შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარულის ტაძარი


5-03-2018, 01:19
ნანახია 338

სიყვარულის ტაძარი

თვალები მწვანე ... თმების ფერი
- გიშრისებრ შავი,
შუაღამის ოთხზე
(გამთენიოს)
ტაძართან მოვალ.
იერით როგორც უშიშარი
მებრძოლი ქალი,
მოგიტან ღიმილს და დროს გამცდარ
იმედთა გროვას.

ქალი რომელიც თეთრ ოცნებებს
ულმობლად კლავდა,
ქალი რომელიც მარიტასებრ
ცოცხლად აწამეს.
ერთი შეხედვით
ბავშვობაში ჩარჩენილს გავდა
და ბავშვურ მზერას ღვთის ღალატი
უმალ დასწამეს.

მეცმება ტანზე ატმისფერი,
ფრიალა კაბა,
თმებს გავიშლი რომ თავისუფლად
შევძლო გაფრენა.
თუ ვერ დავრჩები შენს მზერაში
უბიწო ბავშვად,
აზრსაც დაკარგავს ჩემი მხრიდან
მიწად დარჩენა.

ვიღიმი დღემდე
(ბაგეებით... მზერით... გრძნობებით...)
მახსოვს რომ გული
ამ ღიმილის ნაცვლად ‘მომყიდე’...
ჩვენ ახლოს ვართ და
ყოველ დილას ისე ვშორდებით
რომ ვერასოდეს ვერ გავბედავ
შენთან მოვიდე.

შუაღამის ოთხზე (გამთენიოს)
ეზოში ტაძრის,
თუ ვერ შემნიშნე შენს ღალატსაც
ნუღარ დამწამებ.
იქნებ შეშინდა ჩემს თვალებში
გამქრალი ბავშვი,
ან იქნებ ცრემლი მოერიათ
გიშრის წამწამებს.

თვალები მწვანე,
გულში შენ და გარეთ სითეთრე,
(ისე თოვს ახლა ბავშვურობას
ვეღარ დავმალავ.)
როგორც წლების წინ ხელს გავშლი და
დღესაც ვიმღერებ
რომ დაგეძებ და ვერ გპოულობ
- ნეტავ სადა ხარ.

ნარნარით მოვალ გამთენიოს
(ღამის ლანდივით),
ვფიქრობ შეგნიშნავ და ჩემს სულში
განმეორდები.
წყეულიმც იყოს ჭრილობები
ნაკერგახსნილნი
შუაღამის ოთხზე
ტაძრის გვერდით დაგელოდები!..

ჩუმი 'პოეტესა'скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი მარიტა

და აატირე თვალები მწვანე- ქალი რომელიც თეთრ ოცნებებს
ულმობლად კლავდა...

 



№2  offline წევრი Noar

ულამაზესი ლექსია , არ ვიცი რა ვთქვა სხვა,ბრავო. <3

 



№3  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

ჰო, ნეტარია სილამაზე ქალწულთა სულის,
და მე არ ვიცი, რას მოიტანს ეს სიმარტოვე,
ტალახი მხოლოდ რომ მიწაა, მტვერი და მური,
იმ მზემ იცოდა, შენ იცოდი როცა დამტოვე?!
მოხვალ ოღონდაც, მართლაც მოხვალ, ოღონდ ცოტა ხნით,
როგორც იმ დანთქმულ ტაძრის კართან როცა გელოდი,
როგორ თებერვლის ის თვე იყო შენთვის ოცდაცხრით,
და იმ თებერვალს და მარტს შუა დამიდგეს ლოდი..
მოხვალ ბავშვურად, მიამიტად, შენ ხომ არ იცი,
ის ლეგენდები მე რომ ვწერდი შენთვის სეხმეტზე,
გადაუფარავს ყვითელ მიწას თეთრი ლავიწი..
როცა დაგვღუპე, საათი რომ დაჰკარ თერთმეტზე.
მართლაც პატარას თუ არ გერგო ვაშლი წითელი,
სლუკუნ სლუკუნით დაიჩივლებ, საწყლად, წამებას,
თუ როგორ გახდნენ ოცნებები წყვდიადისფერი,
მე არ გიამბობ ესდენ სათუთს, არ გეამება..
და იმ დაწყევლილ შუაღამის ფიასკოს შემდეგ..
ტაძრის ჭიშკარქვეშ ვეღარაფერს ვეღარ განვიცდი,
მე შენს ბავშვურად დაჩქარებულ პაემანს ვენდე,
და ვეღარ მოვალ შენთან აწი, ნუღარ დამიცდი...

 



№4  offline წევრი უიღბლო

ლაზარე 13
ჰო, ნეტარია სილამაზე ქალწულთა სულის,
და მე არ ვიცი, რას მოიტანს ეს სიმარტოვე,
ტალახი მხოლოდ რომ მიწაა, მტვერი და მური,
იმ მზემ იცოდა, შენ იცოდი როცა დამტოვე?!
მოხვალ ოღონდაც, მართლაც მოხვალ, ოღონდ ცოტა ხნით,
როგორც იმ დანთქმულ ტაძრის კართან როცა გელოდი,
როგორ თებერვლის ის თვე იყო შენთვის ოცდაცხრით,
და იმ თებერვალს და მარტს შუა დამიდგეს ლოდი..
მოხვალ ბავშვურად, მიამიტად, შენ ხომ არ იცი,
ის ლეგენდები მე რომ ვწერდი შენთვის სეხმეტზე,
გადაუფარავს ყვითელ მიწას თეთრი ლავიწი..
როცა დაგვღუპე, საათი რომ დაჰკარ თერთმეტზე.
მართლაც პატარას თუ არ გერგო ვაშლი წითელი,
სლუკუნ სლუკუნით დაიჩივლებ, საწყლად, წამებას,
თუ როგორ გახდნენ ოცნებები წყვდიადისფერი,
მე არ გიამბობ ესდენ სათუთს, არ გეამება..
და იმ დაწყევლილ შუაღამის ფიასკოს შემდეგ..
ტაძრის ჭიშკარქვეშ ვეღარაფერს ვეღარ განვიცდი,
მე შენს ბავშვურად დაჩქარებულ პაემანს ვენდე,
და ვეღარ მოვალ შენთან აწი, ნუღარ დამიცდი...

ვაიმეე საოცრება იყოო <3 )))))))

 



№5  offline წევრი ჩუმი პოეტესა

ლაზარე 13
ჰო, ნეტარია სილამაზე ქალწულთა სულის,
და მე არ ვიცი, რას მოიტანს ეს სიმარტოვე,
ტალახი მხოლოდ რომ მიწაა, მტვერი და მური,
იმ მზემ იცოდა, შენ იცოდი როცა დამტოვე?!
მოხვალ ოღონდაც, მართლაც მოხვალ, ოღონდ ცოტა ხნით,
როგორც იმ დანთქმულ ტაძრის კართან როცა გელოდი,
როგორ თებერვლის ის თვე იყო შენთვის ოცდაცხრით,
და იმ თებერვალს და მარტს შუა დამიდგეს ლოდი..
მოხვალ ბავშვურად, მიამიტად, შენ ხომ არ იცი,
ის ლეგენდები მე რომ ვწერდი შენთვის სეხმეტზე,
გადაუფარავს ყვითელ მიწას თეთრი ლავიწი..
როცა დაგვღუპე, საათი რომ დაჰკარ თერთმეტზე.
მართლაც პატარას თუ არ გერგო ვაშლი წითელი,
სლუკუნ სლუკუნით დაიჩივლებ, საწყლად, წამებას,
თუ როგორ გახდნენ ოცნებები წყვდიადისფერი,
მე არ გიამბობ ესდენ სათუთს, არ გეამება..
და იმ დაწყევლილ შუაღამის ფიასკოს შემდეგ..
ტაძრის ჭიშკარქვეშ ვეღარაფერს ვეღარ განვიცდი,
მე შენს ბავშვურად დაჩქარებულ პაემანს ვენდე,
და ვეღარ მოვალ შენთან აწი, ნუღარ დამიცდი...

მოხვალ... ისევე როგორც ჩუმად მოვედი შენთან,
გხედავდი ფერმკრთალს თვალები კი გრძნობით აენთნენ.
დღეს მე სახალხო პატიებას მოველი შენგან,
ტაძრის ეზოში მოსალმებაც რომ ვერ გავბედე.
ჰო... წელსაც ჩემი თებერვალი ოცდაცხრით გადის,
თუ იგვიანებ ვესესხები მარტსაც ჩვილ დღეებს.
ოღონდ მომისწარ სიკვდილამდე სიცოცხლით დაღლილს,
ოღონდ აწამლე შენი სუნთქვა მომაკვდავ ხელებს.
ისევ ბავშვურ და მეამიტურს შეგაჩვევ მზერას,
კიდევ დაწერე ლეგენდები ჩემთვის სეხმეტზე.
სანამ ვერ იგრძნობ სხეულს შიგნით გულის ჩუმ ძგერას
აღარასოდეს არ ჩამოვკრავ საათს თერთმეტზე.
ტაძრის ჭიშკარქვეშ უიმედო ტოტს ვარხევ ახლაც
ერთი ბავშვური პაემანი კიდევ მიიღე.
გეფიცები რომ თუკი მოხვალ იქ ქალღმერთს ნახავ,
ქალღმერთს რომელსაც სიყვარულის წყაროდ მიიჩნევ.
--------------------
www.facebook.com/ChumiPoetesa

 



№6  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

უიღბლო
ლაზარე 13
ჰო, ნეტარია სილამაზე ქალწულთა სულის,
და მე არ ვიცი, რას მოიტანს ეს სიმარტოვე,
ტალახი მხოლოდ რომ მიწაა, მტვერი და მური,
იმ მზემ იცოდა, შენ იცოდი როცა დამტოვე?!
მოხვალ ოღონდაც, მართლაც მოხვალ, ოღონდ ცოტა ხნით,
როგორც იმ დანთქმულ ტაძრის კართან როცა გელოდი,
როგორ თებერვლის ის თვე იყო შენთვის ოცდაცხრით,
და იმ თებერვალს და მარტს შუა დამიდგეს ლოდი..
მოხვალ ბავშვურად, მიამიტად, შენ ხომ არ იცი,
ის ლეგენდები მე რომ ვწერდი შენთვის სეხმეტზე,
გადაუფარავს ყვითელ მიწას თეთრი ლავიწი..
როცა დაგვღუპე, საათი რომ დაჰკარ თერთმეტზე.
მართლაც პატარას თუ არ გერგო ვაშლი წითელი,
სლუკუნ სლუკუნით დაიჩივლებ, საწყლად, წამებას,
თუ როგორ გახდნენ ოცნებები წყვდიადისფერი,
მე არ გიამბობ ესდენ სათუთს, არ გეამება..
და იმ დაწყევლილ შუაღამის ფიასკოს შემდეგ..
ტაძრის ჭიშკარქვეშ ვეღარაფერს ვეღარ განვიცდი,
მე შენს ბავშვურად დაჩქარებულ პაემანს ვენდე,
და ვეღარ მოვალ შენთან აწი, ნუღარ დამიცდი...

ვაიმეე საოცრება იყოო <3 )))))))


მოხარული ვარ თუ ასე მოგეწონა blush დიდი მადლობა ემოციური შეფასებისათვის heart_eyes

ჩუმი პოეტესა
ლაზარე 13
ჰო, ნეტარია სილამაზე ქალწულთა სულის,
და მე არ ვიცი, რას მოიტანს ეს სიმარტოვე,
ტალახი მხოლოდ რომ მიწაა, მტვერი და მური,
იმ მზემ იცოდა, შენ იცოდი როცა დამტოვე?!
მოხვალ ოღონდაც, მართლაც მოხვალ, ოღონდ ცოტა ხნით,
როგორც იმ დანთქმულ ტაძრის კართან როცა გელოდი,
როგორ თებერვლის ის თვე იყო შენთვის ოცდაცხრით,
და იმ თებერვალს და მარტს შუა დამიდგეს ლოდი..
მოხვალ ბავშვურად, მიამიტად, შენ ხომ არ იცი,
ის ლეგენდები მე რომ ვწერდი შენთვის სეხმეტზე,
გადაუფარავს ყვითელ მიწას თეთრი ლავიწი..
როცა დაგვღუპე, საათი რომ დაჰკარ თერთმეტზე.
მართლაც პატარას თუ არ გერგო ვაშლი წითელი,
სლუკუნ სლუკუნით დაიჩივლებ, საწყლად, წამებას,
თუ როგორ გახდნენ ოცნებები წყვდიადისფერი,
მე არ გიამბობ ესდენ სათუთს, არ გეამება..
და იმ დაწყევლილ შუაღამის ფიასკოს შემდეგ..
ტაძრის ჭიშკარქვეშ ვეღარაფერს ვეღარ განვიცდი,
მე შენს ბავშვურად დაჩქარებულ პაემანს ვენდე,
და ვეღარ მოვალ შენთან აწი, ნუღარ დამიცდი...

მოხვალ... ისევე როგორც ჩუმად მოვედი შენთან,
გხედავდი ფერმკრთალს თვალები კი გრძნობით აენთნენ.
დღეს მე სახალხო პატიებას მოველი შენგან,
ტაძრის ეზოში მოსალმებაც რომ ვერ გავბედე.
ჰო... წელსაც ჩემი თებერვალი ოცდაცხრით გადის,
თუ იგვიანებ ვესესხები მარტსაც ჩვილ დღეებს.
ოღონდ მომისწარ სიკვდილამდე სიცოცხლით დაღლილს,
ოღონდ აწამლე შენი სუნთქვა მომაკვდავ ხელებს.
ისევ ბავშვურ და მეამიტურს შეგაჩვევ მზერას,
კიდევ დაწერე ლეგენდები ჩემთვის სეხმეტზე.
სანამ ვერ იგრძნობ სხეულს შიგნით გულის ჩუმ ძგერას
აღარასოდეს არ ჩამოვკრავ საათს თერთმეტზე.
ტაძრის ჭიშკარქვეშ უიმედო ტოტს ვარხევ ახლაც
ერთი ბავშვური პაემანი კიდევ მიიღე.
გეფიცები რომ თუკი მოხვალ იქ ქალღმერთს ნახავ,
ქალღმერთს რომელსაც სიყვარულის წყაროდ მიიჩნევ.


საქმეც ესაა.. მე ვერ მოვალ ჩუმად, შენც იცი,
მოვალ ფიფქებად, მოვალ მეხად, მოვაქარიშხლებ,
და როგორც ყველას, მეც, ძვირფასო, ისე თუ მიცდი,
მაშინ არ მოვალ, რადგან როგორც ყველას, გამიშვებ..
გელი ჭიშკარქვეშ ჩამარხული, მომხვიე ცრემლი,
მოდი, დაულტე შენი ცრემლით შემოქმედს კალთა,
რომ არასოდეს უბრძოლია გრძნობებთან მერლინს,
ამის დასტურად ნაომარი გრძნობათა კართან
მაპკურებს სხივებს ჩამავალი მეფის თვალები,
და სევდას განვლის უკუნეთი ისევ მოიტანს,
რომ ბედს ვეღარსად ვეღარასდროს დავემალები,
და რომ ვემსგავსე უკანასკნელ ცოცხალ მოჰიკანს..
მოდი.. გელოდნენ ჩამოშლილი ტაძრის კედლები,
როგორც მოხუცი მამა შენი წასულს ოდესღაც,
მე შემოქმედის შემონაქსოვ ბზაში ვბერდები,
ბზაში.. რომელსაც მაცხოვარის სიტყვა მოესმა..

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent