შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ალბიონის ნისლი


27-05-2021, 23:03
ავტორი Life is beautiful
ნანახია 275

შრიალის ხმა..
იოდის სუნი..
მკრთალი განათება..
ნაზი შეხება..
უჰაერობა, მოახლოებული ტკივილი, ოქროს შუალედი - იქ, სადღაც ზღვარზე. ერთი მოძრაობა, თვალებს ახელ - ხედავ, ამქვეყნიურ საოცრებას. ლამაზი და სველი, წაბლისფერი კულულებით. ჭაობის'ფერი სამყაროთი და დამფრთხალი იერით. აი ისეთი, შველი რომ იგრძნობს მონადირეს მოახლოებას და ყურებს დაცქვეტს, შეშინებული.
შეხება, ისევ ის, გრილი შეხება. თითქოს ფრთხილობს, რომ არ დაგაზიანოს.
და სუნთქვა გიძნელდება, თვალები გებლიტება და ბოლოს, უმიზნოდ გეღიმება, რადგან მოასწარი და იხილე, ის იხილე. "ალბიონის ნისლი".

...
- ხომ იცი? ზღვა, დუდუკი, ქალამანები. - იცინოდა სანდრო.
-გეყოფა, ნუ დამღალე. მომეცი გიტარა.
-ჯიგარი ხარ, რა. - გაიცინა და გიტარა მიაწოდა.
"Feel it in your bones
The need for something more
The more and more you wait
It's burning you
It's burning you. " - მღეროდა, მთელი გულით და სულით მღეროდა. აჟღერებდა. (konoba- on our knees) მთელი არსით შეიგრძნობდა. სიმღერის ჰანგებს, ზღვის მათრობელა სურნელი ერეოდა და იდიალურ, ეფექტურ სიმბიოზს ქმნიდა.
ზღვის სანაპიროს გასცქერიდა, წინ გადაშლილ ხედს უღიმოდა, როცა გულმა, მუშაობის სტილი, იცვალა და უფრო აჩქარდა, სხეულიც დაეჭიმა და რის გამო?
სანაპიროზე, ზღვის წვეთებთან თამამად მოთამაშე გოგონა დაინახა.
ისე იჯდა, თითქოს მას ელოდა. გაბრიელს. თავისი ენერგეტიკით, უხილავი ძაფებით ექაჩემოდა თავისკენ.
ყველაფერი მაშინ დაიწყო, ერთი ზაფხულის მცხუნვარე მზის ქვეშ.
...
-თეია, ბათუმში არ წავიდეთ, ერთი კვირით მაინც?!
-ჯერ, არ მცალია. სამსახური, არ მიშვებს!
-ოხ, კარგი რა?! სულ ერთი კვირით. - ჩაიბუზღუნა და სიჩუმეს მისცა, ყოვლმპყრობელობის უფლება.
-თეა, გაბრიელი... - მძიმედ გადაყლაპა ნერწყვი.
-აღარ მგონია, რომ საერთოდ გამოვა სახლიდან. - თავი ჩახარა. - ანამარიას შემდეგ, ხო იცი, როგორ იყო.
-ხო, მაგრამ გამოვიყვანოთ  რამენაირად, უკვე სამი წელი გავიდა.
-მაგრამ, მაინც ვერ შეიგნო, ვერ შეეჩვია.
მის გარეშე, ჯანდაბა. მის გარეშე ვერც მე წარმომიდგენია. ისინი ერთნი იყვნენ!
-ბოლოს, წყნეთიდან როდის ჩამოვიდა?
-ბაბუას დაკრძალვაზე. - ისევ სიჩუმე...
ისევ ეს გაიძვერა, ისევ მახრჩობელა სიჩუმე.
-დაველაპარაკოთ, იქნებ წამოვიდეს.
-ის ისედაც დადის ყოველ წელს, მარტო.
...
-ანნა...
-გაბრიელ გამიშვი! კარგი რაა.. - სახედაჭმუჭნული აჰყურებდა ბიჭს, რომელიც კარგად ერთობიდა მისი ღიტინით.
-არ გაგიშვებ! არსად ,არასდროს და არც უჩემოდ!
-ანუ თავისუფლებას აღმიკვეთ?! - გაეცინა.
ისე ლაღად სიკვდილის პირას მყოფსაც მოგინდებოდა გაღიმება მის სილაღეზე.
-არა, შენ თავად თავისუფლება ხარ და საზღვრებს როგორ დაგიწესებ?! - წარბები აზიდა. - ერთ ხანს სიჩუმე ჩამოწვა და მერე ანამარიას ცქრიალა ხმამ  გაკვეთა სიჩუმე, როგორც ბადაგონის ცქრიალამ, ალაფურშეტში ჩამოსხმისას.
-აბა, ალბიონის ნისლიო?!
-რა? - ვერ მიხვდა.
-ხომ ამბობ: შენ, ჩემი ალბიონის ნისლი, ხარო?!
-კი ვაბობ და ხარ კიდევაც. - გაუღიმა და თავზე აკოცა.
-მერე არ გეშინია, რომ ერთ დღესაც გავიფანტები?! - შავში გარდამავალ თვალებში ჩააჩერდა.
-უმნიშვნელია, გაიფანტები თუ - არა, მე უკვე დავიჯერე ჩემი სიზმარის.

))

...
მიაბიჯებდა. ზღვის ქვიან სანაპიროზე მიაბიჯებდა და თან ფიქრობდა. ისიც რომ აქ ყოფილიყო, ახლა რა იქნებოდა.
იქნებოდა ასეთი?! ასეთი მარტოსული, გამოფიტული სხეული იქნებოდა?!
არა! არა! - არ იქნებოდა!
-გაბრიეეეელ... - ხმა მოესმა. გაშეშდა.
სუნთქვა გაუჭირდა. სხეული დაუმძიმდა. ხმის მიმართულებით გაიხედა და ქალი შენიშნა.
-გაბრიეეეეეეელ შემოცურე, ნახე როგორი თბილი წყალია. - თვალები აუელვდა. იცოდა არარეალური იყო. უბრალოდ ვერ იქნებოდა რეალობა.
მაგრამ მისთვის აღარ იყო? - არა! ახლა უფრო მეტად და მტკივნეულად იყო, ანამარია გაბრიელის ცხოვრებაში ფესვებ გადგმული. ამბობენ : "სანამ ერთი ადამიანი მაინც იარსებებს ვისაც უყვარხარ, შენი სახელი არ დაიკარგებაო." ანამარია ახლა მის გულში და მისი გულით აგრძელებდა სიცოცხლეს.
შუაგულ ზღვაში, ამკრძალავ ნიშნულებთან გოგონა ვურავდა. ის დღე გაახსენდა.
-ანნაა.. ანნააა - ანერვიულდა და გაუცნობიერებლად იწყო სვლა წალში.
-გაბრიელ აქ ვარ.. - გაშმაგებული მიიწევდა წინ წყალში, მოაპობდა წყალს როგორც გემი ქარიშხლის დროს.
მერე კივილი. ტაომ დააყარა. თავის ტკივილი იგრძნო, უჰაერობა, თავბრუსხვევა, მარილიანი სითხეც ბლომად ჩაყლაპა, როცა დაინახა მისი მწვანე სამყარო. მისი ლაღი ღიმილი და ჭაობის'ფერი თვალები, წაბლისფერი კულულები, ლოყაზე ნაჩვრეტები ასე რომ უყვარდა.
-გაბრიელ.. გაბრი..-თვალები დახუჭა. გონი დაკარგა.

...
შრიალის ხმა..
იოდის სუნი..
მკრთალი განათება..
ნაზი შეხება...
უჰაერობა, მოახლოებული ტკივილი, ოქროს შუალედი - იქ, სადღაც ზღვარზე. ერთი მოძრაობა, თვალებს ახელ - ხედავ, ამქვეყნიურ საოცრებას. ლამაზი და სველი, წაბლისფერი კულულებით. ჭაობის'ფერი სამყაროთი და დამფრთხალი იერით. აი ისეთი, შველი რომ იგრძნობს მონადირეს მოახლოებას და ყურებს დაცქვეტს, შეშინებული.
შეხება, ისევ ის, გრილი შეხება. თითქოს ფრთხილობს, რომ არ დაგაზიანოს.
და სუნთქვა გიძნელდება, თვალები გებლიტება და ბოლოს, უმიზნოდ გეღიმება, რადგან მოასწარი და იხილე, ის იხილე. "ალბიონის ნისლი".

-შენ, მე გაფანტვის უფლება მომეცი!
-უმნიშვნელოა, მე მაინც დავიჯერე ჩემი სიზმარი!


დასასრული

.....


მადლობა ყ უ რ ა დ ღ ე ბ ი ს თ ვ ი ს თ ვ ი ს!
იმედია მოგეწონებათ..
იმედიათ გამიზიარებთ თქვენ აზრებს..
გავმეორდები და ვიტყვი რომ თქვენი თითოეული აზრის გაზიარება ჩამზე ძალიან სასიამოვნოდ მოქმედებს..
ჰოდა იმედი მაქვს მოგეწონებათ..
ერთი სიტყვით.. გელით! <3



№1  offline წევრი Chocolate from White Hell

დავასტუკებ აქ, ოკუწი?
საღამოს მოვფრთხიალდები..❤️

 


№2  offline მოდერი guroo

ვკითხულობ, ვკითხულობ და უცებ ეს მხვდება: "-უმნიშვნელია, გაიფანტები თუ - არა, მე უკვე დავიჯერე ჩემი სიზმარის."
ვაააჰჰჰჰ, უგონო ბედნიერებისგან გავიკრიჭე და ჯერაც ვერ შევკარი პირი. ასეთი თბილი გზავნილი, საჩუქარი თუ სხვა რამ, ბევრი არც აქამდე მმიმიღია და ვერც სამომავლოდ მივიღებ, რადგან ცხოვრება ყოველთვის ასეთი განსაკუთრებული არ არის.
მადლობა ამ ხალისიანი ფერების ჰაერში გაფანტვისთვის. უკლებლივ ყველა ზედ დამეყარა და ახლა ინდური დღესასწაულის, ჰოლის მონაწილეს ვგავარ. თან განუზომლად ბედნიერი ვარ. მადლობა!
რაც შეეხება ჩანახატს, ისეთი ფრაგმენტულია, რომ გამიჭირდა მთლიანი ამბავის სრულად აღქმა, დეტალების ერთმანეთთან შეერთება, განცდილი ემოციების დალაგება... ანუ ბევრი ვიწვალე, რომ გავრკვეულიყავი საბოლოო ჯამში რა შთაბეჭდილებები მივიღე და შენთვის რისი თქმა მსურს.
ეს იყო უცნაური შერწყმა ერთი მხრივ ტრაგიზმისა და რომანტიკის, მეორე მხრივ - პოსტფაქტუმური ტკივილისა და მონატრების და ამასთან ერთად უზარმაზარი სულიერი კომფორტის, რომელიც წარსული ურთიერთობით ტკობაბს გულისხმობს, თუნდაც ეს ურთიერთობა გარკვეულ დანაკარგებსა და წყენებს უკავშირდებოდეს.
დავინახე ადამიანი, რომელიც მთელი გულით ცდილობს წარმტაცი სილამაზე გამოწუროს იმისგან, რაც ადრე იყო და ახლა აღარ არის. ეს სევდა, სენტიმენტალური განწყობა თითქოს სხვა ადამიანზე ფიქრებს გასდევს, სინამდვილეში კი ეგოისტურად მიმართულია მხოლოდ საკუთარი თავისკენ. ეს არის ერთადრთი საშუალება, რომელიც მონატრების ტკივილებს აყუჩებს.
გარდა იმისა, რომ ანამარიას ავტორი აღწერს, როგორც განსაკუთრებულ გოგონას, ძალიან მომხიბვლელს, ამქვეყნიური ყოფიერებისთვის შეუსაბამოდ მსუბუქ და პარადოქსალურად ლაღ გოგონას, დიალოგებშიც კარგად ჩანს, რომ ანამარია არათუ განსხვავებული და უცნაური ადამიანია, არამედ მართლაც სიზმარივით ბუნდოვანი, ინტენსიური და მგრძნობიარეა. როცა გაბრიელს ეუბნება, თავისუფლებას აღმიკვეთო, თითქოს სიტყვებსაც სასწაული სინაზით, მოდომებით არჩევს, რომ ხაზი გაუსვას იმას, რომ რაღაც სხვა არის, ადამიანთა მოდგმისგან უმძაფრესად გამორჩეული, სადღაც განცალკევებით მდგომი, როგორც ყველაზე თვალისმომჭრელად მბრწყინავი ბრილიანტი. ალბათ, ძალიან ბევრი იტყოდა 'თავისუფლების შეზღუდვას", მაგრამ ანამარია სხვებს არ ჰგავს.
ანამარიას შეფასება რაღაც მომენტში ავტორის შეფასებაც არის.იმიტომ, რომ ავტორი ალაპარაკებს თავის პერსონაჟებს.

 


№3  offline წევრი Life is beautiful

Chocolate from White Hell
დავასტუკებ აქ, ოკუწი?
საღამოს მოვფრთხიალდები..❤️


აქ ვარ, ჩემო საყვარელო♥️

guroo
ვკითხულობ, ვკითხულობ და უცებ ეს მხვდება: "-უმნიშვნელია, გაიფანტები თუ - არა, მე უკვე დავიჯერე ჩემი სიზმარის."
ვაააჰჰჰჰ, უგონო ბედნიერებისგან გავიკრიჭე და ჯერაც ვერ შევკარი პირი. ასეთი თბილი გზავნილი, საჩუქარი თუ სხვა რამ, ბევრი არც აქამდე მმიმიღია და ვერც სამომავლოდ მივიღებ, რადგან ცხოვრება ყოველთვის ასეთი განსაკუთრებული არ არის.
მადლობა ამ ხალისიანი ფერების ჰაერში გაფანტვისთვის. უკლებლივ ყველა ზედ დამეყარა და ახლა ინდური დღესასწაულის, ჰოლის მონაწილეს ვგავარ. თან განუზომლად ბედნიერი ვარ. მადლობა!
რაც შეეხება ჩანახატს, ისეთი ფრაგმენტულია, რომ გამიჭირდა მთლიანი ამბავის სრულად აღქმა, დეტალების ერთმანეთთან შეერთება, განცდილი ემოციების დალაგება... ანუ ბევრი ვიწვალე, რომ გავრკვეულიყავი საბოლოო ჯამში რა შთაბეჭდილებები მივიღე და შენთვის რისი თქმა მსურს.
ეს იყო უცნაური შერწყმა ერთი მხრივ ტრაგიზმისა და რომანტიკის, მეორე მხრივ - პოსტფაქტუმური ტკივილისა და მონატრების და ამასთან ერთად უზარმაზარი სულიერი კომფორტის, რომელიც წარსული ურთიერთობით ტკობაბს გულისხმობს, თუნდაც ეს ურთიერთობა გარკვეულ დანაკარგებსა და წყენებს უკავშირდებოდეს.
დავინახე ადამიანი, რომელიც მთელი გულით ცდილობს წარმტაცი სილამაზე გამოწუროს იმისგან, რაც ადრე იყო და ახლა აღარ არის. ეს სევდა, სენტიმენტალური განწყობა თითქოს სხვა ადამიანზე ფიქრებს გასდევს, სინამდვილეში კი ეგოისტურად მიმართულია მხოლოდ საკუთარი თავისკენ. ეს არის ერთადრთი საშუალება, რომელიც მონატრების ტკივილებს აყუჩებს.
გარდა იმისა, რომ ანამარიას ავტორი აღწერს, როგორც განსაკუთრებულ გოგონას, ძალიან მომხიბვლელს, ამქვეყნიური ყოფიერებისთვის შეუსაბამოდ მსუბუქ და პარადოქსალურად ლაღ გოგონას, დიალოგებშიც კარგად ჩანს, რომ ანამარია არათუ განსხვავებული და უცნაური ადამიანია, არამედ მართლაც სიზმარივით ბუნდოვანი, ინტენსიური და მგრძნობიარეა. როცა გაბრიელს ეუბნება, თავისუფლებას აღმიკვეთო, თითქოს სიტყვებსაც სასწაული სინაზით, მოდომებით არჩევს, რომ ხაზი გაუსვას იმას, რომ რაღაც სხვა არის, ადამიანთა მოდგმისგან უმძაფრესად გამორჩეული, სადღაც განცალკევებით მდგომი, როგორც ყველაზე თვალისმომჭრელად მბრწყინავი ბრილიანტი. ალბათ, ძალიან ბევრი იტყოდა 'თავისუფლების შეზღუდვას", მაგრამ ანამარია სხვებს არ ჰგავს.
ანამარიას შეფასება რაღაც მომენტში ავტორის შეფასებაც არის.იმიტომ, რომ ავტორი ალაპარაკებს თავის პერსონაჟებს.



ვამოწმებ, ვინმეს, ხომ არ გავახსენდი შემთხვევით და ვაიჰჰ.
მიხვდი?! :))
არ მეგონა, თუ გემახსოვრებოდა. როგორც გინდა ისე მიიღე. თუ გინდა, საჩუქარი იყოს, მადლობა. მაგრამ, რადგან თვითონ არ მიყვარს, როცა მადლობებს მიხდიან..
იცი? შენ არ შემცდარხარ. ეს მონატრება და ნოსტალგია იყო, ჩემი ძვირფასი მეგობარი ზღვაში გაუჩინარდა. დღემდე არ ვიცით მისი დასასრული...
და ამ ყველაფრის მიუხედავად ზღვა მაინც არ მძულს, რადგან ყველაზე მეტი
-ლაღი - მოგონება, ზუსტად იქ შევიძინეთ.
მადლობა რომ მიხვდი.
და სიმართლე რომ ვთქვა მე უფრო გაბრიელი ვიყავი. მის ძიაბაში.

...
და მაინც, მე აქ ორივე ვიყავი.
ჩემს თავში, ჩემივე გაბრიელი, ჩემივე ანამარიას დაეძებს.
მე იმდენად ანამარია ვარ ამ ნაწარმოებიდან, რომ "ალბიონის ნისლი"
ალბათ...
ალბათ, საკუთარ თავზე დავწერე. თუმცა როგორც თქვი, გაბნეული სიუჟეტები იყო.
ზოგი რეალობა და ზოგი ილუზიასა და რეალურობის გზაგასაყარზე. წარსულში და აწმყოში.
ერთი ფიქრი, ვიფიქრე, მოდი თარიღებს ან რამე მითითებებს დავაწერთქო, მაგრამ ბოლოს ასე გადავწყვიტე. სჯობს თავად გადაწყვიტოთ მკითხველმა და დაინახოთ თქვენი თვალით.
"გაფანტვის თეორემამ" მემგონი შენ უფრო დაგაბნია ახლა, ვიდრე მე. მე ხომ ისედაც გაფანტული ვიყავი.

..
უდიდესი მადლობა..
მართლა სასიამოვნოა, იცი, ვიცი.
და ყველაზე სასიამოვნო იცი, ჩემთვის რა არის?!
ასე რომ უღრმავდები და ცდილობ გაიგო, ზოგჯერ გაგებაც რთულია, მაგრამ არაფერია იმაზე სასიამოვნო, როგორც შენნაირი მკითხველი. მთელიგულისყურით რომ ეკიდება. <3

 


№4  offline მოდერი guroo

ბევრი არაფერი მაქვს სათქმელი. მიხარია, რომ ისიამოვნე ჩემი კომენტარით.

 


№5  offline წევრი მარიამი-მარი

ხომ იციი ძალიან მომწონს შენი ჩანახატები. ცოტას, მაგრამ საკმაოდ ნოყიერად ამბობ სათქმელს. საერთოდ მიყვარს ჩანახატიდან ან ისტორიიდან გარკვეული ფრაზის ,,ამოჩემება" და მერე მთელი დღე (ამჯერად კი მთელიღამე (მაინც მაინც გასათენებელი მაქვს :დ)) მათი გულში და გონებაში გამეორება. დარწმუბელუ ვარ აქ რომც არ დავწერო ისედაც მიხვდები რომელი ფრაზა იყო ეს.

კითხვა რომ დავიწყე, დასაწყისშივე მომეწონა ჩანახატი, მაგრამ როცა სიმღერა, გიტარა და მითუმეტეს ბათუმი ახსენეს გავოცდი, გავოგნდი, გამიკვირდა იმიტომ რომ ახლა ვამთავრებ ჩემს ახალ ისტორიას და იქაც ზუსტად ბათუმში მიმდინარე ერთერთ ეპიზოდს ვწერდი. :დდ მაგრამ სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ მთლად, მსგავსი დასასრული არექნება იმ ისტორიას.

ერთისიტყვით მე შენ გელი ახალი ჩანახატით, სადაც შენი მოულოდნელად ამოხეთქილი გრძნობა, ემოცია იქნება ჩაქსოვილი და კიდევ სხვა რამ რაც ვიცი, არსებობს უბრალოდ ვერ ვხსნით. ვცნობთ, მაგრამ სახელი არაქვს.

და ხო!

არმინდა დაგაძალო და რამე, :დ უბრალოდ შენს რომელიმე დაწერილ ისტორიას კიდევ ერთხელ წავიკითხავდი დიდი სიამოვნებით...
იმედია ეგ დღეც მალე დადგება...

 


№6  offline წევრი Chocolate from White Hell

მოკლედ..იმ დღესვე, როგორც დაგპირდი, რომ საღამოს მოვიდოდი, მოვედი კიდეც. გუშინწინაც მოვედი და მინდოდა, რომ რამე მეთქვა, მაგრამ ხომ არის ხოლმე მომენტი, როდესაც, სიტყვების ზღვას, რაღაც ემართება და შრება, უდაბნოს ემსგავსება. არ ებმის წინადადებები ერთმანეთს და ბოლოს, სულ წყდება...მეც ეს დამემართა.

შემდეგ, ისევ წავიკითხე და ყველა წერტილი თუ მძიმე, შევისისხლხორცე. თოთოეული აბზაცის ბოლოს, სუნთქვას ვიღებდი, რათა ბოლომდე გამეაზრებინა და გადამეხარშა ის, რაც ხდებოდა, ან უნდა მომხდარიყო.
არასდროს მიყვარდა ზღვა. ყველასთვის, ნუ, უმეტესობისთვის მაინც, სიცოცხლის ჩქეფასთან ასოცირდება, სილაღესთან, სიხალისესთან, თუმცა ჩემში, სულ საპირისპირო გრძნობებს იწვევს..

ვერ ვიტყვი, რომ ემოციები დამაკლდა, მაგრამ იმდენად იყო დაშლილი ფაზლებივით, მთლიანი ემოციური ფონი, ვერ წარმოვიდგინე-პირველ ჯერზე.
მეორედ, ცოტა განათდა სამყარო და ის ფერი მიიღო, რა ფერშიც ავტორმა დახატა.
არ ვიცი შენგან რას ვითხოვ, ან საერთოდ, რა მინდა, მაგრამ ერთი რამ, დანამდვილებით ვიცი...ემოციების ზღვად წოდებულმა არსებამ, მეტი ემოცია უნდა გამოუშვას. გამოუშვას და გადააკვეთინოს ხაზები, რომლებიც აკავებს ამაფეთქებელ და დამანგრეველ ემოციებს.

არ ვიცი, არა მგონია მომჩვენებოდა, მაგრამ ძიებაში ხარ...რაღაცის, ან ვიღაცის და რადგან საკუთარი თავიდ ვერ გადმოსცემ, შენი სული შთაბერე პერსონაჟებს და დაავალე, რომ მკითხველამდე მიეტანა.

ახლაც კი ვერ ვუყრი სათქმელს..მინდა, რომ კიდევ უფრო ნათლად წარმოგიდგინო ჩემი აზრები და არეული ფიქრები, რომლებიც გონებაში მიტრიალებს, მაგრამ არ შემიძლია..

უბრალოდ, მე აქ ვარ და ისევ შენს მოლოდინში ვარ..
ბოლო დროს, ვერ ვაცხადებ ყველა ჩემს აზრს, მაგრამ ხომ იცი, რომ მაინც სულ აქ ვარ..

გელი, ისევ და ისევ..❤️

 


№7  offline წევრი Life is beautiful

მარიამი-მარი
ხომ იციი ძალიან მომწონს შენი ჩანახატები. ცოტას, მაგრამ საკმაოდ ნოყიერად ამბობ სათქმელს. საერთოდ მიყვარს ჩანახატიდან ან ისტორიიდან გარკვეული ფრაზის ,,ამოჩემება" და მერე მთელი დღე (ამჯერად კი მთელიღამე (მაინც მაინც გასათენებელი მაქვს :დ)) მათი გულში და გონებაში გამეორება. დარწმუბელუ ვარ აქ რომც არ დავწერო ისედაც მიხვდები რომელი ფრაზა იყო ეს.

კითხვა რომ დავიწყე, დასაწყისშივე მომეწონა ჩანახატი, მაგრამ როცა სიმღერა, გიტარა და მითუმეტეს ბათუმი ახსენეს გავოცდი, გავოგნდი, გამიკვირდა იმიტომ რომ ახლა ვამთავრებ ჩემს ახალ ისტორიას და იქაც ზუსტად ბათუმში მიმდინარე ერთერთ ეპიზოდს ვწერდი. :დდ მაგრამ სამწუხაროდ თუ საბედნიეროდ მთლად, მსგავსი დასასრული არექნება იმ ისტორიას.

ერთისიტყვით მე შენ გელი ახალი ჩანახატით, სადაც შენი მოულოდნელად ამოხეთქილი გრძნობა, ემოცია იქნება ჩაქსოვილი და კიდევ სხვა რამ რაც ვიცი, არსებობს უბრალოდ ვერ ვხსნით. ვცნობთ, მაგრამ სახელი არაქვს.

და ხო!

არმინდა დაგაძალო და რამე, :დ უბრალოდ შენს რომელიმე დაწერილ ისტორიას კიდევ ერთხელ წავიკითხავდი დიდი სიამოვნებით...
იმედია ეგ დღეც მალე დადგება...





ვაიჰ თურმე სად ვარ.....???
როგორ გამიხარდა აქ რომ დავინახე, შენი კომიიი..
ხომ ამბობენ კომპლიმენტებზე, რომ ვწითლდებიო და კარგა ხანი არ მჯეროდა ეგ... ჰოდა რაც აქ დავიწყე წერა ვიჯერებ. და იცი რატომ?
იმიტომრომ, აქ ჩემს შექმნილს "მიფასებენ" და რეალურ ცხოვრებაში მე "მაფასებენ" ..
სულ სხვა ემოციას ვიღებ...

მოკლედ ძალიან გამიხარდა რომ მოგეწონა.. ისტორიაც რომ იყო რაღაც მსგავსი თუ არა საერთო სული მაინც თუ ქონდა ეგეც მახარებს.. და დაველოდები..

შემდეგ ისტორიას რაც შეეხება, ვწერ ერთ დიდ ისტორიას, რომელსაც აქვს რეალობიდან აღებული ფესვები. თუმცა მაინც ჩემი შტრიხებით, მართალია არ მგონია რომ მალე დავდებ, შეიძლება წლებიც დამჭირდეს, რადგან საკმაოდ რთულია, ისიც და ჩემი გრაფიკიც..
და ასე ჩნახატებით გამოვჩნდებიხოლმე, აბა რა ვქნა.. ისეთი სასიამოვნოა. ეს პროცესი უარს ვერავინ მათქმევინებს..
და ბოლოს მადლობა რომ წაიკითხე, იგრძენი და გაიაზრე. (კლავიატურა მაქვს არეული, და იმედია გაიგებ, რაცვწერე)

Chocolate from White Hell
მოკლედ..იმ დღესვე, როგორც დაგპირდი, რომ საღამოს მოვიდოდი, მოვედი კიდეც. გუშინწინაც მოვედი და მინდოდა, რომ რამე მეთქვა, მაგრამ ხომ არის ხოლმე მომენტი, როდესაც, სიტყვების ზღვას, რაღაც ემართება და შრება, უდაბნოს ემსგავსება. არ ებმის წინადადებები ერთმანეთს და ბოლოს, სულ წყდება...მეც ეს დამემართა.

შემდეგ, ისევ წავიკითხე და ყველა წერტილი თუ მძიმე, შევისისხლხორცე. თოთოეული აბზაცის ბოლოს, სუნთქვას ვიღებდი, რათა ბოლომდე გამეაზრებინა და გადამეხარშა ის, რაც ხდებოდა, ან უნდა მომხდარიყო.
არასდროს მიყვარდა ზღვა. ყველასთვის, ნუ, უმეტესობისთვის მაინც, სიცოცხლის ჩქეფასთან ასოცირდება, სილაღესთან, სიხალისესთან, თუმცა ჩემში, სულ საპირისპირო გრძნობებს იწვევს..

ვერ ვიტყვი, რომ ემოციები დამაკლდა, მაგრამ იმდენად იყო დაშლილი ფაზლებივით, მთლიანი ემოციური ფონი, ვერ წარმოვიდგინე-პირველ ჯერზე.
მეორედ, ცოტა განათდა სამყარო და ის ფერი მიიღო, რა ფერშიც ავტორმა დახატა.
არ ვიცი შენგან რას ვითხოვ, ან საერთოდ, რა მინდა, მაგრამ ერთი რამ, დანამდვილებით ვიცი...ემოციების ზღვად წოდებულმა არსებამ, მეტი ემოცია უნდა გამოუშვას. გამოუშვას და გადააკვეთინოს ხაზები, რომლებიც აკავებს ამაფეთქებელ და დამანგრეველ ემოციებს.

არ ვიცი, არა მგონია მომჩვენებოდა, მაგრამ ძიებაში ხარ...რაღაცის, ან ვიღაცის და რადგან საკუთარი თავიდ ვერ გადმოსცემ, შენი სული შთაბერე პერსონაჟებს და დაავალე, რომ მკითხველამდე მიეტანა.

ახლაც კი ვერ ვუყრი სათქმელს..მინდა, რომ კიდევ უფრო ნათლად წარმოგიდგინო ჩემი აზრები და არეული ფიქრები, რომლებიც გონებაში მიტრიალებს, მაგრამ არ შემიძლია..

უბრალოდ, მე აქ ვარ და ისევ შენს მოლოდინში ვარ..
ბოლო დროს, ვერ ვაცხადებ ყველა ჩემს აზრს, მაგრამ ხომ იცი, რომ მაინც სულ აქ ვარ..

გელი, ისევ და ისევ..❤️





როგორ მიყვარს სულში რომ მიძვრები ხოლმე...
ალბათ სწორიიყო შეფასება "ძიებაში ხარ" აქამდეც ვიყავი, უბრალოდ ახლა ერთად ვცდილობ ბევრს, ვეძებ და მემგონი თალის ბრმად ფათურს გავს ეს ჩემი ძებნა..
ან იქნებ საკუთარ თავს ვეძებ, რომელიც მემალება.. ალაგ ალაგ დავლანდავ ხოლმე..
ახლა რომ დავფიქრდი რაღაცა დანაკლისია ხო ემოციების.. არადა მქონდა უბრალოდ გამიჭირდა..
დანაკლისი მქონდა მარტოობის...
ამოსუნთქვის საშუალება არ მქონია.. (არ ვწუწუნებ) ხოდა ასე..
ვეცდები ავფეთქდე.. ავღლვდე ზღვასავით.. მემგონი ნარცისიზმი მიტევს. :)
კარგად ჩემო შოკოლადო..

 


№8  offline წევრი კამე

რთულია როცა ვინმეს ეჩვევი ისე რომ მისი
ხმა და თვითონ გელანდება ყველგან და მასზე
ფიქრს არ წყვეტ. მოგონებები დაგსდევს მუდამ
და არ გაძლევს დავიწყებას. ამიტომ არავის უნდა
მიეჯაჭვო . ხომ იცი ერთ დღესაც წავა ყველას თავისი გზა აქვს და ან ცხოვრება წაიყვანს ...
შენ კი ცხოვრებას აგრძელებ და ამით არ მთავრდება ყველაფერი ...
ეს იყო ჩემი სათქმელი .საინტერესო იყო
მადლობა ყველაფრისთვის რასაც ქმნი
და წერ :)

 


№9  offline წევრი Life is beautiful

კამე
რთულია როცა ვინმეს ეჩვევი ისე რომ მისი
ხმა და თვითონ გელანდება ყველგან და მასზე
ფიქრს არ წყვეტ. მოგონებები დაგსდევს მუდამ
და არ გაძლევს დავიწყებას. ამიტომ არავის უნდა
მიეჯაჭვო . ხომ იცი ერთ დღესაც წავა ყველას თავისი გზა აქვს და ან ცხოვრება წაიყვანს ...
შენ კი ცხოვრებას აგრძელებ და ამით არ მთავრდება ყველაფერი ...
ეს იყო ჩემი სათქმელი .საინტერესო იყო
მადლობა ყველაფრისთვის რასაც ქმნი
და წერ :)



❤️ ❤️ ❤️
იცი მართალი ხარ. ალბათ არავის უნდა მიეჯაჭვო. მაგრამ თუ არავინ არ გიდგას გვერდით და ისე ცხოვრობ ვერავის გერ გაუზიარებ ნამდვილ შენს თავს, მისი დაკარგვით გამოწვეული სიცარიელე კი არ მოგწამლავს.. არამედ ის რომ ვერავის ვერ ესაუბრაბი და უბრალოდ შიგნიდან მოხდება აფეთქება და დარჩება დიდი ღრუ სინანულის რომ ჯობდა დაგეკარგა ვიდრე საერჸოდ არ გყოლოდა.. )) ♥️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent