Პეტრას საიდუმლო (თავი 9, 10 და 11)

#პეტრას_საიდუმლო
#თავი_მეცხრე
ტყვია, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა

დილა ალ-ხალიდების სახლში უჩვეულოდ მშვიდად დაიწყო, თუმცა მარიას გულში სიმშვიდის ადგილი შფოთვას დაეკავებინა.

ომარი დილიდან წასული იყო. თავდაპირველად მარიას ეგონა, რომ საქმეზე მოუწია წასვლა და მალე დაბრუნდებოდა, მაგრამ საათები გადიოდა, მისგან კი არანაირი შეტყობინება არ მოდიოდა.

მარიამ ტელეფონი კიდევ ერთხელ აიღო და ომარის ნომერი აკრიფა.

ტელეფონი კვლავ გამორთული იყო.

— სად ხარ, ომარ? — ჩაილაპარაკა შეშფოთებულმა.

საკუთარ თავს არწმუნებდა, რომ სანერვიულო არაფერი ჰქონდა, მაგრამ გულში უსიამოვნო წინათგრძნობას ვერ იშორებდა. ბოლო დღეებში ომარი ფარისის საიდუმლოს გამო სულ უფრო მეტად რისკავდა და მარიას ეშინოდა, რომ შესაძლოა მას რაიმე დამართნოდა.

ოთახიდან გამოსულმა სამირა სამზარეულოში იპოვა.

— სამირა, შეიძლება რაღაც გთხოვო?

— რა თქმა უნდა. რა მოხდა?

— რაშდის ნომერი ხომ არ გაქვს? ომართან დაკავშირება მინდა, მაგრამ ტელეფონი გამორთული აქვს.

სამირას სახე ოდნავ შეეცვალა.

— ალბათ კომპანიაშია. რაშდის ნომერს ახლავე მოგცემ, მაგრამ რატომ ნერვიულობ ასე?

მარიამ თავი გააქნია.

— არ ვიცი. უბრალოდ, მინდა დავრწმუნდე, რომ ყველაფერი კარგადაა.

სამირამ ნომერი მიაწოდა. მარიამ მაშინვე დარეკა, თუმცა რაშდიმაც არ უპასუხა.

ეს უკვე საკმარისი იყო, რომ მისი შფოთვა კიდევ უფრო გაძლიერებულიყო.

მარიამ გადაწყვიტა, დრო აღარ დაეკარგა და ომარის მამასთან წავიდა.

— შეიძლება მანქანა მათხოვოთ? — ჰკითხა მან თავაზიანად.

— მანქანა? სად მიდიხარ, შვილო?

მარიამ პატარა ღიმილი შეაგება.

— ომარისთვის სიურპრიზის გაკეთება მინდა. მგონი, ბოლო დროს იმდენი საქმე აქვს, რომ დასვენებაც აღარ ახსოვს. მინდა, მოულოდნელად მივაკითხო.

ომარის მამამ რძალს თბილად გაუღიმა.

— რა კარგი გოგო ხარ. რა თქმა უნდა, წაიყვანე მანქანა. ომარს გაუხარდება შენი ნახვა.

მარიამ მადლობა გადაუხადა და გასაღები გამოართვა. არ უთქვამს, რომ სიურპრიზზე მეტად ახლა ომარის ნახვა და დარწმუნება სჭირდებოდა, რომ ცოცხალი და უვნებელი იყო.

მანქანაში ჩაჯდა, მისამართი გაარკვია და საწყობისკენ გაემართა.

გზაში რამდენჯერმე სცადა ომართან დაკავშირება.

პასუხი არ იყო.

— გთხოვ, მიპასუხე, ომარ... — ჩუმად წარმოთქვა და საჭეს უფრო მაგრად ჩაეჭიდა.

ჯერ კიდევ არ იცოდა, რომ იმ წუთებში საწყობში ყველაფერი, რისი ეშინოდა, რეალობად ქცევას იწყებდა.

---

საწყობში დაძაბულობა სულ უფრო მატულობდა.

ომარი ფარისის წინ იდგა. მის ფეხებთან გახსნილი ყუთები ეწყო, რომლებშიც სუვენირებს შორის დამალული ნარკოტიკები აღმოჩნდა. იანისი გვერდით ედგა, ხოლო მუშები შეშინებულები ერთმანეთს გადახედავდნენ.

— მითხარი, რამდენი ხანია ამას აკეთებ! — მკაცრად მოსთხოვა ომარმა ბიძას.

ფარისმა ცივი მზერით შეხედა.

— შენ წარმოდგენაც არ გაქვს, რაში ერევი.

— წარმოდგენა უკვე საკმარისად მაქვს! ჩვენი ოჯახის სახელს ამოფარებული უკანონო ბიზნესი გქონდა. ხალხს იყენებდი, საზღვრებს მიღმა ნარკოტიკებს აგზავნიდი და ფიქრობდი, რომ ვერავინ გაიგებდა!

— ფრთხილად იყავი, ომარ. მე შენი ბიძა ვარ.

— სწორედ ამიტომ არის შენი საქციელი უფრო მტკივნეული! მამაჩემი გენდობოდა. ჩვენს ოჯახს გენდობოდა. შენ კი მის ნდობას საკუთარი დანაშაულების დასაფარად იყენებდი!

ფარისს სახე დაეძაბა.

— ნუ ბედავ ჩემი და შენი მამის ურთიერთობის ხსენებას!

— მაშინ ნუ მაიძულებ, შენში დამნაშავე დავინახო!

ამ დროს საწყობის მეორე მხრიდან ნადირი გამოჩნდა. მთელი საუბარი მოესმინა და უკვე კარგად ხვდებოდა, რომ ფარისის მდგომარეობა უიმედო ხდებოდა.

ომარსა და იანისს ნარკოტიკები ნაპოვნი ჰქონდათ. საწყობში მყოფი მუშები ყველაფრის მოწმეები იყვნენ. თუ პოლიცია მოვიდოდა, ფარისი ვეღარ შეძლებდა სიმართლის დამალვას.

ნადირმა ომარს შეხედა. შემდეგ ჯიბეში დამალულ ტელეფონს ხელი მოჰკიდა, თითქოს საკუთარ თავს გადაწყვეტილების მიღებაში ეხმარებოდა.

ბოლოს წინ გადადგა ნაბიჯი.

— ბატონო ომარ, კიდევ ერთი რამ უნდა იცოდეთ.

ყველამ მისკენ მიიხედა.

ფარისის სახე შეეცვალა.

— ნადირ, გაჩუმდი!

მაგრამ ნადირმა ამჯერად აღარ დაუჯერა.

— მარიას კამერა მე მაქვს.

ომარი წამით გაშეშდა.

— რა თქვი?

— კამერა, რომელიც პეტრაში დარჩა. ფარისის ბრძანებით უნდა გამენადგურებინა, მაგრამ ვერ შევძელი. შევინახე. ვფიქრობდი, რომ ერთ დღეს შეიძლება სიმართლე გამოგვადგებოდა.

ფარისი ნადირს გაცეცხლებული მიეჭრა.

— შე უბადრუკო მოღალატევ! როგორ გაბედე?!

— მე შენთვის ყველაფერი გავაკეთე! — პირველად აუწია ნადირმა ხმას. — მაგრამ აღარ მინდა შენი დანაშაულების თანამონაწილე ვიყო. პეტრაში ის კაცი მოკლეს, მარია კი მხოლოდ იმიტომ გაიტაცეთ, რომ მკვლელობის მოწმე იყო და ჩანაწერის დამალვა გინდოდათ!

ომარის სახეზე ბრაზი და ტკივილი აისახა.

— მაშასადამე, მარიას გატაცებაც შენი ბრძანებით მოხდა?

ფარისი დუმდა.

— მიპასუხე! — დაიყვირა ომარმა.

— ყველაფერი ისე არ არის, როგორც გგონია! — წამოიყვირა ფარისმა.

— მაშინ პოლიციას აუხსენი! დროა, შენს ქმედებებზე პასუხი აგო. ჩაბარდი, ფარის. სანამ კიდევ უფრო მეტ ადამიანს ავნებ!

ფარისმა უკან დაიხია. მისი მზერა ერთიდან მეორეზე გადადიოდა. ირგვლივ აღარავინ ჩანდა, ვისაც შეეძლო მისი გადარჩენა.

— პოლიციას არ ჩავბარდები, — თქვა მან ბოლოს.

— სხვა გზა აღარ გაქვს.

— შენ ვერ მაიძულებ!

ფარისმა ქურთუკის შიდა ჯიბიდან იარაღი ამოიღო და ომარს დაუმიზნა.

საწყობში ყველანი გაშეშდნენ.

— ბიძია, იარაღი დაწიე, — თქვა ომარმა, თუმცა უკან არ დაუხევია.

— გაჩუმდი!

იანისი სწრაფად ჩადგა ომარის წინ.

— ფარის, სისულელე არ ჩაიდინო! კარგად დაფიქრდი, რას აკეთებ. თუ ახლა გაისვრი, უკან დასაბრუნებელი გზა აღარ დაგრჩება!

— მომშორდი! — უყვირა ფარისმა.

— ომარი შენი ოჯახის წევრია! შენ თვითონ გაზარდე ამ სახლში, ერთად მუშაობდით. ნუთუ ყველაფერს ერთი გასროლით გაანადგურებ?

ფარისს ხელი უკანკალებდა, მაგრამ იარაღი ჯერ კიდევ ომარისკენ ჰქონდა მიმართული.

ომარი იანისის მხარს მიღმა უყურებდა ბიძას.

— ეს ყველაფერი დასრულებულია, ფარის. ვეღარ დამალავ ვერც მკვლელობას და ვერც იმას, რაც მარიას გაუკეთე.

ფარისის თვალებში სიძულვილმა გაიელვა.

— თუ მე დავიღუპები, შენც ჩემთან ერთად წახვალ!

---

მარიამ საწყობის მისამართს მიაღწია.

მანქანა შენობის მოპირდაპირე მხარეს გააჩერა და ომარის ნომერი კიდევ ერთხელ აკრიფა.

კვლავ უშედეგოდ.

შემდეგ რაშდის დაურეკა, მაგრამ არც მან უპასუხა.

მარიას გული აუჩქარდა.

საწყობისკენ გაიხედა. შენობის შიგნიდან ხმამაღალი ყვირილი ისმოდა.

— ღმერთო, ომარ...

მან ტელეფონი ხელში მოიმარჯვა და პოლიციის ნომერი აკრიფა.

— გამარჯობა. მინდა, პოლიცია სასწრაფოდ გამოაგზავნოთ საწყობში. მისამართს გეტყვით. აქ შეიძლება შეიარაღებული დაპირისპირება იყოს. გთხოვთ, სწრაფად მოხვიდეთ!

მისამართი უკარნახა, შემდეგ კი მანქანიდან გადმოვიდა.

ოპერატორმა სთხოვა, უსაფრთხო ადგილას დარჩენილიყო და პოლიციის მოსვლას დალოდებოდა.

მარიამ იცოდა, რომ ასე მოქცევა უფრო გონივრული იქნებოდა. მაგრამ საწყობიდან კვლავ ყვირილის ხმა მოესმა და ვეღარ მოითმინა.

— ომარ, ოღონდ არაფერი დაგემართოს... — ჩაიჩურჩულა მან.

შემდეგ შენობისკენ გაიქცა.

---

საწყობში დაძაბულობამ ზღვარს მიაღწია.

ფარისს ომარისთვის იარაღი ჰქონდა დამიზნებული. იანისი ნელა ცდილობდა მასთან მიახლოებას.

— ფარის, შემომხედე. ეს არ გინდა. იარაღი დაწიე და ყველაფერი მშვიდობიანად დავასრულოთ.

— გაჩუმდი!

— იფიქრე, რა მოხდება შემდეგ. შენს ცხოვრებას საბოლოოდ ანადგურებ!

ფარისმა იარაღი უფრო მტკიცედ დაიჭირა.

ომარმა თვალებში შეხედა.

— თუ ჩემი მოკვლა გინდა, ჯერ ის მაინც მითხარი, რატომ. ნუთუ ფული და ძალაუფლება ჩვენ შორის ყველაფერზე მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა?

ფარისს სახე დაემანჭა.

— შენ არაფერი იცი! ყოველთვის ყველაფერი შენ გქონდა! ოჯახის ნდობა, მამის სიყვარული, პატივისცემა... ახლა კი შენ გგონია, რომ შეგიძლია ჩემი განკითხვა?!

— ეს შური იყო? — ჰკითხა ომარმა ტკივილით. — ამ ყველაფრის მიზეზი შური იყო?

— გაჩუმდი!

ამ დროს საწყობის კარი გაიღო.

— ომარ!

მარიას ხმა გაისმა.

ყველამ მისკენ მიიხედა.

ომარის თვალები გაუფართოვდა.

— მარია?! აქ რას აკეთებ? უკან წადი!

მაგრამ მარიამ უკვე დაინახა იარაღი, ომარი და იანისი, რომელიც მის წინ იდგა.

მომდევნო წამებში ყველაფერი ელვის სისწრაფით მოხდა.

ფარისმა იარაღი ომარისკენ მიმართა.

მარიამ აღარაფერი იფიქრა.

— ომარ!

ის მთელი ძალით გაიქცა და ომარს წინ გადაეფარა.

გასროლის ხმა საწყობში ექოდ გაისმა.

მარიას სხეული შეკრთა. სახეზე გაოცება და ტკივილი გამოესახა. მან მხარზე ხელი მიიჭირა, სადაც ტყვია მოხვდა, და მუხლები მოეკვეთა.

— მარია! — ომარის ყვირილმა მთელი საწყობი შეძრა.

მარიას დაცემა არ აცადა. მკლავებში მოიქცია და იატაკზე ფრთხილად ჩამოჯდა, თავი თავის მკერდზე მიადო.

მისი პერანგი მარიას სისხლით შეიღება.

— არა... არა, მარია, გთხოვ! თვალები გაახილე! — ომარი სახეზე ეფერებოდა. — რატომ მოხვედი? რატომ გააკეთე ეს?!

მარიამ ტკივილის მიუხედავად თვალები გაახილა.

— შენ... ტელეფონს რატომ არ პასუხობდი? — ძლივს ამოთქვა მან.

ომარს თვალები ცრემლებით აევსო.

— ახლა ამაზე ნუ ფიქრობ. გთხოვ, მელაპარაკე. ჩემთან დარჩი!

— რომ დაგკარგავდი... — მარიას ხმა ჩაუწყდა. — ამის ატანა არ შემეძლო.

ომარი დაიხარა და შუბლზე აკოცა.

— არ დამტოვო, მარია. გთხოვ. შენ ჩემი ცოლი ხარ... მე შენ მიყვარხარ!

ეს სიტყვები პირველად წარმოთქვა ხმამაღლა და თავადაც ვეღარ შეძლო მათი დამალვა.

მარიას ტუჩებზე სუსტი ღიმილი გაჩნდა.

— ომარ...

მისი თვალები ნელა მიეხუჭა.

— მარია?! მარია, შემომხედე!

ომარი პანიკაში ჩავარდა. ხელები უკანკალებდა, მაგრამ ცდილობდა მხარზე ჭრილობაზე ზეწოლა შეენარჩუნებინა.

— ვინმემ სასწრაფო გამოიძახეთ! ახლავე!

— პოლიციაც გზაშია! — დაიძახა იანისმა და მარიას გვერდით ჩაიმუხლა.

ფარისი ჯერ კიდევ იარაღით ხელში იდგა, თითქოს თავადაც ვერ იჯერებდა, რაც ჩაიდინა.

ნადირი მას ზიზღით უყურებდა.

— შეხედე, რა გააკეთე! — უთხრა მან.

ფარისმა პასუხი ვერ გასცა.

რამდენიმე წამში იანისმა მოულოდნელი მოძრაობა შენიშნა და ფარისს იარაღისკენ ხელის გაწვდენის საშუალება აღარ მისცა. ომარი მარიას არ შორდებოდა.

გარედან პოლიციის სირენების ხმა გაისმა.

---

პოლიციის მანქანები საწყობის წინ გაჩერდა. შეიარაღებული თანამშრომლები შენობაში შევიდნენ, ფარისი განაიარაღეს და დააკავეს. ნადირმა მზადყოფნა გამოთქვა, გამომძიებლებისთვის ჩვენება მიეცა. იანისმა კი პოლიციას საწყობში აღმოჩენილი ყუთები და სხვა მტკიცებულებები აჩვენა.

ომარისთვის ამ ყველაფერს მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა.

ის მარიას გვერდით იყო, მის ხელს ეჭიდებოდა და სასწრაფოს ელოდებოდა.

როდესაც ექიმები მოვიდნენ, მარია საკაცეზე გადაიყვანეს.

— პაციენტს მხრის არეში ცეცხლსასროლი ჭრილობა აქვს. სასწრაფოდ საავადმყოფოში უნდა წავიყვანოთ, — თქვა ერთ-ერთმა ექიმმა.

— მეც მოვდივარ! — მაშინვე უპასუხა ომარმა.

— ბატონო, გთხოვთ, გზა გაგვითავისუფლოთ.

— ის ჩემი ცოლია! მარტო არ დავტოვებ!

ექიმმა მის შეშფოთებულ სახეს შეხედა და თან გაყოლაზე თანხმობა მისცა.

ომარი სასწრაფოს მანქანაში მარიას გვერდით დაჯდა. მთელი გზა მის ხელს ეჭიდებოდა და ჩუმად ევედრებოდა, რომ გადარჩენილიყო.

— მარია, გესმის ჩემი? გახსოვს, რას დაგპირდი? გითხარი, რომ უსაფრთხოდ იქნებოდი. მე უნდა დამეცავი შენთვის... შენ კი ჩემს გადასარჩენად ტყვიას გადაეფარე.

მისი ხმა ჩაუწყდა.

— მაპატიე, რომ ვერ დაგიცავი. ოღონდ გადარჩი, მარია. გპირდები, ყველაფერს გამოვასწორებ.

საავადმყოფოში მისვლისთანავე მარია საოპერაციო ბლოკისკენ წაიყვანეს.

ომარი დერეფანში მარტო დარჩა. მის ხელებზე მარიას სისხლი ჯერ კიდევ ეტყობოდა.

მან კედელს მიეყრდნო, თავი დახარა და პირველად მრავალი წლის განმავლობაში იგრძნო, რომ ვიღაცის დაკარგვის შიშს ვერაფრით უმკლავდებოდა.

ეს ქალი მის ცხოვრებაში მოულოდნელად გამოჩნდა. თავიდან მხოლოდ მისი დაცვა სურდა, შემდეგ კი მასთან ყოველი გატარებული დღე უფრო ძვირფასი გახდა.

ახლა კი შესაძლებელი იყო, რომ მარია დაეკარგა მანამდე, სანამ სიყვარულის სრულად გამოხატვას მოასწრებდა.

საავადმყოფოს დერეფანში იანისი მივიდა. ომარის გვერდით გაჩერდა და მხარზე ხელი დაადო.

— მარია ძლიერი გოგოა, ომარ. ის გაუძლებს.

ომარმა ცრემლიანი თვალებით შეხედა.

— რატომ გადამეფარა იანის?

იანისმა რამდენიმე წამით ჩუმად შეხედა.

— როცა ადამიანი საკუთარ სიცოცხლეს საფრთხეში აგდებს სხვის გადასარჩენად, ეს უკვე ბევრს ნიშნავს. მაგრამ ახლა მთავარია, რომ გადარჩეს. დანარჩენს თავად გეტყვის, როცა გამოჯანმრთელდება.

ომარმა თავი ხელებში ჩარგო.

საოპერაციო ოთახის კარი კვლავ დაკეტილი იყო.

წუთები უსასრულოდ იწელებოდა.

და ომარი მხოლოდ ერთ რამეს სთხოვდა ღმერთს — მიეცა მარიასთვის სიცოცხლე.

რადგან ახლა უკვე იცოდა, რომ მის გარეშე ცხოვრება აღარ შეეძლო.

#პეტრას_საიდუმლო
#თავი_მეათე
წასვლა, რომელიც გულს ატკენს 💚

საავადმყოფოს დერეფანში დრო თითქოს გაჩერებულიყო.

ომარი საოპერაციო ოთახის წინ იდგა და თვალს არ აშორებდა დაკეტილ კარს. ხელები ერთმანეთში გადაეხლართა, მზერა კი ერთ წერტილს მისჩერებოდა. მარიას სისხლი ჯერ კიდევ ახსოვდა მის ხელებზე. მისი უკანასკნელი სიტყვები გონებაში გამუდმებით მეორდებოდა.

„რომ დაგკარგავდი... ამის ატანა არ შემეძლო.“

ომარმა თვალები დახუჭა და ღრმად ჩაისუნთქა.

— ღმერთო, გთხოვ, გადამირჩინე... — ჩაიჩურჩულა მან. — ყველაფერს გავაკეთებ, ოღონდ მისი დაკარგვა არ მაიძულო.

ამ დროს საოპერაციო ოთახის კარი გაიღო.

ომარი მაშინვე გასწორდა და ექიმისკენ გაემართა.

— ექიმო! როგორ არის ჩემი ცოლი? მითხარით, გთხოვთ!

ექიმმა ნიღაბი მოიხსნა. დაღლილი ჩანდა, თუმცა მის სახეზე დამაიმედებელი ღიმილი გამოჩნდა.

— ოპერაციამ კარგად ჩაიარა. ტყვია მხრის არეში ჰქონდა მოხვედრილი. საბედნიეროდ, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ორგანოები არ დაზიანებულა. ჭრილობა დავამუშავეთ და სისხლდენა შევაჩერეთ.

ომარმა შვებით ამოისუნთქა. იგრძნო, როგორ მოეშვა სხეული, რომელსაც მთელი ამ ხნის განმავლობაში დაძაბულობა არ ტოვებდა.

— ანუ... გადარჩება?

— ამ ეტაპზე ყველაფერი დამაიმედებლად გამოიყურება. თუმცა ჯერ დაკვირვებაა საჭირო. მარია კვლავ რეანიმაციაში დარჩება, სანამ ნარკოზიდან სრულად არ გამოვა. შემდეგ პალატაში გადავიყვანთ.

ომარმა თავი დაუქნია, მაგრამ ექიმის წასვლის შემდეგ მაშინვე კვლავ ჰკითხა:

— შეიძლება მისი ნახვა? მხოლოდ ერთი წუთით. მინდა დავრწმუნდე, რომ კარგად არის.

ექიმმა რამდენიმე წამით შეხედა, შემდეგ კი დათანხმდა.

— შეგიძლიათ გამჭვირვალე კარიდან დაინახოთ, მაგრამ შიგნით შესვლა ჯერ არ შეიძლება.

ომარი ექიმს გაჰყვა. რეანიმაციის განყოფილებასთან გაჩერდა და მინის მიღმა გაიხედა.

იქ, საწოლზე, მარია იწვა.

მისი სახე გაფითრებული იყო. მხარზე თეთრი სახვევი ჰქონდა გადახვეული, ხელზე კი გადასხმის სისტემა იყო მიერთებული. თვალები დახუჭული ჰქონდა და მშვიდად სუნთქავდა.

ომარი მინას მიუახლოვდა და ხელისგული ზედ მიადო.

— მარია... — ჩუმად წარმოთქვა მან. — მე აქ ვარ.

მის თვალებში ცრემლები ჩაუდგა.

რამდენიმე წუთი გაუნძრევლად იდგა, შემდეგ კი ექიმს მადლობა გადაუხადა და მოსაცდელისკენ გაემართა.

ახლა მხოლოდ მარიას გაღვიძებას ელოდა.

საავადმყოფოს მოსაცდელში იანისი იჯდა, როდესაც შესასვლელი კარი გაიღო.

პირველი სამირა შემოვარდა, უკან კი ომარის მშობლები მოჰყვნენ.

— იანის! — შეშფოთებული ხმით დაუძახა სამირამ. — სად არის ომარი? მარია როგორ არის?

იანისი მაშინვე წამოდგა.

— დამშვიდდი, სამირა. ოპერაცია კარგად დასრულდა. მარია ჯერ რეანიმაციაშია, მაგრამ ექიმმა თქვა, რომ მდგომარეობა დამაიმედებელია.

სამირამ შვებით ამოისუნთქა და სკამზე ჩამოჯდა.

— ღმერთო, მადლობა... მთელი გზა ვლოცულობდი.

ომარის დედა იანისს მიუახლოვდა.

— ომარი სად არის? მარიასთანაა?

— ახლახან რეანიმაციაში შევიდა, რომ შორიდან ენახა. მალე გამოვა.

ომარის მამა ჩუმად იდგა. სახეზე შეშფოთება და ბრაზი ერთმანეთში არეოდა. მას ჯერ კიდევ ვერ გაეგო, როგორ შეძლო ფარისმა საკუთარი ოჯახის წევრისთვის იარაღის დამიზნება და, საბოლოოდ, ამ ყველაფრის ასეთ ტრაგედიამდე მიყვანა.

რამდენიმე წუთის შემდეგ დერეფანში ომარი გამოჩნდა.

სამირა პირველი წამოდგა და მისკენ გაიქცა.

— ომარ!

ძმას მაგრად ჩაეხუტა.

— როგორ არის მარია? — ჰკითხა მაშინვე. — გადარჩება, ხომ?

ომარმა დას მხრებზე მოჰკიდა ხელები.

— ოპერაციამ კარგად ჩაიარა. ჯერ რეანიმაციაშია, მაგრამ ექიმი იმედს გვაძლევს.

სამირას თვალები ცრემლებით აევსო.

— ძალიან შემეშინდა...

ომარმა შუბლზე აკოცა.

— მეც, სამირა. მეც ძალიან შემეშინდა.

შემდეგ დედა მიუახლოვდა და გულში ჩაიკრა.

— შვილო, როგორ ხარ? — ჩუმად ჰკითხა ქალმა. — მთელი ცხოვრება ასე არ მინერვიულია.

ომარმა დედას თავი მხარზე მიადო.

— კარგად ვარ, დედა. მთავარია, მარია გადარჩა.

მამამაც გადახვია ხელი მხრებზე.

— მოდი, შვილო.

ომარი მამას ჩაეხუტა. რამდენიმე წამი ორივე ჩუმად იდგა.

— მადლობა ღმერთს, რომ შენც კარგად ხარ, — უთხრა მამამ. — მაგრამ ახლა მინდა, ყველაფერი ვიცოდე. რა მოხდა იქ? რატომ აღმოჩნდით ასეთ მდგომარეობაში?

ომარმა ოჯახის წევრებს გადახედა. იცოდა, რომ სიმართლის დამალვის დრო აღარ იყო.

— აქ დავჯდეთ. ყველაფერი უნდა მოგიყვეთ.

ომარი მოსაცდელში სკამზე ჩამოჯდა. მის გვერდით დედა და სამირა დასხდნენ, მოპირდაპირედ კი მამა. იანისიც მათთან დარჩა.

ომარმა ღრმად ჩაისუნთქა.

— თქვენ იცით, რომ მარია პეტრაში მომხდარი მკვლელობის მოწმეა. სწორედ ამის გამო გაიტაცეს ფარისის ადამიანებმა. მას შემდეგ, რაც მარია ვიპოვე, მივხვდი, რომ მისი უსაფრთხოებისთვის ჩვეულებრივი დაცვა საკმარისი არ იქნებოდა.

მამას სახე დაეძაბა.

— ამიტომ გადაწყვიტე მასზე დაქორწინება?

— დიახ.

სამირამ გაკვირვებით შეხედა ძმას.

— მარიას ვუთხარი, რომ საფრთხის დასრულების შემდეგ ესპანეთში დაბრუნდებოდა. მას არ უნდოდა ჩემზე დაქორწინება, მაგრამ საბოლოოდ დამთანხმდა, რადგან სხვა გამოსავალს ვერ ხედავდა.

დედამ შეშფოთებით შეხედა.

— ანუ თავიდან ერთმანეთი არ გიყვარდათ?

ომარი გაჩუმდა.

ამ კითხვაზე პასუხის გაცემა იმაზე რთული აღმოჩნდა, ვიდრე ეგონა.

— თავიდან მხოლოდ მისი დაცვა მინდოდა, — თქვა ბოლოს. — მაგრამ შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა.

სამირა ოდნავ წინ გადაიხარა.

— შეიცვალა როგორ?

ომარმა მზერა დახარა. მარიას სახე გაახსენდა, მისი ღიმილი, მათი საუბრები, ის საღამოები, როდესაც მარია ცდილობდა, მის გვერდით თავი მშვიდად ეგრძნო. გაახსენდა, როგორ შეეშინდა, როცა დაინახა, რომ ქალი მის გადასარჩენად ტყვიას გადაეფარა.

— მე ის მიყვარს, — თქვა ჩუმად.

მოსაცდელში სიჩუმე ჩამოვარდა.

დედას თვალები გაუფართოვდა, შემდეგ კი სახეზე ნაზი ღიმილი გამოესახა.

— შვილო...

— არ ვიცი, როდის მოხდა, — განაგრძო ომარმა. — ალბათ მაშინ, როცა მივხვდი, რომ მისი ღიმილი ჩემთვის იმაზე მნიშვნელოვანი გახდა, ვიდრე მეგონა. ან მაშინ, როცა მის გარეშე სახლი ცარიელი მეჩვენებოდა. დღეს კი, როცა ის ჩემს თვალწინ დაეცა, მივხვდი, რომ მისი დაკარგვის წარმოდგენაც არ შემიძლია.

სამირამ ძმას ხელი მოჰკიდა.

— და მან იცის?

ომარმა თავი გააქნია.

— როცა ტყვია მოხვდა, ვუთხარი, რომ მიყვარს. არ ვიცი, გაიგონა თუ არა... იმ მომენტში გონებას კარგავდა.

დედამ შვილის ხელი ხელებში მოიქცია.

— ღმერთმა ქნას, რომ გაიღვიძოს და შენ თვითონ უთხრა ყველაფერი, როცა კარგად იქნება.

ომარმა თავი დაუქნია.

მაგრამ მამამისი კვლავ ჩუმად იჯდა. მისი სახე თანდათან ბრაზით ივსებოდა.

— ფარისი... — წარმოთქვა ბოლოს და ფეხზე წამოდგა. — ამ კაცს მთელი ცხოვრება ვენდობოდი. ერთ ოჯახში გავიზარდეთ. ერთად ვაშენებდით ჩვენს საქმეს. მამაჩემის შემდეგ ერთმანეთს მხარში უნდა დავდგომოდით, მან კი ჩვენი სახელი დანაშაულების დასაფარად გამოიყენა!

— მამა, ახლა ყველაზე მნიშვნელოვანი მარიას მდგომარეობაა, — უთხრა ომარმა.

— ვიცი, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ფარისის საქციელს ასე დავივიწყებ! მან მკვლელობასთან კავშირი დამალა, მარია გაიტაცა და ბოლოს შენც კინაღამ მოგკლა! ახლა კი უდანაშაულო გოგონა საავადმყოფოში წევს!

მამამ მუშტები შეკრა.

— ამას ვერ ვაპატიებ. ის პასუხს აგებს ყველაფერზე, რაც ჩაიდინა.

— პოლიციამ უკვე დააკავა. ნადირი მზად არის ჩვენების მისაცემად, კამერა კი მნიშვნელოვანი მტკიცებულებაა, — აუხსნა ომარმა. — დანარჩენს სამართალი გადაწყვეტს.

მამამ მძიმედ ამოისუნთქა და კვლავ დაჯდა.

— ერთი რამ მინდა იცოდე, ომარ. ამიერიდან არც შენ და არც მარიას ამ ყველაფრის მარტო გადატანა აღარ მოგიწევთ. ჩვენ შენი ოჯახი ვართ და გვერდით დაგიდგებით.

ომარმა მამას მადლიერი მზერით შეხედა.

— ვიცი, მამა. მადლობა.

რამდენიმე საათი გავიდა.

საავადმყოფოს დერეფანში ექიმები კვლავ მოძრაობდნენ, მაგრამ მარიას მდგომარეობასთან დაკავშირებით ახალი ინფორმაცია ჯერ არ ჰქონდათ. ომარი კი რეანიმაციის კართან ყოველ რამდენიმე წუთში მიდიოდა.

ბოლოს დედას მიუბრუნდა.

— თქვენ ყველანი სახლში უნდა წახვიდეთ და დაისვენოთ.

— ომარ, შენც წამოხვალ, — უთხრა დედამ.

— არა, დედა. მე აქ დავრჩები.

— მთელი ღამე აქ უნდა გაატარო?

— სანამ მარია არ გაიღვიძებს, არსად წავალ.

სამირა მიუახლოვდა.

— მაშინ მეც დავრჩები.

ომარმა თავი გააქნია.

— არა, სამირა. სახლში წადი. დედას მიხედე. მარიას რომ გაიღვიძებს, მინდა, მშვიდად იყოს და ზედმეტმა ხალხმა არ დაღალოს.

მამამ შვილის მხარზე ხელი დაადო.

— კარგი. მაგრამ თუ რამე შეიცვლება, მაშინვე დაგვირეკე.

— აუცილებლად.

ომარი იანისისკენ შებრუნდა.

— იანის, გთხოვ, ჩემი ოჯახი სახლში წაიყვანე.

— რა თქმა უნდა, — უპასუხა მან. — შენ კი მარიას მიხედე.

ომარმა მეგობარს ხელი ჩამოართვა.

— მადლობა ყველაფრისთვის. რომ არა შენ, არ ვიცი, დღეს რა მოხდებოდა.

იანისმა თავი გააქნია.

— ამისთვის მადლობა საჭირო არ არის. მარია კარგად იქნება.

ომარმა სუსტად გაუღიმა და კვლავ რეანიმაციისკენ გაიხედა.

მისი ოჯახი წასასვლელად მოემზადა.

სამირა ძმას კიდევ ერთხელ ჩაეხუტა.

— როცა გაიღვიძებს, უთხარი, რომ მალე მოვინახულებთ.

— ვეტყვი.

— და შენც მიხედე საკუთარ თავს, კარგი?

— კარგი, პატარა.

სამირამ გაიღიმა.

— უკვე ოცდაოთხი წლის ვარ, ომარ. პატარა აღარ ვარ.

— ჩემთვის ყოველთვის პატარა იქნები.

სამირამ ძმას ლოყაზე აკოცა და მშობლებთან ერთად გასასვლელისკენ წავიდა.

ომარი მათ მანამდე უყურებდა, სანამ დერეფნის კუთხეში არ გაუჩინარდნენ. შემდეგ კვლავ მარიას მოლოდინს დაუბრუნდა.

ალ-ხალიდების სახლისკენ მიმავალი გზა თითქმის ჩუმად გაიარეს.

ომარის მამა ფარისზე ფიქრობდა, დედა კი ჩუმად ლოცულობდა მარიასთვის. სამირა ფანჯარაში იყურებოდა, იანისი კი საჭეს მშვიდად მართავდა.

სახლში მისვლისას ომარის მშობლები თავიანთ ოთახებში ავიდნენ დასასვენებლად. სამირა კი მისაღებში დარჩა, სადაც იანისიც შევიდა.

— ყავას დალევ? — ჰკითხა სამირამ.

იანისმა გაუღიმა.

— თუ შენ მომიმზადებ, სიამოვნებით.

სამირას გაეცინა.

რამდენიმე წუთში ყავა მოიტანა და იანისს მოპირდაპირედ დაუჯდა.

თავდაპირველად ორივე ჩუმად იყო. დღის მოვლენებმა იმდენად დაღალა, რომ საუბრის დაწყებაც უჭირდათ.

ბოლოს სამირამ დაარღვია სიჩუმე.

— დღეს ძალიან შემეშინდა.

იანისმა ფინჯანი მაგიდაზე დადო.

— ვიცი.

— როცა გავიგე, რომ ომარს იარაღი დაუმიზნეს და მარია დაიჭრა, ვერც კი წარმოვიდგენდი, როგორ უნდა გადამეტანა ეს ყველაფერი. ომარი ჩემი ძმაა. ყოველთვის მეგონა, რომ ნებისმიერ სიტუაციაში შეძლებდა თავის დაცვას.

— ომარი ძლიერი ადამიანია, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ საფრთხე არ ემუქრება.

— ვიცი. უბრალოდ, არ მინდა, რამე დაემართოს. არც მას და არც მარიას.

იანისმა ყურადღებით შეხედა.

— მარიას შესახებ რას ფიქრობ?

სამირას სახეზე თბილი ღიმილი გაჩნდა.

— ის მომწონს. ძალიან. თავიდან გამიკვირდა მათი მოულოდნელი ქორწინება. ახლა კი ვხედავ, რომ ჩემი ძმა მის მიმართ გულგრილი აღარ არის.

— მეც ასე ვფიქრობ.

— იანის, შენ გგონია, რომ მარიასაც უყვარს ომარი?

იანისმა რამდენიმე წამი იფიქრა.

— არ ვიცი, რას გრძნობს მარია. მაგრამ დღეს, როცა ომარს წინ გადაეფარა, ამით ბევრი რამ თქვა. თუმცა ეს არ ნიშნავს, რომ მის გრძნობებზე ჩვენ უნდა გამოვიტანოთ დასკვნა. როცა გამოჯანმრთელდება, თავად გაირკვევა ყველაფერი.

სამირამ თავი დაუქნია.

— მართალი ხარ. მინდა, რომ ორივე ბედნიერი იყოს. ომარი ყოველთვის ყველას პრობლემას აგვარებს, მაგრამ საკუთარ გრძნობებზე არასდროს საუბრობს.

იანისს გაეღიმა.

— შეიძლება ახლა პირველად ისწავლოს, როგორ გაუზიაროს სხვას საკუთარი ტკივილი.

სამირამ ფინჯანი აიღო და ყავა მოსვა.

— შენ ყოველთვის ასე მშვიდად ლაპარაკობ?

— არა. უბრალოდ, შენთან არ მინდა, რომ ზედმეტად ინერვიულო.

სამირამ თვალებში შეხედა.

— მადლობა, იანის. დღეს რომ აქ არ ყოფილიყავი, არ ვიცი, როგორ გავუმკლავდებოდი ყველაფერს.

იანისმა თბილად გაუღიმა.

— როცა დაგჭირდება, აქ ვიქნები.

მათი მზერა ერთმანეთს შეხვდა. სამირამ იგრძნო, რომ იანისის გვერდით უცნაური სიმშვიდე ეუფლებოდა. ამჯერად არაფერი უთქვამს, მხოლოდ გაუღიმა.

საუბარი კიდევ დიდხანს გაგრძელდა. მათ მარიას გამოჯანმრთელებაზე, ომარის მომავალსა და იმაზე ისაუბრეს, როგორი იქნებოდა ოჯახი, როცა ამ მძიმე დღეებს უკან მოიტოვებდნენ.

იმ ღამეს ორივემ იგრძნო, რომ ერთმანეთის მიმართ ნდობა ნელ-ნელა იზრდებოდა.

საავადმყოფოში ღამე ჩამოწოლილიყო.

ომარი რეანიმაციის განყოფილებასთან იჯდა, როცა ექიმი მიუახლოვდა.

— ბატონო ომარ, პაციენტმა გონზე მოსვლა დაიწყო.

ომარი მაშინვე წამოდგა.

— მარიამ გაიღვიძა?

— ჯერ ბოლომდე არა. მაგრამ რეაქციები კარგი აქვს. თუ მდგომარეობა ასე გაგრძელდა, მალე პალატაში გადავიყვანთ.

ომარმა შვებით ამოისუნთქა.

— შეიძლება ვნახო?

— ცოტა ხანში, როცა პალატაში გადავიყვანთ. მანამდე გთხოვთ, მოიცადოთ.

ომარი კვლავ დაჯდა, თუმცა ამჯერად მის სახეზე იმედი გამოჩნდა.

რამდენიმე ხნის შემდეგ ექიმმა შეატყობინა, რომ მარია პალატაში გადაიყვანეს და მასთან შესვლა შეეძლო.

ომარი სწრაფად წამოდგა და პალატისკენ გაემართა.

კარი ფრთხილად შეაღო.

მარია საწოლზე იწვა. თვალები ნახევრად ჰქონდა გახელილი, მზერა კი ჯერ კიდევ დაბინდული იყო. მხარზე სახვევი ეკეთა და ხელს თითქმის არ ამოძრავებდა.

ომარი საწოლთან მივიდა.

— მარია...

ქალის მზერა ნელა მისკენ გადმოინაცვლა.

— ომარ?.. — ძლივს ამოთქვა მან.

ომარს ყელში ბურთი გაეჩხირა.

— აქ ვარ, მარია. შენთან ვარ.

მან ფრთხილად მოჰკიდა ხელი.

მარია რამდენიმე წამი ჩუმად უყურებდა, თითქოს ცდილობდა, გაეხსენებინა, რა მოხდა. შემდეგ თვალები ოდნავ გაუფართოვდა.

— საწყობი... ფარისი...

— ყველაფერი დასრულდა, მარია. ფარისი დაკავებულია. პოლიციამ საწყობში არსებული მტკიცებულებები წაიღო. ახლა მხოლოდ გამოჯანმრთელებაზე უნდა იფიქრო.

მარია შეეცადა წამოწეულიყო, მაგრამ ტკივილმა შეაჩერა.

— ფრთხილად, — უთხრა ომარმა და ბალიში შეუსწორა. — არ გაინძრე. ექიმმა დასვენება დაგინიშნა.

— შენ... კარგად ხარ?

ომარი გაოცდა.

— მე?

— კი. ტყვია შენთვის იყო განკუთვნილი...

ომარმა მისი ხელი ორივე ხელში მოიქცია.

— კარგად ვარ. შენ გადამარჩინე, მარია. მაგრამ გთხოვ, აღარასოდეს გააკეთო მსგავსი რამ.

მარიამ სუსტად გაიღიმა.

— იმ მომენტში სხვა რამეზე ვერ ვიფიქრე.

ომარს თვალები ისევ აუწყლიანდა.

— როცა შენ დაეცი, მეგონა, რომ დაგკარგე.

— მაგრამ ხომ კარგად ვარ...

— ახლა კი. თუმცა წარმოდგენაც არ გაქვს, რა გადავიტანე.

მარია ჩუმად უყურებდა. პირველად დაინახა ომარის სახეზე ისეთი დაუცველობა, რომელსაც აქამდე ყოველთვის თავდაჯერებულობით ფარავდა.

— მაპატიე, რომ შეგაშინე, — ჩუმად უთხრა.

ომარმა თავი გააქნია.

— ბოდიშის მოხდა საჭირო არ არის. უბრალოდ, მინდა, რომ იცოცხლო. რომ უსაფრთხოდ იყო. ეს ჩემთვის ყველაფერზე მნიშვნელოვანია.

რამდენიმე წუთი ჩუმად იყვნენ.

ომარი მის ხელს არ უშვებდა, მარია კი თითებით ნაზად ეხებოდა მის ხელისგულს.

— ომარ...

— გისმენ.

— როცა გონებას ვკარგავდი, რაღაც გავიგონე.

ომარი დაიძაბა.

— რა გაიგონე?

მარია თვალებში შეხედა.

— მითხარი, რომ გიყვარვარ.

ომარი გაჩუმდა.

მას არ ეგონა, რომ მარიას ეს სიტყვები დაამახსოვრდებოდა.

— დიახ, გითხარი, — უპასუხა ბოლოს.

— მართლა ასე ფიქრობ?

ომარმა მის ხელს აკოცა.

— არასოდეს მითქვამს შენთვის ტყუილი, მარია.

ქალის თვალებში რაღაც შეიცვალა. თითქოს ამ სიტყვებმა გაახარა, თუმცა ამავე დროს შეაშინა კიდეც.

— მე არ ვიცი, რა ვიგრძნო, ომარ. ჩვენი ქორწინება ხომ თავიდან მხოლოდ შეთანხმება იყო.

— ვიცი.

— შენ დამპირდი, რომ საფრთხის დასრულების შემდეგ ესპანეთში დაბრუნების უფლებას მომცემდი.

ომარმა თავი დაუქნია.

— მახსოვს.

— მაშინ...

მარია გაჩუმდა. უნდოდა, ეკითხა, რას ნიშნავდა მისთვის სიყვარული და რატომ უთხრა ეს ყველაფერი სწორედ მაშინ, როცა შეიძლებოდა მისი დაკარგვა. მაგრამ დაღლილობა და ემოციები სიტყვების პოვნაში ხელს უშლიდა.

ომარმა მისი მდგომარეობა შეამჩნია.

— ახლა ნუ დაიღლები. დანარჩენზე მოგვიანებით ვისაუბროთ.

მარია ბალიშზე გადაწვა. ომარმა საბანი შეუსწორა და მის გვერდით ჩამოჯდა.

ქალს თვალები ნელა ეხუჭებოდა, მაგრამ ხელი ჯერ კიდევ მის ხელში ჰქონდა მოქცეული.

— არ წახვიდე, — ჩაიჩურჩულა მან.

ომარის გულში რაღაც შეირხა.

— არსად წავალ. დაიძინე.

მარია მალევე ჩაეძინა.

ომარი კი დიდხანს უყურებდა მის მშვიდ სახეს და ფიქრობდა, როგორ უნდა ეთქვა ქალისთვის სიმართლე ისე, რომ მისთვის კიდევ უფრო არ ეტკინა.

რადგან სწორედ ახლა უნდა მიეღო გადაწყვეტილება, რომელიც ორივეს გულს ატკენდა.

მეორე დილით მარიამ თვალები გაახილა.

პალატაში მზის რბილი შუქი შემოდიოდა. რამდენიმე წამი ჭერს უყურებდა, შემდეგ კი გვერდით მჯდომი ომარი შენიშნა.

მას სავარძელში ჩასძინებოდა, თუმცა მარიას მოძრაობაზე მაშინვე გამოეღვიძა.

— გაიღვიძე? — ჰკითხა და საწოლთან ახლოს მივიდა. — როგორ გრძნობ თავს?

— მხარი მტკივა, მაგრამ უკეთ ვარ.

ომარმა წყალი მიაწოდა და დაეხმარა, რამდენიმე ყლუპი დაელია.

— ექიმი მალე მოვა. გთხოვ, მანამდე არ წამოდგე.

— შენ საერთოდ არ დაგიძინია?

ომარმა სუსტად გაიღიმა.

— ცოტა დავისვენე.

მარია მიხვდა, რომ სიმართლეს არ ამბობდა, მაგრამ აღარაფერი უთქვამს.

რამდენიმე წუთის შემდეგ ექიმი მოვიდა, მდგომარეობა შეამოწმა და უთხრა, რომ მარია ჯერ კიდევ რამდენიმე დღე დარჩებოდა საავადმყოფოში. თუ ყველაფერი კარგად ჩაივლიდა, შემდეგ სახლში დაბრუნებას შეძლებდა.

ექიმის წასვლის შემდეგ პალატაში კვლავ სიჩუმე ჩამოვარდა.

ომარი ფანჯარასთან მივიდა, რამდენიმე წამი გარეთ იყურებოდა, შემდეგ კი მარიასკენ შემობრუნდა.

— მარია, რაღაც უნდა გითხრა.

ქალი მის ხმაში უჩვეულო სერიოზულობას მიხვდა.

— გისმენ.

ომარი საწოლთან დაჯდა და მისი ხელი ხელებში მოიქცია.

— ფარისი დაკავებულია. პოლიცია საქმეს იძიებს. ნადირი ჩვენებას მისცემს, მარიას კამერაში არსებული ჩანაწერიც მნიშვნელოვანი მტკიცებულება იქნება. ახლა, როცა მთავარი საფრთხე დასრულდა, ვფიქრობ, რომ შეგიძლია შენი ცხოვრება დაიბრუნო.

მარიას სახეზე ღიმილი ნელ-ნელა გაქრა.

— რას გულისხმობ?

ომარმა თვალებში შეხედა, თუმცა მის მზერაში გაჩენილი ტკივილი რომ არ დაენახა, ამის სურვილი ჰქონდა.

— გახსოვს, რას დაგპირდი ჩვენი ქორწინების დასაწყისში? გითხარი, რომ როგორც კი უსაფრთხოდ იქნებოდი, ესპანეთში დაბრუნების უფლებას მოგცემდი.

მარია გაჩუმდა.

— დიახ, მახსოვს.

ომარმა მისი ხელი ოდნავ უფრო მჭიდროდ მოიქცია.

— მინდა, რომ პირობა შევასრულო. როგორც კი ექიმები საავადმყოფოდან გაწერის უფლებას მოგცემენ და მგზავრობა შესაძლებელი იქნება, შეგიძლია ესპანეთში დაბრუნდე.

მარიას გული შეეკუმშა.

მისთვის ეს სიტყვები მოულოდნელი აღმოჩნდა. რამდენიმე წუთის წინ ომარი სიყვარულში გამოუტყდა, მთელი ღამე მის გვერდით გაატარა, ახლა კი თავად სთავაზობდა წასვლას.

უნდოდა, ეკითხა, მართლა ასე მარტივად შეეძლო მისი გაშვება? ნუთუ მისთვის მხოლოდ ვალდებულება იყო, რომელიც საფრთხის დასრულებისთანავე უნდა დაესრულებინა?

მაგრამ არაფერი უკითხავს.

— გასაგებია, — უპასუხა მშვიდად.

ომარმა მის სახეს შეხედა.

— მარია, არ მინდა, არასწორად გამიგო. შენ აქ ძალიან ბევრი გადაიტანე. გატაცება, მუქარა, ახლა კი ტყვია... არ მინდა, ჩემს გამო კიდევ ერთხელ აღმოჩნდე საფრთხეში.

— შენ გამო? — ჩუმად ჰკითხა მარიამ.

— დიახ. ჩემი ოჯახის პრობლემებმა შენც ჩაგითრია. ფარისის წინააღმდეგ ბრძოლაში შენ არაფერ შუაში უნდა ყოფილიყავი. მე დაგპირდი, რომ დაგიცავდი, მაგრამ საბოლოოდ შენ აღმოჩნდი დაჭრილი.

ომარმა თავი დახარა.

— ამას საკუთარ თავს ვერ ვაპატიებ. თუ ესპანეთში დაბრუნდები, იქ შეძლებ მშვიდად ცხოვრებას. შენს მეგობრებს შეხვდები, საქმეს დაუბრუნდები და ყველაფერს თავიდან დაიწყებ. მე კი მეცოდინება, რომ უსაფრთხოდ ხარ.

მარიას თვალები აემღვრა, მაგრამ სწრაფად დახარა მზერა, რათა ომარს არ შეემჩნია.

— ალბათ მართალი ხარ, — თქვა მან. — თავიდანვე ვიცოდით, რომ ჩვენი ქორწინება დროებითი იქნებოდა.

ომარმა იგრძნო, როგორ ეტკინა ამ სიტყვების მოსმენა.

მისი გაშვება არ უნდოდა.

სინამდვილეში, მთელი ღამე იმაზე ფიქრობდა, როგორ ეთქვა მარიას, რომ სურდა, მის გვერდით დარჩენილიყო. სურდა, გაეღვიძებინა და ეთქვა, რომ მისი ადგილი მის ცხოვრებაში უკვე ბევრად უფრო მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე ოდესმე წარმოედგინა.

მაგრამ ეშინოდა.

ეშინოდა, რომ თუ მარია მის გვერდით დარჩებოდა, ფარისის მსგავსმა ადამიანებმა კვლავ შეიძლება გამოიყენონ ის ომარის წინააღმდეგ. ეშინოდა, რომ ერთ დღეს კიდევ მოუწევდა მისი სისხლიანი სხეულის ხელებში დაჭერა და ვეღარ შეძლებდა მის გადარჩენას.

ამიტომ გადაწყვიტა, გაეშვა.

მიუხედავად იმისა, რომ ამ გადაწყვეტილებით საკუთარ გულს თავადვე სტკენდა.

— მინდა, იცოდე, მარია, — თქვა მან ჩუმად, — რომ შენ არასოდეს ყოფილხარ ჩემთვის ტვირთი. არც ჩვენი ქორწინება ყოფილა შეცდომა. უბრალოდ, მინდა, რომ ბედნიერი იყო და აღარაფრის გეშინოდეს.

მარია იძულებით გაუღიმა.

— მადლობა, ომარ. ყველაფრისთვის.

ომარმა მისი ხელი ტუჩებთან მიიტანა და ნაზად აკოცა.

მარია ამ შეხებამ კიდევ უფრო ატკინა გული. უნდოდა, ხელი არ გაეშვა მისთვის. უნდოდა, ეთქვა, რომ ესპანეთში დაბრუნება ახლა ყველაზე ნაკლებად სურდა, რადგან იქ, სადაც ომარი არ იქნებოდა, ყველაფერი ისევ ძველებურად ცარიელი მოეჩვენებოდა.

მაგრამ არ უთქვამს.

მასაც ჰქონდა სიამაყე. არ უნდოდა, ომარის გვერდით დარჩენა ეთხოვა, თუ თავად აღარ სურდა მისი ყოფნა.

— ახლა დაისვენე, — უთხრა ომარმა და წამოდგა. — ექიმს დაველაპარაკები და საჭირო ნივთებს მოგიტან.

მარია ფანჯრისკენ შებრუნდა.

— კარგი.

ომარი კართან გაჩერდა და კიდევ ერთხელ შეხედა. უნდოდა, დაბრუნებულიყო, მის გვერდით დამჯდარიყო და ყველაფერი ეთქვა, რასაც გული კარნახობდა.

მაგრამ ბოლოს კარი ჩუმად გაიხურა.

მარია მარტო დარჩა.

რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იწვა, შემდეგ კი ცრემლები თავისით წამოუვიდა. სახეზე ხელი აიფარა, რათა დერეფნიდან შემოსულს მისი ტირილი არ გაეგონა.

— რატომ მტკივა ასე, ომარ? — ჩაიჩურჩულა მან. — თუ თავიდანვე უნდა წავსულიყავი, რატომ გამიჩინე იმედი, რომ შენთვის მნიშვნელოვანი გავხდი?

მან თვალები დახუჭა.

ახლა პირველად გააცნობიერა, რომ ესპანეთში დაბრუნება შეიძლება მართლაც შეეძლო, მაგრამ აღარ იცოდა, როგორ დაებრუნებინა საკუთარი გული იმ ადგილას, სადაც ომარის შეხვედრამდე იყო.

ხოლო დერეფანში, პალატის კართან, ომარი იდგა და კედელს მიყრდნობოდა.

მასაც თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე.

— მაპატიე, მარია... — ჩაიჩურჩულა მან. — მე შენ გაშვებას კი არ ვირჩევ... უბრალოდ, შენს დაკარგვას ვეღარ გადავიტან.

მაგრამ ამ სიტყვებს მარია ვერ გაიგებდა.

და ასე, ორი ადამიანი, რომლებსაც ერთმანეთის დაკარგვის ეშინოდათ, პირველად აღმოჩნდნენ ერთმანეთისგან დაშორების პირას.

#პეტრას_საიდუმლო
#თავი_მეთერთმეტე
Დრო რომელიც დაგვრჩა 💚

საავადმყოფოს პალატაში სიჩუმე ჩამოწოლილიყო.

მარია ფანჯარასთან იწვა და გარეთ იყურებოდა, დაღამდა და მის გულშიც სიბნელე იყო. ომარის სიტყვები კვლავ გონებაში უტრიალებდა. მან ესპანეთში დაბრუნების უფლება მისცა, როგორც დაჰპირდა, მაგრამ მარია ახლა უკვე აღარ იყო დარწმუნებული, რომ ეს ნამდვილად სურდა.

ომარი საწოლთან იჯდა და ტელეფონში რაღაცას კითხულობდა. მთელი დღე მარიას გვერდით გაატარა და მხოლოდ რამდენიმე წუთით თუ მოისვენა.

— ომარ... — ჩუმად დაუძახა მარიამ.

ომარმა მაშინვე ასწია თავი.

— გისმენ. რამე ხომ არ გტკივა?

— არა, კარგად ვარ. უბრალოდ, მინდა, სახლში წახვიდე და დაისვენო. მთელი დღე აქ გაატარე. ალბათ, ძალიან დაიღალე.

ომარმა ტელეფონი გვერდით გადადო.

— შენ როგორ წარმოგიდგენია, ახლა სახლში წავიდე და მშვიდად დავიძინო?

— ექიმმა თქვა, რომ ჩემი მდგომარეობა უკეთესია. აღარ არის საჭირო, მთელი დღე აქ იჯდე.

— ჩემთვის საჭიროა, მარია.

ქალმა მზერა მისკენ შეაბრუნა.

— რატომ?

ომარი რამდენიმე წამით გაჩუმდა. უნდოდა, ეთქვა, რომ მისგან მოშორებით ყოფნა არ შეეძლო, მაგრამ იცოდა, რომ ასეთი სიტყვები მხოლოდ უფრო გაართულებდა ყველაფერს.

— იმიტომ, რომ მინდა, დარწმუნებული ვიყო, კარგად ხარ, — უპასუხა ბოლოს.

მარიას გულში სითბო და ტკივილი ერთდროულად იგრძნო.

— იმ პატარა მდივანზე მთელი ღამე როგორ დაიძინებ?

ომარს გაეღიმა.

— შენ ჩემზე ნუ ღელავ.

— როგორ არ ვიღელვო? ჩემი ქმარი ხარ.

ეს სიტყვები უნებურად წამოსცდა.

ორივემ ერთმანეთს შეხედა.

მარიამ მაშინვე მზერა აარიდა, ომარს კი გულში რაღაც ჩაეკუმშა. მას სურდა, ეს სიტყვები კიდევ ერთხელ გაეგონა, მაგრამ არ უნდოდა, მარიას თავი ვალდებულად ეგრძნო.

— მართალია, შენი ქმარი ვარ, — ჩუმად უთხრა მან. — და სანამ აქ ხარ, შენზე ზრუნვას არ შევწყვეტ.

— ომარ, მე არ მინდა, ჩემ გამო დაიტანჯო.

— უკვე გვიანია, მარია.

ქალმა გაკვირვებით შეხედა.

ომარმა მხოლოდ სუსტად გაუღიმა და წამოდგა.

— დაიძინე. მე აქ ვიქნები.

მან პატარა მდივანი საწოლთან ახლოს მიაჩოჩა, ზედ დაწვა და ქურთუკი თავქვეშ ამოიდო.

— ასე აპირებ დაძინებას? — ჰკითხა მარიამ.

— დიახ, ქალბატონო მორალეს.

მარიას პირველად გაეღიმა იმ ღამეს.

— საშინელი ქმარი ხარ.

— რატომ?

— საწოლში ადგილი გაქვს და მაინც მდივანზე იძინებ.

ომარს გაეცინა.

— თუ შენს საწოლში დავწექი, მერე მეტყვი, რომ შეთანხმებას ვარღვევო.

მარიას ღიმილი სახეზე შეაშრა. ომარმაც მაშინვე ინანა თავისი ნათქვამი.

— მარია, მე...

— არაფერია, ომარ. დაიძინე.

ქალმა თვალები დახუჭა.

ომარი ზურგზე დაწვა და ჭერს მიაშტერდა. რამდენიმე წუთში მარიას მშვიდი სუნთქვა გაიგონა. თავი მისკენ შეაბრუნა და დიდხანს უყურებდა.

— კიდევ ერთი ღამე... — ჩაიჩურჩულა მან. — მხოლოდ კიდევ ერთი ღამე შენ გვერდით.

თუმცა მაშინ ჯერ არ იცოდა, რომ მომდევნო დღე ორივესთვის ბევრად უფრო მძიმე იქნებოდა, ვიდრე წარმოედგინა.

---

დილით პალატის კარი ფრთხილად გაიღო.

პირველი სამირა შემოვიდა, უკან კი ლეილა, ხალიდი და იანისი მოჰყვნენ.

— მარია! — სიხარულით წამოიძახა სამირამ და საწოლთან მივიდა. — როგორ ხარ? უკეთ გრძნობ თავს?

— ბევრად უკეთ, — გაუღიმა მარიამ. — მიხარია, რომ მოხვედით.

სამირა ფრთხილად ჩაეხუტა, შემდეგ კი დედას დაუთმო ადგილი.

ლეილა საწოლთან მივიდა და მარიას შუბლზე აკოცა.

— ჩემო ძვირფასო, როგორ შეგვაშინე...

— ახლა კარგად ვარ, ქალბატონო ლეილა.

— რამდენჯერ უნდა გითხრა, რომ შეგიძლია, ლეილა დამიძახო? — გაუღიმა ქალმა. — ამ ოჯახში უცხო აღარ ხარ.

მარიას თვალები სითბოთი აევსო.

— მადლობა, ლეილა.

ამ დროს იანისმა მდივანზე მძინარე ომარი შენიშნა და ჩუმად გაეცინა.

— ეს კაცი საერთოდ როდის იძინებს?

მის ხმაზე ომარმა თვალები გაახილა.

— შენ აქ რას აკეთებ?

— დილა მშვიდობისა შენც, მეგობარო, — უპასუხა იანისმა. — მოვედი, რომ სახლში წაგიყვანო. გამოიცვალე, მოწესრიგდი და ცოტა დაისვენე.

— არ მჭირდება.

— ომარ, შეხედე საკუთარ თავს. წვერი მოგეზარდა, თვალები ჩაგიშავდა და მგონი, ბოლო ორი დღეა სარკეში არც ჩაგიხედავს.

სამირას გაეცინა.

— მართალია, ძმაო. საშინლად გამოიყურები.

იანისმა ომარს მხარზე ხელი დაადო.

— წამოდი. რამდენიმე საათში ისევ აქ იქნები.

ომარმა მარიას შეხედა.

— მალე დავბრუნდები.

— არ იჩქარო, — უთხრა ქალმა. — აქ მარტო არ ვარ.

ომარს ეს სიტყვები გულზე მოხვდა, თუმცა არაფერი შეიმჩნია.

— კარგი. მალე გნახავ.

მან მარიას შუბლზე აკოცა და იანისს გაჰყვა.

პალატაში ლეილა, ხალიდი და სამირა დარჩნენ.

რამდენიმე წუთის შემდეგ ლეილა. Ქმარს და ქალიშვილს სთხოვა:

— სამირა, შვილო, ხალიდ, თუ შეიძლება, ცოტა ხნით მარტო დამტოვეთ მარიასთან.

სამირამ დედას გაუღიმა. მიხვდა, რომ მას მარიასთან საუბარი სურდა.

— რა თქმა უნდა, დედა.

ხალიდმა თავი დაუქნია და ორივე პალატიდან გავიდა.

ლეილა მარიას საწოლთან ჩამოჯდა.

— ახლა მინდა, რაღაც გითხრა, ჩემო გოგო.

მარია დაიბნა.

— რამე მოხდა?

ლეილამ თავი გააქნია. შემდეგ მარიას ხელი ფრთხილად აიღო და ხელისგულზე აკოცა.

მარია გაოგნებული დარჩა.

— ლეილა, რას აკეთებთ?

ქალმა მეორე ხელზეც აკოცა და თვალები ცრემლებით აევსო.

— მადლობას გიხდი, შვილო.

— რისთვის?

— ჩემი შვილის სიცოცხლე გადაარჩინე. შენ მის წინ გადაეფარე, როცა ტყვია ესროლეს. შეიძლებოდა, დღეს ომარი დამეკარგა. შეიძლებოდა, ჩემი ცხოვრება მთლიანად დანგრეულიყო. მაგრამ შენ... შენ საკუთარი სიცოცხლე საფრთხეში ჩაიგდე მის გადასარჩენად.

მარიას თვალები აემღვრა.

— იმ მომენტში ამაზე არ მიფიქრია. უბრალოდ, ვიცოდი, რომ ომარი არ უნდა მომკვდარიყო.

ლეილამ მის ხელს აკოცა და შუბლზე მიიდო.

— სწორედ ამიტომ ხარ ჩემთვის განსაკუთრებული. შენ არ იფიქრე, ვინ იყო დამნაშავე, ვინ იმსახურებდა გადარჩენას. უბრალოდ, საყვარელი ადამიანის დაცვა გინდოდა.

მარია გაჩუმდა.

ლეილამ მის სახეზე ხელი ნაზად ჩამოუსვა.

— იცი, მარია, ომარი ბავშვობიდან ასეთი იყო. ყველას ეხმარებოდა, ყველას იცავდა, მაგრამ საკუთარ გულს არასოდეს აჩვენებდა. როცა მამამისი ავად გახდა და ოჯახის საქმეების მართვა საკუთარ თავზე აიღო, თითქოს ერთ ღამეში გაიზარდა. ყველასთვის ძლიერი უნდა ყოფილიყო.

ქალმა ამოიოხრა.

— მაგრამ მე მისი დედა ვარ. ვხედავ, როგორ გიყურებს.

მარიამ მზერა დახარა.

— ლეილა...

— არა, ჯერ მომისმინე. არ მინდა, თავი უხერხულად იგრძნო. ვიცი, რომ თქვენი ქორწინება მოულოდნელი იყო და თავიდან მხოლოდ შეთანხმება გქონდათ. ვიცი, რომ შენ ესპანეთში დაბრუნება გინდა. ომარმაც მითხრა, რომ ამას დაგპირდა.

მარია ჩუმად უსმენდა.

— მაგრამ ერთი რამ მინდა იცოდე, — განაგრძო ლეილამ. — არავის მისცე უფლებას, შენ ნაცვლად გადაწყვიტოს, სად არის შენი ბედნიერება. არც ჩემს შვილს და არც სხვას. თუ ესპანეთში დაბრუნება გინდა, მე თავად მიგაცილებ აეროპორტში. მაგრამ თუ ოდესმე იგრძნობ, რომ აქ გინდა დარჩენა, ამ სახლში ყოველთვის გექნება ადგილი.

მარიას ცრემლი ჩამოუგორდა ლოყაზე.

— რატომ ხართ ჩემ მიმართ ასეთი კეთილი? მე ხომ სულ ცოტა ხანია, რაც გიცნობთ.

ლეილამ გაუღიმა.

— ზოგჯერ ადამიანი წლების განმავლობაში იცნობ სხვას და მაინც ვერ ხედავს მის გულს. ზოგჯერ კი რამდენიმე დღეც საკმარისია იმის გასაგებად, ვინ დგას შენ წინ. შენ ჩემი შვილისთვის ძვირფასი გახდი, მარია. ეს უკვე საკმარისია იმისთვის, რომ მეც მიყვარდე.

მარია ვეღარ შეიკავა ცრემლები.

ლეილა ფრთხილად მოეხვია.

მარია მის მხარზე ატირდა, როგორც დიდი ხნის უნახავ დედასთან.

— დედაჩემის შემდეგ არავის უჩვენებია ჩემთვის ასეთი სითბო, — ჩუმად თქვა მან. — ზოგჯერ ისე მენატრება, რომ სუნთქვაც მიჭირს.

ლეილამ უფრო მაგრად ჩაიკრა გულში.

— ვიცი, ჩემო გოგო. ვიცი, როგორი რთულია დედის დაკარგვა. ვერასოდეს შევცვლი მას, მაგრამ თუ ოდესმე დაგჭირდება ადამიანი, ვისაც გულს გადაუშლი, მე აქ ვიქნები.

მარიამ თვალები დახუჭა.

ამ რამდენიმე წუთში მან იგრძნო, რომ ალ-ხალიდების ოჯახი მისთვის მხოლოდ დროებითი თავშესაფარი აღარ იყო.

და სწორედ ამიტომ ეშინოდა წასვლის.

---

მანქანა საავადმყოფოს პარკინგიდან გამოვიდა.

იანისი საჭეს მართავდა, ომარი კი გვერდით იჯდა და ფანჯრიდან იყურებოდა. მთელი გზა ჩუმად იყო.

— რაღაც უნდა გკითხო, — თქვა ბოლოს იანისმა.

— მკითხე.

— მარია მართლა აპირებს ესპანეთში დაბრუნებას?

ომარმა თავი შეაბრუნა.

— დიახ. როგორც კი მგზავრობას შეძლებს, გავუშვებ.

— და შენ?

— მე რა?

— შენ რას აპირებ, როცა წავა?

ომარმა ამოისუნთქა.

— ჩვეულებრივ ცხოვრებას დავუბრუნდები.

იანისს ჩაეცინა.

— შენ თვითონ გჯერა ამის?

ომარმა მეგობარს მკაცრად შეხედა.

— იანის.

— კარგი, კარგი. აღარაფერს ვამბობ.

რამდენიმე წუთი სიჩუმე ჩამოვარდა, თუმცა იანისი კვლავ ჩაფიქრებული იყო.

ომარმა მას გვერდულად შეხედა.

— სხვათა შორის, ერთი რამ შევამჩნიე.

— რა?

— ჩემი დის მიმართ რაღაც განსაკუთრებულ ინტერესს იჩენ.

იანისს გაეცინა, მაგრამ ამჯერად თემა არ შეუცვლია.

— მართალი ხარ.

ომარი მისკენ შებრუნდა.

— ანუ არ უარყოფ?

— რა აზრი აქვს უარყოფას? შენ ხომ იცი, რომ შენთვის ტყუილის თქმა არ შემიძლია.

ომარს ღიმილი შეეპარა.

— აბა, გისმენ.

იანისმა წამით გზა შეათვალიერა, შემდეგ კი მშვიდად განაგრძო:

— სამირა ძალიან მომწონს, ომარ. თავიდან მეგონა, უბრალოდ, შენი და იყო და მის მიმართ ბუნებრივად ვგრძნობდი სითბოს. მაგრამ ბოლო დროს მივხვდი, რომ ეს სხვა რამეა. მასთან საუბარი მიხარია, მის გვერდით ყოფნა მსიამოვნებს და როცა ცუდადაა, მეც ვნერვიულობ.

ომარი ჩუმად უსმენდა.

— მინდა, მასთან ურთიერთობა ვცადო, — განაგრძო იანისმა. — ოღონდ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ შენ წინააღმდეგი არ იქნები.

ომარმა რამდენიმე წამით შეხედა მეგობარს.

— იცი, რამდენი წელია, რაც ერთმანეთს ვიცნობთ?

— ძალიან კარგად ვიცი.

— ვიცი, რომ სანდო ადამიანი ხარ. ვიცი, რომ რთულ დროს არასოდეს მიმატოვებდი. მაგრამ სამირა ჩემი პატარა დაა. მისთვის ტკივილის მიყენებას ვერავის ვაპატიებ.

იანისს გაეღიმა.

— მაგას სიკვდილი მირჩევნია.

ომარს გაეცინა.

— ნუ დრამატიზებ.

— სერიოზულად გეუბნები. სამირას არასოდეს მოვექცევი ისე, რომ თავი დაუფასებლად იგრძნოს. არ გთხოვ, რომ ყველაფერი ახლავე გადაწყვიტო. უბრალოდ, მინდა, ნება მომცე, მასთან ურთიერთობა დავიწყო.

ომარი ფანჯარას მიუბრუნდა და ცოტა ხანს დაფიქრდა.

— თუ მასაც იგივე გრძნობა ექნება, წინააღმდეგი არ ვარ.

იანისს სახე გაუნათდა.

— მართლა?

— დიახ. მაგრამ ერთი პირობით.

— ვიცოდი, რომ რაღაცას მოაყოლებდი.

ომარმა მეგობარს სერიოზულად შეხედა.

— თუ ოდესმე ჩემს დას ატკენ გულს, ჩვენს მრავალწლიან მეგობრობას დავივიწყებ.

იანისმა ხელი გულზე მიიდო.

— სიტყვას გაძლევ, ომარ. სამირას ტკივილს არასოდეს გავხდები მიზეზი.

ომარმა თავი დაუქნია.

— კარგი. ახლა კი ვნახოთ, თვითონ სამირა რას ფიქრობს შენზე.

იანისს გაეღიმა.

— იმედია, შენზე უკეთეს აზრზეა.

ომარს ხმამაღლა გაეცინა.

— ძალიან გაბედული გახდი, მეგობარო.

მანქანაში პირველად იგრძნობოდა სიმსუბუქე იმ მძიმე დღეების შემდეგ.

თუმცა ომარმა იცოდა, რომ სახლში დაბრუნების შემდეგ კვლავ მოუწევდა იმ გადაწყვეტილებასთან გამკლავება, რომლის მიღებაც ყველაზე მეტად უჭირდა.

მარიას გაშვება.

---

ორი დღე გავიდა.

მარია საავადმყოფოდან გაწერეს. ექიმმა გააფრთხილა, რომ მხარი უნდა დაესვენებინა, წამლები დროულად მიეღო და ჭრილობის მდგომარეობა მუდმივად ეკონტროლებინა.

ომარი მთელი დრო მის გვერდით იყო.

მან მარიას ნივთები ჩაალაგა, ექიმის მითითებები ჩაიწერა და მანქანამდე ფრთხილად მიაცილა.

— ნელა იარე, — უთხრა, როცა მარია მანქანაში ჯდებოდა.

— ომარ, ფეხები ისევ მაქვს, ხომ იცი?

— ვიცი, მაგრამ ექიმმა ზედმეტი მოძრაობა აგიკრძალა.

— მგონი, ახლა შენ უფრო მეტად გჭირდება ექიმი, ვიდრე მე.

ომარს გაეღიმა.

— შეიძლება.

მან მარიას ღვედი შეუკრა და მანქანის კარი დახურა.

გზაში თითქმის არ უსაუბრიათ.

მარია ფანჯრიდან ქალაქს უყურებდა. რამდენიმე დღის წინ ამ ქუჩებში შიშით მოძრაობდა, ახლა კი აქედან წასვლაზე ფიქრობდა.

ომარი კი საჭეს ჩაჰკირკიტებდა და ცდილობდა, არ შეეხედა მისთვის.

იცოდა, რომ დრო სწრაფად გადიოდა.

---

ალ-ხალიდების სახლში დაბრუნება ყველასთვის სასიხარულო იყო.

ლეილამ მარია ზღურბლთანვე ჩაიკრა გულში, სამირამ კი მაშინვე ჰკითხა, რამე ხომ არ სჭირდებოდა.

— დღეს არაფერზე იფიქრო, — უთხრა ლეილამ. — დაისვენებ, ჩვენ კი ყველაფერს მოვაგვარებთ.

— მადლობა, ლეილა.

ხალიდიც მიუახლოვდა და თბილად გაუღიმა.

— კეთილი იყოს შენი დაბრუნება სახლში შვილო.

ამ სიტყვაზე მარიას გული შეეკუმშა.

სახლში.

ეს სიტყვა მისთვის უცნაურად ძვირფასი გახდა.

საღამოს ოჯახმა გადაწყვიტა, ერთად ევახშმათ. სუფრას იანისიც შეუერთდა.

სამირა მის გვერდით იჯდა. იანისი ხშირად უღიმოდა, სამირა კი ცდილობდა, ეს ღიმილები შეუმჩნეველი დაეტოვებინა, თუმცა ლეილას არაფერი გამოჰპარვია.

— იანის, კიდევ ცოტა სალათი აიღე, — უთხრა ქალმა.

— მადლობა, ქალბატონო ლეილა.

— რამდენჯერ უნდა გითხრა, რომ შეგიძლია, უბრალოდ ლეილა დამიძახო?

— კარგი, ლეილა.

სამირას გაეღიმა.

— დედა, მგონი, იანისს შენ უფრო უყვარხარ, ვიდრე ჩვენ.

— თუ ასეა, ცუდი გემოვნება ნამდვილად არ ჰქონია, — სიცილით უპასუხა ლეილამ.

სუფრასთან სიცილი გაისმა.

ომარმა დასა და იანისს გადახედა. მეგობრის თვალებში ისეთი სითბო დაინახა, რომ გულში გაეღიმა. უხაროდა, რომ სამირას გვერდით ადამიანი იყო, რომელსაც ენდობოდა.

შემდეგ მარიას შეხედა.

ქალი ჩუმად იჯდა და ოჯახს უსმენდა. ხანდახან იღიმოდა, ზოგჯერ კი ფიქრებში იკარგებოდა.

ომარმა შენიშნა, რომ მარიას თითქმის არაფერი ეჭამა.

— მარია, რამე ხომ არ გინდა? — ჰკითხა.

— არა, მადლობა. ყველაფერი ძალიან გემრიელია.

— დარწმუნებული ხარ?

— დიახ, ომარ.

ლეილამ შვილს შეხედა, შემდეგ კი მარიას.

— თუ დაიღალე, შეგიძლია ოთახში ახვიდე, შვილო.

— ჯერ არა, ლეილა. თქვენთან ყოფნა მინდა.

ომარმა ეს სიტყვები გულში ჩაიმარხა.

შენთან ყოფნა მინდა.

ნეტავ, ეს სიტყვები მისთვისაც ეთქვა ისე, რომ მათ უკან დამალული ნამდვილი გრძნობა გაემხილა.

ვახშამი დიდხანს გაგრძელდა. ხალიდი იანისს კომპანიის ახალ გეგმებზე ესაუბრებოდა, ლეილა და სამირა კი მარიას ესპანეთზე ეკითხებოდნენ.

— მადრიდში პირველად რომ დავბრუნდები, ალბათ, დედაჩემის საფლავზე წავალ, — თქვა მარიამ ჩუმად. — ძალიან მომენატრა.

ლეილამ მის ხელს ხელი დაადო.

— აუცილებლად წახვალ, ჩემო გოგო.

ომარმა მზერა დახარა.

მან იცოდა, რომ მარიასთვის ესპანეთი მხოლოდ ქვეყანა არ იყო. იქ მისი წარსული, ოჯახი, მოგონებები და ცხოვრების დიდი ნაწილი ელოდა.

მაგრამ ახლა იქ მისი გულიც უნდა დაბრუნებულიყო.

იმ გულით, რომელიც უკვე ომარს ეკუთვნოდა, თუმცა ამას თავად მარია ჯერ კიდევ ვერ ამბობდა.

---

ვახშმის შემდეგ მარია და ომარი საძინებელში ავიდნენ.

ოთახში სიმშვიდე იყო. მარიამ საწოლთან ჩამოჯდა, ომარი კი კარადასთან მივიდა და იქიდან პატარა საქაღალდე გამოიღო.

— მარია, რაღაც უნდა გაჩვენო.

ქალი მისკენ შებრუნდა.

— რა არის?

ომარი მის წინ დადგა და საქაღალდე გაუწოდა.

მარია რამდენიმე წამი უყურებდა, შემდეგ ფრთხილად გამოართვა.

პირველივე გვერდზე დიდი ასოებით დაწერილი სიტყვები დაინახა.

განქორწინების შეთანხმება.

თითქოს ოთახში ჰაერი გაქრა.

მარია უძრავად იჯდა და ფურცლებს უყურებდა. თვალები სტკიოდა, მაგრამ არ უნდოდა, ომარს შეემჩნია.

— ეს რა არის? — ჰკითხა, თუმცა პასუხი უკვე იცოდა.

ომარი მის წინ ჩაიმუხლა.

— ჩვენი შეთანხმების დასრულებისთვის საჭირო საბუთებია. იურისტს ვესაუბრე. ყველაფერი კანონიერად იქნება გაფორმებული. როცა მოისურვებ, ხელს მოაწერ და თავისუფალი იქნები.

მარია ფურცლებს ჩაჰკირკიტებდა.

თავისუფალი.

ეს იყო სიტყვა, რომლის მოსმენასაც თავიდან ასე ელოდა. ახლა კი მისი გაგონებისას ისეთი ტკივილი იგრძნო, თითქოს ვიღაც გულიდან რაღაცას აცლიდა.

— ასე მალე მოაგვარე ყველაფერი? — ჰკითხა ჩუმად.

— მინდოდა, შენთვის ზედმეტი საზრუნავი არ დამეტოვებინა.

— გასაგებია.

მარია საქაღალდეს დახედა და ფურცლები გაასწორა, თითქოს მათი დალაგება დაეხმარებოდა, რომ საკუთარი გრძნობები დაემალა.

ომარი მის სახეს აკვირდებოდა.

— მარია, თუ გინდა, შეგიძლია მოგვიანებით გაეცნო. არ არის აუცილებელი, ახლავე გადაწყვიტო.

— არა, ყველაფერი გასაგებია.

ქალმა საქაღალდე საწოლზე დადო.

მისი ხმა მშვიდი იყო, მაგრამ თითები ოდნავ უკანკალებდა.

ომარმა ეს შეამჩნია.

— გეწყინა?

მარია მაშინვე მისკენ შებრუნდა.

— რატომ უნდა მწყენოდა?

ომარმა პასუხი ვერ გასცა.

— თავიდანვე ვიცოდით, რომ ჩვენი ქორწინება დროებითი იყო, — განაგრძო მარიამ. — შენ პირობა შეასრულე. მე კი მადლობელი ვარ ყველაფრისთვის, რაც ჩემთვის გააკეთე.

ომარს უნდოდა, ეთქვა, რომ ეს საბუთები მისთვისაც ტკივილი იყო. უნდოდა, ეთქვა, რომ ხელი არ მოუწერდა, თუ თავად მარია არ მოისურვებდა, რომ არასოდეს აიძულებდა წასვლას.

მაგრამ ბოლოს მხოლოდ ეს თქვა:

— მინდა, თავისუფლად იგრძნო თავი. აღარ მინდა, ჩემ გამო რაიმე ვალდებულება გქონდეს.

მარია თავს უქნევდა, თითქოს ყველაფერი ესმოდა.

სინამდვილეში კი მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობდა.

თუ ასე ძალიან გინდა, რომ თავისუფალი ვიყო, რატომ მტკივა შენი გაშვება ასე?

მას ტირილი უნდოდა. უნდოდა, ომარის მკერდზე მიედო თავი და ეთქვა, რომ არ სურდა განქორწინება, რომ აღარ უნდოდა ესპანეთში დაბრუნება, რომ მის გვერდით ყოფნა ახლა ყველაფერზე მეტად სჭირდებოდა.

მაგრამ ვერ შეძლო.

არ უნდოდა, ომარს მისი დარჩენა შეცოდების ან მოვალეობის გამო მოესურვებინა.

— მადლობა, ომარ, — თქვა ბოლოს.

ომარმა თავი დახარა.

— არაფრის.

რამდენიმე წამი ჩუმად იყვნენ.

შემდეგ ომარი წამოდგა, მაგიდასთან მივიდა და იქიდან მეორე კონვერტი აიღო.

— კიდევ ერთი რამ მაქვს შენთვის.

მარიამ კონვერტს დახედა.

— ეს რა არის?

ომარმა გაუწოდა.

— შენი თვითმფრინავის ბილეთები.

ქალს თითები გაეყინა.

ნელა გახსნა კონვერტი და ბილეთები ამოიღო.

მისი სახელი, გვარი, ფრენის ნომერი და გამგზავრების დრო ეწერა.

გამგზავრება — 3 დღის შემდეგ.

მარია დიდხანს უყურებდა ბილეთებს.

— 3 დღის შემდეგ?

— დიახ. პირდაპირი რეისი არ იყო, მაგრამ ეს ვარიანტი ყველაზე მოსახერხებელია. ექიმმა მითხრა რომ 2 დღეში ჩვეულებრივად იქნები. ფრენა შენთვის უსაფრთხოა, წახვალ.

ომარმა მცირე პაუზა გააკეთა.

— აეროპორტამდე მე მიგიყვან.

მარიამ ბილეთები კონვერტში დააბრუნა.

— უკვე ყველაფერი დაგეგმილი გაქვს.

— მინდოდა, შენთვის ყველაფერი მარტივი ყოფილიყო.

ქალმა თავი დაუქნია.

— რა თქმა უნდა.

ომარმა იგრძნო, რომ მარიას რაღაცის თქმა უნდოდა, მაგრამ საკუთარ თავს აჩერებდა.

— მარია, თუ გინდა, ფრენა შეიძლება გადავდოთ.

ქალმა სწრაფად ასწია თავი.

— არა! — წამოიძახა და მაშინვე შეარბილა ხმა. — არა, არ არის საჭირო. თუ ყველაფერი მზად არის, წავალ.

ომარი გაჩუმდა.

მარიამ კონვერტი მაგიდაზე დადო და ფანჯარასთან მივიდა. ზურგით იდგა, რათა ომარს მისი თვალები არ დაენახა.

— მადლობა ყველაფრისთვის, — თქვა მან. — შენ რომ არა, შეიძლება დღეს ცოცხალიც აღარ ვყოფილიყავი. არასოდეს დაგივიწყებ იმას, რაც ჩემთვის გააკეთე.

ომარი ნელა მიუახლოვდა.

— მარია, არ მინდა, ჩემთან გატარებული დრო მხოლოდ ვალის გრძნობით გახსოვდეს.

— ვალის გრძნობა არ მაქვს, ომარ.

— მაშინ რა გაქვს?

ქალი გაჩუმდა.

ერთი წამით ყველაფერი მზად იყო, რომ ეთქვა.

მიყვარხარ.

ეს სიტყვა ენაზე მოადგა, მაგრამ მარიამ თვალები დახუჭა და თავი გააქნია.

— არაფერი, — უპასუხა ბოლოს. — უბრალოდ, მადლობელი ვარ.

ომარმა იგრძნო, როგორ დაენგრა გულში უკანასკნელი იმედიც.

— გასაგებია.

ის კარისკენ წავიდა.

— ომარ...

მამაკაცი შეჩერდა და შემობრუნდა.

მარია მისკენ შეტრიალდა. თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე, თუმცა ცდილობდა, გაეღიმა.

— წასვლამდე შეგვიძლია ერთად წავიდეთ სადმე?

ომარის სახეზე მოულოდნელი სინაზე გამოჩნდა.

— რა თქმა უნდა. სადაც გინდა, იქ წაგიყვან.

— მადლობა.

ომარი რამდენიმე წამი უყურებდა, შემდეგ კი მიუახლოვდა და შუბლზე აკოცა.

— ღამე მშვიდობისა, მარია.

— ღამე მშვიდობისა, ომარ.

მამაკაცი ოთახიდან გავიდა და კარი ჩუმად მიხურა.

მარია ისევ ფანჯარასთან იდგა.

რამდენიმე წამი თავს იკავებდა, შემდეგ კი ნელა ჩაიკეცა სავარძელში. კონვერტი ხელში მოიქცია და ცრემლები ვეღარ შეიკავა.

— მხოლოდ 3 დღე — ჩაიჩურჩულა მან. — მხოლოდ 3 დღე დამრჩა შენთან.

მეორე ოთახში ომარი აივანზე იდგა და ღამის ცას უყურებდა. ხელში ტელეფონი ეჭირა, მაგრამ ეკრანისთვის არც კი შეუხედავს.

მისი გონება მხოლოდ მარიას გარშემო ტრიალებდა.

Რამდენიმე დღეში აეროპორტში მიიყვანდა.

უყურებდა, როგორ გაივლიდა მარია გასასვლელში და როგორ გაუჩინარდებოდა ხალხის ნაკადში.

ომარმა თვალები დახუჭა.

— თუ ეს არის შენი ბედნიერების ფასი, მარია, გადავიხდი... — ჩაიჩურჩულა მან. — ოღონდ ოდესმე გაიგო, რომ ჩემი გაშვება ყველაზე რთული გადაწყვეტილება იყო ჩემს ცხოვრებაში.

მაგრამ მას არ შეეძლო სცოდნოდა, რომ მეორე ოთახში მარია იმავე სიტყვებს ფიქრობდა.

ორივეს შეეძლო, ყველაფერი შეეცვალა ერთი გულწრფელი აღიარებით.

ორივეს შეეძლო, ეთქვა, რომ სიყვარული უკვე დიდი ხანია შეთანხმებაზე ძლიერი გახდა.

მაგრამ ორივე დუმდა.

და ახლა მათ წინ მხოლოდ 3 დღე იყო დარჩენილი — რომლის ყოველი წუთიც შეიძლებოდა უკანასკნელი ყოფილიყო მათ საერთო ცხოვრებაში.

გაგრძელება იქნება... 💚