დუმილის ფასი (14)
# **„დუმილის ფასი“**
## **თავი 14 — სხვისი სახელით** დილის ნაცრისფერ, ნისლიან შუქზე ანა ჩვეულებრივზე ადრე მივიდა სამსახურში. დერეფანში ნაბიჯების ხმა ექოსავით ისმოდა, კაბინეტში შესულს კი მაგიდაზე უკვე დახვდა სალომეს მიერ ღამით გამოგზავნილი ამობეჭდილი ფურცლები. პასუხი, რომელიც მობილური ოპერატორისგან მიიღეს, ერთი შეხედვით იმაზე ნაკლებად კონკრეტული ჩანდა, ვიდრე მოელოდნენ, მაგრამ საკმარისი იყო იმისთვის, რომ გამოძიების მიმართულება შეეცვალა — ან, ყოველ შემთხვევაში, ახალი, საშიში კითხვები გაეჩინა. ქეთევან ჯაფარიძის ტელეფონში აღდგენილი მუქარის შეტყობინება მართლაც იმ ნომრიდან იყო გაგზავნილი, რომელიც წლების წინ სატრანსპორტო კომპანიაზე იყო რეგისტრირებული. თუმცა ორგანიზაციის სახელზე გაფორმებული ნომერი ჯერ კიდევ არ ნიშნავდა, რომ ტექსტი მაინცდამაინც მისი თანამშრომლის ხელით იყო აკრეფილი. ძველი ხელშეკრულების მიხედვით, ნომერი კომპანიის ადმინისტრაციულ განყოფილებას ეკუთვნოდა და რამდენიმე წლის შემდეგ მომსახურება შეწყვეტილი იყო — ან, ყოველ შემთხვევაში, ოფიციალურად ასე ფიქსირდებოდა. ანამ დოკუმენტის ბოლო გვერდი ფრთხილად გადაფურცლა და მაგიდაზე დადო. — გამოდის, გვაქვს ნომერი, რომელსაც შვიდი წლის წინ კონკრეტული ორგანიზაცია იყენებდა, მაგრამ ჯერ არ ვიცით, ვის ხელში იყო ის ქეთევანისთვის შეტყობინების გაგზავნის დროს, — თქვა ანამ და მზერა სალომეს მიაპყრო. — ზუსტად ასეა, — დაეთანხმა სალომე, რომელიც თვალებს უძილობისგან ისრესდა. — ოპერატორის მონაცემებში ნომრის ხელახალი გააქტიურება არ ჩანს. შესაძლოა, ძველი ჩანაწერი ბაზაში არასწორად იყოს შენახული, ან შეტყობინების გამგზავნის ნომერი ტექნიკურად იყოს შეცვლილი, შენიღბული. გიორგი, რომელიც მაგიდის მეორე მხარეს იჯდა და ფურცლებს თითით აკაკუნებდა, წარბებშეკრული აკვირდებოდა სქემას. — მეორე ვარიანტის დამტკიცება ბევრად უფრო რთულია. — მაგრამ შეუძლებელი არ არის, — უპასუხა სალომემ. — შეტყობინების სრული ტექნიკური სათაურები ხელთ არ გვაქვს. ტელეფონიდან აღდგენილი ტექსტი მხოლოდ იმას გვიჩვენებს, რა მიიღო ქეთევანმა, და არა იმას, რეალურად საიდან და ვისი აპარატიდან გაიგზავნა. — მაშინ ამ ნომერს ჯერ მყარ მტკიცებულებად კი არა, საგამოძიებო მიმართულებად განვიხილავთ, — მშვიდად, მაგრამ მტკიცედ თქვა ანამ. გიორგიმ თავი დაუქნია, მზერა ანას შეაჩერა და თითქოს უხილავი თანხმობა გაუცვალა. — კომპანიასთან დაკავშირებული ძველი თანამშრომლების სია მოვითხოვოთ. განსაკუთრებით ადმინისტრაციული განყოფილების. — უკვე მოვითხოვე, — თქვა სალომემ. — მაგრამ კომპანია დიდი ხანია ლიკვიდირებულია. არქივის ნაწილი კერძო საცავშია გადატანილი, ნაწილი კი შეიძლება ყოფილ თანამშრომლებს ჰქონდეთ შენახული სახლში. — ნატო მელიქიშვილს ხომ არ ჰქონია ამ განყოფილებასთან შეხება? — იკითხა ლევანმა, რომელიც სწორედ ამ დროს შემოვიდა ოთახში, ხელში ქაღალდის ჭიქა ეჭირა. — ჯერ არ ვიცით, — უპასუხა ანამ. — მაგრამ მისი ხელახალი გამოკითხვა აუცილებლად დაგვჭირდება. ლევანმა მაგიდაზე თავისი საქაღალდე დადო. — სანამ ნატოსთან მივალთ, კიდევ ერთი დეტალი უნდა გავარკვიოთ. დავით ქარჩავას ტელეფონის ამონაწერში ქეთევანთან ბოლო საუბარი დაფიქსირებულია, მაგრამ მისი მონათხრობი მხოლოდ ამ ზარით არ დასტურდება. იმ საღამოს შეხვედრის ადგილიც უნდა შევამოწმოთ. — კამერები? — იკითხა გიორგიმ. — ახლომდებარე ორი ობიექტის ჩანაწერები წაშლილია ან აღარ ინახება. ერთ პატარა მაღაზიას ძველი სერვერი აქვს, მაგრამ მფლობელი ამბობს, რომ იმ პერიოდის ჩანაწერები არ უნდა ჰქონდეთ. მაინც შევამოწმებთ, სალომეს შეუძლია სექტორების ნახვა. — და დავითის გადაადგილება? — ჩაეკითხა ანა. — მისი ტელეფონის ანძების მონაცემები იმ უბანთან თავსებადია. ეს ადასტურებს, რომ იმ საღამოს იმ არეალში იყო, მაგრამ არა იმას, რომ ქეთევანს შეხვდა. — მაშინ მისი მონათხრობი ჯერ კიდევ დამოუკიდებელ დადასტურებას საჭიროებს, — თქვა ანამ. ლევანმა ფურცლები გადაფურცლა და სერიოზული სახით შეხედა გუნდს. — კიდევ ერთი გარემოებაა. დავითმა წინა დაკითხვაზე თქვა, რომ ქეთევანს შეხვედრის შემდეგ აღარ დაკავშირებია. თუმცა მისი ტელეფონიდან ჩანს, რომ იმავე საღამოს კიდევ ერთხელ სცადა მასთან დარეკვა. ზარი უპასუხოდ დარჩა. ანამ ნელა ასწია თავი. — ეს ზარი შეხვედრის შემდეგ იყო? — დიახ. დაახლოებით ერთი საათის შემდეგ. გიორგიმ მაჯის საათს დახედა. — ეს ინფორმაცია პირველ დაკითხვაზე რატომ არ ახსენა? — შეიძლება დაავიწყდა. შეიძლება ზარის მნიშვნელობა არ მიუნიჭებია. შეიძლება შეგნებულად გამოტოვა. ჯერ არცერთი ვარიანტი არ გვაქვს დასამტკიცებელი. — ხელახლა უნდა დაველაპარაკოთ, — თქვა ანამ. — ოღონდ ჯერ ზუსტი დრო და ზარის მონაცემები დავუდოთ წინ. --- დავით ქარჩავა ამჯერად უფრო დაძაბული და შებოჭილი ჩანდა. მძიმედ სუნთქავდა, თითქოს ოთახში ჰაერი აკლდაო. როცა ლევანმა მეორე, უპასუხოდ დარჩენილი ზარის შესახებ ჰკითხა, დავითმა რამდენიმე წამით თვალები დახუჭა, თითქოს საკუთარ თავს ეძებდა მოგონებებში. — მართალია. დავურეკე, — აღიარა ბოლოს ხმადაბლა. — რატომ არ ახსენეთ წინა საუბარში? — მშვიდად, მაგრამ დაჟინებით ჰკითხა ლევანმა. — არ მეგონა, მნიშვნელოვანი თუ იყო. უბრალო ზარი იყო, არც კი უპასუხია. — რა გინდოდათ გეკითხათ? დავითმა ხელები მძიმედ დაიდო მუხლებზე. — ქეთევანმა მითხრა, რომ ფოტოები უნდა გადაეცა თქვენთვის, მაგრამ იმავე დროს ამბობდა, რომ ჯერ კიდევ რაღაც უნდა გადაემოწმებინა. მინდოდა გამეგო, გადაწყვიტა თუ არა, რას აპირებდა — იქნებ შეცვლილიყო აზრი. — უპასუხა? — არა. — კიდევ სცადეთ დაკავშირება? — არა. ვიფიქრე, ალბათ დაკავებულია ან არ სცალია-მეთქი. გიორგიმ ჩანაწერებს დახედა და მზერა დავითზე გადაიტანა. — იმ ზარის შემდეგ ქეთევანისგან შეტყობინება ან რაიმე ნიშანი მიიღეთ? — არა. — იცოდით, რომ მას ვინმე ემუქრებოდა? დავითმა თავი სწრაფად გააქნია. — არა. არაფერი უთქვამს. — ქეთევანი შეხვედრამდე გეუბნებოდათ, რომ ვინმესთან საუბარს აპირებდა? — ერთხელ მითხრა, რომ უნდა შეხვედროდა ადამიანს, რომელსაც დიდი ხანია არ დალაპარაკებია, — ჩაილაპარაკა დავითმა და მზერა იატაკს მიაპყრო. — არ უთქვამს, ვინ იყო. — ეს საუბარი როდის შედგა? — იმ საღამომდე რამდენიმე დღით ადრე. ანამ ბლოკნოტში ჩანაწერი გააკეთა. — მანამდე, სანამ მუქარის შეტყობინებას მიიღებდა, თუ შემდეგ? დავითმა წარბები შეჭმუხნა, დაფიქრდა. — მგონი, მანამდე. — დარწმუნებული ხართ? — არა. ზუსტად ვერ გეტყვით, დრო ამერია ამდენი სტრესისგან. — შეხვედრის ადგილი ან დრო ხომ არ უხსენებია? — არა. ლევანმა შემდეგი კითხვა დასვა: — ქეთევანი ბოლო პერიოდში ვინმესთან კონფლიქტში ხომ არ იყო? დავითმა თავი დაბლა დახარა, ყელში ბურთი გაეჩხირა. — არ ვიცი. მაგრამ ერთხელ მითხრა, რომ აღარ უნდოდა სხვისი შეცდომების დაფარვა. მითხრა, რომ დაიღალა სხვისი ჩრდილის ქვეშ ყოფნით. — ვის შეცდომებზე საუბრობდა? — არ უთქვამს. — აბაშიძის გადაწყვეტილებას უკავშირებდით ამ სიტყვებს? — მაშინ არა. ახლა, ალბათ, ასე ვიფიქრებდი, როცა ყველაფერი ერთმანეთს ედება. გიორგიმ კალამი მაგიდაზე დადო და დავითს პირდაპირ შეხედა. — ბატონო დავით, თქვენ ქეთევანს ფოტოები დაუმალეთ, რადგან თქვენი დის დაცვა გინდოდათ. ახლა კი ამბობთ, რომ ქეთევანსაც ჰქონდა რაღაც, რისი დამალვაც აღარ სურდა. გიფიქრიათ, რომ შესაძლოა თქვენ ორივე სხვადასხვა მიზეზით ერთსა და იმავე საქმეში დუმდით? დავითმა ნელა ასწია თავი, თვალებში სევდა და სინანული ჩაუდგა. — დიახ. ბოლო დღეებში ამაზე ბევრს ვფიქრობ, ღამეებს ვათენებ. — და ახლა რას ფიქრობთ? — რომ ჩემი დის დაცვა მინდოდა, მაგრამ ამით შეიძლება სხვას დავაზიანე, — ხმა აუკანკალდა დავითს. — მაშინ ვერ ვხედავდი ამას. მხოლოდ ის მაინტერესებდა, ეკას რა მოუვიდოდა. — ეკამ იცოდა, რომ ფოტო გქონდათ დამალული? — იცოდა, რომ რაღაც მასალა მქონდა, მაგრამ არ იცოდა, სად ვინახავდი და რა იყო შიგნით. — იცოდა, რომ ქეთევანი გთხოვდათ მის გადაცემას? — არა. ლევანმა საუბარი დაასრულა. დავითმა ოთახი დატოვა, მაგრამ ანას ყურადღება ერთ ფრაზაზე გაჩერდა — *„ადამიანს, რომელსაც დიდი ხანია არ დალაპარაკებია.“* ქეთევანს შეხვედრა უნდა ჰქონოდა. მუქარა მიიღო. შემდეგ დავითს შეხვდა, ფოტოებზე ისაუბრა და ბოლოს მას კიდევ ერთხელ დაურეკა. შესაძლოა, ეს შეხვედრა იმ ადამიანთან არ შედგა, ვისთანაც აპირებდა შეხვედრას — ან შედგა, მაგრამ ქეთევანმა დავითს ამის შესახებ აღარაფერი უთხრა. ორივე შემთხვევაში, მათ ჯერ კიდევ არ იცოდნენ, ვინ იყო ის ადამიანი. --- ნატო მელიქიშვილის ოფისი თითქმის ისეთივე დახვდათ, როგორიც წინა ჯერზე — მოწესრიგებული, სიმშვიდით სავსე. მაგიდაზე ძველი საქაღალდეები ეწყო, ფანჯარასთან კი რამდენიმე ქოთნის მცენარე იდგა, რომელთა ფოთლებიც დილის მზეზე ოდნავ ბრწყინავდა. ნატომ ისინი დაინახა თუ არა, მაშინვე მიხვდა, რომ წინა საუბრის გაგრძელება უნდა ჰქონოდათ. — ისევ აბაშიძის საქმე? — იკითხა მან და სათვალე ოდნავ ჩამოიწია. — და არა მხოლოდ, — უპასუხა ანამ. — გვჭირდება ინფორმაცია სატრანსპორტო კომპანიის ადმინისტრაციული განყოფილების შესახებ. ნატომ სათვალე მოიხსნა და მაგიდაზე დადო. — რატომ? — ქეთევან ჯაფარიძემ მკვლელობამდე რამდენიმე დღით ადრე მუქარის შეტყობინება მიიღო ნომრიდან, რომელიც წლების წინ ამ კომპანიაზე იყო რეგისტრირებული. ნატოს სახეზე მოულოდნელი დაძაბულობა და გაოცება გამოჩნდა. — ქეთევანი? — დიახ. იცნობდით? — პირადად არა. მისი სახელი ძველი საქმის მასალებში მახსოვს, მოწმის სტატუსით. გიორგიმ საუბარში ჩაერთო, მშვიდი, მაგრამ მომთხოვნი ტონით. — აბაშიძესთან დაკავშირებული დოკუმენტების შესახებ გვსურს გკითხოთ. თქვენ თქვით, რომ მან მკვლელობამდე დაახლოებით ერთი თვით ადრე დაგიკავშირდათ და ტექნიკური დოკუმენტების მოძიება გთხოვათ. — დიახ. — კონკრეტულად რა დოკუმენტები აინტერესებდა? — ავტომობილის შეკეთების ჩანაწერები და იმ დროის ადმინისტრაციული გადაწყვეტილება. უნდოდა გაერკვია, რატომ ჩაითვალა მანქანა გამართულად, როცა სხვა დოკუმენტში დამატებითი შემოწმება იყო მითითებული. — იცოდით, რომ ქეთევანიც ამ საკითხით დაინტერესდა? ნატომ თავი გააქნია. — არა. ეს პირველად მესმის. — სატრანსპორტო კომპანიის ადმინისტრაციულ განყოფილებასთან გქონდათ შეხება? — რა თქმა უნდა. ყველა ოფიციალური წერილი ჩვენს განყოფილებაში გადიოდა, საბუთების მოძრაობა იქ იყო თავმოყრილი. — გახსოვთ, ვის ჰქონდა კომპანიის ტელეფონის ნომერი, რომელიც ქეთევანისთვის მუქარის გასაგზავნად გამოიყენეს? ნატო ჩაფიქრდა, თითები მაგიდის კიდეს შეახო. — ნომრები თანამშრომლებს შორის იცვლებოდა. ზოგჯერ ერთი ადამიანი იყენებდა სამსახურებრივ საქმეებზე, ზოგჯერ მეორე. არ მინდა, ვინმეს სახელი არასწორად დავასახელო, სანამ ზუსტად არ მახსოვს. — შეგიძლიათ ყოფილი თანამშრომლების სია მოგვაწოდოთ? — ჰკითხა ლევანმა. — პირადად მე აღარ მაქვს. მაგრამ კომპანიის ლიკვიდაციისას არქივის ნაწილი სხვა ორგანიზაციას გადაეცა. იქ შეიძლება იყოს. — ვის? ნატომ ერთი ფურცელი გამოიღო, სწრაფად ჩაწერა მისამართი და ანას გაუწოდა. — ეს საცავია, სადაც დოკუმენტების ნაწილი ინახება. თუმცა არ ვიცი, ნომრის გამოყენების ჟურნალიც იქ იქნება თუ არა. ანამ ფურცელი აიღო, მადლობა გადაუხადა და შემდეგი კითხვა დასვა: — კიდევ ერთი კითხვა. აბაშიძემ გითხრათ, რატომ დაუბრუნდა ძველ საქმეს? ნატო წამით ჩუმად დარჩა. — მითხრა, რომ მაშინ რაღაცები სათანადოდ არ შემოწმდა. არ უთქვამს, ვინმემ დაავალა თუ არა. უბრალოდ, ძალიან ნერვიულობდა, თითქოს რაღაც ეჭვი ღრღნიდა. — რაზე? — ერთხელ მითხრა, რომ ძველი გადაწყვეტილების გამო პასუხისმგებლობა შეიძლება ისევ დამდგარიყო. მაშინ ვკითხე, რას გულისხმობდა. მიპასუხა, რომ წლების წინ ხელმოწერილი დოკუმენტი ახლა სხვანაირად გამოიყურებოდა — უფრო მძიმედ. გიორგიმ ყურადღებით შეხედა. — ეს საუბარი როდის გქონდათ? — მკვლელობამდე დაახლოებით ორი კვირით ადრე. — მანამდე თუ მას შემდეგ, რაც ქეთევანის ჩვენების შესახებ ინფორმაცია მოიძია? ნატომ მხრები ოდნავ აიჩეჩა. — არ ვიცი. აბაშიძე ქეთევანს არ ახსენებდა. — ვინმეს შეხვედრას აპირებდა? — ჰკითხა ანამ. ნატომ ამოისუნთქა. — ერთხელ მითხრა, რომ ადამიანი უნდა ენახა, რომელსაც წლების განმავლობაში გაურბოდა. არ დაუკონკრეტებია, ვინ იყო. — ეს ადამიანი ძველ საქმეს უკავშირდებოდა? — ასე ვიფიქრე, მაგრამ არ მიკითხავს. — შეხვედრა შედგა? — არ ვიცი. ანამ და გიორგიმ ერთმანეთს გადახედეს. ქეთევანისა და აბაშიძის სიტყვებში უცნაური მსგავსება იყო, მაგრამ ჯერ არ არსებობდა მტკიცებულება, რომ ისინი ერთსა და იმავე ადამიანს გულისხმობდნენ. --- იმავე დღეს თამარი და ანა ქეთევანის ნივთების კონვერტს დაუბრუნდნენ. ოფისის პატარა ოთახში, სადაც დრო თითქოს უფრო ნელა გადიოდა, ორი ქალი მაგიდასთან იჯდა. კონვერტში რამდენიმე ძველი წერილი და ორი ფოტო იდო. წერილები პირადი ხასიათის იყო — ზოგი ნათესავთან მიმოწერას ეხებოდა, ზოგი კი ძველ სამსახურს. ერთ ფოტოზე ქეთევანი ახალგაზრდა იყო, ღიმილიანი და ენერგიული, მეორე კი ძველი ჯგუფური სურათი აღმოჩნდა. თამარმა ფოტო ფრთხილად აიღო ხელში. — ეს მისი პირველი სამსახურის დროინდელია, — თქვა ჩუმად. — მაშინ სულ ამბობდა, რომ ოდესმე სხვა ქალაქში გადავიდოდა და ახალ ცხოვრებას დაიწყებდა. — რატომ არ გადავიდა? — არ ვიცი. დედას უნდა ვკითხო. მგონი, ბებიას ავადმყოფობის გამო დარჩა და მერე ვეღარ შეძლო წასვლა. ანამ ფოტო მაგიდაზე დადო და დააკვირდა. — ეს ადამიანი ვინ არის? თამარმა ფოტოს შუაში მდგომ მამაკაცზე მიუთითა, რომელიც ოდნავ განზე იდგა და კამერას ნახევრად გვერდით უყურებდა. — ზუსტად არ ვიცი. შეიძლება მისი თანამშრომელი იყოს. სახე მეცნობა, მაგრამ სახელს ვერ ვიხსენებ. — ფოტოს უკანა მხარეს რამე წერია? თამარმა ფოტო გადააბრუნა. უკანა მხარეს თარიღი და მოკლე, წვრილი წარწერა იყო: *„სექტემბერი. ბოლო დღე ძველ განყოფილებაში.“* — ეს სად არის გადაღებული? — იკითხა ანამ. — ალბათ სამსახურში. ქეთევანი იმ პერიოდში ადმინისტრაციულ სამსახურში მუშაობდა. ანამ ფოტო ახლოდან დაათვალიერა. — ამ კაცის ვინაობა უნდა გავარკვიოთ. თამარმა მაშინვე შეხედა, თვალებში სევდა გაუკრთა. — რატომ? გგონია, საქმეს უკავშირდება? — ჯერ არაფერი მგონია. უბრალოდ, თუ ქეთევანი იმ პერიოდში იმავე სფეროში მუშაობდა, რომელზეც ახლა ვსაუბრობთ, ეს ფოტო შეიძლება დაგვეხმაროს მისი სამუშაო გარემოს აღდგენაში. — მე შემიძლია დედას ვკითხო, იცნობს თუ არა. — შეგიძლია, მაგრამ ოფიციალურად გამოძიებამ უნდა დაადგინოს ვინაობა. არ მინდა, შენთვის დამატებითი პასუხისმგებლობა შევქმნა. თამარმა ფოტო ფრთხილად ჩადო კონვერტში. — ზოგჯერ მგონია, რომ ამ საქმეში ჩემი ყოფნა არასწორია. თითქოს დეიდაჩემის საიდუმლოებებს ვქექავ. — შენი ყოფნა არ არის არასწორი, თამარ. უბრალოდ, შენ არ უნდა მოგიწიოს ისეთი გადაწყვეტილებების მიღება, რომლებიც გამომძიებელს ეკუთვნის. თამარმა თავი დაუქნია. — ანა, ერთი რამ უნდა გკითხო. გულწრფელად. — გისმენ. — შენ რომ ქეთევანის ადგილას ყოფილიყავი, ამდენი წლის შემდეგ ჩვენებას შეცვლიდი? ანა პასუხს არ ჩქარობდა. ფანჯრიდან შემოსული სინათლე მის სახეზე ნაზ ჩრდილებს ქმნიდა. — თუ მივხვდებოდი, რომ შეცდომა დავუშვი და ამ შეცდომის გამო უდანაშაულო ადამიანი დაისაჯა, ალბათ შევეცდებოდი მის გამოსწორებას. მაგრამ არ ვიცი, რამდენად გამბედავი ვიქნებოდი, როცა ყველაფერი უკვე შორს იყო წასული. — ქეთევანს შეეშინდა. — შეიძლება. მაგრამ ჯერ არ ვიცით, რატომ და როდის გადაწყვიტა, რომ სიმართლე ეთქვა. თამარმა ფანჯარას გახედა. — ყველაზე ცუდი ის არის, რომ ახლა ვეღარაფერს ვკითხავ. ანამ ხელი რბილად დაუდო მაგიდაზე, თამარის ხელის ახლოს. — ვიცი, თამარ. მათ საუბარი აღარ გაუგრძელებიათ — სიტყვები ზედმეტი იყო. --- საღამოს ლევანმა სატრანსპორტო კომპანიის ტექნიკური დოკუმენტების პირველი ნაწილი მოიტანა. საქაღალდეებში იყო ავტომობილის შეკეთების ჩანაწერები, ადმინისტრაციული მიმოწერა და რამდენიმე შიდა შეტყობინება. დოკუმენტების ნაწილი დაზიანებული იყო, მაგრამ ზოგიერთის წაკითხვა შესაძლებელი აღმოჩნდა. ირაკლი ბერიძემ ფურცლები სათითაოდ გადაფურცლა, ლუპა მოიმარჯვა და დააკვირდა. — აქ ერთი მნიშვნელოვანი განსხვავებაა, — თქვა მან. — შეკეთების დასრულების ჩანაწერი ტექნიკოსის ხელმოწერით არის დადასტურებული. მაგრამ მეორე დოკუმენტში წერია, რომ მანქანას დამატებითი შემოწმება სჭირდებოდა. ეს ორი ჩანაწერი ერთმანეთისგან დამოუკიდებლად არსებობს. — ანუ ვიღაცამ მანქანა გამართულად ჩათვალა, მიუხედავად იმისა, რომ შემოწმება ჯერ კიდევ საჭირო იყო? — იკითხა გიორგიმ. — ამას ასე პირდაპირ ვერ ვიტყვით. შეიძლება პირველი შეკეთება დასრულდა, მაგრამ მეორე შემოწმება სხვა მიზეზით იყო რეკომენდებული. საჭიროა დოკუმენტების სრული კონტექსტი. ანამ ერთ-ერთ ფურცელზე ხელი შეაჩერა. — ეს ხელმოწერა აბაშიძისაა? ლევანმა ფურცელი აიღო და შეისწავლა. — ჰგავს. საკმაოდ ჰგავს. — დოკუმენტის თარიღი? — სანდროს გარდაცვალებამდე სამი დღით ადრე. ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა. — ეს შეიძლება იყოს ის გადაწყვეტილება, რომელზეც ნატო საუბრობდა, — თქვა გიორგიმ. — შეიძლება, — უპასუხა ანამ. — მაგრამ უნდა დავადგინოთ, ზუსტად რა გადაწყვეტილება იყო და რას ეყრდნობოდა. ირაკლიმ ფურცელი სპეციალური განათების ქვეშ მოათავსა. — ხელმოწერის ავთენტურობა ექსპერტიზით უნდა დადასტურდეს. ასევე უნდა გავარკვიოთ, დოკუმენტში მითითებული ტექნიკური დასკვნა ვინ შეადგინა. — თუ აბაშიძემ იცოდა, რომ დამატებითი შემოწმება საჭირო იყო, რატომ მოაწერა ხელი? — იკითხა ლევანმა. — შეიძლება არ იცოდა, — თქვა ანამ. — შეიძლება დოკუმენტების შეუსაბამობა ვერ შეამჩნია. ან შეიძლება მოგვიანებით გაიგო. ჩვენ ჯერ არ ვიცით. გიორგი ფურცელს უყურებდა. — და შვიდი წლის შემდეგ ისევ ამ დოკუმენტს ეძებდა. — ეს გვაძლევს საფუძველს, ვიფიქროთ, რომ მას რაღაცის გადამოწმება სურდა, — თქვა ანამ. — მაგრამ არა იმას, რომ მან თავიდანვე იცოდა ავტომობილის მდგომარეობა. ირაკლიმ ფურცელი საქაღალდეში დააბრუნა. — თუ ამ საკითხის სწორად გარკვევა გვინდა, ტექნიკური ექსპერტიზის ძველი დასკვნაც უნდა ვიპოვოთ. მხოლოდ ადმინისტრაციული ჩანაწერებით ვერ დავადგენთ, რეალურად რა მდგომარეობაში იყო ავტომობილი. --- გიორგი და ანა გვიანობამდე დარჩნენ. სხვები უკვე წასულიყვნენ, კაბინეტში მხოლოდ კომპიუტერის მონიტორების მკრთალი შუქი და ფანჯრიდან შემოსული ქალაქის ნარინჯისფერი ლამპიონები ანათებდა. ანამ ელენე ავალიანის საქმის ნაწილობრივ მასალებს გადახედა. ერთ-ერთ დოკუმენტში ეწერა, რომ ლევან მაისურაძემ გამოძიებას თავდაპირველად არასწორი დრო მიაწოდა, როცა ელენეს სახლიდან წასვლაზე ჰკითხეს. ეს დეტალი მათთვის უკვე ცნობილი იყო, მაგრამ ახლა მისი მნიშვნელობა სხვანაირად ჩანდა. — ნიკა უნდა მოვძებნოთ, — თქვა ანამ და გიორგის შეხედა. გიორგიმ თავი ასწია. — ლევანმა თქვა, რომ მას შეხვდა, მაგრამ არ უთქვამს, სად. — და რატომ მალავდა შეხვედრას. ვიცით მხოლოდ, რომ ნიკას ძმის წარსულ პრობლემას უკავშირდებოდა. — შეიძლება ეს ახსნა საკმარისი იყოს, მაგრამ უნდა დავადასტუროთ. — თუ ნიკა იმ ღამეს ლევანს შეხვდა, მისი მონათხრობი შეიძლება დაგვეხმაროს დროის ხაზის აღდგენაში. არა აუცილებლად მკვლელობის, მაგრამ ლევანის გადაადგილების. გიორგიმ სკამი ოდნავ უკან გასწია და ანას მიაჩერდა. — ხვალ დავიწყებ ნიკას მოძიებას. ანა დოკუმენტს უყურებდა. — კიდევ ერთი რამ. ქეთევანის ამოცნობის ოქმი არ გვაქვს სრულად. თუ ფოტოები არასწორად იყო შერჩეული, ან მას მანამდე უკვე ჰქონდა ნანახი კონკრეტული ფოტო, ეს სასამართლოში მისი დარწმუნებულობის ხარისხზე იმოქმედებდა. — და თუ ქეთევანმა არასწორი ადამიანი ამოიცნო, ეს შეიძლება ერთ-ერთი მიზეზი ყოფილიყო, რის გამოც ლევანი გაასამართლეს. — დიახ. მაგრამ ჩვენ ჯერ არ ვიცით, ვინ იყო ამოცნობილი ადამიანი. გიორგიმ მაგიდაზე დადებულ ფურცლებს შეხედა, შემდეგ კი ანასკენ გადაიხარა. — შენ ფიქრობ, რომ ქეთევანი განზრახ შეცდომაში შეიყვანეს? — არა. ვფიქრობ, რომ უნდა გავარკვიოთ, როგორ მოხდა ამოცნობა. შეიძლება შეცდომა მეხსიერებაში იყო. შეიძლება პროცედურაში. შეიძლება ფოტოს შერჩევაში. შეიძლება ჩვენების ჩაწერისას სიტყვები სხვაგვარად ჩამოყალიბდა. — და შეიძლება თვითონ ქეთევანმა ვერ შეძლო იმის აღიარება, რომ არ იყო დარწმუნებული. — ესეც. გიორგიმ მისკენ გაიხედა, მზერაში უცნაური სითბო და სიმშვიდე ჰქონდა. — შენ ყოველთვის ცდილობ, ყველა შესაძლო ახსნა დატოვო. — იმიტომ, რომ ჯერ არ გვაქვს უფლება, ერთი ავირჩიოთ. — ვიცი. უბრალოდ, ზოგჯერ მგონია, რომ შენს სიფრთხილესაც აქვს ფასი. ანა მისკენ შებრუნდა. — აქვს. შენს სისწრაფესაც. გიორგიმ გაიღიმა — გულწრფელად, თბილად. — ალბათ ამიტომ ვმუშაობთ ერთად. ანა პირველად იმ საღამოს გაეღიმა. რამდენიმე წამი ჩუმად იყვნენ — ოთახში სიჩუმე თბილი და მშვიდი იყო, თითქოს დროებით ყველა საზრუნავი გაქრა. შემდეგ გიორგიმ მისი მაგიდიდან ცარიელი ყავის ჭიქა აიღო. — სახლში წაგიყვან? — ტაქსით წავალ. — ვიცი. მაგრამ შემიძლია მე წაგიყვანო. ანამ მის სახეს შეხედა. კითხვა ჩვეულებრივი იყო, მაგრამ გიორგის ხმაში ისეთი სიმშვიდე და მზრუნველობა იგრძნობოდა, რომელსაც სამსახურთან საერთო არაფერი ჰქონდა. — კარგი, — თქვა მან. — ოღონდ ჯერ ეს დოკუმენტი დავასრულო. — გელოდები. --- მეორე დილით სალომემ მათთვის ახალი მონაცემები მოამზადა. ძველი სატრანსპორტო კომპანიის არქივში ნომრის გამოყენების ჟურნალის ნაწილი აღმოჩნდა. დოკუმენტი არასრული იყო, მაგრამ რამდენიმე თარიღისა და თანამშრომლის ინიციალის აღდგენა შეძლეს. — ნომერი ადმინისტრაციულ განყოფილებაში გამოიყენებოდა, — თქვა სალომემ და სქემა ეკრანზე გამოიტანა. — მაგრამ კონკრეტული მომხმარებელი ყოველდღიურად იცვლებოდა. ჩანაწერში სამი თანამშრომლის ინიციალია. ერთ-ერთი მათგანი ქეთევანის ძველ ფოტოზე გამოსახულ მამაკაცს ემთხვევა. თამარი, რომელიც ამჯერად მხოლოდ გვერდით იჯდა და ჩუმად უსმენდა, მაშინვე წამოიწია. — ფოტოზე? სალომემ თავი დაუქნია. — ჯერ იდენტიფიკაცია საბოლოოდ არ დაგვიდასტურებია. მაგრამ ინიციალები ემთხვევა. ანამ ეკრანს შეხედა. — სახელი? — არქივში წერია: **გურამ ნადირაძე**. სატრანსპორტო კომპანიის ადმინისტრაციული განყოფილების ყოფილი თანამშრომელი. — ახლა სად არის? — ეს ჯერ არ ვიცით. კომპანიის პერსონალურ ჩანაწერში ბოლო მისამართი მითითებულია, მაგრამ მონაცემი ძველია. ლევანმა ფურცელი აიღო. — ამ ადამიანს ნომრის გამოყენება შეეძლო? — დიახ. მაგრამ არ ვიცით, კონკრეტულად იმ დღეს ჰქონდა თუ არა ნომერი. გამოყენების ჟურნალი არასრულია. — და ქეთევანს იცნობდა? — იკითხა გიორგიმ. თამარმა ფოტოს შეხედა. — შეიძლება. ქეთევანი იმ განყოფილებაში მუშაობდა. ეს ფოტო ალბათ მისი ბოლო სამუშაო დღისაა. ანა ფოტოს მიუახლოვდა. — მაშინ გურამ ნადირაძე შეიძლება იყოს ის ადამიანი, ვისთანაც ქეთევანი აპირებდა შეხვედრას. — ან უბრალოდ ძველი თანამშრომელი, — თქვა გიორგიმ. — ზუსტად. ჯერ არ ვიცით, ერთმანეთთან ჰქონდათ თუ არა ბოლო პერიოდში კონტაქტი. სალომემ კიდევ ერთი ფურცელი გახსნა. — აქ არის დამატებითი ჩანაწერი. გურამ ნადირაძეს სატრანსპორტო კომპანიის არქივიდან რამდენიმე დოკუმენტი აქვს გატანილი ლიკვიდაციის პერიოდში. მათ შორის არის ადმინისტრაციული მიმოწერის საქაღალდე. — რა დოკუმენტები? — იკითხა ლევანმა. — კონკრეტული ჩამონათვალი არ არის. მხოლოდ საქაღალდის ნომერი. ანამ ფურცელი აიღო. საქაღალდის ნომერი იმავე სერიას ეკუთვნოდა, რომელშიც აბაშიძის მიერ მოძიებული დოკუმენტები იყო აღრიცხული. გიორგიმ ნელა ამოისუნთქა. — ახლა უკვე გვაქვს მიზეზი, რომ მასთან დაკავშირება ვცადოთ. — დიახ, — თქვა ანამ. — მაგრამ ჯერ მოწმედ უნდა მოვძებნოთ, არა ეჭვმიტანილად. ლევანი წამოდგა. — მისამართს გადავამოწმებ. თამარი კვლავ ფოტოს უყურებდა. — თუ ეს ის ადამიანია, ვისთანაც ქეთევანი შეხვედრას აპირებდა... — ჯერ არ ვიცით, — შეახსენა ანამ. — ვიცი. უბრალოდ, პირველად მაქვს განცდა, რომ მის ბოლო დღეებში რაღაც კონკრეტულს ვხედავთ. ანა მის გვერდით დაჯდა და მხარზე ხელი დაადო. — ეს უკვე წინ გადადგმული ნაბიჯია. --- საღამოს, როცა სამსახური თითქმის დაცარიელდა და დერეფანში მხოლოდ მორიგე განათება რჩებოდა, გიორგიმ ანას სამუშაო მაგიდასთან პატარა, ლამაზი პაკეტი დაუდო. — რა არის? — ჰკითხა ანამ და გაოცებულმა შეხედა. — ნინოს გამოფენის მოსაწვევი. ანა პაკეტს დახედა. — შენ მითხარი, რომ კვირას მიდიოდი. — მივდივარ. მაგრამ მან იმდენი მოსაწვევი დაბეჭდა, რომ მთელ განყოფილებას ჰყოფნის. ანამ პაკეტი გახსნა. შიგნით პატარა ბარათი იდო, რომელზეც ნინოს ნახატის ფოტო იყო დაბეჭდილი — წვიმიანი ქუჩა და განათებული ფანჯარა. — ეს ის ნახატია, რომელიც მოგეწონა? — დიახ. — ლამაზია. ძალიან ლამაზი. — ნინომ თქვა, რომ თუ ვინმეს მოეწონებოდა, იმასაც უნდა მისცეს მოსაწვევი. ანამ ბარათი ხელში შეატრიალა, თითქოს სითბოს გრძნობდა მისგან. — მადლობა, გიორგი. ვნახავ, მოვახერხებ თუ არა. გიორგი არ შეწინააღმდეგებია, თბილად გაუღიმა. — თუ ვერ მოხერხდება, არაუშავს. სამსახური ყოველთვის წინა პლანზეა. — მართლა? — დიახ. არ მინდა, ჩემი დის გამო თავს ვალდებულად გრძნობდე. ანა მისკენ შებრუნდა. — ეს უკვე ახალია. — რა? — შენგან ასეთი წინადადება. გიორგიმ გაიცინა. — ვცდილობ, გავუმჯობესდე. იქნებ შენგან ვისწავლო ცოტა მოქნილობა. — შესამჩნევია. მათი მზერა წამით ერთმანეთს შეხვდა — ღრმად, მშვიდად, ყოველგვარი ზედმეტი სიტყვის გარეშე. არცერთს არაფერი უთქვამს, მაგრამ იმ წამს ორივემ იგრძნო ის უხილავი, ნაზი კავშირი, რომელიც ნელ-ნელა, შეუმჩნევლად იზრდებოდა მათ შორის. შემდეგ გიორგის ტელეფონმა დარეკა. ლევანი იყო. — გურამ ნადირაძე ვიპოვეთ, — თქვა მან. — მისამართზე აღარ ცხოვრობს, მაგრამ მეზობელმა გვითხრა, რომ ბოლო თვეებში რამდენჯერმე უნახავს. ხვალ დილით უნდა ვცადოთ მასთან დაკავშირება. გიორგის სახე მაშინვე დასერიოზულდა, თვალებში პროფესიული სიმკაცრე დაბრუნდა. — მისამართი გაქვს? — კი. გამოგიგზავნი. ზარი დასრულდა. ანა მოსაწვევს ისევ დახედა, ფრთხილად ჩაიდო ჩანთაში და გიორგის შეხედა. — ხვალამდე, — თქვა გიორგიმ. — ხვალამდე. ისინი ერთად გავიდნენ შენობიდან, შემოდგომის გრილ ჰაერში. --- იმ ღამეს, ქალაქის სხვა, მშვიდ უბანში, გურამ ნადირაძემ ძველი, მტვრიანი საქაღალდე გახსნა. ფურცლები წლების განმავლობაში არ გადაეშალა. ზოგიერთი მათგანი გაყვითლებული იყო, ზოგს კიდეები ჩამოშლოდა. საქაღალდის შუაში პატარა, გაცვეთილი ფოტო იდო. ქეთევანი ახალგაზრდა იყო, მომღიმარი, მის გვერდით კი გურამი იდგა. მან ფოტოს დიდხანს უყურა, თითქოს წარსულს ეძებდა მასში. შემდეგ საქაღალდიდან ერთი ფურცელი ამოიღო — ზედ აბაშიძის ხელმოწერა იყო. გურამმა ფურცელი ისევ ჩადო, საქაღალდე დახურა და ტელეფონი აიღო. რამდენიმე წამს ეკრანს უყურებდა, სანამ ნომერს აკრეფდა. ზარს არავინ უპასუხა. მან ტელეფონი მაგიდაზე დადო და ფანჯარასთან მივიდა. გარეთ წვიმა აღარ იყო, მაგრამ ღამის სიბნელეში სიმშვიდე არ იგრძნობოდა. შვიდი წლის წინანდელი საქმე მისთვის ჯერ კიდევ არ დასრულებულიყო — და ახლა ისიც კარგად ხვდებოდა, რომ სიმართლეს ვეღარსად დაემალებოდა. — გამარჯობათ მეგობრებო, დაგიბრუნდით ახალი თავითიმედია ისიამოვნებთ სიყვარულით, მარიამი |
ტესტები
აქტიური მწერლები
აქტიური მწერლები
.:დღის აქტიური მკითხველი:.
ყველაზე მნიშვნელოვანი ცხოვრებაში არის?
ყველა გამოკ
.:შემოგვიერთდით FACEBOOK-ზე:.


