....

ჭუჭყიან ფრთებს მოვიხსნი და მერე იყოს რაც არის ...
დამთავრდება როგორღაც ჩემი ავი ზღაპარი.

უფრთოდ ფრენა მწყურია, მაგრამ ასეც არ არის...
სახურავის კიდეზე ჩამოჯდება ვარსკვლავი.

საზღვრებს თავად დავურღვევ კიდეს ჩემი სიზმრიდან...
გიშვებ, გათავისუფლებ არ ნათქვამი ფიცისგან...

ლექსებს სულის ბორკილებს დავხევ ცივი თითებით,
მერე მოგეფერები, მაგრამ მხოლოდ ფიქრებით...

და შენ ამას ვერ იგრძნობ, რადგან უკვე მოგბეზრდი.
ისე წავალ, უჩუმრად, ალბათ, როგორც მოვედი...

ფრთებს მოვიხსნი, მამძიმებს არც გაფრენა სწადიათ.
ხედავ მათზე იარებს?_ დედამიწის დარდია
...

ხოდა უფრთოდ ავყვები, ზეცას ბოლო სიტყვიდან...
ვდარდობ, ვერ გამიხსნებ, ისე გავალ მიწიდან.....

ვე რა