგან.

ელენას სახიდან ღიმილი ნელ-ნელა გაქრა.

— მაგრამ შენ თვითონ…

— მე კარგად ვიცი, რა გავაკეთე, — შეაწყვეტინა კაცმა. — და ახლა მინდა, შენც კარგად იცოდე, რა უნდა გააკეთო.

ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა.

— ჩვენი შეხვედრების შესახებ არავის მოუყვები. არც ჩემს სახლში ყოფნაზე, არც იმაზე, რაც ჩვენს შორის მოხდა. არავის.

ელენა გაშეშდა.

რამდენიმე დღის წინ ეს კაცი მის საყვარელ წიგნებზე ეკითხებოდა. საჭმელს უმზადებდა, უსმენდა, ეუბნებოდა, რომ შეეძლო მისთვის დაერეკა, თუ ოდესმე დახმარება დასჭირდებოდა.

ახლა კი ისე უყურებდა, თითქოს მის წინ ადამიანი კი არა, არასასურველი საიდუმლო იდგა.

— რატომ? — ძლივს ამოთქვა ელენამ.

კაცს თვალიც არ დაუხამხამებია.

— იმიტომ, რომ არავის სჭირდება იცოდეს, ვისთან ვატარებ დროს.

ელენას ყელში რაღაც გაეჩხირა.

— მაშინ რატომ მომიახლოვდი? რატომ მეპატიჟებოდი შენს სახლში? რატომ იქცეოდი ისე, თითქოს…

— საკმარისია.

მისი ხმა მკვეთრი გახდა.

— არ აგერიოს ჩემი თავაზიანობა იმაში, რომ შენ წინაშე რაიმე ვალდებულება მაქვს.

ეს სიტყვები ელენას სახეში სილის გაწვნასავით მოხვდა.

კაცმა ტელეფონი ჯიბეში ჩაიდო და კარისკენ გაიხედა.

— თუ ამაზე ვინმესთან საუბარს გადაწყვეტ, დამიჯერე, ორივესთვის უსიამოვნო იქნება. განსაკუთრებით შენთვის.

ელენამ იგრძნო, როგორ დაეცალა სხეული ძალისგან.

მაგრამ არ იტირა.

არ სთხოვა, დარჩენილიყო.

არც ის უკითხავს, რატომ მოექცა ასე.

უბრალოდ უყურებდა კაცს, რომლის მიმართაც სულ რამდენიმე დღის წინ რაღაცის დაჯერება დაიწყო.

კაცი კარისკენ წავიდა.

სახელურს ხელი მოჰკიდა, მაგრამ გასვლამდე ერთხელ კიდევ შემობრუნდა.

— იმედი მაქვს, ერთმანეთის სწორად გაგება შევძელით.

კარი დაიხურა.

ელენა დიდხანს იდგა გაუნძრევლად.

გარეთ მუსიკა ისევ ხმამაღლა ჟღერდა. ვიღაც იცინოდა, ვიღაც საუბრობდა, ვიღაცას თავისი ღამე ყველაზე ლამაზად მიაჩნდა.

აქ კი ელენა ცდილობდა გაეგო, როგორ მოახერხა ერთმა ადამიანმა რამდენიმე დღეში მისთვის იმედის მიცემა და შემდეგ ყველაფრის წართმევა.

სარკესთან მივიდა.

თვალებში საკუთარ თავს შეხედა.

და პირველად იმ საღამოს ტირილის ნაცვლად გაეღიმა.

ეს არ იყო ბედნიერი ღიმილი.

ეს იყო ღიმილი ადამიანის, რომელმაც კიდევ ერთხელ დაიფიცა, რომ აღარასოდეს დაუჯერებდა ლამაზ სიტყვებს.

— არ ინერვიულო, ელენა, — ჩუმად თქვა მან. — შენ ხომ ისედაც იცოდი, რომ კარგი ადამიანები მხოლოდ ზღაპრებში არსებობენ.

მაგრამ სადღაც გულის სიღრმეში ჯერ კიდევ ახსოვდა ის საღამო, თბილი სახლი და კაცი, რომელმაც ისე შეხედა, თითქოს მისი დანახვა ნამდვილად სურდა.

და სწორედ ეს მოგონება სტკიოდა ყველაზე მეტად.