დუმილის ფასი (12-13 თავი)
თავი 12
დილის ცივმა შუქმა განყოფილების ფანჯრები გაანათა. ანა ოთახში შევიდა და ფეხის ხმაზეც კი მიხვდა, რომ დღეს რაღაც უნდა შეცვლილიყო. მაგიდაზე სამი სქელი, ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებული საქაღალდე იდო. პირველი — გიორგი აბაშიძის სისხლიანი მკვლელობის საქმე. მეორე — ქეთევან ჯაფარიძის ტრაგიკული გარდაცვალება. მესამე კი — შვიდი წლის წინანდელი არქივი, რომელიც ყოველდღიურად უფრო და უფრო მძიმდებოდა ახალი, აუხსნელი კითხვებით. ეს საქაღალდეები გვერდიგვერდ ეწყო, მაგრამ მათ შორის არსებული ფარული ხიდი ჯერ ისევ ჰაერში გამოკიდებულ ვარაუდებს ეყრდნობოდა. ანამ ქურთუკი მხრებიდან ჩამოიხსნა და საზურგეზე გადაკიდა. — დღეს სამივე მიმართულება ერთად უნდა განვიხილოთ, სხვა გზა არ გვაქვს, — თქვა მან და მზერა შემოსულებს მოავლო. გიორგი ლორთქიფანიძე ფანჯრის რაფასთან იდგა, ზურგით ოთახისკენ. ხელში ჭიქა ეჭირა, საიდანაც ყავის სუსტი ორთქლი ამოდიოდა. — ცალ-ცალკე სვლამ აქამდე მოგვიყვანა, — მძიმედ თქვა მან და შემოტრიალდა. — მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ეს ხაზები რეალურად ერთმანეთს კვეთს. დამტკიცება გვჭირდება. — არც იმას ნიშნავს, რომ კავშირი არ არსებობს, — მკაცრად შეეპასუხა ანა. გიორგიმ თავი დაუქნია, თვალებში პროფესიული ცეცხლი ჩაჰკვროდა. — ამიტომაც ვართ დღეს აქ. ლევანი ოთახში ბოლო შემოვიდა, ხმამაღლა მიიხურა კარი და მაგიდაზე ახალი ამობეჭდილი ფურცლები დააწყო. მის უკან თამარი შემოჰყვა. ახალგაზრდა ქალი ჩვეულებაზე მეტად ჩუმი და მობუზული იყო — ქეთევანის სახელი, თითქოს, უხილავი ჩრდილივით დაჰყვებოდა ყოველ ნაბიჯზე. — დავიწყოთ იმით, რაც უკვე უტყუარ ფაქტად გვაქვს, — თქვა ანამ და მაგნიტურ დაფასთან მივიდა. მან მარკერით დაფა სამ ნაწილად გაჰყო: პირველ სვეტში გიორგი აბაშიძის სახელი ჩაწერა. მეორეში — ქეთევან ჯაფარიძის. მესამეში — სანდრო ქავთარაძისა და ელენე ავალიანის. — აბაშიძე მკვლელობამდე რამდენიმე კვირით ადრე ბრმად დაუბრუნდა ძველ საქმეს, — დაიწყო ანამ ანალიზი. — მოითხოვა ტექნიკური დოკუმენტები, ფარულად დაუკავშირდა ნატო მელიქიშვილს,კომპიუტერში კი სანდროს საქაღალდის კვალი დაუტოვებია. მკვლელობის დილას მის სახლში ორი ჭიქა იპოვეს, ლურჯი საქაღალდე კი უკვალოდ გაქრა. — და არ უნდა დავივიწყოთ კალენდარში ხელით წაშლილი შეხვედრა, — დაამატა სალომემ,რომელიც თავის ლეპტოპს არ შორდებოდა. — მკვლელობამდე ზუსტად ორი დღით ადრე, საღამოს ექვს საათზე. სახელი სისტემამ წაშალა, ჩვენ კი ვერ აღვადგინეთ. — ცალკე გვაქვს დილის, საბედისწერო შეხვედრაც, — ხმა ამოიღო ლევანმა. — ნოდარი ამბობს, რომ აბაშიძემ ძველი დოკუმენტების მომზადება მოსთხოვა, მაგრამ სტუმრის ვინაობა არ იცოდა. გიორგიმ დაფას მიაშტერა თვალი. — გამოდის, აბაშიძეს სულ მცირე ორი საიდუმლო შეხვედრა ჰქონდა — ერთი მკვლელობამდე ორი დღით ადრე, მეორე კი ზუსტად იმ დილას, როცა მოკლეს. — და ორივე წარსულის ამბებს უკავშირდება, — დაასკვნა ანამ. — მაგრამ ჯერ ისიც არ ვიცით, ერთსა და იმავე ადამიანს ხვდებოდა თუ სხვადასხვა პირებს. მან მარკერი მეორე სვეტზე გადაიტანა. — ქეთევანი. მის გაუჩინარებამდე ერთი საღამოთი ადრე, დავით ქარჩავას შეხვდა. დაახლოებით რვა საათსა და ოცდაათ წუთზე. დავითის მტკიცებით, ქეთევანმა აღიარა, რომ მეორე ჩვენებაში მძიმე შეცდომა დაუშვა და სურდა, ფოტოები ჩვენთვის გადმოეცემა, თუ რამე მოუვიდოდა. თამარმა თავი დაბლა დახარა, თითები ერთმანეთს გადააჭდო. — მას ეშინოდა. ეგონა, დრო აღარ რჩებოდა. ოთახში მძიმე, მჭიდრო სიჩუმე ჩამოწვა. ანამ თანაგრძნობით შეხედა თამარს, მაგრამ საქმის ინტერესებიდან გამომდინარე, საუბარი გააგრძელა: — ქეთევანს დავითისთვის არ უთქვამს, ვისთან აპირებდა იმ საღამოს შეხვედრას. ეს ჩვენი გამოძიების ყველაზე ბნელი წერტილია. — დავითის მონათხრობი მკაცრად უნდა გადავამოწმოთ, — თქვა ლევანმა. — სატელეფონო ზარები,გადაადგილების რადიუსი, ქუჩის კამერები. — სალომე უკვე ამუშავებს ქეთევანის ტელეფონის ამონაწერს, — თქვა ანამ. თამარმა ამოისუნთქა. — ერთი რამ უნდა გითხრათ... ქეთევანი ბოლო თვეებში საშინლად იღლებოდა. მეგონა, ასაკი იყო.ახლა ვხვდები, რომ რაღაც მძიმე ტვირთს ატარებდა მარტო. — თამარ, — რბილად შეაჩერა ანამ, — შენ არ გევალებოდა მისი ყველა საიდუმლოს ამოცნობა.საკუთარ თავს ნუ აბრალებ იმას, რისი დამალვაც თავად სცადა. სალომემ მონიტორი შემოატრიალა. — ძველი საქმის ქრონოლოგია კიდევ ერთხელ გადავამოწმე. სანდროს ავარიის შემდეგ სატრანსპორტო კომპანიის საბუთებში აშკარა გაყალბებაა: ერთგან მუხრუჭები შეკეთებულია,მეორგან კი დამატებით შემოწმებას მოითხოვს. — ეს ჯერ არ ამტკიცებს, რომ ავტომობილი განზრახ დაუზიანეს, — შენიშნა ირაკლიმ. — მაგრამ არც ისე ყოფილა, როგორც მაშინდელ ოქმში ჩაწერეს, — არ დათმო ანამ. გიორგიმ ირაკლის გადახედა. — აბაშიძემ ხელი მოაწერა იმ დასკვნას. შვიდი წლის შემდეგ კი თავად დაიწყო ამ საბუთების ძებნა. — ესე იგი, ვიღაცამ თვალი აუხილა, — თქვა ლევანმა. ** შუადღისას დავით ქარჩავა განყოფილებაში მეორედ მოიყვანეს. ის დაღლილი და შეშინებული ჩანდა. — ბატონო დავით, მოდით, კიდევ ერთხელ დავაზუსტოთ ქეთევანთან შეხვედრის დეტალები, — მიუბრუნდა ლევანი. — რაზე ისაუბრეთ იმ საღამოს? — ფოტოებზე... მითხრა, რომ მაშინ შეცდომა დაუშვა ადამიანის ამოცნობისას, — ჩაიბურტყუნა დავითმა. — ლევან მაისურაძეზე საუბრობდა? — მკაცრად იკითხა გიორგიმ. — გვარი ახსენა, მაგრამ დანამდვილებით არ უთქვამს, რომ ის უდანაშაულო იყო. უბრალოდ თქვა,რომ სინდისმა შეაწუხა. — ქეთევანმა გითხრათ, ვის ხვდებოდა იმ საღამოს? — ჩაერია ანა. — არა. მხოლოდ ის მითხრა, რომ თუ რამე დამემართება, ეს ფოტოები პოლიციას მიუტანეო.ეშინოდა, ქალბატონო პროკურორო, საშინლად ეშინოდა. დაკითხვის შემდეგ გიორგი და ანა დერეფანში გავიდნენ. ქალაქის ხმაური ფანჯრებს მიღმა სრულიად უცხოდ ჟღერდა. — ახლა უკვე გვაქვს საერთო წერტილები, — თქვა გიორგიმ და მხარი მხართან მიუახლოვდა. — აბაშიძის ხელმოწერილი ძველი დოკუმენტი და ქეთევანის ინტერესი ამის მიმართ. — მაგრამ პირდაპირი მკვლელის ხელი ჯერ კიდევ ბუნდოვანია, — ჩაილაპარაკა ანამ. გიორგიმ თბილად შეხედა. მის მზერაში პროფესიული აზარტის მიღმა რაღაც უფრო ღრმა და მფარველობითი იკითხებოდა. — დღეს საღამოს სახლში ადრე წადი, ანა. თვალებზე გეტყობა უძილობა. — შენ რას აპირებ? მამაშენსთან მიდიხარ? — კი, ნინოს და მამას დავპირდი. ვცდილობ, სიტყვა არ გავტეხო, მერე საკუთარ თავთან მრცხვენია. ანას გაეღიმა. — კარგია, რომ ოჯახი არ გავიწყდება. ხვალამდე, გიორგი. საღამოს სალომემ ახალი ამბავი მოიტანა. არქივიდან ამოქექილი ჟურნალის მიხედვით, ელენე ავალიანის ფოტომასალის საქაღალდეზე წვდომა, გარდაცვალების წინ, უცნობ თანამშრომელს ჰქონდა. სახელი წაშლილი იყო, მხოლოდ განყოფილების შიდა კოდი ფიქსირდებოდა. ** საღამოს თამარი ანასთან დარჩა. ისინი სამზარეულოს პატარა მაგიდასთან სვამდნენ ჩაის,როცა ანას ტელეფონმა გაბმით ზუზუნი დაიწყო. სალომე იყო. — ანა! ქეთევანის ტელეფონის წაშლილი შეტყობინებები აღვადგინეთ. მკვლელობამდე რამდენიმე დღით ადრე მან მუქარის ტექსტი მიიღო უცნობი ნომრიდან: „ძველი ჩვენება ისევ არსებობს. ამჯერად ვერავინ დაგიცავს.“ ანა ადგილზე გაიყინა. ფინჯანი ხელში უცნაურად დაუმძიმდა. — ესე იგი, ქეთევანი შანტაჟის მსხვერპლი იყო, — ამოთქვა მან. — დიახ, ანა. ვიღაცამ ზუსტად იცოდა, რომ ის წარსულს აფორიაქებდა. როდესაც ტელეფონი გათიშა, ანამ გიორგის ნომერი აკრიფა. როგორც კი მისმა ხმამ გაიჟღერა, ანამ სწრაფად მიახალა მთავარი ამბავი: — გიორგი, ქეთევანს მკვლელობამდე მუქარის შეტყობინება მისვლია. შანტაჟი. ვიღაცამ იცოდა მისი ეჭვების შესახებ. გიორგიმ მძიმედ ამოისუნთქა ყურმილში. — საქმე სულ უფრო იხლართება, მაგრამ ნელ-ნელა წრეს ვკრავთ. ხვალ დილით პირველ საქმედ ამ ნომრის მფლობელს ვიპოვით. — ხვალამდე, გიორგი. ფრთხილად იყავი. ანა სავარძელში ჩაჯდა. სამი საქაღალდე მაგიდაზე ისევ ისე იდო, მაგრამ ახლა თითოეული მათგანი არა წარსულის მტვრიან ისტორიას, ცოცხალ, სისხლიან საფრთხეს წარმოადგენდა. მახე იკვრებოდა. თავი 13 დილის ცივმა, მქრქალმა შუქმა განყოფილების მტვრიანი ფანჯრები გაანათა. ანა ჩვეულებრივზე ადრე მოვიდა სამსახურში — გრძნობდა, რომ დრო თითქოს საათის ისრებივით იწურებოდა. ღამე თითქმის არ ეძებდა. გონებაში განუწყვეტლივ უტრიალებდა ქეთევან ჯაფარიძის ტელეფონიდან ამოქექილი, ცივი და მკაცრი სიტყვები: „ძველი ჩვენება ისევ არსებობს. ამჯერად ვერავინ დაგიცავს.“ ვიღაცამ ზუსტად იცოდა, რომ ქეთევანმა შვიდი წლის წინ ცრუ ან მცდარი ჩვენება მისცა; ვიღაცამ იცოდა, რომ ეს საქმე ბოლომდე არ იყო დამარხული და რომ მოწმე ახლა წონასწორობას კარგავდა.მაგრამ აბა ვინ იტყოდა, რომ ეს ზუსტად იმავე ადამიანის ხელი იყო, ვინც ქეთევანი მოკლა? შანტაჟი და მკვლელობა ხშირად ერთი ჯაჭვის ორი სხვადასხვა რგოლი იყო, რომლებიც მხოლოდ პროფესიონალის თვალს უნდა შეეკრა. ანა მაგიდასთან ჩამოჯდა, ლეპტოპი გახსნა და მტვრიანი საქაღალდეები გადაშალა. რამდენიმე წუთში კარი უხმაუროდ გაიღო და კაბინეტში გიორგი შემოვიდა. ხელში ორი ცხელი ყავის ქაღალდის ჭიქა ეჭირა. — ერთი შავი და უშაქროა, როგორც გიყვარს, — თქვა მან და ჭიქა ანას წინ ფრთხილად დაუდო. — მადლობა, გიორგი. მართლა მჭირდებოდა. — არ მითხრა, რომ მთელი ღამე თვალი არ მოხუჭე, — ოდნავ გაიღიმა გიორგიმ და სკამს მისწვდა. — არ გეტყვი, რადგან ისედაც მიხვდი. გიორგიმ სკამი მაგიდასთან მისწია, მეორე ჭიქა თავისთვის დაიტოვა და საზურგეს მიეყრდნო. — მამაჩემთან გუშინ გვიანობამდე ვიყავი. ნინოც მოვიდა. მთელი საღამო იმაზე მეჩხუბებოდა, რომ კვირას მის საგაზაფხულო გამოფენაზე არ ვჩნდები ხოლმე. — და მიდიხარ? — ამჯერად კი. — ძალიან სწორი გადაწყვეტილებაა, — თბილად გაუღიმა ანამ. — ოჯახს დრო სჭირდება. — შენც ხომ არ გაქვს კვირას რამე გეგმა, ანა? — მოულოდნელად ჰკითხა გიორგიმ და მზერა გაუსწორა. — ჯერ არა. — მაშინ დროა დაგეგმო. — ეს ბრძანებაა, პროკურორო ლორთქიფანიძე? — უბრალოდ რჩევა, — თვალები გაუბრწყინდა გიორგის— შენგან განსხვავებით, სწავლის პროცესში ჯერ კიდევ ვარ. — რჩევების მიღებას მეც ვსწავლობ, — ჩაილაპარაკა ანამ და ჭიქას ხელები შემოაჭდო. მათ შორის არსებული ეს მცირე, თბილი პაუზა სალომეს სწრაფმა შემოსვლამ დაარღვია.ახალგაზრდა ანალიტიკოსი ფურცლით ხელში პირდაპირ მათ მაგიდასთან მივარდა. — ტელეფონის ექსპერტიზის ახალი დეტალები მოვიდა! ქეთევანის წაშლილი შეტყობინება სრულად აღდგა, მაგრამ აი, გამგზავნის ნომერი ბოლო ციფრებით ისევ ბუნდოვანია. — კონკრეტულად რა გვაქვს ხელთ? — მკაცრად იკითხა გიორგიმ, ყავის ჭიქა გვერდზე გადადო და წინ გადაიხარა. — შეტყობინება მიღებულია მკვლელობამდე ზუსტად ოთხი დღით ადრე, საღამოს ცხრის ჩვიდმეტ წუთზე, — სწრაფად ჩამოთვალა სალომემ. — ნომრის სრული იდენტიფიკაციისთვის ოპერატორისგან დამატებითი ტექნიკური მოთხოვნა გავაგზავნეთ. მაგრამ უფრო საინტერესო ის არის, რომ ქეთევანმა იმავე საღამოს, მუქარის მიღებიდან რამდენიმე წუთში, სამი ზარი განახორციელა. — ვისთან? — ერთდროულად იკითხეს ანამ და გიორგიმ. — პირველი ზარი დავით ქარჩავას ნომერზე ფიქსირდება. მეორე ნომერი უცნობია — ის არ არის აქტიური ან ძველი ბაზებით იძებნება. ხოლო მესამე ზარი სრულიად უპასუხოდ დარჩა. — ზარების ხანგრძლივობა როგორია? — ჰკითხა ანამ. — დავითთან საუბარი ორ წუთზე ნაკლები გაგრძელდა. მეორე ნომერთან კი — ზუსტად ორმოცდაექვსი წამი. — მუქარის მიღებიდან შვიდ წუთში ქეთევანი ვიღაცას რაღაცაზე ესაუბრა, — ჩაიფიქრა ანამ. — ეს იმაზე მიანიშნებს, რომ მან იცოდა, ვის უნდა დაკავშირებოდა. — ან პირიქით — შეტყობინების ავტორს თავად დაურეკა, რომ ეპასუხა, — დაამატა გიორგიმ. დერეფნიდან ნაბიჯების ხმა გაისმა. თამარი შემოვიდა განყოფილებაში.მართალია, ოფიციალურად ის დეიდის მკვლელობის საქმეში გამოძიებიდან მოხსნილი იყო, მაგრამ გუნდთან ურთიერთობას არ წყვეტდა. თამარს ხელში პატარა, გაცვეთილი ქაღალდის კონვერტი ეჭირა. — ეს გუშინ დეიდას ძველ ნივთებში ვიპოვე, — თქვა მან და ანას მაგიდაზე დაუდო. — დედამ მთხოვა, რომ გადმომეტანა. ძველი წერილებია. არ წამიკითხავს. ანამ კონვერტს დახედა. — თამარ, შენ არ გაქვს ვალდებულება, ყოველი პატარა დეტალი აქ მოიტანო. — მინდა, რომ ყველაფერი სუფთა იყოს, ანა. თუ ეს რამეში წაადგება გამოძიებას, გამოიყენეთ. არ მინდა, რამე გამოგვრჩეს. თამარის ხმაში იმდენი გულწრფელი ტკივილი და ამავდროულად სიმტკიცე იგრძნობოდა, რომ ანამ უსიტყვოდ დაუქნია თავი. — მადლობა, თამარ. ჩვენ ამას აუცილებლად შევისწავლით. როცა თამარი გავიდა, გიორგიმ ტელეფონზე მიიღო შეტყობინება სალომესგან. მან ეკრანს გადახედა და ანას მიუბრუნდა: — სალომემ ოპერატორისგან პასუხი მიიღო. იცი, ვის სახელზეა რეგისტრირებული ის მუქარის ნომერი? — ვისზე? — იმ ძველი სატრანსპორტო კომპანიის ბალანსზე, რომლის მანქანაც სანდრო ქავთარაძის საქმეში ფიგურირებდა შვიდი წლის წინ. ოთახში მძიმე, ელექტროვანი სიჩუმე ჩამოვარდა. შვიდი წლის წინანდელი ავარია, ელენეს მკვლელობა და ქეთევანის შანტაჟი — უკვე ერთი და იმავე კომპანიის კედლებში იკვეთებოდა. — ეს აღარ არის დამთხვევა, — თქვა ანამ და ფეხზე წამოდგა. — ეს სისტემური დაფარვაა. ვიღაც ცდილობს, წარსული სისხლით ჩააცხროს. — ხვალ დილით პირველ საქმედ ამ კომპანიის ყოფილ დირექტორებს და თანამშრომლებს მივაკითხავთ, — თქვა გიორგიმ და მტკიცედ ჩაიდო ხელი ჯიბეში. — დროა, სიმართლემ სინათლე იხილოს. ანამ ფანჯრიდან გადახედა ქალაქს, სადაც ნელ-ნელა იფანტებოდა დილის ნისლი. ბრძოლა ახლაც იწყებოდა, მაგრამ ახლა მათ ხელთ ჰქონდათ მთავარი — ძაფის ბოლო, რომელიც სიცრუის ლაბირინთიდან გამოიყვანდა. —— გამარჯობათ მეგობრებო, დაგიბრუნდით ახალი თავითიმედია მოგეწონებათ და ისიამოვნებთ გამიხარდება თუ გამოხატავთ თქვენს აზრს ისტორიაზე |
ტესტები
აქტიური მწერლები
აქტიური მწერლები
.:დღის აქტიური მკითხველი:.

გჯერათ ბიჭის და გოგოს მეგობრობის?
ყველა გამოკ
.:შემოგვიერთდით FACEBOOK-ზე:.


