გულის ამოძახილი (სრულად)

#გულის_ამოძახილი 🩷
#თავი_პირველი

ქუთაისის დილა ნელ-ნელა იღვიძებდა.

ბალახვანის ცენტრში, წერეთლის ქუჩაზე, სადაც ძველი ქუთაისის ხიბლი თანამედროვე ქალაქის ხმაურს ერწყმოდა, დილა ყოველთვის განსაკუთრებული იყო. ქუჩის ორივე მხარეს ჩამწკრივებული სახლები, აივნებიდან გადმოყუდებული მწვანე მცენარეები, პატარა მაღაზიები და კაფეები, რომელთა კარებშიც ახლად მოხარშული ყავის სურნელი გამოდიოდა, ქალაქს თავისებურ სითბოს სძენდა. ქუჩაზე მიმავალი მანქანების ხმა მეზობლების მისალმებებსა და გამვლელთა საუბარში იკარგებოდა. აქ ერთმანეთს ჯერ კიდევ სახელით იცნობდნენ, ხოლო ძველი სახლების ეზოებში დილა ხშირად მეზობლის მოკითხვით იწყებოდა.

სწორედ ამ ქუჩაზე ცხოვრობდა ასათიანების ოჯახი.

ორსართულიანი, მოწესრიგებული სახლი პატარა ეზოთი, აივნითა და მწვანე მცენარეებით მათ ოჯახურ სიმყუდროვეს ინახავდა. სახლი არც ზედმეტად მდიდრული იყო და არც უბრალო — ყველაფერი გემოვნებით, სიყვარულითა და წლების განმავლობაში დაგროვილი მოგონებებით იყო მოწყობილი.

სამზარეულოდან ყავისა და ახლად გამომცხვარი ქადის სურნელი გამოდიოდა.

— გიორგი, რამდენჯერ უნდა გითხრა, რომ წვეულების შემდეგ მეორე დილას ასე არ უნდა გამოიყურებოდე? — ლალიმ მაგიდაზე ყავის ფინჯანი დადგა და ქმარს გამომცდელად შეხედა.

გიორგი ასათიანი სკამზე იჯდა, ერთი ხელით შუბლს ისრესდა, მეორეთი კი ყავის ფინჯანს ეჭიდებოდა.

— ლალი, გთხოვ, დილა მშვიდობისა მაინც მითხარი, სანამ საყვედურებს დაიწყებ.

— დილა მშვიდობისა. ახლა კი გეტყვი, რომ შენი ასაკის კაცს ცოტა მეტი სიფრთხილე მართებს.

— ჩემი ასაკი აქ არაფერ შუაშია. უბრალოდ, გუშინ ძალიან ბევრი ხალხი იყო და...

— და შენ, რა თქმა უნდა, ყველას უნდა დალაპარაკებოდი, — ჩაეცინა სოფოს, რომელიც მაგიდასთან ჩამოჯდა.

— შენ რაღა გინდა? — გადახედა გიორგიმ ქალიშვილს.

— არაფერი. უბრალოდ, ვამბობ, რომ დღეს სამსახურში ალბათ ყველას ეტყვი, წუხელ რამდენად შესანიშნავად გაერთე.

— შენს ძმას შეხედე, — ლალიმ შოთიკოსკენ გაიხედა, რომელიც უკვე მოწესრიგებული იჯდა მაგიდასთან. — ამან მაინც იცის საკუთარი თავის მიხედვა.

შოთიკომ ღიმილით ასწია თავი.

— მამა, თუ გინდა, დღეს მე წაგიყვან სამსახურში.

სოფო მაშინვე ჩაერთო. — მე წავიყვან.

— ხედავ? — კმაყოფილმა გიორგიმ ყავა მოსვა. — ოჯახში მაინც არის ერთი ადამიანი, რომელიც ჩემს მხარესაა.

— მე შენს მხარეს კი არა, უბრალოდ საჭესთან არ დაგსვამ, — უპასუხა სოფომ და სიცილი აუტყდა.

შოთიკომ თავი გააქნია. გუშინდელი საღამოს შემდეგ მამამისს მართლაც არ ჰქონდა საუკეთესო დღე, თუმცა თავად თავს მშვენივრად გრძნობდა. ანასა და ლევანის წვეულებაზე ბევრი არ დაელია. უფრო მეტიც, სასმელზე მეტად ადამიანებს აკვირდებოდა და საუბრობდა.

თუმცა მთელი საღამოს განმავლობაში ერთი ადამიანი ვერ მოიშორა გონებიდან.

დიანა კორინთელი.

მისი სახელი ფიქრში ისე ხშირად მეორდებოდა, რომ თავადაც აღიზიანებდა საკუთარი თავი.

— შოთიკო, შენც ხომ არ აპირებ, მთელი დღე უგუნებოდ იყო? — ჰკითხა დედამ.

— არა, დედა. უბრალოდ, საქმეები მაქვს.

— საქმეს არაფერი უჭირს, მაგრამ ბოლო დროს ისეთი სახე გაქვს, თითქოს ვიღაცამ ფული ასესხე და აღარ გიბრუნებს, — გაეცინა სოფოს.

— სოფო!

— კარგი, გავჩუმდი.

შოთიკომ ყავა ბოლომდე დალია, გასაღები აიღო და წამოდგა.

— წავედი. საღამოს გნახავ დე.

— ფრთხილად იარე, — მიაძახა ლალიმ.

გარეთ თავისი შავი Mercedes-Benz G-Class ელოდა. მაღალი, მასიური, შთამბეჭდავი მანქანა შოთიკოს ხასიათსაც შეეფერებოდა — თავდაჯერებული, ძლიერი და ყველასთვის შესამჩნევი.

საჭეს მიუჯდა, ძრავა ჩართო და ქუჩაში გავიდა.

მაგრამ რამდენიმე წუთში მიხვდა, რომ გონებით სულ სხვაგან იყო.

---

წუხანდელი საღამო თვალწინ ედგა.

რესტორნის დარბაზი სავსე იყო. ანასა და ლევანს მეგობარები და ახლობელი ულოცავდა ბედნიერებას. მუსიკა, სიცილი, სადღეგრძელოები და ერთმანეთში არეული საუბრები საღამოს განსაკუთრებულ ხალისს სძენდა.

დიანა მუქი მწვანე კაბით იყო მოსული. გრძელი, სწორი თმა მხრებზე ეშვებოდა, ხოლო სახეზე ისეთი სიმშვიდე ჰქონდა, რომ გარშემო ხმაური თითქოს საერთოდ არ ეხებოდა.

ლამაზი ქალები შოთიკოს ცხოვრებაში სიახლე არასდროს ყოფილა. იცნობდა ბევრს, ხვდებოდა კიდეც, მაგრამ დიანას დანახვისას უცნაურად დაიბნა.

რამდენჯერმე მისკენ წასვლაც დააპირა, თუმცა ყოველთვის რაღაც აჩერებდა. ხან ვიღაც ესაუბრებოდა, ხან მეგობრებთან იდგა, ხანაც თავად ვერ პოულობდა სათანადო მიზეზს მისასვლელად.

საბოლოოდ, მთელი საღამო ისე გავიდა, რომ დიანასთან ნორმალურად საუბარიც ვერ მოახერხა.

სახლში დაბრუნებულმა კი სოციალურ ქსელში მოძებნა.

პროფილი მალევე იპოვა. რამდენიმე ფოტოსაც გადახედა, შემდეგ მეგობრობის მოთხოვნა გაუგზავნა და შეტყობინებაც მისწერა.

„სასიამოვნო იყო შენი ნახვა. იმედია, საღამო კარგად გაატარე.“

პასუხი არ მიუღია.

დილით შეტყობინება ისევ იქ დახვდა — წაკითხული თუ არა, მისთვის უცნობი იყო, მაგრამ პასუხი არ ჩანდა.

— მშვენიერია,— ჩაილაპარაკა თავისთვის. — ოცდაცხრა წლის კაცი ხარ და ერთი ქალის გამო დილიდან საკუთარ თავს ელაპარაკები.

მაინც ვერ შეიკავა ღიმილი, როცა დიანას სახე გაახსენდა.

არ იცოდა, რატომ მოქმედებდა ეს ქალი ასე უცნაურად მასზე.

შოთიკო მიჩვეული იყო, რომ ქალებთან ურთიერთობა რთული არ ყოფილიყო. მის გარშემო ყოველთვის იყვნენ ისეთები, რომლებსაც მისი ყურადღება სიამოვნებდათ. მანქანა, ფინანსური მდგომარეობა, ნაცნობები და ცხოვრების წესი ბევრისთვის საკმარისი მიზეზი აღმოჩნდებოდა მის გასაცნობად.

Დიანას კი მისთვის არც შემოუხედავს.

---

სამუშაო დღე აუტანლად გაიწელა.

შოთიკო რამდენჯერმე მიუბრუნდა იმ საბუთებს, რომლებიც დილით მაგიდაზე დახვდა, მაგრამ აზრები გამუდმებით ეფანტებოდა. ანდრო მელაძე მის კაბინეტში ორჯერ შევიდა და ორივეჯერ შეამჩნია, რომ ახალგაზრდა კაცი ჩვეულებრივზე ჩუმად იყო.

— რა გჭირს? — ჰკითხა შუადღისას.

— არაფერი.

— ეგ „არაფერი“ ყველაზე საეჭვო პასუხია. დილიდან ისეთი სახე გაქვს, თითქოს ვიღაცამ მთელი შენი ბიზნესი იყიდა და შენ დაგავიწყდა, რომელი კომპანია იყო შენი.

შოთიკოს გაეცინა.

— გადაღლილი ვარ, ალბათ.

ანდრომ ეჭვით შეხედა, მაგრამ აღარ ჩაეკითხა.

საღამოს, როგორც იქნა, სამუშაო დაასრულა და ოფისიდან გამოვიდა. მანქანას ზეთის შეცვლა სჭირდებოდა, ამიტომ პირდაპირ პროფილაქტიკისკენ აიღო გეზი.

სახელოსნოში მისულს მექანიკოსმა მიესალმა და უთხრა, რამდენიმე წუთი დაეცადა.

შოთიკო მანქანიდან გადმოვიდა, ჯიბიდან ტელეფონი ამოიღო და გარემოს თვალი მოავლო.

მაშინვე შეამჩნია პიკაპი Ford Ranger.

მუქი ფერის, მაღალი, გამძლე და გამორჩეული დიზაინის მანქანა იყო. შოთიკოს ავტომობილები ყოველთვის აინტერესებდა, მაგრამ ეს მოდელი განსაკუთრებით მოეწონა. ახლოს მივიდა, რამდენიმე წამით დააკვირდა და უკვე ფიქრობდა, მფლობელი სად იპოვა ასეთ კარგ მდგომარეობაში მანქანა-მეთქი, როცა მის მზერას ნაცნობი სილუეტი მოხვდა.

დიანა.

მანქანასთან ახლოს იდგა და მექანიკოსს რაღაცას უხსნიდა. ჩვეულებრივად ეცვა, თმა უკან ჰქონდა გადაწეული, სახეზე კი ის სერიოზული გამომეტყველება ედო, რომელიც შოთიკოს წუხანდელ საღამოსაც ახსოვდა.

გული უცნაურად აუჩქარდა.

აი, ახლა მაინც დაელაპარაკები, — უთხრა საკუთარ თავს.

მიუახლოვდა.

— გამარჯობა, დიანა.

ქალმა თავი მოაბრუნა.

— გამარჯობა.

— როგორ ხარ?

— კარგად, მადლობა.

პასუხი ისეთი მოკლე და გულგრილი იყო, რომ შოთიკომ წამით არ იცოდა, რა ეთქვა.

— შენი მანქანაა? — Ford Ranger-ზე ანიშნა.

— დიახ.

— კარგი არჩევანია. ძალიან მომწონს ეს მოდელი.

— მადლობა.

დიანამ ისევ მექანიკოსისკენ გაიხედა.

შოთიკო საუბრის გაგრძელებას ცდილობდა.

— გუშინ ვერ მოვახერხე შენთან მოსვლა. ბევრი ხალხი იყო.

— ჰო.

— იმედი მაქვს, კარგად გაატარე საღამო.

— ჩვეულებრივად.

კაცი დაიბნა. ასეთი საუბარი მისთვის უცხო იყო. ქალების უმეტესობა თავად აგრძელებდა დიალოგს, ინტერესდებოდა მისით, კითხვებს უსვამდა. დიანა კი ყოველ პასუხს ისე იძლეოდა, თითქოს მხოლოდ ზრდილობის გამო იყო ვალდებული, საერთოდ გაეცა პასუხი.

— რამე ხომ არ გაწყენინე? ნახევრად ხუმრობით იკითხა.

— არა.

— მაშინ რატომ მელაპარაკები ისე, თითქოს ვალი მქონდეს შენი?

დიანამ პირველად შეხედა პირდაპირ თვალებში.

— ასე გელაპარაკები?

— ცოტა.

— ალბათ გეჩვენება.

შოთიკოს გაეცინა, თუმცა სიცილში უხერხულობაც იგრძნობოდა.

— შეიძლება.

ამ დროს მექანიკოსი დიანას დაუძახა.

— მზად არის, ქალბატონო.

— კარგი, მოვდივარ.

ქალმა ჩანთა აიღო და შოთიკოს მიუბრუნდა.

— მაპატიე, მეჩქარება.

— რა თქმა უნდა. ნახვამდის.

— ნახვამდის.

დიანა მანქანაში ჩაჯდა, ძრავა ჩართო და რამდენიმე წამში პროფილაქტიკიდან გავიდა.

შოთიკო ადგილზე დარჩა.

არც ნომერი უკითხავს, არც სოციალურ ქსელში გაგზავნილ შეტყობინებაზე უთქვამს რამე და არც ერთი კითხვა დაუსვამს მისთვის.

უბრალოდ წავიდა.

მექანიკოსმა გვერდით ჩაუარა და ჰკითხა:

— თქვენი მანქანა მზად არის.

— ჰო, ახლავე მოვდივარ.

მან კიდევ ერთხელ გაიხედა იმ ადგილისკენ, სადაც რამდენიმე წუთის წინ დიანა იდგა.

— ასეთი რა დავაშავე... — ჩაილაპარაკა.

მაგრამ პასუხი არ ჰქონდა.

---

მეორე დილით „ქუთაის კონსტრაქშენის“ ოფისში უჩვეულო დაძაბულობა იგრძნობოდა.

შოთიკო სამუშაო მაგიდასთან იჯდა, როცა მდივანმა შეატყობინა, რომ თბილისიდან ჩამოსული ბიზნესმენი, ნოდარ ჭელიძეს მასთან შეხვედრა უნდოდა.

ნოდარი ახალგაზრდა კაცი იყო, ოცდაათ წლამდე, მოვლილი გარეგნობითა და თავდაჯერებული მანერებით. თბილისში რამდენიმე სამშენებლო პროექტში მონაწილეობდა და ახლა ქუთაისში ახალი ინვესტიციის განხორციელებას გეგმავდა.

შეხვედრაზე ლევან მელაძეც უნდა ყოფილიყო, თუმცა დილით ანდროს დაურეკა და გააფრთხილა, რომ პირადი საქმის გამო ოფისში ვერ მივიდოდა.

ამიტომ ნოდარს ანდრო და შოთიკო დახვდნენ.

თავიდან ყველაფერი მშვიდად დაიწყო.

ჩვეულებრივი მისალმებები, მოკლე საუბარი და პროექტის ძირითადი პირობების განხილვა.

ნოდარმა მაგიდაზე რამდენიმე დოკუმენტი დადო.

— ჩემი წინადადება ასეთია, — დაიწყო მან. — ჩვენ ვაფინანსებთ ახალი საცხოვრებელი კომპლექსის მშენებლობის დიდ ნაწილს, თქვენ კი უზრუნველყოფთ პროექტის განხორციელებას. მოგება წინასწარ განსაზღვრული პროპორციით განაწილდება.

შოთიკომ დოკუმენტები გადაშალა და ყურადღებით ჩაიკითხა.

რამდენიმე წუთში წარბები შეეკრა.

— აქ რაღაც არასწორად არის მითითებული.

— კერძოდ? — ჰკითხა ნოდარმა.

— თქვენ გინდათ, რომ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება თქვენს კომპანიას გადაეცეს, თან ისე, რომ პროექტის დასრულების შემდეგაც სრული კონტროლი შეინარჩუნოთ. ჩვენ კი მშენებლობის ვალდებულება და ფინანსური რისკები გვრჩება.

ნოდარმა მხრები აიჩეჩა.

— ბიზნესში ყველა საკუთარ ინტერესს იცავს.

— საკუთარ ინტერესს დაცვა ჰქვია, პარტნიორის მოტყუებას კი — სხვა რამ.

— ფრთხილად შეარჩიეთ სიტყვები, ბატონო შოთიკო.

— სიტყვებს სწორედ იმიტომ ვარჩევ, რომ ამ ხელშეკრულებას ხელს არ მოვაწერ.

ანდრომ მათ შორის დაძაბულობა იგრძნო.

— მოდი, მშვიდად გავიაროთ პირობები, — ჩაერია. — შესაძლოა, რაღაც პუნქტი სხვაგვარად განიმარტოს.

— აქ სხვაგვარად არაფერი განიმარტება, — უპასუხა შოთიკომ. — მიწა ჩვენს კომპანიას ეკუთვნის და მისი საკუთრების გადაცემას არ ვაპირებთ. თუ ნოდარ ჭელიძეს ინვესტირება სურს, თანაბარი პირობებით ვისაუბროთ. თუ მხოლოდ ის უნდა, რომ ფული ჩადოს და სანაცვლოდ ყველაფერი მიიღოს, მაშინ ჩვენი თანამშრომლობა აქვე დასრულდება.

ნოდარს სახე შეეცვალა.

— თქვენ, ეტყობა, ვერ ხვდებით, ვისთან გაქვთ საქმე.

შოთიკო ფეხზე წამოდგა.

— პირიქით. ძალიან კარგად ვხვდები.

— ეტყობა, ჯერ არ გისწავლია როგორ კეთდება დიდი ბიზნესი.

— და თქვენ ეტყობა, ჯერ ვერ გაგირკვევიათ, რომ ყველა ადამიანი თქვენს პირობებზე არ თანხმდება.

ნოდარიც წამოდგა.

— ახლავე გაიმეორეთ!

— რამდენჯერაც საჭიროა.

ანდრო სწრაფად წამოდგა და მათ შორის ჩადგა.

— საკმარისია! — მკაცრად თქვა მან. — აქ ბიზნესზე სასაუბროდ შევიკრიბეთ და არა ერთმანეთისთვის მუშტების დასარტყმელად.

ნოდარი შოთიკოს გაბრაზებული მზერით უყურებდა. შოთიკოც უკან დახევას არ აპირებდა.

— ამ საკითხს კიდევ დავუბრუნდებით, — კბილებში გამოსცრა ნოდარმა და დოკუმენტები მაგიდიდან აიღო.

— როცა პირობებს შეცვლით, შეგიძლიათ დაბრუნდეთ, — მშვიდად უპასუხა შოთიკომ.

ნოდარმა არაფერი უთხრა. კარი მკვეთრად გააღო და კაბინეტიდან გავიდა.

ანდრომ ღრმად ამოისუნთქა.

— შენ ოდესმე ისწავლი, რომ ყველა პროვოკაციას არ უნდა აჰყვე?

— როცა საქმე ჩვენს კომპანიას ეხება, უკან დახევას არ ვაპირებ.

— არც გთხოვ. მაგრამ მუშტების ქნევა ყოველთვის გამოსავალი არ არის.

შოთიკომ ხელი თმაში შეიცურა.

— მაპატიე. ზედმეტი მომივიდა.

— მე კი არა, შენს ნერვებს უთხარი ეგ.

---

ნოდარი კიბეებზე სწრაფი ნაბიჯით ჩადიოდა. ჯერ კიდევ გაბრაზებული იყო და გონებაში შოთიკოს პასუხებს იმეორებდა, როცა კიბის მოსახვევში ვიღაცას შეეჯახა.

— ფრთხილად! — გაისმა ქალის ხმა.

ყველაფერი წამში მოხდა.

გოგონას ხელიდან დოკუმენტები გაუცვივდა, ფეხი გადაუბრუნდა და კიბის რამდენიმე საფეხური ქვემოთ დაჯდა.

— ღმერთო! — აღმოხდა ნოდარს.

მაშინვე მისკენ დაიხარა.

— მაპატიეთ! ძალიან გთხოვთ, მაპატიეთ. ვერ დაგინახეთ.

გოგონას თვალები აწყლიანებოდა. ერთი ხელი კიბეს ეყრდნობოდა, მეორით კი მტკივან კოჭს იჭერდა.

— ძალიან მეტკინა... — ძლივს თქვა მან.

ნოდარს სახეზე ფერი დაეკარგა.

— სად გტკივათ? ფეხი? თავი ხომ არ დაგირტყამთ?

— არა, თავი არა... ფეხი.

— წამოდგომას ნუ ეცდებით.

მან დოკუმენტები სწრაფად შეაგროვა და გვერდით დადო. შემდეგ გოგონას ფრთხილად მიუჯდა.

— სასწრაფო გამოვიძახო?

— არა, არა, საჭირო არ არის.

— როგორ არ არის საჭირო? ძლივს მოძრაობთ.

— უბრალოდ ფეხი გადამიბრუნდა. ცოტას დავისვენებ და გამივლის.

ნოდარმა შეშფოთებით შეხედა.

— საავადმყოფოში წაგიყვანთ.

— მართლა არ არის საჭირო.

— მისმინეთ, ეს ჩემი ბრალია. მინიმუმ იმის უფლება მაინც მომეცით, რომ დაგეხმაროთ.

გოგონამ პირველად შეხედა ყურადღებით.

ნოდარს თვალებში გულწრფელი სინანული ედგა. ის აღარ ჰგავდა იმ გაბრაზებულ კაცს, რომელიც რამდენიმე წუთის წინ კაბინეტიდან გამოვარდა.

— კარგი, ოღონდ ჯერ წამოდგომა ვცადო.

ნოდარი წამოდგა და ხელი გაუწოდა.

— ნელა.

გოგონამ ხელი ჩაჰკიდა. ფეხზე წამოდგომისას ტკივილისგან სახე შეეჭმუხნა და უნებურად თვალები კიდევ უფრო აეწყლიანა.

ნოდარს გული შეეკუმშა.

ღმერთო, რა პატარა ბავშვივით აქვს თვალები...

გოგონა ცდილობდა, ცრემლები შეეკავებინა, მაგრამ ტკივილი აშკარად აწუხებდა.

— მაპატიეთ, — კიდევ ერთხელ უთხრა ნოდარმა. — მართლა არ მინდოდა.

— ვიცი. უბრალოდ, შემდეგში კიბეებზე ასე სწრაფად ნუ ივლით.

ნოდარს პირველად გაეღიმა.

— სამართლიანი შენიშვნაა.

— მე სოფო მქვია, — თქვა გოგონამ, თითქოს თავადაც ვერ მიხვდა, რატომ გააცნო თავი.

— ნოდარი.

— სასიამოვნოა, ნოდარ.

— ჩემთვისაც, სოფო. მიუხედავად იმისა, რომ გაცნობის უკეთესი გზა შეიძლებოდა მოგვეფიქრებინა.

სოფოს გაეცინა, მაგრამ მაშინვე სახე შეეცვალა, როცა ფეხზე წონა გადაიტანა.

ნოდარს ღიმილი გაუქრა.

— არა, ასე ვერ დაგტოვებთ. ექიმმა უნდა შეგამოწმოთ.

— მართლა გადამივლის. თან სამსახურში საქმეები მაქვს.

— სამსახურში? ასეთ მდგომარეობაში?

— დიახ. და თუ კიდევ დიდხანს დამაყოვნებთ, შეიძლება საერთოდ დამაგვიანდეს.

ნოდარმა თავი გააქნია.

— საოცარი ხალხი ხართ. ფეხი გტკივათ და მაინც სამსახურზე ფიქრობთ.

— ყველა ხომ ვერ იქნება ისეთი, რომ შეხვედრის შემდეგ კიბეებზე სირბილით ჩამოვარდეს, — უპასუხა სოფომ.

ნოდარს გაეცინა.

— კარგი, ესეც დავიმსახურე.

სოფომ რამდენიმე ნაბიჯი გადადგა. ჯერ კიდევ კოჭლობდა, მაგრამ სიარული შეეძლო.

ნოდარი მის გვერდით იდგა და ყურადღებით აკვირდებოდა.

— თუ ტკივილი არ გაგივლით, აუცილებლად მიმართეთ ექიმს. გთხოვთ.

— კარგი.

— და კიდევ ერთხელ მაპატიეთ.

— გაპატიეთ, ნოდარ.

გოგონა კიბეზე ასვლას შეუდგა, ნოდარი კი რამდენიმე წამით უყურებდა, როგორ შორდებოდა.

შემდეგ საკუთარ თავს გაუღიმა.

ქუთაისში სულ რამდენიმე საათის წინ ჩამოვიდა და უკვე მოახერხა, სრულიად უცხო გოგონასთვის ბოდიში რამდენჯერმე მოეხადა.

უცნაურად, მაგრამ სოფოს აწყლიანებული თვალები გონებიდან არ ამოსდიოდა.

---

იმავე საღამოს კორინთელების სახლში ვახშამი განსაკუთრებული ხალისით მიმდინარეობდა.

დიდ სასადილო ოთახში მთელი ოჯახი შეკრებილიყო.

რომა მაგიდის თავში იჯდა, მის გვერდით სალომე და პატარა ნიტა ისხდნენ. ნატალია კერძებს ანაწილებდა, Ლევან კორინთელი კი დიანას გვერდით მოთავსებულიყო.

დიანას მამა განსაკუთრებით უყვარდა.

ლევანი მისთვის მხოლოდ მამა არ იყო — ის ადამიანი იყო, ვისთანაც ნებისმიერ თემაზე შეეძლო საუბარი, ვისაც ყველაზე მეტად ენდობოდა და ვისთანაც საკუთარ სისუსტეს არასდროს მალავდა.

— მამიდა! — უცებ წამოიძახა ნიტამ და დიანას კალთაში ჩაუხტა.

— რა მოხდა, ჩემო სიცოცხლე?

— შენი კაბები ხომ მათხოვებ?

დიანამ სიცილით მოხვია ხელები.

— ჩემი კაბები რაში გჭირდება, ქალბატონო?

— ლამაზი რომ გავხდე!

— შენ ისედაც ლამაზი ხარ.

— მაგრამ შენი კაბებით უფრო ლამაზი ვიქნები.

რომას სიცილი აუტყდა.

— ეს ვინ ასწავლა?

— არავინ! — მაშინვე დაიცვა თავი ნიტამ. — მე თვითონ მოვიფიქრე.

— რა თქმა უნდა, — ჩაეცინა სალომეს. — ზუსტად ისე, როგორც შენი ყველა ახალი იდეა.

დიანამ ბავშვს ლოყაზე აკოცა.

— კარგი, როცა გაიზრდები, ერთ კაბას გაჩუქებ.

— ორს!

— ერთს.

— სამს!

— ნიტა, ვაჭრობას რომ დაიწყებ, ჯერ ფასის დათვლა ისწავლე, — გაეცინა რომას.

— მამა, შენ ჩუმად იყავი! — უთხრა გოგონამ და ყველას სიცილი კიდევ უფრო აუტყდა.

ლევანმა დიანას მხარზე ხელი მოხვია.

— შენგან ყველაფერს ითხოვენ, დიანა. ერთხელ მაინც უთხარი ვინმეს უარი.

დიანამ მამას შეხედა და გაეღიმა.

— შენ თუ მთხოვ, ყველაფერზე თანახმა ვიქნები.

— აი, ეს მომწონს, — თქვა ლევანმა და შუბლზე აკოცა.

ვახშამი სიცილითა და თბილი საუბრით გაგრძელდა.

თუმცა ლევანმა მალევე შეამჩნია, რომ დიანა პერიოდულად ტელეფონს დახედავდა და შემდეგ ისევ მაგიდაზე დებდა.

— რამე მოხდა, დიანა? — ჩუმად ჰკითხა.

— არა, მამა.

— დარწმუნებული ხარ?

— სრულიად.

ლევანმა ქალიშვილს ეჭვით შეხედა, მაგრამ აღარ ჩაეკითხა.

დიანა კი იმ საღამოს მხოლოდ ერთ რამეზე ფიქრობდა: როგორ შეიძლებოდა ადამიანს ასეთი თავდაჯერებული გამომეტყველება ჰქონოდა და თან ეგონა, რომ ყველა ქალის ყურადღებას იმსახურებდა?

შოთიკო ასათიანის სახე გაახსენდა და უნებურად ჩაიცინა.

მას ეს კაცი ჩვეულებრივ ალფონსად მიაჩნდა. — მამაკაცი, რომელსაც დღეს ერთი ქალი მოსწონდა, ხვალ მეორე და რომელიც, ალბათ, ვერ იტანდა, როცა ვინმე მის ყურადღებას არ აქცევდა.

დიანას კი ასეთი კაცების მიმართ მოთმინება არასდროს ჰქონია.

---

მეორე დილით დიანა თავის ოფისში ჩვეულებრივზე ადრე მივიდა.

მისი ავიაბილეთების კომპანია ქალაქის ცენტრში, ერთ-ერთ მოწესრიგებულ საოფისე შენობაში მდებარეობდა. მცირე, მაგრამ მყუდრო სივრცე იყო — ნათელი ფანჯრები, სამუშაო მაგიდები, კედელზე მსოფლიოს რუკა და რამდენიმე ჩარჩოში ჩასმული ფოტო.

დიანას უყვარდა თავისი საქმე. კომპანიას საკუთარი შრომით უძღვებოდა და ყველაზე მეტად ის მოსწონდა, რომ წარმატებას სხვისი დახმარების გარეშე მიაღწია.

— დილა მშვიდობისა, უფროსო! — მხიარულად მიესალმა თამთა, რომელიც უკვე მაგიდასთან იჯდა.

— დილა მშვიდობისა. ნია ჯერ არ მოსულა?

— მოვა, ცოტა აგვიანდება. ახალდაქორწინებულებს, როგორც ჩანს, დილით ადგომა უჭირთ.

დიანას გაეცინა.

— თამთა, შენც რომ გათხოვდები, სამსახურში მოსვლა აღარ დაგავიწყდეს.

— მე რომ გავთხოვდები, ჯერ შეყვარებული მყავს და არა ქმარი. ყველაფერი თავის დროზე იქნება.

ამ დროს კარზე კაკუნი გაისმა და ნია შემოვიდა.

— მაპატიეთ, გოგოებო, საცობში მოვყევი.

— რა თქმა უნდა, — თამთამ თვალები აატრიალა. — საცობი. ალბათ შენს ქმარს საუზმის მომზადებაში ეხმარებოდი.

— ეჭვიანი ხარ, თამთა, — გაეცინა ნიას.

— ძალიან.

დიანა მათ საუბარს ღიმილით უსმენდა, როცა სამუშაო მაგიდასთან მისულმა ყვავილების თაიგული შენიშნა.

დიდი, ელეგანტური თაიგული იყო. თეთრი და წითელი ვარდები ლამაზად შეეკრათ, მათ შორის კი პატარა ბარათი იდო.

დიანა გაჩერდა.

— ეს ვინ მოიტანა?

თამთა მაშინვე წამოხტა.

— უი, რა ლამაზია! დიანა, თაყვანისმცემელი გყავს?

ნია თაიგულს მიუახლოვდა.

— ბარათი ნახე?

დიანამ ბარათი აიღო და წაიკითხა.

„ასეთი სიმკაცრე არ გიხდება.“

ერთი წამით სახეზე გაკვირვება გამოესახა, შემდეგ კი გამომეტყველება შეეცვალა.

— ეს რა სისულელეა...

— ვინ არის? — ინტერესით ჰკითხა თამთამ.

დიანამ ბარათი მაგიდაზე დადო.

— ადამიანი, რომელსაც აშკარად ჰგონია, რომ თავდაჯერებულია.

— მოიცა, შენ ვინმეს ეჩხუბე? — იკითხა ნიამ.

— არა. უბრალოდ ვიღაცას არასწორი წარმოდგენა აქვს საკუთარ თავზე.

დიანამ თაიგული აიღო, პირდაპირ ნაგვის ურნასთან მივიდა და შიგნით ჩააგდო.

თამთას პირი ღია დარჩა.

— დიანა! ასეთი ლამაზი ყვავილები!

— ვისაც უნდა, იმან წაიღოს.

— და თუ ვინმე სიმპათიური თაყვანისმცემელია? — ჩაეცინა თამთას.

— მით უმეტეს.

დიანა სამუშაო მაგიდასთან დაბრუნდა და კომპიუტერი ჩართო.

მისთვის ეს საკითხი დასრულებული იყო.

თუმცა არ იცოდა, რომ ამ პატარა ჟესტით ვიღაცის მთელი დღის განწყობას შეცვლიდა.

---

Შოთიკომ თავადაც არ იცოდა, რატომ მოიფიქრა ეს სიტყვები. იქნებ სურდა, დიანას გაეღიმა. იქნებ უნდოდა, გაეგო, რომ მისი გულგრილობა შეუმჩნეველი არ დარჩენია.

საღამოს, სამსახურის დასრულების შემდეგ, დიანას ოფისთან მისვლა გადაწყვიტა.

თავადაც ვერ ხვდებოდა, რას ელოდა. ალბათ მხოლოდ რამდენიმე წუთით საუბარს, იქნებ იმის გარკვევას, რატომ ექცეოდა ასე.

მანქანა შენობის მოპირდაპირე მხარეს გააჩერა და დაელოდა.

ცოტა ხანში შენობიდან დიანა გამოვიდა.

შოთიკო მაშინვე გადმოვიდა მანქანიდან.

— დიანა!

ქალი შეჩერდა. როგორც კი შოთიკო დაინახა, სახე შეეცვალა.

— შენ აქ რას აკეთებ? — მკაცრად ჰკითხა.

შოთიკო დაიბნა.

— უბრალოდ, შენთან საუბარი მინდოდა.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ...

— მისმინე, შოთიკო, — შეაწყვეტინა დიანამ. — ის, რომ საერთო ნაცნობები გვყავს, არ ნიშნავს, რომ შენთან მეგობრობა მინდა.

შოთიკო გაჩუმდა.

— არც იმას ნიშნავს, რომ შეგიძლია ჩემს სამსახურთან მელოდო, ყვავილები გამომიგზავნო და ელოდო, რომ ამის გამო შენ მიმართ დამოკიდებულება შემეცვლება.

— ყვავილები არ მოგეწონა?

— საქმე ყვავილებში არ არის.

— მაშინ რაშია?

დიანამ ღრმად ამოისუნთქა.

— შენნაირ მამაკაცებს ვიცნობ. დღეს ერთი ქალი მოგწონს, ხვალ მეორე. ალბათ გგონია, რომ თუ მანქანა გყავს, ფული გაქვს და რამდენიმე ლამაზი სიტყვაც იცი, ყველა შენს ყურადღებას სიამოვნებით მიიღებს.

შოთიკო გულდაწყვეტილი უსმენდა.

სურდა, ეთქვა, რომ ცდებოდა. რომ დიანასგან განსხვავებით, სხვა ქალების მიმართ ასეთი ინტერესი არასდროს გამოუჩენია. რომ თავადაც არ ესმოდა, რატომ უნდოდა ასე ძალიან მასთან საუბარი.

მაგრამ სიტყვები ვერ იპოვა.

— რამე გაწყენინე, დიანა? — ბოლოს ჩუმად ჰკითხა.

ქალმა თვალებში შეხედა.

— არა. უბრალოდ ტყუილად ცდილობ ჩემს შებმას.

ეს სიტყვები შოთიკოს გულში მძიმედ ჩაესო.

დიანამ ჩანთა მხარზე გადაიკიდა, შებრუნდა და საკუთარი მანქანისკენ წავიდა.

— სასიამოვნო საღამოს გისურვებ, — დაუმატა ისე, რომ უკან აღარ მოუხედავს.

შოთიკო მიჩვეული არ იყო უარს. მაგრამ ანა მხოლოდ უარს კი არ ეუბნებოდა, გულგრილიც იყო, აქ არც წყენა ჩანდა, არც ეჭვიანობა, არც ინტერესი — მხოლოდ სურვილი, რომ მისგან შორს ყოფილიყო.

საჭეს ხელი მოუჭირა და თვალები დახუჭა.

შეიძლება მართლა ასეთი ადამიანი გგონივარ, დიანა...

მისთვის პირველად აღმოჩნდა მნიშვნელოვანი არა ის, რომ ქალი მოსწონებოდა, არამედ ის, თუ რას ფიქრობდა ეს ქალი მასზე.

და სწორედ ეს აშინებდა ყველაზე მეტად.

რადგან დიანა კორინთელი არ ჰგავდა იმ ქალებს, რომლებსაც შოთიკო აქამდე იცნობდა.

ის არც მის მანქანას უყურებდა, არც მის ფულს და არც მის გვარს.

მას შოთიკო საერთოდ არ სჭირდებოდა.

და პირველად ცხოვრებაში შოთიკომ იგრძნო, რომ ვიღაცის გულის მოსაგებად მხოლოდ სურვილი საკმარისი არ იქნებოდა.

ზოგჯერ ადამიანები ყველაზე მკაცრად სწორედ მაშინ იქცევიან, როცა საკუთარ გულს იცავენ.

#გულის_ამოძახილი 🩷
#თავი_მეორე.

დიანა სახლისკენ მიდიოდა. შემოდგომის საღამო იყო, ნელ-ნელა ბინდდებოდა, ქუჩის განათებები კი ქალაქს განსაკუთრებულ იერს სძენდა. საჭესთან იჯდა და ცდილობდა, დღის უსიამოვნო ამბები დაევიწყებინა. შოთიკოსთან შეხვედრაც ისევ ახსენდებოდა, თუმცა საკუთარ თავს არწმუნებდა, რომ ამ კაცზე ფიქრისთვის დრო არ უნდა დაეხარჯა.

რუსთაველის ხიდთან მისულს საშინელი საცობი დახვდა. მანქანები თითქმის არ მოძრაობდნენ, მძღოლები კი მოთმინებას კარგავდნენ.

დიანამ უკმაყოფილოდ ამოისუნთქა.

— ახლა ამის დრო იყო? — ჩაილაპარაკა და სარკეში გაიხედა.

უკან შავი Mercedes-Benz G-Class შენიშნა.

შოთიკოს მანქანა იყო.

მისი დანახვისთანავე დიანას გონებაში წეხანდელი საუბარი ამოუტივტივდა. კაცს მისთვის ნათქვამი სიტყვები გაახსენდა და უნებურად წარბები შეკრა.

ისევ უკან მომყვება?

სიჩქარეს მოუმატა, თუმცა მალევე მიხვდა, რომ შოთიკოსგან თავის არიდებას აზრი არ ჰქონდა. ქალაქის ეს ნაწილი საცობით იყო გადაჭედილი, ამიტომ გადაწყვიტა, შემოვლითი ქუჩით ესარგებლა და ასე აერიდებინა თავი შეფერხებისთვის.

მიმართულება შეცვალა და მანქანა ვიწრო ქუჩაზე გადაიყვანა.

ამ დროს გზაზე ძაღლი გადმოხტა.

ყველაფერი წამებში მოხდა.

დიანამ ცხოველისთვის გვერდის ავლა სცადა, საჭე მკვეთრად მოატრიალა, მაგრამ მანქანის დამორჩილება ვეღარ შეძლო.

მომდევნო წამს ძლიერი დარტყმის ხმა გაისმა.

მანქანა განათების ბოძს შეეჯახა.

დიანა წინ გადავარდა და თავი საჭეს მიარტყა. რამდენიმე წამით ირგვლივ ყველაფერი გაჩუმდა. მხოლოდ საკუთარი გულის გამალებული ცემა ესმოდა.

თვალები დახუჭა და ღრმად ჩაისუნთქა.

— ღმერთო...

თავი საშინლად სტკიოდა. წარბთან სითბო იგრძნო, სახეზე ხელი მოისვა და თითებზე სისხლი შენიშნა.

შეეშინდა.

თუმცა გონებას არ კარგავდა. სცადა, თავი ხელში აეყვანა და მომხდარის გააზრება შეძლო.

ამასობაში შოთიკო ჯერ კიდევ რუსთაველის ხიდთან იდგა. საცობის გამო წინ წასვლას ვერ ახერხებდა და უკვე ნერვიულობდა, დროულად მიეღწია თუ არა სახლში.

მას დიანას გაყოლა აზრადაც არ მოსვლია. უბრალოდ, თავადაც იმავე მიმართულებით მიდიოდა და ჩვეულებრივ საცობში იდგა.

მოულოდნელად გვერდით ქუჩიდან ძლიერი დარტყმის ხმა მოესმა.

თავი იმ მიმართულებით მიაბრუნა და მაშინვე შენიშნა განათების ბოძთან გაჩერებული ნაცნობი მანქანა.

შოთიკოს გული შეეკუმშა.

— დიანა!

სასწრაფოდ ჩართო ავარიული მაშუქები, მანქანა უსაფრთხოდ გააჩერა და იმ ქუჩაზე გადავიდა.

რამდენიმე წამში დიანას ავტომობილთან გაჩნდა.

ფანჯარასთან დაიხარა და შიგნით შეიხედა.

— დიანა, კარგად ხარ?!

ქალმა თავი მისკენ მოაბრუნა. სახე გაფითრებული ჰქონდა, წარბიდან კი სისხლი ჩამოსდიოდა.

შოთიკოს წამით სუნთქვა შეეკრა.

— ღმერთო ჩემო...

კარი გააღო და მაშინვე მის გვერდით აღმოჩნდა.

— თავი დაარტყი?

— კი... ცოტა.

— ცოტა?! დიანა, სისხლი მოგდის!

— კარგად ვარ, შოთიკო. ნუ ღელავ.

— როგორ არ უნდა ვიღელვო?!

მის ხმაში ისეთი შეშფოთება იგრძნობოდა, რომ დიანა გაჩუმდა.

შოთიკომ სწრაფად მოავლო თვალი მანქანას. Ford Ranger-ისთვის შეჯახება მძიმე დაზიანების გარეშე დასრულებულიყო, თუმცა დიანას მდგომარეობა უფრო მეტად ადარდებდა, ვიდრე ავტომობილი.

— საავადმყოფოში წაგიყვან.

— არა!

— დიანა...

— არ მინდა საავადმყოფოში წასვლა.

შოთიკომ თვალებში შეხედა. ქალს აშკარად სტკიოდა, თუმცა ცდილობდა, ეს არ შეემჩნია.

— ჯერ ჭრილობა უნდა დავამუშაოთ და ექიმმა უნდა შეგამოწმოს. თავი დაარტყი.

— შოთიკო, გთხოვ...

მისი მუდარა გაიგონა და ღრმად ამოისუნთქა.

— კარგი, მაგრამ თუ თავბრუ დაგეხვევა, გულისრევა დაგეწყება ან ტკივილი გაგიძლიერდება, დაუყოვნებლივ მივდივართ საავადმყოფოში. ამაზე არ შეგეკამათები.

მანქანიდან გადმოსვლაში დაეხმარა. დიანა ფრთხილად გადმოვიდა და შოთიკოს მკლავს დაეყრდნო.

კაცი მაშინვე მიხვდა, რომ ქალი მოსალოდნელზე მეტად იყო შეშინებული.

— მშვიდად, — უთხრა თბილად. — ნელა წამოდი. არ იჩქარო.

ჯიბიდან სუფთა ხელსახოცი ამოიღო და წარბთან ფრთხილად მიადო.

— ცოტა დააჭირე. ასე.

დიანამ ხელსახოცი დაიჭირა.

— მადლობა.

— მადლობას მერე მეტყვი. ახლა მითხარი, თავბრუ ხომ არ გეხვევა?

— არა. უბრალოდ, თავი მტკივა.

შოთიკომ მანქანის გასაღები გამოართვა, ავტომობილი უსაფრთხო ადგილას გადაიყვანა და შემდეგ საკუთარი მანქანისკენ წაიყვანა დიანა.

— ჯერ აფთიაქში შევივლით, — უთხრა. — ჭრილობისთვის საჭირო ნივთები ვიყიდოთ. მაგრამ ექიმთან მისვლაზე მაინც უნდა დავფიქრდეთ.

დიანამ ამჯერად აღარ შეეწინააღმდეგა.

უახლოეს აფთიაქთან მანქანა გააჩერა.

— აქ დამელოდე, ახლავე მოვალ.

— სად უნდა წავიდე? — სუსტად გაეღიმა დიანას.

შოთიკოსაც გაეღიმა, თუმცა თვალებში კვლავ აშკარა შფოთვა ედგა.

რამდენიმე წუთში აფთიაქიდან საჭირო ნივთებით დაბრუნდა. მანქანაში ჩაჯდა, დიანას მიუბრუნდა და პატარა პაკეტი გახსნა.

— ახლა ცოტა გეტკინება.

— ისედაც მტკივა.

— ვიცი, მაგრამ უნდა გავუძლოთ.

ჭრილობის დამუშავება ფრთხილად დაიწყო. დიანა ცდილობდა, არ შეემჩნია, რამდენად სტკიოდა, თუმცა სადეზინფექციო საშუალების შეხებისას სახე შეეჭმუხნა.

— აუ... მტკივა!

თვალები აემღვრა. კიდევ ცოტა და ატირდებოდა.

შოთიკომ მაშინვე შეწყვიტა მოქმედება.

— კარგი, კარგი... მაპატიე. ცოტა შევისვენოთ.

დიანამ თავი გვერდზე მიაბრუნა.

— არ მინდოდა ასეთი რამ მომსვლოდა.

— ვიცი.

— უბრალოდ, ძაღლი გადმოხტა და...

— დიანა, ახლა მომხდარს ნუ განიცდი. მთავარია, რომ გონზე ხარ და სერიოზულად არ დაშავებულხარ.

შოთიკო ცდილობდა, მშვიდად ელაპარაკა, თუმცა შინაგანად ჯერ კიდევ შეშინებული იყო. იმ რამდენიმე წუთის განმავლობაში, როცა დიანა მანქანაში დაინახა, უამრავი საშინელი აზრი გაუელვა თავში.

ფრთხილად დაასრულა ჭრილობის დამუშავება და სუფთა საფენი დააფარა.

— ასე უკეთესია?

დიანამ თავი დაუქნია.

— ჰო. მადლობა.

შოთიკომ პაკეტი გვერდზე გადადო და ქალს შეხედა.

— იცი, რა გამიკვირდა?

— რა?

— ახლახან ავარიაში მოყევი და მაინც ცდილობ, დამიმტკიცო, რომ ყველაფერი კარგადაა.

დიანას უნებურად გაეღიმა.

— იმიტომ, რომ არ მინდა ვინმეს ვანერვიულებდე.

— ზოგჯერ ნერვიულობის მიზეზს კი არ ირჩევენ, უბრალოდ ადამიანებს პატივს სცემენ და მათ გამო ღელავენ.

ეს სიტყვები ისე ბუნებრივად წარმოთქვა, თითქოს თავადაც ვერ მიხვდა, რა თქვა.

დიანა რამდენიმე წამით ჩუმად უყურებდა.

შოთიკომ მზერა აარიდა და ძრავა ჩართო.

— წამოდი, სახლში მიგიყვან.

გზაში ორივე ჩუმად იყო.

შოთიკო ფრთხილად მართავდა მანქანას და პერიოდულად დიანასკენ აპარებდა მზერას. დიანა ფანჯარაში იყურებოდა, თუმცა გრძნობდა, რომ კაცი მის მდგომარეობას აკვირდებოდა.

— შეგიძლია, ასე ხშირად აღარ შემომხედო? — ბოლოს ჰკითხა.

შოთიკო დაიბნა.

— როგორ?

— თითქოს ყოველ წამს ელოდები, რომ გონებას დავკარგავ.

კაცს გაეცინა.

— კარგი, აღარ შეგხედავ.

რამდენიმე წამით წინ იყურებოდა, შემდეგ ისევ გადახედა.

დიანამ სიცილი ვერ შეიკავა.

— შოთიკო!

— რა ვქნა? ვერ შევძლებ. სანამ სახლში არ მიგიყვან, ვერ მოვისვენებ.

ამჯერად დიანასაც გაეღიმა.

— შენ ყოველთვის ასეთი ხარ?

— როგორი?

— ზედმეტად მზრუნველი.

შოთიკომ ცოტა ხანს იფიქრა.

— ალბათ არა. ყოველ შემთხვევაში, ასე არასდროს დავფიქრებულვარ.

— ანუ მე ვარ განსაკუთრებული შემთხვევა?

კაცმა მისკენ გაიხედა, მაგრამ პასუხის ნაცვლად გაეღიმა.

— დღეს მაინც ნამდვილად ხარ.

დიანამ თავი ფანჯრისკენ მიაბრუნა. გული უცნაურად აუჩქარდა, თუმცა საკუთარ თავს შეახსენა, რომ შოთიკო ჯერ კიდევ თითქმის უცხო ადამიანი იყო მისთვის.

რამდენიმე წუთში მისი სახლის წინ გაჩერდნენ.

შოთიკო მანქანიდან გადმოვიდა, დიანას კარიც გაუღო და ფრთხილად დაეხმარა გადმოსვლაში.

—ჩემი მანქანის გასაღები შენ გაქვს ხო? უთხრა დიანამ. — მოგვიანებით ჩავალ და ამოვიყავნ.

— მე მოგიყვან. ახლა კი სახლში შედი და დაისვენე.

დიანა კართან გაჩერდა, შემდეგ შოთიკოს მიუბრუნდა.

— მადლობა. მართლა რომ არა შენ...

სიტყვა ვეღარ დაასრულა.

შოთიკომ თბილად შეხედა.

— მთავარი ის არის, რომ კარგად ხარ.

— მაგრამ მაინც მადლობა უნდა გადაგიხადო.

— კარგი, მაშინ ასე მოვიქცეთ: შენც ხომ გადამარჩინე როცა ვიღაც მეტაკებოდა, ახლა მე დაგეხმარე. ბარი ბარში ვართ.

დიანას მათი პირველი შეხვედრა გაახსენდა და გაეცინა.

— ნუ მაცინებ, მტკივა!

შოთიკო გაჩუმდა, შემდეგ კი უფრო სერიოზულად შეხედა.

— დიანა, კიდევ ერთი რამ მინდა გითხრა.

— გისმენ.

— არ მინდა, ჩემზე არასწორი წარმოდგენა გქონდეს. ვიცი, რომ წინა დღეებში ჩემი საქციელი შეიძლება ზედმეტად თავდაჯერებულად მოგეჩვენა. მაგრამ შენ მიმართ ნამდვილად კარგად ვარ განწყობილი. მინდა, ეს იცოდე. არ გთხოვ, რომ რამე დამიჯერო ან ჩემი დამოკიდებულება ახლავე შეცვალო. უბრალოდ, არ მინდა, ჩემზე მხოლოდ ის იფიქრო, რასაც გარედან ხედავ.

დიანა მის სიტყვებს ყურადღებით უსმენდა.

შოთიკოს ხმაში არც თავდაჯერებული კაცის სიამაყე იგრძნობოდა და არც მცდელობა, თავი მოეწონებინა. ის უბრალოდ გულწრფელი იყო.

— კარგი, შოთიკო, — ჩუმად თქვა მან. — ვეცდები, ნაჩქარევი დასკვნები არ გამოვიტანო.

კაცს სახე გაუნათდა.

— ესეც ბევრს ნიშნავს.

შემდეგ ტელეფონი გაუწოდა.

— შენი ნომერი ჩამიწერე.

დიანამ წარბი ასწია.

— რისთვის?

— მანქანას მოგიყვან და დაგირეკავ, რომ გასაღები გადმოგცე.

დიანას გაეღიმა. ტელეფონი გამოართვა, ნომერი ჩაწერა და უკან დაუბრუნა.

— მშვიდობიან ღამეს გისურვებ.

დიანა სახლში შევიდა, შოთიკო კი რამდენიმე წამით კართან იდგა და მის წასვლას უყურებდა.

მხოლოდ მაშინ, როცა დარწმუნდა, რომ სახლში შევიდა, მანქანისკენ შებრუნდა.

იმ საღამოს მას არც დიანას გულის მოგება უფიქრია და არც იმაზე ოცნება, რომ ქალი მის მიმართ დამოკიდებულებას შეცვლიდა.

უბრალოდ, უნდოდა, კარგად ყოფილიყო.

და ეს გრძნობა მისთვის იმაზე მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა, ვიდრე თავად წარმოედგინა.

სახლში შესულ დიანას რომა მისაღებში დახვდა.

— დიანა, რა დაგემართა?! — მაშინვე წამოდგა, როცა დას წარბთან საფენი შენიშნა.

— რომა, მშვიდად. კარგად ვარ.

— ეს არის კარგად ყოფნა?!

რომა მასთან მივიდა და სახეზე ფრთხილად დააკვირდა.

— სად იყავი? რა მოხდა?

დიანამ ყველაფერი უამბო — როგორ შეეცადა ძაღლისთვის გვერდის ავლას, როგორ შეეჯახა ბოძს და როგორ გამოჩნდა შოთიკო, რომელმაც დახმარება გაუწია.

რომა ყურადღებით უსმენდა.

— და ექიმთან არ წასულხარ?

— არ მინდოდა.

— დიანა, თავი დაარტყი! ხვალ აუცილებლად უნდა გაისინჯო.

— კარგი, კარგი, არაფერი მიჭირს.

- ასე კარგად როდის გაიცანი შოთიკო?

დიანას სიცილი აუტყდა.

— რომა!

— რა იყო? მაინტერესებს.

— კარგად არ ვიცნობ. უბრალოდ, დღეს დამეხმარა.

— შოთიკო ცუდი ბიჭი არ არის. რამდენჯერმე შევხვედრივარ. ანასა და ლევანის წვეულებაზეც ვილაპარაკეთ. ღირსეული ახალგაზრდაა.

დიანა გაჩუმდა.

რომას ტონი ისეთი იყო, რომ მიხვდა — ძმა არაფერს აძალებდა, უბრალოდ საკუთარ აზრს უზიარებდა.

— რომა, არ მინდა, ამ ამბავს იმაზე მეტი მნიშვნელობა მივანიჭოთ, ვიდრე აქვს.

— არც მე ვანიჭებ. უბრალოდ მაინტერესებს ვისთან გაქვს ურთიერთობა.

- მასთან არანაირი ურთიერთობა არ მაქვს.

- კარგი.

დიანამ ძმას ხელი მოხვია.

— შენ ყოველთვის ზრუნავ ჩემზე.

— ეგ სხვა ამბავია. მე შენი ძმა ვარ.

— ვიცი.

რომამ შუბლზე აკოცა.

— ახლა ადი, დაისვენე. თავი თუ ისევ გეტკინა, მაშინვე დამიძახე.

დიამას ტელეფონი Მისაღებში დარჩა და როცა შოთიკომ დაურეკა დიანას დაუძახა თუმცა მას უკვე ეძინა. Რომამ უპასუხა და გარეთ გამოვიდა. Შოთიკომ მანქანა მოიყვანა.

Ბიჭებმა ერთმანეთი მოიკითხეს.

- მადლობა რომ დაეხმარე.

- იმედია უკეთესადაა, ძალიან გაჯიუტდა და საავადმყოფოში არ წამომყვა.

- ჰო ასეთია. დაეძინა და აღარ გავაღვიძე.

-ხო არ შემოხვალ? Შეიპატიჟა Რომამ.

- არა მადლობა. Გვიანია უკვე.

Რომამ Მადლობის ნიშნად მხარზე ხელი დაჰკრა და ერთმანეთს დაემშვიდობნენ.

დილით დიანასთან დარეკვა უნდოდა, მაგრამ არ უნდოდა, ქალს ეფიქრა, რომ ავარიით სარგებლობდა და მასთან დაახლოებას ცდილობდა.

თუმცა ვერ მოისვენა.

ბოლოს ნომერი აკრიფა.

— გისმენ, — გაისმა დიანას ხმა.

შოთიკოს გაეღიმა.

— დილა მშვიდობისა. როგორ ხარ?

— დილა მშვიდობისა. უკეთ ვარ, მადლობა.

- მიხარია...

— მადლობა.

მცირე პაუზა ჩამოვარდა.

შოთიკოს კიდევ ბევრი რამის კითხვა უნდოდა, მაგრამ არ იცოდა, როგორ გაეგრძელებინა საუბარი ისე, რომ დიანასთვის თავი არ მოებეზრებინა.

— კარგი, აღარ შეგაყოვნებ. უბრალოდ მინდოდა, მომეკითხე.

დიანას მის ხმაში სითბო იგრძნო.

— მადლობა, რომ დამირეკე.

— არაფრის. თუ რამე დაგჭირდება, შეგიძლია დამირეკო.

— კარგი, შოთიკო.

— კარგად იყავი.

— შენც.

ზარი დასრულდა.

შოთიკომ ტელეფონი მაგიდაზე დადო და ღიმილით ამოისუნთქა.
მოკლე საუბარი იყო, მაგრამ დიანას ხმამ მთელი დილა გაუხალისა.

იმავე დილით ნოდარ ჭელიძე ოფისში მივიდა.

წინა დღის შეხვედრის შემდეგ შოთიკოსთან საუბარი ჯერ კიდევ არ ჰქონდა დასრულებული და გადაწყვეტილი ჰქონდა, პროექტის პირობებზე ხელახლა ემსჯელათ.

თუმცა შენობაში შესვლისას დერეფანში ნაცნობი სახე დაინახა.

სოფო.

ის ერთ-ერთ თანამშრომელთან ერთად იდგა და რაღაცაზე საუბრობდა. ნოდარი წამით შეჩერდა, შემდეგ კი მათკენ გაემართა.

— დილა მშვიდობისა, სოფო.

გოგონა შემობრუნდა.

— დილა მშვიდობისა.

— როგორ ხართ? ფეხი როგორ გაქვთ?

— უკეთ ვარ, მადლობა. უკვე აღარ მტკივა.

— მიხარია. იმედია, ექიმთანაც იყავი.

— საჭირო არ გამხდარა.

ნოდარმა თავი დაუქნია.

— კარგი. მთავარია, კარგად ხართ.
მისი ხმა გულწრფელი იყო. სოფოსაც გაუჭირდა, სრულიად ცივად ეპასუხა.

— მადლობა მოკითხვისთვის.

— არაფრის.

ნოდარმა მის გვერდით მდგომ გოგონასაც თავაზიანად გაუღიმა და შემდეგ შოთიკოს კაბინეტისკენ წავიდა.

სოფო რამდენიმე წამით უყურებდა, შემდეგ კი კოლეგას მიუბრუნდა.

— კარგი, გავაგრძელოთ.

მაგრამ ნოდარის თბილი მოკითხვა მაინც გაახსენდა.

ნოდარმა კარზე დააკაკუნა და შოთიკოს კაბინეტში შევიდა.

Რამდენიმე. Წუთში შოთიკოს კაბინეტიდან ყვირილის ხმა გამოვიდა, სოფო შეშინებული გაიქცა და დაუკაკუნებლად შევიდა.

- რა ხდება?. თქვენი ხმა მთელს დერეფანში ისმის.

- შოთიკო შენს თანამშრომელს უთხარი მარტო დაგვტოვოს.
Ნოდარს არ უნდოდა სოფოს მასზე ცუდი შთაბეჭდილება ჰქონოდა.

- სოფო ჩემი დაა და სრული უფლება აქვს აქ იყოს, მაგრამ ნამდვილად არ მაქვს სურვილი შენ მოგისმინოს.

Ნოდარს Ძალიან მოერიდა, არ უნდოდა ამ გოგოს წყენინება, თვითონაც არ იცოდა რატომ, მაგრამ სოფოს რომ მასზე ცუდათ ეფიქრა ვერ დაუშვებდა.

— ვფიქრობ, ორივე მხარეს გვაწყობს, თუ ხელშეკრულების პირობებს იურისტების მონაწილეობით გადავხედავთ. ასე ყველა პუნქტი დეტალურად განიხილება და საბოლოო გადაწყვეტილებას ამის შემდეგ მივიღებთ.

შოთიკო გაკვირვებით უყურებდა.

— მოიცადე, ნოდარ. გუშინ ხომ ამტკიცებდი, რომ შენი პირობები საბოლოო იყო?

— გადავიფიქრე.

— ასე უცებ?

— ბიზნესში აზრის შეცვლა დანაშაული არ არის.

Სოფო კართან იდგა და ყველაფერი ესმოდა.

- სოფ მარტო დაგვტოვე და კარი დახურე.

- დარწმუნებული ხართ?

- კი, ორივემ ერთდროულად უპასუხეს.

შოთიკომ სკამზე გადაწვა.

— რა თქმა უნდა, არ არის. უბრალოდ, მაინტერესებს, რამ შეგაცვლევინა აზრი.

ნოდარმა მხრები აიჩეჩა.

— დავფიქრდი და მივხვდი, რომ შესაძლოა, ორივესთვის უკეთესი გამოსავალი არსებობდეს.

შოთიკო ჯერ კიდევ ეჭვით უყურებდა.

— კარგი. იურისტები ჩაერთონ. ოღონდ წინასწარ გეუბნები, მიწის საკუთრების საკითხზე კომპრომისს არ ვაპირებ.

— გასაგებია.

ნოდარმა საქაღალდე აიღო და კაბინეტიდან გავიდა.

შოთიკო რამდენიმე წამით გაუნძრევლად იდგა.

ორი წუთის წინ სრულიად სხვა რამეს მიმტკიცებდა. ახლა კი უცებ იურისტები მოიგონა.

თავი გააქნია.

— ვერაფერი გავიგე...

საღამოს შოთიკომ ისევ დაურეკა დიანას.

— როგორ ხარ? — ჰკითხა როგორც კი გოგონამ უპასუხა.

— უკეთ. მთელი დღე სახლში ვიყავი, სამსახურშიც არ წავსულვარ.

— ძალიან კარგი. დაისვენე?

— კი, მაგრამ უკვე მომბეზრდა სახლში ჯდომა.

შოთიკოს გაეღიმა.

— თავი ისევ გტკივა?

— ცოტა, თუმცა უკეთ ვარ.

— დიანა, გთხოვ, თუ ისევ გაწუხებს, ექიმთან მე თვითონ წაიყვან.

— ნუ ნერვიულობ.

შოთიკო რამდენიმე წამით გაჩუმდა, შემდეგ ჰკითხა:

— სუფთა ჰაერზე გასვლა ხომ არ გინდა?

— ახლა?

— თუ თავს კარგად გრძნობ. შეგვიძლია, ცოტა გავისეირნოთ.

დიანამ ფანჯრიდან გაიხედა. მთელი დღე სახლში გაატარა და უკვე სჭირდებოდა გარემოს შეცვლა.

— კარგი, — დაეთანხმა. — სუფთა ჰაერზე გასვლა მართლა არ მაწყენდა.

— მაშინ ნახევარ საათში შენთან ვიქნები.

— კარგი.

წყალტუბოს პარკში შემოდგომის თბილი საღამო იდგა.

ხეებზე ფოთლები ოქროსფრად შეფერილიყო. ბილიკებზე ჩამოცვენილი ფოთლები ეყარა, ჰაერში კი სიგრილისა და ნესტიანი მიწის სასიამოვნო სურნელი ტრიალებდა. პარკში მოსეირნე ადამიანების ხმები შორიდან ისმოდა, შემოდგომის სურნელი კი საღამოს სიმშვიდეს კიდევ უფრო სასიამოვნოს ხდიდა.

შოთიკო და დიანა ნელა მიუყვებოდნენ ბილიკს.

გოგონას უკვე უკეთ ეჭირა თავი, თუმცა შოთიკო პერიოდულად მაინც აკვირდებოდა.

— იცი, რა არის ყველაზე სასაცილო? — უცებ თქვა დიანამ.

— რა?

— გუშინ მთელი დღე ვფიქრობდი, როგორ მომეშორებინე თავიდან, დღეს კი თავად დაგთანხმდი სასეირნოდ წამოსვლაზე.

შოთიკომ სიცილი ვერ შეიკავა.

— ანუ პროგრესი გვაქვს?

— ნუ გიხარია წინასწარ.

— კარგი, აღარ გავიხარებ.

დიანამ გაეღიმა.

რამდენიმე ნაბიჯი უხმოდ გაიარეს, შემდეგ ქალი შეჩერდა და სკამისკენ გაიხედა.

— ცოტა ჩამოვსხდეთ?

— რა თქმა უნდა.

სკამზე გვერდიგვერდ დასხდნენ.

დიანამ ღრმად ჩაისუნთქა და პარკს თვალი მოავლო.

— დღეს სახლში უფრო ვინერვიულე, ვიდრე ავარიის დროს.

შოთიკო მისკენ შემობრუნდა.

— რატომ?

ქალმა ხელები კალთაში დაილაგა.

— დედაჩემსა და მამაჩემს ვერ ვუთხარი, რაც დამემართა. არ მინდოდა, ენერვიულათ.

შოთიკომ აღარ შეაწყვეტინა. მიხვდა, რომ დიანას საუბარი სჭირდებოდა.

— იცი, შოთიკო, ჩემი მშობლები ძალიან მიყვარს. უბრალოდ, არ მინდა, კიდევ ერთხელ განიცადონ ის ტკივილი, რაც უკვე გადაიტანეს.

მის ხმაში სევდა იგრძნობოდა.

— ერთი შვილი უკვე დაკარგეს. აღარ მინდა, კიდევ რამე ვანერვიულო.

შოთიკოს სახე შეეცვალა.

— დიანა...

ქალმა მზერა დაუხარა.

— ზოგჯერ მგონია, რომ ჩემი ყოველი შეცდომა მათთვის ზედმეტი შიშია. ამიტომ ყველაფერს თავად ვაგვარებ, მაშინაც კი, როცა მიჭირს.

შოთიკო რამდენიმე წამით ჩუმად იყო. არ უნდოდა, დაუფიქრებლად ეთქვა რამე, რაც ქალს ატკენდა.

ბოლოს ფრთხილად ჰკითხა:

— და შენზე ვინ იზრუნებს, როცა ყველაფრის მარტო მოგვარება აღარ შეგეძლება?

დიანამ თავი ასწია.

შოთიკო თბილად უყურებდა.

— მე დამოუკიდებლობის წინააღმდეგი არ ვარ, — განაგრძო კაცმა. — პირიქით, მომწონს, როცა ადამიანს საკუთარი თავის იმედი აქვს. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ყველაფერს მარტო უნდა გაუმკლავდე. ზოგჯერ სხვასაც უნდა მისცე უფლება, შენზე იზრუნოს.

დიანა ჩუმად უსმენდა.

— დღეს რომ შენ გვერდით არ ვყოფილიყავი, რას იზამდი? — ჰკითხა შოთიკომ.

— ალბათ ვინმეს დავურეკავდი.

— ჰოდა, სწორედ ამას ვამბობ. დახმარების თხოვნა სისუსტე არ არის.

დიანამ სუსტად გაიღიმა.

— შენ ყოველთვის ასეთი სერიოზული ხარ?

— მხოლოდ მაშინ, როცა საჭიროდ მიმაჩნია.

— და ახლა საჭიროდ მიგაჩნია?

— ძალიან.

ქალს გაეცინა.

შოთიკომაც გაიღიმა, შემდეგ კი უფრო რბილად დაამატა:

— არ მინდა, იფიქრო, რომ შენთვის ჭკუის სწავლებას ვცდილობ. უბრალოდ, მინდა, კარგად იყო.

დიანა მის სახეს აკვირდებოდა.

პირველად დაინახა შოთიკოში რაღაც, რასაც აქამდე ვერ ამჩნევდა. მის სიტყვებში არც საკუთარი თავის წარმოჩენის სურვილი იგრძნობოდა და არც იმის მცდელობა, რომ ქალი მოეხიბლა.

ის უბრალოდ უსმენდა.

და დიანასთვის ეს იმაზე მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე წარმოედგინა.

— მადლობა, შოთიკო, — ჩუმად თქვა მან.

— რისთვის?

— იმისთვის, რომ არ მეკითხები, რატომ არ გწერ და რატომ არ გპასუხობ ისე, როგორც შენ გინდა. უბრალოდ გვერდით ხარ.

შოთიკომ მზერა მისკენ შეაბრუნა.

— არ მინდა, თავი ვალდებულად იგრძნო. თუ ოდესმე მოგინდება ჩემთან საუბარი, დამირეკავ. თუ არ მოგინდება, ამასაც გავიგებ.

დიანას გაეღიმა.

— შენში რაღაც შეიცვალა.

შოთიკომ წარბები ასწია.

— მართლა?

— არ ვიცი. შეიძლება, უბრალოდ აქამდე არ გიცნობდი.

კაცმა გაიღიმა.

— მაშინ იმედი მაქვს, ნელ-ნელა უკეთ გამიცნობ.

დიანას პასუხი არ გაუცია, თუმცა მის სახეზე გაჩენილმა ღიმილმა შოთიკოსთვის ბევრი რამ თქვა.

ცოტა ხანში ფეხზე წამოდგნენ და პარკში სეირნობა განაგრძეს.

საღამო ნელ-ნელა ბინდდებოდა. ხეებს შორის გამავალი ბილიკი განათებამ გაანათა, ჰაერი კი უფრო გრილი გახდა.

შოთიკომ საკუთარი ქურთუკი გაიხადა და დიანას მხრებზე მოახურა.

— არ მცივა, — უთხრა ქალმა.

— ვიცი. უბრალოდ, ცოტა გრილა.

დიანამ ქურთუკი შეისწორა.

— მადლობა.

ამჯერად მისი მადლობა უფრო თბილად გაისმა.

სახლთან მისულებმა მანქანა გააჩერეს.

დიანა გადმოვიდა, შოთიკო კი მის გვერდით აღმოჩნდა.

— დღეს ძალიან კარგი საღამო იყო, — თქვა გოგონამ.

— მიხარია, თუ ასე ფიქრობ.

— მართლა. მთელი დღე ავარიაზე ვფიქრობდი, ახლა კი ცოტა დავმშვიდდი.

შოთიკომ ფრთხილად შეხედა.

— ხვალ როგორ იქნები, აუცილებლად შემატყობინე.

— კარგი.

კაცი ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა და დიანას თმებზე ნაზად გადაუსვა ხელი.

ეს მოძრაობა იმდენად ბუნებრივი და თბილი იყო, რომ ორივე წამით გაჩუმდა.

შოთიკომ ხელი მაშინვე ჩამოსწია, თითქოს თავადაც გაუკვირდა საკუთარი საქციელი.

— მაპატიე, — ჩუმად თქვა.

დიანამ თავი გააქნია.

— არაფერია.

რამდენიმე წამით ერთმანეთს უყურებდნენ.

შემდეგ დიანამ გაიღიმა.

— ღამე მშვიდობისა, შოთიკო.

— ღამე მშვიდობისა, დიანა.

გოგონა სახლისკენ წავიდა. კართან მისულმა ერთხელ კიდევ მოიხედა და ხელი დაუქნია.

შოთიკომაც გაუღიმა.

მხოლოდ მაშინ, როცა დიანა სახლში შევიდა, მანქანაში დაბრუნდა.

საჭესთან დაჯდა და რამდენიმე წამით ჩუმად იყო.

ახლა უკვე იცოდა, რომ დიანას მიმართ მისი ინტერესი უბრალო გატაცება აღარ იყო.

თუმცა არც ის იცოდა, როდის და როგორ შეძლებდა ქალისთვის ამის დამტკიცებას.

ამჯერად არ ეჩქარებოდა.

პირველად ცხოვრებაში მზად იყო, ვიღაცის გვერდით ნელა ევლო, ისე, რომ არაფერი მოეთხოვა.

იმავე საღამოს სოფო მეგობრებთან ნინოსთან და კოტესთან ერთად კაფეში წავიდა.

ნინოს იდეა იყო, სამსახურის შემდეგ სადმე დამსხდარიყვნენ და ცოტა განტვირთულიყვნენ. სახლში ჯდომას მეგობრებთან ერთად დროის გატარება ერჩივნა.

კაფე მყუდრო იყო. ფანჯრებთან პატარა მაგიდები იდგა, კედლებზე კი ძველი ქუთაისის ფოტოები ეკიდა. მსუბუქი მუსიკა ისმოდა, ყავისა და დარიჩინის სურნელი ჰაერში ტრიალებდა.

— კოტეს ყოველდღე მადლობა უნდა მოუხადო ასეთი ჯელტმენი რომ არის. Სად ნახავ დღეს ასეთ კაცს.

— სოფო! — ნინომ ბალიში ესროლა.

— რა იყო? სიმართლეს ვამბობ.

— შენც იპოვი.

— მე მშვენივრად ვარ.

— ჰო, რა თქმა უნდა.

კოტე დაბრუნდა და ორივეს სიცილით შეხედა.

— რა ხდება აქ? ისევ მე განიხილავთ?

— არა, ძვირფასო, — უპასუხა ნინომ. — შენზე მხოლოდ კარგს ვამბობთ.

— მაშინ მშვიდად ვარ.

სწორედ ამ დროს სოფოს მზერა კაფის მეორე მხარეს გაჩერდა.

ნოდარი.

ის ფანჯარასთან, მეგობართან ერთად იჯდა. რაღაცაზე საუბრობდნენ და იცინოდნენ.

ნოდარმაც მალევე შენიშნა სოფო.

სახეზე ღიმილი გაუჩნდა, ხელი ასწია და მიესალმა.

სოფომ თავაზიანად დაუქნია თავი, თუმცა გამომეტყველება მაშინვე შეეცვალა.

ნოდარმა ეს შეამჩნია.

— ვინ არის? — ჰკითხა მისმა მეგობარმა.

— შოთიკოს დაა.

— ასათიანის?

ნოდარმა ამოიოხრა.

— ჰო.

— და ახლა მის დას უყურებ ისე, თითქოს გინდა, ყველაფერი აუხსნა.

— იმიტომ, რომ არ მინდა, ჩემზე არასწორი წარმოდგენა ჰქონდეს.

ამ დროს სოფო წამოდგა.

— ახლავე მოვალ, — უთხრა ნინოსა და კოტეს.

ის ნოდარის მაგიდისკენ გაემართა.

ნოდარი ფეხზე წამოდგა.

— სოფო...

— გამარჯობა, ნოდარ.

— გამარჯობა. როგორ ხარ?

— კარგად.

მისი ხმა ცივი იყო.

ნოდარმა ეს მაშინვე იგრძნო.

— რამე მოხდა?

სოფომ პირდაპირ შეხედა თვალებში.

— ერთი კითხვა მაქვს თქვენთან.

— გისმენ.

— ჩემს ძმასთან რა პრობლემა გაქვთ?

ნოდარი გაჩუმდა.

სოფომ ხელები მკერდთან გადაიჯვარედინა და პასუხს დაელოდა.

ნოდარმა ღრმად ჩაისუნთქა. რამდენიმე წამით თითქოს სიტყვებს არჩევდა, შემდეგ კი სოფოს თვალებში შეხედა.

ნოდარმა ტუჩები ერთმანეთს დააჭირა.

იცოდა, რომ ამ კითხვას ადრე თუ გვიან უნდა ეპასუხა.

მაგრამ ის, რაც უნდა ეთქვა, მხოლოდ ბიზნესს აღარ ეხებოდა.
#გულის_ამოძახილი 🩷
#თავი_მესამე

კაფეში რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.

სოფო ნოდარს პირდაპირ უყურებდა და პასუხს ელოდა. მის მზერაში უნდობლობა იკითხებოდა. ნოდარმა კარგად იცოდა, რომ გოგონასთვის შოთიკო ყველაზე მნიშვნელოვანი ადამიანი იყო და მის წინააღმდეგ ნათქვამ არც ერთ სიტყვას არ მიიღებდა.

— ჩემს ძმასთან რა პრობლემა გაქვთ? — კვლავ ჰკითხა სოფომ.

ნოდარმა ღრმად ჩაისუნთქა.

— შენს ძმასთან საქმიანი უთანხმოება მაქვს. მეტი არაფერი.

— მაშინ რატომ უყვიროდით ერთმანეთს?

— სოფო, ბიზნესში ყოველთვის ყველაფერი მშვიდად არ წყდება. ზოგჯერ ადამიანები ერთმანეთს არ ეთანხმებიან, ხმასაც უწევენ, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ერთმანეთის მტრები არიან.

— შოთიკოს ასე არასდროს უყვირია ადამიანისთვის, როგორც დღეს თქვენ გიყვიროდათ.

ნოდარს გაეღიმა, თუმცა მალევე ისევ სერიოზული გამომეტყველება მიიღო.

— როგორც ჩანს, შენს ძმას კარგად იცნობ.

— რა თქმა უნდა, ვიცნობ. ჩემი ძმაა.

— ჰოდა, მეც გთხოვ, ერთი რამ გაითვალისწინო: რაც არ უნდა მოხდეს ჩვენს შორის, შენთან ამაზე კამათს არ ვაპირებ. არც მინდა, თავი უხერხულად იგრძნო.

სოფომ მზერა აარიდა.

ამ დროს ნოდარის თანმხლებ მამაკაცს ტელეფონმა დაურეკა. მან ეკრანს დახედა, ზარს უპასუხა და რამდენიმე სიტყვა თქვა. შემდეგ ნოდარს მიუბრუნდა.

— მაპატიე, უნდა წავიდე. სასწრაფო საქმე გამომიჩნდა.

— კარგი, პრობლემა არ არის.

მამაკაცი სოფოსაც დაემშვიდობა და კაფე დატოვა.

ნოდარმა გოგონას შეხედა.

— შენც მიდიხარ?

— არა, მეგობრებთან უნდა დავბრუნდე.

— გამაცანი შენი მეგობრები.

სოფო მოულოდნელად დაიბნა.

— რისთვის?

— უბრალოდ, გავიცნოთ ერთმანეთი. თუ წინააღმდეგი არ ხარ, რა თქმა უნდა.

გოგონამ რამდენიმე წამით იფიქრა, შემდეგ მხრები აიჩეჩა.

— კარგი, წამოდით.

ნოდარი სოფოს გაჰყვა. მათი მაგიდის დანახვისთანავე კოტე წამოდგა.

— გამარჯობა, — თავაზიანად მიესალმა ნოდარი.

— გამარჯობა.

— კოტე მერკვილაძე.

— ნოდარ ჭელიძე.

მამაკაცებმა ერთმანეთს ხელი ჩამოართვეს.

შემდეგ ნოდარმა ნინოს შეხედა. გოგონა სახეზე ეცნო.

— თქვენც ხომ სოფოსთან მუშაობთ?

ნინოს გაეღიმა.

— დიახ. ნინო მელაძე ვარ, ანდრო მელაძის შვილი.

— სასიამოვნოა. მამათქვენს ვიცნობ.

— ვიცი, მამამ ახსენა თქვენი სახელი.

ნოდარმა თავი დაუქნია.

— იმედი მაქვს, ჩემზე მხოლოდ კარგი უთქვამს.

— ჯერ ბევრი არაფერი მოუყოლია, — სიცილით უპასუხა ნინომ.

კოტეს გაეცინა.

— დაჯექით, ნოდარ. თუ გეჩქარებათ, რა თქმა უნდა...

— არა, არსად მეჩქარება. თუ ხელს არ შეგიშლით, სიამოვნებით შემოგიერთდებით.

— რას ამბობთ, პირიქით! — უთხრა ნინომ.

ნოდარი მათთან დაჯდა.

მაგიდაზე ლუდი და წასახემსებელი მოიტანეს. ტელევიზორში საქართველო-ირლანდიის საფეხბურთო მატჩი გადიოდა. კოტე თამაშს დიდი ინტერესით უყურებდა და ყოველი სახიფათო მომენტისას ისე რეაგირებდა, თითქოს თავად ყოფილიყო მოედანზე.

— კოტე, ცოტა დამშვიდდი, ჯერ თამაში არ დასრულებულა, — გაეცინა ნინოს, როცა ბიჭმა მორიგ შეტევას ხმამაღალი შეძახილით უპასუხა.

— შენ ფეხბურთი არ გესმის და იმიტომ ამბობ.

— სამაგიეროდ, შენი ყურება მესმის და უკვე თავბრუ დამეხვა.

სოფოს გაეცინა. ნოდარიც აჰყვა.

— მგონი, ნინოსთან კამათში ვერასდროს გაიმარჯვებ, — უთხრა კოტეს.

— ამას დრო გვიჩვენებს, — უპასუხა კოტემ და ნინოს მხრებზე ხელი მოხვია.

საუბარი თანდათან გათბა. თავიდან ძირითადად ფეხბურთზე ლაპარაკობდნენ, შემდეგ კი სამსახურის ამბებსა და საერთო ნაცნობებზე გადავიდნენ. ნოდარი გაცილებით მშვიდი და უშუალო აღმოჩნდა, ვიდრე სოფოს წარმოედგინა.

ის არც შოთიკოს ახსენებდა და არც მათ შორის მომხდარ კამათს. თითქოს თავიდანვე გადაწყვიტა, ამ საღამოს საქმიანი უთანხმოება გვერდზე გადაედო.

სოფოც ნელ-ნელა მოეშვა.

საღამო სასიამოვნოდ გაგრძელდა. ფეხბურთის ყურებას, სიცილსა და საუბარს ისე გაერთნენ, რომ დრო შეუმჩნევლად გავიდა.

როცა ნინომ საათს დახედა, უკვე გვიანი იყო.

— მგონი, წასვლის დროა, — თქვა მან.

კოტემ მაშინვე წამოდგა.

— წამოდი, სახლში მიგიყვან.

შემდეგ ნოდარს მიუბრუნდა.

— სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა.

— ჩემთვისაც.

ნინომაც დაემშვიდობა ნოდარს, შემდეგ სოფოს გადაეხვია.

Რატომღაც ორივემ კოტემაც და ნინომაც იფიქრეს რომ სოფოს ნოდარი წაიყვანდა და აღარც შესთავაზეს წაყვანა.

— ხვალ სამსახურში გნახავ.

— კარგი.

კოტე და ნინო ერთად წავიდნენ.

სოფო ჩანთას დასწვდა, მაგრამ ნოდარმა შეაჩერა.

— სად მიდიხარ?

— სახლში.

— მე წაგიყვან.

— არ არის საჭირო, თავად წავალ.

— სოფო, გვიანია. თან ჩემი მანქანა აქვეა. რა პრობლემაა?

— არ მინდა, შეგაწუხოთ.

ნოდარს გაეღიმა.

— საერთოდ არ მაწუხებ. წამოდი.

სოფომ ჯერ კიდევ იყოყმანა, თუმცა საბოლოოდ დათანხმდა.

მანქანაში ჩასხდნენ.

გზაში თავდაპირველად სამსახურის ამბებზე ისაუბრეს. ნოდარმა ჰკითხა, მოსწონდა თუ არა თავისი საქმე, სოფომ კი უამბო, რომ შოთიკოსთან მუშაობა პასუხისმგებლობასთან ერთად ბევრ საინტერესო გამოცდილებასაც აძლევდა.

— შენს ძმას ძალიან უყვარხარ, — მოულოდნელად უთხრა ნოდარმა.

სოფომ მისკენ გაიხედა.

— ვიცი.

— დღესაც გამოჩნდა.

გოგონას სახე შეეცვალა.

— შოთიკო ზოგჯერ ზედმეტად მკაცრია.

— ალბათ იმიტომ, რომ შენზე ღელავს.

— შეიძლება, მაგრამ არ მინდა, ჩემი ყოველი ნაბიჯი აკონტროლოს.

ნოდარმა თავი დაუქნია.

— მესმის. მზრუნველობასა და კონტროლს შორის ზღვარი არსებობს. ზოგჯერ ადამიანებს უჭირთ ამის გარჩევა.

სოფო გაკვირვებით უყურებდა.

— თქვენც ასე ფიქრობთ?

— რატომ გიკვირს?

— არ ვიცი. სხვანაირი წარმოდგენა მქონდა თქვენზე.

ნოდარს გაეღიმა.

— ცუდი?

სოფო დაიბნა.

— შეიძლება.

— გულწრფელობას ვაფასებ. მირჩევნია, ადამიანმა პირდაპირ მითხრას, რას ფიქრობს ჩემზე, ვიდრე ზურგს უკან ილაპარაკოს.

— მაშინ პირდაპირ გეტყვით, რომ დღეს თქვენზე კარგი წარმოდგენა ნამდვილად არ მქონდა.

— და ახლა?

სოფომ ფანჯარაში გაიხედა.

— ახლა ჯერ არ ვიცი.

ნოდარს გაეცინა.

— კარგი პასუხია. ნაადრევი დასკვნების გამოტანა არც მე მიყვარს.

მანქანა სოფოს სახლის წინ გაჩერდა.

— მადლობა, რომ მომიყვანეთ, — უთხრა გოგონამ.

— არაფრის. ღამე მშვიდობისა, სოფო.

— ღამე მშვიდობისა.

ნოდარი ჯერ კიდევ მანქანაში იჯდა, როცა მოულოდნელად მის უკან სხვა ავტომობილი გაჩერდა.

მანქანის კარი მკვეთრად გაიღო.

შოთიკო თითქმის გიჟივით გადმოვარდა და მათკენ წამოვიდა.

— სოფო!

გოგონა მაშინვე შემობრუნდა.

შოთიკოს სახეზე ისეთი ბრაზი ეწერა, რომ სოფო ადგილზე გაშეშდა.

— ჩემს დასთან ერთად რას აკეთებ?! — ნოდარს მიუბრუნდა ის.

ნოდარი მანქანიდან გადმოვიდა.

— შოთიკო, დამშვიდდი.

— შენ მეუბნები, დავმშვიდდე?!

სოფო მათ შორის ჩადგა.

— შოთიკო, გთხოვ, ასე ნუ ლაპარაკობ! არაფერი მომხდარა. კაფეში ვიყავით მე, ნინო და კოტე. ნოდარიც შემოგვიერთდა, შემდეგ კი სახლში მომიყვანა.

— რატომ ჩაჯექი მის მანქანაში?

სოფოს თვალები ცრემლით აევსო.

— მე უბრალოდ...

— სოფო, ახლავე სახლში შედი!

მის ხმაში ისეთი სიმკაცრე იგრძნობოდა, რომ გოგონამ პასუხის გაცემა ვეღარ გაბედა. ძმას შეხედა, თვალებში წყენა ჩაუდგა, შემდეგ კი შებრუნდა და სახლში შევიდა.

შოთიკო ნოდარს მიუბრუნდა.

— კარგად მომისმინე. თუ ჩემს წინააღმდეგ ბრძოლას ჩემი დის გამოყენებით აპირებ, მაშინ შენ მე მართლა არ მიცნობ. ჯერ არ იცი, ვის გადაეკიდე და რა შემიძლია გავაკეთო.

ნოდარს სახე დაეძაბა.

— ეგ არც მიფიქრია.

— არ მინდა, ჩემს დასთან ერთად დაგინახო.

ნოდარი რამდენიმე წამით ჩუმად უყურებდა.

— შენს დას პატივს ვცემ, შოთიკო. და კიდევ ერთი რამ მინდა გითხრა: სოფო შენი დაა, მაგრამ ისიც დამოუკიდებელი ადამიანია. ვისთან ისაუბრებს და ვისთან გაატარებს დროს, ამას მხოლოდ შენ ვერ გადაწყვეტ.

შოთიკოს ყბა დაეჭიმა.

— ფრთხილად იყავი, ნოდარ.

— შენც, შოთიკო.

ნოდარი მანქანაში ჩაჯდა, ძრავა ჩართო და ადგილიდან დაიძრა.

შოთიკო გაბრაზებული იდგა და მის მანქანას უყურებდა, სანამ ის ქუჩის მოსახვევში არ გაუჩინარდა.

სოფო სახლში უკვე ასულიყო. შოთიკომ შვებით ამოისუნთქა, როცა დაინახა, რომ მშობლები მისაღებში არ იყვნენ. არ უნდოდა, მომხდარი მათ გაეგოთ და ოჯახში ზედმეტი დაძაბულობა შექმნილიყო.

კიბეები სწრაფად აიარა და დის ოთახის კარი შეაღო.

სოფო საწოლზე იჯდა. თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა და ფანჯარაში იყურებოდა.

შოთიკო რამდენიმე წამით კართან გაჩერდა, შემდეგ ოთახში შევიდა.

— სოფო, რა გაკავშირებს ამ კაცთან?

გოგონამ ძმას შეხედა.

— არაფერი.

— ჰოდა, არც არაფერი მინდა გაკავშირებდეს.

სოფოს სახე შეეცვალა. უნდოდა, ეთქვა, რომ ნოდარი არც ისეთი ადამიანი აღმოჩნდა, როგორადაც შოთიკო წარმოაჩენდა, მაგრამ ძმის გამომეტყველებამ საუბრის სურვილი დაუკარგა.

— გაიგე, რაც გითხარი? — კვლავ ჰკითხა შოთიკომ.

სოფომ პასუხი არ გასცა.

შოთიკო კიდევ რამდენიმე წამი უყურებდა დას, შემდეგ კი ოთახიდან გავიდა.

კარი ჩუმად მიიხურა.

სოფო მარტო დარჩა.

ცრემლი მოიწმინდა და ჩუმად ამოიოხრა.

პირველად იგრძნო, რომ შოთიკოს მზრუნველობა მისთვის ტკივილად იქცა. მას ძმა ძალიან უყვარდა, მაგრამ არ შეეძლო, ყოველთვის ისე ეცხოვრა, როგორც მას სურდა.

და ყველაზე მეტად ის სტკიოდა, რომ შოთიკომ არც კი სცადა, მისი მოსმენა.

---

შოთიკოსთვის დილა უჩვეულოდ ადრე დაიწყო.

ყავის ფინჯნით ხელში კაბინეტში იჯდა და წინა ღამის ამბებზე ფიქრობდა. ნოდარის საქციელი კვლავ აღიზიანებდა, თუმცა უფრო მეტად ის აწუხებდა, რომ სოფო მის გამო განაწყენდა.

ტელეფონი აიღო და დიანას ნომერი აკრიფა.

რამდენიმე ზარის შემდეგ ქალმა უპასუხა.

— გისმენ.

— დილა მშვიდობისა, დიანა. ხომ არ გაგაღვიძე?

— არა, უკვე ავდექი. როგორ ხარ?

— კარგად. შენ როგორ ხარ? თავი ხომ აღარ გტკივა?

— უკეთ ვარ, მადლობა.

შოთიკოს გაეღიმა.

— მიხარია.

მცირე პაუზის შემდეგ დაამატა:

— დღეს საღამოს მინდა გნახო. თუ თავისუფალი იქნები.

დიანა საწოლზე წამოჯდა. შოთიკოს შეთავაზებამ გაახარა, თუმცა არ უნდოდა, კაცს ეგრძნო, რომ მის ნებისმიერ სურვილს მაშინვე დათანხმდებოდა.

— არ ვიცი, შოთიკო. შეიძლება, სამსახურში საქმეები მქონდეს.

— გასაგებია. თუ ვერ შეძლებ, სხვა დროს შევხვდეთ.

დიანა მისმა პასუხმა ოდნავ გააკვირვა. ელოდა, რომ შოთიკო დაჟინებით სთხოვდა, მაგრამ კაცმა არჩევანი თავად დაუტოვა.

— კარგი, საღამოს შევხვდეთ, — ბოლოს უთხრა.

— მართლა?

— შოთიკო, თუ გადაიფიქრე, მითხარი.

კაცს გაეცინა.

— არა, აღარ გადავიფიქრებ. საღამოს მოგაკითხავ.

— კარგი.

— კარგად იყავი, დიანა.

— შენც.

ზარი დასრულდა.

დიანამ ტელეფონი გვერდით გადადო და უნებურად გაეღიმა.

ცოტა ხანს საკუთარ თავს არწმუნებდა, რომ შოთიკოს მიმართ მხოლოდ მეგობრულ ინტერესს გრძნობდა, მაგრამ მისი ზარი დილას ნამდვილად სასიამოვნოს ხდიდა.

---

შუადღისას ოფისში ნოდარი იურისტთან ერთად მოვიდა.

შოთიკო კაბინეტში დახვდა. მასთან ერთად ლევანიც იყო.

ნოდარი ორივეს მიესალმა და თან წამოღებული საქაღალდე მაგიდაზე დადო.

— ვფიქრობ, დროა, შეთანხმებას მივაღწიოთ, — თქვა მან. — იურისტმა ხელშეკრულების შესწორებული ვარიანტი მოამზადა. ყველა პუნქტი განვიხილეთ და, ჩემი აზრით, ორივე მხარის ინტერესები გათვალისწინებულია.

შოთიკომ საქაღალდე გადაშალა.

ლევანი მის გვერდით დაჯდა და დოკუმენტების კითხვა დაიწყო.

რამდენიმე საკითხი დეტალურად განიხილეს. იურისტებმა თავიანთი მოსაზრებები გამოთქვეს, ცალკეული პირობები დააზუსტეს და საბოლოოდ ყველა მნიშვნელოვან საკითხზე შეთანხმდნენ.

ნოდარმა მათი მოთხოვნები დააკმაყოფილა. ხელშეკრულებაში შეტანილი ცვლილებები ორივე მხარისთვის მისაღები აღმოჩნდა.

შოთიკომ დოკუმენტები მაგიდაზე დადო და ნოდარს შეხედა.

— თავიდანვე ასე რომ მოქცეულიყავი, ამდენი დრო არ დაგვეკარგებოდა.

ნოდარს გაეღიმა.

— თავიდანვე ასე რომ მოვქცეულიყავი, ჩემთვის ნაკლები სარგებელი იქნებოდა.

შოთიკომ წარბები ასწია.

— ანუ თავიდანვე შეგნებულად გვირთულებდი საქმეს?

— ბიზნესში ყველა საკუთარ ინტერესებს იცავს, შოთიკო. მე ჩემი პირობები მქონდა, შენ — შენი. საბოლოოდ კი ისეთი გამოსავალი ვიპოვეთ, რომელიც ორივე მხარისთვის მისაღებია.

ლევანმა თავი გააქნია.

— შენი გულწრფელობა ნამდვილად დასაფასებელია.

— ტყუილს აზრი არ აქვს. საქმიანი ურთიერთობაა და არა პირადი წყენა.

შოთიკო საზურგეს მიეყრდნო.

— კარგი, მაშინ კიდევ ერთი კითხვა მაქვს. ახლა რამ შეგაცვლევინა აზრი?

ნოდარი წამოდგა, საქაღალდე აიღო და მშვიდად უპასუხა:

— რის გამო არა, შოთიკო... ვის გამო.

შოთიკომ გაკვირვებით შეხედა.

— რას გულისხმობ?

ნოდარმა მხოლოდ გაეღიმა.

— ახლა მეჩქარება, კიდევ შევხვდებით.

კაბინეტიდან გავიდა.

შოთიკო რამდენიმე წამით ჩუმად იჯდა, შემდეგ ლევანს მიუბრუნდა.

— ეს კაცი რაღაცას მიმალავს.

ლევანს ჩაეცინა.

— იქნებ უბრალოდ მიხვდა, რომ შენთან კამათი არ უღირდა.

— არა. ნოდარი იმ ადამიანებს არ ჰგავს, რომლებიც გადაწყვეტილებას უმიზეზოდ ცვლიან.

— მაშინ მიზეზი უნდს გავარკვიოთ.

შოთიკომ თავი გააქნია.

— აუცილებლად.

---

ნოდარი დერეფანში გავიდა.

სწორედ ამ დროს სოფო დაინახა. გოგონა ერთ-ერთ თანამშრომელს ესაუბრებოდა, მაგრამ მისი დანახვისთანავე მზერა აარიდა და სხვა მიმართულებით წასვლა სცადა.

ნოდარს გაეღიმა.

— სოფო, ერთი წუთით.

გოგონა შეჩერდა, თუმცა მისკენ არ შემობრუნებულა.

ნოდარი მიუახლოვდა და პატარა, დაკეცილი ფურცელი ხელში ჩაუდო.

სოფომ გაკვირვებით შეხედა.

— ეს რა არის?

ნოდარი ოდნავ დაიხარა და ყურში ჩასჩურჩულა:

— ცხრა საათზე გელოდები.

სანამ სოფო პასუხის გაცემას მოასწრებდა, ნოდარი უკვე მოშორებით იყო.

გოგონა ხელში მოქცეულ ფურცელს ჩააშტერდა. Მისამართი ეწერა.

მის გულში გაღიზიანებასთან ერთად ცნობისმოყვარეობაც გაჩნდა.

არ იცოდა, უნდა გაბრაზებულიყო თუ გაღიმებოდა.

სოფომ ფურცელი დაკეცა და ჩანთაში ჩაიდო.

ჯერ არ იცოდა, მივიდოდა თუ არა.

მაგრამ ერთი რამ ნამდვილად იცოდა — ნოდარის მიმართ გულგრილი აღარ იყო.

---

საღამოს შოთიკომ სამსახური ჩვეულებრივზე გვიან დაასრულა.

დღის განმავლობაში რამდენჯერმე გაახსენდა დიანა და მათი საღამოს შეხვედრა. ამიტომ, როგორც კი საქმეები მოაგვარა, მისი ოფისისკენ გაემართა.

დიანა ჯერ კიდევ მუშაობდა.

მაგიდაზე საბუთები ეწყო, კომპიუტერის ეკრანს კი ყურადღებით უყურებდა. შოთიკო კართან გაჩერდა და რამდენიმე წამით ჩუმად დააკვირდა.

— კიდევ დიდხანს აპირებ მუშაობას?

დიანამ თავი ასწია და გაეღიმა.

— შოთიკო? აქ რას აკეთებ?

— როგორც გითხარი, შენს სანახავად მოვედი.

— ცოტა დამრჩა.

— კარგი. დაგელოდები.

— არ არის საჭირო, შეგიძლია, წახვიდე. მე თავად მივალ სახლში.

შოთიკომ წარბი ასწია.

— დიანა, საღამოს ერთად გასვლა არ შევთანხმდით?

— შევთანხმდით.

— ჰოდა, დაველოდები.

ქალმა თავი გააქნია, თუმცა გაეღიმა.

— როგორი ჯიუტი ხარ.

— შენგან ვისწავლე.

დიანას გაეცინა.

საქმე მალე დაასრულა, ნივთები ჩანთაში ჩააწყო და შოთიკოსთან ერთად შენობიდან გავიდა.

— სად მივდივართ? — ჰკითხა კაცმა.

— ჯერ კაფეში. მთელი დღეა, არაფერი მიჭამია.

შოთიკო გაოცებული შეხედა.

— საერთოდ არაფერი?

— მხოლოდ ყავა დავლიე.

— დიანა, ეს ნორმალური არ არის.

— ვიცი, ექიმო.

— ექიმი არ ვარ, მაგრამ ამის მიხვედრა რთული არ არის.

ორივეს გაეცინა.

---

კაფეში მშვიდი გარემო იყო. ფანჯრის გვერდით მაგიდა შეარჩიეს და საჭმელი შეუკვეთეს.

შოთიკო დიანას სამუშაოზე ესაუბრა, ქალმა კი უამბო, რამდენი საქმე ჰქონდა მოსაგვარებელი. საუბარი მსუბუქად და სასიამოვნოდ მიედინებოდა.

როცა ვახშამი დაასრულეს, საათს დახედეს.

თერთმეტი სრულდებოდა.

კაფედან გამოვიდნენ და მანქანისკენ გაემართნენ.

დიანა მოულოდნელად შეჩერდა.

— შოთიკო, რაღაც მინდა გთხოვო.

— გისმენ.

— მაღაზიაში გამატარებ? ტორტი და შამპანური მინდა ვიყიდო.

შოთიკომ გაკვირვებით შეხედა.

— ვისი დაბადების დღეა?

დიანამ მზერა აარიდა.

— გზაში გეტყვი.

კაცს დამატებითი კითხვები აღარ დაუსვამს.

მაღაზიაში შევიდნენ, ტორტი და შამპანური შეიძინეს, შემდეგ კი მანქანაში ჩასხდნენ.

დიანა უკანა სავარძელზე მოთავსებულ ტორტს ერთხელ კიდევ დახედა.

— საფიჩხიის სასაფლაოზე წამიყვანე გთხოვ. - შოთიკო გაკვირვებული შემობრუნდა.

— სასაფლაოზე?

— ჰო, გთხოვ.

კაცმა მისი სახე შეათვალიერა. დიანას გამომეტყველება შეეცვალა. თვალებში ისეთი სევდა ჩადგომოდა, რომ შოთიკოს დამატებითი კითხვები აღარ დაუსვამს.

— კარგი, წავიდეთ.

მანქანა დაიძრა.

ღამე ქალაქს უკვე სრულად დაჰპატრონებოდა. ქუჩის განათებები გზას ანათებდა, მაღაზიების უმეტესობა დაკეტილი იყო, იშვიათად თუ გამოჩნდებოდა გვიანობამდე მოსიარულე ადამიანი.

დიანა ფანჯარაში იყურებოდა და ჩუმად იყო.

შოთიკო ხვდებოდა, რომ ეს ჩვეულებრივი საღამო აღარ იქნებოდა.

---

სასაფლაოსთან რომ მივიდნენ, უკვე გვიანი იყო.

შოთიკომ მანქანა გააჩერა. დიანა გადმოვიდა, ტორტი ხელში აიღო და შესასვლელისკენ გაემართა.

სასაფლაო ღამის სიჩუმეს მოეცვა. ხეებს შორის გამავალ ბილიკებს რამდენიმე ფარნის მკრთალი შუქი ანათებდა. ნიავი ფოთლებს არხევდა, შორიდან კი ქალაქის ხმაური ძლივს აღწევდა.

დიანა კარგად იცნობდა ამ გზას. აქ არაერთხელ ყოფილიყო, თუმცა ყოველი დაბრუნება მისთვის ერთნაირად მძიმე იყო.

შოთიკო ჩუმად მიჰყვებოდა.

რამდენიმე წუთის შემდეგ დიანა ერთ საფლავთან გაჩერდა.

საფლავი მარმარილოთი იყო მოპირკეთებული. თეთრ ქვაზე ახალგაზრდა მამაკაცის ფოტოსურათი იდგა. მის გვერდით ყვავილები ეწყო, ზოგი ახალი, ზოგიც უკვე გამხმარი. საფლავის წინ პატარა სანთლის ნარჩენები მოჩანდა.

შოთიკო ახლოს მივიდა და წარწერას დახედა.

რევაზ კორინთელი

1993–2021

კაცი გაჩუმდა.

— ღმერთო ჩემო... — ჩუმად თქვა მან. — რა ახალგაზრდა ყოფილა.

დიანამ ტორტი საფლავის გვერდით დადო.

— ხვალ ოცდაცამეტი წლის გახდებოდა... — ხმა აუკანკალდა. — ან, უფრო სწორად, უკვე დღეს. თორმეტი საათი გადასულა.

შოთიკომ საათს დახედა.

— ვწუხვარ, დიკო.

მის მხარზე ხელი ნაზად დაადო.

დიანამ ფოტოსურათს შეხედა. რევაზს ღიმილიანი სახე ჰქონდა. ფოტოდან ისეთი შთაბეჭდილება იქმნებოდა, თითქოს ნებისმიერ წამს გაიცინებდა და რაღაცას ეტყოდა.

— იცი, შოთიკო, როგორი ბედნიერი იყო? — დაიწყო დიანამ. — ანა რომ მოიყვანა ცოლად, მაშინ ჯერ კიდევ ძალიან ახალგაზრდები იყვნენ. ერთმანეთი ისე უყვარდათ, რომ ზოგჯერ გვეგონა, მთელი სამყაროს წინააღმდეგაც კი შეძლებდნენ წასვლას.

შოთიკო ჩუმად უსმენდა.

— მერე დაჩი დაიბადა... — დიანას გაეღიმა ცრემლებს შორის. — ბიჭი რომ შეეძინა, სიხარულისგან აღარ იცოდა, რა ექნა. ყველას ურეკავდა, ყველას უყვებოდა. მამაჩემს რამდენჯერმე დაურეკა მხოლოდ იმის სათქმელად, რომ მისი შვილი ყველაზე ლამაზი იყო.

ხმა ჩაუწყდა.

— დაჩის ხელში რომ აიყვანდა, თვალს ვერ წყვეტდა. ამბობდა, ჩემს ბიჭს ყველაფერს გავუკეთებ, ოღონდ ბედნიერი იყოსო.

შოთიკომ ფოტოსურათს კიდევ ერთხელ შეხედა.

— როგორ გარდაიცვალა?

დიანამ ღრმად ჩაისუნთქა.

— მოულოდნელად. ექიმებმა გვითხრეს, რომ მწვავე ინფარქტი ჰქონდა, სავარაუდოდ გულის სისხლმომარაგება უეცრად დაირღვა. ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა... ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ ასე დასრულდებოდა.

შოთიკომ თავი დახარა.

— საშინელებაა. ასეთ ახალგაზრდას...

რამდენიმე წამი სიჩუმე ჩამოვარდა.

— მშობლებს ძალიან გაუჭირდებოდათ ამის გადატანა, — თქვა ბოლოს.

დიანამ მწარედ გაიღიმა.

— დედას ყველაზე მეტად. დღემდე უჭირს. ზოგჯერ ჰგონია, რომ ყველაფერი სიზმარია და რეზო სახლში დაბრუნდება. მამაჩემი კი... მამაჩემი საქმეს ჩამოშორდა. თითქოს მას შემდეგ რაღაც ჩაქრა მასში. რომა ცდილობს, არავის აჩვენოს, როგორ სტკივა, მაგრამ მე ხომ ვიცი, სინამდვილეში როგორ არის.

— რომა ძალიან ძლიერი ადამიანია.

— ჰო, მაგრამ ძლიერი ადამიანებიც იღლებიან, შოთიკო. უბრალოდ, ზოგჯერ არ აქვთ უფლება, ეს სხვებს დაანახონ.

შოთიკომ დიანას შეხედა.

ახლა უკეთ ესმოდა, რატომ ზრუნავდა რომა ასე ძალიან თავის ოჯახზე და რატომ ცდილობდა, ყველას გვერდით ყოფილიყო. ამ ადამიანებს ისეთი ტკივილი ჰქონდათ გადატანილი, რომელსაც ვერაფერი წაშლიდა.

— დაჩის მამა ახსოვს? — ფრთხილად იკითხა მან.

დიანამ თავი გააქნია.

— არა. მხოლოდ ერთი წლის იყო, როცა რეზო გარდაიცვალა. მამამისის შესახებ ფოტოებითა და ჩვენი მონაყოლით იცის.

— ძალიან რთული იქნება ანასთვისაც.

— ანა საოცარი ქალია. ამდენი ტკივილის მიუხედავად, დაჩისთვის არასდროს შეუწყვეტია ღიმილი. არასდროს მიუცია მისთვის უფლება, ეგრძნო, რომ რაღაც აკლდა. რომა და სალომეც ყოველთვის მის გვერდით არიან. დაჩი ყველას უყვარს.

შოთიკომ დიანას ხელი მოჰკიდა.

— და შენც ყველასთვის ძლიერი უნდა იყო?

ქალმა თავი მისკენ მიაბრუნა.

— რას გულისხმობ?

— შენს ოჯახზე ისე ლაპარაკობ, თითქოს ყველას ტკივილი შენც საკუთარ თავზე გაქვს აღებული. მაგრამ შენც გტკივა, დიანა. შენც დაკარგე ძმა.

დიანას თვალები აევსო.

— ძალიან მენატრება.

შოთიკომ აღარაფერი უთქვამს. უბრალოდ, ახლოს მიიწია და მოეხვია.

დიანა რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იდგა, შემდეგ კი კაცს მხარზე თავი მიადო.

იმ ღამეს მას არც ძლიერი ქალის როლის თამაში სჭირდებოდა და არც იმის მტკიცება, რომ ყველაფერი კარგად იყო.

შოთიკო უბრალოდ გვერდით ედგა.

ცოტა ხნის შემდეგ დიანა მოშორდა, ცრემლები მოიწმინდა და ტორტის ყუთი გახსნა.

— მოდი, სანთლები ავანთოთ.

შოთიკო ჩუმად დაეხმარა.

დიანამ ტორტზე სანთლები დააწყო და აანთო. პატარა ალები ღამის სიჩუმეში აციმციმდა.

ქალმა რამდენიმე წამით თვალები დახუჭა.

არაფერი უთქვამს, თუმცა შოთიკომ იგრძნო, რომ ეს ჩუმი წუთები მისთვის ძალიან მნიშვნელოვანი იყო.

შემდეგ დიანამ შამპანური გახსნა. ორივემ თითო ჭიქა შეავსო.

— დაბადების დღეს გილოცავ, რეზო — ჩუმად თქვა დიანამ. — ძალიან გვაკლიხარ.

შოთიკომ ჭიქა ოდნავ ასწია.

— მშვიდად განისვენე.

რამდენიმე წუთი კიდევ დარჩნენ საფლავთან. შემდეგ ნივთები მოაწესრიგეს და წამოსასვლელად მოემზადნენ.

დიანა უკანასკნელად შემობრუნდა და ძმის ფოტოსურათს შეხედა.

— წავიდეთ, — ჩუმად თქვა.

შოთიკომ მხარზე ხელი მოხვია და მანქანისკენ წაიყვანა.

---

სახლთან რომ მივიდნენ, დიანა მაშინვე არ გადმოსულა.

რამდენიმე წამი ჩუმად იჯდა, შემდეგ შოთიკოს მიუბრუნდა.

— მადლობა.

კაცმა გაკვირვებით შეხედა.

— რისთვის?

— იმისთვის, რომ წამომყევი. ვიცი, გვიანია და დაღლილი ხარ. შეიძლებოდა, უარი გეთქვა, მაგრამ არც ერთი ზედმეტი კითხვა არ დაგისვამს.

შოთიკომ თავი გააქნია.

— ასეთი რამ მეორედ აღარ მითხრა.

დიანას გაეცინა.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ შენთან ყოფნა ჩემთვის ვალდებულება არ არის.

ქალმა თბილად შეხედა.

— ჩემი მანქანა ისევ სხვაგან მყავს დატოვებული, — უცებ გაახსენდა და გაეცინა.

შოთიკომ სიცილი ვერ შეიკავა.

— დილით მოგაკითხავ და მე წაგიყვან.

— მთლად ასეც ვერ შეგაწუხებ.

— დიანა...

— კარგი, კარგი. ვიცი, ახლა მეტყვი, რომ შენთვის შეწუხება არ არის.

— უკვე ისწავლე ჩემი პასუხები.

ორივეს გაეცინა.

შოთიკო ცოტა ხანს ჩუმად იყო, შემდეგ ჰკითხა:

— ხვალ რას აპირებ?

— დილით, ალბათ, სასაფლაოზე წავალთ. ანაც წამოვა. მერე სახლში ვიქნებით. დაჩი და ნიტა ერთად იქნებიან, ალბათ სამსახურში არ წავალ.

— კარგი. ასეთ დღეს ოჯახთან ერთად ყოფნა ნამდვილად მნიშვნელოვანია.

დიანამ თავი დაუქნია.

_ Ძალიან კარგი ოჯახი გყავს.

— შენც კარგი მეგობრები გყავს, Ლევანი ძალიან კარგი ადამიანია, ჩვენთვის ოჯახის წევრია უკვე.

— ლევანი ჩემთვის მისაბაძი ადამიანია.

- ანას ძალიან გაუმართლა. დაჩი კი შვილივით უყვარს.

შოთიკოს გაეღიმა.

— დაჩი როგორ არ უნდა გიყვარდეს?

— მართალია.

ორივეს გაეცინა.

რამდენიმე წამით დუმდნენ, შემდეგ დიანამ მოულოდნელად ჰკითხა:

— შოთიკო, შენ ცოლად მოიყვანდი ქალს, რომელსაც შვილი ჰყავს?

კაცმა გაკვირვებით შეხედა.

— თუ შემიყვარდებოდა, რატომაც არა?

— ასე მარტივად?

— რა არის ამაში რთული?

დიანამ მხრები აიჩეჩა.

— არ ვიცი. საქართველოში ჯერ კიდევ ბევრი ფიქრობს, რომ ქალი, რომელსაც შვილი ჰყავს, აუცილებლად პრობლემას წარმოადგენს.

შოთიკოს სახე შეეცვალა.

— ეგ რა აზროვნებაა? ბავშვი პრობლემაა? ქალი იმიტომ უნდა უარყო, რომ წარსულში ოჯახი ჰქონდა ან შვილი ჰყავს?

— სამწუხაროდ, ზოგი ასე ფიქრობს. ორმოცი წლის კაცებიც კი იმაზე ნერვიულობენ, ხალხი რას იტყვისო.

— ბევრს მშობლების აზრიც ზედმეტად განსაზღვრავს, — დაამატა შოთიკომ. — თითქოს საკუთარი ცხოვრება კი არა, სხვისი მოსაწონი ცხოვრება უნდა ჰქონდეთ.

— ზუსტად ასეა.

დიანამ ყურადღებით შეხედა.

— შენ მართლა არ ფიქრობ, რომ ქალის წარსული შეიძლება დაბრკოლება იყოს?

— წარსული ყველას აქვს, დიანა. მთავარია, დღეს ვინ ხარ, როგორ გიყვარს და რამდენად შეგიძლია, სხვა ადამიანს პატივი სცე. თუ ქალი მიყვარს, მისი შვილი ჩემი საყვარელი ადამიანის ნაწილია. ვერ წარმოვიდგენ, რომ ბავშვს ზურგი ვაქციო მხოლოდ იმიტომ, რომ მისი ბიოლოგიური მამა არ ვარ.

დიანას გაეღიმა.

— ძალიან მომეწონა შენთან ამ თემაზე საუბარი. დარწმუნებული ვარ, კარგი ქმარი იქნები.

შოთიკომ ღიმილით შეხედა.

— მაგას მაშინ მიხვდები ცოლად რომ გამომყვები.

სიტყვები ისე ბუნებრივად წარმოთქვა, რომ თავადაც გაეღიმა.

მაგრამ დიანას სახეზე ღიმილი ნელ-ნელა გაუქრა.

რამდენიმე წამით კაცს ჩუმად უყურებდა, თითქოს ვერ გაეგო, ხუმრობდა თუ სერიოზულად თქვა.

შოთიკომ მისი გამომეტყველება შეამჩნია.

— დიანა...

ქალმა მზერა აარიდა.

— უკვე გვიანია. უნდა წავიდე.

კაცს აღარ გაუგრძელებია.

— კარგი. დაისვენე.

დიანა მანქანიდან გადმოვიდა და სახლისკენ გაემართა.

კართან მისულმა ერთხელ კიდევ მოიხედა.

შოთიკო ჯერ კიდევ მანქანასთან იდგა და უყურებდა.

ქალმა თავი დაუქნია და სახლში შევიდა.

შოთიკო რამდენიმე წამი გაუნძრევლად დარჩა, შემდეგ კი მანქანაში ჩაჯდა.

იცოდა, რომ შესაძლოა, ხუმრობით ნათქვამი სიტყვებით დიანა შეეშინებინა.

მაგრამ პირველად ცხოვრებაში საკუთარ გრძნობებზე ხუმრობა აღარ გამოსდიოდა ისე მარტივად, როგორც ადრე.

დიანა კი სახლში შესვლისთანავე კარს მიეყრდნო.

გული სწრაფად უცემდა.

შოთიკოს სიტყვები ისევ ყურში ჩაესმოდა.

„მაგას მაშინ მიხვდები, ცოლად რომ გამომყვები.“

ჯერ არ იცოდა, მზად იყო თუ არა, ვინმე ასე ახლოს მიეშვა საკუთარ გულთან.

შოთიკო მის გულში უკვე იმაზე მეტ ადგილს იკავებდა ვიდრე ეგონა.
#გულის_ამოძახილი 🩷
#თავი_მეოთხე

სახლში შესულ დიანას მისაღებში ჩამქრალი შუქი დახვდა. იფიქრა, ყველას ეძინა და ფეხაკრეფით აპირებდა საძინებლისკენ წასვლას, როცა სამზარეულოდან რომას ხმა გაისმა.

— აბა, არაფერი ხდებაო?

დიანა ადგილზე შეხტა.

— ღმერთო ჩემო, გული გამიხეთქე! — ხელი მკერდზე მიიდო და ძმას შეხედა.

რომა სამზარეულოს კართან იდგა, ხელში წყლის ჭიქა ეჭირა და ეღიმებოდა.

— ასე გვიანობამდე მასთან იყავი?

— სასაფლაოზე ვიყავით. მარტო ვერ წავიდოდი და ვთხოვე, გამომყოლოდა.

რომამ თავი დაუქნია.

— ტრადიციას არ არღვევ და ყოველ წელს, ზუსტად თორმეტ საათზე, ჩვენს ძმას ულოცავ, ხომ?

— ჰო... — სევდიანად გაეღიმა დიანას.

რომა რამდენიმე წამით ჩუმად უყურებდა დას.

— ადრე კოტე დაგყვებოდა ხოლმე.

დიანამ მხრები აიჩეჩა.

— რაღაცები შეიცვალა.

რომას გაეღიმა.

— ანუ აღიარებ, რომ შენსა და შოთიკოს შორის...

— ჯერ არაფერია, რომა. ახლა კი ძალიან მეძინება და გთხოვ, დაკითხვა ხვალისთვის გადადო.

რომას გაეცინა.

— კარგი, კარგი. ჭკვიანად იყავი.

დასთან მივიდა, შუბლზე აკოცა და ოთახისკენ გაუშვა.

— ღამე მშვიდობისა.

— ღამე მშვიდობისა.

დიანა საძინებელში შევიდა, თუმცა ძილის წინ კიდევ ერთხელ გაახსენდა შოთიკოს სიტყვები. უნებურად გაეღიმა.

---

იმავე საღამოს, რამდენიმე საათით ადრე, სოფო ჯერ კიდევ ვერ გადაწყვეტილიყო, წასულიყო თუ არა ნოდარის მიერ დატოვებულ მისამართზე.

ფურცელი რამდენჯერმე ამოიღო ჩანთიდან და ისევ შეინახა.

იცოდა, შოთიკოს რომ გაეგო, აუცილებლად ეწყინებოდა. თუმცა თვითონაც ვერ ხვდებოდა, რატომ მიიწევდა მისი გული ნოდარისკენ ასე ძლიერად. მამაკაცის მიმართ ცნობისმოყვარეობა დღითიდღე ეზრდებოდა.

ბოლოს ცნობისმოყვარეობამ სძლია.

მისამართი ტაქსის მძღოლს აჩვენა და დანიშნულების ადგილისკენ გაემართა.

ნოდარი ქუთაისის გასასვლელთან, ბაღდათის გზაზე ელოდებოდა. მანქანიდან გადმოსული მაშინვე მიუახლოვდა.

— გამარჯობა, სოფო.

— გამარჯობა.

— მეგონა, გადაიფიქრებდი.

— მეც ასე მეგონა, — გაეცინა გოგონას.

ნოდარმა მანქანის კარი გაუღო.

სოფო ჩაჯდა, თუმცა გზის დანახვისთანავე გაუკვირდა.

— ისე, ქალაქის ცენტრში უფრო კარგი კვების ობიექტებია. ასე შორს რომ არ წამოვსულიყავით, რა დაშავდებოდა?

ნოდარს გაეღიმა.

— რესტორანში არ მივდივართ.

— აბა, სად?

მამაკაცმა საჭეს მიუჯდა და მისკენ შემობრუნდა.

— სოფო, მხოლოდ ერთ რამეს გთხოვ. უბრალოდ მენდე, კარგი?

გოგონას სახეზე მცირე მღელვარება გამოეხატა.

— ცოტა უცნაურად ჟღერს.

— ვიცი. მხოლოდ იმას გეტყვი, რომ ხვალ დავბრუნდებით. სახლში რამე მიწერე შენებს, რომ არ ინერვიულონ.

— მოიცა, ხვალ დავბრუნდებით? მე რატომ არ მკითხე, მინდოდა თუ არა ამდენი ხნით წამოსვლა?

ნოდარმა ღიმილით შეხედა.

— მართალი ხარ. უნდა მეკითხა. მაგრამ გპირდები, ძალიან მოგეწონება. ისეთ არაფერს გავაკეთებ, რომ ინერვიულო. უბრალოდ, მინდა ერთი ადგილი გაჩვენო.

სოფო რამდენიმე წამი ჩუმად იყო.

— კარგი.

თვითონაც არ იცოდა, რატომ ენდობოდა ამ ადამიანს ასე.

ტელეფონი აიღო, სახლში მისწერა, რომ მეგობართან ერთად ქალაქგარეთ მიდიოდა და მეორე დღეს დაბრუნდებოდა.

ნოდარმა მანქანა დაძრა.

ქუთაისს გასცდნენ, ბაღდათი გაიარეს და უღელტეხილის გზას დაადგნენ.

სოფო ფანჯრიდან იყურებოდა. თავდაპირველად ცდილობდა, გაეგო, სად მიდიოდნენ, თუმცა გზის სირთულესთან ერთად დაღლილობამაც თავისი გაიტანა. ცოტა ხანში თავი სავარძელზე მიადო და ჩაეძინა.

ნოდარი დროდადრო მისკენ აპარებდა მზერას და ჩუმად იღიმოდა.

დაახლოებით სამი საათის შემდეგ მანქანის ფარებმა გზისპირა ტრაფარეტი გაანათა.

აბასთუმანი.

ნოდარმა სიჩქარე შეანელა.

— სოფო, მოვედით.

გოგონამ თვალები გაახილა, ჯერ კიდევ ძილბურანში მყოფმა მიმოიხედა, შემდეგ კი ფანჯრიდან დანახულმა მთებმა და განათებულმა ქუჩებმა მაშინვე გამოაფხიზლა.

— სად ვართ?

— აბასთუმანში.

სოფომ გაკვირვებით შეხედა.

— აბასთუმანში?!

Მოერიდა ეკითხა აქ რა გვინდაო.

---

ცოტა ხანში აბასთუმნის ასტროფიზიკურ ობსერვატორიაში მივიდნენ.

ობსერვატორია მთა კანობილზე, ზღვის დონიდან დაახლოებით 1650 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობდა. იქ მისასვლელი გზა ტყეში გადიოდა. მაღალი წიწვოვანი ხეები ორივე მხრიდან ერწყმოდა გზას, ჰაერი კი ისეთი სუფთა და გრილი იყო, თითქოს ქალაქის ხმაური და ყოველდღიური აურზაური სადღაც ძალიან შორს დარჩენილიყო.

სოფო მანქანიდან გადმოვიდა და გაოცებული მიმოიხედა.

ცას ახედა.

ვარსკვლავები საოცრად მკაფიოდ მოჩანდა. ქალაქში ნანახი ცა ამასთან შედარებით სრულიად განსხვავებული იყო. შორიდან მთების მუქი კონტურები იკვეთებოდა, ზემოთ კი უთვალავი ვარსკვლავი ციმციმებდა.

— ღმერთო ჩემო... — აღმოხდა გოგონას.

ნოდარს გაეღიმა.

— მოგეწონა?

— ეს რა არის? ასეთი ცა არასდროს მინახავს.

ობსერვატორიის გუმბათი ღამის ფონზე განსაკუთრებულად გამოიყურებოდა. აქაურობას თავისი სიმშვიდე ჰქონდა. დიდი ტელესკოპებით აღჭურვილი ობსერვატორია, რომელიც საქართველოს ასტრონომიულ კვლევებს ათწლეულების განმავლობაში ემსახურებოდა, თითქოს ადამიანებს სამყაროს უსასრულობას ახსენებდა.

სოფო აღფრთოვანებული ათვალიერებდა გარემოს.

— აქედან მთელი სამყარო სხვანაირად ჩანს, — თქვა მან.

— სწორედ ამიტომ მიყვარს ეს ადგილი.

— რამ მოგაფიქრა აქ წამოსვლა?

ნოდარს მზერა შეეცვალა. რამდენიმე წამით ჩუმად უყურებდა ვარსკვლავებს.

— მამაჩემი აქ ოცდაათი წელი მუშაობდა. შარშან გარდაიცვალა. მთელი ბავშვობა აქ მაქვს გატარებული. ჩემთვის ეს ადგილი უბრალოდ ლამაზი ადგილი არ არის, სოფო. აქ მამასთან დაკავშირებული უამრავი მოგონება მაქვს.

გოგონას სახე შეეცვალა.

— ძალიან ვწუხვარ, ნოდარ.

— მადლობა.

— ხშირად ჩამოდიხარ?

— როცა დრო მაქვს. ზოგჯერ უბრალოდ მინდა აქ მოვიდე, ცოტა ხნით ყველაფერი დავივიწყო.

სოფომ ისევ ცას ახედა.

— ახლა გასაგებია, რატომ წამომიყვანე.

ნოდარმა გაუღიმა.

— მიხარია, რომ მოგეწონა.

ცოტა ხანს კიდევ დარჩნენ ობსერვატორიის ტერიტორიაზე. ნოდარმა სოფოს რამდენიმე ადგილი დაათვალიერებინა, თავისი ბავშვობის ამბები მოუყვა და ისიც გაიხსენა, როგორ დაჰყვებოდა მამას სამუშაოზე.

შემდეგ კოტეჯისკენ გაემართნენ.

— აქ ახლოს კოტეჯი მაქვს. იქ დავრჩეთ და ხვალ მშვიდად დავბრუნდეთ.

სოფოს ოდნავ შეეტყო მორიდება.

— ნოდარ...

მამაკაცი მისკენ შემობრუნდა.

— გისმენ.

— უბრალოდ, არ მინდა, უხერხულ მდგომარეობაში აღმოვჩნდე.

ნოდარს გაეღიმა, თუმცა მის ხმაში სერიოზულობა იგრძნობოდა.

— სოფო, ერთს ზედმეტსაც ვერ იგრძნობ ჩემგან. გპირდები. შენს სურვილსა და კომფორტს ჩემთვის მნიშვნელობა აქვს.

გოგონამ თავი დაუქნია.

— კარგი.

---

კოტეჯი ტყის პირას მდებარეობდა. ხის პატარა, მყუდრო სახლი იყო, წინ აივნითა და ეზოში რამდენიმე მაღალი ნაძვით.

ნოდარმა კარი გააღო და სოფო შიგნით შეიპატიჟა.

მისაღებში დიდი ბუხარი იდგა, კედლებზე ხის თაროები იყო განთავსებული, ფანჯრიდან კი ტყე მოჩანდა. ყველაფერი სადად, მაგრამ გემოვნებით იყო მოწყობილი.

— ძალიან ლამაზია აქაურობა, — თქვა სოფომ.

— მიხარია.

ნოდარმა მანქანიდან ნივთების ამოტანა დაიწყო. საბარგულიდან რამდენიმე პარკი გამოიღო, რომლებშიც საკვები და სასმელი ეწყო.

სოფო გაკვირვებით უყურებდა.

— ეს ყველაფერი როდის იყიდე?

— დღეს.

— რა იცოდი, რომ წამოგყვებოდი?

ნოდარმა მისკენ გაიხედა და გაეღიმა.

— იმედი მქონდა.

სოფოს გაეცინა.

— ანუ წინასწარ ყველაფერი დაგეგმილი გქონდა?

— თითქმის ყველაფერი.

ერთად დაიწყეს ნივთების დალაგება. ნოდარმა ბუხარი დაანთო, სოფომ კი სამზარეულოში პროდუქტების მომზადება დაიწყო.

თავიდან ცოტა უხერხულად გრძნობდნენ თავს, თუმცა მალე საერთო საქმემაც და საუბარმაც ეს დაძაბულობა გააქრო.

სუფრა გაშალეს. ბუხარში ცეცხლი მხიარულად ტკაცუნებდა, მაგიდაზე კი ვახშამი და წითელი ღვინო იდგა.

— აბა, ახლა მითხარი, — დაიწყო სოფომ, — თბილისში ვისთან ერთად ცხოვრობ?

ნოდარმა ღვინის ჭიქა მაგიდაზე დადო.

— დედა და უფროსი ძმა მყავს. ძმამ რომ ცოლი მოიყვანა, ცალკე გადავედი. დედა მათთან ცხოვრობს, ორი შვილი ჰყავს ჩემს ძმას და დედა ეხმარება. მე კი ამ ბიზნესის გამო ხან სად ვარ, ხან სად.

— ხშირად მარტო ხარ?

— საკმაოდ. ზოგჯერ ძალიან მიჭირს კიდეც მარტოობა. მთელი დღე ადამიანებთან ურთიერთობაში ვარ, შეხვედრები, საქმეები, გადაწყვეტილებები... საღამოს კი სახლში რომ მივდივარ, ხვდები, რომ არავინ გელოდება.

სოფომ ყურადღებით შეხედა.

— არ მეგონა, თუ ასე იყო.

— რატომ? იმიტომ, რომ გარედან ყველაფერი კარგად ჩანს?

— ალბათ. წარმატებული ადამიანი ხარ.

ნოდარს გაეცინა.

— წარმატება მარტოობას ყოველთვის ვერ აგვარებს, სოფო.

გოგონა ჩაფიქრდა.

— მართალია.

— შენ? შენს ოჯახზე მომიყევი.

სოფომ ძმაზე დაიწყო საუბარი, შოთიკოს ხასიათზე, მათ ბავშვობაზე, მშობლებზე. ნოდარი ყურადღებით უსმენდა და ზოგჯერ კითხვებსაც უსვამდა.

— ძალიან გიყვარს შენი ძმა, — უთხრა ბოლოს.

— ყველაზე მეტად. შოთიკო ჩემთვის ბევრს ნიშნავს. უბრალოდ, ზოგჯერ ზედმეტად ცდილობს ჩემს დაცვას.

— ალბათ ეშინია.

— ვიცი, მაგრამ მეც მინდა, საკუთარი შეცდომები დავუშვა. ყოველთვის პატარა გოგოდ ვერ დამინახავს.

ნოდარს გაეღიმა.

საუბარი კიდევ დიდხანს გაგრძელდა. ერთმანეთს უფრო ახლოს იცნობდნენ, ვიდრე აქამდე.

სოფომ შეამჩნია, რომ ნოდარი გაცილებით თბილი ადამიანი იყო, ვიდრე თავიდან წარმოედგინა. მასში სიმკაცრესთან ერთად იუმორიც, სითბოც და რაღაც უცნაური სევდაც იგრძნობოდა.

როცა დაძინების დრო მოვიდა, ნოდარმა საძინებელი სოფოს დაუთმო, თვითონ კი მისაღებში, დივანზე მოეწყო.

— ღამე მშვიდობისა, სოფო.

— ღამე მშვიდობისა, ნოდარ.

სოფო საძინებელში შევიდა.

იმ ღამეს დიდხანს ფიქრობდა ყველაფერზე, რაც მოხდა. ნოდარის საქციელი, მისი სიტყვები, მამაზე მონათხრობი... თანდათან მიხვდა, რომ ამ ადამიანთან თავს უსაფრთხოდ გრძნობდა.

და ეს გრძნობა მისთვის სრულიად ახალი იყო.

---

დილა აბასთუმანში საოცრად ლამაზი გათენდა.

შემოდგომის მზის პირველი სხივები მთების კალთებს დაეცა. ტყე ოქროსფერი, მოწითალო და მუქი მწვანე ფერების საოცარ ნაზავს ქმნიდა. ნაძვებს შორის შემორჩენილი ნისლი ნელ-ნელა იფანტებოდა, ჰაერი კი სიგრილითა და სისუფთავით იყო გაჟღენთილი.

სოფომ ფანჯარა გამოაღო და ღრმად ჩაისუნთქა.

— რა საოცრებაა... — ჩუმად ჩაილაპარაკა.

ნოდარი უკვე ეზოში იყო.

— გაიღვიძე?

— ასეთი სილამაზე როგორ უნდა გამომრჩენოდა?

— მაშინ ჩაიცვი და წავიდეთ. მინდა, მთელი აბასთუმანი დაგათვალიერებინო.

ცოტა ხანში გარეთ გავიდნენ.

ქუჩებში შემოდგომის სურნელი ტრიალებდა. ძველი კურორტის ხის აივნებიანი სახლები, ისტორიული შენობები, ფიჭვნარი და მთების ფონზე გაშლილი პატარა ქალაქი განსაკუთრებულ შთაბეჭდილებას ტოვებდა.

სოფო თითქმის ყოველ რამდენიმე წუთში ჩერდებოდა, რომ ფოტო გადაეღო.

— ნოდარ, აქაც უნდა გადავიღო!

— კიდევ ერთი?

— რა ვქნა, ლამაზია!

— მგონი, დღეს ჩემზე მეტი ფოტო შენს ტელეფონში აბასთუმანს ექნება.

— არაუშავს, შეეგუე.

ნოდარს გაეცინა.

მთელი კურორტი მოიარეს. გაიარეს მწვანე სივრცეებში, დაათვალიერეს ძველი შენობები, დატკბნენ მთის ხედებით. სოფო ისეთი ბედნიერი იყო, რომ ნოდარს მისი ყურება თავადაც სიამოვნებდა.

— არ მოგშივდა? — ჰკითხა ცოტა ხნის შემდეგ.

— ცოტა, მაგრამ აქაურობის ტკბობა მირჩევნია.

— წამოდი, კიდევ უკეთეს ადგილას წაგიყვან.

ნოდარმა მანქანა დაძრა და ცოტა ხანში საკალმახეს მიადგნენ.

აქაურობას წყლის სასიამოვნო ჩხრიალი ავსებდა. გარემო მშვიდი და მყუდრო იყო. წყალში კალმახები დაცურავდნენ, ირგვლივ კი ხეების შემოდგომის ფერები ირეკლებოდა.

მაგიდა შეარჩიეს და ახალი, გემრიელი კალმახი შეუკვეთეს.

— თუ ასეთი გემრიელი იქნება, შეიძლება, აქ დარჩენაზე დავფიქრდე, — გაეცინა სოფოს.

— შეგიძლია, კიდევ ერთხელ ჩამოხვიდე.

— შენთან ერთად?

ნოდარმა თვალებში შეხედა.

— თუ ისურვებ, სიამოვნებით.

სოფომ მზერა აარიდა და გაეღიმა.

სადილიც სასიამოვნო საუბარში გაატარეს. ნოდარი სოფოს ბევრ რამეს უყვებოდა თავის ცხოვრებაზე, გოგონა კი საკუთარ ამბებს უზიარებდა.

უკვე აღარ იყო მათ შორის ის უხერხულობა, რომელიც პირველი შეხვედრისას იგრძნობოდა.

---

უკან დაბრუნების დროც მოვიდა.

ქუთაისისკენ დაიძრნენ.

რადგან ღამით იმგზავრეს, სოფომ არ იცოდა, წინ რა სილამაზე ელოდა.

ზეკარის უღელტეხილზე ასვლისთანავე მანქანა ნელა დაიძრა მთის გზაზე.

შემოდგომის ტყე საოცარ სანახაობას ქმნიდა. მთის ფერდობები ოქროსფერი, წითელი და ყავისფერი ფოთლებით იყო დაფარული. გზის ერთ მხარეს მაღალი მთები აღმართულიყო, მეორე მხარეს კი ხეობები იშლებოდა, რომელთა სიღრმეშიც ტყის სიმწვანე და შემოდგომის ფერები ერთმანეთს ერწყმოდა.

ზოგ ადგილას ღრუბლები ისე დაბლა ჩამოსულიყო, თითქოს მთების მწვერვალებს ეხებოდა.

სოფო ფანჯარას მიუახლოვდა.

— ნოდარ, გააჩერე!

მამაკაცმა მანქანა უსაფრთხო ადგილას გააჩერა.

სოფო გადმოვიდა და ირგვლივ მიმოიხედა.

— ეს რა საოცრებაა...

მთის გრილი ჰაერი სახეზე ეფერებოდა. შორს გადაჭიმული მთები, ღრმა ხეობები და შემოდგომის ფერებში ჩაფლული ტყე თვალწარმტაც სურათს ქმნიდა.

ნოდარიც გადმოვიდა.

— მოგწონს?

— ეს სიტყვა ცოტაა. აქაურობა დაუჯერებელია.

რამდენიმე ფოტო გადაიღო, შემდეგ კი ნოდარს მიუბრუნდა.

— მადლობა.

— რისთვის?

— ამ ყველაფრისთვის. ალბათ, დიდხანს მემახსოვრება ეს დღე.

ნოდარმა გაუღიმა.

— მეც.

გზა გააგრძელეს.

საღამოს ქუთაისში დაბრუნდნენ.

---

სოფომ სახლისკენ მიმავალ გზაზე ნოდარს სთხოვა:

— ცოტა მოშორებით გამიჩერე, კარგი?

ნოდარმა მისკენ გაიხედა.

— რატომ?

— არ მინდა, ვინმემ დაგვინახოს და მერე ათასი კითხვა დამისვას.

მამაკაცს გაეღიმა.

— დასამალი არაფერი მაქვს, სოფო.

მან მანქანა პირდაპირ სახლის წინ გააჩერა.

სოფომ გაკვირვებით შეხედა.

— ნოდარ...

მამაკაცი მისკენ შემობრუნდა.

— არ მინდა, იფიქრო, თითქოს ვინმესგან უნდა დაგმალო.

სოფომ თავი დახარა და გაეღიმა.

ნოდარი ოდნავ მიუახლოვდა, ნიკაპზე ხელი მოჰკიდა, თავი ააწევინა და ტუჩებზე მსუბუქად აკოცა.

სოფო წამით გაშეშდა, შემდეგ კი თვალები დახუჭა.

კოცნა ხანმოკლე იყო, თუმცა ორივესთვის მნიშვნელოვანი.

ნოდარი ოდნავ მოშორდა.

— მადლობა, რომ მენდე და წამომყევი.

სოფომ გაუღიმა.

— მადლობა ყველაფრისთვის.

— კიდევ შევხვდებით?

— ალბათ, — გაეცინა გოგონას.

— იმედია, ეს „ალბათ“ მალე „აუცილებლად“ გახდება.

სოფომ არაფერი უპასუხა, მხოლოდ გაუღიმა და მანქანიდან გადმოვიდა.

ნოდარი დაემშვიდობა და წავიდა.

სოფო რამდენიმე წამი იდგა სახლის წინ, შემდეგ კი ღიმილით შევიდა სახლში.

არ იცოდა, რას მოუტანდა ეს ნაცნობობა, მაგრამ ერთი რამ ცხადი იყო — ნოდარი მის ფიქრებში უკვე მნიშვნელოვან ადგილს იკავებდა.

---

ამასობაში ქუთაისში დილა სხვაგვარად დაიწყო.

კორინთელების ოჯახი რევაზის საფლავზე წასასვლელად ემზადებოდა.

ანა და დაჩიც ლევანმა წამოიყვანა. მანქანა სასაფლაოს შესასვლელთან, ცოტა მოშორებით გააჩერა.

დაჩის ხელში პატარა ტორტი ეჭირა, ანას კი ყვავილები.

— ანა, თქვენ შედით. სიგარეტს მოვწევ და დაგეწევით, — უთხრა ლევანმა.

ანა მანქანიდან გადმოვიდა.

— კარგი.

სასაფლაოს შესასვლელთან რომ მივიდა, ოჯახის წევრებს მიესალმა.

რომამ ანას შეხედა, შემდეგ კი მის უკან გაიხედა.

— ლევანი სადაა?

— მანქანასთანაა. სიგარეტს მოვწევო. მგონი, მოსვლა ერიდება.

რომამ გაკვირვებით შეხედა.

— ხომ არ გაგიჟდა? მოიცა, მე გავხედავ.

ანამ მადლობის ნიშნად თავი დაუქნია.

რომა მანქანასთან მივიდა.

ლევანი იქვე იდგა და სიგარეტს ეწეოდა.

— გამარჯობა, — მიესალმა რომა.

— გაგიმარჯოს.

რომამ მანქანას შეხედა, შემდეგ მეგობარს.

— ელოდები ვინმეს?

ლევანს გაეღიმა.

— რაღაცნაირად მომერიდა მოსვლა.

რომამ თავი გააქნია.

— ხომ არ გაგიჟდი? წამოდი ახლავე.

— არ მინდა, უხერხულობა შევქმნა.

— ლევან, აქ შენი მოსვლა არავის გაუკვირდება. პირიქით, დაჩისთვისაც კარგია, რომ შენ გვერდით ჰყავდე.

ლევანმა სიგარეტი ჩააქრო.

— კარგი, წამოვალ.

ამ დროს სასაფლაოს შესასვლელთან ნაცნობი მანქანა გამოჩნდა.

შოთიკო იყო.

მანქანიდან გადმოვიდა, ხელში შამპანურის ბოთლები ეჭირა.

— გამარჯობა, ბიჭებო.

— გაგიმარჯოს, — ერთდროულად უპასუხეს. Რომამ მადლობის ნიშნად თავი დაუქნია თან ხუმრობით უთხრა :

— შენ რაღაც მოუხშირე ჩემს დასთან სიარულს.

— უკეთესთან ვისთან ვივლი?

ლევანმა ორივეს გადახედა.

— რამე გამომრჩა?

რომამ ორივეს მხარზე დაჰკრა ხელი.

— წამოდით, შევიდეთ.

სამივე ერთად გაემართა საფლავისკენ.

ოჯახის წევრებს მიესალმნენ.

Შოთიკომ დაჩი ხელში აიტაცა.

— ეს რა გაქვს?

— ტორტი. მამიკოს დაბადების დღეა.

Შოთიკომ დაჩი გულში ჩაიკრა და შუბლზე აკოცა.

ანა ყვავილებს ალაგებდა. სალომე და ნატალია გვერდით ედგნენ, დიანა კი ძმის ფოტოსურათს უყურებდა.

კოტე დედასთან, ეკასთან ერთად იყო მისული. ყველამ ერთმანეთი მოიკითხა.

როცა ყველა შეიკრიბა, საფლავთან სანთლები აანთეს.

თითო ჭიქა შესანდობარი დალიეს.

ლევან კორინთელი დიდხანს იდგა შვილის საფლავთან. მისი სახე მშვიდი იყო, თუმცა თვალებში უდიდესი ტკივილი იკითხებოდა.

— ჩემო ბიჭო... — ჩუმად წარმოთქვა. — კიდევ ერთი წელი გავიდა. ძალიან გვაკლიხარ.

ნატალიამ ცრემლები ვერ შეიკავა. სალომემ ხელი მოხვია.

ანა დაჩის გვერდით იდგა.

ბიჭი მამის ფოტოსურათს უყურებდა.

— დედა, მამა აქ არის?

ანამ შვილის ხელი ხელებში მოიქცია.

— კი, ჩემო საყვარელო. მამა ყოველთვის ჩვენს გულებშია.

— იცის, რომ დღეს მისი დაბადების დღეა?

ანას თვალები აევსო.

— იცის, ჩემო ბიჭო. დარწმუნებული ვარ, იცის.

დაჩიმ ტორტი საფლავთან დადო.

— მამიკო, გილოცავ დაბადების დღეს.

ამ სიტყვებზე რომამ თავი დახარა.

ლევან კორინთელი შვილის ფოტოსურათს უყურებდა და ცდილობდა, ცრემლები შეეკავებინა.

რამდენიმე წუთი ყველანი ჩუმად იდგნენ.

შემდეგ ლევან კორინთელმა ყველას შეხედა.

— დღეს ჩემთან წამოდით სახლში. იქ გავაგრძელოთ. არ მინდა, ეს დღე ასე დასრულდეს.

არავის გაუპროტესტებია.

ასეთ თხოვნაზე, მით უმეტეს შვილმკვდარი მამისგან, უარს ვერავინ იტყოდა.

---

კორინთელების სახლში სუფრა გაშალეს.

ეს არ ყოფილა ხმაურიანი დღესასწაული. ყველაფერი მშვიდად და მოკრძალებულად მიმდინარეობდა.

მაგიდასთან ლევან კორინთელი, ნატალია, რომა, სალომე, ანა, დაჩი, ნიტა, დიანა, კოტე, ეკა, ლევან მელაძე და შოთიკო ისხდნენ.

საუბარი ძირითადად რევაზის მოგონებებს ეხებოდა.

ლევან კორინთელმა რამდენიმე ამბავი გაიხსენა შვილის ბავშვობიდან. რომა ზოგჯერ იცინოდა, ზოგჯერ კი თვალებში სევდა ედგა.

— გახსოვთ, რევაზმა რომ გადაწყვიტა, მთელი ეზო თავისი ხელით მოეწყო? — თქვა რომამ.

ნატალიას გაეღიმა.

— როგორ არ მახსოვს. სამი დღე მუშაობდა და ბოლოს ისეთი არეულობა დატოვა, რომ მამამისს მთელი კვირა ალაგებინა.

ყველას გაეცინა.

— მაგრამ ბოლოს მართლა ლამაზი გამოვიდა, — დაამატა დიანამ.

— რეზო ყველაფერს სიყვარულით აკეთებდა, — ჩუმად თქვა ანამ.

დაჩი ნიტასთან ერთად იჯდა და ტორტის ნაჭერს ჭამდა. ბავშვებს უფროსების სევდიანი საუბარი ბოლომდე არ ესმოდათ, თუმცა გრძნობდნენ, რომ ეს დღე განსაკუთრებული იყო.

რომა დაჩის უყურებდა და გულში ფიქრობდა, რამდენად ჰგავდა მამას.

ლევანი ანას გვერდით იჯდა. Არ იყო მისთვის ადვილი როცა მისი ცოლის გარდაცვლილ ქმარზე საუბრობდნენ, თუმცა მათ გულისტკივილს გულწრფელად იზიარებდა, დაჩი უკვე შვილივით უყვარდა.

შოთიკო და დიანა ერთმანეთის მოპირდაპირედ ისხდნენ. მათი მზერა რამდენჯერმე გადაიკვეთა. ორივეს ახსოვდა წინა ღამე.

საღამო ნელა მიიწურა.

---

უკვე გვიანი იყო, როცა სტუმრები წამოსასვლელად მოემზადნენ.

შოთიკო აშკარად ნასვამი იყო. დიანამ შეამჩნია და გასაღები ხელიდან გამოართვა.

— შენ საჭესთან აღარ დაჯდები.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ ნასვამი ხარ. მე წაგიყვან.

შოთიკოს გაეღიმა.

— როგორც მიბრძანებენ, ჩემო მომავალო ცოლო.

დიანამ თვალები დაუბრიალა, თუმცა სიცილი ვერ შეიკავა.

— შოთიკო, გაჩუმდი და წამოდი.

დიანამ შოთიკო მანქანამდე მიიყვანა და საჭეს მიუჯდა.

გზაში მამაკაცი უჩვეულოდ ჩუმად იყო. Სახლთან რომ მივიდნენ, მანქანიდან არ გადასულა.

— ცუდად ხომ არ ხარ? — ჰკითხა დიანამ.

— კი, ძალიან ცუდად ვარ.

ქალი შეშფოთდა.

— რა გჭირს?

შოთიკომ მისკენ გაიხედა.

— უკურნებელი სენი მჭირს.

დიანას გაეცინა.

— გაგიჟდი? ამაზე ხუმრობა არ შეიძლება.

— შენ ხარ ჩემი უკურნებელი სენი, დიანა.

ქალს გაეღიმა, თუმცა პასუხი ვერ მოიფიქრა.

შოთიკო ფანჯარაში იყურებოდა.

— მიყვარხარ. აი, ეს მჭირს.

დიანას სახიდან ღიმილი გაუქრა.

რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.

შოთიკო მისკენ შემობრუნდა.

— და არ იფიქრო, ნასვამი რომ ვარ, იმიტომ ვამბობ. ფხიზელიც ზუსტად ამას გეტყოდი.

შოთიკომ მშვიდად გაუღიმა.

— ვიცი, შეიძლება მოულოდნელი იყოს. არც პასუხს გთხოვ ახლა და არც არაფერს გაძალებ. უბრალოდ მინდოდა, გცოდნოდა.

დიანამ თავი დაუქნია.

---

შოთიკომ ღვედი შეიხსნა, თუმცა მანქანიდან არ გადადიოდა.

— აბა, ჩამოხვალ? — ჰკითხა ქალმა.

— არ ვიცი.

— რატომ?

— მგონი, რაღაც დამავიწყდა.

დიანას გაეღიმა.

— რა დაგავიწყდა?

შოთიკომ მისკენ გაიხედა.

— შენთან დამშვიდობება.

— უკვე დამემშვიდობე.

— ეგ არ ითვლება.

დიანას გაეცინა.

— შოთიკო, ძალიან მთვრალი ხარ.

— ვიცი. ამიტომ ახლა წავალ, სანამ რამე სისულელე არ ვთქვი.

ქალმა მისკენ გაიხედა. რამდენიმე წამი ჩუმად იყო, შემდეგ კი ხელი მოჰკიდა.

— მგონი, რაღაც გავიწყდება?

შოთიკო გაკვირვებით შემობრუნდა.

დიანა მისკენ დაიხარა.

მამაკაცმა ხელები ფრთხილად მოხვია და ტუჩებზე აკოცა.

კოცნა ნაზი და ხანმოკლე იყო, თუმცა ორივესთვის განსაკუთრებული.

შოთიკო მოშორდა და თვალებში ჩახედა.

— ეს რას ნიშნავს?

დიანას გაეღიმა.

— იმას, რომ ახლა სახლში უნდა წახვიდე და დაიძინო.

შოთიკოს გაეცინა.

— ანუ ხვალაც შეიძლება გნახო?

— შეიძლება.

— ძალიან კარგი. მაშინ მშვიდობიან ღამეს გისურვებ, ჩემო...

— შოთიკო!

— კარგი, კარგი, მივდივარ.

მანქანიდან გადმოვიდა, კარი დახურა და რამდენიმე ნაბიჯით უკან დაიხია.

— დიანა!

ქალი ფანჯრიდან გადმოიხარა.

— რა იყო?

— მიყვარხარ!

დიანას გაეღიმა.

— ღამე მშვიდობისა!

შოთიკომ სიცილით დაუქნია ხელი და სახლისკენ გაემართა.

დიანა ცოტა ხანს კიდევ იჯდა მანქანაში.

შემდეგ სახლისკენ წავიდა.

მისი გული უკვე პასუხს გასცემდა კითხვას, რომელსაც თავადაც გაურბოდა.

ზოგჯერ სიყვარული მოულოდნელად მოდის, ზოგჯერ კი დიდი ხნის განმავლობაში ჩუმად ელოდება, როდის გაუღებენ კარს.

#გულის_ამოძახილი 🩷
#თავი_მეხუთე.

შოთიკო სახლში შესვლისთანავე მისაღებში შევიდა. ლალი დივანზე იჯდა და ტელევიზორს უყურებდა. შვილის დანახვისას გაეღიმა.

— მოხვედი, შვილო?

— მოვედი, დედა. სოფო სად არის?

— წეღან მოვიდა. მითხრა, დაღლილი ვარო და თავის ოთახში შევიდა. მგონი, უკვე სძინავს.

შოთიკომ საათს დახედა.

— კარგი, ვნახავ.

დერეფანში გავიდა და სოფოს ოთახის კარს ფრთხილად დაუკაკუნა.

— შემოდი, — გაისმა შიგნიდან.

შოთიკომ კარი შეაღო.

სოფო საწოლში იწვა, საბანი წელამდე ჰქონდა გადაფარებული და ტელეფონში რაღაცას ათვალიერებდა. ძმის დანახვისას გაუღიმა.

შოთიკო საწოლთან მივიდა და ჩამოჯდა.

— როგორ ხარ, პატარა?

— კარგად. შენ?

— მეც.

სოფომ ძმას ყურადღებით შეხედა.

— ნასვამი ხარ?

შოთიკოს გაეცინა.

— იმდენად არა, რომ რამე მომატყუო.

— რას გულისხმობ?

— სად იყავი?

სოფომ ტელეფონი გვერდით გადადო.

— აბასთუმანში ვიყავით მეგობრები.

შოთიკომ წარბი ასწია.

— ვინ მეგობრები?

— შენ არ იცნობ.

— სოფო, ყველა შენს მეგობარს ვიცნობ.

გოგონა გაჩუმდა.

შოთიკო რამდენიმე წამით უყურებდა დას, შემდეგ კი ჩუმად ჰკითხა:

— მასთან ერთად იყავი, ხომ?

სოფოს არაფერი უპასუხია.

— სოფო...

— ჰო, ნოდართან ერთად ვიყავი.

შოთიკომ ამოიოხრა.

— ხომ გთხოვე, მისგან თავი შორს დაგეჭირა?

მის ხმაში წყენა უფრო იგრძნობოდა, ვიდრე ბრაზი.

სოფო საწოლზე წამოჯდა.

— შოთიკო, რაც უფრო ვცდილობ, თავი შორს დავიჭირო, მით უფრო ახლოს მოდის.

— შენ რომ არ გინდოდეს, არ მოვა, სოფო.

გოგონამ მზერა აარიდა.

— არ ვიცი...

შოთიკო მის გვერდით იჯდა და ცდილობდა, სიმშვიდე შეენარჩუნებინა.

— იქ რა გინდოდა საერთოდ?

სოფომ ღრმად ჩაისუნთქა და ყველაფრის მოყოლა დაიწყო.

უამბო, როგორ წაიყვანა ნოდარმა აბასთუმანში, როგორ აჩვენა ობსერვატორია, როგორ მოუყვა მამამისზე და ბავშვობის მოგონებებზე. დილის სილამაზე და ზეკარის უღელტეხილის საოცარი ხედები.

სოფო ისე აღფრთოვანებული ყვებოდა,

შოთიკომ ცოტა ხანს ჩუმად უყურა დას.

— ღამე სად დარჩით?

— იქ სახლი აქვს. მე საძინებელში დავიძინე, ნოდარმა კი მისაღებში.

შოთიკომ თავი გააქნია.

— სოფო, რაც უფრო დაგიშლი მასთან ურთიერთობას, მით უფრო მისკენ წახვალ. უკვე აზრი აღარ აქვს, რამე აგიკრძალო.

გოგონას ლოყები აუწითლდა.

შოთიკომ მაშინვე შეამჩნია.

— შეყვარებული ხარ მასზე, ხომ?

— შოთიკო...

— რა იყო? გაწითლდი.

— გაჩუმდი!

შოთიკოს გაეცინა.

დას შუბლზე აკოცა და თბილად უთხრა:

— კარგი, აღარ შეგაწუხებ. მაგრამ ერთი რამ იცოდე. რამე რომ გაწყენინოს, ჩემს თავზე პასუხს ვაგებ.

სოფომ თავი დაუქნია.

— ვიცი.

— და კიდევ... შენს ბედნიერებას თუ ვხედავ, ჩემთვის ეგ ყველაზე მნიშვნელოვანია. უბრალოდ, მინდა დარწმუნებული ვიყო, რომ სწორ ადამიანს ენდობი.

სოფო ძმას მოეხვია.

— მიყვარხარ.

— მეც, პატარა.

შოთიკომ კიდევ ერთხელ აკოცა შუბლზე და ოთახიდან გავიდა.

სოფო საწოლზე გადაწვა.

ნოდარის სახელი კვლავ გაეფიქრა და გაეღიმა.

---

მეორე დილით შოთიკო ოფისში ჩვეულებრივზე ადრე მივიდა.

ნოდარი უკვე იქ იყო. მაგიდაზე რამდენიმე დოკუმენტი ეწყო და ტელეფონით საუბრობდა.

— დილა მშვიდობისა, — მიესალმა შოთიკო.

— დილა მშვიდობისა.

ნოდარმა საუბარი დაასრულა და შოთიკოს ხელი ჩამოართვა.

რამდენიმე წუთში ლევანიც შევიდა. სამივემ პროექტის დეტალების განხილვა დაიწყო.

საუბარი საქმიანი და მშვიდი იყო. ნოდარი ყურადღებით უსმენდა ლევანს, შოთიკო კი დოკუმენტებს ათვალიერებდა.

როცა ძირითადი საკითხები განიხილეს, შოთიკომ ლევანს შეხედა.

— ლევან, ბოდიში, ერთი წუთით მარტო დამტოვებ ნოდართან?

ლევანმა ორივეს გადახედა.

— რა თქმა უნდა.

კარი დახურა და გავიდა.

შოთიკო ნოდარისკენ შემობრუნდა.

— პირდაპირ გეტყვი, რასაც ვფიქრობ.

— გისმენ.

— სოფო ჩემი დაა. ერთადერთი და. მისთვის ყოველთვის ყველაფერს გავაკეთებ.

ნოდარს სახე შეეცვალა.

— ვიცი.

— მინდა, დარწმუნებული ვიყო, რომ მასთან შენი ურთიერთობა სერიოზულია.

ნოდარი სავარძელში გასწორდა.

— შოთიკო, მე სოფოსთან თამაში არ დამიწყია.

— მაშინ ერთი რამ მითხარი. თუ ეს ყველაფერი მხოლოდ გატაცებაა, თუ მასთან ყოფნა მხოლოდ იმიტომ გინდა, რომ ჩემი დაა და

— მოიცა, — შეაწყვეტინა ნოდარმა. — რას მთავაზობ?

შოთიკომ პირდაპირ შეხედა.

— მთელი ამ პროექტის მოგებას შენ მოგცემ. ყველაფერი შენი იყოს. ოღონდ ჩემს დას თავი დაანებე, თუ მასთან მხოლოდ ამის გამო გინდა ყოფნა.

ნოდარი გაოგნებული უყურებდა.

— შენ სერიოზულად მეუბნები ამას?

— სრულიად.

ნოდარმა თავი გააქნია.

— ეს პროექტი მთლიანად შენი იყოს, შოთიკო. მე სოფოს არ დავთმობ.

შოთიკო რამდენიმე წამით ჩუმად იყო.

— ანუ მართლა გიყვარს?

ნოდარმა მზერა არ აარიდა.

— ჯერ არ ვიცი, სიყვარულია თუ არა. მაგრამ ვიცი, რომ მასთან ყოფნა მინდა. მინდა, უკეთ გავიცნო. მინდა, ჩემთან ბედნიერი იყოს. და თუ ოდესმე ვიგრძნობ, რომ მისთვის სწორი ადამიანი აღარ ვარ, თავად გავუშვებ. მაგრამ ახლა მასთან ურთიერთობის შეწყვეტას არ ვაპირებ.

შოთიკომ თავი დახარა.

ნოდარის პასუხი მოსალოდნელი არ ყოფილა.

— იცი, რა არის ყველაზე რთული? — თქვა ბოლოს. — მთელი ცხოვრება ვცდილობდი, სოფო დამეცვა. ახლა კი ვხვდები, რომ შეიძლება სწორედ მე ვუშლიდე ხელს ბედნიერებაში.

ნოდარს გაეღიმა.

— შენ მისი ძმა ხარ. ბუნებრივია, გეშინოდეს.

— ჰო, მაგრამ...

შოთიკო წამოდგა და ფანჯარასთან მივიდა.

— ნოდარ, თუ რამეს აწყენინებ, არ გაპატიებ.

ნოდარმა თავი დაუქნია.

— მესმის და კიდევ ერთი რამ.

— გისმენ.

- მინდა, შენს ოჯახს გავეცნო. სოფო ჩემთვის მნიშვნელოვანია და არ მინდა, ჩვენი ურთიერთობა დამალული იყოს.

შოთიკომ ხელი გაუწოდა.

— მაშინ შევთანხმდით.

ნოდარმა ხელი ჩამოართვა.

— შევთანხმდით.

შოთიკო ოთახიდან გავიდა.

ნოდარი რამდენიმე წამით მარტო დარჩა.

მისთვის ეს საუბარი მნიშვნელოვანი იყო. პირველად იგრძნო, რომ სოფოს ცხოვრებაში მისი ადგილი მხოლოდ შემთხვევითი ნაცნობობა აღარ იქნებოდა.

---

საღამოს ქუთაისში ფეხბურთის განსაკუთრებული მოლოდინი იგრძნობოდა.

საქართველო-უკრაინის მატჩი უნდა დაწყებულიყო.

ანა და ლევანი სახლში სტუმრებს ელოდებოდნენ. დაჩი უკვე ტელევიზორთან იჯდა და ფეხბურთის მაისური ეცვა.

დიანა და კოტე ერთად მივიდნენ.

— აბა, სად არის ჩვენი ფეხბურთის მოყვარული? — სიცილით იკითხა დიანამ.

დაჩი მაშინვე წამოხტა.

— მამიდა!

დიანამ ხელში აიტაცა.

— როგორ ხარ, ჩემო ბიჭო?

— კარგად! დღეს საქართველო მოიგებს!

— იმედია, — გაეცინა კოტეს.

ნინო სამზარეულოში ანას ეხმარებოდა, ლევანი კი სუფრას ამზადებდა.

საღამო ნელ-ნელა მხიარულ ატმოსფეროში გადაიზარდა.

მოგვიანებით ლევანმა შოთიკოს დაურეკა.

— სად ხარ?

— სახლში.

— ჩვენთან მოდი. ლუდი გამოაყოლე და ფეხბურთს ერთად ვუყუროთ.

— მოვდივარ.

ცოტა ხანში შოთიკოც გამოჩნდა.

ხელში ლუდის პარკი ეჭირა.

— აბა, ბიჭებო, მზად ხართ?

— შენზე ვიყავით დამოკიდებული, — გაეცინა ლევანს.

შოთიკომ დიანას შეხედა.

გოგონა ლამაზად გამოიყურებოდა. თმა თავისუფლად ჩამოეშალა მხრებზე, სახეზე კი ისეთი ღიმილი ჰქონდა, შოთიკოს მზერა უნებურად გაუჩერდა.

დიანამაც შეამჩნია.

— ასე რატომ მიყურებ?

— უბრალოდ, ლამაზი ხარ.

დიანას ლოყები ოდნავ აუწითლდა.

— შოთიკო...

— კარგი, კარგი. ფეხბურთს ვუყურო.

კოტემ და დიანამ ბავშვობის ამბების გახსენება დაიწყეს.

— გახსოვს, ერთხელ რომას მანქანა რომ მოვპარეთ და მთელი საფიჩხია მოვიარეთ? — სიცილით ჰკითხა კოტემ.

— როგორ არ მახსოვს! — გაეცინა დიანას. — რომამ ისე გვეჩხუბა მთელი კვირა სახლიდან აღარ მიშვებდნენ.

— შენ კი მეორე დღეს ისევ გაიპარე.

— მე რა შუაში ვარ? შენ დამიძახე!

ყველას გაეცინა.

შოთიკო მათ საუბარს უსმენდა.

დიანას ბავშვობის ამბების მოსმენა უცნაურად სასიამოვნო იყო. მისთვის ქალი სულ უფრო ახლობელი ხდებოდა.

დაჩი ლევანს გვერდიდან არ შორდებოდა.

მატჩის დაწყებისთანავე ბიჭი მის გვერდით მოკალათდა.

— ლევან, აქ დავჯდები.

— მოდი, ჩემო ბიჭო.

ლევანმა დაჩი კალთაში ჩაისვა.

მთელი საღამოს განმავლობაში დაჩი ლევანს არ შორდებოდა. ხან ფეხბურთის შესახებ ეკითხებოდა, ხან მოთამაშეებს განიხილავდა, ხანაც უბრალოდ მის მხარზე ეყრდნობოდა.

ერთ მომენტში ლევანს ჩუმად დაუძახა:

— მამა...

ლევანი ადგილზე გაშეშდა.

დაჩიმ თითქოს ვერც კი შეამჩნია, რა თქვა. კვლავ ეკრანს უყურებდა და ფეხბურთით იყო გართული.

ლევანმა ბიჭს თავზე ხელი გადაუსვა.

მის გულში რაღაც ძალიან თბილი და ამავე დროს მტკივნეული გაიღვიძა.

დაჩი მისთვის უკვე დიდი ხანია მხოლოდ ანას შვილი აღარ იყო.

ეს პატარა ბიჭი მის ცხოვრებაში ისე შემოვიდა, რომ თავადაც ვერ მიხვდა, როდის გახდა მისთვის ასეთი ძვირფასი.

მოგვიანებით დაჩი დიანასთან მივიდა.

— მამიდა...

— გისმენ, ჩემო ბიჭო.

ბავშვმა მის წინ ჩაიმუხლა და ჩუმად ჰკითხა:

— შენ და ბიძია რომას ხომ არ გეწყინებათ, ლევანი ჩემი მამიკო რომ იყოს?

დიანას სახე შეეცვალა.

რამდენიმე წამით სიტყვა ვერ თქვა.

შემდეგ დაჩი გულში ჩაიკრა და სახეზე, შუბლზე, ლოყებზე რამდენჯერმე აკოცა.

— არა, ჩემო საყვარელო. როგორ უნდა გვეწყინოს? პირიქით, ძალიან გაგვიხარდება.

დაჩიმ თავი ასწია.

— მართლა?

— მართლა. შენ ხომ ჩვენი ყველაზე საყვარელი ბიჭი ხარ?

ბავშვს გაეღიმა.

დიანამ კიდევ ერთხელ აკოცა.

ამ პატარა საუბარს ანაც შეესწრო.

მის თვალებში ცრემლები ჩაუდგა.

ლევანმაც შეამჩნია.

მათ მზერაში იმდენი სითბო და სიყვარული იყო, რომ შოთიკომაც იგრძნო, როგორ გაუთბა გული.

ლევანმა ბიჭი ისევ კალთაში ჩაისვა.

— აბა, ახლა ფეხბურთს მივხედოთ. ჩვენი საქართველო უნდა გავამხნევოთ!

დაჩი სიცილით დაუბრუნდა ეკრანს.

საღამო სითბოსა და მხიარულებაში გაგრძელდა.

---

გვიანი ღამე იყო, როცა სტუმრები წამოსასვლელად მოემზადნენ.

დიანა ცოტა ნასვამი იყო. მთელი საღამოს განმავლობაში მხიარულობდა, იცინოდა და ბავშვობის მოგონებებს იხსენებდა.

შოთიკო კი ფხიზელი იყო.

მან დიანას ქურთუკი მიაწოდა.

— წამოდი, წაგიყვან.

— მე თვითონაც შემიძლია.

— ვიცი. მაგრამ დღეს მე უნდა მოგიარო.

დიანას გაეღიმა.

— კარგი.

მანქანაში ჩაჯდნენ.

შოთიკომ ძრავა ჩართო.

— სად მივდივართ? — ჰკითხა დიანამ.

— სახლში.

ქალმა თავი გააქნია.

— სახლში წასვლა არ მინდა.

შოთიკომ მისკენ გაიხედა.

— რატომ?

— არ ვიცი. უბრალოდ, არ მინდა.

დიანა ზედმეტად აჟიტირებული იყო. სახეზე ღიმილი არ შორდებოდა.

შოთიკოს გაეცინა.

— მაშინ მე წაგიყვან კარგ და მშვიდ ადგილას.

— სად?

— ნახავ.

მანქანა ქალაქიდან გავიდა.

დიანა სავარძელს მიეყრდნო და ფანჯრიდან იყურებოდა.

— შოთიკო...

— გისმენ.

— შენთან ყოფნა მომწონს.

შოთიკომ მისკენ გაიხედა.

ქალი კვლავ იღიმოდა.

— მეც, დიანა.

— ძალიან.

შოთიკოს გული აუჩქარდა.

თუმცა არაფერი უთქვამს.

მხოლოდ მანქანა გააგრძელა.

---

შოთიკოს ოჯახი წარმოშობით ლეჩხუმიდან იყო.

ბარდნალა — სოფელი, რომელიც ყველასთვის კარგად ნაცნობი ქართველი პოეტის, ლადო ასათიანის სახელთან ასოცირდება, შოთიკოსთვის ბავშვობისა და ოჯახური მოგონებების ადგილი იყო.

მისი მამა, გიორგი, აქაურობას განსაკუთრებით ეტრფოდა.

სოფელში ორსართულიანი ხის სახლი ჰქონდა, რომელსაც დიდი აივანი, ფართო ეზო და საკუთარი მარანი ამშვენებდა. ეზოს გარშემო ვენახი იყო გაშენებული. უსახელოურის ჯიშის ყურძენი შემოდგომაზე განსაკუთრებულ სილამაზეს იძენდა.

გიორგი და ლევან მელაძის მამა, ანდრო, ხშირად მთელ შემოდგომას აქ ატარებდნენ.

მათი მეგობრობა წლების განმავლობაში გრძელდებოდა. რთველის დღეები, მარანში გატარებული საღამოები და ხის სახლის აივანზე საუბრები ოჯახებისთვის ძვირფასი მოგონებები იყო.

ბარდნალა მთის კალთებზე გაშლილი, მშვიდი სოფელი იყო. აქაურობა ქალაქის ხმაურისგან შორს, ბუნების სიმშვიდეში ჩაფლულიყო.

ღამით სოფლის სახლების ფანჯრებიდან თბილი სინათლე გამოდიოდა. მთების სილუეტები ცის ფონზე იკვეთებოდა, ჰაერში კი შემოდგომის სურნელი ტრიალებდა.

შოთიკომ მანქანა ეზოში შეიყვანა.

დიანა ფანჯრიდან იყურებოდა.

— ღმერთო ჩემო... ეს შენი სახლია?

შოთიკომ მანქანა გააჩერა.

— მამაჩემის სახლია. ბავშვობაში ხშირად ჩამოვდიოდით.

დიანა მანქანიდან გადმოვიდა.

მის წინ ორსართულიანი ხის სახლი იდგა.

ფართო აივანი, ხის მოჩუქურთმებული მოაჯირები, დიდი ფანჯრები და ეზოში აღმართული მაღალი ხეები სახლს განსაკუთრებულ იერს სძენდა.

დიანა აღფრთოვანებული ათვალიერებდა ყველაფერს.

— შოთიკო, ეს საოცრებაა.

— მოგეწონა?

— ძალიან.

შოთიკომ კარი გააღო.

სახლში ხის სურნელი იდგა.

მისაღები ფართო და მყუდრო იყო. ოთახის ერთ კუთხეში დიდი ღუმელი იდგა, კედლებზე ძველი ოჯახური ფოტოები ეკიდა. ხის ავეჯი და ფანჯრებიდან შემოსული მთვარის შუქი გარემოს განსაკუთრებულ სითბოს სძენდა.

დიანა ერთ-ერთ ფოტოსთან გაჩერდა.

— ეს შენ ხარ?

შოთიკო მის გვერდით მივიდა.

— ჰო. პატარა ვიყავი.

— რა საყვარელი ხარ!

— ახლა აღარ ვარ?

დიანას გაეცინა.

— ახლა უფრო საშიში ხარ.

შოთიკომ სიცილით თავი გააქნია.

— კარგი, ახლა ღუმელს დავანთებ.

ცოტა ხანში შეშამ ტკაცუნი დაიწყო.

ოთახში ცეცხლის თბილი შუქი გავრცელდა.

შოთიკომ მარნიდან წითელი ღვინო ამოიტანა. მაგიდაზე ორი ჭიქა დადო.

დიანა ფანჯარასთან იდგა და მთვარის შუქით განათებულ ეზოს უყურებდა.

— აქაურობა რაღაცნაირად ზღაპარს ჰგავს.

შოთიკო მის გვერდით მივიდა.

— მამაჩემი ყოველთვის ამბობდა, რომ ამ სახლს განსაკუთრებული სიმშვიდე აქვს.

— მართალი ყოფილა.

შოთიკომ მუსიკა ჩართო.

ოთახში წყნარი მელოდია გაისმა.

დიანა მისკენ შემობრუნდა.

— ვიცეკვოთ?

შოთიკომ ხელი გაუწოდა.

— სიამოვნებით.

ქალი მის მკლავებში მოექცა.

ისინი ნელა ირხეოდნენ მუსიკის რიტმზე.

შოთიკოს ხელი დიანას წელზე ედო. ქალს თავი მის მხარზე ჰქონდა მიყრდნობილი.

რამდენიმე წუთი ასე იყვნენ.

შემდეგ დიანამ თავი ასწია.

მათი მზერა ერთმანეთს შეხვდა.

შოთიკო ჩუმად უყურებდა.

— რა მოხდა? — ჰკითხა დიანამ.

— არაფერია.

— ისევ მიყურებ.

— იმიტომ, რომ მიყვარხარ.

დიანას სუნთქვა შეეკრა.

შოთიკომ მისი სახე ხელებში მოიქცია.

— დიანა, მინდა, იცოდე... არასდროს არაფერს დაგაძალებ.

ქალს გაეღიმა.

— ვიცი.

— და თუ ოდესმე გეტყვი, რომ მიყვარხარ, ეს იმიტომ იქნება, რომ მართლა ასე ვგრძნობ.

დიანა მისკენ უფრო ახლოს მივიდა.

— შოთიკო...

— გისმენ.

— ახლა აღარ მინდა, უკან დავიხიო.

მამაკაცს თვალებში ჩახედა.

— აღარ მინდა, თავი მოვიტყუო.

შოთიკომ სუნთქვა შეიკავა.

დიანა მისკენ დაიხარა და ტუჩებზე აკოცა.

შოთიკომ ხელები ფრთხილად მოხვია.

კოცნა ამჯერად აღარ იყო ხანმოკლე და მორიდებული.

მთელი ის გრძნობა, რომელსაც ორივე ამდენი ხნის განმავლობაში მალავდა, თითქოს ერთ წამში გათავისუფლდა.

დიანა თავად არ შორდებოდა.

შოთიკო კი ყოველ ჯერზე, როცა ქალს თვალებში შეხედავდა, თითქოს თავიდან აღმოაჩენდა მის სილამაზეს.

შოთიკომ შუბლზე აკოცა.

შემდეგ კვლავ მოეხვია.

გარეთ მთვარე ანათებდა.

ღუმელში შეშა ტკაცუნებდა.

წყნარი მუსიკა ოთახს ავსებდა.

და იმ ღამეს, ძველ ხის სახლში, დიანამ და შოთიკომ ერთმანეთისთვის დამალული გრძნობები საბოლოოდ გაამხილეს.

მათი სიყვარული იმ ღამეს სიტყვებზე მეტი გახდა.

---

დილით შოთიკომ თვალები გაახილა.

ფანჯრიდან მზის პირველი სხივები შემოდიოდა.

რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იწვა.

შემდეგ გვერდით გაიხედა.

დიანა აღარ იყო.

შოთიკო წამოჯდა.

— დიანა?

პასუხი არავის გაუცია.

ოთახში სიჩუმე იდგა.

მამაკაცი საწოლიდან წამოდგა და მისაღებში გავიდა.

ცარიელი იყო.

ფანჯარასთან მივიდა.

ეზოშიც არ ჩანდა.

შოთიკომ ტელეფონი აიღო.

დიანასგან შეტყობინება არ ჰქონდა.

მის სახეზე ღიმილი ნელ-ნელა გაქრა.

— დიანა, სად წახვედი?.. — ჩუმად ჩაილაპარაკა.

რამდენიმე წამი ტელეფონს უყურებდა.

შემდეგ ეკრანი ჩააქრო.

მის გულში უცნაური შიში გაჩნდა.

იმ ღამემ მისთვის ყველაფერი შეცვალა.
#გულის_ამოძახილი 🩷
#საფინალო_მეექვსე_თავი

შოთიკომ ტელეფონი აიღო და დიანას ნომერი აკრიფა.

ზარი გადიოდა, მაგრამ პასუხი არ იყო.

კიდევ ერთხელ სცადა.

ტელეფონი გამორთული იყო.

შოთიკო საწოლზე წამოჯდა და ოთახს თვალი მოავლო. რამდენიმე წუთის წინ ისეთი ბედნიერი იყო, ახლა კი გულში უცნაური შიში ჩასდგომოდა.

— დიანა, სად ხარ?.. — ჩაილაპარაკა თავისთვის.

როგორ შეიძლებოდა ასე უმანქანოდ, დილაუთენია, სოფელიდან წასულიყო? თანაც ისე, რომ მისთვის არაფერი ეთქვა.

სწრაფად ჩაიცვა, ქურთუკი მოიცვა და ეზოში გავიდა.

მანქანისკენ მიდიოდა, როცა ეზოს გარეთ, ღობესთან, ნაცნობი სილუეტი შენიშნა.

დიანა მიწაზე ჩაცუცქულიყო და პატარა ძაღლს ეფერებოდა.

შოთიკო ადგილზე გაჩერდა.

— დიანა!

ქალმა მაშინვე მისკენ მოიხედა.

— ჩუუ! — ტუჩებზე თითი მიიდო და ძაღლისკენ მიუთითა.

შოთიკო სწრაფად მიუახლოვდა.

— გოგო, გაგიჟდი? აქ რას აკეთებ? გული გამიხეთქე!

დიანას გაეცინა.

— ჩუმად, არ გააღვიძო!

— ვის?

— ლეკვებს!

შოთიკომ ძაღლს დახედა. მის გვერდით პატარა, ახლად დაბადებული ლეკვები ერთმანეთზე მიკრულიყვნენ.

— დილით ამის წკმუტუნმა გამაღვიძა, — ჩურჩულით აუხსნა დიანამ. — ნახე, იმშობიარა. ლეკვები ჰყავს!

შოთიკო გაოცებული უყურებდა.

— და შენ აქ რას აკეთებ?

— მარტო ვერ დავტოვებდი. სახლიდან მუყაოს ყუთი და სვიტერი გამოვიტანე, რომ თბილად იყვნენ. ნახე, როგორ პატარები არიან...

შოთიკომ ქალს დახედა.

— გადარეული ხარ.

დიანას გაეცინა.

— ვიცი.

შოთიკომ თმაზე ხელი გადაუსვა.

— მაჩვენე, რა ლამაზები არიან.

ორივენი დაიხარნენ და ლეკვებს დააკვირდნენ.

— მგონი, ჩვენი მეზობლის ძაღლია, — თქვა შოთკომ. — ლედი ჰქვია.

შოთიკომ ღობის იქით მდებარე სახლისკენ გაიხედა.

მეზობლის ეზოში დაახლოებით სამოცდაათი წლის ცოლ-ქმარი გამოვიდა. დილის რვა საათი იყო, თუმცა სოფელში დღე უკვე კარგა ხნის დაწყებული ჰქონდათ.

მამაკაცმა ძაღლი რომ დაინახა, მაშინვე გაუღიმა.

— ეს ჩვენი ლედია! მთელი ღამე სად დაგვეკარგა, ვეძებდით.

დიანამ თავი ოდნავ დახარა.

— დილით აქ ვიპოვე. ლეკვები ჰყავს და ვიფიქრე, სიცივეში არ დარჩენილიყვნენ.

ქალმა მადლიერებით შეხედა.

— ღმერთმა გაგახაროს, შვილო. რა კეთილი გოგო ყოფილხარ. ამ სიცივეში გარეთ რომ არ დატოვე, მადლობა შენ.

— არაფერია, — გაუღიმა დიანამ. — მთავარია, კარგად იყვნენ.

მეზობლებმა ლედი და ლეკვები თავიანთ ეზოში გადაიყვანეს.

შოთიკო დიანას მიუბრუნდა.

— წამოდი, სახლში შევიდეთ. დილით აქ ცივა.

— კარგი.

სახლში დაბრუნებულებმა ყავა მოადუღეს.

დიანა ღუმელთან ჩამოჯდა, შოთიკო კი მის წინ იჯდა და ღიმილით უყურებდა.

— რა იყო? — ჰკითხა ქალმა.

— მეგონა, გამეპარე.

დიანას გაეცინა.

— ასეთი ბოროტიც არ ვარ.

შოთიკო მისკენ დაიხარა.

— მართლა?

— მართლა.

დიანამ ლოყაზე აკოცა.

შოთიკოს სახეზე ღიმილი გაუჩნდა.

— კარგი, ახლა ყავა დალიე, მოემზადე და კარგ ადგილებზე წაგიყვან.

— სად?

— დღეს მე ვარ შენი გიდი.

— მაშინ შენს იმედზე ვარ.

---

დილა მზიანი და გრილი იყო.

შოთიკომ მანქანა დაქოქა და დიანას ხელი ჩასჭიდა.

— მზად ხარ?

— ყოველთვის.

გზა მთებისკენ მიიწევდა. შემოდგომის ფერებში ჩაფლული ტყეები, შორიდან მოჩანებული მთები და სუფთა ჰაერი მათ განწყობას კიდევ უფრო ამაღლებდა.

პირველი გაჩერება ხვამლის მთა იყო.

დიანა მანქანიდან გადმოვიდა და ირგვლივ მიმოიხედა.

მის წინ უზარმაზარი მთის მასივი აღმართულიყო. ხვამლის კლდოვანი კალთები ცის ფონზე იკვეთებოდა, ხოლო ქვემოთ გადაშლილი ლანდშაფტი თითქოს უსასრულობაში იკარგებოდა.

მთის მწვერვალიდან ბუნების სიდიადე განსაკუთრებულად იგრძნობოდა.

დიანა რამდენიმე ნაბიჯით წინ წავიდა.

— შოთიკო... ეს რა სილამაზეა!

შოთიკო მის გვერდით დადგა.

— ხვამლი. ბავშვობაში მამაჩემს ხშირად მოვყავდი აქ. ყოველთვის მინდოდა, შენთვისაც მეჩვენებინა.

— აქ რომ დგახარ, თითქოს ყველაფერი პატარავდება. ყველა პრობლემა, ყველა საზრუნავი...

ქალმა ღრმად ჩაისუნთქა.

— თითქოს მხოლოდ ის რჩება, რაც მართლა მნიშვნელოვანია.

შოთიკომ მისკენ გაიხედა.

— და რა არის შენთვის მნიშვნელოვანი?

დიანამ გაუღიმა.

— ახლა? ეს დღე.

შოთიკომ ხელი მოხვია.

მათ ერთად გადახედეს მთებს.

რამდენიმე წუთი ჩუმად იდგნენ. სიტყვები საჭირო აღარ იყო.

შემდეგ ფოტოები გადაიღეს, გზად პატარა სოფლებში შეიარეს და შუადღე ბუნებაში გაატარეს.

შოთიკო დიანას ბავშვობის ამბებს უყვებოდა, დიანა კი საკუთარ მოგონებებს უზიარებდა.

დღის ბოლოს ისინი მწვანე ტბაზე წავიდნენ.

ქულბაქის ბუნება თითქოს განსაკუთრებული სიმშვიდით იყო მოცული. ტბის ზედაპირი მწვანე ფერებში ირეკლავდა გარემოს, გარშემო კი მთები და ტყეები იშლებოდა.

წყალი იმდენად მშვიდი იყო, რომ ცის ფერები ზედაპირზე სარკესავით ჩანდა.

დიანა ტბის პირას გაჩერდა.

— ღმერთო ჩემო... აქ აუცილებლად უნდა მოვსულიყავი.

შოთიკომ გაუღიმა.

— მოგეწონა?

— ძალიან.

ქალმა მისკენ გაიხედა.

— იცი, აქ ბევრჯერ ვარ ნამყოფი, მაგრამ ასეთი ბედნიერი არასდროს ვყოფილვარ.

შოთიკო რამდენიმე წამით ჩუმად უყურებდა.

შემდეგ ხელი ჩასჭიდა.

— მაშინ მინდა, კიდევ ბევრი ასეთი დღე გვქონდეს.

დიანას გაეღიმა.

— მეც მინდა.

ტბის პირას მდებარე რესტორანში ივახშმეს.

საღამო მშვიდი და სასიამოვნო იყო. საუბრობდნენ, იცინოდნენ და ერთმანეთს თვალებში უყურებდნენ.

შოთიკო დიანასთვის ჭიქაში ღვინოს ასხამდა, ქალი კი მის ყოველ მოძრაობას ღიმილით აკვირდებოდა.

— რა არის? — ჰკითხა შოთიკომ.

— არაფერი. უბრალოდ, შენთან ყოფნა მომწონს.

შოთიკომ ხელი გაუწოდა.

— მეც, დიანა. ძალიან.

გვიან ღამით ქუთაისში დაბრუნდნენ.

---

მანქანა დიანას სახლთან გაჩერდა.

ქალი ღვედს იხსნიდა, როცა შოთიკომ ჩუმად დაუძახა.

— დიანა...

— გისმენ.

შოთიკო მისკენ შემობრუნდა.

— ვიცი, დიდი ხანი არ არის, რაც ერთმანეთს ვიცნობთ. შეიძლება ვიღაცისთვის ეს ძალიან ცოტა დროა, მაგრამ მე აღარ მინდა მარტო ყოფნა.

დიანა გაჩუმდა.

— სამსახური მაქვს, მეგობრები, ოჯახი, წარმატებაც... ყველაფერი, რაც ოდესღაც მინდოდა. მაგრამ მივხვდი, რომ ამ ყველაფერს რაღაც აკლია.

შოთიკომ ხელი ჩასჭიდა.

— მჭირდება ადამიანი, ვისაც ამ ბედნიერებას გავუზიარებ. ვისთანაც სახლში დაბრუნება მომინდება. ვისთანაც დილა და ღამე ერთი და იგივე სითბოს მატარებელი იქნება.

დიანამ თვალები მორცხვად დახარა.

— ჩემთვის ეს ადამიანი შენ ხარ.

ქალმა სუნთქვა შეიკავა.

— გესმის? — ჰკითხა შოთიკომ.

— ჰო... მესმის, — ჩუმად უპასუხა დიანამ.

შოთიკომ ოდნავ გაიღიმა.

— ახლა რაღაც უნდა გითხრა... ცოტა ხნით პაუზა გააკეთა შოთიკომ და განაგრძო.

ერთი თვით ბაქოში მივდივარ, სამსახურის საქმეებზე. ტრენინგები მაქვს და ბევრი სამუშაო.

დიანა ყურადღებით უსმენდა.

— მინდა, ჩემთან ერთად წამოხვიდე. როგორც ჩემი საცოლე.

ქალს თვალები გაუფართოვდა.

— შოთიკო...

— არ მინდა იქ ერთი თვე მარტო ყოფნა. მინდა, ჩემს გვერდით იყო. ყველას ვეტყვით, რომ ერთად ვართ. შენებსაც და ჩემებსაც. აღარ მინდა ჩვენი ურთიერთობის დამალვა.

დიანამ მზერა აარიდა.

— შოთიკო, მე...

— რა მოხდა?

— მეშინია.

შოთიკომ გაეღიმა.

— წუხელ ხომ არ გეშინოდა?

დიანას მაშინვე ლოყები აუწითლდა.

— შოთიკო!

მამაკაცმა სიცილით ცხვირზე ხელი ჩამოუსვა.

— კარგი, აღარ შეგაწუხებ. უბრალოდ, მინდა იცოდე, რომ შენთან სერიოზული ურთიერთობა მინდა.

დიანა რამდენიმე წამი ჩუმად იყო.

შემდეგ მისკენ შემობრუნდა.

— აბა, წამომყევი?

შოთიკომ წარბი ასწია.

— სად?

— ჯერ ბაქოში... და მერე ცოლად.

მამაკაცის თვალები გაუბრწყინდა.

დიანას გაეღიმა.

— ქვეყნის დასალიერშიც იყოს, თანახმა ვარ.

შოთიკომ მაშინვე მოეხვია.

— ღმერთო, როგორ მიყვარხარ!

დიანამ თავი მის მხარზე მიადო.

— მეც მიყვარხარ.

რამდენიმე წუთის შემდეგ შოთიკო ოდნავ მოშორდა.

— გინდა, შემოვალ და შენებს დაველაპარაკები?

დიანამ თავი დაუქნია.

— კი, მინდა.

---

დიანას სახლში ყველა მისაღებში იყო შეკრებილი.

ლევან კორინთელი, რომა, სალომე და ოჯახის სხვა წევრები გაკვირვებით უყურებდნენ შოთიკოსა და Დიანას ასე გვიან მოსვლას, შოთიკო ყველას მიესალმა.

— მინდა, პირდაპირ გითხრათ, რატომ მოვედი.

დიანას ხელი ჩასჭიდა.

— მე და დიანას ერთმანეთი გვიყვარს. მინდა, ჩემი ცოლი გახდეს. ვიცი, რომ ეს გადაწყვეტილება უცებ მივიღეთ, მაგრამ ჩემი გრძნობები მის მიმართ გულწრფელია. მინდა, მასთან ერთად ცხოვრება, ოჯახი და მომავალი.

ლევანმა ყურადღებით შეხედა.

— შოთიკო, დიანა ჩემთვის ძალიან ძვირფასია. არ მინდა, ოდესმე ინანოს ეს გადაწყვეტილება.

— მესმის, ბატონო ლევან. მეც არ მინდა, ოდესმე ინანოს. ყველაფერს გავაკეთებ, რომ ბედნიერი იყოს.

ლევანი ცოტა ხანს ჩუმად იყო.

შემდეგ დიანას შეხედა.

— შენ რას ფიქრობ, შვილო?

დიანამ შოთიკოს ხელი უფრო ძლიერად ჩასჭიდა.

— მე მიყვარს, მამა.

ლევანს სახეზე ღიმილი გაუჩნდა.

— მაშინ ბედნიერები იყავით.

შოთიკო წამოდგა და ლევანს ხელი ჩამოართვა.

რომა კი სიცილით მიუახლოვდა.

— აბა, სიძე, ახლა უკვე ჩვენი ოჯახის წევრი ხარ!

ყველას გაეცინა.

იმ საღამოს შოთიკომ ყველას მშვიდობიანი ღამე უსურვა. დიანას თმებზე მოეფერა და წავიდა.

---

მეორე დღეს ნოდარი შოთიკოს სახლში მივიდა.

სოფო უკვე მისაღებში ელოდებოდა. შოთიკოს მშობლები ნოდარს თბილად შეხვდნენ.

სუფრასთან სასიამოვნო საუბარი გაიმართა.

ნოდარი სოფოს გვერდით იჯდა და ყურადღებით უსმენდა მის მშობლებს. საუბარი ბავშვობაზე, ოჯახზე და სამომავლო გეგმებზე იყო.

Ნოდარის წასვლის შემდეგ შოთიკომ ოჯახს განუცხადა:

— მეც მინდა, ერთი ადამიანი გაგაცნოთ.

სოფომ მაშინვე შეხედა.

— ვინ?

შოთიკოს გაეღიმა.

— ხვალ მოვიყვან.

მეორე დღეს შოთიკო დიანასთან ერთად მივიდა.

დიანა მათთვის უცხო არ იყო. ანასა და ლევანის წვეულებაზე უკვე შეხვედროდნენ ერთმანეთს.

— დიანა, როგორ ხარ? — თბილად მიესალმა სოფო.

— კარგად, სოფო. შენ როგორ ხარ?

მათ ერთმანეთს მოეხვივნენ.

შოთიკოს მშობლებსაც მიესალმა და მოიკითხა.

სუფრასთან საუბარი მალევე გაცოცხლდა. დიანა ყველასთვის სასიამოვნო მოსაუბრე აღმოჩნდა.

შოთიკოს დედა კი ხშირად უყურებდა შვილს და ღიმილით თავს აქნევდა.

მისი შვილი ბედნიერი იყო.

და დედისთვის ეს ყველაზე მნიშვნელოვანი იყო.

---

სამი დღის შემდეგ დიანა და შოთიკო ბაქოში გაფრინდნენ.

აეროპორტში სოფო და ნოდარი აცილებდნენ.

სოფო ძმას მოეხვია.

— კარგად იყავი, შოთი.

— შენც, პატარა.

შემდეგ ნოდარს მიუბრუნდა.

— ჩემს ოჯახს შენს იმედზე ვტოვებ.

ნოდარმა გაუღიმა.

— ნუ ღელავ. ყველაფერი კარგად იქნება.

შოთიკომ მხარზე ხელი დაჰკრა.

— ვიცი, ძმაო.

დიანამ სოფოს მოეხვია.

— მალე დავბრუნდებით.

— ბედნიერ მოგზაურობას გისურვებთ!

მათ ერთმანეთს ხელი დაუქნიეს და თვითმფრინავისკენ წავიდნენ.

შოთიკომ დიანას ხელი ჩასჭიდა.

— მზად ხარ?

— შენთან ერთად ყოველთვის.

---

ბაქოში მათი ერთთვიანი ვიზიტი დაუვიწყარი აღმოჩნდა.

შოთიკო დილიდან საღამომდე ტრენინგებზე დადიოდა. სამუშაო შეხვედრები, ახალი პროექტები და პროფესიული გამოცდილება მის ყოველდღიურობას ავსებდა.

დიანა კი ქალაქს ეცნობოდა.

ბაქოს თანამედროვე არქიტექტურა, ძველი ქალაქის ვიწრო ქუჩები, კასპიის ზღვის სანაპირო და საღამოს განათებებში ჩაფლული ქალაქი მისთვის განსაკუთრებული აღმოჩნდა.

საღამოობით შოთიკო და დიანა ერთად სეირნობდნენ.

ზღვის სანაპიროზე ხელჩაკიდებულები დადიოდნენ, პატარა კაფეებში ვახშმობდნენ და ერთმანეთს დღის ამბებს უზიარებდნენ.

ხანდახან შოთიკო დაღლილი ბრუნდებოდა, დიანა კი ღიმილით ხვდებოდა.

— როგორ ჩაიარა დღემ?

— რთულად, მაგრამ ახლა უკვე კარგად ვარ.

— რატომ?

შოთიკო მისკენ დაიხარა.

— იმიტომ, რომ შენ მელოდები.

დიანას გაეღიმა.

ბაქოში გატარებულმა თვემ მათ ურთიერთობას კიდევ უფრო მეტი სიმტკიცე შესძინა.

ისინი ერთმანეთის ხასიათს უკეთ იცნობდნენ, ერთმანეთის სიხარულსა და დაღლილობას იზიარებდნენ.

და როცა ერთი თვის შემდეგ საქართველოში დაბრუნდნენ, ორივემ იცოდა, რომ ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო.

---

2 თვე გავიდა.

2027 წლის ახალი წელი დადგა.

ქუთაისში ზამთრის საღამო იყო. ქალაქის ქუჩები საახალწლო განათებებში ბრწყინავდა, სახლებში კი საყვარელი ადამიანების ხმა და სიცილი ისმოდა.

შოთიკომ და დიანამ გადაწყვიტეს, ქორწილი ვიწრო ოჯახურ წრეში გადაეხადათ.

მათ გვერდით იყვნენ ყველა, ვინც მათი სიყვარულის დასაწყისს შეესწრო.

შოთიკოს მშობლები, სოფო, ნოდარი, დიანას ოჯახი, რომა, სალომე, ანა, ლევანი და მათი საყვარელი ადამიანები.

დიანა თეთრ საქორწილო კაბაში ულამაზესი იყო.

შოთიკო კი მის დანახვაზე რამდენიმე წამით გაჩუმდა.

— რა მოხდა? — გაეღიმა დიანას.

— არაფერი... უბრალოდ, ვერ ვიჯერებ, რომ ჩემი ცოლი ხდები.

დიანამ ხელი ჩასჭიდა.

— და მე ვერ ვიჯერებ, რომ ჩემი ქმარი ხარ.

მათ ერთმანეთს აკოცეს.

ყველას ტაში და მხიარული შეძახილები მოჰყვა.

ქორწილი სითბოთი, სიყვარულითა და ბედნიერებით იყო სავსე.

მოგვიანებით დიანა შოთიკოს მიუახლოვდა.

ხელში პატარა, ლამაზად შეფუთული საჩუქარი ეჭირა.

— ეს შენთვისაა.

შოთიკომ გაუღიმა.

— რა არის?

— გახსენი.

მამაკაცმა საჩუქარი ფრთხილად გახსნა.

შიგნით პატარა ბარათი იდო.

შოთიკომ წაიკითხა.

„მალე მამა გახდები.“

რამდენიმე წამით გაშეშდა.

შემდეგ დიანას შეხედა.

— დიანა... მართლა?

ქალმა ცრემლიანი თვალებით თავი დაუქნია.

— ჰო, შოთიკო.

მამაკაცს თვალები გაუბრწყინდა.

— ღმერთო ჩემო!

დიანა ხელში აიტაცა და ბედნიერებისგან რამდენჯერმე დაატრიალა.

— მამა ვხდები! — წამოიძახა სიცილით.

ყველას გაეცინა და ტაში დაუკრეს.

სოფო მაშინვე ძმას მოეხვია.

— გილოცავ, შოთიკო!

ნოდარმა მხარზე ხელი დაჰკრა.

— ახლა უკვე ახალი პასუხისმგებლობა გაქვს, ძმაო.

შოთიკომ სიცილით თავი დაუქნია.

— ყველაზე დიდი და ყველაზე სასიამოვნო.

ლევანი დიანას მოეხვია.

— ბედნიერებას გისურვებთ, შვილო.

რომა და სალომე კი ორივეს გულში იკრავდნენ.

იმ საღამოს შოთიკო დიანას გვერდიდან არ შორდებოდა.

ხან ხელს კოცნიდა, ხან მუცელზე ეფერებოდა, ხანაც უბრალოდ უყურებდა და იღიმოდა.

მის ცხოვრებაში კიდევ ერთი დიდი ბედნიერება იწყებოდა.

---

ქორწილში დიანას მეჯვარე მისი ბავშვობის მეგობარი ვიქტორია — ვიკა იყო.

ვიკა დიანას მთელი საღამოს განმავლობაში გვერდით ედგა, იცინოდა, ფოტოებს იღებდა და მეგობრის ბედნიერებით ხარობდა.

თუმცა წასვლის წინ დიანას მოეხვია.

— მაპატიე, ჩემო საყვარელო. ხვალ დილით ფრენა მაქვს. მაროკოში მივდივარ და ბილეთი ვერაფრით გადავცვალე.

დიანამ გაიღიმა.

— არაუშავს, ვიკა. მთავარია, დღეს ჩემთან იყავი.

შოთიკო მათ მიუახლოვდა.

— სამაგიეროდ, კარგ ფოტოებს ველოდებით!

ვიკას გაეცინა.

— იმდენს გამოგიგზავნით, რომ მოგზაურობა მოგინდებათ.

— მაშინ კარგი მოგზაურობა! — უთხრა შოთიკომ.

ვიკა დიანას კიდევ ერთხელ მოეხვია.

— მიყვარხარ.

— მეც, ვიკა.

---

მეორე დილით ვიქტორია მაროკოში გაფრინდა.

თვითმფრინავი ცაში აიჭრა.

ქვემოთ დარჩა საქართველო, მისი სახლი, მეგობრები და მოგონებები.

წინ კი სრულიად ახალი ქვეყანა, უცნობი ქუჩები და თავგადასავლები ელოდა.

ვიკამ ფანჯრიდან გადახედა ღრუბლებს და გაიღიმა.

მას ჯერ კიდევ არ იცოდა, რომ ეს მოგზაურობა მის ცხოვრებას შეცვლიდა.

რომ მაროკოში ერთი შემთხვევითი შეხვედრა ახალი სიყვარულის, ახალი საიდუმლოებებისა და სრულიად განსხვავებული ისტორიის დასაწყისი გახდებოდა.

Ზოგჯერ ცხოვრება სწორედ მაშინ იწყება, როცა გვგონია რომ უკვე ყველაფერი დასრულებულია, ერთი შემთხვევითი შეხვედრა, ერთი მზერა, ერთი ამოუცნობი გრძნობა და ყველაფერი იცვლება.

Სიყვარული ყოველთვის იქ არ მოდის სადაც ველოდებოთ, ზოგჯერ ის შორეულ ქვეყანაში, უცნობ ქუჩაზე ან სრულიად მოულოდნელად გვპოულობს.
Მთავარია გული არ დავხუროთ, რადგან ყველაზე ლამაზი ისტორიები ხშირად მაშინ იწყება, როცა მათ დასაწყისს ვრც კი ვამჩნევთ.

და თუ ოდესმე სიყვარულმა თქვენს გულშიც შემოაღწია, ნუ შეგეშინდებათ მისი მოსმენის...

Რადგან ზოგჯერ სწორედ გულის ამოძახილი მიგვიყვანს იქ სადაც ჩვენი ბედნიერება გველოდება.

დასასრული. 🩷

1/11/2026

Ხათუნა ფანჩულიძე