მშვენება შენი

თეთრი თოვლივით, ალამაზებ დაისმოისებს,
გედრება მხოლოდ, ვარდთა კონა, ყვავილთა ფერი,
და თუ ბუნება, სიუხვისა ნაკვალს არ იკლებს,
გეძღვნება, ყველა სტრიქონი და ოქროს ღერი.

თვით ყვავილსაც კი არ შეჰფერის უყვავილობა,
შენ კი ამშვენებ, გაზაფხულის ცივ თუ ცხელ დაისს,
და ვარდის ჭკნობაც შენს სიაღზე ამაყად ტკბება,
როგორც სანთელი მოკაშკაშე, ტაძარში ქრება.