ღვინისფერი

ღვინისფერი

ყავისფერი თმა ქარმა აურია,
სევდიანი ხმა ნიავმა გააქრო,
სავსე გრძნობები ღვინოს გაურია,
ცრემლის მაგივრად კოცნამ დაადნო.

თვალი თვალის წინ, ტუჩი ტუჩის წინ,
თმის სურნელებას სუნთქვით იკლავდა,
ხელი კანკალით გასწია უწინ,
ტუჩებს ნეტარად, ყელში უსვამდა.

გრძნობა აეშალა, ფიქრი აერია,
ხმის ამოღებას ცდილობდა ამაოდ,
გული შეეკუმშა, სული დაელია,
შერწყმის სურვილი კლავდა საამოდ.

კანკალი იპყრობს, წარსულს იხსენებს,
ცრემლი უსიტყვოდ ეცემა საწოლს,
გული ისვენებს, სულს კი ისევ ვნებს,
ძველი იმედი აცოცხლებს კვლავ გულს.