შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

"არა სიცოცხლე, არა სიკვდილი..." რაღაც სხვა მინდა.


30-09-2017, 20:29
ავტორი Anna)))
ნანახია 1 052

და ჩემს დემონებს რომ შესახლდნენ უტიფრად სულში
ვასმევ ყოველღამ გაყინულ სისხლს გაჭრილ მაჯიდან
სიცოცხლე არ მსურს და სიკვდილსაც წაყვანას ვუშლი
"არა სიცოცხლე, არა სიკვდილი..." რაღაც სხვა მინდა.
ჩემს სულს ვაპურებ უსარგებლო ლექსის დაწერით
და სულ ყველაფერს ასმეათედ ვიწყებ თავიდან,
გადავიღალე, ვეღარ ვშველი ჩემს სულს გაქცევით
რადგან ბოლო წუთს ყველა ხიდი უღმრთოდ ჩამიწყდა
ვამბობ ყოველ დღე "მოსახდენი მაინც მოხდება"
და სიბრაზისგან ჩემს სულს ვისვრი ღია ფანჯრიდან,
არაფერი მსურს , გადავთელე ყველა ოცნება,
და ამოვაშრე თითო-თითოდ ცრემლი თვალიდან.
ღერს ღერს ვაყოლებ, ნიკოტინით ფილტვი დავილპე,
"მოვინანიებ ყველა ცოდვას - ოღონდ ხვალიდან",
დღეების წელვით მერამდენე "ხვალე" დავიწყე,
და უხეიროდ რაღამდენი "ხვალე" გავიდა.
ფერებს ვერ ვარჩევ გაშავთეთრდა მთელი სამყარო,
დაღლილ თვალებში ძველებური სევდა ჩამიდგა,
გული გავხსენი, სიყვარული გზაზე დავყარე,
ყველას ვეფერე , მაგრამ მაინც ყველა წავიდა.
დამიმეგობრდა ინსომნია, მაინც ვუჩივი,
და მეშინია რომ ტკივილებს ვეღარ ავიტან,
სულში სიცივე შემოიჭრა მწარე სუსხივით,
ვფიქრობ სიკვდილი უცაბედად გულში ჩამიკრავს.
"ხვალ შეიცვლება რაც ავრიე საშინლად გუშინ
და ახლებურად ჩავისუნთქავ ჰაერს თავიდან ."
სიცოცხლე არ მსურს და სიკვდილსაც წაყვანას ვუშლი
"არა სიცოცხლე, არა სიკვდილი..." რაღაც სხვა მინდა.
ანნა ზეიკიძეскачать dle 11.3




№1  offline აქტიური მკითხველი terooo

ყველას ვეფერე , მაგრამ მაინც ყველა წავიდა.
დამიმეგობრდა ინსომნია, მაინც ვუჩივი,
და მეშინია რომ ტკივილებს ვეღარ ავიტან,
სულში სიცივე შემოიჭრა მწარე სუსხივით,
ვფიქრობ სიკვდილი უცაბედად გულში ჩამიკრავს.

 



№2  offline წევრი Anna)))

terooo
ყველას ვეფერე , მაგრამ მაინც ყველა წავიდა.
დამიმეგობრდა ინსომნია, მაინც ვუჩივი,
და მეშინია რომ ტკივილებს ვეღარ ავიტან,
სულში სიცივე შემოიჭრა მწარე სუსხივით,
ვფიქრობ სიკვდილი უცაბედად გულში ჩამიკრავს.

--------------------
ა.ზეიკიძე

 



№3  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

დაცემულ ხალხში დედის ცრემლებს მე თავს ვაფარებ,
ჩემს ჯოჯოხეთში კვლავ ჰყვებიან მკვდრები იგავებს,
და თუ სიყალბე გამოდგება გრძნობის საფარად,
მაშინ მიპოვე.. მიმაჯაჭვე ღრუბლებს იქავე.
მე არ მოველი ეთეროვან, ფრთოვან ტაეპებს,
და მაინც, როცა თვალმა ნახა, ხელი ატირდა,
დედამიწაზე მოპარულ სულს ვინ არ დაეძებს,
მაშ მიატოვე.. ნუღარ ეძებ.. რისთვის, რად გინდა?!
მოაფორეჯებს მწუხარებას ცრემლი ობოლი,
მაგრამ ნიკოტინს ვენებში ის ვეღარ გაფანტავს,
ჩემს მესაფლავედ გადაიქცა ჩემივ დობილი,
და სიყვარული მრავალმხრივი იქცა საფანტად.
მაშ რად ჭყვიტინებ დასაკლავი მითხარ გოჭივით,
თუ გადაწყვიტე რომ გეყოფა წოლა ტალახში,
კვლად მოიდევნე აბრეშუმი ოქროს კოჭივით,
ლაბირინთოვან გამოგორდი მწვანე ქალაქში.
ო, გაგაგონებ მე ჩუმ კვნესას მისი აჩრდილის,
ვინც უწინ ბრძენი, დიდებული, ნაცრად ქცეულა,
ვინც დრომ და სივრცემ გალაქტიკათ შორის დაჩრდილა,
და უფლის სახლსაც უდაბნოდ რომ გადაქცეულა.
აღარ იქნება ხვალე და ზეგ ნუღარ მოელი.
და რომც არასდროს არ მომძებნო, არ გავიქცევი,
რომ რაღაც სხვისკენ ისწრაფვოდა მუდამ ყოველი,
რომ არვინ იცის ის სხვა, ან რად გადაიქცევი..
გულის სარქველზე იერიში მიაქვს ნიკოტინს,
და ჩამავალი მზის სხივები მზერას აბერებს,
როცა მიაგნებ პრომეთეს გულს კლდეზე მიკორტნილს
მანამდე არა.. მაინც მოხვალ ჩემთან მას მერე...


პ.ს თუმც ძლიერ მეზარებოდა წერა და გარჯა ამჯერად,
აღფრთოვანების დროშის ქვეშ შევძელი ლექსის დაწერა,
ახლა ბნელ კუთხეს მოვძებნი, სანამ დამემტვრა კალამი,
ასეთი ლექსის დამწერელს ეკუთვნის ძვირი სალამი.

 



№4  offline წევრი Anna)))

ლაზარე 13
დაცემულ ხალხში დედის ცრემლებს მე თავს ვაფარებ,
ჩემს ჯოჯოხეთში კვლავ ჰყვებიან მკვდრები იგავებს,
და თუ სიყალბე გამოდგება გრძნობის საფარად,
მაშინ მიპოვე.. მიმაჯაჭვე ღრუბლებს იქავე.
მე არ მოველი ეთეროვან, ფრთოვან ტაეპებს,
და მაინც, როცა თვალმა ნახა, ხელი ატირდა,
დედამიწაზე მოპარულ სულს ვინ არ დაეძებს,
მაშ მიატოვე.. ნუღარ ეძებ.. რისთვის, რად გინდა?!
მოაფორეჯებს მწუხარებას ცრემლი ობოლი,
მაგრამ ნიკოტინს ვენებში ის ვეღარ გაფანტავს,
ჩემს მესაფლავედ გადაიქცა ჩემივ დობილი,
და სიყვარული მრავალმხრივი იქცა საფანტად.
მაშ რად ჭყვიტინებ დასაკლავი მითხარ გოჭივით,
თუ გადაწყვიტე რომ გეყოფა წოლა ტალახში,
კვლად მოიდევნე აბრეშუმი ოქროს კოჭივით,
ლაბირინთოვან გამოგორდი მწვანე ქალაქში.
ო, გაგაგონებ მე ჩუმ კვნესას მისი აჩრდილის,
ვინც უწინ ბრძენი, დიდებული, ნაცრად ქცეულა,
ვინც დრომ და სივრცემ გალაქტიკათ შორის დაჩრდილა,
და უფლის სახლსაც უდაბნოდ რომ გადაქცეულა.
აღარ იქნება ხვალე და ზეგ ნუღარ მოელი.
და რომც არასდროს არ მომძებნო, არ გავიქცევი,
რომ რაღაც სხვისკენ ისწრაფვოდა მუდამ ყოველი,
რომ არვინ იცის ის სხვა, ან რად გადაიქცევი..
გულის სარქველზე იერიში მიაქვს ნიკოტინს,
და ჩამავალი მზის სხივები მზერას აბერებს,
როცა მიაგნებ პრომეთეს გულს კლდეზე მიკორტნილს
მანამდე არა.. მაინც მოხვალ ჩემთან მას მერე...


პ.ს თუმც ძლიერ მეზარებოდა წერა და გარჯა ამჯერად,
აღფრთოვანების დროშის ქვეშ შევძელი ლექსის დაწერა,
ახლა ბნელ კუთხეს მოვძებნი, სანამ დამემტვრა კალამი,
ასეთი ლექსის დამწერელს ეკუთვნის ძვირი სალამი.

საოცარი ბიჭი ხარ ♡ დიდი მადლობა შეფასებისთვის და რაღა თქმა უნდა ლექსისთვის
--------------------
ა.ზეიკიძე

 



№5  offline წევრი aleksandre

heart_eyes heart_eyes ანიიიიი, მომენატრე

 



№6  offline წევრი Anna)))

aleksandre
heart_eyes heart_eyes ანიიიიი, მომენატრე

ალექსანდრე , მეეც ♡♡♡
--------------------
ა.ზეიკიძე

 



№7 მოდერი bla.ell

რამდენი ხანია არ გამოჩენილა შენი ლექსები...ძალიან მომწონს ბრავო...ყოველთვის კარგად და სხვანაირად წერდი...ჰეი ლაზო შენც კარგი ხარ❤❤❤
--------------------
ის ვინც ჩარჩოში არ ექცევა,ოთხპირ ქარში უწევს ცხოვრება. ლ.მ

 



№8  offline წევრი Anna)))

bla.ell
რამდენი ხანია არ გამოჩენილა შენი ლექსები...ძალიან მომწონს ბრავო...ყოველთვის კარგად და სხვანაირად წერდი...ჰეი ლაზო შენც კარგი ხარ❤❤❤

ძვირფასო, უღრმესი მადლობა ❤❤❤
--------------------
ა.ზეიკიძე

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent