შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სულსაც კი,სტკივა ნაიარები...


1-02-2021, 12:44
ავტორი მა კო ma ko
ნანახია 309

სასაცილოა როცა ადამიანები სილამაზეს ვერ აფასებენ...
ზოგს ცხვირი, ზოგს ყური ან წონა აღელვებს...
ოჰ!რომ იცოდეთ,რა ბედნიერი ადამიანები ხართ!
ამ ბედნიერებისთვის კი, Ყოველდღე უნდა უხდიდეთ მადლობას გამჩენს!..
ახლა ოცდახუთი წლის ვარ, მაშინ კი, თხუთმეტი წლის ვიყავი...
მიყვარდა სარკესთან დგომა საათობით, ახლა ამას რომ ვიხსენებ მგონია,რომ ჩემი სილამაზით ვტკბებოდი, და ვცდილობდი დიდხანს მეყურებინა და დამემახსოვრებინა, ყველა ნაკვთი...
არა, არ გეგონოთ,რომ დავბრმავდი!
სოფლად ვცხოვრობდი, სახლი და ბაღი იმდენად ლამაზი იყო,რომ ვერ ვძღებოდი ჯერ კიდევ ბავშვობისას მისი ცქერით...
ბარბარობის დღეს, ქალაქიდან სტუმრად მამას, მამიდა და ორი, ჩემზე პატარა გოგო, ბიჭი ჩამოვიდა.
მე კი, მეცხრე ცას ვეწიე და მთელი სოფელი დავათვალიერებინე.
პირველად არ იყვნენ, მაგრამ იმდენᲐდ ლამაზი იყო ყველაფერი, მეასედაც,რომ გენახათ ერთი და იგივე ადგილი, დიდ სიამოვნებას მიიღეებდით, თან შემოდგომის კვალი ჯერაც აჩნდა დედა ბუნებას...
დეა, ქერა და კულულებიანი გოგო იყო.
დაჩი კი, მამას ჰგავდა. შავთვალ-წარბა, სერიოზული ბიჭი, მაგრამ ცდილობდა რაღაც გაეფუჭებინა,ყოველ ნაბიჯზე...
დღემდე მგონია,რომ მისი ბრალია, მაგრამ ვერაფერს დავამტკიცებ, ბრალს კი ტყუილად ვერავის დავდებ....
სამზარეულო, ეზოში ცალკე გვქონდა აშენებული, საძინებელი და მისაღები კი, ათი მეტრით დაშორებული, ,,ბელეტაჟზე"...
ოჯახის უფროსებმა დალიეს, ჩვენ ,,ნამიოკობანას" ვთამაშობდით...
თერთმეტ საათზე, დედამ ყველა თავის ოთახში შეიყვანა მოსასვენებლად.
დავიძინეთ.
Დილით ადრე გამეღვიძა,წყალი მინდოდა,ჭიქაში წყალი არ იყო, მეზარებოდა ადგომა, მაგრამ წყლის ძლიერი წყურვილი, ყველაფერზე მეტი იყო და მაინც, ფეხების თრევით, ზოზინით ავდექი.
ჯერ კიდევ ბნელოდა.
სამზარეულოს კარი გავაღე და შესასვლელში ჩამრთველს ხელი მივაწკაპუნე...
შუქის ჩართვა და სხეულის წვის შეგრძნება ერთი იყო...
ხმა კი შემზარავი...
ტკივილი სულს აღწევდა,ხალხო! აფეთქების
წნევამ კარებიდან გამომაგდო, მაგრამ ცეცხლს,საღამურებიდან ვერ ვიშორებდი...
მთელ ეზოში დავრბოდი და ვკიოდი...
მამა დავინახე,ბოლოს ვინც იყო, შეშლილი სახით, მომვარდა და საწვიმართან დადებულ მოზრდილ კასრში ჩამსვა...
გონება დავკარგე და მხოლოდ მᲐშინ მოვედი გონს,როცა სხეულიდან ტანსაცმელს მაცლიდნენ,ისე როგორც, საქონელს ტყავს აცლიან...
ტკივილი?
სულამდე, აღწევდა...
ვიკლაკნებოდი გველივით, მაგრამ ეს მოძრაობაც სიკვდილივით მწარე იყო.
მე იმ დღეს მოვკვდი...
და დავიბადე ახლიდან...
ჩემი წარსული,მომავალს აღარ ეკუთვნოდა,ჩემი სხეული კი,მე!..
სარკე კი, ნივთი იყო, რომელსაც ვწყევლიდი...
•სხეულის შოკის მდგომარეობა;
სხეულის დაზარალებული უბნების ნეკროზი;
დაზარალებული ქსოვილების ნახშირბადი.
მკურნალობა:
შოკის საწინააღმდეგო თერაპია;
გარე და შინაგანი მკურნალობა;
კანის გადანერგვა ქირურგიული გზით.
ჩემ მშობლებს ეუბნებოდნენ, რომ ნებისმიერ დროს, შეიძლებოდა შოკური მდგომარეობა გამვითარებოდა და ვერ გადამეტანა...
შვიდი თვე გავატარე სავადმყოფოში, აქდეან ოთხი, ჩემ თავს არ ვეკუთნოდი...
პირველად, რომ ჩემ სხეულს შევხედე, დედას საშინელი სიტყვები ვუთხარი, რატომ გადამარჩინე? -ჩემი აზრი არ გაინტერესებდა,ასᲔთად ყოფნა მინდოდა თუ არა -მეთქი
ვყვიროდი და ვწიოდი მთელი ხმით, მაშინ ჩემი სახე Არ მენახა...
გადამარჩინეს ...
სხვა გზა რომ აღარ მქონდა და უნდა შევგუებოდი ჩემ მახინჯ თავს, სარკე მოვითხოვე.
დედას სახეზე ფერი წაუვიდა... მივხვდი, რომ საშინელება მელოდა...
მან კი, ,,დამამშვიდა" და მითხრა, პლასტიკური ოპერაციები მელოდებოდა წინ...ტკივილი უკვე ისე შემისისხლხორცდა,სუნთვაც კი ტკივილს მაყენებდა...
სარკე მაინც მოვატანინე,იქამდე წარმოვიდგინე, ყველაზე საშინელება, ღრმად ჩავისუნთქე და თვალები გავახილე...
ძალიან მინდოდა, სახე ისევ ისეთი დამრჩენოდა... მაგრამ არ ხდება ისე როგორც გვინდა...
სარკე საწოლოს რკინას დავარტყი და შუშა მუცელზე მივიჭირე, მაგრამ არავინ დამაცადა...
მე ახლა ყველა ადამიანის მშურდა და არა მარტო ადამიანის...
მშურდა ხის, ქვის, ყვავილის... ყველა ნივთი უსულო,თუ სულიერი ჩემზე მეტი იყო...
მე ვინ ვიყავი? -პულსირებული სიმახინჯე!!!
იქამდე სანამ დავიწვებოდი, სკოლაში ერთ ბიჭმა მითხრა, რომ მე ყველაზე ლამაზი ვიყავი და მგონი შემიყვარდიო...
ამის მერე კი, ძაღლსაც ეშინოდა ჩემი...
ღამე სეირნობა დავიწყე.
სახეზე ქუდი მქონდა ჩამოფხატებული და ტანსაცმელი ზამთარ, ზაფხულ მთლიანად მიფარავდა სხეულს...
ღამე, როცა არავინ შემხვდებოდა, მე ბედნიერი დავაბიჯებდი...
დედა მეორე ბავშვზე დარჩა ფეხმძიმედ...
ცდილობდა ყურადღება არ მოეკლო, მე კი საშინელ აგრესიას გამოვხატავდი, თავს ვერ ვაკონტროლებდი და ვადანაშაულებდი რომ გადამარჩინა და ყოველ დღე მკლავდა...
მალე პატარა და შემეძინა, ლილიანა დაარქვა მამა...
ძალიან შემიყვარდა ეს ბავშვი, იმდენად, რომ ვერ ვშორდებოდი...
ის კი, მიღიმოდა.
ყველას ეშინოდა ჩემი, ამ პატარა ანგელოზის გარდა, ყველა საწყალი თვალებით მიმზერდა...ის კი, ისეთი სუფთა თვალებით შემომხედავდა ხოლმე და გამიღიმებდა, რომ მაბედნიერებდა...
ბავშვის პირველ დაბადების დღეზე,ისევ გვესტუმრა მამაჩემის მამიდა და მისი შვილები.
მაგრამ ვერაფრით გაჩერდნენ, რადგან ბიჭმა ისტერიკა მოაწყო, ჩემ დანახვაზე ...
ჩემთვის,მაშინ ჩვეულებრივი ამბავი იყო,ასეთი დამოკიდებულება...
იმ საღამოსაც წავედი ტყეში.
ჩემ საყვარელ მუხის ხესთან მივედი და ხმამაღლა ავტირდი, იმის იმედით, რომ იქ არავინ იქნებოდა...
კარგად დაშორებული იყო დასახლებას...
ღმერთს ვსაყვედურობდი ხმამაღლა...
უფალო, ეს სასჯელი რისთვის მივიღე?
სულ არ შეგეცოდე?
-უფლება რატომ წამართვი უფლება, რომ ბედნიერი ვიყო, რომ ვინმეს შევუყვარდე?
ვთვლიდი ათას ტკივილით სავსე სიტყვას...
ღმერთს ვაბრალებდი, ჩემ უბედურებას...
მუხის მეორე კუთხიდან, გამცა პასუხი უცხო პიროვნებამ:
-უფალს ნუ დააბრალებ იმას, რაც შეიძლება შენი ბრალი იყოს. ეს სიტყვები გულზე ლოდივით დამეცა და ლამის მიწაში ჩამიტანა სიმძიმემ.არც ის მაინტერესებდა, ვინ იყო და არც ის რომ შეიძლებოდა რამე დაეშავებინა.(ან რა უნდა დაეშავებინა, ჩემნაირისათვის(?!)...
-როგორ ბედავ და რაც არ იცი, იმაში ყოფ ცხვირს?
-რაც არ უნდა იყოს, უფალი რა შუაშია, შენ უბედურებასთან?
-გაჩერდი და წადი!
-რატომ, ხომ შეიძლება დავილაპარაკოთ?
-იმიტომ რომ ინანებ, რომ დამელაპარაკე.
-მემუქრები, რისთვის?
-არ გემუქრები მაგრამ...
-ის რომ შენ, ვინმემ მოგატყუა ან მიგატოვა ან რამე დაგიშავა, რა უფლის ბრალია?!
-ხომ გითხარი, რაც არ იცი,ნუ ლაპარაკობ!
-მაშ ამიხსენი.
-არ შემიძლია?
-იმიტომ რომ მხდალი ხარ და კიდევ დამნაშავე.
სისხლი თავში მომაწვა და კანკალი ამიტყდა.
-გეუბნები მოშორდი აქაᲣრობას!
-შენ ეზოში არ ვზივარ ხო?
-ეს ჩემი ხეა.
-საბუთი მაჩვენე! ცინიკურად მითხრა...
-თავი დამანებე, ძალიან გთხოვ... მარტო მინდა ყოფნა.
-კარგი,თუ ასე გინდა წავალ.
ფეხზე ადგა და ჩემკენ გადმოდგა ნაბიჯი.
-არ შემომხედო! - წადი ,წადი! ისტერიკული ყვირილი დავიწყე და სახე ფეხებშორის დავმალე...
-მხდალი და მშიშარა ხარ! -ჩაიცინა და დამამთხია თავზე დამპალი სიტყვები, რომელმაც თავში ჩარტყმულივით შემახტუნა, გამაცხარა და ფეხზე წამში ავდექი, ჯიბიდან ტელეფონი ამოვიღე და ფანარი ჩავრთე, ჯერ მისი სახე დავინახე, ახლაგაზრდა მამაკაცი იდგა ჩემ წინ,გაღიმებული სახით.
ფანარი ჩემსკენ მივატრიალე.
-ესაა ჩემი ბრალი, ის რომ თხუთმეტი წლის ბავშვს ცხოვრება დამექცა და სხეული დავკარგე? ესაა ჩემი ბრალი??
-Ხმა ამოიღე თუ ღმერთი გწამს! -რატომ აღარ დამცინი? -მხდალი ვარ ხომ? -კი,კი! ნამდვილად მხდალი ვარ! ამ სახეს, სხეულს რომ ვუყურებ და თავს არ ვიკლავ!
-იცი რატიმ? - იმიტომ რომ მეშინია სიკვდილის, იმიტომ რომ მეშინია იმ ტკივილის გავლა რაც შვიდი თვე არ მშორდებოდა და იმის მერეც დიდხანს, ნამდვილად მხდალი ვარ, ნამდვილად!
-ბოდიშს გიხდი!
-რას შეცვლის ბოდიში, მარტო დამტოვე, წადი!
-დავილაპარაკოთ.
-რაზე უნდა ელაპარაკო ჩემნაირს?
-შენ ადამიანი ხარ და შენ ტკივილზე შეგიძლია მელაპარაკო.
-არ მინდა რომ მიყურებდე.
-კარგი, მე ხის მეორე მხარეს დავჯდები, შენ აქ და ვილაპარაკოთ.
-შეგეშინდა ჩემი სახე, რომ დაინახე?
-არა, განვიცადე ის რომ ამხელა ტკივილის გაძლება, მოგიხდა ჯერ კიდევ ბავშვს...
-მოკლედ მოვუყევი, ჩემ განვლილი დღეების შესახებ...
-პოლიციამ, რა დაადგინა, რისი მიზეზით გაჟონა გაზმა?
-დამწვარ სამზარეულოდან, ექსპერტიზამ თქვა, რომ გაზი გაშვებული იყო ხელოვნურად, მაგრამ ის პლასმასები დამწვარია და ნიმუშ ვერაფრით ავიღებთო.
განძრახ ამას ვინ გააკეთებდა?! -
ოჯახში,უცხო არავინ იყო!..
დრო ლაპარაკში ისე გავიდა, რომ ვერ გავიგე შუᲐღამე როდის მოგვეპარა,აი ასე, ერთი ხის ერთ კუთხეს ვიჯექით მეორე კი, მეორე კუთხეს და ვლაპარაკობდით,როგორც ორი ტოლი ადამიანი...
მე ამ დროს არ მახსოვდა ჩემი სიმახინჯე, ლაპარაკში ისე გავერთე, თითქოს ჩემსას კიარა, უცხო ადამიანის ამბავს ვყვებოდი...
-ხვალ მოხვალ?
-კი, მოვალ!..




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent