Პეტრას საიდუმლო. დასასრული (თავი 12 და 13)

#პეტრას_საიდუმლო
#თავი_მეთორმეტე

მხოლოდ ერთი ღამე 💚

ორი დღე ჩვეულებრივად გავიდა ალ-ხალიდების სახლში.

მარიას ჯანმრთელობა დღითიდღე უმჯობესდებოდა. მხრის ჭრილობა ჯერ კიდევ აწუხებდა, თუმცა ტკივილი თანდათან უყუჩდებოდა და უკვე თავისუფლად გადაადგილებაც შეეძლო. ლეილა გამუდმებით ზრუნავდა მასზე, ხალიდი ყოველ დილით ეკითხებოდა, როგორ გრძნობდა თავს, სამირა კი ცდილობდა, მარია მოწყენილობისთვის არ გაეწირა.

იანისიც ხშირად სტუმრობდა ოჯახს. ზოგჯერ ომართან კომპანიის საქმეებზე საუბრობდა, ზოგჯერ კი სამირას გვერდით იკავებდა ადგილს და საათობით ესაუბრებოდა. სამირა მის გამოჩენას ყოველთვის სიხარულით ხვდებოდა, თუმცა ამას კარგად მალავდა. იანისს კი უკვე აღარ შეეძლო, დაემალა ღიმილი, რომელიც მის სახეზე სამირას დანახვისას ჩნდებოდა.

ყველაფერი მშვიდად მიდიოდა.

თითქოს ამ სახლში არ არსებობდა არც ფარისის საფრთხე, არც წარსულის საიდუმლოებები და არც ის სამი დღე, რომელიც მარიას გამგზავრებამდე დარჩენოდა.

მაგრამ ომარმა იცოდა, რომ დრო იწურებოდა.

ყოველ დილით იღვიძებდა იმ ფიქრით, რომ მალე მარია მის გვერდით აღარ იქნებოდა. ცდილობდა, ჩვეულებრივად მოქცეულიყო, არ შეემჩნია, როგორ უჭირდა მისი გაშვება, თუმცა მარიას ყოველი ღიმილი კიდევ უფრო ართულებდა ამ გადაწყვეტილებას.

მარიაც იმავეს განიცდიდა.

მას შეეძლო, უბრალოდ ეთქვა, რომ დარჩენა სურდა. შეეძლო, ომარისთვის ეღიარებინა, რომ ესპანეთში დაბრუნება აღარ იყო ის ოცნება, რომლისკენაც მთელი გულით ისწრაფოდა.

მაგრამ ეშინოდა.

ეშინოდა, რომ ომარი მხოლოდ იმიტომ არ გაუშვებდა, რომ მისთვის გული დაეწვა. ეშინოდა, რომ მისთვის სიყვარული მხოლოდ ვალდებულება იქნებოდა და არა ნამდვილი გრძნობა.

ამიტომ ორივე დუმდა.

და დადგა გამგზავრების წინა დღეც.

დილით მარია საძინებელში ფანჯარასთან იდგა და თმას ივარცხნიდა, როდესაც კარი გაიღო.

ომარი შემოვიდა. მუქი ლურჯი პერანგი ეცვა, სახელოები იდაყვებამდე აეკეცა, სახეზე კი ისეთი ღიმილი ჰქონდა, რომელსაც მარია ბოლო დღეებში იშვიათად ხედავდა.

— დილა მშვიდობისა, ქალბატონო მორალეს.

მარია მისკენ შებრუნდა.

— დილა მშვიდობისა. ასეთი კარგი განწყობის მიზეზი რა არის?

— დღეს სადმე უნდა წაგიყვანო.

— სად?

— საიდუმლოა.

მარიას გაეღიმა.

— ომარ, ხომ იცი, საიდუმლოები საერთოდ არ მიყვარს.

— ვიცი. მაგრამ ეს ისეთი საიდუმლოა, რომლის გამოც ცოტა ხნით მაინც მაპატიებ.

— რა უნდა გაპატიო?

ომარმა მხრები აიჩეჩა.

— ჯერ არ ვიცი. შეიძლება გზაში გავიგოთ.

მარიას გაეცინა. რამდენიმე დღის შემდეგ პირველად იგრძნო, რომ წინ ჩვეულებრივი, სასიამოვნო დღე ელოდა და არა გამგზავრებაზე ფიქრით სავსე კიდევ ერთი მძიმე საათი.

— კარგი, სად მივდივართ?

— ჯერ ჩაიცვი კომფორტულად. წყალი წაიღე და მსუბუქი ქურთუკიც წამოიღე. დანარჩენს მე მივხედავ.

— რამდენად შორს მივდივართ?

— საკმარისად შორს იმისთვის, რომ მთელი დღე ჩემთან გაატარო.

ეს სიტყვები ომარმა ღიმილით წარმოთქვა, თითქოს ჩვეულებრივი ხუმრობა იყო.

მაგრამ მარიას გულში რაღაც შეერხა.

მთელი დღე ჩემთან გაატარო...

მას უნდოდა, ეს დღე არასოდეს დასრულებულიყო.

— ნახევარ საათში მზად ვიქნები, — უთხრა მარიამ.

ომარმა კარისკენ დაიხია.

— დაგელოდები ქვემოთ.

როდესაც ოთახიდან გავიდა, მარიამ სარკეში საკუთარ ანარეკლს შეხედა. თვალებში სიხარული და სევდა ერთდროულად ჩასდგომოდა.

ეს მათი უკანასკნელი დღე იყო ერთად.

და მას სურდა, ყოველი წამი დაემახსოვრებინა.

დაახლოებით საათზე მეტი ხნის მგზავრობის შემდეგ მანქანა უდაბნოს გზაზე გავიდა. იორდანიის პეიზაჟი თანდათან იცვლებოდა. ქალაქის ხმაური უკან დარჩა, მის ნაცვლად კი გამოჩნდა კლდოვანი მთები, ქვიშისფერი ფერდობები და მზის შუქით განათებული უსასრულო სივრცე.

მარია ფანჯრიდან იყურებოდა და ყველაფერს აღტაცებით ათვალიერებდა.

— ომარ, ეს ქვეყანა ყოველ ჯერზე ახერხებს ჩემს გაოცებას.

— ჯერ მთავარი არ გინახავს.

მანქანა კიდევ რამდენიმე მოსახვევში შევიდა და ბოლოს გზიდან ზღვისკენ გადაუხვია.

როდესაც ჰორიზონტზე წყლის მოლურჯო-მომწვანო სივრცე გამოჩნდა, მარიამ გაოცებისგან სუნთქვა შეიკრა.

— ღმერთო ჩემო...

ომარმა მანქანა გააჩერა.

მათ წინ მკვდარი ზღვა გადაშლილიყო.

მკვდარი ზღვა დედამიწის ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული ადგილია. სინამდვილეში ის ტბაა, რომლის წყალი უკიდურესად მარილიანია. ზღვის დონიდან დაახლოებით 430 მეტრზე დაბლა მდებარე ეს ადგილი დედამიწის ხმელეთის ყველაზე დაბალი ზედაპირული წერტილის სიახლოვესაა.

მისი სანაპირო თეთრი მარილის კრისტალებით იყო მოფენილი. წყლის ზედაპირი მზის სხივებში ელავდა, შორს კი მოყავისფრო მთები მოჩანდა. ჰაერში სიმშვიდე იგრძნობოდა, ისეთი, თითქოს სამყარო რამდენიმე წუთით შეჩერებულიყო.

ომარმა მანქანის კარი გაუღო.

— კეთილი იყოს შენი მობრძანება მკვდარ ზღვასთან.

მარია გადმოვიდა და სანაპიროსკენ გაემართა. მსუბუქი ნიავი თმას უწეწავდა, ფეხქვეშ კი თეთრი მარილის ნატეხები ჭრიალებდა.

— არასოდეს მინახავს ასეთი რამ, — თქვა მან. — ფოტოებში ლამაზია, მაგრამ რეალობაში... სრულიად განსხვავებულია.

ომარი მის გვერდით დადგა.

— აქ წყალში ჩასვლისას ჩვეულებრივად ვერ ჩაიძირები. მარილის მაღალი შემცველობა ადამიანს ზედაპირზე ტივტივში ეხმარება.

— ანუ შეგიძლია, უბრალოდ დაწვე და წყალმა თვითონ გატაროს?

— დაახლოებით ასეა. ოღონდ თვალებში წყალი არ უნდა მოგხვდეს.

მარიას გაეცინა.

— ისევ ექიმივით მელაპარაკები.

— ვიღაც ხომ უნდა იზრუნოს შენზე.

მარიამ თავი მისკენ შეაბრუნა. ომარი მშვიდად უყურებდა, მაგრამ მის თვალებში ის სითბო დაინახა, რომლის დავიწყებასაც მომავალში ყველაზე მეტად შეეცდებოდა.

— დღეს არაფერზე მინდა ფიქრი, — ჩუმად თქვა მან.

ომარმა თავი დაუქნია.

— მაშინ არაფერზე ვიფიქროთ.

ისინი სანაპიროს გასწვრივ ნელა სეირნობდნენ. მარია ზოგჯერ მარილის უჩვეულო ფორმებს ათვალიერებდა, ზოგჯერ ფოტოებს იღებდა, ზოგჯერ კი უბრალოდ ჩერდებოდა და წყალს უყურებდა.

ერთ მომენტში ომარმა ტელეფონი ამოიღო.

— მოდი, ფოტო გადავიღოთ.

მარია მის გვერდით დადგა. ომარმა ხელი წელზე ფრთხილად მოხვია, ისე, რომ ჭრილობისთვის არ ეტკინა, და კამერის ღილაკს დააჭირა.

ფოტოზე ორივე იღიმოდა.

მარიამ ეკრანს დახედა.

— ლამაზი გამოვიდა.

— იმიტომ, რომ შენ იღიმი.

ქალს გაეღიმა, თუმცა თვალებში სევდა გაუკრთა.

ნეტავ, ეს ფოტო ოდესმე მათთვის მხოლოდ მოგონება არ ყოფილიყო.

ნეტავ, მომავალშიც შეეძლოთ, ერთად ენახათ ასეთი ადგილები.

მაგრამ ეს სურვილი გულში ჩაიტოვა.

### ნებოს მთა — ადგილი, სადაც ცა მიწას უახლოვდება

მკვდარი ზღვის სანაპიროდან დაახლოებით ოცდაათი წუთის მგზავრობის შემდეგ ომარმა მანქანა მთისკენ მიმავალ გზაზე შეიყვანა.

— ახლა სად მივდივართ? — ჰკითხა მარიამ.

— მინდა, კიდევ ერთი ადგილი გაჩვენო. ჩემთვის ის განსაკუთრებულია.

გზა თანდათან მაღლდებოდა. ორივე მხარეს კლდოვანი ფერდობები და მოყავისფრო მიწა მოჩანდა. როდესაც მწვერვალისკენ მიმავალ ტერიტორიაზე ავიდნენ, ომარმა მანქანა გააჩერა.

— ნებოს მთა, — უთხრა მან.

ნებოს მთა იორდანიის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი ისტორიული და რელიგიური ადგილია. ქრისტიანული ტრადიციის თანახმად, სწორედ აქედან იხილა მოსემ აღთქმული მიწა, თუმცა თავად მას იქ შესვლა აღარ ეღირსა.

მთის მწვერვალიდან საოცარი ხედი იშლებოდა. შორს მკვდარი ზღვა მოჩანდა, მის მიღმა კი მთების კონტურები ჰორიზონტს ერწყმოდა. მოწმენდილ ამინდში შესაძლებელია იერიქონისა და იერუსალიმის მიმართულებით მდებარე მიწების დანახვაც.

მარია ჩუმად იდგა და პეიზაჟს ათვალიერებდა.

— აქ თითქოს ყველაფერი უფრო მშვიდია, — თქვა მან. — ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს დრო აღარ არსებობს.

— ალბათ, ამიტომაც მიყვარს ეს ადგილი, — უპასუხა ომარმა. — აქ რომ მოვდივარ, ყველაფერზე სხვანაირად ვფიქრობ. იმაზე, რაც უკვე გავაკეთე, იმაზე, რაც დავკარგე და იმაზეც, რის დაკარგვასაც ვერ შევეგუები.

მარიამ მისკენ გაიხედა.

ბოლო სიტყვებში რაღაც ისეთი გაიგონა, რამაც გული აუჩქარა.

— რის დაკარგვას ვერ შეეგუები? — ჰკითხა ფრთხილად.

ომარმა რამდენიმე წამით შეხედა, შემდეგ კი მზერა ჰორიზონტისკენ გადაიტანა.

— ზოგიერთ ადამიანს, მარია.

ქალს პასუხის გაცემა უნდოდა, მაგრამ ვერ გაბედა.

მათ შორის კვლავ ის უხილავი კედელი იდგა, რომელსაც ვერცერთი ანგრევდა.

ომარმა ხელი გაუწოდა.

— წამოდი. მოსეს მემორიალური მონასტერი უნდა გაჩვენო.

ისინი მონასტრისკენ გაემართნენ. იქ უძველესი ქრისტიანული მემკვიდრეობა, არქეოლოგიური ნაშთები და ბიზანტიური მოზაიკებით შემკული სივრცეები ინახებოდა. მონასტრის ტერიტორიაზე განსაკუთრებული სიმშვიდე სუფევდა. ქვის კედლები საუკუნეების ისტორიას ინახავდა, მოზაიკებზე კი უძველესი ოსტატების ხელით შექმნილი გამოსახულებები ჯერ კიდევ იკითხებოდა.

მარია დიდხანს ათვალიერებდა მოზაიკებს.

— საოცარია, რამდენი რამ გადაურჩა დროს, — თქვა მან.

— ზოგჯერ ის, რაც ყველაზე ძვირფასია, ყველაზე დიდხანს რჩება, — უპასუხა ომარმა.

მარიამ თავი ასწია და მის თვალებში ჩაიხედა.

— ნეტავ, ადამიანებსაც შეეძლოთ ასე.

ომარს გაეღიმა, მაგრამ ღიმილის მიღმა ტკივილი იმალებოდა.

— ადამიანებსაც შეუძლიათ. უბრალოდ, ამისთვის ზოგჯერ მეტი გამბედაობაა საჭირო.

მარია მიხვდა, რომ ომარი მხოლოდ მონასტერზე არ საუბრობდა.

მას შეეძლო, სწორედ ახლა ეთქვა ყველაფერი. ეთქვა, რომ არ სურდა წასვლა, რომ ამ კაცის გვერდით ყოფნა მისთვის უკვე სახლს ნიშნავდა.

მაგრამ სიტყვები ისევ გულში ჩაიკეტა.

ისინი მონასტრის ეზოში კიდევ დიდხანს დარჩნენ, შემდეგ კი ნელა დაბრუნდნენ მანქანასთან.

მზე დასავლეთისკენ იხრებოდა და მთების თავზე ოქროსფერი შუქი იღვრებოდა.

მარიას დაღლილობა უკვე აშკარად ეტყობოდა. მხარიც სტკიოდა, ფეხები კი მთელი დღის სიარულისგან დამძიმებოდა.

ომარმა ეს შეამჩნია.

— მარია, ძალიან დაიღალე?

— ცოტა, — აღიარა ქალმა. — მაგრამ დღე საოცარი იყო.

ომარმა სინანულით შეხედა.

— მაპატიე. ბევრი გზა გაგატარე. უნდა გამეთვალისწინებინა, რომ ჯერ ბოლომდე არ გამოჯანმრთელებულხარ.

— ომარ, ნუ იდანაშაულებ თავს. მე თვითონ მინდოდა წამოსვლა.

— აქედან სახლამდე რამდენიმე საათის გზაა. არ მინდა, ასეთ მდგომარეობაში ამდენი ხანი მანქანაში იჯდე.

მანქანას მიეყრდნო და დაფიქრდა.

— შეგვიძლია, მკვდარ ზღვასთან დავბრუნდეთ და ღამე იქ გავათენოთ. სასტუმროში დავრჩეთ, დილით კი მშვიდად დავბრუნდეთ.

მარია გაკვირვებით შეხედა.

— სასტუმროში?

— დიახ. თუ შენთვის მისაღებია, რა თქმა უნდა. ორ ნომერს ავიღებთ, თუ ასე უფრო კომფორტულად იგრძნობ თავს.

მარიას გულში უცნაური სითბო ჩაეღვარა. მასთან კიდევ ერთი ღამის გატარების შესაძლებლობა ერთდროულად ახარებდა და აშინებდა.

— კარგი, — თქვა ბოლოს. — დავრჩეთ.

ომარს გაეღიმა.

— მაშინ წავედით.

მან მარიას კარი გაუღო და დაელოდა, სანამ კომფორტულად მოთავსდებოდა.

შემდეგ მანქანა მკვდარი ზღვისკენ დაძრა.

მარიამ ფანჯარას თავი მიაყრდნო და თვალები დახუჭა.

წინ კიდევ ერთი საღამო ელოდათ.

ერთი საღამო, რომელმაც შესაძლოა ორივეს ცხოვრება სამუდამოდ შეცვალოს.

მზის ჩასვლისას ისინი მკვდარი ზღვის სანაპიროს დაუბრუნდნენ.

მანქანა Hilton-ის სასტუმროს შესასვლელთან გაჩერდა. მაღალი შენობა საღამოს განათებაში ბრწყინავდა. ფართო შუშის ფასადი, ელეგანტური ინტერიერი, პალმებით გარშემორტყმული აუზები და ტერასები, საიდანაც ზღვის უსასრულო სივრცე იშლებოდა, ამ ადგილს განსაკუთრებულ სილამაზეს სძენდა.

მარია მანქანიდან გადმოვიდა და სასტუმროს შესასვლელს ახედა.

— ომარ, ეს სასტუმროა თუ სასახლე?

ომარს გაეცინა.

— თუ არ მოგეწონება, სხვაგან წავიდეთ.

— გეხუმრები. ძალიან ლამაზია.

შიგნით შესვლისას მარიას გრილი ჰაერი, მსუბუქი არომატი და მშვიდი მუსიკა დახვდა. მისაღები სივრცე დახვეწილი ავეჯითა და თბილი განათებით იყო გაფორმებული. დიდი ფანჯრებიდან ზღვისა და მზის ჩასვლის ხედი იშლებოდა.

ომარმა რეგისტრაცია გაიარა და გასაღები აიღო.

— წამოდი, ნომერს გაჩვენებ.

ლიფტით ზედა სართულზე ავიდნენ. ნომერში შესვლისთანავე მარიას თვალები გაუბრწყინდა.

ფართო ოთახი ზღვისკენ იყურებოდა. აივნის მინის კარიდან მოჩანდა წყლის ზედაპირზე არეკლილი ბოლო მზის სხივები. ოთახში დიდი საწოლი, რბილი სავარძლები და პატარა მაგიდა იდგა. აივანზე ორი სკამი და მაგიდა დაედგათ, საიდანაც მკვდარი ზღვა ხელისგულივით ჩანდა.

მარია აივანზე გავიდა.

— აქედან არასოდეს მომინდება წასვლა.

ომარი კართან გაჩერდა და მის პროფილს დააკვირდა.

— მაშინ დარჩი.

მარიამ თავი სწრაფად შეაბრუნა.

ომარს გაეღიმა, თუმცა მაშინვე დაამატა:

— ვგულისხმობ, საღამოს მაინც. ხვალ დილით არსად გვეჩქარება.

მარია მიხვდა, რომ მან საკუთარი სიტყვები ხუმრობით დაფარა.

— კარგი, — ჩუმად უპასუხა.

რამდენიმე წამი ერთმანეთს უყურებდნენ.

შემდეგ მარიამ აივნიდან ზღვისკენ გაიხედა.

— ომარ, მადლობა ამ დღისთვის.

— ჯერ არ დასრულებულა.

— კიდევ რა გაქვს დაგეგმილი?

— ვახშამი.

— მხოლოდ ვახშამი?

— ეს დამოკიდებულია იმაზე, რამდენად მომთხოვნი სტუმარი ხარ.

მარიას გაეცინა.

— ძალიან მომთხოვნი ვარ, გაფრთხილებ.

— მაშინ ვეცდები, იმედი არ გაგიცრუო, ქალბატონო მორალეს.

იმ საღამოს მარიამ პირველად იგრძნო, რომ აღარ სურდა დროის დათვლა.

### ვახშამი ვარსკვლავების ქვეშ

საღამოს მარიამ ღია ფერის, ელეგანტური კაბა ჩაიცვა. თმა თავისუფლად დაეშვა მხრებზე, ხოლო მსუბუქმა მაკიაჟმა მისი სახის სილამაზე კიდევ უფრო გამოკვეთა.

როდესაც ოთახიდან გამოვიდა, ომარი აივანთან იდგა და ტელეფონს ათვალიერებდა.

მისი დანახვისას მამაკაცი გაჩუმდა.

რამდენიმე წამი უბრალოდ უყურებდა.

— რა მოხდა? — ჰკითხა მარიამ ღიმილით. — ასე რატომ მიყურებ?

ომარმა ტელეფონი ჯიბეში ჩაიდო.

— იმიტომ, რომ ძალიან ლამაზი ხარ.

მარიას ღიმილი გაუქრა, შემდეგ კი ლოყები ოდნავ აუწითლდა.

— ომარ...

— ეს კომპლიმენტია, მარია. შეგიძლია, უბრალოდ მიიღო.

— და შენ შეგიძლია, ასე პირდაპირ ნუ ამბობ ხოლმე.

— რატომ? სიმართლე არ უნდა ვთქვა?

მარიამ პასუხის ნაცვლად ხელი გაუწოდა.

— წავიდეთ, სანამ გადაიფიქრე.

ომარმა ხელი ჩაჰკიდა.

სასტუმროს ღია რესტორანში მათი მაგიდა ზღვის ხედით მოეწყოთ. სანთლების რბილი შუქი სუფრაზე ციმციმებდა, ირგვლივ კი მშვიდი მუსიკა ისმოდა. საღამოს ნიავი მაგიდაზე დადებულ თეთრ სუფრას ოდნავ არხევდა.

შორს ზღვის ზედაპირი მთვარის შუქზე ვერცხლისფრად ბრწყინავდა.

მათ ღვინო, მსუბუქი კერძები და დესერტი შეუკვეთეს.

მარიამ ჭიქას დახედა, შემდეგ ომარს შეხედა.

— შეიძლება, ცოტა წითელი ღვინო დავლიო?

ომარს მაშინვე შეეცვალა გამომეტყველება.

— მარია, საავადმყოფოდან სულ ახლახან გამოგწერეს.

— ვიცი.

— ჯერ კიდევ იღებ წამლებს. არ მინდა, ცუდად გახდე.

— ექიმმა მითხრა, რომ უკეთ ვარ.

— ეს არ ნიშნავს, რომ ალკოჰოლის დალევა კარგი აზრია.

მარია ოდნავ გაბუტული სახით მიეყრდნო სკამს.

— დღეს მაინც ნუ იქნები ჩემი ექიმი, გთხოვ.

ომარმა ამოიოხრა.

— კარგი. მაგრამ წამლების გამო სიფრთხილე მაინც საჭიროა. არ მინდა, რამე დაგიშავდეს.

მარია ცოტა ხანს ჩუმად იყო, შემდეგ ჭიქა გვერდზე გასწია.

— კარგი. დღეს შენთან კამათი არ მინდა.

ომარს გაეღიმა.

— ეს უკვე ბევრად უკეთესია.

ვახშამი ნელა გაგრძელდა. ისინი სხვადასხვა თემაზე საუბრობდნენ, იცინოდნენ და ერთმანეთს ამბებს უყვებოდნენ. მარია ესპანეთის შესახებ საუბრობდა, ომარი კი ბავშვობის მოგონებებს უზიარებდა.

ერთ მომენტში მარიამ ჰკითხა:

— ომარ, ოდესმე გიფიქრია, როგორი იქნებოდა შენი ცხოვრება, შენს ოჯახზე პასუხისმგებლობა რომ არ გქონოდა?

მამაკაცი ჩაფიქრდა.

— ადრე ხშირად. მინდოდა, მეტი მემოგზაურა, ზოგჯერ უბრალოდ წავსულიყავი სადმე, სადაც არავინ მიცნობდა და არავინ არაფერს მთხოვდა.

— და ახლა?

ომარმა მის თვალებში შეხედა.

— ახლა ზოგჯერ ვფიქრობ, რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი რაღაცები სწორედ მაშინ ხდება, როცა გეგმებს არ მიჰყვები.

მარია გაჩუმდა.

— მაგალითად? — ჰკითხა ბოლოს.

ომარმა პასუხი მაშინვე არ გასცა.

— მაგალითად, როცა ადამიანი შენს ცხოვრებაში ჩნდება და ყველაფერი იცვლება.

მარიას გული აუჩქარდა.

— და თუ ეს ადამიანი წავა?

ომარის ღიმილი ნელა გაქრა.

— მაშინ უნდა გადაწყვიტო, შეეგუები მის არყოფნას თუ იბრძოლებ მის შესანარჩუნებლად.

— შენ რას გააკეთებდი?

ომარი დიდხანს უყურებდა.

— ალბათ, პირველად ცხოვრებაში ვიბრძოლებდი იმისთვის, რის დაკარგვასაც ვერ შევეგუები.

მარიას თვალები აუწყლიანდა. მზერა დახარა, რათა ომარს ვერ შეემჩნია.

მას სურდა, ეთქვა, რომ ჯერ კიდევ შეეძლო ყველაფრის შეცვლა.

მაგრამ ვერც ამჯერად გაბედა.

### ცეკვა, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა

ვახშმის დასრულების შემდეგ რესტორანში მუსიკა შეიცვალა. ნაზი მელოდია გაისმა, რამდენიმე წყვილი კი საცეკვაო სივრცისკენ გაემართა.

ომარი წამოდგა და მარიას ხელი გაუწოდა.

— შეიძლება, ეს ცეკვა მაჩუქო?

მარია გაკვირვებით უყურებდა.

— ცეკვა იცი?

— ეს კითხვა შეურაცხყოფად მივიღო?

— ჯერ ვნახოთ, როგორ ცეკვავ.

ომარს გაეცინა.

— მაშინ თავად შეაფასე.

მარია წამოდგა და ხელი ჩაჰკიდა.

ისინი მუსიკის რიტმს აჰყვნენ. ომარმა ერთი ხელი მარიას წელზე ფრთხილად შემოხვია, მეორე კი მის ხელში მოიქცია.

თავდაპირველად მარია იღიმოდა და ხუმრობდა, მაგრამ თანდათან მათი საუბარი შეწყდა.

მუსიკა მათ გარშემო ივსებოდა სივრცეს. მარია ომარს უყურებდა, ომარი კი მის სახეს თვალს ვერ აშორებდა.

— რატომ მიყურებ ასე? — ჩურჩულით ჰკითხა მარიამ.

— ვცდილობ, ეს საღამო დავიმახსოვრო.

— რატომ?

ომარმა ღრმად ჩაისუნთქა.

— იმიტომ, რომ ხვალ შეიძლება უკვე მხოლოდ მოგონება იყოს.

მარიას თვალები ცრემლებით აევსო.

— ნუ ამბობ ამას.

— მაპატიე.

ქალმა თავი მის მკერდზე მიადო.

— უბრალოდ, იცეკვე ჩემთან, ომარ. გთხოვ.

ომარმა უფრო ფრთხილად მიიკრა.

ისინი დიდხანს ცეკვავდნენ. მარიას აღარ უნდოდა ფიქრი ბილეთებზე, განქორწინების საბუთებზე ან იმაზე, თუ რას მოუტანდა ხვალინდელი დღე.

იმ წამს მხოლოდ ომარი არსებობდა.

როდესაც მუსიკა დასრულდა, არცერთი მათგანი არ განძრეულა.

მარია ნელა ასწია თავი.

მათი სახეები ერთმანეთთან ძალიან ახლოს აღმოჩნდა.

ომარი მის თვალებში იყურებოდა, თითქოს უხმოდ ეკითხებოდა, შეეძლო თუ არა, კიდევ ერთი ნაბიჯი გადაედგა.

მარიამ თავად შეამცირა მათ შორის დარჩენილი მანძილი და ტუჩებზე აკოცა.

ომარი გაშეშდა.

შემდეგ კი ფრთხილად მოშორდა.

— მარია...

ქალი გაკვირვებული უყურებდა.

— რა მოხდა?

— ცოტა ღვინო დალიე. არ მინდა, დილით გაიღვიძო და ინანო, რაც ახლა მოხდა.

მარია მისგან უკან დაიხია.

— შენ გგონია, რომ არ ვიცი, რას ვაკეთებ?

— არა. უბრალოდ მინდა, დარწმუნებული ვიყო, რომ ამას იმიტომ აკეთებ, რომ ნამდვილად გინდა და არა იმიტომ, რომ ხვალ მიდიხარ და გეშინია ჩვენი დამშვიდობების.

მარიას თვალები ცრემლებით აევსო.

— შენ მართლა ფიქრობ, რომ მხოლოდ იმიტომ გაკოცე, რომ ხვალ მივდივარ?

— არ ვიცი, მარია. შენ არასოდეს მეუბნები, რას გრძნობ.

ქალი რამდენიმე წამი ჩუმად იყო.

— იქნებ იმიტომ, რომ მეშინია.

ომარის სახე შეეცვალა.

— რისი?

მარია მისკენ მიბრუნდა.

— იმის, რომ თუ სიმართლეს გეტყვი, შეიძლება ყველაფერი დავკარგო.

ომარმა ხელი გაუწოდა, მაგრამ შეჩერდა და მარიას თვალებში ჩახედა.

— თუ გინდა, რომ ახლა წავიდეთ, წავიდეთ. თუ გინდა, რომ მარტო დარჩე, ამასაც გავიგებ. არაფერს გავაკეთებ შენი სურვილის გარეშე.

მარია დიდხანს უყურებდა.

შემდეგ თავად ჩაჰკიდა ხელი.

— წამოდი ჩემთან.

ომარს სუნთქვა შეეკრა.

— დარწმუნებული ხარ?

— დიახ, ომარ. და მინდა, იცოდე, რომ ეს ჩემი გადაწყვეტილებაა.

მან კიდევ ერთხელ აკოცა.

ამჯერად ომარმა უპასუხა, თუმცა ნაზად, ისე, რომ მარიასთვის დრო დაეტოვებინა აზრის შესაცვლელად.

ქალმა ხელები მის კისერზე შემოხვია და უფრო ახლოს მიიზიდა.

მათი კოცნა ნელა გაღრმავდა, ხოლო გარშემო არსებული ხმები თანდათან შორეულ ფონად იქცა.

როდესაც ბოლოს ერთმანეთს მოშორდნენ, ომარმა შუბლზე აკოცა.

— მარია, შენ ჩემთვის იმაზე მეტი ხარ, ვიდრე წარმოგიდგენია.

— მაშინ აღარ მკითხო, რატომ გაკოცე.

მარიას თვალებში ცრემლები ჩაუდგა.

— უბრალოდ, ამაღამ ჩემთან იყავი.

ომარმა თვალები დახუჭა და შუბლზე შუბლი მიადო.

— შენთან ვიქნები.

ხელი ჩაჰკიდა და ნომრისკენ წაიყვანა.

ლიფტში ერთმანეთს უყურებდნენ, მაგრამ სიტყვები აღარ სჭირდებოდათ.

ნომერში შესვლისას მარიამ ზღვისკენ მიმავალი ფანჯრის ფარდები ოდნავ გაწია. მთვარის შუქი ოთახში იღვრებოდა.

ომარი მის უკან გაჩერდა.

— თუ გინდა, უბრალოდ ვისაუბროთ, — ჩუმად უთხრა მან. — მთელი ღამე შეგვიძლია ვისაუბროთ.

მარია მისკენ შებრუნდა და ლოყაზე ხელი ჩამოუსვა.

— ომარ, მთელი ამ ხნის განმავლობაში ცდილობდი, ჩემთვის ყველაფერი დაგეთმო. ახლა კი მინდა, ერთხელ მაინც მეც ავირჩიო, რა მინდა.

მან ტუჩებზე აკოცა.

ომარმა კიდევ ერთხელ შეხედა, თითქოს მის თვალებში საბოლოო პასუხს ეძებდა. მარიამ კი თავად მოეხვია და ჩურჩულით უთხრა:

— მიყვარს შენთან ყოფნა.

ეს ჯერ კიდევ არ იყო ის სიტყვა, რომლის გაგონებაც ომარს ყველაზე მეტად სურდა, მაგრამ ამჯერად ქალის სიახლოვე ყალბი აღარ იყო.

იმ ღამეს მათ შორის დარჩენილი მანძილი გაქრა.

კოცნებს ჩურჩული, ჩურჩულს კი ხანგრძლივი სიჩუმე მოჰყვა. ომარი ყოველ ჯერზე ფრთხილად ეკითხებოდა მარიას, თავს კარგად გრძნობდა თუ არა, და მის პასუხს ელოდა. მარიაც თავად ეძებდა მის სიახლოვეს, თითქოს ეშინოდა, რომ გათენებისას ეს ყველაფერი მხოლოდ მოგონებად დარჩებოდა.

მოგვიანებით, როდესაც ოთახში მხოლოდ ზღვის შორეული ხმა და მათი მშვიდი სუნთქვა ისმოდა, მარიამ თავი ომარის მკერდზე დადო.

ომარი მის თმაზე ეფერებოდა.

— მარია?

— ჰმ...

— ნეტავ, დროის შეჩერება შემეძლოს.

ქალმა თვალები დახუჭა.

— მეც.

— ხვალ რა მოხდება?

მარიას პასუხი არ გაუცია.

მხოლოდ უფრო ახლოს მიეკრა.

იმ ღამეს მათ ერთმანეთის სიახლოვეში იპოვეს ის სიმშვიდე, რომელსაც ამდენი ხანი გაურბოდნენ. და მიუხედავად იმისა, რომ არცერთს უთქვამს ხმამაღლა, ორივემ იცოდა, რომ ეს ღამე მათთვის უბრალო დამშვიდობება აღარ იქნებოდა.

### დილა, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა

ომარს ფანჯრიდან შემოსულმა მზის სხივებმა გააღვიძა.

რამდენიმე წამი თვალდახუჭული იწვა და წინა ღამის მოგონებებს იღიმოდა. შემდეგ თავი გვერდით მიაბრუნა.

მარია იქ აღარ იყო.

ომარი წამოჯდა.

— მარია?

პასუხი არ ყოფილა.

მან ოთახს მოავლო თვალი. აბაზანის კარი ღია იყო, მაგრამ იქაც არავინ ჩანდა. მარიას ჩანთა აღარ იდგა იმ ადგილას, სადაც წინა საღამოს დატოვა.

ომარი საწოლიდან წამოდგა და სწრაფად ჩაიცვა.

— მარია!

მისი ხმა ცარიელ ოთახში ექოდ გაისმა.

მაგიდაზე ტელეფონი და პატარა ფურცელი იდო.

ომარმა ფურცელს ხელი დაავლო. მარიას ხელწერა იცნო.

„ომარ, მაპატიე. გუშინდელი ღამე ჩემთვის ძალიან ძვირფასი იყო. არასოდეს დამავიწყდება. მაგრამ ახლა უნდა წავიდე. გთხოვ, ნუ მომძებნი.“

ომარი უძრავად იდგა.

რამდენჯერმე წაიკითხა წერილი, თითქოს იმედი ჰქონდა, რომ სიტყვები შეიცვლებოდა.

შემდეგ ტელეფონს დახედა.

დღეს მარიას თვითმფრინავი მიფრინავდა.

მას აეროპორტამდე უნდა მიეყვანა.

მაგრამ მარია უკვე წასული იყო.

ომარმა მაშინვე დაურეკა. ტელეფონი გამორთული იყო.

კიდევ ერთხელ სცადა.

იგივე პასუხი.

მკერდში ტკივილი იგრძნო, ისეთი, თითქოს მთელი ღამე მხოლოდ იმისთვის გაეღვიძა, რომ ყველაზე ძვირფასი ადამიანი დაეკარგა.

ფანჯარასთან მივიდა. ქვემოთ, სასტუმროს შესასვლელთან, მანქანები მოძრაობდნენ, სტუმრები კი თავიანთ გზას აგრძელებდნენ.

ყველას თავისი ცხოვრება ჰქონდა.

მისი ცხოვრება კი ახლა ერთ გადაწყვეტილებაზე იყო დამოკიდებული.

გაეშვა მარია, როგორც დაჰპირდა, თუ პირველად დაერღვია საკუთარი პირობა და ებრძოლა მის შესანარჩუნებლად.

ომარმა წერილი ხელში მოიქცია.

— არა... — ჩაიჩურჩულა მან. — ასე არ დასრულდება.

გაახსენდა მარიას ღიმილი, მისი ცრემლები, კოცნა და ის სიტყვები, რომლებიც წინა ღამეს უთხრა.

„მინდა, ერთხელ მაინც მეც ავირჩიო, რა მინდა.“

ომარი უცებ გაჩერდა.

იქნებ მარიაც მასავით შეშინებული იყო? იქნებ ამიტომ წავიდა — იმიტომ, რომ ეგონა, მისთვის დარჩენა შეუძლებელი იყო?

მან გასაღები აიღო და ოთახიდან გავარდა.

ლიფტში ჩასვლისას იანისს დაურეკა.

— იანის, მჭირდება შენი დახმარება.

— რა მოხდა?

— მარია წავიდა. დღეს მისი რეისია.

ტელეფონის მეორე მხარეს რამდენიმე წამის სიჩუმე ჩამოვარდა.

— ომარ, შენ ხომ თავად დაჰპირდი, რომ გაუშვებდი?

— ვიცი.

— მაშინ რატომ...

— იმიტომ, რომ აღარ შემიძლია, თავი მოვიტყუო! — ხმას აუწია ომარმა. — მთელი ეს დრო ვცდილობდი, მისთვის თავისუფლება მიმეცა, მაგრამ ერთხელაც არ მიკითხავს, სინამდვილეში რა სურდა. ვიფიქრე, თუ გავუშვებდი, ბედნიერი იქნებოდა. ახლა კი ვხვდები, რომ შეიძლება ორივე ერთსა და იმავე შეცდომას ვუშვებდით.

მან ღრმად ჩაისუნთქა.

— ამჯერად აღარ გავჩუმდები, იანის. თუ მარიას წასვლა ნამდვილად უნდა, მის გადაწყვეტილებას პატივს ვცემ. მაგრამ მანამდე უნდა ვუთხრა სიმართლე.

— სად ხარ?

— სასტუმროში. აეროპორტში მივდივარ.

— კარგი. მეც დაგეხმარები.

ომარმა ტელეფონი გათიშა და მანქანისკენ გაიქცა.

ძრავა ჩაირთო.

მანქანა სასტუმროს ეზოდან გავარდა და გზატკეცილზე გავიდა.

ომარი საჭეს მჭიდროდ ჩასჭიდებოდა. თვალწინ მხოლოდ მარიას სახე ედგა.

ახლა ზუსტად იცოდა, რას გრძნობდა.

უყვარდა.

უყვარდა ისე, რომ მის გარეშე ცხოვრება უკვე ვეღარ წარმოედგინა.

და პირველად აღარ აპირებდა, ეს გრძნობა დაემალა.

— მოიცადე, მარია... — ჩაიჩურჩულა მან, მანქანის სიჩქარეს რომ უმატა. — გთხოვ, მოიცადე. ამჯერად მე მოვდივარ შენთან.

წინ აეროპორტი ელოდა.

და ქალი, რომლის დაკარგვასაც ვეღარ შეეგუებოდა.

გაგრძელება იქნება... 💚

#პეტრას_საიდუმლო
#საფინალო_მეცამეტე_თავი

ალ-ხალიდების სახლში უჩვეულო სიჩუმე იდგა.

ომარი და მარია სახლიდან გასულიყვნენ, ლეილა და ხალიდიც თავიანთ საქმეებზე იყვნენ წასულები. სახლში მხოლოდ სამირა დარჩენილიყო. გოგონა მისაღებში იჯდა, წიგნი გადაეშალა, თუმცა უკვე რამდენიმე წუთი იყო, ერთსა და იმავე გვერდს უყურებდა და ვერაფერს კითხულობდა.

მისი ფიქრები იანისს დასტრიალებდა.

ბოლო დროს ბერძენი ახალგაზრდა სულ უფრო ხშირად მოდიოდა მათთან. სამირასთვის მისი ღიმილი, ხმის ტემბრი და ყურადღება იმდენად ძვირფასი გამხდარიყო, რომ ზოგჯერ საკუთარ თავსაც ვერ უტყდებოდა, რამდენად ელოდა მის გამოჩენას.

კარზე ზარის ხმა გაისმა.

სამირა წამოდგა და კარი გააღო.

— იანის!

მის სახეზე ღიმილი მაშინვე გამოჩნდა.

— გამარჯობა, სამირა. მარტო ხარ?

— დიახ. ომარმა მარია მგონი მკვდარ ზღვაზე წაიყვანა, მშობლები კი ჯერ არ დაბრუნებულან. შემოდი.

იანისი სახლში შევიდა. ხელში პატარა თაიგული ეჭირა, რომელიც სამირას გაუწოდა.

— ეს შენთვისაა.

გოგონამ გაკვირვებით შეხედა.

— ჩემთვის? რატომ?

— იმიტომ, რომ მომინდა, გაგეღიმა.

სამირამ ყვავილები გამოართვა და ლოყები აუწითლდა.

— ყავას გაგიკეთებ.

— ჯერ დაჯექი. მინდა, ცოტა ხანს ვისაუბროთ.

ისინი მისაღებში დასხდნენ. სამირამ ყვავილები ვაზაში მოათავსა და მის გვერდით დაიკავა ადგილი.

რამდენიმე წუთი ჩვეულებრივ თემებზე საუბრობდნენ, შემდეგ კი სამირამ ფანჯარაში გაიხედა და ჩაფიქრებული ხმით თქვა:

— იცი, იანის, ბოლო დროს ომარზე ვფიქრობ.

— რამე მოხდა?

— არა. უბრალოდ, მინდა, რომ მარია მასთან დარჩეს. ორივე ისე უყურებს ერთმანეთს, თითქოს ერთმანეთის გარეშე სუნთქვა უჭირთ, მაგრამ არცერთი ამბობს იმას, რასაც სინამდვილეში გრძნობს.

იანისმა თავი დაუქნია.

— და შენ როგორ ფიქრობ, რა უნდა გააკეთონ?

— არ ვიცი. მინდა, ბედნიერები იყვნენ. მჯერა, რომ მათაც შეიძლება ჰქონდეთ ბედნიერი დასასრული. ომარი ამდენი ხნის განმავლობაში ყველასთვის ძლიერი იყო. ახლა კი პირველად ვხედავ, რომ ვიღაცის დაკარგვის მართლა ეშინია.

სამირამ გაიღიმა.

— იმედი მაქვს, მარია ამას მიხვდება და ჩემი ძმა მარტო არ დარჩება.

იანისი ჩუმად უსმენდა, შემდეგ კი ოდნავ მიუახლოვდა.

— შენ კი?

სამირამ გაკვირვებით შეხედა.

— მე რა?

— შენ არ გინდა, ბედნიერი დასასრული გქონდეს?

გოგონას სახე მაშინვე აუწითლდა.

— იანის, რას მეკითხები?

— იმას, რაც დიდი ხანია მაინტერესებს. ყველას ბედნიერებაზე ზრუნავ, მაგრამ საკუთარ გულზე არასდროს ლაპარაკობ.

სამირამ მზერა დახარა.

— ჩემი გული არც ისე მნიშვნელოვანი თემაა.

— ჩემთვის მნიშვნელოვანია.

ეს სიტყვები ისე გულწრფელად წარმოთქვა იანისმა, რომ სამირამ თავი ვეღარ შეიკავა და თვალებში შეხედა.

იანისი ნელა მიუახლოვდა და მკლავები ფრთხილად შემოხვია. სამირა წამით დაიბნა, შემდეგ კი თავადაც მოეხვია.

— სამირა, მინდა, რაღაც გითხრა, — ჩურჩულით უთხრა მან.

— გისმენ.

— შენ ჩემთვის უბრალოდ გოგონა არ ხარ, რომელსაც სტუმრობისას ვხვდები. შენ ის ადამიანი ხარ, ვის ნახვასაც დილით გაღვიძებისას ველოდები. და ყოველ ჯერზე, როცა საბერძნეთში დაბრუნებაზე ვფიქრობ, ყველაზე მეტად ის მაწუხებს, რომ შენგან შორს ვიქნები.

სამირას თვალები აუწყლიანდა.

— იანის, შენ ხომ საბერძნეთში ცხოვრობ. შენი ცხოვრება იქ არის, შენი საქმეები...

— ჩემი ცხოვრება მხოლოდ საბერძნეთი არ არის.

მან ოდნავ უკან დაიხია, რათა გოგონასთვის თვალებში შეეხედა.

— ხომ იცი, აქ ბიზნესს ვიწყებ. ამიერიდან იორდანიაში ხშირად მომიწევს ყოფნა. მაგრამ არ მინდა, იფიქრო, რომ ამის გამო შენი ოჯახის დატოვება მოგიწევს.

— მე მათ გარეშე ცხოვრება არ მინდა, — გულწრფელად უთხრა სამირამ. — მიყვარს ჩემი ოჯახი. ომარი ჩემი ძმაა, მშობლები კი ჩემთვის ყველაფერს ნიშნავენ. არ შემიძლია, უბრალოდ ავდგე და სხვა ქვეყანაში წავიდე.

იანისმა თავი დაუქნია.

— არც გთხოვ. მინდა, რომ შენს ოჯახთან ახლოს იყო. მინდა, ნებისმიერ დროს შეძლო მათთან მისვლა, როცა მოგენატრებიან ან უბრალოდ მათ გვერდით ყოფნა მოგინდება. არასოდეს მოგთხოვ, არჩევანი ჩემსა და მათ შორის გააკეთო.

სამირა ჩუმად უყურებდა.

— და თუ საბერძნეთში მომიწევს წასვლა? — ჰკითხა ბოლოს.

— მაშინ ერთად წავალთ, თუ შენც მოგინდება. მაგრამ ჩვენი სახლი აქაც გვექნება. შენ არ დაკარგავ შენს ოჯახს, სამირა. პირიქით, მინდა, ჩვენი ოჯახიც გაიზარდოს.

იანისმა მის ხელებს თავისი ხელები შემოხვია.

— ამიტომ გეკითხები: თანახმა ხარ, ჩემთან ერთად შექმნა ცხოვრება, რომელშიც სიყვარულს, შენს ოჯახსა და შენს ოცნებებს ერთდროულად ექნება ადგილი?

სამირას გაეღიმა. თვალებიდან ერთი ცრემლი ჩამოუგორდა, თუმცა ამჯერად ეს სიხარულის ცრემლი იყო.

მან თავი დაუქნია.

— დიახ, იანის. თანახმა ვარ.

იანისს სახე გაუბრწყინდა.

— მართლა?

— მართლა, — გაეცინა სამირას. — რამდენჯერ უნდა გითხრა?

იანისმა ორივე ხელი მის სახეს შეახო და ნაზად აკოცა.

სამირამ თვალები დახუჭა და მის სიახლოვეს მთელი გულით დანებდა. ეს კოცნა იყო იმ გრძნობების დასაწყისი, რომლებსაც ორივე დიდი ხნის განმავლობაში მალავდა.

როდესაც ერთმანეთს მოშორდნენ, იანისმა შუბლზე აკოცა.

— შენს მშობლებს დაველაპარაკები. მინდა, ყველაფერი სწორად გავაკეთო. მინდა, იცოდნენ, რომ მათი ქალიშვილი მიყვარს და მისთვის სერიოზული განზრახვები მაქვს.

სამირას გაეღიმა.

— დედა ძალიან გაგახარებს. მამას კი ბევრი კითხვა ექნება.

— კითხვების არ მეშინია. მთავარია, შენ მყავდე გვერდით.

ამ დროს კარის ხმა გაისმა.

სამირა და იანისი სწრაფად დაშორდნენ ერთმანეთს, თუმცა მათი გაბრწყინებული სახეები ყველაფერს ამბობდა.

ლეილა და ხალიდი სახლში დაბრუნდნენ.

— იანის, შვილო! — გაუღიმა ლეილამ. — რა სასიამოვნო სიურპრიზია.

— გამარჯობა, ქალბატონო ლეილა. ბატონო ხალიდ, როგორ ბრძანდებით?

— კარგად, შვილო. დაჯექი. ყავას დალევ ჩვენთან ერთად?

იანისმა წამით სამირას გადახედა. გოგონამ გამამხნევებლად გაუღიმა.

— სიამოვნებით, მაგრამ მანამდე მინდა, რაღაც გითხრათ.

ხალიდმა ყურადღებით შეხედა.

— გისმენთ.

იანისი წამოდგა.

— თქვენს ქალიშვილს, სამირას, დიდი ხანი არაა რაც ვიცნობ. თავიდან მისმა სითბომ და გულწრფელობამ მომხიბლა, მაგრამ დროთა განმავლობაში მივხვდი, რომ ის ჩემთვის გაცილებით მეტი გახდა. მე სამირა მიყვარს და მინდა, მასთან ერთად მომავალი შევქმნა.

ლეილას სახეზე ღიმილი გამოესახა. ხალიდი რამდენიმე წამით ჩუმად იყო, შემდეგ კი ქალიშვილს შეხედა.

— სამირა, შენ რას იტყვი?

გოგონამ მამისკენ გაიხედა.

— მეც მიყვარს, მამა.

ლეილა ქალიშვილთან მივიდა და გულში ჩაიკრა.

— ღმერთო ჩემო, ჩემო გოგონა... Ასე როდის გაიზარდე...

ხალიდიც წამოდგა და იანისს ხელი გაუწოდა.

— ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანია, რომ ჩემს ქალიშვილს პატივს სცემდე, გაუფრთხილდე და არასოდეს აგრძნობინო, თითქოს სიყვარულისთვის ოჯახის დათმობა უწევს.

— ამას გპირდებით, ბატონო ხალიდ, — მტკიცედ უპასუხა იანისმა. — მინდა, სამირა ბედნიერი იყოს და არასოდეს ინანოს, რომ მე ამირჩია.

ხალიდმა ხელი ჩამოართვა და მხარზე მეგობრულად დაჰკრა.

— მაშინ ჩვენს ოჯახში კიდევ ერთი დღესასწაულისთვის უნდა მოვემზადოთ.

სამირამ სიხარულისგან დედას კიდევ ერთხელ მოხვია ხელი, იანისი კი მას ღიმილით უყურებდა.

იმ სახლში, სადაც ცოტა ხნის წინ ყველას ომარისა და მარიას ბედზე ედარდებოდა, ახლა კიდევ ერთი სიყვარულის ისტორია იწერებოდა.

და იმედი პირველად დიდი ხნის შემდეგ ისეთი ახლობელი გახდა, თითქოს ბედნიერება უკვე კართან იდგა.

ომარი სასტუმროდან გიჟივით გამოვარდა.

მანქანის კარი გააღო, საჭეს მიუჯდა და ძრავა ჩართო. მარიას წერილი ჯერ კიდევ ჯიბეში ედო. რამდენჯერმე მოუნდა, კიდევ ერთხელ ამოეღო და წაეკითხა, მაგრამ იცოდა, რომ დრო არ ჰქონდა.

აეროპორტამდე მისასვლელი გზა უსასრულოდ გრძელი ეჩვენებოდა.

— გთხოვ, მარია... — ჩაიჩურჩულა მან. — ოღონდ არ წახვიდე ისე, რომ სიმართლე არ იცოდე.

მის გონებაში წინა ღამე ცოცხლდებოდა: მარიას ღიმილი, მათი ცეკვა, კოცნა და ის სიტყვები, რომლებსაც მთელი გულით ამბობდა.

„მიყვარს შენთან ყოფნა.“

რატომ წავიდა?

რატომ არ უთხრა, რომ დარჩენა სურდა?

უცებ გაახსენდა, რამდენჯერ დაუმალა საკუთარი გრძნობები იმის შიშით, რომ მარიას მის გვერდით ყოფნა ვალდებულებად არ აღექვა. შესაძლოა, ქალსაც ზუსტად იმავესი ეშინოდა.

ომარმა მანქანა გზატკეცილიდან აეროპორტისკენ მიმავალ გზაზე გადაიყვანა.

— ამჯერად აღარ დავაგვიანებ, — თქვა მტკიცედ.

მანქანა აეროპორტის შესასვლელთან გააჩერა და თითქმის სირბილით შევიდა შენობაში.

აეროპორტში ხალხის ხმაური იდგა.

მგზავრები ჩემოდნებს მიაგორებდნენ, საინფორმაციო დაფაზე რეისების სტატუსები იცვლებოდა, დინამიკებიდან კი ფრენების შესახებ განცხადებები ისმოდა.

მარია მოსაცდელ სივრცეში, ფანჯარასთან მდგარ სკამზე იჯდა. Ჩემოდანიც კი არ ჰქონდა...

Ხელში ტელეფონი ეჭირა, რომელიც უკვე რამდენჯერმე ჩართო და ისევ გამორთო.

ომარის ნომერზე დარეკვა უნდოდა.

მისი ხმის გაგონება სურდა.

მაგრამ ეშინოდა, რომ თუ კიდევ ერთხელ გაიგონებდა მის ხმას, წასვლას ვეღარ შეძლებდა.

მარია ფანჯრიდან თვითმფრინავებს უყურებდა. რამდენიმე საათი ჯერ კიდევ რჩებოდა მის რეისამდე.

— სწორად ვიქცევი, — ჩაიჩურჩულა თავისთვის.

მაგრამ გულში იცოდა, რომ ეს სიტყვები მხოლოდ თავის დასარწმუნებლად სჭირდებოდა.

ომარი უყვარდა.

უყვარდა მისი მზრუნველობა, მოთმინება, სითბო და ის გზა, რომლითაც მის ტკივილს საკუთარ ტკივილად აქცევდა. უყვარდა ისიც, რომ ამ კაცის გვერდით შეეძლო, ძლიერი აღარ ყოფილიყო და უბრალოდ მარია ყოფილიყო.

თუმცა ეშინოდა.

ეშინოდა, რომ ომარი მას მხოლოდ იმიტომ ეჭიდებოდა, რომ მისი დაცვა სურდა. ეშინოდა, რომ თუ საფრთხე გაქრებოდა, მათი გზებიც გაიყრებოდა.

მან ჩანთიდან პასპორტი ამოიღო და კიდევ ერთხელ დახედა.

ესპანეთი მისთვის ყოველთვის სახლი იყო.

მაგრამ ახლა პირველად გრძნობდა, რომ შეიძლება სახლს ადამიანის სახე ჰქონოდა.

და ეს ადამიანი ომარი იყო.

მარია თვალებს ხუჭავდა, როდესაც უცებ ნაცნობი ხმა გაიგონა.

— მარია!

ქალი გაშეშდა.

ეგონა, მოეჩვენა.

— მარია!

ამჯერად ხმა უფრო ახლოს გაისმა.

მან თავი სწრაფად ასწია.

ომარი ხალხში გზას იკვლევდა. თმა არეული ჰქონდა, პერანგის საყელო გახსნოდა, სუნთქვა გახშირებოდა. მისი თვალები ყველგან ეძებდა ქალს, რომლის დაკარგვის წარმოდგენაც აღარ შეეძლო.

როდესაც მარიას მოჰკრა თვალი, ადგილზე გაჩერდა.

მარია ფეხზე წამოდგა.

— ომარ?..

მამაკაცი მისკენ წავიდა და რამდენიმე ნაბიჯის დაშორებით გაჩერდა.

ორივე ჩუმად უყურებდა ერთმანეთს.

მარიას თვალები მაშინვე აევსო ცრემლებით.

— აქ რას აკეთებ?

ომარმა ძლივს ამოისუნთქა.

— შენს სანახავად მოვედი.

— მაგრამ მე წერილი დაგიტოვე...

— წავიკითხე.

— მაშინ რატომ მოხვედი? გთხოვე, ნუ მომძებნიდი.

ომარმა თავი დახარა, შემდეგ კი კვლავ შეხედა.

— იმიტომ, რომ შენ მთხოვე, არ მომეძებნე, მაგრამ არ გითქვამს, რომ არ გიყვარვარ.

მარიას ტუჩები აუკანკალდა.

— ომარ...

— მომეცი რამდენიმე წუთი, მარია. თუ ჩემი მოსმენის შემდეგ მაინც წასვლა მოგინდება, არ შეგაჩერებ. ამას გპირდები.

ქალი ჩუმად იდგა.

შემდეგ ნელა დაუქნია თავი.

— გისმენ.

ომარი მის წინ ჩამოჯდა, რათა თვალებში შეეხედა.

— მთელი ეს დრო ვცდილობდი, შენთვის თავისუფლება მიმეცა. მეშინოდა, რომ ჩემს გვერდით მხოლოდ იმიტომ დარჩებოდი, რომ საფრთხისგან გიცავდი. მეშინოდა, ჩემი გრძნობები შენთვის კიდევ ერთ ვალდებულებად არ ქცეულიყო.

მან ღრმად ჩაისუნთქა.

— ამიტომ გეუბნებოდი, რომ როცა უსაფრთხოდ იქნებოდი, ესპანეთში დაბრუნებას შეძლებდი. მეგონა, ასე სწორად მოვიქცეოდი. მაგრამ არასოდეს გკითხე, რას გრძნობდი სინამდვილეში. არასოდეს გითხარი, რომ ჩემთვის შენ უკვე დიდი ხანია აღარ ხარ ქალი, რომლის დაცვაც მხოლოდ ჩემი მოვალეობაა.

მარიას ცრემლები ლოყებზე ჩამოუგორდა.

ომარმა მისი ხელი ფრთხილად მოიქცია თავის ხელებში.

— შენ ხარ ქალი, რომელიც დილით გამახსენდება და რომლის ნახვაც მთელი დღის განმავლობაში მომინდება. ქალი, რომლის სიცილიც სახლს მავსებს და რომლის სიჩუმეც მაშინებს. შენ ხარ ადამიანი, რომელთანაც მინდა, ჩემი ყოველი დღე გავატარო.

მან მარიას ხელი ტუჩებთან მიიტანა.

— მიყვარხარ, მარია მორალეს. მიყვარხარ არა იმიტომ, რომ შენი დაცვა მჭირდება ან იმიტომ, რომ შენზე პასუხისმგებლობას ვგრძნობ. მიყვარხარ იმიტომ, რომ შენთან ერთად ცხოვრება მინდა.

მარიამ სახეზე ხელი აიფარა და ატირდა.

ომარი მაშინვე წამოდგა.

— ნუ ტირი, გთხოვ. არ მინდა, ჩემი სიტყვებით კიდევ უფრო დაგამძიმო.

— არა... — ამოისლუკუნა მარიამ. — უბრალოდ, ამდენ ხანს ველოდი, ამას რომ გეტყოდი. მეშინოდა, რომ შენთვის მხოლოდ დროებითი ადამიანი ვიყავი.

ომარმა გაოცებით შეხედა.

— დროებითი?

— მეგონა, რომ საფრთხე რომ დასრულდებოდა, შენც გამიშვებდი. მეგონა, ჩემთან მხოლოდ იმიტომ იყავი, რომ პასუხისმგებლობას გრძნობდი.

ომარმა თავი გააქნია.

— მარია, შენ რომ იცოდე, რამდენჯერ მინდოდა, შენთვის მეთქვა, რომ დარჩენილიყავი... მაგრამ შენი თავისუფლების წართმევის მეშინოდა.

— მე კი მეშინოდა, რომ დარჩენას რომ გთხოვდი, შენს სიყვარულს შევაწუხებდი.

ორივეს გაეცინა, თუმცა თვალები კვლავ ცრემლებით ჰქონდათ სავსე.

— როგორი სულელები ვართ, — ჩაიჩურჩულა მარიამ.

— ალბათ, — გაეღიმა ომარს. — მაგრამ ახლა აღარ მინდა, ჩვენს სიყვარულს შიშმა უკარნახოს, რა უნდა გავაკეთოთ.

მან მარიას ორივე ხელი დაიჭირა.

— ამიტომ ერთი რამ უნდა გკითხო.

მარიას გული აუჩქარდა.

— რა?

ომარი მის წინ მუხლებზე დაეშვა.

მარიამ გაოცებისგან სუნთქვა შეიკრა.

— ომარ, რას აკეთებ?

მამაკაცმა ჯიბიდან პატარა ხავერდოვანი კოლოფი ამოიღო. გახსნა და შიგნით მოთავსებული ბეჭედი აჩვენა.

— ვიცი, რომ ერთხელ უკვე ჩემი ცოლი გახდი. ვიცი, რომ ეს ქორწინება თავიდან შენი დაცვისთვის დავიწყეთ და რომ განქორწინების საბუთებს ხელი მოაწერე. მაგრამ იმ დროიდან ბევრი რამ შეიცვალა.

მან მარიას თვალებში შეხედა.

— მაშინ შენს დაცვას გპირდებოდი. ახლა კი მინდა, მთელი ცხოვრება შენ გვერდით ვიდგე. მინდა, დილით შენთან ერთად გავიღვიძო, შენთან ერთად დავბერდე, შენთან ერთად ვნახო სამყარო და შენთან ერთად გავიარო ყველა ის დღე, რომელიც წინ გველოდება.

ომარს ხმა აუკანკალდა.

— მარია მორალეს, გთხოვ, კიდევ ერთხელ გახდე ჩემი ცოლი. არა შიშის გამო, არა ვალდებულების გამო და არა იმიტომ, რომ ერთმანეთისგან გაქცევა გვჭირდება. გახდი ჩემი ცოლი იმიტომ, რომ ერთმანეთი გვიყვარს. მინდა, ამჯერად მთელი ცხოვრება ჩემი მეგზური იყო.

მარიას ცრემლები ღაპაღუპით ჩამოსდიოდა.

გარშემო რამდენიმე ადამიანმა მათი საუბარი შეამჩნია. ვიღაცამ ღიმილით შეხედა, ვიღაცამ კი ჩუმად ტაში დაუკრა.

მარია ომარის წინ ჩაიმუხლა და სახეზე ხელები მოხვია.

— დიახ, ომარ. დიახ, თანახმა ვარ!

მამაკაცს თითქოს სუნთქვა დაუბრუნდა.

— მართლა?

— დიახ! მიყვარხარ, ომარ ალ-ხალიდ. მიყვარხარ და შენთან მინდა ცხოვრება. აღარ მინდა, შიშმა გადაწყვიტოს, სად უნდა ვიყო და ვისთან.

ომარმა ბეჭედი თითზე გაუკეთა და წამოდგა.

მარია მაშინვე ჩაეხუტა.

მამაკაცმა ხელები წელზე შემოხვია და გულში ჩაიკრა, თითქოს ამ წუთებში მთელი სამყაროს დაბრუნებას ცდილობდა.

შემდეგ ერთმანეთს აკოცეს.

ეს კოცნა აღარ ჰგავდა წინა ღამისას. მასში აღარ იყო გაურკვევლობა, დამშვიდობების შიში ან უთქმელი კითხვები. ახლა ორივემ იცოდა, რომ ერთმანეთი აირჩიეს.

როდესაც ერთმანეთს მოშორდნენ, ომარმა მარიას შუბლზე აკოცა.

— ესპანეთში წასვლა ისევ შეგიძლია, თუ ოდესმე მოგინდება. მაგრამ ამჯერად მინდა, შენ თვითონ გადაწყვიტო, სად არის შენი სახლი.

მარიამ გაუღიმა.

— ჩემი სახლი იქ იქნება, სადაც შენ იქნები. მაგრამ ესპანეთშიც ხშირად უნდა წავიდეთ.

ომარს გაეცინა.

— რამდენჯერაც მოგინდება.

— და ბარსელონაშიც.

— რა თქმა უნდა.

— და მადრიდშიც.

— მარია, მგონი, ჩვენი თაფლობის თვე უკვე დავგეგმეთ.

ქალს სიცილი აუტყდა.

— ჯერ ქორწილიც არ გადაგვიხდია!

ომარმა მის ხელს დახედა, რომელზეც ბეჭედი ბრწყინავდა.

— მაშინ დროა, ეს გამოვასწოროთ.

მარია მის მკერდზე მიეკრო.

აეროპორტის ფანჯრებს მიღმა თვითმფრინავები კვლავ მიფრინავდნენ და ეშვებოდნენ, მაგრამ მარიას რეისი უკვე აღარ იყო მისი მომავალი.

მისი მომავალი იმ კაცის ხელებში იყო, რომელიც მის მოსაძებნად მთელი ქალაქი გადაკვეთა.

და ამჯერად მას წასვლა აღარ სურდა.

ერთი თვე გავიდა.

ალ-ხალიდების სახლში დილიდანვე განსაკუთრებული ფუსფუსი იყო. ლეილა ოთახიდან ოთახში დადიოდა და ყველაფერს ამოწმებდა, სამირა კი მარიას გვერდიდან არ შორდებოდა.

— მზად ხარ? — ჰკითხა სამირამ და კაბის ბოლო ფრთხილად გაუსწორა.

მარია სარკის წინ იდგა.

თეთრი საქორწილო კაბა ეცვა, თმა ნაზად ჰქონდა აწეული, სახეზე კი ბედნიერების ღიმილი დასთამაშებდა.

— მგონი, არასოდეს ვყოფილვარ ასეთი ბედნიერი.

სამირამ მხარზე თავი მიადო.

— შენ ამას იმსახურებ, მარია. ორივე იმსახურებთ.

— შენ კი იანისთან როდის აპირებ ქორწილს? — სიცილით ჰკითხა მარიამ.

სამირას სახე მაშინვე აუწითლდა.

— მარია!

— რა იყო? მე ხომ ვიცი, როგორ გიყურებს.

— და შენ როგორ უყურებდი ჩემს ძმას მთელი ეს დრო?

ორივეს სიცილი აუტყდა.

ლეილა ოთახში შემოვიდა და ქალიშვილებს ღიმილით შეხედა.

— ჩემო გოგონებო, დროა წავიდეთ. დღეს დიდი დღეა.

მარია მისკენ შემობრუნდა და მოეხვია.

— მადლობა ყველაფრისთვის, ლეილა. თქვენ რომ არა, არ ვიცი, რა იქნებოდა.

ლეილამ შუბლზე აკოცა.

— შენ უკვე ჩვენი ოჯახის ნაწილი ხარ, მარია. დღეს კი ამას მთელი გულით აღვნიშნავთ.

---

იორდანია, ქვეყანა, სადაც მოსახლეობის უმრავლესობა მუსლიმია, ამავე დროს მდიდარი ქრისტიანული მემკვიდრეობითაც გამოირჩევა. აქ მრავალი ქრისტიანული ტაძარი, მონასტერი და წმინდა ადგილია, რომლებიც საუკუნეების ისტორიას ინახავს.

ომარი და მარია თავიანთი ქორწილისთვის მდინარე იორდანესთან მდებარე ნათლისღების წმინდა ადგილს ირჩევდნენ — ალ-მაღტასის ტერიტორიას, რომელიც ქრისტიანულ ტრადიციაში იესო ქრისტეს ნათლისღებას უკავშირდება. აქ უძველესი ეკლესიებისა და მონასტრების ნაშთებიცაა შემორჩენილი.

ოჯახმა ყველაფერი ისე მოაწყო, როგორც წყვილს სურდა: მცირე, თბილი ცერემონია, უახლოესი ადამიანები და გულწრფელი სიხარული. მათ არ უნდოდათ დიდი, ხმაურიანი ზეიმი. ამ დღის მთავარი მნიშვნელობა მათთვის ერთმანეთის წინაშე მიცემული აღთქმა იყო.

ეკლესიის ეზოში ყვავილები გაეშალათ. თეთრი და მწვანე დეკორაციები ქვის კედლებს განსაკუთრებულ სილამაზეს სძენდა. მსუბუქი ნიავი ხეებს არხევდა, შორს კი მდინარე იორდანეს წყალი მზის სხივებში ელავდა.

სტუმრებს შორის იყვნენ ხალიდი და ლეილა, სამირა, იანისი, რაშდი, ომარის თანამშრომლები, ასევე მარიას უახლოესი მეგობრები — სოფია და დანიელი.

მარიას მამაც ჩამოვიდა ამერიკიდან მეუღლესა და თორმეტი წლის ვაჟთან ერთად. ქალიშვილის დანახვისას თვალები აუწყლიანდა.

— მარია, ჩემო გოგონა...

მარია მამას ჩაეხუტა.

— მამა, ძალიან მიხარია, რომ აქ ხარ.

მამამ შუბლზე აკოცა.

— მაპატიე, რომ ყოველთვის შენ გვერდით ვერ ვიყავი. დღეს კი მინდა, იცოდე, რომ შენი ბედნიერება ჩემთვის ყველაფერია.

მარია მამას კიდევ უფრო მაგრად მოეხვია. მის გვერდით იდგა პატარა ძმა, რომელიც ცნობისმოყვარეობით ათვალიერებდა ყველაფერს.

— ანუ ომარი ახლა მართლა ჩემი სიძეა? — იკითხა მან.

მარია სიცილით ჩაიმუხლა და ბიჭს ჩაეხუტა.

— დიახ. და შენ ახლა მისი პატარა ძმაც ხარ.

— მაშინ მასთან ფეხბურთის თამაში მომიწევს!

— ამაზე ვერაფერს დაგპირდები, — გაისმა ომარის ხმა.

ყველა მისკენ შებრუნდა.

ომარი ეკლესიის შესასვლელთან იდგა. მუქი ლურჯი კოსტიუმი ეცვა, თეთრი პერანგი და გულზე პატარა თეთრი ყვავილი ჰქონდა მიმაგრებული. როდესაც მარიას შეხედა, მის სახეზე ისეთი ღიმილი გაჩნდა, თითქოს პირველად ხედავდა.

რამდენიმე ნაბიჯით მიუახლოვდა.

— მზად ხარ, ქალბატონო მორალეს?

მარია გაუღიმა.

— მგონი, დროა, ჩემი გვარი საბოლოოდ შეიცვალოს, ბატონო ალ-ხალიდ.

ომარმა ხელი გაუწოდა.

— მაშინ წამოდი, ჩემო სიყვარულო.

მარია მის ხელს ჩაეჭიდა.

და ერთად შევიდნენ ეკლესიაში.

---

ცერემონიის დროს ეკლესიაში სრული სიმშვიდე სუფევდა.

სანთლების შუქი ქვის კედლებზე ირეკლებოდა, ჰაერში კი ყვავილების მსუბუქი სურნელი ტრიალებდა. სასულიერო პირის წინაშე მდგომი მარია და ომარი ერთმანეთს უყურებდნენ.

მარიას გაახსენდა ის დღე, როდესაც პირველად ჩავიდა იორდანიაში. მაშინ დოკუმენტური ფილმის გადაღებას გეგმავდა, უცნობი ქვეყნის ისტორიას იკვლევდა და წარმოდგენაც არ ჰქონდა, რომ ამ მოგზაურობაში საკუთარ ცხოვრებას იპოვიდა.

ომარსაც გაახსენდა აეროპორტში მათი პირველი შეხვედრა. მაშინ მარია მისთვის მხოლოდ უცნობი სახე იყო, ქალი, რომლის სახელიც ჯერ არ იცოდა.

ახლა კი მის წინ იდგა ადამიანი, რომლის გარეშე მომავალს ვეღარ წარმოიდგენდა.

როდესაც ერთმანეთისთვის სიყვარულისა და ერთგულების აღთქმა წარმოთქვეს, მარიას თვალები ცრემლებით აევსო.

ომარმა მისი ხელები თავისაში მოიქცია.

— გპირდები, რომ არასოდეს მოგთხოვ, შენს ოცნებებზე უარი თქვა. შენს გვერდით ვიქნები მაშინაც, როცა გაგიჭირდება, და შენს სიხარულს ისე გავიზიარებ, თითქოს ჩემი იყოს. მინდა, მთელი ცხოვრება ყოველდღე თავიდან აგირჩიო.

მარიამ ღიმილით შეხედა.

— მე კი გპირდები, რომ აღარ დავმალავ ჩემს გრძნობებს შიშის გამო. შენთან ერთად მინდა, ვიმოგზაურო, ვიოცნებო, ვიცინო და მაშინაც შენს გვერდით ვიყო, როცა ცხოვრება რთული გახდება. მიყვარხარ, ომარ, და დღეს შენ გირჩევ — არა იმიტომ, რომ მჭირდები, არამედ იმიტომ, რომ შენთან ყოფნა მინდა.

ომარმა მის ხელს აკოცა.

ცერემონია დასრულდა.

— ახლა კი შეგიძლიათ, ერთმანეთს აკოცოთ, — ღიმილით წარმოთქვა სასულიერო პირმა.

ომარმა მარიას სახე ხელებში მოიქცია და აკოცა.

სტუმრების ტაში ეკლესიის ეზოში გაისმა.

სამირა ტიროდა და თან იცინოდა, ლეილა კი ხალიდის ხელს ეჭიდებოდა. სოფია მარიას უქნევდა ხელს, დანიელი კი ომარს მეგობრულად უღიმოდა.

იანისმა სამირას გადახედა.

— იცი, დღეს ერთი რამ საბოლოოდ გავიგე.

— რა? — ჰკითხა სამირამ.

— რომ სიყვარული მხოლოდ ის არ არის, როცა ვინმეს გვერდით ყოფნა გინდა. სიყვარული ისიცაა, როცა მის ბედნიერებას საკუთარ შიშზე მაღლა აყენებ.

სამირამ ხელი ჩაჰკიდა.

— მაშინ იმედი მაქვს, ჩვენც ასეთი სიყვარული გვექნება.

იანისმა გაუღიმა.

— სწორედ ამისთვის მოვედი.

---

ქორწილის აღსანიშნავად ოჯახი და მეგობრები მდინარის სიახლოვეს მოწყობილ ღია სივრცეში შეიკრიბნენ. თბილი საღამო იყო. მუსიკა უკრავდა, მაგიდები ყვავილებით იყო მორთული, სტუმრები კი ახალდაქორწინებულებს ულოცავდნენ.

ომარი მარიას ხელს არ უშვებდა.

— რატომ მიყურებ სულ? — სიცილით ჰკითხა ქალმა.

— იმიტომ, რომ ჯერ კიდევ ვერ ვიჯერებ, მართლა ჩემი ცოლი ხარ.

— ომარ, ერთხელ უკვე ვიყავი შენი ცოლი.

— ვიცი. მაგრამ მაშინ შენს თვალებში შიშს ვხედავდი. დღეს კი მხოლოდ ბედნიერებას ვხედავ.

მარია მისკენ მიბრუნდა.

— იმიტომ, რომ დღეს შენთან ყოფნას მე თვითონ ვირჩევ.

ომარმა შუბლზე აკოცა.

— და მე ყოველ დღე გავაკეთებ ყველაფერს, რომ ეს არჩევანი არასოდეს ინანო.

ამ დროს იანისი წამოდგა და ჭიქა ასწია.

— მინდა, სადღეგრძელო ვთქვა.

სტუმრები გაჩუმდნენ.

— დღეს ორი ადამიანის სიყვარულს აღვნიშნავთ, რომლებმაც ბევრი დაბრკოლება გადალახეს, სანამ ერთმანეთთან დარჩენას გაბედავდნენ. ომარი ჩემი მეგობარია და მიხარია, რომ ბოლოს და ბოლოს ის ბედნიერია. მაგრამ დღეს კიდევ ერთი რამ მინდა ვთქვა.

იანისმა სამირას შეხედა.

გოგონა გაოცებული უყურებდა.

— სამირა ალ-ხალიდ, — დაიწყო მან, — შენ ჩემს ცხოვრებაში ისე შემოხვედი, რომ თავიდან ვერც კი მივხვდი, რამდენად მნიშვნელოვანი გახდებოდი ჩემთვის. შენთან ყოფნისას პირველად ვიგრძენი, რომ სახლი მხოლოდ ადგილი არ არის. სახლი ის ადამიანია, ვისთანაც დაბრუნება გინდა.

მან ჯიბიდან პატარა კოლოფი ამოიღო.

სამირას თვალები გაუფართოვდა.

— იანის...

იანისი მის წინ დადგა და კოლოფი გახსნა.

— სამირა, მე უკვე ვესაუბრე შენს მშობლებს, მაგრამ ახლა მინდა, ყველას წინაშე გკითხო. თანახმა ხარ, გახდე ჩემი ცოლი და ჩემთან ერთად შექმნა ოჯახი, სადაც შენს ოცნებებსაც ექნება ადგილი და შენს საყვარელ ადამიანებთან ყოფნასაც?

სამირას ცრემლები წამოუვიდა.

— დიახ, იანის. რა თქმა უნდა, დიახ!

სტუმრებმა ტაში დაუკრეს.

იანისმა ბეჭედი თითზე გაუკეთა და ნაზად აკოცა. სამირა გულში ჩაიკრა, ლეილამ კი სიხარულით ხელები შემოჰკრა.

— ახლა უკვე ორი ქორწილისთვის უნდა მოვემზადოთ! — სიცილით თქვა მან.

ხალიდმა იანისს ხელი ჩამოართვა და გულში ჩაიკრა.

ომარი და მარია ერთმანეთს გადახედეს.

— როგორც ჩანს, ჩვენი ოჯახი კიდევ უფრო გაიზრდება, — თქვა ომარმა.

მარია მის მხარს მიეყრდნო.

— და ეს მხოლოდ დასაწყისია.

იმ დღეს მდინარე იორდანესთან ორი წყვილის ბედნიერება აღინიშნა.

ერთმა სიყვარულმა თავისი გზა იპოვა.

მეორემ კი ახალი გზის დასაწყისი იზეიმა.

ქორწილიდან რამდენიმე დღის შემდეგ ომარმა მარიას პატარა სიურპრიზი მოუწყო.

— სად მივდივართ? — ჰკითხა მარიამ, როდესაც მანქანაში ჩაჯდა.

ომარმა გაუღიმა.

— იქ, სადაც ჩვენი ამბავი დაიწყო.

მარია რამდენიმე წამით ჩუმად იყო.

შემდეგ თვალები გაუბრწყინდა.

— პეტრაში მივდივართ?

— დიახ, ჩემო სიყვარულო.

მარიას სახეზე ღიმილი გამოესახა. ეს ადგილი მისთვის ერთდროულად სილამაზეს, ტკივილს, შიშსა და სიყვარულს უკავშირდებოდა.

სწორედ აქ ჩამოვიდა დოკუმენტური ფილმის გადასაღებად. სწორედ აქ შეესწრო მკვლელობას, რომელმაც მისი ცხოვრება შეცვალა. აქ დაიწყო საფრთხე, რომელმაც ომართან დააახლოვა, და აქვე გაჩნდა გრძნობა, რომლისაც ორივეს ეშინოდა.

ახლა კი პეტრაში უკვე მეუღლესთან ერთად ბრუნდებოდა.

რამდენიმე საათის შემდეგ მანქანა პეტრას შესასვლელთან გაჩერდა.

მარიამ გადმოსვლისთანავე ღრმად ჩაისუნთქა.

მის წინ ვარდისფერი და მოწითალო კლდეები აღმართულიყო. მზის სხივები მათ ზედაპირზე ოქროსფერ და ჟოლოსფერ ელფერებს ქმნიდა. შორიდან ჩანდა მთების რთული კონტურები, კლდეში გამოკვეთილი უძველესი ნაგებობები და ვიწრო ბილიკები, რომლებიც ისტორიის სიღრმეში მიემართებოდა.

პეტრა მხოლოდ არქეოლოგიური ძეგლი არ იყო. ის ნაბატეველთა უძველესი ქალაქი, მათი სამეფოს მნიშვნელოვანი ცენტრი და სავაჭრო გზების გადაკვეთის ადგილი გახლდათ.

მისი ისტორია ათასობით წლის წინ იწყება. ნაბატეველებმა ეს ტერიტორია თავიანთ მნიშვნელოვან სავაჭრო ცენტრად აქციეს და განსაკუთრებით ძვირფასი საკმევლით, სურნელოვანი ფისებითა და სანელებლებით ვაჭრობით გამდიდრდნენ. ქალაქი ძვ. წ. IV საუკუნიდან მნიშვნელოვან ცენტრად ჩამოყალიბდა, ხოლო ძვ. წ. I საუკუნეში ნაბატეველთა სამეფოს დედაქალაქად აყვავდა.

პეტრას ყველაზე ცნობილი ნაწილი, ალ-ხაზნე — საგანძურის სახელით ცნობილი მონუმენტური ფასადი — პირდაპირ ვარდისფერ კლდეშია გამოკვეთილი. მისკენ მიმავალი ვიწრო სიქის ხეობა მაღალი კლდეებითაა გარშემორტყმული. როდესაც ადამიანი ამ გზას გადის და ბოლოს უძველესი ნაგებობის წინ აღმოჩნდება, ისეთი შეგრძნება ეუფლება, თითქოს სხვა ეპოქაში მოხვდა.

ქალაქის ისტორია მხოლოდ კლდეში გამოკვეთილი ფასადებით არ შემოიფარგლება. ნაბატეველებმა რთული წყალსადენი სისტემები და არხები შექმნეს, რამაც მათ მშრალ გარემოში ცხოვრების საშუალება მისცა. მოგვიანებით პეტრა რომის იმპერიის შემადგენლობაშიც მოექცა და საუკუნეების განმავლობაში მნიშვნელოვანი დასახლება იყო.

მარია ნელა მიუყვებოდა ბილიკს და ირგვლივ ყველაფერს ათვალიერებდა.

— წარმოუდგენელია, — ჩუმად თქვა მან. — რამდენჯერაც არ უნდა ვნახო ეს ადგილი, მაინც ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს პირველად ვარ აქ.

ომარი მის გვერდით მიდიოდა და ღიმილით უსმენდა.

— იცი, ყველაზე მეტად რა მახსოვს ჩვენი პირველი შეხვედრიდან?

მარია მისკენ შებრუნდა.

— რა?

— აეროპორტში დაგინახე. მაშინ არც შენი სახელი ვიცოდი და არც ის, რომ რამდენიმე დღეში ჩემი ცხოვრება მთლიანად შეიცვლებოდა.

მარიას გაეცინა.

— მე კი მაშინ მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, როგორ მიმეღწია პეტრამდე და გადამეღო კარგი დოკუმენტური ფილმი.

— და საბოლოოდ რა გადაიღე?

მარია გაჩერდა.

რამდენიმე წამი უყურებდა იმ კლდეებს, რომლებიც ოდესღაც მისთვის მხოლოდ ისტორიული მასალა იყო, ახლა კი მის ცხოვრებაში ყველაზე მნიშვნელოვან ამბავს ინახავდა.

— ჩემი ცხოვრების ყველაზე მნიშვნელოვანი ისტორია, — უპასუხა ბოლოს.

ომარმა ხელი გაუწოდა.

მარია მისკენ მიბრუნდა და თითები თითებში ახლართა.

ისინი იმ ადგილამდე მივიდნენ, საიდანაც პეტრას ულამაზესი ხედი იშლებოდა. კლდეები მზის შუქზე ვარდისფრად ელვარებდა, ხოლო ქვის უძველესი ფასადები საუკუნეების სიჩუმეს ინახავდა.

ომარმა მარიას ხელი ტუჩებთან მიიტანა.

— მარია, აქ დაიწყო ჩვენი სიყვარულის საიდუმლო. მაშინ ვერ წარმოვიდგენდი, რომ ეს ადგილი ოდესმე ჩვენი ოჯახის ისტორიის ნაწილიც გახდებოდა.

მან პეტრას გადახედა.

— აქ ბევრი რამ მოხდა. იყო შიში, ტკივილი, საფრთხე და ისეთი წუთებიც, როცა მეგონა, რომ ერთმანეთს ვეღარასდროს ვნახავდით. მაგრამ მიუხედავად ყველაფრისა, ეს ადგილი ყოველთვის განსაკუთრებული იქნება ჩვენთვის.

მარიამ თავი მის მხარზე მიადო.

— იცი, ომარ, როდესაც აქ პირველად ჩამოვედი, დოკუმენტური ფილმის გადაღება მინდოდა. მინდოდა, მსოფლიოსთვის მომეყოლა პეტრას ისტორია, მისი სილამაზე და საიდუმლოებები.

მან გაიღიმა.

— ფილმის გადაღება მაშინ ვერ შევძელი. ჩემი კამერა დაზიანდა, ყველაფერი თავდაყირა დადგა და მეგონა, რომ ამ მოგზაურობამ მხოლოდ ტკივილი დამიტოვა.

ომარმა მისი სახისკენ მიიხედა.

— მაგრამ?

მარია მისკენ შემობრუნდა. თვალები უბრწყინავდა.

— მაგრამ ახლა ვხვდები, რომ მაშინ მხოლოდ პირველი კადრი გადავიღე. ჩემი ნამდვილი ფილმი სწორედ ახლა იწყება.

ომარმა გაოცებით შეხედა.

— რომელი ფილმი?

მარია მის წინ დადგა, ხელები კისერზე შემოხვია და გაუღიმა.

— ჩვენი სიყვარულის ფილმი, ომარ. ფილმი, რომელიც დღეს იწყება და მთელი ცხოვრება გაგრძელდება. მასში იქნება მოგზაურობა, სიცილი, ცრემლები, ჩვენი ოჯახი, ჩვენი ოცნებები და ყველა ის დღე, რომელსაც ერთად გავატარებთ.

ომარს თვალები აუწყლიანდა.

— და როგორ დასრულდება ეს ფილმი?

მარიამ ნაზად აკოცა.

— ბედნიერად. იმიტომ, რომ ამჯერად დასასრულს აღარ ველოდებით. ჩვენ ერთად ვაგრძელებთ ცხოვრებას.

ომარმა გულში ჩაიკრა.

— მიყვარხარ, მარია მორალეს ალ-ხალიდ.

ქალს გაეღიმა.

— მეც მიყვარხარ, ომარ ალ-ხალიდ.

მზე ნელ-ნელა ეშვებოდა პეტრას მოწითალო კლდეების მიღმა. ქვის უძველეს ფასადებზე ოქროსფერი შუქი იღვრებოდა, ქარი კი ხეობის სიღრმეში ჩუმად ქროდა.

ომარმა მარიას ხელი ჩაჰკიდა და ერთად გაუყვნენ ბილიკს.

მათ წინ მთელი ცხოვრება იყო.

ცხოვრება, რომელშიც აღარ იქნებოდა იძულებითი ქორწინება, უთქმელი გრძნობები და ერთმანეთის დაკარგვის მუდმივი შიში. იქნებოდა ორი ადამიანი, რომლებმაც ერთმანეთი თავისუფლად აირჩიეს და ახლა მზად იყვნენ, ერთად გაევლოთ ყოველი ახალი დღე.

პეტრა კვლავ ინახავდა თავის საიდუმლოებებს.

მაგრამ ერთი საიდუმლო უკვე აღარ იყო დასამალი.

ეს იყო სიყვარული, რომელმაც ორი გული ერთმანეთს დაუბრუნა.

და სწორედ აქ, იმ ადგილას, სადაც მათი გზები პირველად გადაიკვეთა, დაიწყო მათი ყველაზე ლამაზი ისტორია.

ისტორია, რომელსაც დასასრული არ ექნებოდა, რადგან ნამდვილი სიყვარული ზოგჯერ სწორედ იქ იწყება, სადაც ადამიანს ჰგონია, რომ ყველაფერი დასრულდა.

დასასრული. 💚



23/10/2026 წ.

Ხათუნა ფანჩულიძე