შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

დაკარგული სიმშვიდე ( პირველი ნაწილი - სრულად )


3-11-2017, 17:20
ნანახია 2 650

დაკარგული სიმშვიდე ( პირველი ნაწილი - სრულად )

-გაიღვიძე მამას გოგო გათენდა უკვე
დილას როგორც ყოველთვის მზრუნველმა და თბილმა ხმამ გამაღვიძა , როგორ მინდა ერთხელ მაინც შევძლო და მეც გავცე პასუხი ... როგორ მინდა მეც ძველებურად ვეტიკტიკო როგორც ბავშვობაში მაგრამ ...
ფიქრებიდან ისევ დავითის ხმამ გამომაფხიზლა
-ადე მაა ... ვინ იცის ექიმმა როგორ უნდა გაგვახაროს
ჩუმი ცრემლი შევიმშრალე მერამდენე იმედი მიკვდებოდა უკვე...
დავითმა ოთახი დატოვა და ფეხზე წამოვდექი ....
ჰო მართლა ვინ ვარ? ევა მაჩაბელი ... 20 წლის, შავი თმებით და ცისფერი თვალებით.
მეტყველების უნარი ერთი წლის უკან დავკარგე და ერთი წლის უკან შეიცვალაა მთელი ჩემი ცხოვრება.
ოჯახის წევრები? უსაყვარლესი დედა და საოცრად მზრუნველი მამა. დედა საზღვარგარეთ წავიდა რომ ჩემი მკურნალობის ფული მოაგროვოს მამა კი ჩემთან დარჩა... მამა ერთ ერთი სამშენებლო კომპანიის მეწილეა რაც თავის გასატანად გვყოფნიდა ყოველთვის. მდიდრულად არასდროს გვიცხოვრია, მაგრამ არასდროს არაფერი გვაკლდა.
მეგობრები? მეგობრები მეგონა რომ ბევრი მყავდა მაგრამ მას შემდეგ რაც მეტყველება დავკარგე ბევრის ნამდვილი სახე დავინახე.... შემცირდა როგორც მეგობრების ასევე იმ ადამიანების რიცხვი რომლებსაც ჩემს მიმართ სიმპატიები ჰქონდათ.
სწრაფად მოვწესრიგდი და ქვევით ჩავირბინე, მამა ტელეფონზე ლაპარაკობდა და ხელი რომ არ შემეშალა ჩუმად შევედი ოთახში.
-ხოო მაგრამ ახლა არანაირად არ შემიძლია
-...
-ვერ გაიგე? გამორიცხულია თქო ... უთხარი გადადოს შეხვედრა
-...
-კარგი კარგი
გგაბრაზებულმა გათიშა ტელეფონი. ყველა კუთხეში გვედო კალამი და ფურცლები, ავიღე და წერა დავიწყე
„მაა რა ხდება?“ (მამას გავუწოდე ფურცელი)
-არაფერი მამას სიხარულო პატარა პრობლემა შეიქმნა კომპანიაში და მოითხოვენ რომ მივიდე
მამა ასეთი შეწუხებული დიდი ხანია არ მინახავს
„მიდი მაა და სხვა დროს წავიდეთ ექიმთან“ (ფურცელი შევუტრიალე)
-არა ფერია გველოდება ექიმი და წავიდეთ უნდა
მართალია მეშინოდა ჯერ ასე მარტო არსად წავსულიყავი მაგრამ გადავწყვიტე რომ მამასთვის პრობლემა ამედრიდებინა
„მაა ანასტასიას მივწერ და ერთად წავალთ, წადი შენ სამსახურში და არ ინერვიულო“
-მიწერე აბა და მითხარი რას გეტყვის თუ ვერ შეძლებს მაშინ ერთად წავიდეთ ... ყველაზე მნიშვნელოვანი შენ ხარ ჩემთვის
მოვიდა და შუბლზე მაკოცა, მე ტელეფონი ავიღე ვითომ ესემესს ვწერდი ანასტასიას არადა 1 კვირაა სოფელშია... 5 წუთში ჩემდა ბედად სარეკლამო მესიჯი მოვიდა და მამას დავუწერე
„მაა წადი სამსახურში ანასტასია ცოტახანში აქ გამოვა და ერთად წავალთ“
 
***
დამიჯერებთ ? 1 წლის განმავლობაში პირველად გამოვედი მარტო გარეთ ...
გამოვედი და თითქოს გულზე მძიმე ლოდი მედო ... მეგონა რომ ყველამ იცოდა ჩემს შესახებ.
თითქოს შეშინებული ვიყავი. მეშინოდა გარე სამყაროსი ... ისე ვიყავი როგორც ვბავშვი რომელიც დედას გაებნა და ყველგან მას ეძებდა ... სწორედ ასე ვეძებდი სიმშვიდეს .
ტაქსი გავაჩერე და ჩავჯექი, მძღოლს ფურცელზე წინასწარ ამოწერილი მისამართი მივეცი და ანასტასიას მივწერე
„ტასს მამამ თუ გკითხა იცოდე რომ ერთად ვიყავით საავადმყოფოში“
ტელეფონი შევინახე და გზას გავხედე ...
შარშანაც ასე იყო მე უკან ვიჯექი დედა კი საჭესთან მოვდიოდით და დედამ საჭე ვერ დაიმორჩილა მე მართალია არცერთი დავშავებულვართ მაგრამ ძალიან შემეშინდა ... იმდენად რომ გონება დავკარგე, თეთრ კედლებში გამოღვიძებულმა კი ხმა ვეღარ ამოვიღე, იმ დღის შემდეგ დედა მომხდარში თავის თავს ადანაშაულებდა მის წასვლასთან დაკავშირებით გადამწყვეტი როლი ამანაც ითამაშა.
-მოვედით გოგონა
მძღოლს გავუღიმე, თავი დავუქნიე მადლობის ნიშნად და მანქანიდან გადმოვედი...
ვუყურებდი დიდ შენობბას და შით შესვლას ვერ ვბედავდი.
ის ის იყო უნდა შევსულიყავი რომ ტელეფონზე ორი შეტყობინება ერთდროულად მოვიდა ანასტასიასგან და მამასგან ... ბოლო ერთიწელია არცერთი მირეკავს რომ ჩემი უსუსურობა არ ვიგრძნო მათი ხმის გაგებისას... პირველი ანასტასიას SMS გავხსენი
„რასქვია ვითომ ჩემთან ერთად ხარ ... სად ხარ ევა არ გამაგიჟო, ფეხით ნუ ჩამომიყვან თბილისში“
„გიხსნი მერე ... მიყვარხარ და გაკოცე... კარგად ვარ ჩემზე არ ინერვიულო ♡ „
დავუბრუნე პასუხი და მამას შეტყობინება გავხსენი
„ფერია ყველაფერს რომ მორჩები ჩემთან მოდი სამსახურში და ერთად წავიდეთ სახლში“
მამას პასუხი აღარ დავუბრუნე... კარებთან მდგარი ჩემი ექიმი რომ დავინახე სიხარულით ლამის ხტუნვა დავიწყე რომ მისი ძებნა არ დამჭირდებოდა, როგორცკი დამინახა გაეღიმა და ჩემსკენ წამოვიდა
-ყველაზე ლამაზი პაციენტი მოსულა, წამოდი კაბინეტში ავიდეთ
ხელი მომკიდა და მისი ოთახისკენ წამიყვანა
-აი ეს უკვე მომწონს რომ დამოუკიდებლად გადაწყვიტე ჩვენთან მოსვლა... ჩემო საყვარელო პირველ რიგში ფსიქოლოგთან უნდა დაიწყო სიარული
გაკვირვებული სახით გავხედე და თითქოს მიხვდა რისი თქმაც მსურდა
-მე არ ვამბობ რომ გიჟი ხარ (გამიწყრა) გიჟებთან ფსიქიატრები არიან ... წესით ფსიქოლოგი ყველა ადამიანს უნდა ყავდეს... ევა შვილო არ შეიძლება, მესმის გიჭირს და ძალიან რთულია ამგვარ ყოფას შეეგუო მაგრამ თუ შენვე არ დაარწმუნე შენი თავი რომ ყველაფერი წინ არის მე მარტო არაფერი შემიძლია... შენ უნდა გაიაზრო რომ ბევრად უფრო უჭირთ ადამიანებს... ორი ხელი გაქვს, ორი თვალი და ორი ფეხი, ყველაფერი გესმის... მაშინ იმ ადამიანებს რავუთხრათ რომლებიც ვერ დადიან და ვერ ხედავენ ? ... იცი რა ძნელია როცა სამყაროს ვერ აღიქვამ მისი საოცღი ფერებით? ძალიან ძნელია... უნდა დაინახო რომ ამით სამყარო არ იქცევა ევა, მამაზე იფიქრე ის განადგურებულია ისედაც შენი ხმა რომ არ ესმის შენ კიდევ შენი უხასიათობით, სახლში ჩაკეტვით და ყველაფერს მოკლებით ამ ყველაფერს უმძაფრებ...
მესმის ევა განა არ მესმის რომ შენ უფრო განიცდი ? გთხოვ გამოდი ამ ნაჭუჭიდან ... ყველას დაგვანახე რომ იმაზე ძლიერი ხარ ვიდრე გაფასებთ
ვუსმენდი და გული მეფლუთებოდა... ლალი ექიმი მართალია... მართალია (გონებაში მხოლოდ ეს ორი სიტყვა მიტრიალებდა)
ფურცელი და პასტა აიღო და მომაწოდა
-დამიწერე რისი თქმაც გსურს და რასაც ფიქრობ ამ პატარა და ლამაზ თავში (კალამი გამოვართვი და თვალებში შევხედე, მასაც ცრემლიანი ქონდა) აი ხედავ? ჩვენს შორის ბარიერი არ არის ევა შენ შენი სათქმელი შეგიძლია მაინც რომ გადმომცე, მართალია ვერ ლაპარაკობ მაგრამ წერა შეგიძლია, მაგრამ მამაშენმა გამანდო რომ საუცხოოდ წერ ასე არ არის? (გამიღიმა და მომეხვია, მე ცრემლები შევიშრე და წერა დავიწყე)
"გპირდებით ლალი ექიმო... გპირდებით რომ ვეცდები ყველაფრის შეცვლას"
ლოყაზე ვაკოცე და ოთახი დავტოვე... გეფიფებით ამ 7 სიტყვას მთელი სული ამოვაყოლე...
საავადმყოფო დავტოვე და მარშუტკა გავაჩერე (ეს იქნება ჩემი პირველი გადადგმული ნაბიჯი საზოგადოებისკენ) მარშუტკაში დავჯექი და მამას მივწერე
"გამოვედი მა ... საცაა მოვალ ... ყველაფერი კარგადაა, მიყვარხარ!"
სანამ მე ვწერდი მოხუცი ამოსულიყო მარშუტკაში ავდექი ჩემგან ზურგშექცევით იდგა, სუსტი შეხებით გამოვახედე და ღიმილიანი სახით ვანიშნე უკვე განთავისუფლებული ადგილისკენ, მე კი მის ადგილას დავდექი...
იმდენი მაქო და მლოცა სიხარულით ლამის ცას ვეწვიე.. სახიდან ღიმილი არ მშორდებოდა... ჩემდა ბედად კომპანიასთან ახლოს სხვამ გააჩერებინა და მეც ჩავედი, მართალია ცოტა სიარული მომიწევდა, მაგრამ ეგ არაფერი ისეთი გახარებული ვიყავი ალბათ მთელ ქალაქს უწუწუნოდ მოვივლიდი...
სულელივით მივდიოდი და ვიღიმოდი...
ვიღიმოდი და მივდიოდი...
ბევრი ხომ არაფერი გამიკეთებია მაგრამ მე ბედნიერი ვიყავი რომ შემეძლო თუნდაც უმნიშვნელოთ სხვისი დახმარება ...
ფიქრებში ისე გავერთე ვერც კი გავიგე როდის მივედი კომპანიასთან ...
ლიფტში შევედი და მეორე სართულზე ავედი, ის ის იყო მამას ოთახის კარი გავაღე და მამას კაბინეტში შევედი, რომ მდივანი წამომეწია (როგორც ჩანს ახალია, ვერ ვიცანი)
-ბატონო დავით ბოდიშს გიხდით ვერ მოვასწარი მეთქვა რომ შეხვედრა გქონდათ
მამას ჩემს დანახვაზე გაეღიმა და მდივანს გხედა
-არაუშავს მაიკო, შემოვიდეს ჩემი შვილია
მაიკომ ბოდიში მოიხადა და გაბრუნდა მე კი მამასკენ წავედი და ჩავეხუტე... შეცბა და არ ელოდა... ხო არ ელოდა რადგან ბოლო წელია ნაკლებად გამოვხატავ სითბოს, მაგრად მომხვია ხელი... ვიგრძენი რომ უკნკალებდა
"ჩემი თბილი მამიკო" გავიფიქრე და ლოყაზე ვაკოცე ... უცებ იქვე მაგიდასთან მჯდარ მამაკაცს მოვკარი თვალი და მამას მოვშორდი უხერხულად, არ მეგონა ოთახში ვინმე თუ იყო... მამა მალევე მოეგო გონს და ხელჩაკიდებული წამიყვანა მაგიდისკენ
-შვილო გაიცანი ჩვენი ახალი მეწილე ნოე საღლიანი, ნოე ჩემი ქალიშვილი ევა მაჩაბელი
ღიმილით გავხედე და თავი დავუკარი. ნოემ ერთი ჩაილაპარაკა სასიამოვნოაო და თვალებში შემომხედა.
ხელი რომ არ შემეშალა იქვე დავჯექი კუთხეში და კაცებს სასაუბრო დრო მივეცი, დღევანდელი ამბით გახარებულმა ანასტასიას მივწერე
"ტასიკ იციი დღეს მოხუცს დავუთმე ტრანსპორტში ადგილი" _ ისე ნეტა სხვა სიტუაციაში გამახარებდა ასე ეს ფაქტი? ან იქნებ ადგილიც არ დამეთმო? არ ვიცი ... მთავარია ახლა ვარ დადებითი ფიქრებით სავსე. ნოეს ხმის გაგონებძე მოვაშორე თვალი ტელეფონს და მათ გავხედე
-ასე რომ სასწრაფოთ უნდა ვიშოვოთ ახალუ თარჯიმანი დავით (ნეტავ თქვენც მოგასმენინათ როგორი ცივი ხმა აქვს)
-არვიცი არვიცი ნოე... კარგი თარჯიმნის პოვნა ასე მცირე დროში ძნელია მაგრამ მოვძებნოთ უნდა.
აღარ მიმიქცევია მათთვის ყურადღება, ავდექი და მამას კომპიუტერთან დავჯექი. შევატყვე სარღიანმა როგორ გამომაყოლა თვალი.
Facebook _ ი გავხსენი და გამიხარდა დედა რომ დავინახე საიტზე
"დეე მომენატრე"
"დედას ანგელოზო დედასაც ძალიან მოენატრე"
"დე იცოდე რომ ძალიან მიყვარხარ და მე გელოდები... ვიცი რომ მანდ თავს მარიდებ და მაგიტომაც წადი... დაუბრუნდი შენს გოგოს ... ახლა მჭირდები, იცი რომელ პერიოდში ვარ? ბავშვობაში რომ ლაპარაკს მასწავლიდი, იგივე მომენტი დაგვიდგა დეე ოღონდ ახლა უფრო დიდი ვარ... დამიბრუნდი გთხოვ და ხელახლა მასწავლე როგორ დავიძახო დედა და ისევ გავახაროთ მამა ამდენი წლის მერე ახალ ახალი სიტყვის სწავლით, როგორც მაშინ უხაროდ ბავშვობაში !"
დაეწერა რომ წაიკითხა ... გავიდა ორი წუთი ... სამი წუთი მაგრამ პასუხი არ ჩანს, მისი მწვანე ციმციმაც გაქრა ანუ საიტიდან გავიდა...
გიჟივით წამოვდექი უცებ ფეხზე ნოემ და მამამ გაკვირვებულმა გამომხედა მაგრამ არაფერი მაინტერესებდა, მამას ტელეფონი ავიღე და დედას ნომერს დავუწყე ძებნა თან ცრემლები მომდიოდა
-ევა რამოხდა ჩემო ფერია... ევა მითხარი რამოხდა ნუ მაგიჟებ
ნერვიულობდაა მამა მე კი დედასთან ვრეკავდი.... გადიოდა ... გადიოდა სა მაინც ვერ შევძელი, მამას მივაჩეჩე ტელეფონი და თვალებით ვანიშნებდი ჩემს სათქმელს... არ ვიცი შეიძლება იმ მომემტში გიჟსაც ვგავდი მაგრამ არაფერი არ მადარდებდა ....
ნოე ვერ ხვდებოდა რახდებოდა ხან მე მიყურებდა ხან მამას ... მამამ გამომხედა როგორცჩანს დედამ უპასუხა, მაგრამ არა ... ტელეფონი უცებვე დადო მაგიდაზე და სკამზე დაჯდა... შევშინდი ცუდად არ იყოს თქო და ნოეს გავხედე, ხელით წყლის დალევის იმიტაციას ვაკეთებდი და ვანიშნებდი რომ წყალი მოეტანა... თავიდან ვერ მიხვდა მაგრამ მერე მიხვდა თოთქოს რასაც ვეუბნებოდი გარეთ გავვარდა და 1 ჭიქ წყლით დაბრუნდა, მამას მივეცი და აცრემლებულუ ვუყურებდი სანამ დალევდა... თვალებით მხოლოდ ერთს ვეკითხებოდი „დედამ რაო? .. დედამ რაო? ... დედამ რაო?“
გონებაში მხოლოდ ეს კითხვა მიტრიალებდა... მამამ როგგორც ყოველთვის მიხვდა ჩემი წუხილი და გახარებულმა გამომხედა
-პირველივე რეისით მოვფრინავო
მამას ბედნიერმა ჩავეხუტე და ტირილი დავიწყე...
-ჩამოვა ჩემო გოგო, ჩამოვა ...
თვითონაც უაზროდ გახარებულო. ნოეს მოუბოდიშა ორ წუთში დავბრუნდებიო და კაბინეტი დატოვა. მე ძალიან უხერხულად ვგრძნობდი თავს, პირველრიგში იმიტომ რომ ხელი შევუშალე საუბარში მერე კი ჩემი საქციელის გამო... ნოე პირდაპირ თვალებში მიყურებდა, ვცდილობდი არ შემემჩნია მაგრამ არ გამომდიოდა.
მამამ მალევე დავბრუნდაა ოთახში და გგააგრძელეს საუბარი თითქოს არაფერი მომხდარაო.
ის ის იყო უნდა წავსულიყავით რომ მამას შეუმჩნევლად პატარა ფურცელი ჩავუდე ხელში ნოეს სადაც მხოლოდ ერთი სიტყვა ეწერა _ ბოდიში !

***
სახლში მისული ვერ ვისვენებდი... მოუსვენრად დავდიოდი აქეთ იქეთ, მამას ეს დედას ჩამოსვლით გამოწვეული სიხარულისგა ეგონა, მაგრა. თქვენ გაგიმხელთ , რომ არა ! მხოლოდ ერთ რამეზე ვდარდობდი „ნეტავ ნოე რას ფიქრობს... გიჟი ხომ არ ვგონივარ? „
ძილი ვცადე მაგრამ მალევე გამომეღვიძა, ფიქრების გასაფანტად ისევ ინტერნეტ სივრცეს მივაშურე სადაც ახალი შეტყობინება დამხვდა ნოე საღლიანისგან, გაამიკვირდა თან სუნთქვა შემწკვრა ‘ნუთუ იგრძნო მასზე, რომ ვფიქრობდი?’
„შენ რატომ უნდა არსებობდე ამ მახინჯ დროში?
რომ შეძლო ყველა სიმახინჯის გაბათილება!“
მოიცა ნუთუ მე მწერს ამას? გაურკვევლობაში ვიყავი თან მიხაროდა ... ხოო ... ძალიან მიხაროდა, ვერ მივხვდი რა უნდაა მიმეწერა... იქნებ ადრესატი შეეშალა? მაგრამ არა... გამორიცხულია მხოლოდ ორი სიტყვა მივწერე
„შექსპირი 67 _ ე სონეტი“
წაიკითხა... წაიკითხა და ველოდები იქნებ მომწეროს, მაგრამ ამაოდ... ვერ ვისვენებ და მეგობრობას ვუგზავნი... მალევე მიმატებს, მე ვნანობ ჩემს ბავშვურ საქციელს და კომპიუტერს ვთიშავ საკუთარ თავზე გაბრაზებული.

***
დილას თავის ტკივილი მაღვიძებს, სამზარეულოში გავდივარ და
“არ არსებოობს” ვყვირი გულში სიხარულით, ფიზიკურად კი მონატრებული სხეულისკენ გავრბივარ და მაგრად ვეხუტები “დეე.. დედიკო… ჩემო თბილო დედიკო”
-ჩემი გოგო … ჩემი დახატული… მოენატრე დედას დეე (მიყურებს და სახეზე მეფერება)
-ეს ის მომენტია მე რომ ორივეს დაგავიწყდით?
სამზარეულოში ვითომ გაბრაზებული მამა შემოდის და ორივეს გვეხუტება.
×××
ბოლო წლის მანძილზე დღევანდელი დღე საუკეთესო იყო ჩემთვის, მაგრამ საღლიანი… ალბათ გამაგიჟებს… სურვილი მძლევს და დაძინებამდე ვამოწმებ გვერდს სადაც საღლიანის ახალი ფოტო ვარდება ქერა ლამაზ გოგოსთან ერთად.
“ხოო აბა რა… მოიცა შენ სულელო გეგონა მოეწონე? გაგეთამაშა უბრალოდ აბა ვის რად ჭირდება შენნაირი” ცრემლები წამომივიდა და კომპიუტერი გვერდით გადავდე… მერეე რაა რომ წესიერად არც კი ვიცნობ… რატომღაც ვიფიქრე რომ მოვეწონე და მაგიტომ მომწერა… გულთან ამდენად იმიტომ მივიტანე რომ მთელი წლის განმავლობაში პირველი იყო უცხოს ყურადღება ჩემს მიმართ...
ტირილით გული რომ ვიჯერე შეტყობინების ხმა გავიგე. საღლიანის ფანჯარა რომ ამოვარდა გულმა გაორმაგებულას დაიწყო ცემა
“პატარებს ამ დროს უნდა ეძინოთ”
“თქვენ არ იდარდოთ!”
რაც შემეძლო ცივად მივწერე
“ვდარდობ რადგან თვალები რომლებიც არ მასვენებენ ეს ორი დღეა არ აქვთ უფლება უჩემო ხედით იმზირებოდნენ”
რა დამემართა? გავბრაზდი… გავბრაზდი რადგან ბოლოწუთამდე მეგონა რომ დამცინოდა… დამცინოდა რომ ვერასოდეს ვიქნებოდი რეალურად ბედნიერი.
“იცით რას გეტყვით 'ბატონო' ნოე? თვალები თქვენი ხედით სხვაგან ეძიეთ, მე არავის სათამაშო არ ვარ და არავის მივცემ უფლებას ასე დამცინოს.”
“ძალიან ცდები თუ გგონია რომ დაგცინე!”
პასუხი არ დავუბრუნე კომპიუტერი გადავდე და აივანზე გავედი... არვიცი აზრზე მოვედი თუ რა დამემართა მაგრამ მივხვდი რომ არ ვიყავი მართალი.. მივხვდი რომ ასე უაზროდ ბავშვიც არ მოიქცეოდა. არ ვიცი როდის მაგრამ ფიქრში აივანზე დამძინებია დილას დედას ხელის შეხებამ გამაღვიძა..
-მთელი ღამე აქ იყავი სულ გაყინული ხარ შვილო… შენ მოგიკვდა შენი დედა …
წაამოვდექი და დედას თვალებში ჩავხედე … მიხვდა… ვიცი რომ მიხვდა რისი თქმაც მსურდა .
-დედასაც ძალიან უყვარხარ ხე
ვაკოცე და მამასთან გავედი… მამა დივანზე იჯდა ჩაფიქრებული, ტელეფონი ავიღე და მესიჯი მივწერე
“მინდა სწავლა გავაგრძელო”
მამამ რომ წაიკითხა გაოცდა… მის სახეზე უცხოც შეამჩნევდა ბედნიერების სხვივებს
-ნანი… ნანი გამოდი ჩვენი გოგო გვიბრუნდება
სწორედ ამ მომენტში მივხვდი რომ ეს საუკეთესო არჩევანი იყო ცხოვრებაში.

×××
ჩვენი საუბრიდან 1 კვირა იყო გასული როცა მამა ღიმილით შემოვიდა ჩემს ოთახში და გვერდით მომიჯდა, შეამჩნია რომ მეღვიძა და შუბლზე მაკოცა
-ჩამოდი ფერია ქვევით ანასტასია გელოდება
არვიცი როგორ 'წამოვფრინდი' საწოლიდან და ქვევით ჩავედი მაგრამ მახსოვს რომ ანასტასიას მთელი ძალით ვეხუტებოდი
-როგორ მომენატრე ჩემი თბილი ევა
მეხუტებოდა და თან მეჩურჩულებოდა
"მეც ძალიან მომენატრე ტასი... ნეტა იცოდე როგორ მომენატრე" საპასუხოდ კი მაგრად მოვხვიე ხელი
-დათო ბიძიამ მითხრა სწავლა რომ გადაწყვიტე, და სექტემბრიდან ერთად ვიქნებით, ერთ უნივერსიტეტში, ერთ აუდიტორიაში და ერთ მერხზე
მეუბნებოდა გახარებული მე გაკვირვებულმა გავხედე, მაგიდიდან კალამი ავიღე იქვე დადებულ ფურცელს დავწვდი და წერა დავიწყე
"რასნიშნავს ერთ აუდიტორიაში? შენ ხომ მეორე კურსზე ხარ"
-არაუშავს თავიდან დავიწყებ შენთან ერთად და გადავიმეორებ
გამიცინა და ლოყაზე მაკოცა... რა ვიგრძენი? არვიცი.. ასე სიტყვებით ვერ აგიღწერთ... აი რატომ არის ანასტასია ჩემი მეგობარი, ის ყველასგან განსხვავებულია... ყველაზე თბილი, ყურადღებიანი და ცოტა გიჟიც...

-სახლში ვიჯდეთ ახლა? კარგი რა.. წამოდი სადმე გავისეირნოთ არ გინდა?
არცოდნის ნიშნათ მხრები წამოვწიე ამ დროს ჩემმა ტელეფონმა დაიზუზუნა დავხედე და შეტყობინება იყო უცხო ნომრისგან...
"რაგინდ ეცადო, ჩემგან თავს ვერ გაინაპირებ,
ვერ შეგელევი, ალბათ, სულის ამოხდომამდე"
92 სონეტი... ნუთუ ნოეა? ხო მაგრამ რაუნდა? ან საიდან იცის შექსპირზე რომ ვგიჟდები? და საერთოდ ჩემი ნომერი საიდან გაიგო?
ანასტასიამ მიხვდა რომ ავფორიაქდი და ტელეფონი გამომართვა, შეტყობინება რომ წაიკითხა გაკვირვებულმა გამომხედა
-ევაჩკა მიმალავ რამეს?
კომპიუტერი ჩავრთე და მონიტორი მივუტრიალე ნოეს ესემესები, რომ წაიკითხა ჩუმად მკითხა
-ევ იცის?
უარის ნიშნად თავი გავიქნიე და თვალები ამიცრემლიანდა...
-დარწმუნებული ხარ?
ისევ ვუარე მიხვდა რომ არმსურდა ამ თემაზე საუბარი თემის გადასატანად კი იქვე დადებული კალამი და ფურცელი ავიღე
"გავისეირნოთ!"
ამ ერთმა სიტყვამ ანასტასია ყურებამდე გააღიმა...
-აი შენ იცი ვინ ხარ? ჩემი... სულ სულ ჩემი.... ყოველდღე გეკითხებოდი გავისეირნოთ თუ არა თქო დადებითი პასუხის მოლოდინში და მუდამ უარს იღებდი ... აიი დღეს ისე დაგღლი ბოდიალით მიხვდები რომ ჩვენს ერთად ყოფნაზე დიდი ბედნიერება არ არსებობს
გეფიცებით ანასტასია ასე გახარებული არ მახსოვს... ნუთუ ამ დონეზე დავეშვი რომ ვერ ვხედავ ირგვლივ მყოფებს როგორ ვტკენ? ...
 
×××
ანასტასიამ პირობა შეასრულა მართლა საოცრად დავიღალე, ჯერ რაც ახლოს იყო ყველა პარკი მომატარა მერე საყიდლებზე ვიყავით ახლა კი რესტორნისკენ გადაუხვია და მგონი ჩემს კუჭსაც ეღირსება ბედნიერება ... ტელეფონი ამოვიღე და ანასტასიას მივწერე
"ვიმედოვნებ რამე უნდა ვჭამოთ თორე კიდე 1 წლით გამოვიკეტები სახლში"
-გამოიკეტები კი არა ძალიანაც რო გინდოდეს აწი სახლში ვინ გაგაჩერებს ... გაჭამო უნდა გაჭამო ჰოო
საყვარლად გამიცინა და ლოყაზე მაკოცა ...
რესტორანში შევედით და კუთხის მაგიდასთან დავჯექით, მიმტანი მალევე მოვიდა
-ახლა 'ვიკაცოთ' და ბევრი ვჭამოთ ესეიგი 20 ცალი ხინკალი მოგვიტანეთ 1 ცეზარი და 1 პიცა
მიმტანმა შეკვეთა მიიღო და წავიდა ანასტასია ჩანთაში ეძებდა რაღაცას, მალევე ამოიღო პასტა და პატარა საკანცელარიო ფურცლები ..
-აი ახლა მეჭორავე
გაეცინა და გამომიწოდა ... ეს გოგო ყოველთვის მაოცებს გამეღიმა გამოვართვი და წერა დავიწყე
"ბოდიში რომ აქამდე გაგაწვალე"
-ოჰ ქალბატონო შენზე მგონი ბატონი ნოე კარგად მოქმედებს მიდი მიდი აბა კიდევ გექნება რამე სათქმელი (გაეცინა)
"ბევრი წერა მეზარება და წარმოიდგინე როგორ გლანძღავ... ხელებს გადავიბან და მოვალ "
გაბრაზებულმა გავუწოდე ფურცელი
არა რა უნდოდა ახლა რადროს ნოე იყო ნეტავ ან საერთოდ საიდან გაახსენდა...
 
×××
საპირფარეშოდან დარბაზში უნდა გავსულიყავი როცა იქვე კედელში ჩადგმულ სარკესთან გავჩერდი...
ვუყურებდი ჩემს თავს და ვხვდებოდი რომ არ შევცვლილვარ ისევ ის გოგო ვარ რომელიც 1 წლის წინ, მხოლოდ ერთი განსხვავებით ახლა ბევრად უფრო გაწონასწორებული და მშვიდი ვარ ...
-ძალიან ლამაზი ხარ
სარკიდან ჩემს უკან მდგომი ნოე დავინახე, მისმა ცივმა ხმამ კი ერთ ადგილას გამაშეშა...
"გთხოვ უფალო მომშორდეს ნუ დგას ასე ახლოს"
ნელა შემოვტრიალდი და თვალებში ჩავხედე
"აქ რას აკეთებ?" მინდოდა მეკითხა მაგრამ რათქმაუნდა ამაოდ, სახიდან თმა გადამიწია შუბლზე მაკოცა და იქედან გაუჩინარდა ...
ნუთუ მომეჩვენა? არა არა ის ნამდვილად აქ იყო... რატომ გადამეკიდა ღმერთო რა უნდა ...
დარბაზში დაბრუნებულს ანასტასია აწუწუნებული დამხვდა
-მეკიდევ ვიფიქრე ადამი გამოჩნდა და ევა მომტაცა თქო ... სადახარ გოგო რა ჭუჭყი გქონდა ამისთანა (გაეცინა)
დაბნეული დავჯექი ჩემს ადგილას და წერა დავიწყე
"ტას წავიდეთ რაა"
-გაგიჟდი გოგო? შენარიყავი მშიაო და დავიღალეო? სად უნდა წავიდეთ ახლა... მოიცა მოიცა მოხდა რამე??? ( შეშინებულმა გამომხედა)
"აქარის"
-ნოე?
გაკვირვებულმა მკითხა თავი დავუქნიე და თვალებში შევხედე
-და ამიტომ უნდა წავიდეთ? არა პატარავ მისმინე ახლა რომ წავიდეთ შენ მას სადაც ნახავ სულ დაემალები და რატომ... არაფერი სასირცხვო შენ არ ჩაგიდენია პირიქით თვითონ მოგინდომა შექსპირი და რომანტიკა, ახლა კი პირიქით სუმზიროს შენს ლამაზ სახეს თუ აქაა და უფრო დაგაფასოს როგორი კარგი ხარ... ყველას კი არ აქვს ის ბედნიერება რომ შენს სიკარგეს ჩაწვდეს.. ახლა კი შეკვეთაც მოაქვთ და ვჭამოთ თორემ, ისე მშია შენს ნოეს შევახრამუნებ შენთან ერთად
ხომ ვითომ ხუმრობდა მაგრამ ისეთი წრფელი იყო იმ მომენტში ანასტასია როდესაც ჩემზე დადებითად საუბრობდა რომ ვერც კი წარმოიდგენთ...
სანამ მიმტანი შეკვეთას ჩვენამდე მოიტანდა დარბაზში ხმაური ატყდა, ანასტასია წამოდგა და იქეთ წავიდა საითაც ხალხი შეკრებილიყო, არ მიყვარს მსგავს სიტუაციებში გარევა მაგრამ იმის შიშით რომ ანასტასია მარტო არ ყოფილიყლ ავდექი და უკან გავყევი... ის ყოველთვის ასეთი იყო საითაც ხიფათს დაინახავდა იქეთ გაიქცეოდა...
 
×××
არვიცი რამოხდა მაგრამ მახსოვს თვალი უცხო ოთახში გავახილე, იქეთ-აქეთ მიმოვიხედე იმის იმედით, რომ გარემოს ვიცნობდი მაგრამ ამაოდ, ჩემს გვერდით მშვიდად მძინარე ანასტასიას გავხედე და ფეხზე წამოვდექი...
რამოდენიმე ოთახი ისე გავიარე რომ ვერავინ ვიპოვე მაგრამ მოულოდნელად მხარზე ხელის შეხებამ ძალიან შემაშინა, რომ შემძლებოდა ალბათ ბოლო ხმაზე დავიკივლებდი.
-უკეთ ხართ?
მოვიხედე და უცხო სხეულის დანახვისას ძალიან ავნერვიულდი, შეშინებულმა გავხედე თვითონაც მიხვდა რომ შემაშინა და უკან დაიხია
-ბოდიში თქვენი შეშინება არც მიფიქრია
-....
-არ გამცემ ხმას? მე ვაჩე ვარ ... არ გახსოვს რა მოხდა? (უარის ნიშნად თავი გავაქნიე და ისევ დამფრთხალმა გავხედე) რესტორანში ჩხუბისდროს ხელი მოგხვდა შემთხვევით და გონება დაკარგე
"გოლიათის ხელი მომხვდა თუ რაუბედურებაა... როდის ვიყავი ასეთი სუსტი" რომ არა კარების ხმა გეფიცებით ტირილს დავიწყებდი, ღია კარებში შემოსული ნოე რომ დავინახე თითქოს დავმშვიდდი .. დავმშვიდდი რადგან მთლად უცხოსთან არ ვიყავი
"ოოხ ანასტასია რა გაძინებს ამ უცხო სახლში ამდენ ხანს რაა" გულში ჩავიბუზღუნე და ნოეს გავხედე
-მგონი შევაშინე ძმაო ეს ლამაზი გოგო შიშისგან ხმაც კი არ გამცა
სიცილით გადაულაპარაკა ვაჩემ ნოეს
მე? მე გული ჩამწყდა მაგრამ არაფერი შევიმჩნიე...
-ვაჩე ქვევით მანქანაში სიგარეტი დამრჩა და ამომიტანე თუარგეზარება რა (თვალი არ მოუცილებია ნოეს ჩემთვის ისე ჩაილაპარაკა)
-კი ძმა რა პრობლემაა
ვაჩე გავიდა და მე და ნოე დავრჩით მარტო... მე და ნოე რომელიც თვალს არ მაშორებდა, არ ვიცოდი რაუნდა მექნა, არც ის ვიცოდი იცოდა თუ არა რომ საუბარი არ შემეძლო... არაფერი ვიცოდი გარდა იმისა საოცრად ვღელავდი
-როცა ვინმე ჩხუბობს არასოდეს მიუახლოვდე !
საოცრად ცივი და ამავე დროს მზრუნველი ხმით ჩაილაპარაკა
მიმოვიხედე იქნებ სადმე კალამი იყოს თქო მაგრამ არა ... ტელეფონიც როგორცჩანს ოთახში დავტოვე და აქეთ იქეთ ვიხედებოდი სასურველი ნივთის საპოვნელად
იქვე პატარა მაგიდაზე დავინახე სავარაუდოდ ნოეს ტელეფონი და მისკენ გავემართე
ჩემდა საბედნიეროდ ტელეფონზე კოდი არ ედო და მხოლოდ ერთი სიტყვა დავუწერე
"მეთამაშები?"
წაკითხვისას მივხვდი რომ გაბრაზდა ისე დაეჭიმა კისერთან ძარღვები მაგრამ არ შევიმჩნიე მისი რეაქცია და თავად შევხედე გაბრაზებულმა.
-ღმერთმა ამ ლამაზ თავში ტვინი რატომ არ გარგუნა?
აჰაა ანუ უტვინო ვარ არა ? ... კარგი ბატონო
ზევით ავირბინე და ანასტასიას დავუწყე გაღვიძება, ვერ ვცნობდი ჩემს თავს
-ევა რა გინდა ადამიანო დამაძინე რაა
აწუწუნდა ანასტასია... მე კი მანამ არ მოვასვენე ბოლომდე არ გამოვაღვიძე... გამოფხიზლებულს ტელეფონი მივუტანე ცხვირთან
"ადექი წავიდეთ"
-სად წავიდეთ გოგო ნორმალური ხარ? ღამის 3 საათია შენებს ვუთხარი რომ ჩემთან ვართ ჩემებს კი პირიქით
თვალები ამიცრემლიანდა ის იყო ახალი ესემესი უნდა დამეწერა რომ კარები გაიღო და გაბრაზებული ნოე შემოვიდა ოთახში, ხელი მომკიდა და რასაცქვია გამათრია ოთახიდან
-ჰეიი.. გიჟი ხარ დაანებე თავი (ხელზე ექაჩებოდა ანასტასია მაგრამ ამაოდ)
გვერდით ოთახში გამიყვანა და ოთახი გადაკეტა გარედან კი ანასტასია ბრახუნს არ წყვეტდა
-პოლიციას გამოვუძახებ გესმის? გააღე კარები ვინახარ... მოეშვი ევას რაგინდა ... გააღე გთხოვ არ შეიძლება მისი ნერვიულობა ადამიანი არ ხარ? ნოე ხარ თუ ვინ ჯანდაბა ხარ გააღე თქო კარები არ გესმის??? .. ნოეეეეე... ხომ დამპირდი არაფერს დაგიშავებთ უბრალოდ ასე ვერ წახვალთ სახლში ევა უგონოდააო შენ არ მითხარი? დამიშავე ოღონდ ევა გაუშვი გესმის?? ჰეი ხმა გამეცი ადამიანო .. (ხმა აუთრთოლდა ანასტასიას ... მე ვტიროდი უკვე, ნოემ ღრმად ამოისუნთქა და ხმამაღლა დაიძახა)
-ვაჩეე მიხედე მაგას
ყვირილზე შეშინებულმა შევხტი და უკან დავიხიე, ნოე ჩემთან მოვიდა და სკამზე დამსვა
-ვერვიტან გოგო რომ ტირის დამშვიდდი და მომისმინე... პირველრიგში არ მინდა ჩემი გეშინოდეს 100% ით უნდა იყო დარწმუნებული რომ შენ არაფერს დაგიშავებ ... ოფისში მოსვლის დღიდან მომხიბლე და არ ვარ ის ტიპი რომ ეს ზედმეტად რომანტიკულ გარემოში გითხრა მაგრამ არც შენი ცრემლების ყურება არ მსურდა ამ მომენტში... მიზიდავ ევა არ ვიცი რაგაქვს ისეთი რაც სხვას არ მაგრამ ეს დღეებია სხვაზე ვერაფერზე ვფიქრობ.
ევა ამ დღეებში იმაზე მეტი გავიგე შენზე ვიდრე წარმოგიდგენია, ყველაფერი ვიცი რა გიყვარს რა მოგწონს, რისი გეშინია და რა გეზიზღება მაგრამ ერთი მინდა მხოლოდ რასაც შენს გარეშე ვერ შევძლებ... მინდა რომ მიგრძნო, მინდა რომ მაშინ როცა თავს წამით მაინც იგრძნობ უსუსურად მე გაგახსენდე... მინდა რომ მომცე უფლება თავად გამაცნო შენი თავი...
ვუსმენდი და არვიცოდი რა უნდა მექნა... რა უნდა მეფიქრა... მხოლოდ ორი სიტყვა დავუწერე
"სახლში წამიყვანე გთხოვ!"
 -გამოიძინებ და დილას წაგიყვან
ისე მკაცრად თქვა მივხვდი რომ შეკამათებას აზრი არ ჰქონდა, ღრმად ამოისუნთქა და ოთახის კარები გააღო თვალებით ანასტასიას ვეძებდი, რომელიც კარების გაღებისთანავე ჩვენსკენ გამოვარდა
-კარგად ხარ? ჩემო ლამაზო რამე ხოარ დაგიშავა
ვიუარე და ნოეს მიუბრუნდა
-აღარ გაბედო მას თუნდაც ერთი მეტრის რადიუსზეც რომ მიუახლოვდე
დაძაბული სიტუაცია რომ არ ყოფილიყო აუცილებლად გამეცინებოდა ანასტასიას დიდგულუბაზე მასზე ორი თავით მაღალ ნოესთან...
-დილამდე (ნოემ ირონიულად ჩაიცინაა და ოთახი დატოვა)

×××
როგორც იქნა გათენდა მე და ანასტასიას თვალი არ მოგვიხუჭია, მთელი ღამე ფხიზლლად ვიწექით ჩახუტებულები... მოთეთრებული ცის დანახვისთანავე ავდექით და თავი მოვიწესრიგეთ, ის ის იყო ოთახიდან უნდა გავსულიყავით კარებზე რომ მოგვიკაკუნა ‘ვიღაცამ’
-მალე მოემზადეთ და გავიდეთ არ მაქვს ბევრი დრო
ისე დაგვიძახა ნოემ გეგონებოდათ, რომ ძალით დავუჯექით სახლში, ანასტასიას არაფერი უთქვია ხელი მომკიდა და გარეთ გამიყვანა
-მზად ვართ ჩვენ
არანაკლებ კატეგორიულად ჟღერდა ანასტასიას ხმაც
-გოგოებო არ ისაუზმებთ? (სამზარეულოდან დაიძახა ვაჩემ)
-არა ჩვენ წავალთ ტაქსი გამოვიძახეთ უკვე
-ტაქსი? (გაკვირვებულმა გამოხედა ნოემ) კარგი როგორც გინდათ!

×××
×××
იქედან გამომდინარე რომ ჩემებს ანასატასიასთან ვეგონე ასე ადრე ვერ წამოვიდოდი სახლში და ანასტასიასთან წავედით... ანასტასიას დედა სიხარულით წამოვიდა ჩემსკენ და ჩამეხუტა
-ევა ჩემო გოგონა როგორ გამახარე სტუმრობით რამდენიხანია არ მინახიხარ
-კარგი რა დე სახლში მაინც შემოგვიშვი თორემ ვიეჭვიანებ ეხლა (სიცილით უთხრა ანასტასიამ)
-შემოდით შემოდით, ნამცხვრის გაკეთება უნდა დავიწყო და მომეხმარებით ხო ევა?
ღიმილით დავუქნიე თავი და ოთახში შევედით
-ევაჩკა წამო გამოვიცვალოთ და გამოვიდეთ.
ოთახში ავედით ანასტასიამ მისი სარაფანი მომცა ის ის იყო შარვალი უნდა გამეხადა ჯიბიდან პატარა ოთხად გაკეცილი პატარა ფურცელი გადმოვარდა, ანასტასიამ აიღო გახსნა და მხოლოდ ერთი სიტყვა ეწერა
„სონეტი 46“
მე გამეღიმა ანასტასიამ ჩუმად ჩაიდუდღუნა
-ესეც შენნაირი გიჟია რა ... არმითხრა ახლა რომ გახსოვს რომელია 46_ე სონეტი
მე თავი დავუქნიე და გახსენებისას კვლავ გამეღიმა

„ჩემს გულს და თვალებს ერთმანეთში დიდი ომი აქვთ,
მეტოქეებმა ვერ შეიძლეს შენი გაყოფა,
ჩემმა თვალებმა რომ გიმზირონ – გულს არ სდომია,
გულს კი თვალები უკრძალავენ შენთან ლაღობას.
გულმა ისურვა შენი სრული დასაკუთრება,
რამეთუ გულის ცხრაკლიტულში ხარ ჩაკეტილი,
თვალნი თვალს თვლიან მაგ მშვენების ნავსაყუდრებად,
რადგან თვალებში ჩანს ეგ სახე გამოკვეთილი.
ამ სამსჯავროზე მოსამართლედ დადგა გონება
და მოდავენი უკვე დავით აღარ სცოდავენ,
შენი მშვენება განაწილდა, როგორც ქონება,
და მესაკუთრედ აღიარეს ორივე მოდავე:

ჩემს თვალებს ერგო ეგ თვალები მარად მნათები,
გულს საკუთრებად დარჩა სენი გულისნადები „

-გიჟი ხარ გეფიცები... გი ჟიიი
სიცილით დატოვა ანასტასიამ ოთახი, მეც მალევე გამოვიცვალე და ქვევით ჩავედი.
-ევა მოდი დედი წვენი დალიე ჩემი ხელით დაგიწურე
ღიმილით გავემართე ნინო დეიდასკენ მაგიდასთან ჩამოვჯექი და ფურცელი გავუწოდე სადაც დიდი ასოებით ეწერა
„ძალიან მიყვარხართ“
-გენაცვალოს შენი ნინო დეიდა, მეც ძალიან მიყვარხარ
ორივემ ანასტასიას გავხედეთ და მის ეგოისტურ მზერაზე გაგვეცინა
-დავიღალე დეე რისთვის ამაღებინეთ პრავა თუ მანქანა არ უნდა მღირსებოდა (დაიწყო თავისი საფირმო წუწუნი)
-მანქანა კი არა ფეხით გიჭირს გოგო სიარული ვერ ატყობ?
მეღიმებკდა მათ თბილ და მეგობრულ დამოკიდებულებაზე
-ეხლა ნახე (ყურში ჩამიჩურჩულა ანასტასიამ და თვალი ჩამიკრა) სერიოზულად უნდა გითხრა დე რაღაც და მომისმინე
-რამოხდა ტასი გააფუჭე რამე?
-შეყვარებული ვარ!
ისე კატეგორიულად ამბობდა რომ არ მცოდნოდა რომ ხუმრობდა მეც დავიჯერებდი
-შეყვარებული? (დაიბნა ნინო დეიდა) რადროს შენი სიყვარულია დეე
-აი ვიცოდი ასე არასერიოზულად რო მოეკიდებოდი ამ ამბავს და ამიტომ არ მინდოდა თქმა (ვითომ აუთრთოლდა ხმა და ოთახიდან გავარდა)
ნინო დეიდა ძალიან შეშინდა ის იყო გაყოლას აპირებდა რომ ანასტასია სიცცილით შემოვარდა ოთახში, დედამის მოეხვია და მე გამომხედა
-ხედავ ევაჩკა რა ეგოისტია? არუნდა სხვასთან გაიყოს მისი ერთადერთი ქალიშვილი... ნუ რაღა ქალიშვილი მაგრამ მაინც (ვითომ მარტო ჩემს გასაგონად ჩაილაპარაკა და ნინოდეიდა მოშორდა)
-არა რაა გულს გამიხეთქავ შენ

გული მტკიოდა ... მტკიოდა რომ მე არ შემეძლო დედას ანასტასიასავით გავხუმრებოდი, დავლაპარაკებოდი და სიტყვებით მოვფერებოდი.
მათი მოსმენით ვიყავი გართული მამას ესემესსი რომ მოვიდა
„რაშვება ჩემი ფერია, გაიღვიძა?“
„კი მაა შენ რას შვები?“
„დაგეღალა მამა ფერია, დილიდანვე ულევი საქმე დახვდა სამსახურში“
„ოჰოჰ ჩემი ბუზღუნა მამიკო, მომაკითხე რომ განთავისუფლდები და დამაბრუნე ოჯახში... გეყოფთ გგართობა ცოლ-ქმარს“
„ოხ შე ეშმაკუნა... მოგაკითხავ“
მამა მალევე მოვიდა, მანქანაში სიხარულით ჩავხტი და მალევე მოვკარი წინ მჯდომ ნოეს თვალი
-მამი ნოე გახსოვს ხო?
"ვინ მომცა დავიწყების საშუალება" გავიფიქრე და საპასუხოდ მხოლოდ თავი დავუქნიე
-სახლში დაგტოვებთ და მერე პატარა საქმე გვაქვს
ნოემ ირონიულად გამიცინა და მამას შეუმჩნევლად ჩამიკრა თვალი არ შევიმჩნიე და გზას გავხედე
კოკისპირულად წვიმს.. მოულოდნელად გიორგი ზანგურის ლექსიდან პატარა მონაკვეთი გამახსენდა და გამეღიმა
 
"არ დააგვიანო ნაბიჯი ტანგოში,
წვიმაში ვიცეკვოთ, ქალაქი ჩუმია."
 
××× ნოე ×××
თვალები თეთრ ოთახში გავახილე, ხელზე წვეთოვანი მქონდა შეერთებული მოვიხსენი და ოთახიდან გავედი... ერთადერთი რაც თავში მიტრიალებდა ევა იყო... ნეტავ როგორაა? მახსოვს ძლიერი წვიმა, წინ მომავალი სატვირთო და ევას კივილი, კივილი რომლის გაგონების დროსაც მე და დავითმა უკან მივიხედეთ, როგორცჩანს ევამ ჩვენზე ადრე შეამჩნია მოახლოებული საფრთხე, მაგრამ მისი ხმა... ღმერთო როგორ ...
პალატიდან გავედი და ექთანი შემეფეთა
-ბატონო რას აკეთებთ ჯერ კიდევ სუსტად ხართ ძალიან გთხოვთ პალატაში დაბრუნდით (ვითომც არაფერი უთავია ისე გავხედე)
-ჩემთან ერთად ახალგაზრდა გოგონა და კაცი იყვნენ როგორ არიან?
-მამაკაცი კარგად არის გოგონა კი იმედია გამოძვრება
თავი ვერ შწვიკავე და ექთანს მხრებში ჩავავლე ხელი
-გესმით რას ამბობთ? რას ნიშნავს იმედია გამოძვრება ? როგორ არის რა დაემართა?
-სამწუხაროდ ძლიერად დაარტყა თავი ... ბატონო გთხოვთ დაბრუნდით პალატაში
ექთანს ყურადღება არ მივაქციე და მიმღებში გავვარდი სადაც ანასტასია და სხვა ჩემთვის უცხო ადამიანები შევნიშნე ... ანასტასიამ დამინახა და მათ გამოეყო
-მათთან იყავი ხო ნოე? მითხარი რამოხდა გთხოვ ... ვერაო გესმის? შეიძლება ვერ გამოძვრესო... ღმერთო ასეთი რა დააშავა ყველაფერი მას რომ დაემართა... მითხარი, მითხარი რომ არაფერი დაემართება ანასტასია ტიროდა და ხმა ვერ ამოვიღე, გონებაში მხოლოდ ერთი მიტრიალებდა
"შეიძლება ვერ გამოძვრეს.... შეიძლება ვერ გამოძვრეს"
-დაინახა სატვირთო და შეეშინდა... იმდენად შეეშინდა რომ იკივლა (ჩუმად ჩავიჩურჩულე)
-რაა??? ხუმრობ ნოე? ნუთუ ...
ვერაფრის თქმა ვეღარ მოასწრო დავითი რომ გამოვიდა ექიმის კაბინეტიდან თავდახრილი და ჩუმად ჩაილაპარაკა
-ლოდინის გარდა არაფერი დაგვრჩა
 
××× ანასტასია ×××
უკვე მეცხრე დღეა საავადმყოფოში ვართ, მდგომარეობა უცვლელია ევა ისევ დუმს... მასთან არ გვიშვებენ, სწორედ ამიტომ ჩუმად შემოვიპარე მის პალატაში, შევხედე და თითქოს სხვა ადამიანი იწვა ლოგინზე საოცრად გამხდარი და უპეებშეშუპებული ევა, მისი ხელი მოვიქციე ხელში და ფრთხილად ვაკოცე და ცრემლებს ვერ ვიკავებდი
-ევ იბრძოლე რაა, შენ ხომ ყველაზე მამაცი და ძლიერი გოგო ხარ... ნუ იქნები ეგოისტი, არ გაბედო ჩვენი მიტოვება ვერცერთი ვერ გადავიტანთ... ევ დედაშენი ადამიანს აღარ გავს, მამაშენი სულ იმას ამბობს რომ მისი ბრალია ყველაფერი ამ ამბავს დაყვება ევ მოდი და უშველე ყველას... ვფიქრობდი და მივხვდი რომ ჩვენ ყველას შენ გვაერთიანებ, შენსგარეშე ყველაფერი უფერულია, ვიცი რომ გესმის უფლება არ გაქვს ამ სიტყვების მერე ლამაზმა სამოთხემ მიგიზიდოს რადგან ჩვენთან არის შენი სამოთხე შენს გარეშე ყველა ჯოჯოხეთში ვართ... არა ეს ჯოჯოხეთზე უარესია....არ გახსოვს? სულ ვოცნებობდით უნივერსიტეტში ერთად სიარულზე და ახლა ეს ოცნებაც უნდა აგვხდენოდა ევ გაახილე ეგ შენი ლამაზი თვალები და მოგვეცი უფლება ჩვენც რომ ბედნიერები ვიყოთ... იცოდე გეფიცები არასდროს არ გაპატიებ, რომ წახვიდე შეგიძულებ... შეგიძულებ იმისთვის რომ ჩემი გაწირვა შეძელი ეს შენი კი არა ჩემი სიკვდილი იქნება ევა... არ გამწირო გთხოვ
ვტიროდი და ჩემი ცრემლი მის გამხდარ ხელს ეცემოდა, ყველას შეუმჩნევლად დავტოვე პალატა და ევას დედასთან მივედი ვიცოდი მისი მიზეზით არ დამთანხმდებოდა სახლში წასვლას და ვეცადე დავითით მემანიპულირა
-ნანი დეიდა დათო ბიძია ადამიანს აღარ გავს იქნებ ცოტახანი მაინც წაიყვანოთ რომ დაისვენოს ახლა სჭირდებით ევას ჯანმრთელები და კარგად მყოფები
-არ ვიცი შვილო არ ვიცი ... რა დააშავვა ამ გოგომ განსაცდელი რომ არ ელევა (ცრემლებს ვერ იკავებდა) ვეცდებო დავითანხმო დავითი ცოტა ხნით წასვლაზე
ფეხზე წამოდგა და დავითისკენ წავიდა მე იქვე მჯდარ ნოესთან მივედი და გვერდით დავუჯექი, ეტყობოდა რომ ლაპარაკი არ სურდა მაგრამ ვხვდებოდი ძალიან ცუდად იყო
-იციი პატარები ვიყავით ერთმანეთი რომ გავიცანით მე შვიდის ვიყავი ის ხუთის, საოცრად ლამაზი და ბუტია იყო, ყველაფერი წყინდა და ტირილს იწყებდა... მე როგორც მასზე უფროსს მიმაჩნდა რომ მასზე უნდა მეზრუნა და იმ დღის მერე რაც მამამ ჩვემთან პატარა ანგელოზი მოიყვანა საკუთარი დასავით ვუვლიდი... ხშირად ტოვებდა ჩვენთან ევას დავითი და ნინა დეიდა... ყველანაირად ვცდილობდი რომ ბუტია პრინცესას არ ეტირა, ალბათ დას მასსავით ვერასოდეს შევიყვარებდი... იცი რა მორცხვი იყო ყოველთვის? ყველას და ყველაფრის რცხვენოდა... პირველად რომ შემიყვარდა მე_11 კლასში ვიყავი მაშინ ევა მე_9 კლასს ხურავდა ჩუმად გამიმხილა რომ ერთი ბიჭი მოწონდა ... ბიჭი რომელიც მე ალბათ ყოველ ღამე მესიზმრებოდა რა ვიგრძენი იცი? რაღაც საშინელება მაშინ მეგონა რომ ის იყო სამყაროს დასასრული მაგრამ არა თურმე ჩემი ცხოვრება ჯერ არც იყო დაწყებული... ვიცი ერთ ღამეს ევამ ჩემი დღიური იპოვა და წაიკითხა, იქ ლევანზე მეწერა როგორ მიყვარდა მეორე დღეს კი მოდის და მეუბნება რომ ლევანი მის გემოვნებაში არ ჯდებოდა .
. რა დამემართა იცი? მაშინ მივხვდი პირველად რომ მისნაირი ვერასდროს ვერავინ მეყოლებოდა, მიუხედავად იმისა, რომ ლევანი ჩემსმიმართ არ იყო სიმპატიით განწყობილი არასდროს და დღემდე ევა უყვარს ევამ გულში ჩაიკლა მისი გრძნობა..
რომ არ მოგატყუო ეს არ გამხარებია... მინდოდა მივსულიყავი და მეთქვა რომ არ ვიყავი მათი ურთიერთობის წინააღმდეგი მაგრამ ვერ გავბედე... ამის მერე ძალიან ბევრს მოწონდა ევა მაგრამ ევა მუდამ იშორებდა ყველას ამბობდა საჩემო არ არრიანო... შენს გამოჩენამდე ევა რომ დაინტერესებულიყო ისეთი არავინ გაამოჩენილა და მე ამდენი წელი გულის სიღრმეში მაინც მეგონა რომ მას ისევ ლევანის მიმართ ქონდა სიმპატიები და მე დავანგრიე მათი ურთიერთობა ... შენ მის ცხოვრებაში ისე უცაურად გამოჩნდი... იციი შენს გამოჩენმდე მთელი წელი ვერ გავიყვანე ევა გარეთ პირველად იმდღეს გამოვიდა როცა რესტორანში შევხვდით ერთმანეთს ... არაქვს უფლება ამდენი წლის მოგონებები ასე შემატოვოს და წავიდეს დამპირდა რომ ჩემი მეჯვარე იქნება , ჩემი შვილს მან უნდა ასწავლოს ადამიანურად ცხოვრება ის კი რას აკეთებს...
ნოე მომეხვია და ჩუმად მითხრა
-სხვა არაფერი რომ არა შენნაირი მეგობრისთვის ღირს მარტო სიცოცხლე ... ჩვენ არ მივცემთ მას დანებების უფლებას...
ჩუმად ჩაილაპარაკა ნოემ და მომეხვია

დაგვიანებული გამარჯობა მეგობრებო...
პირველრიგში რითიც წერა მინდა დავიწყო ეს ბოდიშია, ჩემი ბოდიში თქვენდამი რომელიც არანაირად არ ამართლებს ისტორიის „მივიწყებას“.
თავი რომ არ მოგაბეზროთ არ დავიწყებ პრობლემებზე საუბარს რომელთა გამოც წერა დროებით შევწყვიტე მაგრამ ამიერიდან გამოვსწორდები.


- დავითი -
უკვე ორ კვირაზე მეტი გავიდა რაც ევას ჯანმრთელობა უცვლელია, ახლაც მასთან ვზივარ და ვუყურებ, ვუყურებ საოცრად გამხდარ და გაფითრებულ ევას და ვფიქრობ „ რატომ ღმერთო ნუთუ ამას იმსახურებდა ჩემი გოგონა? ის ხომ წყალივით სუფთააა... ის ხომ საოცრად უბოროტო და კეთილია. რატომ არ შეიძლება ერთად ბედნიერები ვიყოთ. რატომ ემატება ერთ უბედურებას ყოველთვის მეორე... ასე უგონოდ მყოფიც კი ანგელოზს ჰგავს. ნუთუ იმსახურებს ის მუდამ განსაცდელში ყოფნას? „
ფიქრებში ვიყავი გართული როცა სუსტი ხმა გავიგონე, ხმა რომელიც წელიწადზე მეტია ჩემს ყურებს არ სმენიათ
-მა..მა
საოცრად გაკვირვებული და გახარებული ვიყავი რომ არა ევას ლამაზად მოხამხამე თვალები ჩემი ფანტაზიის ნაყოფი მეგონებოდა, არ ვიცოდი რამექნა დავიბენი... დავიბენი და ერთადერთი რაც იყო ის შევძელი რომ მოვხვეოდი

- ევა -
თვალები როგორცკი გავახილე მამა დავინახე... საოცრად სევდიანი და ნაადრევად დაბერებული მეჩვენა, ერთადერთი რაც შევძელი მამას დაძახება იყო.
-ჩემო პატარა... ლაპარაკობ მა... ყველაფერი ადრინდელს დაუბრუნდება მამას ანგელოზო
მამას თბილ ხელებს ვგრძნობდი სახეზე მაგრამ ვერაფრის თქმას ვბედავდი რადგან მეშინოდა... მეშინოდა ეს ყველაფერი სიზმარი არ აღმოჩენილიყო და ჩემი სიტყვები ისევ ჩუმ ფიქრებად არ დამრჩენოდა
-ახლავე ჩემო პატარა წავალ და ექიმს დავუძახებ, ახლავე დავბრუნდები ხო? ცრემლიანი მკოცნიდა და ოთახიდან გავარდა

- ნინა -
ეკლესიიდან ისევ საავადმყოფოს მოსაცდელში დავბრუნდი, ნოე ორი დღეა რაც მივლინებაში წავიდა მაგრამ საათიც არ გავა ისე, რომ ევას ამბავი არ იკითხოს, საკუთარ თავს ადანაშაულებს ევას ცუდად ყოფნაში. მესმოდა მისი, მესმოდა რადგან ერთიწლის უკან მეც იგივეს ვგრძნობდი, მსხვერპლი კი ორივე შემთხვევაში ევა აღმოჩნდა. ანასტასია მთელი დღეები ჩვენთან არის, წუთითაც კი არ გვტოვებს, შემიძლია დავიფიცო რომ ამდენი წლის მანძილზე არ მინახავს ადამიანი რომელსაც მეგობრის ასე სიყვარული შეუძლია, სულ გვამშვიდებს მაგრამ როგორცკი მარტო რჩება უსუსური ბავშვივით ტირის და უფალს სთხოვს ევას გამოჯანმრთელებას..
ის ის იყო წყლის ამოსატანად ვაპირებდი ჩასვლას პალატიდან დავითი რომ გამოვარდა ექიმს რაღაც უთხრა და ბედნიერი მოვარდა ჩემთან
-ნინა ნინა... ყველაფერი დამთავრდა გესმის? გაუძლო ევამ.. ამ დაბრკოლებასაც გაუძლო... ჩვენი ევა ნინა კარგად იქნება, ჩვენი გოგონა გონს მოვიდა, არ გაგვწირა.. ვერ გაგვიმეტა უბედურებისთვის.

- ანასტასია -
დათო ბიძიას სიტყვების შემდეგ მივხვდი რომ გავცოცხლდი... მივხვდი რომ აწი ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდებოდა და ემოციებისგან დაცლილი ბოლო ხმაზე ავტირდი, ამავდროულად ვიცინოდი შიგადაშიგ
-დამთავრდა ბიძია... დამთავრდა ჩვენი წამება... აწი ყველაფერი სხვანაირად იქნება, აწი ისევ ფერადი გახდება ყველაფერი, ჩემი ევა...
ვიგრძენი როგორ ჩამიხუტა ორივემ და გული სიხარულით ამევსო.

- ევა -
მამას გასვლისთანავე ექიმი შემოვიდა პალატაში
გამსინჯა და მითხრა რომ ყველაფერი კარგად იყო და ამიერიდან ჩვეულ ცხოვრებას დავუბრუნდებოდი, მაგრამ ...
იყო ერთი მაგრამ, მეშინოდა მორიგი იმედგაცრუების და ჩუმად ვიყავი პალატაში დედა შემოვიდა (უფროს წორად შემოვარდა) და ჩამეხუტე
-დედას ანგელოზო.... როგორ ხარ დე
ნაზად მისვამდა სახეზე ხელს, თვალები ამიცრემლიანდა და ვფიქრობდი გამებედა თუ არა როცა ჩემდაუნებურად ჩავიჩურჩულე
- დეე...
დედას რეაქცია? ბედნიერება, გაოცება და სხვა მრავალი ამოუხსნობი ემოცია იკითხებოდა მის თვალებში
-ლაპარაკობ დეე, ყველაფერი დაძლიე დედას ანგელოზო ... ჩემი ევა დამიბრუნდა გესმით ხალხო?
დაიყვირა და სიხარულისგან უფრო ატირდა, მამა შემოვიდა პალატაში და დედა მივარდა
-ჩვენი ევა დავით ჩვენი გოგონა... დაგვიბრუნდა გესმის? ხვდები ეს რას ნიშნავს? მადლობა უფალო დიდი მადლობა ამ სასწაულისთვის
მოულოდნელად გამახსენდა რომ მანქანაში ნოესთან ერთად ვიჯექი
-ნოე... ნოე როგორ არის ?
-არ იდარდო ფერია ნოე კარგად არის არ მოგშორებია ეს დღეებია ძალიან ღელავდა, რამოდემინე დღეა მივლინებაშია წასული, იმკვირაში დაბრუნდება.
-ანასტასია?
-ერთი სულიაქვს შემოსვლამდე, ცოტახნით გავალთ მამი მე და დედა და ანასტასიას შემოვუშვებთ ხო?
-კარგი
ორივეს გავუღიმე და ანასტასიას დაველოდე... ჩემებს კარგად ვიცნობდი და ვიცოდი რომ ემოციების დასაცლელად ჩემგან გასვლა სჭირდებოდათ, რადგან მე არ მეგრძნო როგორ სტკიოდათ ჩემი ‘მდუმარება’. ბედნიერი და ღიმილიანი ანასტასიას დანახვისას ყველაფერი გადამავიწყდა
-ჩემო ლამაზო... როგორ მოენატრე შენს დაიკოს, ამიერიდან წამითაც არ მოგიშორებ გვერდიდან
გამეცინა და ჩავიციე ვანიშნე ჩემთან დამჯდარიყო
-პატარავ იცი ნოე როგორ ნერვიულობდა? სულ აქ იყო
-მხოლოდ იმიტომ რომ თავს დამნაშავედ თვლის
როგორც ჩანს არიცოდა ტასომ რომ ვსაუბრობდი და ‘თვალებდაჭყეტილმა’ გამომხედა
-არცკიმჯერავს, ნუთუ ... ვაიმე ღმერთო (საოცრად დაბნეული და გახარებული იყო)
-ამიერიდან ვეღარ გამაჩუმებ
გავუცინე და ჩავეხუტე...

1 კვირა გავიდა, ნელნელა ყველაფერი მის ადგილს დაუბრუნდა, მე უკვე სახლში ვიყავი... სახლში სადაც აღარ მეგულებოდა მოწყენილი მშობლები, სახლში სადაც ყველა გაღიმებული დადიოდა.. მეც დიდხანს ვიძინებდი თავში მოხვედრილ რბილ მატერიას რომ არ გავეღვიძებინე
-ევაჩკა რაარის რა ძილისგუდა გახდი გოგო ადექი ფეხზე
-ანასტასია 3 თვლაზე თვალებს გავახელ და ჯობია აქ არ დამხვდე, ჯერ ევაჩკას და შემდეგ გაღვიძების გამო
-ოჰოჰოჰ ატლიკინდა... რაკარგი იყო პასუხს რო ვერ მიბრუნებდი (იცინის)
-აჰა ანუ ეგრე არააა? ვიწყებ თვლას სამი... ორი... ახლა სად გამექცევი
ბალიში ავიღე და კარებში გასულ ანასტასიას გავეკიდე, მთელს სახლში ჩვენი სიცილი ისმოდა, ანასტასია დედასთან შევარდა თავდაცვის მიზნით, ის ის იყო მეც უნდა შევსულიყავი მყარ სხეულს რომ შევეჯახე, აუცილებლად წავიქცეოდი რომარა წელზე მოხვეული ხელები
-მე... მე... ბოდიში
დავიბნეულმა თავის განთავისუფლება ვცადე
-რა ლამაზი ხმა გქონია
ჩაეღიმა და რომ არა მამას ხმა ალბათ ხელს არც გამიშვებდა
-ადექი მამი? ნოე ჩამოვიდა ნეტა გენახა როგორ ნერვიულობდა შენზე
-ვხედავ მამა წინ მიდგას (გამეცინა) ნერვიულობდა თუ თავს ადანაშაულებდა ეს არის საკითხავი
არვიცი ასე უხეშად რატომ ვთქვი მაგრამ მეც მივხვდი რომ ზედმეტი მომივიდა და ბოდიშის მოხდის მაგივრად სამზარეულოსკენ გავაგრძელე გზა... ანასტასია ჩურჩულით ამედევნა
-გოგო გაგიჟდი? ბიჭი ამბის გასაგებად მოვიდა შენ კიდე...
-ცუდად გამომივიდა ხო?
-ძალიან საყვარელო, მაგრამ არაუშავს მოუხდება
ისევ გამიცინა და დედას გასძახა
-ნინა დეიდა ვერ ვიპოვე შეპირებული ნამცხვარი
-მოვდივარ ანასტასია შვილო რა მსუნაგი ხარ
ვფიქრობდი ჩემს საქციელზე და ფიქრებიდან შეტყობინების ხმამ დამაბრუნა რეალობას, ესემესი გავხსენი და გამეღიმა
„დაუნდობელო, ცოტა სიბრძნეც მონახე შენში,
იცოდე ჩემი მოთმინების ძალი მოცვდება,
შენი ჩემდამი სიძულვილი ჭკუიდან შემშლის
და არვინ უწყის გულდაკოდილს რა წამოსცდე“

-მანახე რა რა მოგწერა
როგორც ყოველთვის უსიტყვოდ მიხვდა ანასტასიამ ყველაფერს და ტელეფონი გამომგლიჯა, ესემესის წაკითხვისთანავე გაეცინა, არა რა როგორ შეუძლია სულ იცინოდეს ნამდვილი პოზიტივია ეს გოგო...
-ხომ ვამბობდი შენნაირი გიჟია ეს ბიჭიც
ტელეფონი დამიბრუნა და ვფიქრობდი რა მიმეწერა
“ფრთხილად ბატონო თქვენივე თამაშმა არ დაგწვათ“
მივწერე და ტელეფონი ჯიბეში ჩავიდე... საკითხავია მე და ანასტასიამ დედას ნერვების მოშლაში უფრო მივეხმარეთ თუ სუფრის გაწყობაში მაგრამ, ცოტახანში ყველანი სუფრასთან ვიჯექით, გვერდით ანასტასია მეჯდა წინ კი ნოე, თვალს არ მაშორებდა რამაც ცოტაარიყოს დამაბნია... არვიცი ასე შეუმჩნევლად როგორ მოახერხა მაგრამ ცოტახანში ჩემი ტელეფონი ახმაურდა
„ჯანდაბას ცეცხლი თუ შენ იქნები დავიწვა“
ხმამაღმა ჩამეცინა რამაც მისი ღიმილი გამოიწვია და ტელეფონი ადგილს დავუბრუნე, აღარ ვაპირებდი მიწერას...
საუზმემ მშვიდად ჩაიარა,ნოეც წავიდა. ხვალ მე და ანასტასია უნივერსიტეტში უნდა წავსულიყავით ამიტომაც მაღაზიებში გადავწყვიტეთ გასვლა...
-ტას შენი აზრით მეთამაშება?
-ნოე? არამგონი პატარავ, ზედმეტად სერიოზულია თამაშისთვის

საღამოს 5 საათი ისე მოვიდა ვერც კი გავიგეთ, იმდენი რამ ვიყიდეთ ალბათ მთელი ცხოვრება გვეყოფოდა სხვა რომ აღარაფერი გვეყიდა, დაღლილები მივაშურეთ ახლომდებარე კაფეს და სანამ შეკვეთას მოიტანდნენ ხალხს მოვავლე თვალი,ანასტასია ჩემს უკან გაოცებული იყურებოდა მეც გავიხედე და... ნეტავ არ გამეხედა ჩემს უკან ნოე იჯდა ქალთან და ბავშვთან ერთად, ორი წამიც არიყო გასული ბავშვის ხმა რომ გავიგე
-მაა ამიშ მელე ნაკინსაც ქო მიკიდი?
-გიყიდი მა აბა რასვიზამ...

-თამაშისთვის ზედმეტად სერიოზული არა ტას?
სიმწრით გამეცინა და ცრემლები შევიკავე.
რა ვიგრძენი? რაღაც საშინელება თითქოს მეტყველება ისევ დავკარგე, მაგრამ რატომ? ჩვენ ხომ ერთად არ ვიყავით? ჩვენ ხომ არანაირი ურთიერთობა არ გვაქვს?... მაგრამ ეს სონეტები? ეს ფრაზებით საუბარი? ნუთუ მისთვის ეს არაფერია? ასეა როგორც ჩანს...

-წასვლა აღარ მიხსენო ახლახანს მოვედით და არსად წავალთ!
ანასტასია წასვლაზე ვერაფრით დავითანხმე და ვცდილობდი ნოეს იქ ყოფნა არ შემემჩნია, მაგრამ ამაოდ... საოცრად აფორიაქებული და აღელვებული ვიყავი.
-კარგი ბატონ ნოეს თამაში თუუნდა მიიღებს, მოემზადე ჩემო პატარა
ტასომ ეშმაკურად გამომხედა და კაფეში შემოსულ ბიჭებს გახედა, როგორც ჩანს იცნობდა მათ რადგან წამოდგა და მათკენ გაემართა
-სად არ შეგხვდება ადამიანი
გაუცინა ანასტასიამ და ორივე გადაკოცნა
-ტასო ტო, რამდენიხანია არმინახიხარ, მარტო ხარ ?
-შენ და შენი ‘ტოო’ რაა, არა მეგობართან ერთად ვარ (ჩვენი მაგიდისკენ ანიშნა) შემოგვიერთდით თუ სხვა გეგმები არ გაქვთ
-დიდი სიამოვნებით
გაეღიმა ბიჭებს და ჩვენი მაგიდისკენ წამოვიდნენ
-ევა გაიცანი ჩემი ყოფილი კურსელები სანდრო და რატი
-სასიამოვნოა, დაბრძანდით
ღიმილით მივუგე ორივეს და ტასოს ჩუმად ვანიშნე ჩემსგვერდით თვითონ დამჯდარიყო, მაგრამ როდის იყო ეს ‘მისის პოზიტივი’ რაიმეს ჩემს სასარგებლოდ აკეთებდა, რის ანასტასია იყო ჩემს წინ რომ არ დამჯდარიყო.
-ეე ყოფილი რატო ტო დავამთავრეთ სწავლა და არ ვიცი? (გაეცინა სანდროს)
-არა თქვენ ჩაგტოვეს და გიმალავთ (როგორცყოველთვის ტასუნა უპასუხოდ არავის ტოვებდა) არაფერი ბიჭებო უბრალოდ მივხვდი რომ ჟურნალისტიკა არარის ჩემი სფერო და ხელახლა უნდა გადავაბარო
-მთელიწელი იმას იძახდი რომ შენი თავი იპოვე და გინდა საუკეთესო ჟურნალისტი იყო რამ შეგიცვალა აზრი? ~
გაკვირვებულმა კითხა რატიმ მე უხერხულად ვიყავი რომ ტასო ჩემი გულისთვის თმობდა თავის საყვარელ პროფესიას
-ბოდიშს გიხდით 2 წუთში დავბრუნდები
ღიმილით ავდექი და საპირფარეშოსკენ გავემართე, შევამჩნიე რომ ნოემ დამინახა მაგრამ ყურადღება არ მიმიქცევია, სახეზე ცივი წყალი შევისხი და სარკეში ჩემს თავს ვუყურებდი, ვუყურებდი და მართალია ყველაფერი მის ადგილს უბრუნდებოდა მაგრამ აღარ ვიყავი ძველებური ევა, ბევრად უფრო სევდიან და გაუბედურებულ ჩემს თავს ვხედავდი... ფიქრებში ისე გადავეშვი რომ არცკი შემიმჩნევია ჩემს უკან მდგარი ანასტასია, რომელსაც საოცრად გაბრაზებული იერი ჰქონდა
-ახლა კარგად მომისმინა პატარა ქალბატონო, არასოდეს... არასოდეს იგრძნო თავი დამნაშავედ იმაში რომ სწავლას ხელახლა ვიწყებ, ეს პირველრიგში ჩემი სურვილია და მერე დანარჩენი, წამით მაინც წარმოიდგინე თავი ჩემს ადგილას და მიხვდები რომ შანსი რომ მქონდეს უფრო მეტს გავაკეთებ შენთვის... გახსოვს? პატარები რომ ვიყავით გულის მანკის დიაგნოზი დამისვეს და ოპერაციის მერე მთელი თვე გვერდიდან არმომშორებიხარ,
-მაშინ ყველა შენთან იყო ტას
-გაჩუმდი გთხოვ, ისინი ოჯახისწევრები ან ნათესავები იყვენ და თავს ვალდებულად თვლიდნენ გვერდით მყოლოდნენ, შენ კი შენი პატარა სუფთა გულით იყავი ჩემთან... ყველა შენი ტკივილი ჩემზე მეტად გტკიოდა აი სწორედ მაშინ მივხვდი რომ შენნაირად არასდროს არავის ვეყვარებოდი... არცის დამავიწყდება ბატონები მქონდა, არცერთი მეგობარი მოსულა იმის შიშით რომ მათაც არ გადადებოდათ შენკი მაინც ყველა დღე ჩემთან იჯექი, ახლა კი დგახარ და სისულელის გამო ნერვიულობ, ნერვიულობ რომ ჟურნალისტის მაგივრად რაიმე სხვა პროფესია მექნება მაგრამ ჩემთვის მთავარი ჩვენი მეგობრობაა... ჩვენი ერთად ყოფნა, ისედაც არასოდეს უნდოდა ჩემებს ჩემი ჟურნალისტობა ხომ იცი, ხოდა მე და შენ ერთად გავხდებით ფსიქოლოგები, შენ როგორც მთელი ბავშვობა ოცნებობდი დაეხმარები მათ ვისაც ეს სჭირდები მე კი დროთაგანმავლობაში ავირჩევ სად წარმოვიდგენ ჩემს თავს, აქ კი ყველაზე მთავარი რაცაა ერთად ვიქნებით... მთელი ცხოვრება ერთად გასაგებია?
-მუდამ ერთად.. მუდამ ჩვენ ორნი ... ძალიან მიყვარხარ ტას
მოვეხვიე და მივხვდი რომ სახლში ვიყავი, მივხვდი რომ ეს ადამიანი იყო ჩემი თავშესაფარი
-გავალ ეხლა უხერხულია ბიჭებთან, შენ კი ამ ლამაზ თვალებს მოაშორე ცრემლები და მალე დაბრუნდი.

ტასო გავიდა და ბედნიერებისგან უფრო ავტირდი... კიდევ დიდხანს გავიგრძელებდი მარტოობას კარზე კაკუნი რომ არ გამეგო, მალევე მოვიწესრიგე თავი და კარი გავაღე იქვე მდგარი ნოეს დანახვა კი ძალიან გამიკვირდა
-ეს გოგოების საპირფარეშოა ნოე აქ რა გინდა?
-ვიცი მაგრამ დიდიხანია გამოსული ხარ და ვიფიქრე ცუდად ხომ არ არის თქო
ძალიან გამაღიზიანა მისმა პასუხმა და თვალებში შევხედე
-იცით რაა ბატონო ნოე? ჩემზე კარგად ყოფნაზე ფიქრს ჯობია თქვენს ოჯახს მიხედოთ
გაბრაზებულმა გავკარი მხარი და დარბაზისკენ წასული ნახევრად მოვბრუნდი
-ხოო და კიდევ ორმაგი თამაში ყველა მამაკაცს აუფასურებს
სიმწრის ღიმილით შემოვბრუნდი და მაგიდასთან მივედი
-ვიფიქრე მოგვტაცეს ლამაზი ფერია თქო
სანდრომ გამიცინა და სასმელზე მანიშნა თუ დაგისხაო
-არა, მაპატიეთ მაგრამ თუ არ მიწყენთ უნდა დაგტოვოთ
-ხო მაგრამ ევა...
-არავითარი ევა გთხოოვ ტას უნდა წავიდე ახლა და საღამოს შეგეხმიანები კარგი?
-კარგი კარგი აზრი არ აქვს თხოვნას ვიცი... მიდი და თავს გაუფრთხილდი
ანასტასია გადავკოცნე ბიჭებს შორიდან დავემშვიდობე და ის ის იყო უნდა წავსულიყავი რატის ხმამ გამაჩერა
-წინააღმდეგი თუ არ იქნები გაგიყვან სადაც მიდიხარ
დავიბენი, არმსურდა ისევ მანქანით მგზავრობა და ანასტასიას გავხედეი მან თვალებით მანიშნა როგორც გინდაო და ჩემდაუნებურად დავთანხმდი რატის.

ჩანთები საბარგულში ჩააწყო და მე წინ მოვთავსდი
- შენ ხარ ანუ ანასტასიას სანაქებო ანუ ევა... ბევრი მსმენია შენზე
-ჰოო? მაინც რა?
-მაინც ის რომ ძალიან ლამაზი ხარ მწველი მწვანე თვალებით
-ეს ანასტასიამ თქვა ? (გამეცინა)
-არამარტო ეს ... კიდევ ბევრი ლამაზი და თბილი სიტყვა, ძალიან უყვარხარ (სწრაფად დადიოდა და შიშმა მომიცვა)
-მეც ძალიან მიყვარს, რატი შეიძლება რაღაც გთხოვო?
-რათმაუნდა
-შეგიძლია ცოტა ნელა იარო?
რატის არაფერი უთქვია და სვლა შეანელა
-გეშინია სიჩქარის?
-კი ძალიან (სიმწრით გამეღიმა და გზისკენ შევაბრუნე თავი)
გზადაგზა ვასწავლიდი საით უნდა წასულიყო და მალევე მივედით სახლთან
-ძალიან დიდი მადლობა რატი (ჩანთები გამოვართვი)
-სამადლობელი არაფერია... იმედია ისევ შევხვდებით
-იმედია
გავუღიმე და სახლში შევედი სადაც მეორედ ვიგრძენი დღეს ბედნიერების სურნელი
-მოდი დედი? რამდენი რამე გიყიდია მაღაზიაში არაფერი დატოვეთ?
გაეცინა და ჩანთები გამომართვა
-ძალიან მშია დე, მამა არ მოსულა?
-კი შვილო თავის ოთახშია, საჭმელს კი ახლავე გაგიმზადებ
სანამ დედა სამზარეულოში ფუსფუსებდა მამასთან ავედი, ტელეფონზე ლაპარაკობდა და მანიშნა დაჯექიო მე კი დივანზე დაჯდომის მაგივრად მის მუხლებზე მოვკალათდი
-კარგი ნოე ეხლა დაგემშვიდობო უნდა ყველაფერს გადავხედავ და დაგიკავშირდები
-მამას მოუსვენარი გოგო იყო საყიდლებზე?
-კი მა და ძალიან დავიღალე... (თავი გულზე დავადე და შუბლზე მაკოცა) მა ნოეზე რაიცი?
-ბევრი არაფერი ჩემოპატარა ჩვენთან ახლახანს დადო კონტრაქტი ასევე ვიცი რომ ლექტორია ერთ-ერთ უნივერსიტეტში, პატარა გოგო ყავს სადღაც 3-4 წლის, რატომ დაინტერესდი?
-არაფერი მა ისე უბრალოდ კარგი ადამიანი ჩანს და ...
მოსაღამოვდა და სახლში ძალიან მოვიწყინე
არ მინდოდა მაგრამ ჩემდაუნებურად მაინც მეფიქრებოდა ნოეზე, ანასტასიაც არსად ჩანდა თავის გართობის მიზნით სოციალურ ქსელს ვეწვიე ძალიან ბევრი შეტყობინება დამხვდა „ვითომ“ მეგობრებისგან რომლებიც ყველაფრის კარგად დასრულებას და მეტყველების დაბრუნებას მილოცავდნენ, არვიცი ასე მალე საიდან გავრცელდა ინფორმაცია მაგრამ ძალიან გამაღიზიანა იმ ფაქტმა რომ ადამიანები რომლებიც ჩემი მეგობრები მეგონენ მხოლოდ კარგად ყოფნის დროს ვახსენდებოდი... არ გამიცია არავისთვის პასუხი მხოლოდ სიახლეებს ვათვალიერებდი, ის ის იყო გამოსვლას ვაპირებდი რომ ახალი მეგობრობის თხოვნა მოვიდა რატი ახალაძისგან გამეღიმა და დავიმატე.
„შენს გვერდს გადავხედე და როგორც ჩანს გიყვარს პოეზია“
„კი რატი ძალიან“
„გამოხვალ?“
„ახლა? სად?„
„ერთ ლამაზ ადგილას წაგიყვან, უბრალოდ მენდე“
„არ ვინანებ?“
„დარწმუნებული იყავი!“
სიგიჟე იქნებოდა რომ წავსულიყავი ადამიანს ჯერ არცკივიცნობდი მაგრამ სურვილი დიდი მქონდა... ამიტომაც ბევრი არ ვიფიქრე ნომერი მივწერე და ვუთხარი რომ რომ მოვიდოდა დაერეკა და ჩავიდოდი...
მოგატყუებთ რომ გითხრათ ბევრი ვიფიქრე რა ჩამეცვა თქო, ღია ვარდისფერი კაბა ჩავიცვი ამავე ფერის ბალეტკები და რატის დაველოდე.
მეც ვერ ვიგებდი რა მჭირდა ჯერ კიდევ დილით ნოეს გამო მტკიოდა გული ახლა კი რატისთან ერთად მივდიოდი „გაურკვეველ ადგილას“ ... ვეცადე მომეშორებინა თავიდან იმაზე ფიქრი რა იყო სწორი და რა არასწორი, ცხოვრებაში პირველად ვაკეთებდი იმას რაც სწორად არ მიმაჩნდა
ფიქრებიდან ტელეფონის ხმამ გამომაფხიზლა
-ჩამოდი მზად თუ ხარ
-მოვდივარ
ტელეფონი გავთიშე სარკეში ჩავიხედე და ოთახიდან გამოვედი
-სადმე მიდიხარ დედი?
გაკვირვებულმა შემომხედა ნინამ, უკვე დიდი ხანია ჩემს ტანზე კაბა არ უნახავს
-დეე გავდივარ ცოტა ხნით და მალე დავბრუნდები
-მეჩვენება თუ გამოპრანჭული ხარ ? (გაეცინა)
-გეჩვენება... გეჩვენება
ლოყაზე ვაკოცე და გარეთ გავედი, სანამ სადარბაზოს კიბეები ჩავიარე ორჯერ წამოვკარი ფეხი და კინაღამ წავიქეცი, მალევე შევამჩნიე სადარბაზოს სიახლოვეს მდგარი რატის მანქანა, რომელსაც რატი მიყუდებოდა
მიყურებდა და იღიმოდა (ვაღიაროთ რომ ღიმილი საშინლად უხდება) წინა კარები გამიღო და მანიშნა დაჯექიო
-გთხოვთ ქალბატონო
გამიცინა და კარები მომიხურა, მალევე დაარტყა მანქანას კრუგი და საჭესთან დაჯდა
-სად უნდა წავიდეთ?
-რომ მივალთ ნახავ (ეშმაკურად გაეღიმა) გიხდება ნაზი ფერები
-მადლობა (შევიფერე და გზას გავხედე)

დაახლოებით ნახევარი საათი მაინც დაგვჭირდა დანიშნულების ადგილას მისვლამდე, მანქანიდან გადმოვედი დიდი გალავანით შემორტყმული ეზო იყო შიგნით შევედით და ბედნიერების ღიმილმა მოიცვა ჩემი ბაგე
არვიცი სად ვიყავით მაგრამ, საოცრად ლამაზი ადგილი იყო ყვევილებით სავსე ეზო სადაც მხოლოდ ერთი შენობა იდგა რომელოს წინა ფასადი წიგნს გავდა.
შიგნით შევედით და ჩემს გაოცებას საზღვარი არ ჰქონდა, ეს შენობა ერთი დიდი ოთახი (დარბაზი) იყო, რომელსაც არცერთი ფანჯარა არ ქონდა... მხოლოდ ერთადერთი კარი იყო და იქედანაც გარეთ გადიოდი. ოთხივე კედელი წიგნებით იყო სავსე, შუაში მაგიდები იდგა, ერთ კუთხეში მიკროფონი და პატარა შემაღლებული ადგილი იყო. ჭერზე კი სხვადასხვა ფრაზები ეწერა სხვადასხვა ნაწარმოებებიდან.
-ეს... ეს უბრალოდ საოცარია აქაურობა
დაბნეული და აღფრთოვანებული ვესაუბრებოდი რატის რომელიც ამდროის განმავლობაში სანამ მე ყველაფერს გადავხედე იდგა და მიყურებდა
-დავსხდეთ კარგი?
თავი დავუქნიე და იქვე მდგარ მაგიდასთან დავჯექით, მალევე მოვიდა გოგონა ლამაზი ღიმილით
-რას ინებებთ?
-მე მხოლოდ ყავა მინდა
-კარგით მეც იგივევ მომიტანეთ რაც გოგონას და შოკოლადის ტორტი დაამატეთ გოგონასთვის ერთი ნაჭერი
ღიმილის გოგონა მალევე მოგვშორდა
-რა უნდა მოხდეს რომ აქ წამოსვლა ვინანო რატი ძალიან დიდი მადლობა
-სამადლობელი არაფერია ევა
-აქამდე რატომ არაფერი მსმენია აქაურობის შესახებ... ხშირად დადიხარ აქ?
-კი საკმაოდ, აი იქ შემაღლებულ ადგილას თუ ვინმეს სურვილი აქვს ლექსს წაიკითხავს... სხვა სამყაროა აქ ტელეფონიც კი არ იჭერს შენობაში
-და შენ? შენ კითხულობ ლექსს? (ეშმაკურად ვკითხე მიხვდა რაც მინდოდა და ჩაეცინა)
-სხვა დროს იყოს
-ძალიან რომ გთხოვო?
-დღეს არა კარგი?
-კარგი კარგი

დრო ისე მალე გავიდა ვერცკი გავიგე, ‘სამოთხიდან’ როგორცკი გამოვედით უამრავი შეტყობინება მოვიდა ტელეფონზე
-მეტიჩარა მგონი ძალიან დავაგვიანე სახლში
გამიცინა და მანქანა დაქოქა,
სახლში მალევე მივედი, ისეთი სავსე ვიყავი იმ ადგილის ნახვით რომ არაფერი მადარდებდა იმ მომენტში.
-მიდი აირბინე, რომ ახვალ მომწერე და წავალ კარგი?
-კარგი რატი... საოცრად დიდი მადლობა
უცებ ლოყაზე ვაკოცე და სადარბაზოში შევვარდი, მივხვდი რომ არ ელოდებოდა ისე გაშეშდა (თუმცა რატი კი არა არც მე ველოდი ჩემს მსგავს საქციელს)

სახლში როგორცკი შევედი რატის მივწერე მივედი თქო, ტელეფონი ჯიბეში ჩავიდე და სამყოფ ოთახში გავედი
-ევა სადახარ დედიკო ამდენი ხანი იცი მაინც როგორ ვინერვიულე?
-კარგი რა დეე მთავარია კარგად ვარ
მივედი და მოვეხვიე
-მამა სადაა დე?
-მის ოთახშია ნოესთან ერთად
-ოჰოჰ ბატონი ნოეც აქ ბრძანდება?
იმდენად ირონიულად გამომივიდა დედამ გაკვირვებულმა შემომხედა
-ევა რაარი შვილო რა ტონია სირცხვილია უფროსია ბოლობოლო ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ
სიმწრით გამეღიმა და ჩემსოთახში მინდოდა გასვლა დედამ რომ გამაჩერა
-დედიკო კივიცი რომ არ უნდა ჩავერიო პატარა გოგო არ ხარ მაგრამ ვინიყო ის ბიჭი რომ მოგიყვანა?
-დაგვინახე დე? (გამეცინა) შენ ვინ რას გამოგაპარებს... არავინ ისეთი დე კარგი ადამიანია იცი რა ლამაზ ადგილას წამიყვანა? გეფიცები სამოთხე ვნახე დედამიწაზე
-ოჰ სად იხილა მამას ფერიამ სამოთხე?
ნოე და მამა შემოვიდა ოთახში
-არაფერი მა დედას ვუყვებოდი რაღაცას
დედამ თვალებით მანიშნა მიესალმე ადამიანსო
-ბატონი ნოე ხო? როგორი დამთხვევაა დღეს უკვე მეორედ ვხვდებით ერთმანეთს
ძალით გავუღიმე და მის პასუხს არ დაველოდე ჩემს ოთახში ავედი რომ ცოტა თავისუფლად ჩამეცვა
ჯინსის შორტი და თეთრი მაიკა ჩავიცვი ვიფიქრე წამოვწვები და დავისვენებ თქო დედა რომ შემოვიდა ოთახში
-რაარი ევა რა თავხედურათ მოიქეცი დედიკო არ შეგრცხვა მაინც? ადექი ეხლა და ჩამოდი ერთად უნდა ვივახშმოთ
-ვივახშმე მე უკვე დედა
-ევა ! სირცხვილია მამაშენის მაინც მოგერიდოს (გაბრაზებულმა გავიდა ოთახიდან და კარები ღია დამიტოვა) გელოდებით!
-მოვდივარ ჰოო მოვდივარ....

ქვევით რომ ჩავედი უკვე სუფრასთან ისხდნენ
-მეგონა მელოდებოდით (ვითომ უდარდელად გავიცინე და ნოეს პირდაპირ დავჯექი)
-ევა ევა (თავი გააქნია მამამ აქეთ იქეთ ალბათ იმის ნიშნად რომ შენგან არაფერი გამოვაო, არ ვიცი) ნოე გვიანია დარჩენილიყავი დღეს
-არა მამა რას ამბობ სახლში ოჯახს ხომ არ ალოდინებს
ჩემდაუნებურად წამომცდა და ახლა მართლა მივხვდი რომ ზედმეტი მომდიოდა ნოემ ჩანგალი ხმაურით დადო გვერდით და თვალებში შემომხედა
-არა დავით მართალია ევა ოჯახს ნამდვილად ვერ ვალოდინებ ჯობია დაგემშვიდობოთ.
ფეხზე წამოდგა და დედამ გაბრაზებულმა შემომხედა, მამასაც არ ჰქონდა მთლად კარგი მზერა
-რას ამბობ ნოე გევახშმა, ევას არ მიაქციო ყურადღება არეულია დღეს რაღაც
-არა არა ქალბატონო ნინა მართლა უნდა წავიდე

დედამ და მამამ ნოე გააცილა მე კი მშვიდად გავაგრძელე ვახშმობა
-ევა რასგავდა შენი საქციელი
ოთახში გაბრაზებული მამა შემოვიდა
-ცუდი ვთქვი მამა რამე?
-ძალიან მაწყენინე ევა
მეტი არაფერი აღარ უთქვამს და ოთახიდან გავიდა... ასეთი იყო მამა ძალიან თავისებური.. მივხვდი რომ დედაც რაღაცის თქმას აპირებდა მაგრამ არ ვაცადე
-გთხოოვ რა დედა მეც ვიცი რომ არ ვიყავი მართალი თქვენს თვალში მაგრამ ჩემი გადმოსახედით ყველაფერი სხვანაირადააა
თვალები ამიცრემლიანდა და ჩემს ოთახში წავედი დედა შემომყვა და გვერდით დამიჯდა
-მოუყევი დედას რა გაწუხებს და გათავისუფლდები... მითხარი ევა რახდება შენს თავს იმ ბიჭმა ხომ არ გაწყენინა რამე?
-რატი? რატი არაფერ შუაშია დე
-აბა რახდება ევა არ გინდა მითხრა?
-დამპირდი რომ როგორც დედა კიარა როგორც მეგობარი ისე მომისმენ და მამას არაფერს ეტყვი
-რათქმაუნდა დედი როდის იყო ჩვენი საუბარი სადმე დაგდგომია წინ... გადაუშალე გული დედას ჩემო პატარა
დედას ყველაფერი მოვუყევი, ნოეს ესემესებიც ვაჩვენე და თვითონ ჩემზე მეტად იყო გაკვირვებული
-მოიცა ნოე ხომ შენზე ბევრად დიდია დედი
-მეტი ვერაფერი გაიგე დე? (გამეცინა) ჰო დიდია დაახლოებით 10 წლით არვიცი ზუსტად მაგრამ რამნიშვნელობა აქვს მაგას დე მეტკინა იცი? მერე რაა რომ ერთად არ ვიყავით და დიდი ხანი არ არის რაც ვიცნობ.. აი აქ შიგნით (ხელი გულთან მივიდე) ძალიან მეტკინა... მისთვის არაფერს ნიშნავდა ჩვენი მესიჯები...
-გამაოცე ევა შვილო... არვიცი რაუნდა გითხრა, იქნებ ცოლი არც იყო ის გოგო? თან ხომ თქვი საპირფარეშოში მომაკითხა მერეო ცოლთან ერთად არამგონია ეკადრა სხვაზე ნერვიულობა
-არა დე... შენ არ იცი... არ იცი როგორ თბილად საუბრობდნენ და იცინოდნენ..
-კარგი კარგი... ვეცდები გავიგო უფრო მეტი ნოეზე დავითისგან, მე მაინც არ მგონია ნოე ამდენად არაკაცი რომ შენთვის გასართობად შემოეხედა ან რაიმე მსგავსი თუ ცოლი ყავდა... მოდი არ გვინდა ნოეზე საუბარი, მეორე ბიჭზე ვისაუბროთ რა ქვია? რატი ხო?
-ხო დე რატი... ძალიან თბილი ადამიანია, იცი რა ბედნიერი ვიყავი იქ? ძალიან დე
-დედი ერთმა როგორც არუნდა გატკინოს გული მეორე არ გამოიყენო იმისთვის რომ გაგამხიარულოს კარგი ?
-ჩემი თბილი დედიკო, მიდი მამასთან წადი ეხლა თორე ვნერვიულობ რომ გამიბრაზდა, ვიცი რომ თვითონაც ნერვიულობს და არ დატოვო მარტო დე

ფიქრებით დაღლილს მალევე დამეძინა, ალბათ მთელი დილა ვიძინებდი რომ არა ტელეფონის გაბმული ზარი, რომელიც ალბათ გაჩერებას არ აპირებდა.
-ალოო ევაჩკა გაიღვიძე?
-პირველი გავიღვიძე კი არა გამაღვიძე და მეორე თუ აუცილებელი საქმე არ გაქვს და ისე გამაღვიძე ჯობია არ დამენახო.
-საქმე მაქვს ევაჩკა არ გამითიშო, გზაში ვარ უკვე მამაშენმა დამიბარა გასაუბრებაზე მაგრამ შევთანხმდით რომ თუარ მოვეწონები მეგობრობის და ნაცნობობის გამო არ ამიყვანს ხოდა გამყევი რაა
-მამამ?
-ხო თან თუ ამიყვანა დამპირდა რომ შემიწყობს უნივერსიტეტში ხელს და შუადღის სმენიდან ვიქნები, გამყვები?
-კარგი მოდი ავდგები ახლა და ჩავიცმევ
ტელეფონი გავუთიშე და აბაზანისკენ წავედი ნახევრად მძინარე...

**
-ევააააა მოოვედიიიი
-ნუყვირი გოგო მზად ვარ
ოთახიდან გამოვედი და ჩავეხუტე, დედას დავემშვიდობეთ და მამას სამსახურში წავედით, გზაში ანასტასიას მოვუყევი ნოეს ვიზიტის შესახებ და ერთად ვფიქრობდით როგორ შემომერიგებინა გაბუტული მამა ... ‘უაზრო’ აზრით აჟიტირებულმა კი ანასტასიას ჩავკიდე ხელი და ყვავილების მაღაზიაში შევვარდი
-სად მიდიხარ გოგო რაგვინდა აქ (ბუზღუნით შემომყვა ანასტასია) ვაიმე არ მითხრა რომ ყვავილები უნდა აჩუქო ... რა გიჟი ხარ
გაეცინა მე კი გამყიდველს მივუბრუნდი და გავუღიმე
-გამარჯობათ ყველაზე ლამაზი თეთრი ვარდების ბუკეტი მინდა
გოგონამ საუკეთესო ამარჩევინა და ვიყიდეთ
-ბარათიც დაგვჭირდება
ანასტასიამ ბარათიც გამოართვა კალამი ამოიღო და მე მომაჩეჩა
-აბა აიღე და დაუწერე რასაც გული გეტყვის
გამოვართვი კალამი და ტექსტის წერა დავიწყე
„ჩემო ბუზღუნა მამიკო, ეს თეთრი ვარდები შენ მოგიტანე სინანულის ნიშნად, იმედია აპატიებ შენს ფერიას რომ გაწყენინა...ხედავ რა უაზრო წერილი გამოდის? მაპატიე რა მა ხო იცი რომ შენი წყენინება არცკი მიფიქრია, ბატონ ნოეს კი თუ ისურვებ შენთან ერთად მოვუხდი უხეშობისთვის ბოდიშს!... ( ეს ბოლო ისე დავწერე მა იმედია მართლა მაგას არ მთხოვ) მიყვარხარ „
სიცილით გადავიკითხე და კომპანიასთან მისულს ანასტასიას მივაჩეჩე ყვავილები
-ეხლა ადი ტასუნ ზევით თან გაესაუბრე და სანამ არ წამოხვალ არმისცე უფლება ნახოს ბარათი თორე ხოიცი რატიპია ბოდიშის მოხდა სირცხვილი არასოდესააო და მართლა ამიყვანს მოსაბოდიშებლად... გასაუბრებაზე წარმატებებიდა მალე ქენი იცოდე საათობით არმალოდინო აქ ...

**
-ქვევით რატომ ხარ?
არვიცი ნოე მოულოდნელად საიდან გამოჩნდა მაგრამ შემაშინა
-ნოე? ტასოს ველოდები ზევით არის, კარგია რომ გნახე გუშინდელზე მინდა გითხრა რომ ზედმეტი მომივიდა და ...
ვიფიქრე რომ გამაჩერებდა შუა ლაპარაკის დროს „არა ევა რა სისულელეა“ „ეგ არაფერი“ ან რაიმე მსგავსი სიტყვებით მაგრამ ეს ხომ ნოეა
-და რაა ევა?
-ბოდიში
ჩუმად ვუთხარი და ვიფიქრე გავივლი თქო აქვე ტასოს მოსვლამდე მაგრამ ნოემ არ გამიშვა
-ბოდიშს მიხდი სითავხედისთვის და ისევ იგივეს აკეთებ ... ნუთუ დაგაკლო ქალბატონმა ნინამ ზრდილობა (გამიღიმა და თვალებში შემომხედა, მე ვერაფერს ვეუბნებოდი)
-არა უბრალოდ დედამ კარგად მასწავლა რომ ცოლიან კაცებს უნდა ვუფრთხილდე
გაბრაზებულმა გავხედე რამაც მისი სიცილი გამოიწვია
-პატარა ... პატარა და ეჭვიანი ევა !
-მეჩვენება თუ დამცინი?? ან ეჭვიანობა რა შუაშია? თუ არ იცი გეტყვი რომ იმ ადამიანზე ეჭვიანობენ რომელიც უყვართ, რომელიც უყვართ გაიგე? მე კი შენს მიმართ მხოლოდ სიბრალულს ვგრძნობ, სიბრალულს რომ არ შეგიძლია ერთ ქალს დაჯერდე ეს კი კაცობა გგონია ალბათ არ შეგიძლია ცოლის ერთგული იყო, შვილი მაინც არ გეცოდება არ შეგიძლია ...
გაბრაზებულმა ისე დაუფიქრებლად მივაყარე არცმიფიქრია რა სისულელეს ვლაპარაკობდი...კიდევ გაგრძელებას ვაპირებდი მკლავში რომ მომკიდა ხელი და ისე მაგრად მომიჭირა ცოტაც და „შემოვემსხვრეოდი“
-რახან საუბარი დაიწყე არ ნიშნავს რომ ბავშვივით დაუფიქრებლად უნდა ისაუბრო...არასოდეს არ გაბედო და ჩემი ცოლ შვილი ცუდად არ ახსენო... არ გაბედო ევა !
საოცრად ცივი სიმშვიდით მითცრა, ვიფიქრე იფეთქებს სადაცაა თქო მაგრამ ადგილიდან ისე მოწყდა ვერაფრის გაანალიზება ვერ მოვასწარი...
„კიდე აქეთაა დიდგულზე? კიდე მევარ მტყუანი? „
ჩემთვის ვბრაზობდი ანასტასია რომ დაბრუნდა და გაკვირვებული მიყურებდა
-ჰეიი ევაჩკა მშვიდობა გაქვს?
-აზრზე ხარ ტასო? კიდე მევარ ცუდი.. კიდე მეე
ჩემდაუნებურად ამიცრემლიანდა თვალები და ანასტასიას ჩავეხუტე
-მე.. მე.. თვითონ
ვტიროდი და ვერაფერს ვეღარ ვამბობდი
-ჩუუ.. ჩუუ ჩემოლამაზო დამშვიდდი და მერე მომიყევი რა მოხდა
ტელეფონმა დაურეკა ტასოს და უპასუხა
„ხოო რატი ... არაფერს შენ რას შვები? ...ევას მამასთან ვიყავი ეხლა გასაუბრებაზე ვყავდი დაბადებული და... ჰოო გუშინ რომ გეუბნებოდი, მოდი მანქანით თუ ხარ... კარგი მოგწერ მისამართს გელოდები“
-რატი მოვა ეხლა და გაგვიყვანს სახლში, არ იდარდო ჩემო პატარა უთხარი შენს დაიკოს რამოცდა
ვეცადე ცოტა დავმშვიდებულიყავი, ტასოს მოვუყევი მოკლედ მომხდარის შესახებ და რატის მანქანაც გამოჩნდა, საიდანაც ღიმილით გადმოვიდა რატი და სანდრო
-ვავავა რა გოგოები ხოარ გაგვეთსნობით ლამასებო?
შორიდან დაიძახა სანდრომ და გვანიშნა გადმოდით გზის აქეთო
-არა რა ეს ბიჭი ნამდვილი პოზიტივია
სიცილით გადამიყვანა ბიჭებთან ტასომ როგორც შემეძლო ისე გავუღიმე ორივეს,
ტასომ არავინ არ დამასწროსო და წინ დაჯდა
-კარგად ხარ?
კარები გამიღო რატიმ და ჩუმად მკითხა თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე,
ის ის იყო მანქანაში უნდა ჩავმჯდარიყავი ფეხი რომ ამიცურდა და რატის მკლავებში მოვექეცი, სწორედ ამ დროს დავინახე ჩვენს მოპირდაპირე მხარეს მდგომი ნოე მაგრამ არ შევიმჩნიე
-მაპატიე რატი
-არა რაა ამ გოგოს სიარული უნდა ვასწავლო (ჩემი კარგად ყოფნით დამშვიდებულმა დაიძახა ანასტასიამ )
-ბოდიში კინაღამ შენც წაგაქციე
უხერხულად გავხედე რატის და სანდროს გვერდით დავჯექი..
-გოგოებო გეჩქარებათ თუ დავჯდეთ სადმე ?
-მაპატიეთ მაგრამ მე სახლში უნდა წავიდე
ჩუმად ვთქვი და გზისკენ გავიხედე (ჩემი ჩვევაა როცა მანქანაში ვზივარ სულ გზას ვუყურებ)
-ეე.. კარგი რა ევა რაპონტია ტოო
უკმაყოფილება გამოთქვა სანდრომ და აბუზღუნდა
-ასე მირჩევნია კარგი? არ გეწყინოთ
რატი ჩუმად იჯდა საჭესთან და არაფერს ამბობდა, ანასტასიამ იცოდა რომ ახლა მარტო ყოფნა მსურდა სანდრო კი ‘ჯუჯღუნს’ არ ამთავრებდა, პირველი მე დამტოვეს სახლში მერე ანასტასიას წაიყვანდნენ... სახლში შევედი, ის ის იყო ოთახში უნდა შევსულიყავი დედა რომ მოვარდა და ჩუმად მითხრა უნდა დაგელაპარაკოო
-ჩემს ოთახში ავალ ცოტახანში და ამო
შუბლზე ვაკოცე და მამასთან შევედი სამყოფ ოთახში
-მაა ისევ მიბრაზდები?
მამას არაფერი არ უთქვია და არც მე დამიძალებია საუბარი
-კარგი როგორც გინდა...
ჩემს ოთახში მივდიოდი რომ წამოდგა და გამაჩერა
-ევა მოხდა რამე?
-არაფერი რაუნდა ხდებოდეს?
-არაფერი?
-არაფერი მამა
პასუხს აღარ დავლოდებივარ და გამოვედი ოთახიდან, დედა ვერსად ვიპოვე და მივხვდი რომ უკვე ჩემს ოთახში იქნებოდა ასული
-შემოდი შემოდი მალე
თითქმის ძალით შემიყვანა ოთახში და კარები მოხურა.
-მოდი მოდი დედიკო რაუნდა მოგიყვე.
-რახდება დე კარგად ხარ?
-კი კი.. მოკლედ ნოეს პატარა გოგო ყავს რომელიც ახლახანს გახდა 5 წლის
-დე არ მაინტერესებს ეგ ადამიანი
მინდოდა შეეწყვიტა მასზე საუბარი მაგრამ როდის იყო ქალბატონი ნინა ჩემს ჭკუაზე დადიოდა
-დაჯექი და მომისმინე, ის გოგო რომელიც რესტორანში ნახე სავარაუდოდ მისი და იქნებოდა
მიხვდა რომ რაღაცის თქმას ვპიარებდი და ხმა გამაჩუმა
-მომისმინე თქო, მართლაც ყავდა ნოეს ცოლი, ძალიან ლამაზი გოგო ყოფილა მაგრამ სამწუხაროდ 4 წლის უკან, ავტოავარიას ემსხვერპლა.
-მოიცა ანუ
დავიბენი და ხმას ვეღარ ვიღებდი... დილანდელი დიალოგი გამახსენდა და მხოლოდ ახლა მივხვდი თუ როგორ ძალიან შევტოპე.
-ნინააა
მამას ხმა გავიგონეთ ქვევიდან და დედა საჩქაროდ წამოდგა ფეხზე
-ჩავალ დედიკო მამაშენთან სადილი უნდა გავუმზადო და მერე გავაგრძელოთ საუბარი...

---
არვიცი როდის ჩამეძინა რომ გავიღვიძე 3 საათი იყო შუაღამის და აღარ ვიცოდი რა მექნა, ძილით არ მეძინებოდა, როგორც ყოველთვის ისევ სოციალურ ქსელს ვეწვიე, როგორც ჩანს არც ანასტასიას ეძინა და მომწერა
„გაგეღვიძა თუ ვერ დაიძინე?“
„გამეღვიძა ტასი შენ?“
„მე ვერ დავიძინე“
„რატომ ??? „
„აუ გოგო რაღაცნაირად ვარ“
„რანაირად?“
„ერთი ბიჭი მომწონს მგონი“
„ვაიმე ტას რა შორიდან უვლი მითხარი ნუ დამტანჯე“
„მომისმინე დედა მოდის მგონი და გონია რომ მძინავს, გავედი დავხუროო ლეპტოპი და ხვალ ყველაფერს გეტყვი შენთავსფიცავარ“
„მოიცა გოგო მომწერე ბარემ და გადი.
აუ ტასოო...
ოოოხ... კარგი ტბილი ძილი“
გავიდა ანასტასია და ვფიქრობდი ვინ შეიძლება მოწონებოდა ტასოს
ბევრი მატარა ფიქრებმა იქეთ აქეთ მაგრამ ფაქტია სანამ ტასოს არ ვნახავდი ვერაფერს გავიგებდი.

-ევა ორი საათია გაიღვიძე უკვე
-დეე რატომ მაღვიძებ?
ბუზღუნი დავიწყე და საბანი გადავიფარე თავზე
-ადე დედიკო ნამცხვარი გავაკეთე , ხვალიდან სწავლა გეწყება და ასე აპირებ შენ? თან ტასიკოა მოსული და გელოდება
ტასოს ხსენებაზე უცებ ავდექი გამოვფხიზლდი და პიჟამოთი ჩავირბინე ქვევით
-რაიყო გოგო მოგსდევს ვინმე ?
გამიცინა ტასომ და ნამცხვრის ჭამა გააგრძელა
-ნუ დამმართე გოგო ნერვოზი მითხარი ვინ დაიპყრო შენი გული
-რატიმ
ჩუმად თქვა და მეც გავჩუმდი... ვიფიქრე რომ მომესმა
-რატი? ხო მაგრამ .. მასაც მოწონხარ?
-არა ევ მან არაფერი იცის... იცი როგორ ვარ ეს დღეებია? საშინლად... თან მგონია რომ ვიღაც მოსწონს ... არ ვიცი რა გავაკეთო
-როდის მერე ? ან მე რატომ არაფერი მითხარი აქამდე?
ტასო რაღაცის თქმას აპირებდა მაგრამ დედა შემოვიდა ოთახში და გაჩუმდა
-გოგოებო ხომ დალევთ ყავას?
-ნინა დეიდა იმდენიხანია შენი გაკეთებული ყავა არ დამილევია დიდი სიამოვნებით დავლევ
-უი დედიკო შენი ტელეფონი რეკავდა
ტელეფონი მომცა და ტასოს მიუბრუნდა
-ნალექიანი თუ უნალექო?
-იყოს ნალექიანი თუარ გაგაწვალებთ
ტელეფონს დავხედე და რატისგან 3 გამოტოვებული ზარი იყო
-ეხლავე მოვალ
ოთახიდან გამოვედი და რატის ნომერზე დავრეკე
-რატი მირეკავდი?
-კი ევა როგორ ხარ?
-მადლობა კარგად შენ?
-მინდა რომ გნახო ცოტახნით, თუ გცალია რათქმაუნდა
მაშინვე ანასტასიას სიტყვები გამახსენდა ძალიან დავიბენი, რა უნდა მეთქვაა? ღმერთო რა საშინელ სიტუაციაში ვარ
-არა რატი სამწუხაროდ არ მცალია ბოდიშს გიხდი
ვეცადე უხეშად არ გამომსვლოდა
-იმდღეს ტიროდი... ხომ ყველაფერი რიგზეა?
-კი კი... ძალიან დიდი მადლობა ყურადღებისთვის
-კარგი ევა დროებით... უბრალოდ იცოდე რომ თუ რაიმე დაგჭირდა შეგიძლია დამირეკო რა დროც არ უნდა იყოს
-მადლობა რატი ... დროებით
ტელეფონი გავუთიშე და ლამის მეტირა ისე ვიყავი
-ევა არ მოხვალ?
ოთახიდან გამომძახა ტასომ, ვეცადე დავმშვიდებულიყავი და ღიმილით დავბრუნდი მათთან
-ვინ იყო?
იქედან გამომდინარე რომ არავინ მირეკავდა და არავის ვურეკავდი ვერ მივხვდი რა უნდა მეთქვა, ვერ ვეტყოდი რომ იცი რაა ტასო ბიჭი რომელიც შენ მოგწონს მე მირეკავს და შეხვედრას მთხოვს თქო და უნებურად ყველაზე დიდი სისულელე წამოვროშე
-ნოე იყო
-ნოე? (დედამ და ტასომ ერთად გაიკვირვა რამაც მე უფრო დამაბნია) რა უნდოდა?
-რაო და ... არაფერი... უბრალოდ მომიკითხა
-დარწმუნებული ხარ? (ეჭვით მომიბრუნდა ანასტასია)
-რათქმაუნდა
ისე დამაჯერებლად ვთქვი რომ ცოტაც და მეც დავიჯერებდი საკუთარ სიტყვებს
-კარგი კარგი ... მოკლედ გავიქეცი ეხლა, ორიწუთით შემოვირბინე აქვე ვიყავი, დილას შეგეხმიანები
ტასიკო გადავკოცნე და ოთახში დავბრუნდი დედა მომიახლოვდა და მხარზე დამადო ხელი
-დე რა მოხდა? შეგატყვე რომ რაღაც არ არის რიგზე
-საშინლად ვარ დე (თვალები ამიცრემლიანდა და ჩავეხუტე)
-რახდება ევა?
-ბიჭს რომელიც ტასოს მოსწონს მე მოვწონვარ.. არ ვიცი რა ვქნა დე
-იცის ტასომ ?
უარყოფის ნიშნად თავი გავიქნია და უფრო ჩავეხუტე
-დედი ხომ იცი რომ უნდა უთხრა?
-ვიცი.. ვიცი მაგრამ როგორ .... ან რავუთხრა
-როგორცკი შეძლებ დედას სიხარულო.. არ გადადო ეგ საქმე, ვერ დაუმალავ.... ევა იმედია იმ ბიჭის მიმართ არაფერს გრძნობ ხო? (შეშინებულმა მკითხა თითქოს გამოერკვიაო)
-მომწონს მასთან ყოფნა, საოცრად სერიოზული და ნორმალურად მოაზროვნეა, მაგრამ ეგ არარი პრობლემა... ჩემი თავი ჯანდაბას დე ტასოს რა ვუყო?
-წადი დედი გამოიძინე და დამშვიდდი...ხვალ ვილაპარაკოთ ამ თემაზე.

არ ვიცი როდის დამეძნა მაგრამ დილას რვაც არ იყო რომ გამეღვიძა, უნივერსიტეტში წასვლა ისე მიხაროდა მალევე გავემზადე და ტასოს მოლოდინში დავდიოდი წინ და უკან... ვერ მოვითმინე და დავურეკე
-ტასუნა რაშვები?
-რავიცი გოგო ისე მიხარია დღევანდელი დღე თითქოს პირველად მივდიოდე უნივერსიტეტში (გაეცინა) მზად ხარ შენ?
-კი კი... გამოვიდე??
-არა ჯერ მე სანდრო და რატი გამოგივლით 5 წუთში და დაგირეკავ
„აუცილებლად ვეტყვი უფალო... აუცილებლად ვეტყვი“
ტასოს მოსვლამდე გუშინ მორჩენილი ნამცხვარი ვჭამე და დედას მაცივარზე წერილი დავუტოვე
„არ გაგაღვიძე დე... როგორცჩანს მამა ისევ მებუტება, გადაეცი რომ ბუტიაც მიყვარს.
P.s _ შენ არ იეგოისტო ყველაზე კარგი მყავხარ <3 „

ანასტასიამ მომწერა და ქვევით ჩავედი
-როგორ ხართ?
სამივე გადავკოცნე და უკან დავჯექი
-კარგად ევაჩკა შენ?
გამიცინა სანდრომ და გვერდით მომიჯდა
-რავიცი ნორმალურად... ეს ევაჩკა ქალბატონმა გასწავლა ხო?
ვითომ სიბრაზით გავხედე ანასტასიას და ყველას გაგვეცინა... უფრო სწორად რატიმ მხოლოდ გაგვიღიმა
უნივერსიტეტში მალევე მივედით, გავიყავით მე და ტასო სხვა აუდიტორიაში მივდიოდით რატი და სანდრო სხვაში, წასვლისხანს რატი მომიახლოვდა და ხელში პატარა ყუთი ჩამიდო და ჩუმად მითხრა
-სწავლის დაწყებას გილოცავ ევა
ვერაფრის თქმა ვერ მოვასწარი ისე გაბრუნდა და წავიდა... ანასტასიასგან შეუმჩნევლად ჩავდე საჩუქარი ჩანთაში და ვეცადე არაფერი შემმჩნეოდა..

**
ყველაფერმა იმაზე კარგად ჩაიარა ვიდრე წარმოდგენა შემეძლო... გვახარეს რომ ხვალიდან ცნობილი ფსიქოლოგი ჩაგვიტარებდა ლექციებს რამოდენიმე თვის განმავლობაში...
სახლში როგორცკი მივედი ჩანთიდან რატის მოცემული საჩუქარი ამოვიღე და გავხსენი, შიგნით საოცრად ლამაზი კულონი იდო... ერთადერთი რაც გავაკეთე ის იყო რომ ტასოს მივწერე
„ხვალ აუცილებლად უნდა დავილაპარაკოთ“
‘“ნუ მაშინებ რა ხდება?“
„საშიში არაფერია ხვალ ვისაუბროთ... უყვარხარ ევას“
„ევა ხომ კარგად ხარ? გინდა მოვიდე?“
„არა საჩქარო არაფერია... ხვალ ლექციების მერე გავისეირნოთ და ვისაუბრებთ თან“
„კარგი ლამაზო გაკოცე, ანასტასიას ბედნიერების წყარო ხარ ^_^“
„ჩემი მეტიჩარა... დროებით“

ტელეფონი გადავდევი და სამზარეულოში ჩავედი, როგორც ჩანს მამა სახლშია მივედი და გვერდით დავუჯექი, არაფრის თქმა არ ვაცადე
-მა უბრალოდ მომეხვიე კარგი? და აღარასდროს გამიბრაზდე
-ევა იციი არ მომწონხარ ეს დღეებია
-ყველაფერმა ერთად იმოქმედა ალბათ... არცმიფიქრია შენი წყენინება მა... ბოდიში
-კარგი მაგრამ მეტჯერ სამსახურში ყვავილები არ გამომიგზავნო მთელი ოფისი ჩემს ყვავილებზე საუბრობდა ნეტავ ვის მიართვესო
გამიცინა და მაგრად მიმიხუტა.... საოცარი მყავს...
დედა ნათლიასთან იყო წასული და გვიან მიაკითხავდა მამა როგორც შეთანხმდნენ ჩვენ კი მთელი საღამო ერთად გავატარეთ, ჭადრაკის ვთამაშობდით და როგორც ყოველთვის ახლაც მომაგებინა, შემდეგ ფილმს ვუყურეთ და ვერც გავიგეთ როდის ჩამეძინა...
დილას ჩემს ოთახში საბანში გახვეულს გამეღვიძა... გამეღვიძა და მივხვდი რომ ვაგვიანებდი... როგორ წამოვდექი და მოვემზადე არ მახსოვს, აზრზე რომ მოვედი მე და ანასტასია უკვე 10 წუთის დაგვიანებით ვიდექით აუდიტორიის კარბთან და ვფიქრობდით დაგვეკაკუნებინა თუ პირდაპირ შევსულიყავით
-ჯობია დავაკაკუნოთ მაინც ზრდილობის ამბავია
ტასომ სამჯერ მიაკაკუნა კარებს და შეაღო ... აუდიტორიაში დირექტორი იყო და ლოგიკურად ლექტორი რომელიც ზურგით იდგა, კარების ხმაზა ორივე შემობრუნდა,
-გოგონებო პირველივე დღიდან დაგვიანება არ არის ლამაზი, მითუმეტეს თქვენი ლექტორი ვერ არაპუნქტუალურ ადამიანებს, დაბრძანდით თქვენს ადგილებზე...
ანასტასიას რომ არ მოვეფხიზლებინე და წავეყვანე მერხისკენ ასე დავრჩებოდი გაშეშებული
-გოგონებო ვისაუბრე უკვე ამიტომაც თქვენს გასაგონად მოკლედ ვიტყვი, გაიცანით ფსიქოლოგიის მოწვეული ლექტორი ნოე საღლიანი
აუდიტორიაში საოცარი სიჩუმე იყო... როგორც ჩანს დილას ისე ვჩქარობდი ტელეფონისთვის ხმის გათიშვა დამვიწყებია და როცა ნოე საუბრის დაწყებას აპირებდა ზუსტად მაშინ მომივიდა შეტყობინება, სიჩუმეში ჩემი ტელეფონის ხმა მოულოდნელი ყვირილივით გაისმა და უნებურად ყველამ აქეთ გამოიხედა, შემრცხვა მაგრამ ვეცადე არაფერი შემემჩნია.
-მეგობრებო პირველრიგში რაც მინდა გთხოვოთ, ერთმანეთის პატივისცემა ვიქონიოთ და ეს რამოდენიმე საათი რაც აქ უნდა გაატაროთ ტელეფონზე მეტად ლექციისკენ იყოთ ორიენტირებულები...
-ევა არ შეიმჩნიო გაატარე ვითომც არაფერი უთქვია
ანასტასიამ ჩუმად ჩაილაპარაკა და ვხვდებოდი რომ ჩემზე არანაკლებად იყო გაბრაზებული
პირველი ორი ლექცია ნოესი გვქონდა, რამოდენიმე სხვა ლექტორებიც გავიცანით და ბოლო ლექციის მოლოდინში უნივერსიტეტის ეზოში ჩამოვჯექით მე და ტასო რომელიც ისევ ბრაზობდა
-აზრზე ხარ ბიჭი რა ნაგლია?
-გამოდი აქეთ დადექი ძვლივს მზე მომეფიცხა და ნუ მეძველბიჭები თუ ქალი ხარ (გამეცინა)... ის ილაპარაკოს რაც სურს მე არ მივაქცევ ყურადღებას, უბრალოდ ბავშვებთან მართლა შემრცხვა რადგან ჩემი ტელეფონის ხმიდან გამომდინარე წამოვიდა ეგ სიტყვები
-გოგო ვინმოგწერა მართლა თუღირდა ამხელა ამბად
სიცილით გამომართვა ტელეფონი და მალევე დასერიოზულდა
-რატი... რატი რატომ გთხოვს რომ შეხვდე??
საოცრად დაბნეული და ამავდროულად ანერვიულებული იყო
-ტას...
ახსნას ვაპირებდი როცა სიტყვა გამაწყვეტინა თავზე მოიკიდა ორივე ხელი თიქოს არ სურდა იმის მოსმენა რაც მას უნდა ეთქვა
-ღმერთო... ღმერთო რა სულელი ვარ... როგორ ვერ მივხვდი რომ სულ შენზე მელაპარაკებოდა, როგორ ვერ მივხვდი რომ სულ ევა-ევა ეკერა პირზე, ევა საოცრად ლამაზია... ძალიან კარგი მეგობარი გყავს... ევას საოცარი თვალები აქვს.. ევა წყალივით სუფთაა ..... რატი რომელიც ისედაც ორ სიტყვას ძვლივს აბამს ხოლმე ერთმანეთზე, მხოლოდ შენზე საუბრობდა და შენთან მივყავდი ყველა დიალოგის ბოლოს.. მე კიდე .... ღმერთოოო
ანასტასიას ცრემლები მოდიოდა უკვე და არ ვიცოდი რა მექნა ერთადერთი რაც შევძელი მივედი და ჩავეხუტე
-მაშინაც ზუსტად ასე იყო ევა... რამოდენიმე წლის უკანაც იმ ბიჭმა აგირჩია რომელიც მე მიყვარდა... მაგრამ ლევანი და რატი რითი განსხვავდებიან იცი? ლევანმა მარტივად შეგეშვა, რატიმ კი თუ დაინახა რომ მის მიმართ ოდნავ სიმპატია მაინც გაქვს თავს არ დაგანებებს... თუ დაინახა რომ მისმა თუნდაც ერთმა სიტყვამ ბედნიერება მოგიტანა არ შეგეშვება... ასეთია რატი სწორედ ამიტომ ავირჩიე ის.. მაგრამ ასე რატომ ხდება? რატომ მაინც და მაინც შენ? ან რა გულმა გიქნა რომ არაფერი მითხარი? არ შეგეძლო გეთქვა რომ ერთმანეთს ხვდებოდით?
-ასე არ არის ჩვენ მხოლოდ ერთ....
-არაფერი თქვა გთხოვ... ახლა არაფერი მითხრა თორემ გულს გატკენ ვიცი...
რა დამემართა? სიტყვებით ვერ აგიღწერთ, თავი საოცარ უსუსურ ადამიანად ვიგრძენი... რა უნდა მექნა? ერთადერთი რაც შევძელი რამოდენიმე სიტყვის ერთმანეთზე გადაბმა იყო
-მაპატიე ტასო.. მაპატიე რომ მეორედ ვხდები შენი უბედურების მიზეზი...
ანასტასიას მოვშორდი, სკამზე დადებული ჩემი ჩანთა ავიღე და იქვე მდგომი სანდრო დავინახე, რომელიც ძალიან აღელვებული იყო, როგორც ჩანს ყველაფერი გაიგონა...
ის ის იყო უნივერსიტეტის ეზოდან უნდა გავსულიყავი სანდრო რომ დამეწია
-ევა
-მასთან დარჩი გთხოვ, ახლა მას უფრო სჭირდები
ზურგით შევბრუნდი რომ თვალს მომდგარი ცრემლები არ დაენახა
-არაფერზე იდარდო გესმის ? შენ არაფერი დაგიშავებია... არ გაბედო და არ იფიქრო რომ რაიმეში მტყუანი ხარ, შენ არაფერი გაგიკეთებია იმისთვის რომ რატის შეყვარებოდი.. ის ანასტასიას მუდამ დასავით უყურებდა, რატი კი ის კაცი არ არის გოგოს ერთ დღეს დობაზე ესაუბროს და მეორე დღეს გრძნობებზე, შენ რომ არა მაინც სხვა გამოჩნდებოდა მის ცხოვრებაში... ის ასეთია გოგოს მიმართ გრძნობები თუ აქვს თავიდანვე ამჟღავნებს... მისთვის არ არსებობს მცნება „ვმეგობრობდით და ჩვენდაუნებურად მოხდა ყველაფერი“
თავს ვეღარ ვიკავებდი ვტიროდი სანდრომ შემომაბრუნა და ჩამიხუტა
-შენ ძალიან კარგი ხარ... ამიტომაც აგირჩია რატიმ
-არ მოშორდე გთხოვ კარგი? მასთან იყავი თუ გაქვს დრო
-აბა რასვიზამ ტო .. შენ არაფერზე იდარდო
უნივერსიტეტის ეზოდან გამოვედი... ტაქსი გავაჩერე და სახლში წავედი..

სახლში როგორც ჩანს არავინ იყო, ჩემს ოთახში შევედი და წამოვწექი
ახლა რა უნდა მექნა? მართალია ანასტასია, მისთვის თავიდანვე უნდა მეთქვა და იქნებ ყველაფერი სხვაგვარად მომხდარიყო... უკვე საღამო იყო კარების ხმა რომ გავიგე ალბათ დედა მოვიდა თქო გავიფიქრე და არ ავდექი... ცოტახანში ფეხის ხმა გავიგე, დედას კითხვების ასარიდებლად თვალები დავხუჭე რომ თითქოს მეძინა...
-მაპატიე ნერვებს ავყევი... შენ არაფერ შუაში ხარ, შენ არც მაშინ ყოფილხარ ჩემი უბედურების მიზეზი და არც ახლა ხარ... მიზეზი მხოლოდ მე ვარ, ყოველთვის არასწორად ვირჩევდი ადამიანებს, მაშინ 11 კლასში როცა ვიყავი ბევრად უფრო მეტად მეტკინა ვიდრე ახლა იცი რატომ? ლევანი ის ადამიანი იყო ვინც პირველად შევიყვარე... რატი მომწონს... ძალიან მომწონს მაგრამ ეს ჩემი შეცდომაა რადგან ამით მე მისი ჩემდამი შემოთავაძებული და-ძმობა დავანგრიე... მე თავიდანვე ვიცოდი რომ ამას გაგრძელება არ ექნებოდა... არ ვიცი შენ რას გრძნობ რატის მიმართ მაგრამ არ მინდა რომ იგივე შეცდომა დავუშვა რაც წლების წინ... თუ მოგწონს რატი... თუ მასთან გინდა ურთიერთობის ცდა მე არ მინდა თქვენს შორის ბარიერი ვიყო... მაპატიე კარგი? ვიცი რომ გინდოდა თქმა, ვიცი რომ დღეს სწორედ ამ თემაზე უნდა გვესაუბრა
ვიწექი და ვტიროდი, ხმას ვერ ვიღებდი ანასტასია მოვიდა და ზურგიდან მომეხვია
-ხომ მაპატიებ დღევანდელს?
გადმოვტრიალდი და სახეზე ჩამოვუსვი ხელი
-შენ საპატიებელი არაფერი გაქვს... ის ყველაფერი რაც თქვი სიმართლე იყო
-მოდი ეს თქემა აღარ გვინდა კარგი?
-კარგი
-იციი რომ წახვედი ნოე შემხვდა
-მერე რაო?
-რავიცი არაფერი თემის გადასატანად გითხარი
სიცილით მითხრა და მეც გამეცინა
-იციი მაინტერესებს
-რა გაინტერესებს? (ღიმილით ვკითხე)
-რასგრძნობ ნოეს მიმართ
-არვიცი... მართლა არ ვიცი
-და რატის?
თვალებში მიყურებდა და ვერ მივხვდი რა უნდა მეთქვა
-ხომ თქვი რომ თემა შევცვალოთო?
-გულწრფელად მითხარი რასფიქობ
-არაფერს ტასო რაუნდა ვიფიქრო
თვალები მოვაშორე საწოლიდან ავდექი და ნერვიულად გავხედე
-გულწრფელად თქო ევა
-რაა ტასო რა გითხრა ის რომ კარგად ვგრძნობ თავს რატისთან? ის რომ მასთან საოცრად დაცულად ვარ და არვფიქრობ გარეთ რახდება? მხოლოდ ერთელ ვიყავით ერთად მაგრამ საოცრად რომ დამამახსოვრა თავი ის გითხრა? თუ იმის მერე რაც გავიგე რომ რატის მიმართ გრძნობები გაქვს თავს საშინლად რომ ვგრძნობ?
ანასტასია ადგა და ჩანთაში რაღაცის ძებნა დაიწყო, მალევე ამოიღო ჩემი ტელეფონი და მომცა
-აჰა გამომართვი რატიმ დაგირეკა და მოგწერა არაერთხელ
-ვერ გავიგე ასე რატომ იქცევი... ვერ გავიგე რა გინდა რომ გავაკეთო.. რატიმ მომწერა არა? აი რატი
ტელეფონი გამოვართვი და კედელს ვესროლე
-აი რატი ანასტასია ... შენიაზრით შევიცვალე? ისევ ის ევა ვარ რაც მეცხე კლასში ვიყავი... როგორც მაშნ არ შემეძლო ლევანთან ურთიერთობის ცდა ისევე არ შემიძლია ახლა... როცა ვიცი რომ ბიჭი მოგწონს თუნდაც შენ არანაირი შანსი არ გქონდეს შევძლებ მასთან ურთიერთობის აწყობას? კარგი ვთქვათ მე შევძელი და დავივიწყე ყველაფერი, შენ ტასო?? შენ შეძლებ რომ ისე გვიყურო მე და რატის ერთად ვითომც არაფერი? შეძლებ ამიტანო მის გვერდით? თუ როგორც ადრე ისევ დამიმალავ შენს გრძნობებს და დღიურში გადაიტან... მერე კი ერთ დღეს თუ გამიმართლებს ვიპოვიი დღიურს და ყველაფერი ხელახლა დამემხობა თავზე
საოცრად გაღიზიანებული ვიყავი და ვერც კი მივხვდი რომ ბოლოხმაზე ვყვიროდი, შემიძლია დავიფიცო რომ ტასოს ასეთი არასოდეს ვუნახივარ
-დამშვიდდი ევა გთხოვ.. მე უბრალოდ... მე შევძლებ და იცი რატომ ??? გითხარი და ისევ გიმეორებ არ მიყვარს რატი არაა... უბრალოდ მისი სისხვანაირე მიზიდავდა, უბრალოდ ლევანს ჰგავს ძალიან... შენ ხომ მაინც იცი არაა... შენ ხომ მაინც იცი რომ ერთადერთ იყო ლევანი ვინც ვერავის შევადარე, ხოდა რატიში ლევანს ვხედავდი, მის ხასიათებს... მისი სიფიცხე, გემოვნებაც მისნაირი ჰქონია ხედავ?? მანაც შენ აგირჩია მაგრამ ახლა მართლა არ მტკივა..გეფიცები ევა... რატომ არ გინდა დამიჯერო... მე წავალ წავალ და გთხოვ რომ დაფიქრდი, თუკი მასთან გინდა მიეცი თავს ბედნიერების საშუალება, ხუთი თითივით გიცნობ შენ და ხუთი თითივით ვიცნობ რატისაც მას შეუძლია ბედნიერი გაგხადოს...
ანასტასია წავიდა და მარტო დავრჩი... ნერვებისგან მინდოდა მეყვირა და ვიყვირებდი კიდეც ალბათ ოთახში მამა რომ არ შემოსულიყო
-ევა რა ხდება ანერვიულებული ხარ... ანასტასიაც ტირილით გავიდა გარეთ
-ჩამეხუტე რა მაა
დავიჩურჩულე და აცრემლებულმა მოვეხვიე მამას


არმინდოდა დღეს ლექციაზე წასვლა, ვიცოდი გუშინდელი ამბების მერე არც ანასწასია იყო წამსვლელი და სახლში მივაკითხე, კარები ღია იყო და შევედი, არც სამყოფ ოთახში და არც სამზარეულოში არავინ იყო, ამიტომ პირდაპირ ანასტასიას ოთახისკენ წავედი, როგორც ჩანს ანასტასია აბაზანაში იყო და ვფიქრობდი რა მომეფიქრებინა ‘სამაიმუნოდ’ , სააბაზანოს კარებზე დაკიდულ ხალათს და პირსახოცხ რომ მოვკარი თვალი ეშმაკურად ჩამეღიმა და ორივე ოთახში შემოვიტანე... ანასტასიას ბუზღუნის ხმა მალევე გავიგე და ფარდის უკან დავდექი
-სულ როგორ უნდა დამავიწყდეს პირსახოცი რანაირი ადამიანი ვარ?
ტრუსის ამარა შემოტანტალდა ოთახში სველი თმებით... ჩემს დანახვაზე შიშისგან ხმამაღლა დაიკივლა და მკერდზე ხელი აიფარა, სიცილი ვერ შევიკავე და გამოვედი
-შეენ.... ასე არა ევა??? ოოოხ... როგორ შემაშინე ადამიანო გული არ გაქვს?? მოიცა შენ დამიმალე არა პირსახოცი და ხალათი???
ისევ ვიცინოდი და ბალიში მესროლა
-საზიზღარო
პირსახოცი მოვაფარე და ჩავეხუტე
-ძალიან მომენატრე და აღარასოდეს აღარავის გამო აღარ ვიჩხუბოთ.. დავივიწყოთ რაც იყო
-მე უკვე აღარც მახსოვდა (გაეცინა) მაგრამ იცოდე ამ შიშს არ გაპატიებ, თამაში გინდა? კიბატონო 1:0 შენს სასარგებლოდ მაჩაბელის ასულო
-არგირჩევ ტასიკო
საჩვენებელი თითი გავუქნიე აქეთ იქეთ და თვალები დავიწვრილე
-ხოარ შეშინდი ჩიტო? ... წამო ქვევით იციი გუშინ დედამ შენი საყვარელი მარწყვის ტორტი გამოაცხო და მაცივარში გველოდება
ჯერ ტორტი მივირთვით შემდეგ ფილმს ვუყურეთ და აღარ ვიცოდით რა გვექნა
-უი მართლა რა გამახსენდა მამასთან რომ იყავი გასაუბრებაზე არ დაგირეკა?
-არა ევაჩკა იმკვირაში დაგირეკავო და...
-ხოდა წამო თავი შეახსენე
-არა გოგო უხერხულია
-ოო კარგი რაა... წამო თან ფულიც მინდა, გამოვართვათ და მერე სადმე კარგად ჩავსკდეთ არ გინდა
ვიცოდი რომ გაჭრიდა ტასო ხომ ის ადამიანია სულ რომ ჭამს და მაინც არაფერი ეტყობა... მალევე მოწესრიგდა, ტაქსი გამოვიძახეთ და წავედით
-ისე მართლა რომ ამიყვანოს რამაგარი იქნება არა?
-ასე ძალიან გინდა ტას?
-აი რაღაცნაირად მინდა რომ დაკავებული ვიყო, მომწონს საქმიანი იმიჯი
საუბარში ისე გავერთეთ ვერც კი მივხვდით რომ მივედით
-გოგონებო ხომ სწორად მოვედი? (ეჭვით გვკითხა ტაქსის მძღოლმა)
-დიახ დიახ.. აი ინებეთ
ფული გავუწოდე და მანქანიდან გადმოვედით
-ხურდა დაიტოვეთ
გავუღიმე და კარები დავკეტე..

მამას მდივანმა დანახვისთანავე გამიღიმა
-გოგოებო ბატონი დავითი გასულია, მალევე დაბრუნდება
-შიგნით დაველოდებით
უხეშად უთხრა ანასტასიამ ხელი მომკიდა და კაბინეტში შემიყვანა
-რამგაგაგიჟა გოგო (გაკვირვებულმა ვკითხე)
-არ მომეწონა
ორივეს გაგვეცინა როცა ბავშვის ნაზი ხმა გავიგონეთ
-თქვენ ვინ ქალთ?
მე და ანასტასიამ იქეთ აქეთ მიმოვიხედეთ მაგრამ ვერავინ დავინახეთ და ერთმანეთს გაოცებულები ვუყურებდით
-აქ ვალ
კისკისით გამოძვრა პატარა გოგო მაგიდის ქვევიდან და წინ დაგვიდგა
-ალ მეტვით ვინ ქალთ?
-შენ ვინ ხარ პატარა მეტიჩარავ
დავიხარე და ლოყაზე მოვუსვი ხელი
-მე ნია ვალ... დათო ძიამ მითლა ლო თუ ვინმე მოვიდოდა სემეძლო მე მიმეგო და მე ვიკო დილექტოლი ასე ლომ მითალით ვინ ქალთ და ლა გინდათ
-გოგო ამას მისით ლაპარაკობს ასე დალაგებულად თუ კარნახობს ვინმე (სიცილით გადმომილაპარაკა ჩუმად ანასტასიამ მეც გამეცინა და ისევ ბავშვს მივუბრუნდი)
-მე დათო ძიას შვილი ვარ ეს ლამაზი გოგო კი ჩემი მეგობარია... აქ მარტო დაგტოვა დათო ბიძიამ? (გამიკვირდა რადგან ვერაფრით დავუშვი გონებაში რომ ასე პატარა ბავშვი შეიძლებოდა მამას მარტო დაეტოვებინა... ან საერთოდ ვინ არის ეს ბავშვი? უნდა ვაღიარო საოცრად ლამაზი კია ქერა თმებით პატარა ცხვირით და ცისფერი თვალებით)
-ალა ცემმა მამიკომ მომიკანა, მელე დათო ძია და მამა თათბილზე გავიდნენ იქედან ნაკინებს წამომიგებენ და მოვლენ
-ხომ მაგრამ აქ მარტო ხარ ?
-ალა აქ ელთ გოგოსთან ელთად დამტოვეს, გამაბლაზა თან დილექტოლი ქო ვალ და მიდოდა მალტო ვკოფილიკავი ამიტომ მოვატუე ლო სოკოლადს თუ ალ მომიტადა მამა გაუბლაზდებოდა, ქოდა გავუსვი
ანასტასიამ სიცილი ვეღარ შეიკავა და გაეცინა
-შენ რა მაგარი ტიპი ხარ ეე ... ჩვენნაირი გიჟია ევ
ვუყურებდი და მეღიმებოდა, მართლაც რა საოცარი ბავშვია... კარები გაიღო და ერთ-ერთი თანამშრომელი შემოვიდა შოკოლადებით სავსე პარკით, ჩვენ მოგვესალმა და ნიასკენ წავიდა
-იმედია მოგეწონება პატარავ
გაუღიმა და პარკი წინ დაუდო
-მადობა.. სეგიძლია წაქვიდე დათო ძიას სვილი და მისი მეგობალი მოვიდა და მათთან ვიქნები
-არა არა... ბატონი დავითის მოსვლამდე ვერ დაგტოვებ ასე შევთანხმდით
-არ არის საჭირო ლიკა ჩვენ აქ ვართ უკვე
ღიმილით შემოვიდა მამა რომლის „ჩვენ“ ვერ გავიგე რადგან არავინ შემოყოლია
-ჩემი გოგოებიც მოვიდნენ, აბა ნიაკო მოგეწონა ევა და ანასტასია? ხოარ გაგაბრაზეს?
ხელში აიყვანა და ნიაკოც იმწამსვე მიეხუტა
-ალა დათო ძია კალქი გოგოები ალიან... მომეწონნენ იჩი? მამა ალ მოვიდა?
-კი პატარავ ხელი უნდა მოაწეროს რაღაც საბუთს და შემოვა ახლავე
-მამა ისე გიხდება პატარა, ხოარ იფიქრებდი?
გამეცინა და ანასტასიას გავხედე
-ხო დათო ბიძია სხვათაშორის მეც დამებადა ეგ იდეა (ამყვა ანასტასია ხუმრობაში..)
-რაღადროს ჩემი ბავშვია აწი თქვენი შვილებით გავიხარებ... დაბერდით ვერ ატყობთ?
ნიაკოს გაეცინა, მომინდა ხელში ამეყვანა და ცოტა მოვფერებოდი.. მამას გამოვართვი და ჩემს კისერში ჩადო თავი, საოცრად თბილი ბავშვია ნიაკო როგორც ჩანს
-მამა ვისია ეს ანგელოზი აქამდე რატომ არ მინახავს აქ?
-ჩემი შვილია
ზურგს უკან გაისმა ნოეს ხმა... მოულოდნელობისგან გავშეშდი მაგრამ ანასტასიამ ხელი გამკრა და მალევე მოვეგე გონს
-საოცრად ლამაზი და საყვარელია შენი გოგო
ღიმილით უთხრა ანასტასიამ და ნიაკომაც მამამისისკენ გაიწია, ნოემ ნიაკო გამომართვა და იქვე მდგარ დივანზე ღიმილით დავჯექი.
-მამა იჩიი მე ძალიან მომეწონა დათო ძიას სვილი და მისი მეგობალი
-ხოო მა კარგი გოგოები არიან, შენსავით მეტიჩრები
მამას გაეცინა მე კი ღიმილით გავხედე
-მეტიჩარა რატომ ბატონო ნოე?
ვცდილობდი უხეშადაც არ გამომსვლოდა რომ მამა ისევ არ განაწყენებულიყო ჩემზე
-მართალია შვილო ნოე თქვენ ორზე მეტიჩარა ჯერ არავინ მინახავს (გამიცინა დავითმა და ანასტასიას გახედა) ტასო მე და ნოემ ვისაუბრეთ შენს კანდიდატურაზე დღეს ვაპირებდი დარეკვას მაგრამ უნივერსიტეტში მეგონეთ ჯერ
-ჰოო... ადრე წამოვედით დღეს (ნოეს გახედა „დავითთაანარწამოგცდესრომგავაცდინეთ თვალებით და ისევ მამას მიუბრუნდა) და რა გადაწყვიტეთ?
სკამიდან წამოდგა და დადებითი პასუხის მოლოდინით იკითხა ანასტასიამ
-რა და წამოდი თანამშრომლებს გაგაცნობ, და ხვალიდან შენს მოვალეობებს გაეცნობი
-მოიცა რაა? ანუ ამიყვანეთ? ვაიმეეე (სიხარულით ლამის ხტუნვა დაიწყო ანასტასიამ) საუკეთესო ხარ დათო ბიძია სა უ კე თე სოოოო
-პირველი ორი კვირა დაგაკვირდებით შემდეგ ვნახოთ რა როგორ.... დავით შენ გააცნობ თანამშრომლებს თუ ?
-ხოო ხოო წავიყვან მე თორე გაგაგიჟებს შენ ეს
გაეცინა მამას და ანასტასია კაბინეტიდან უნდა გაეყვანა ნიაკომ რომ დაუძახა მამას
-დათო ძია ალ სეიძლება მეც ლო წამოვიდე? მეც ქო დილექტოლი ქალო მითალი და ალავინ ალ უნდა გამაცნო?
-წამოდი წამოდი პატარა მეტიჩარა... ევა მამიკო იყავით აქ და მალევე შემოვბრუნდებით
ჩვენ გამოგვხედა ნიაკო ხელში აიყვანა და კაბინეტის კარი მოხურეს..
მე და ნოე მარტო დავრჩით და ძალიან უხერხულად ვიყავი... არვიცოდი რამექნა, ალბათ ჩუმად ვიჯდებოდი ჩემთვის ნოეს რომ არ ამოეღო ხმა
-არ გინდა რომ ვისაუბროთ?
გვერდით დამიჯდა და ხელზე დამადო ხელი, მე ძალიან დავიბენი და დაბნეულმა გავხედე
-ახლა? აქ?
-ხო ახლა და აქ, რა პრობლემაა, არაფერი მაქვს დასამალი
თვალს არ მაშორებდა რაც უფრო და უფრო მაბნევდა
-კარგი... ბოდიში იმ დღინდელი საქციელისთვის ცუდად გამომივიდა
ძალიან ვნერვიულობდი ავდექი და მისკენ ზურგშექცევით დავდექი, ისიც წამოდგა შემომაბრუნა და მე ანერვიულებულმა გავაგრძელე
-მე... მე ყველაფერი სხვაგვარად მეგონა, მეგონა ცოლი გყავდა და მეთამაშებოდი, მეგონა რომ ...
არაფრის თქმა აღარ მაცადა ისე მაკოცა საოცრად ნაზად მკოცნიდა და ისე მომაშორა ტუჩები აზრზე მოსვლაც ვერ მოვასწარი საუბარი რომ დაიწყო
-არ მინდა იმის მოსმენა თუ როგორ გეგონა რომ ის კაცი ვიყავი სახლში ცოლშვილი რომ ელოდება და გარეთ სხვას ეთამაშება... მე სხვა რამეზე მსურს საუბარი
-სხვა რამეზე?
-ხო სხვა რამეზე...
-რაზე? (გეფიცებით ჩემი თავი ასე დაბნეული ჯერ არ მახსოვს)
-ჩვენზე
-ჩვენზე?
-ნუ იმეორებ ჩემს სიტყვებს
გამიღიმა და თვალს არ მაშორებდა, მე თითქოს ახლა მოვედი გონს და მოულოდნელად ვკითხე
-რატომ მაკოცე?
-რატომ გაკოცე?
მის პასუხზე გამეცინა და ჩუმად ვუთხარი
-ნუ იმეორებ ჩემს სიტყვებს
-დღეს საღამოს 7 სთვის „ლა მარე“_ში დაგელოდები... თუ მოხვალ ყველაფერზე ვისაუბრებთ და ყველაფერს გავარკვევთ, როგორც ზრდასრულ ადამიანებს სჩვევიათ და არა პატარა მეტიჩარა გოგოებს
ტუჩებზე ცერა თითი ჩამომისვა, შუბლზე მაკოცა და კაბინეტიდან გავიდა.... მე კი დამტოვა ასე ‘’ჩაფიქრებულდაბნეულგაკვირვებულღიმილიანი’’...
არვიცი აზრზე როდის მოვედი და წამოვედი კომპანიიდან მაგრამ ერთადერთი რაცმახსოვდა ის იყო რომ შვიდ საათზე „ლა მარე“_ში უნდა ვყოფილიყავი უკვე კი საათი ექვსის ნახევარს უჩვენებდა, უკვე ტაქსში ვიჯექი და სახლის მიმართულებით მივდიოდი ანასტასიამ რომ დამირეკა
„ოხ ღმერთო სულ დამავიწყდა მისი გაფრთხილება“
-გოგო სად ხარ მთელი კომპანია მოვიარე
-ვაიმე ტას ბოდიში რაა.. წამოვედი აუცილებელი საქმე მქონდა საღამოს ჩემთან გამოდი ასე 10-11 სკენ და ყველაფერს მოგიყვები კარგი?
-რახდება?ან ეს ათი-თერთმეტი საათი საღამო როდის მერეა? ან სად წადი საერთოდ?
კითხვები მომაყარა და მივხვდი მისგან თავს იოლად რომ ვერ დავიძვრენდი
-შვიდ საათზე ნოე უნდა ვნახო
-ვიინ?
იმხელაზე იყვირა ტელეფონი ყურიდან მოვიშორე
-ნუ ყვირი... ფიზიკურად არ მაქვს საუბრის დრო ტას ვერაფერს ვასწრებ თითქმის უკვე ექვსის ნახევარია გაკოცე და მიყვარხარ იცოდე
როგორცკი შევატყვე რომ სახლს მივუახლოვდით ანასტასიას ტელეფონი გავუთიშე, ტაქსის მძღოლს კი თანხა გადავუხადე და დავემშვიდობე...

ვიდექი ოთახში ღია გარდეროფთან და ვფიქრობდი რა ჩამეცვა, დედა მაინც ყოფილიყო სახლში რჩევას მომცემდა... არ ვიცი ტანსაცმელების თითო-თითოდ გადმოყრაში რა დრო გავიდა მაგრამ ბოლოს ორ კაბაზე შევაჩერე არჩევანი ერთი შავი იყო ტანზე მომდგარი მეორე კი ღია ვარდისფერი წელს ქვემოთ გაშლილი მოკლე კაბა, ვუყურებდი ორივეს და ვერ ვხვდებოდი რომელი ჩამეცვა
-ვფიქრობ ღია ვარდისფერი ჯობია გაშლილ თმებზე და შენს თეთრ მაღალ ბასანოჩქებზე არ მეთანხმები
საქმიანად შემოვიდა ანასტასია და გაოცებული ვუყურებდი როგორ მოასწრო ასე მოკლე დროში მოსვლა
-საოცარი მყავხარ
მივედი და ჩავეხუტე
-მაგრამ მაინც ვფიქრობ რომ შავი უფრო კარგი იქნება არა ?
-არ გეთანხმები, მე დამიჯერე კარგი ?
-კარგი

როგორც ანასტასიამ მირჩია ღია ვარდისფერი კაბა ჩავიცვი მოხდილი ზურგით, თეთრი მაღლები და თეთრი ჩანთა მოვირგე და საათს დავხედე, უკვე შვიდის ნახევარი იყო... სულ რაღაც ნახევარი საათი მქონდა დარჩენილი სადა მაკიაჟი გავიკეთე ანასტასიამ ტაქსი გამოიძახა ქვევით ჩამომყვა და ერთად ველოდებოდით
-ეხლა არაფერს გეკითხები, რომ მოხვალ დაწვრილებით ვისაუბრებთ ყველაფერზე, იცოდე დაუფიქრებლად არაფერი თქვა გაიგე?
-გავიგე ტასო გავიგე ისედაც ვნერვიულობ და ნუ მიმატებ
-მოვიდა უკვე... წადი და არაფერზე ინერვიულო
ანასტასიას დავემშვიდობე და მანქანაში ჩავჯექი...

ზუსტად შვიდი საათი იყო ‘ლა მარე’_ს კარებთან რომ ვიდექი და ანერვიულებულმა შევაღე კარები... მალევე დავინახე ნოე ჩვეული ოფიციალური სამოსით და ღიმილით მივუახლოვდი.
წამოდგა სკამი გამომიწია და მეც დავჯექი...
არ მოგატყუებთ და გეტყვით რომ საოცრად დაძაბული ვიყავი.
-დამიჯერე ასე დაძაბული თუ უნდა იჯდე არაფერი გამოვა ... არაუშავს მე დაგეხმარები
ტუჩის კუთხეში ჩაეღიმა და მიმტანს ანიშნა რომ მოსულიყო
-1 ბოთლი საუკეთესო შავი ღვინო
-ახლავე ბატონო
გოგონა ღიმილით მოგვშორდა და ისევ ნოეს შევხედე
-მიირთვი რამე
მაგიდას თვალი და ყველაფერი იყო რაც შეიძლებოდა მონდომებოდა ადამიანს მაგრამ არაფრის ჭამის სურვილი არ მქონდა
-არაფერი მინდა ნოე, მირჩევნია პირდაპირ საუბარზე გადავიდეთ
-პატარა და სულსწრაფი ევა
ჩაეცინა, მოახლოებულ მიმტანს ღვინო გამოართვა და ანიშნა რომ თავისუფალი იყო
-იციი, მე არ ვსვამ
არაფერი უთქვია ჩემი ჭიქა აიღო და უკითხავად დაასხა ორივეს ჭიქაში
-კარგი, რახან ვერ ითმენ ვისაუბროთ, სულ თავიდან მინდა დავიწყო...
ნია ერთი წლის იყო მე და ლილე სოფელში რომ წავედით რამოდენიმე დღით ბავშვი დედამისთან დავტოვეთ, მესამე დღეს ლილეს დედამ დარეკა ნიას სიცხე ქონდა ლილემ ქალაქში დაბრუნება აიტეხა აქ ვერ მოვისვენებ და მირჩევნია წავიდეთო არვიცოდი რამექნა ჩემი მანქანით ვერ წავიდოდით რამოდენიმე დღით ადრე დავაზიანე ფარები და მეორე დღეს უნდა წამეყვანა შესაკეთებლად, ირგვლივაც არავინ იყო ვინც შეძლებდა რომ მანქანა ეთხოვებინა ან წავეყვანეთ, ძვლივს დავარწმუნე ლილე რომ დილამდე არაფერი გამოვიდოდა და დილამდე მოცდა მოგვიწევდა დავწექით ის ის იყო უნდა დაგვეძინა ისევ რომ დარეკა ლილეს დედამ რომ ნიას სიცხეს ვერ უგდებდა ... ვცდილობდი არ შემემჩნია ჩემი აღელვება მაგრამ არ გამომდიოდა, ერთადერთი რაც მოვიფიქრე ის იყო რომ ლილე სოფელში უნდა დარჩენილიყო და მე რაც იყო წავიდოდი ჩემი მანქანით მაგრამ ლილეს წაყვანას ვერ გავრისკავდი, ძალიან გაბრაზდა... ისეთი განრიხებული მეტი არც მახსოვს როგორც მაშინ, ფსიქოლოგი იყო ისიც და ერთადერთი იყო ვინც ჩემზე მოქმედებდა (საოცარი ტკივილით გაეღიმა) იმდენი ქნა რომ დავთანხმდი მის წაყვანას
-არ არის საჭირო ნოე, მე ვიც...
არ მინდოდა ხასიათი შეცვლოდა და ვეცადე რომ გამეჩერებინა მაგრამ წინადადების დასრულებაც არ მაცადა
-ეგრე შენ ისიც იცოდი რომ ჩემი და ჩემი ცოლი იყო და შენთან ვთამაშობდი
ისე მშვიდად მითხრა თავი დამნაშავედ ვიგრძენი ბოდიში მოვუხადე და ვანიშნე გაეგრძელებინა
-ძალიან წვიმდა ევა...გეფიცები მსგავსი ამინდი არც იმ დღემდე და არც მის შემდეგ მინახავს, ის ის იყო თბილისს მოვუახლოვდით რომ სავარაუდოდ უამინდობისგან ახლომდებარე ყველა ლამპიონი ჩაქვრა, საოცრად ბნელოდა... მიუხედავად იმისა რომ ნელა დავდიოდი ვერ შევძელი გზის გაკვლელვა და გაჩერება ვამჯობინე, ერთი მხრიდან ლილე მიძახდა რომ არ გავჩერებულიყავი რადგან ნიაზე ნერვიულობდა მეორე მხრიდან კი საკუთარი მე არ მაძლევდა ადგილიდან დაძვრის უფლებას, არ ვიცი როგორ... არ ვიცი საიდან მაგრამ მანქანა რომ გავაჩერე მოულოდნელა მძიმე ბიძგი ვიგრძენით, მარშუტკა იყო... ლილეს მხრიდან დაგვარტყა... გონს რომ მოვედი საავადმყოფოში ვიყავი, როგორცკი თვალი გავახილე ლილე მოვიკითხე, მითხრეს რომ საოცრად მძიმედ იყო და მაქსიმუმ ..(ცრემლები მომდიოდა და ნოეს ვუყურებდი, ნოეს რომელიც არასოდეს მინახავს ასეთი სერიოზული და ტკივილიანი სახით)... მაქსიმუმ რამოდენიმე დღე გაეძლო მის გულს ევა.. ეს კი იმას ნიშნავდა რომ მისი გადარჩენა შეუძლებელი იყო, იმედი ბოლო წუთამდე არ დამიკარგავს მაგრამ ამაოდ... საოცრად შევიცვალე ამ ამბის შემდეგ ევა, ყველაზე საშინელი რაც იყო ნია ‘შევიძულე’.. ნია რომელიც ყველაზე სუფთა იყო, შემდეგ ლილეს დედასაც ვადანაშაულებდი, მაგრამ ბოლოს მივხვდი რომ ყველაზე დიდი დამნაშავე მე ვიყავი, რაც არუნდა გამეკეთებინა არუნდა დამეშვა, რომ მისი სიცოცხლე საფრთხეში ჩამეგდო.. ორი წელი ისე გავიდა ნია ხელშიც არ ამიყვანია გჯერავს ? (სიმწრით გაეღიმა) სულ ცდილობდა ჩემთან კონტაქტში შემოსვლას, მაგრამ არ შემეძლო, სიახლოვეს არ ვიკარებდი... ფაქტიურად ჩემმა დამ გაზარდა ნია... შარშან კი ერთ დღეს ყველაფერი შეიცვალა, ნიას ფილტვების ანთება ქონდა და ძალიან ცუდად იყო, თავიდან ვითომ არაფერი მაგრამ საავადმყოფოს პალატაში მწოლიარე პატარა ლოყებწითელა ცელქი გოგოს მაგივრად ფერდაკარგული და უსუსური ნია რომ დავინახე ვერ წარმოიდგენ რა დამემართა ... მაგრად მიჭერდა პატარა თითებს ხელებზე და მთხოვდა არ დამეტოვებინა და მასთან ვყოფილიყავი, მაშინ მივხვდი რომ ეს პატარა არსება იმაზე მეტად იყო ჩემი ვიდრე წარმოდგენა შემეძლო... იმის მერე კი დღემდე ვცდილობ ყველა თავისუფალი წამი მას დავუთმო... სწორედ მაშინ როცა ნია საავადმყოფოში იწვა ორი ქალი მოიყვანეს ავარიის მსხვერპლი ... უფროსწორად ქალი და გოგონა, ქალი გამოძვრა გოგონა კი ძალიან მძიმედ იყო... რამოდენიმე დღის შემდეგ თითქმის ყველა ექიმი მაგ გოგონაზე საუბრობდა თუ რა პატარა და რა ლამაზი იყო მაგრამ სამწუხაროდ საუბარს ვეღარ შეძლებდა... არ ვიცი რატომ დავინტერესდი მაგრამ ჩუმად შევაღე მისი პალატის კარები და მძინარე ანგელოზი იყო იქ, საოცრად თეთრი გოგო გრძელი შავი თმებით, ლამაზი ბაგით და წამწამებით... ნია მალევე წამოვიყვანეთ სახლში, ხშირად მახსენდებოდა გოგონა საავადმყოფოდან მაგრამ მასზე არაფერი ვიცოდი, არც მიცდია გაგება რომ არ მოგატყუო შემდეგ კი მას ახალი პარტნიორის კაბინეტში გადავაწყდი, ისე უცებ შემოვარდა კაბინეტში მდივანმაც ვერ დააკავა თურმე, მისმა დანახვამ გამაოცა და გამაკვირვა დანარჩენი კი შენც იცი... ლილეს გარდაცვალების შემდეგ პირველი ადამიანი ხარ ვისაც შევხედე და მინდა რომ ჩემთან იყოს, ახლა ყველაფერი იცი, მაგრამ თუ ჩემთან ურთიერთობის აწყობას გადაწყვეტ იქ სხვა ყველა უნდა დაივიწყო, მე 100% ით უნდა ვიყო დარწმუნებული რომ შენ ჩემთან ურთიერთობის პერიოდში არაფერ ზედმეტს არ მოიმოქმედებ… მე ვერ შევძლებ ყველგან კუდში გდიო თინეიჯერი ბიჭივით, ვერ შევძლებ ოცდაოთხი საათი ტელეფონზე ვიყო ჩამოკიდული და გესაუბნებოდე... ამ ყველაფერს იმიტომ გეუბნები და გიხსნი რომ ვგრძნობ ჩემს მიმართ არ ხარ გულგრილი... ვგრძნობ რომ გინდა ჩემთან ურთიერთობა, წინააღმდეგ შემთხვევაში აქაც არ იქნებოდი ახლა... მოკლედ ევა ამჟამად ეს იყო რაზე საუბარიც მსურდა, ახლა კი შენი გადასაწყვეტია რა და როგორ... არც ის ვიცი დავითი ამ ამბავს როგორ მიიღებს რადგან ბევრად პატარა ხარ ჩემზე, მეც ზედმეტად რთული ვარ და ვიცი ეს, მაგრამ თუ ჩემთან ურთიერთობას გადაწყვეტ მე ყველანაირად ვეცდები რომ ბედნიერი იყო...
რა დამემართა ამ ყველაფრის მოსმენის შემდეგ? ვერ აგიღწერთ... ვიჯექი გაშეშებული და დაუკითხავად მომდიოდა ცრემლები, ვერც კი მივხვდი მოსმენის პერიოდში როდის გამოვცალე ღვინით სავსე ჭიქა
-ნოე მე... მე არვიცი რა გითხრა, საოცრად დაბნეული ვარ ამ ყველაფრის მოსმენის შემდეგ
მოულოდნელად ჩემმა ტელეფონმა დარეკა, რატის სურათი ამოვარდა ეკრანზე და ნოემაც დაინახა რომ რატი რეკავდა ფეხზე წამოდგა და უნებურად მეც ავდექი
-ახლა მე დაგტოვებ ევა და კარგად დაფიქრდი გიღირს თუ არა ჩემთან ურთიერთობა რადგან, როგორც გითხარი თუ ჩემთან ყოფნას გადაწყვეტ იქ ჩვენს ორის გარდა არავინ იქნება... ჩვენ ორს შორის მესამემ ვერ იარსებებს, არც ჩემი და არც შენი მხრიდან... ვერც რატი, ასე რომ კარგად დაფიქრდი
შუბლზე მაკოცა და როგორც კაბინეტიდან გაქრა ისევე გაქრა რესტორნიდანაც
ვიდექი გაშეშებული და სანამ აზრზე მოვედი ტელეფონზე შეტყობინება მოვიდა
„გარეთ ტაქსი გელოდება სახლში წაგიყვანს“
ნოეს მესიჯის წაკითხვაზე გამეღიმა, ჩანთა ავიღე და გარეთ გამოვედი, მალევე დავინახე რესტორანთან მდგომი ტაქსი და მისკენ გავემართე.
სახლში მალევე მივედი ანასტასია მამასთან და დედასთან ერთად დამხვდა სამყოფ ოთახში ტელევიზორს უყურებდნენ და მხიარულად იცინოდნენ
-მოდი დედიკო, არ გშია? ხომ შეჭამ რამეს?
-მაცადე დედა სახლში მოსვლა (გამეცინა) არა არ მშია
-სად იყავი ევა?
ინტერესით იკითხა მამამ და არ ვიცოდი რა მეპასუხა
-ან სად გაქრი კომპანიიდან?
-მე.. თქვენ რომ კომპანიას ათვალიერებდით კურსელმა დამირეკა და მის სანახავად გავედი
-გამოგიცვლია და ისე წასულხარ (ეჭვით მითხრა და ამათვალიერა) ბიჭია?
-მამა რა არის? არ შეიძლება რომ გავიდე სადმე?
გაბრაზებულმა ვკითხე, ანასტასიას თვალებით ვანიშნე ჩემთან შემოდი თქო და მამას პასუხს აღარ დავლოდებივარ ოთახისკენ გავემართე...
ლოგინზე დავჯექი და ფიქრი დავიწყე როგორ მოვქცეულიყავი მაგრამ პასუხს ვერ ვპოულობდი, ოთახში ტასო შემოვიდა და გვერდით მომიჯდა
-ძვლივს გამოვედი ისე რომ რაიმე არ ეეჭვათ, სასწრაფოდ მომიყევი რახდებოდა
-ავირიე ტას... საშინლად ავირიე
-მომიყევი რა მოხდა
-უჩემოდ არ დაიწყო (ჩუმად შემოყო დედამ ოთახში თავი) ახლავე დავბრუნდები
მე და ანასტასიას გაგვეცინა და სანამ დედა მოვიდოდა ტანსაცმელი გამოვიცვალე.
ნინა მალევე შემოვიდა ოთახში
-აბა გისმენთ
ანასტასიას მიუჯდა გვერდით და ორივენ ინტერესიანი მზერა მომაპყრო
თავიდან დავიწყე დღევანდელი დღის გახსენება და კოცნის გამოტოვებით ყველაფერი მოვყევი, ხან ერთმანეთს უყურებდნენ ხან მე
-და შენ რას გრძნობ ევა?
მშვიდად მკითხა დედამ და მეც პირველად დავუსვი ჩემს თავს ეს შეკითხვა „რას ვგრძნობ ნოეს მიმართ?“
-არვიცი დედა... დაბნეული ვარ, თავიდანვე უცნაური იყო... თავიდანვე განსხვავებულად დაიწყო ჩვენი ურთიერთობა, მგონი მომწონს... არა მგონი კი არა მომწონს, მაგრამ არამგონია ეს საკმარისი იყოს ურთიერთობისთვის
-თუ არ ცადე ვერც გაიღრმავებ გრძნობებს და ასე გაურკვევლად იქნები მუდამ... ევა შვილო მე პატივს ვცემ იმ გზას რომელსაც შენ აირჩევ, მაგრამ უნდა გითხრა თუ შენ ნოესთან ურთიერთობას გადაწყვეტ ეს არიქნება მარტივი, არ იქნება მარტივი რადგან მამაშენი ვერ შეეგუება ამ ურთიერთობას ადვილად.
-რატომ ფიქრობ ნინა დეიდა ასე?
ინტერესით კითხა ანასტასიამ და პასუხის მოლოდინმა ამაფორიაქა
-ხოო დედა... რატომ ფიქრობ რომ მამა ვერ შეეგუება ამ ურთიერთობას?
-მე და დავითი ხშირად ვსაუბრობთ შენზე და შენს მომავალზე და მახსოვს ერთხელ თქვა რომ ვერ აიტანდა ნაცოლევი მამაკაცი შეგყვარებოდა
-რატომ?
გაკვირვებით ვკითხე და რაღაც ამოუცნობმა გრძნობამ მოიცვა მთელი სხეული, როცა პასუხად დედას ნაზი ხმის მაგივრად მამას ხმა გავიგონე
-იმიტომ რომ მისთვის პირველი არ იქნები, მის ცხოვრებაში ყოველთვის ექნება ადგილი ლილეს, მის ცხოვრებაში ყოველთვის იარსებებს მისი სახელი.. შვილი რომელიც შენთვის პირველი იქნება და გაგრძნობინებ რას ნიშნავს იყო მშობელი მას უკვე განცდილი ექნება... ჩვენს ოჯახში ყოველთვის პირველი იყავი და იმის წარმოდგენაც კი არ მინდა რომ შეიძლება ვინმემ მეორეხარისხოვნად გაქციოს... იმის წარმოდგენაც არ მინდა რომ რაღაც მომენტში მაინც შეიძლება მან ლილეს შეგადაროს, ეს არ არის მარტივი ჩემთვის ევა... მე მამა ვარ, გგონია ის არ ვიცოდი სად იყავი? უბრალოდ გული მატკინე რომ მომატყუე, ჩვენ არ გვქონია ასეთი ურთიერთობა.. და მაინც როდის ჩამოვშორდით ასე ძალიან ?
-იცოდი რომ ნოესთან ვიყავი?
ჩუმად დავიჩურჩულე და ოთახს თვალი მოვავლე სადაც არც დედა აღარ ჩანდა და არც ანასტასია
-მივხვდი ევა, როცა ნოეს ეთავხედე სუფრასთან შენს მაგივრად მოვუხადე ბოდიში, მაშინ კი მითხრა რომ ესმოდა შენი და ყველაფერი გამიმხილა რასაც შენს მიმართ გრძნობდა... იმ დღის მერე დავკარგე მოსვენება რადგან შენს თვალებშიც ვხედავდი ნოეს დანახვისას უცნაურ სხივებს, ვხვდებოდი, რამდენიც არ უნდა მეფიქრა რომ ვერ ავიტანდი შენს ნოესთან ყოფნას თუ შენს ჩამქვრალ თვალებს გაანათებდა ვერაფერს ვიტყოდი... არ ვიცი ევა... კარგად აწონ-დაწონე ყველაფერი და მერე გადაწყვიტე რადგან არ მინდა მომავალში რაიმე ინანო, ჩემი არ გეშინოდეს მე შენს გვერდით ვიქნები, უბრალოდ აღარაფერი დამიმალო კარგი?
ცრემლები შეუმჩნევლად მოვიწმინდე და მამას ჩავეხუტე
-გპირდები მაა... აღარასოდეს... აღარასოდეს არაფერს აღარ დაგიმალავ
-შემოდით ჭორიკნებო ვიცი ყურები კარებზე რომ გაქვთ მოდებილი
ხმამაღლა დაიძახა მამამ და კარებში შემოსული დედას და ანასტასიას დანახვისას ორივეს გაგვეცინა, მამა დედას გახედა და ჩუმად უთხრა
-წამოდი ყავა გამიკეთე და გოგოები მარტო დავტოვოთ

-შოკში ვარ გეფიცები
ლოგინზე წამოწვა ანასტასია და გვერდით მივუწექი
-არაფერი ვიცი ტაას რა უნდა ვქნა, ვიცი რომ არ იქნება მასთან ურთიერთობა იოლი
-მაგრამ მაინც მოგწონს...
-მომწონს
-და რატი?
-რა რატი? (გაკვირვებულმა შევხედე) მე მისთვის იმედი არც არასოდეს მიმიცია, თან გითხარი რომ მასთან არანაირ ურთიერთობას არ ვაპირებ თქო
-შემეც...
მივხვდი რომ უნდოდა იმაზე გვესაუბრა თუ როგორ შეეცოდა რატი , არ გავაგრძელებინე და მკაცრად ვუთხარი
-ეგ ურთიერთობა თავიდანვე გამორიცხული იყო, ახლა კი დავიძინოთ
მის პასუხს აღარ დავლოდებივარ და გვერდით გადავბრუნდი


დილას ტასომ გამაღვიძა და მალევე მოვწესრიგდი, სასაუზმოდ უნდა ჩავსულიყავით ანასტასიას სანდრომ რომ დაურეკა
-არა სან ევასთან ვარ... არა არ ვიცი... მარტო ხარ?... კარგი მაშინ მოდი და ბინასთან რომ იქნები დამირეკე... კარგიი
ტელეფონი გათიშა და მე მომიბრუნდა
-მარტო ვარ და გამოგივლით მე წაგიყვანთ უნივერსიტეტშიო
-ძალიან კარგი
-წამო წამო გავიდეთ თორემ ნინა დეიდას ნამცხვრის სუნმა აქაც შემოაღწია
სიცილით მომკიდა ხელი და სამზარეულოში ‘გამათრია’
-რა ღორმუცელა ხარ, სად მიდის ამდენს რომ ჭამ ნეტავ ვიცოდე რაა
ბუზღუნით დავიწყე და დედაც შემოვიდა სამზარეულოში
-დაჯექით ყველაფერი მზად არის
შუბლზე ვაკოცე და ჩუმად ვუთხარი
-ძალიან მიყვარხარ დე
-დედასაც ძალიან უყვარხარ მაგრამ უჭმელი მაინც არ წახვალ
გამეცინა და ტასოს გავხედე რომელსაც უკვე დაეწყო ჭამა.
ვისაუზმეთ და მალევე მოვიდა სანდრო, ანასტასია როგორც ყოველთვის წინ ჩახტა და ნიშნის მოგებით გამომიყო ენა პატარა ბავშვივით
-არ იდარდო ევა რომ გავმდიდრდები მარშუტკას ვიყიდი, იქ ორი ადგილია მძღოლის გვერდით და ორივე წინ დაჯდებით
უნივერსიტეტს სიცილით მივუახლოვდი სანდრომ, უნივერსიტეტისკენ მიმავალი რატი რომ დაინახა
-აუ გოგოებო პროსტა მაგრამ ტეხავს ჩემგან რაა რომ არ გავუჩერო
ორივემ ანასტასიას გავხედეთ
-კი ნამდვილად ტეხავს რომ არ გააჩერო
ღიმილით გახედა ანასტასიამ და სანდრომ რატის დაუსიგნალა, ისიც მალევე დაჯდა ჩემს გვერდით
-რა ფეხით სეირნობა მომიწყვე შე...მა სად გყავს მანქანა
-მოვიკითხავ საღამოს დავითამ მთხოვა ერთი დღით და ვერ გავუტეხე. თქვენ როგორ ხართ გოგოებო? ღიმილით შეხედა ჯერ ანასტასიას შემდეგ კი მე
-კარგად რატიკო კარგად
უდარდელად უპასუხა ანასტასიამ მე მხოლოდ გავუღიმე და მალევე მივედით უნივერსიტეტთან. სანდრომ მანქანა გააჩერა თუარა მაშინვე გაჩერდა მის გვერდით ნოეს მანქანა, საოცრად ავნერვიულდი მე და რატი ერთად რომ გადმოვედით მანქანიდან და პირდაპირ უნივერსიტეტში ვაპირებდი შესვლას რატიმ რომ გამაჩერა, ნოეს გავხედე ერთხელ გამომხედა მხოლოდ უემოციო სახით და გზა გააგრძელა
-რატომ არ მპასუხობ ხოლმე?
თვალს არ მაცილებდა და დავიბენი
- რატი ... არაფერი გამოვა
-არაფერი?
-ევა არ მოდიხარ?
ხმამაღლა დამიძახა ანასტასიამ და რატის გავხედე
-მაპატიე რაა, ძალიან კარგი ადამიანი ხარ უბრალოდ მე სხვა მომწონს
მეტი არაფერი ვუთხარი და რატის მოვშორდი.

ლექციაზე რამოდენიმე წუთით დაგვიანებით შევედით და ჩუმად მოვიხადეთ ბოდიში
-როგორც ჩანს საპატიო მიზეზი გქონდათ თორემ არ დაიგვიანებდით, დაბრძანდით
ისე ცივად თქვა მივხვდი რომ სხვანაირად გაიგო ჩემი და რატის ერთად მოსვლა
-გავაგრძელოთ, როგორც ვთქვით დღეს ტემპერამენტის ტიპებს განვიხილავთ... პირველ რიგში ტემპერამენტზე ვისაუბროთ ტემპერამენტი ეწოდება ადამიანის იმ ფსიქიკურ თვისებას, რომელიც წარმოადგენს პიროვნების ემოციური ცხოვრების საფუძველს. ადამიანის ეს  თვისება პირველად აღწერა და მისი პირველი ცნება, მოგვცა ძველი საბერძნეთის მოაზროვნემ ჰიპოკრატემ, რომელიც მედიცინის მამამთავრად არის მიჩნეული.
ნოე საუბარს აგრძელებდა როცა ანასტასიამ ფურცელი გამომიწოდა წარწერით
„გაბრაზებულია ხო?“
„მგონი ტას“
„ლექსიის მერე სტუდენტები რომ წავა, მეც ჩავალ და ქვევით დაგელოდები, შენ ესაუბრე და ჩამოდი კარგი?“
„აქ?“
„ხო პატარავ აქ, არაფერზე იდარდო“
-როგორც ჩანს არ მისმენთ, თუ იმდენი იცით რომ მოსმენა გეზედმეტებათ შეგიძლიათ თქვენ გააგრძელოთ
ცივი ხმა გავიგე თუ არა ძალიან უხერხულად ვიგრძენი თავი, ანასტასიამ შეუმჩნევლად დამალა ფურცელი და ბოდიში მოიხადა
ნოემ ლექცია გააგრძელა, ვუყურებდი და ვერ ვისვენებდი მთელი ლექციის განმავლობაში ერთხელაც არ გამოუხედია ჩემსკენ.

ნელნელა დაიცალა აუდიტორია და მხოლოდ მე და ნოე დავრჩით
-ნოე მინდა რომ ვისაუბროთ
-არ მცალია ახლა
-ნოე გთხოვ
მასთან ახლოს მივედი და თვალებში შევხედე
-კარგი გისმენ
ზურგი მაქცია და მისი მისი საქმე გააგრძელა, მეწყინა და ხელზე მოვკიდე ხელი
-შემოტრიალდი გთხოოვ, ხომ მითხარი იფიქრეო
-ხოდა გავიგე დილას შენი პასუხი
-არასწორად გაიგე ნოე, არასწორად მე მინდა რომ ვცადოთ ეს ურთიერთობა... მართლა მინდა მთელი გულით
შემოტრიალდა და ახლა თვითონ შემომხედა თვალებში
-მე გასაგებად გითხარი რომ თუ ჩემთან ყოფნას გადაწყვეტდი ჩვენში მესამე არ უნდა არსებულიყო, შენ კი რატისთან ერთად გამომეცხადე
-ჰო მაგრამ... ( თავი დავხარე)
-მაგრამ რა? ეს ის არ იყო რაც მე მეგონა?
ირონიულად ჩაილაპარაკა ცრემლები ვეღარ შევიკავე
-კარგი რახან არ გინდა არ დაიჯერო
შემოვბრუნდი და წამოვედი, ის ის იყო კარებიდან უნდა გამოვსულიყავი ნოემ ხმამაღლა დაიძახა ჯანდაბაო და მკლავში მაგრად მომიჭირა ხელი შემომაბრუნა და მაკოცა..
-დაივიწყე ყველა კაცი ვინც კი ჩემამდე არსებობდა, ჩემმსმერე კი გპირდები აღარავინ აღარ იქნება

გათენდა თუ არა ღიმილით გავახილე თვალები და ანასტასიას დავურეკე
-ტასუნა მოდიხარ დღეს?
-კი ევაჩკა სადაცაა გამოვალ სახლიდან გუშინ ბიძიასთან დავრჩი და აქედან მოვდივარ შენ?
-მეც... კარგი მაშინ უნივერსიტეტში გნახავ
-კარგი მიდი გაკოცე
ავდექი და სანამ მოვწესრიგდებოდი სამზარეულოში გ, ავედი
-რას შეჭამს დედას ანგელოზი?
-არაფერს დე, ყავას დავლევ მხოლოდ
ვიდექი და სულელივით 'უმიზეზოდ' მეღიმებოდა
-მოხდა ევა რამე?
-უნდა მომხდარიყო?
-არვიცი გეკითხები, რაღაც სხვანაირად გიბრწყინავს თვალები
-არაფერი დედი არაფერი... მამა სადაა?
-ადრიანად გავიდა დღეს სამსახურში, რაღაც საქმეები ჰქონდა მოსაგვარებელი...
ხელ-პირი დავიბანე და თმაგაწეწილი გამოვედი აბანოდან
-დედიკო ქალაქში გავდივარ ვიყიდი რაღაცეებს და მალევე დავბრუნდები , ყავა მაგიდაზე დაგიდევი
ის ის იყო უნდა გასულიყო ოთახიდან, რომ შემობრუნდა
-შენი ტელეფონი რეკავდა, ლოგინზე დაგიდე
ოთახში გავედი და ტელეფონი ავიღე, 3 უპასუხო ზარი იყო ნოესგან, გამეღიმა ყურსასმენები გავიკეთე და გადავურეკე თან ჩაცმა დავიწყე, მისი ხმის გაგონებისთანავე გამეღიმა
-სად იყავი ამდენხანს?
-დილამშვიდობის ბატონო ნოე
-რაშვები?
-არაფერს ვიცვამ, სადაცაა წავალ უნივერსიტეტში, იმედია არ დამაგვიანდება თორემ საშინლად მკაცრი ლექტორი მყავს შეიძლება გამომაბრუნოს ლექციიდან
-კარგი მაშინ იჩქარე რადგან საშინლად მკაცრი ლექტორი შენს სადარბაზოსთან გელოდება და მაქსიმუმ 10 წუთში თუ ქვევით არ იქნები ლექციას თქვენს გარეშე დაასრულებს
-რაა? აქ ხარ?
ფანჯარასთან მივირბინე და ფარდები გადავწიე, მანქანასთან მდგომი ტელეფონზე მოსაუბრე ნოეს დანახვისას პატარა ბავშვივით შევხტი და ხელი დავუქნიე
-2 წუთში ჩამოვალ
-გელოდები... იმედია მაგ ბიუზჰალტერით არ გამოვარდები
ჩაეცინა და ტელეფონი გამითიშა... აზრზე მოსულმა სასწრაფოთ გადავწიე ფარდები და სირცხვილით სად წავსულიყავი არ ვიცოდი..
"სულელი ხარ ევა, სად გარბიხარ რო გარბიხარ, თან რა მდგომარეობაში"
აზრზე მოსული ოთახში დავბრუნდი, პირველივე რაც შემხვდა გადავიცვი თმები გავისწორე და სახლიდან გამოვედი...
საოცრად მრცხვენოდა, უხერხულ მდგომარეობაში ვიყავი და რაც შემეძლო ვაჭიანურებდი სადარბაზოდან გასვლას... ნოემ დამინახა თუ არა სიგარეტი გადააგდო და ჩემსკენ წამოვიდა
-დილამშვიდობისა მეტიჩარა
შუბლზე მაკოცა და მანქანის კარები გამიღო... არაფერი მითქვია ჩუმად დავჯექი და ნოეს მოსვლას დაველოდე
-წავედით?
ლოყაზე დამისვა ხელი და უხმოდ დავუქნიე თავი
-რაიყო ენა გადაყლაპე? (გაეცინა)
-ნოე ბოდიში რა.. უბრალოდ ისე მოულოდნელი იყო შენი ზარით გამოწვეული სიხარული რომ პირდაპირ გამოვვარდი ფანჯარასთან
-ჩათვალე არაფერი მახსოვს... უბრალოდ აწი აღარასოდეს აღარავის სიხარულმა არ გამოიწვიოს მსგავსი საქციელი, ახლა კი წავიდეთ
მივდიოდით და შიგადაშიგ მისკენ ვაპარებდი თვალს
-იციი მთელი ღამე ვფიქრობდი
-რაზე?
გაკვირვებულმა გამომხედა
-შენზე... უფრო სწორად ჩვენზე
-მერე?
-დილას გავიღვიძე და მივხვდი რომ რაღაცნაირად სხვანაირად ვიგრძენი თავი... ჯერ ხომ რა არის მხოლოდ ერთი დღე გავიდა მაგრამ გამაბედნიერე ნოე
რათქმაუნდა როგორც ყველაზე "უჟმურმა" არსებამ არ შეიტყო მაგრამ მივხვდი რომ საოცრად ესიამოვნა ჩემი სიტყვები
-პატარა... ჩემი პატარა ევა
ჩაეღიმა და ჩემი ხელი ტუჩებთან მიიტანა და უხმოდ აკოცა
ანასტასია დავინახეთ უნივერსიტეტისკენ მიმავალი და ნოემ მანქანა გაუჩერა, იქედან გამომდინარე რომ ანასტასია ნოეს მხარეს იდგა ვერ დამინახა და ღიმილით გააღო უკანა კარები, მე ჩუმად ვეცადე ხელი გამენთავისუფლებინა მაგრამ ნოემ მაგრად მომიჭირა ხელი
-დილამშვიდობის ანასტასია
-დილამშვიდობისა ბატონო ნოე, თქვენ რომ არ შემხვედროდით ალბათ უნივერსიტეტამდე ეს მზე დამადნობდა ისე ცხელა
გზა გავაგრძელეთ, ანასტასია მოთავსდა და სარკიდან ვხედავდი ჩემი და ნოეს ხელს თვალი როგორ გამოაყოლა და მოულოდნელად დაიყვირა
-ევა? ... მოიცა შენ აქ... ან ეს ... რახდება აქ ევა? (გაკვირვებულმა გამომხედა)
-ტას.. ეს... ის... (თან ვცდილობდი ხელი გამენთავისუფლებინა მაგრამ ამაოდ)
-ორი დაბნეული ბატი .. ანნა არ გაუბრაზდე ევას ფიზიკურად ვერ მოასწრებდა თქმას, ღამე გვიან დაბრუნდა სახლში და ჯერ კიდევ დილაა, ასე არ არის ევა?
-კიი ასეა (მადლობისმთქმელი თვალებით გავხედე და ანასტასიასკენ შემოვბრუნდი) მართლა ვაპირებდი თქმას შენთავსფიცავარ უბრალოდ ჯერ მეც მეც არ მჯერავს რა და როგორ
-კარგით გაპატიებთ, მხოლოდ ერთი პირობით რომ ზეგ ჩემი დაბადებისდღეა და საღამოს ჩემთან ამოხვალთ ორივე ერთად როგორც წყვილი... აბა რას იტყვით?
-აუცილებლად
ისევ გაიღიმა ნოემ და მანქანა უნივერსიტეტთან გააჩერა
-ადით თქვენ, მეც დირექციაში პატარა საქმე მაქვს და მალევე ამოვალ
სანამ წავიდოდა ჩუმად ჩამჩურჩულა
-არ შემიძლია აუღნიშნავად დავტოვო შენი დილანდელი სექსუალურობა
როგორც ჩვევია ისე გაქრა მოულოდნელად და დამტოვა გაწითლებულშერცხვენილი.
ღიმილით ჩამკიდა ანასტასიამ ხელი და აუდიტორიაში ასვლამდე გუშინდელი ჩემი და ნოეს საუბრის დეტალებში მომაყოლა.

-კარგით მეგობრებო დღეს წარმატების ფსიქოლოგიაზე მინდა ვისაუბროთ, მანამდე სანამ მე ვისაუბრებდე მაინტერესებს თქვენ როგორ გესმით ტერმინი "წარმატების ფსიქოლოგია"?
არავინ არაფერი თქვა აუდიტორიაში ყველა ჩუმად იყო და ნოემ გააგრძელა საუბარი
კარგით რახან არავის გსურთ თქმა მე გავაგრძელებ... პირველრიგში იმით დავიწყებ თუ რატომ გადავწყვიტე ტემპერამენტის შემდეგ პირდაპირ წარმატების ფსიქოლოგიაზე საუბარი, არ აქვს მნიშვნელობა ადამიანი სანგვინიკი იქნება მელანქოლიკი, ქოლერიკული თუ ფლეგმატიკი ყველა მათგანს ერთი რამ აერთიანებთ წარმატების სურვილი.. გულის სიღრმეში ოთხივეს სურს რომ წარმატებული ადამიანი იყოს... ისევე როგორც თქვენ, არამგონია რომელიმე აქ იჯდეთ იმ მიზნით რომ ისწავლოთ და შემდეგ არაფერი მოიმოქმედოთ თქვენი მომავლისთვის ... " თუ გსურთ რომ წარმატებული იყოთ კარგად უნდა გაიაზროთ რომ თქვენ ყველაფერი შეგიძლიათ და არაფერია შეუძლებელი, მნიშვნელოვანია სრულად აკონტროლოთ საკუთარი ემოციები და ეცადოთ მიეჩვიოთ რაციონალურად აზროვნებას... იყავით რაც შეიძლება ცოდნისმოყვარე! ისწავლეთ და გაიგეთ რაც შეიძლება მეტი, არასოდეს დაკმაყოფილდეთ იმით, რაც უკვე იცით. რეგულარულად გააფართოვეთ თქვენი ცოდნის საზღვრები. ყველაფერი, რასაც შეიძლება მიაღწიოთ ცხოვრებაში, მიიღწევა მხოლოდ ადამიანების დახმარებით. ხშირად დაუსვით საკუთარ თავს შეკითხვა - ”რამდენად მაახლოვებს დასახულ მიზანთან და წარმატებასთან ის, რითაც ეხლა ვარ დაკავებული? ხომ არ შეიძლება დავკავდე რამე უფრო სასარგებლო და მნიშვნელოვანით, ვიმოქმედო უფრო ეფექტურად.” ყველა ახალი მცდელობა არა მარტო მექანიკურად დაგაახლოვებთ მიზანს, არამედ შეგძენთ ყველაზე მთავარს, რაც დაგეხმარებათ ცხოვრებაში წარმატების მიღწევაში - ეს არის გამოცდილება. მცდელობა იმისა, რომ გადააბრალოთ საკუთარი წარუმატებლობა რამეს ან ვინმეს, ცუდ სტიმულს მისცემს საკუთარ თავზე მუშაობის პროცესს. ხოლო საკუთარი თავით უკმაყოფილება, საშუალებას მოგცემთ ეძებოთ გზები შემდგომი წარმატებული თვითსრულყოფისკენ.ადამიანი პრაქტიკულად მთელი ცხოვრების განმავლობაში ვითარდება და ის, რითაც დღეს დაკავებულია თქვენი გონება, შეიძლება ხვალ სულაც აღარ მოგეჩვენოთ საინტერესოდ. ამიტომ, ნუ მიიღებთ ისეთ კატეგორიულ გადაწყვეტილებებს, რომელიც მიგიყვანთ იქ, სადაც მოიწყენთ და საკუთარი თავის რეალიზაციას ვერ მოახდენთ.უმჯობესია დასაწყისშივე დაისახოთ ზოგადი, ყველა ადამიანისთვის მნიშვნელოვანი მიზნები. შეეცადეთ წინასწარ განჭვრიტოთ, იქნება თუ არა თქვენი მიზანი აქტუალური შორეულ პერსპექტივაშიც."
ვუსმენდი და აზრიც კი ვერ გამომქონდა მისი საუბრიდან იმდენად ვიყავი აჟიტირებული, ვერ მოვითმინე და ესემესი მივწერე ჩუმად
"მაგიჟებთ ბატონო ლექტორო"
მისი ტელეფონის შეტყობინების ხმა გაისმა მთელს აუდიტორიაში მაგრამ არ მიაქცია ყურადღება და საუბარი გააგრძელა, ამ ფაქტმა გამაბრაზა და მორიგ შეტყობინებაზე გადავედი
"შეწყვიტე! შენ ხარ ჩემი წარმატება"
თავადაც ვერ ვიჯერებდი ეს მე თუ ვიყავი სწავლას მოწყურებული ევა რომელსაც ლექცია საერთოდ არ აინტერესებდა ამ მომენტში და აჟიტირებული ბავშვივით ვიქცეოდი, განა ვერ ვხვდებოდი? მაგრამ მე მახარებდა ეს, ნოეს უყურადღებოდ დარჩენილმა ტელეფონმა მესამე მესიჯიც დამაწერინა
"ნუ ხარ ასეთი მოსაწყენი, სხვა რამეზეც გვესაუბრე სტუდენტებს"
ანასტასიას ეცინებოდა ჩემს ბავშვურობაზე ნოემ ბოდიში მოიხადა და როგორც იქნა დახედა ტელეფონს
"დავითის ასულო დიდი ხანია რაც დილანდელმა სირცხვილმა გადაგიარათ?"
-რა სირცხვილზე ამბობს?
ინტერესით მკითხა ტასიმ
-ნახე რაა რა თავხედია, გოგო დილას რომ მითხრა სახლთან ვარო ისე გამიხარდა ლიფით გავიქეცი ფანჯარასთან
ანასტასიას ხმამაღლა გაეცინა რამაც ყველას ყურადღება მიიპყრო, მე უცებ დავმალე ტელეფონი და ვითომც არაფერი ისე შევეცადე პირს მომდგარი სიცილის შეკავება
-იქნებ ჩვენც გაგვაცინოთ გოგონებო?
-ისეთი არაფერი ბატონო ნოე უბრალოდ რაღაც გაგვახსენდა და (შერცხვენილმა უპასუხა ყურადღებამიქცეულმა ანასტასიამ)
-კარგით მაშინ გუშინდელი თემის გამოკითხვას თქვენით დავიწყებ რომ საშუალება არ დაგრჩეთ სხვა რამეზე ფიქრის
-მგონი ადამი გაბრაზდა (გადმომიჩურჩულა ანასტასიამ)
-ვინ? (გაკვირვებულმა ვკითხე)
-ადამი და ევას პონტში რაა
არვიცი ჩემი და ტასოს ბედი იყო თუ რა იყო მაგრამ ლექციის დრო ამოიწურა
ნოე თავის ადგილას დაბრუნდა და საუბარი განაგრძო
-მეგობრებო წასვლამდე მინდა დღევანდელ თემასთან დაკავშირებით ცნობილი ფსიქოლოგის ნაპოლეონ ჰილის სიტყვები დაგამახსოვრდეთ „რაც უფრო დიდი ხნის განმავლობაში მიდიხართ წარმატებისკენ, მით უფრო ახლოსაა იგი.ძალიან ბევრი, თავს ანებებს საქმეს მაშინ, როცა გამარჯვებამდე ერთი ნაბიჯია დარჩენილი.დაიმახსოვრეთ, ამ ნაბიჯს სხვები გადადგამენ!”
ასე რომ არასოდეს დანებდეთ და ყოველთვის წინ იარეთ წარმატებისკენ... მომავალ შეხვედრამდე

-ისე კარგი ლექცია იყო არა?
-ალბათ... ტას რა მჭირს ახლა იცი? ვეღარ ვისვენებ შორს რომ არის რომ ვერ ვხედავ...
-ნუ შენ რომ ავადმყოფურად ეჭვიანი ხარ ცნობილი ფაქტია მაგრამ ასე მართლა არ შეიძლება ევ... სულ ერთად ხომ ვერ იქნებით ის საქმიანი ადამიანია, არ ცხოვრობს ისე როგორც სხვა ცანცარა ბიჭები ხომ გესმის არა?
-მესმის
-წავიდეთ სახლში?
-სხვა რა გზაა... ტას იციი მერიდება რაღაცნაირად რომ მივწერო ან დავურეკო თუ თვითონ არ შემეხმიანა
-უთხარი ნინა დეიდას?
-არა ჯერ... ვეტყვი დღეს მამასაც და ნინასაც
ტაქსი გავაჩერეთ და ტასომ სახლის მისამართი უკარნახა, მე ტელეფონმა დამირეკა დავხედე და ნოე იყო
-სად ხარ?
-სახლში მივდივართ მე და ანასტასია შენ?
-ცოტახანში გამოვალ სამსახურიდან მინდა რომ 7 საათისთვის მზად იყო და მე შენ და ნიაკომ ერთად ვივახშმოთ თუ წინააღმდეგი არ იქნები

სახლში მივედით თუ არა ჩემს ოთახში შევედით და ვეძებდით რა შეიძლება ჩამეცვა საღამოსთვის
-არაფერია ტას ნორმალური რა ვქნა? (ლამის ტირილი დავიწყე)
-ყველაფერი ნორმალურია აქ მაგრამ რაღაც სხვა გვჭირდება სადა და ლამაზი (უცებ ფეხზე წამოდგა თითქოს გონება გაუნათდაო) მალე დავბრუნდები
ოთახიდან ტასოს გასვლა და დედას შემოსვლა ერთი იყო
-სად გავარდა ანასტასია ხო მშვიდობაა?
-კი დე... დეე მე და ნოე ერთად ვართ
-რასნიშნავს ერთად ხართ?
-იმას რომ ურთიერთობის აწყობას ვცდილობთ
-და ის მეორე ბიჭი?
-ვინ რატი? ეგ არც დაწყებულა დედა
-ანუ ნოესთვის ემზადები ასე საგანგებოდ?
ირგვლივ ჩემს გადმოყრილ ტანსაცმელს მოავლო თვალი
-ბედნიერი ხარ! გიყვარს დედი?
-დეე
ლოგინზე დავჯექი და მოვეხვიე
-იცი რა სხვანაირი ვარ? თითქოს ის საშინელი ერთი წელი არასოდეს არ ყოფილა ჩემს ცხოვრებაში, თითქოს მთელი სამყარო გაქრა და მარტო ნოე დარჩა... რაღაცნაირად ვარ დეე... ვერ ვხსნი, თან იციი არ ვიცოდი და ახლა ვხვდები რამდენად ეჭვიანი ვყოფილვარ, ჯერ სულ ცოტახანია ერთად ვართ და ყველა ის წამი მაგიჟებს როდესაც ვერ ვხედავ და არ მეხმიანება... ასე მგონია მორჩა უკვე მოვბეზრდი თქო... მაშინ როცა უცნაურად მიტოვებდა სონეტებიდან ციტატებს მაშინდელი დროიდან დაიდო ჩემში ბინა... რაღაცნაირია დეე არ გავს სხვებს, ლექციას დღეს საერთოდ ვერ ვუსმინე იმდენად მიხაროდა მისი სიახლოვე, მიხაროდა რომ ვხედავდი და მასზე რაღაც გარკვეული მცირედი უფლება მაინც მქონდა... არვიცი ... არვიცი მომავალში რა იქნება მაგრამ ასე არასოდეს ვყოფილვარ
-მესმის პატარავ, მესმის დედას ანგელოზო... კარგად იყავი და როგორც საჭიროდ ჩათვლი ისე მოიქეცი
თვალზე ცრემლი მოადგა და ჩუმად მოიწმინდა ცრემლი რაც შეუმჩნეველი არ დამრჩენია
-რა გჭირს დეე... ტირი ? (შეშინებულმა ვკითხე)
-აწი ყველაფერი სხვანაირად იქნება დედი... ძალიან ცოტახანიც და მასთან წახვალ, ის გახდება შენი ოჯახი
-კარგი რაა... ორი დღეც არ არის რაც ერთად ვართ და უკვე დაგვაქორწინე?? არ იტირო რაა... არაფერს ვაპირებ ჯერ, თქვენთან ვარ ... ისევ ის ევა ვარ ვინც მანამდე და ნუ ნერვიულობ რაა
-ევა ევა... რა პატარა ხარ შვილო, რა პატარა
მაკოცა და ანასტასიაც შემოვარდა პატარა ყუთით ხელში, ყუთი გახსნა და მუხლებამდე, წელში გამოყვანილი წითელი ამოიღო ღია სამკუთხედი გულით

"15 წუთში შენს სახლთან ვიქნები!"
-ანასტასია მართლა კარგად ვარ?
-ლამაზი ხარ ლა მა ზიი ... ნორმალურად მოიქეცი იცოდე და ნოემ არ შეატყოს რო მის შვილს უფრო მეტი ჭკუა აქვს ვიდრე შენ გაიგე?
სიცილით მკითხა და დედას თვალი ჩაუკრა
-კარგით რაა.. ასე დამცინოთ უნდა ახლა?
-აი ნინა დეიდა ამას ვამბობდი პატარა ბავშვია თქო
ორივეზე გაბრაზებული ფანჯარასთან დავდექი ნოეს მოლოდინში და მალევე გამოჩნდა მისი მანქანა, ფანჯარას მოვშორდი ჩანთა ავიღე და გოგოებთან გავედი
-წავედი მე... მოვიდა ნოე, ძალიან ვღელავ და იმედია არაფერს გავაფუჭებ
ვაკოცე ორივეს და სახლი დავტოვე
-არ მეგონა დღეს უფრო მიმზიდველს თუ გნახავდი ვიდრე დილანდელ ფორმაში მაგრამ უნდა აღვნიშნო არაჩვეულებრივად გამოიყურები
-კარგი რაა ნოე, არასოდეს დაივიწყებ? უხერხულად შევიშმუშნე და მანქანაში მოცინარი ნიასკენ გავემართე
-ლა ლამაზი ქალ ევა
დავჯექი თუ არა ჩამეხუტა და მუხლებზე დამიჯდა, ნოემ სარკიდან გამოგვხედა და გაეღიმა
-ევა იჩიი მამამ მითლა ლო სენ და ის ელთად ქალთ
-მოიცა ასე პირდაპირ უთხარი ? (გაკვირვებულმა გავხედე ნოეს)
-ქო მე წვიანი გოგო ვალ ალ იჩი? მამამ მასწავლა ლო ელთმანეთს ალაფერი მოვატუოთ და ალც მე მეტკუებს ქო მა?
-ხო მა ..
რესტორანთან მალევე მივედით ნია შუაში ჩაგვიდგა ერთი ხელი მე მომკიდა მეორე ნოეს და ისე გავაგრძელეთ გზა, როგორც ჩანს ნოეს მაგიდა წინასწარ დაეჯავშნა...

რომ არ დაგიმალოთ ძალიან უხერხულად ვიყავი... არ ვიცოდი როდის რა უნდა მეთქვა
-ნუ ხარ დაძაბული ეს უბრალოდ პირველი საერთო ვახშამია (ჩუმად გადმომილაპარაკა გვერდით მჯდომმა ნოემ და წინ მჯდომ ნიაკოს გახედა) რა მივაწოდო ჩემს პრინცესას?
-ალ მსია მა, ძიძამ მაწამა ალ ვიცოდით თუ საწმელად უნდა წამოვსულიკავით... ანდა ნაკინი მიდა მა
-კარგი... ხელებს გადავიბან ბარემ ვეტყვი ნაყინსაც და დავბრუნდები
ნოე გავიდა და დავრჩით ჩემზე გაბედული პატარა გოგონა და მორცხვი მე
-იციი მე თავიდანვე მომეწონე
-თავიდანვე მოგეწონე?
-ქო იქ დათო ძიას ოთაქსი ქო გნაქე
-მეც ძალიან მომეწონე პატარავ
-სენ ცემი დედიკო უნდა იკო?
-მე? არა მე...
დავიბენი პირველად დავფიქრდი ამაზე რომ თუ ნოესთან გადავწყვეტდი ყოფნას ნიაკო საკუთარ შვილად უნდა მიმეღო
-მე ვერ ვიქნები პატარავ შენი დედიკო მაგრამ გპირდები რომ თუ მე და ნოე ერთად ვიქნებით უდედობას არასდროს იგრძნობ... შენ კი ყოველთვის ერთი დედიკო გეყოლება, რომელიც მუდამ შენი ანგელოზია.
-ცუუ... მამა მოდის, ალ უკვალს დედიკოზე ლო ვლაპალაკობ და ალაფელი ვთქვათ
გავჩუმდი და ნოეს გავხედე
-აი ნახე მოაქვთ უკვე შენი ნაყინი
ღიმილით ვანიშნე ნიაკოს და ნოეს გავხედე, მაგიდის ქვევით ხელი ხელზე მოვკიდე და მისი ჩემთან ყოფნა ვიგრძენი
-ოო... ლა გემლიელი ნაკინია თქვენ ალ გიდათ?
-გინდა ევა?
-არა მადლობა, შეგერგოს პატარა ანგელოზო
-მადობა...
-რატომ არაფერს ჭამ? (ჩვეულად ჩამომისვა ლოყაზე თითი და გამეღიმა)
-სიმართლე თუ გაინტერესებს ძალიან ვნერვიულობ
-უკეთესი იდეა მაქვს, სახლში წავიდეთ და უფრო თავისუფლად იქნები გინდა?
-სახლში?
-ნუგეშინია არ მოგიტაცებ (გაეცინა)
-აუ ქოო მააა... წავიდეთ ლაა, საქსი მე და ევა ვითამასებთ, იქ უფლო ბევლი ლამეც გვაქვს, ქო წამოქვალ ევა?
-აბა რას იტყვი?
-კარგი რახან ასე გინდათ წავიდეთ...

ნოეს ოთახში ვიყავი და მის სპორტულებში გამოწყობილი რომელიც ბევრად დიდი მქონდა სარკეში ვიხედებოდი და ჩემს თავზე მეცინებოდა
-იცი რა საყვარელი ხარ?
არვიცი როდის გაჩნდა ნოე ჩემს უკან მაგრამ საოცრად მესიამოვნა მისი შეხება
-ახლა... ამ ფორმაში თუ გესაყვარლები მაშინ ნამდვილად რაღაცას უნდა გრძნობდე ჩემს მიმართ
გამეცინა და მისკენ შემოვბრუნდი, ჯერ კარებს გავხედე ნამდვიილად მოკეტილი იყო თუ არა
-შეიძლება რაღაც გთხოვო?
-რათქმაუნდა
-შეიძლება ჩაგეხუტო? (არა არა ეს ნამდვილად არ ვიყავი მე... რა მიქნა ამ კაცმა ერთ დღეში?)
ნოეს არაფერი უთქვია უფრო მომიახლოვდა და თვალებში ჩამხედა, ვიფიქრე რაიმეს მეტყოდა მაგრამ არა, საოცარი სითბოთი და მზრუნველობით ჩამიხუტა...
არ ვიცი რამდენი წუთი ვიდექი მის სურნელში ჩაკარგული, მაგრამ თავად მოვშორდი მას
-ნიაკოსთან ჩავიდეთ კარგი?
-კარგი მიდი პატარავ ჩადი და გამოვიცვლი მეც... ან ისე თუგინდა აქ იყავი და შენთან ერთად გამოვიცვლი
-არახარ შენ ნორმალური
გამეცინა და ქვევით ჩავედი, იმხელა სახლი იყო შემეშინდა არ დავიკარგო თქო, მაგრამ მალევე შევამჩნიე ტელევიზორის წინ მჯდომი ნია
-რას უყურებ პატარავ?
-მასა და დათვია, მოდი ელთად ვუკულოთ გიდა?
-მინდა
გავუღიმე და გვერდით დავუჯექი
ქალურმა ეჭვმა არ მომასვენა და ნიას გავხედე
-პატარავ აქ მარტო ხართ ხოლმე შენ და მამა?
-ალა ცემი ძიძაა და ის ალაგებს და გვივლის ოლივე, იცი ლოგოლ ვუკალვალთ მე და მამა?
-შენი ძიძა? რა ქვია შენს ძიძას?
-ჩალომე
-სალომე?
-ქო ჩალომე... ლა ლამაზია იჩი?
-ლამაზი?
საშინელმა გრძნობამ მომიცვა... თან ნიაკოს კითხვებს ვუსვამდი თან კარებს ვუყურებდი მოულოდნელად ნოე არ შემოსულიყო
-კი ძალიან ლამაზია... კველაზე ლამაზია, მე და მამიკოს სულ საწმელს გვიკეთებს და მუტფილმევბსაჩ ელთად ვუკულებთ ქოლმე.
-ფეხის ხმა გავიგე და გავჩუმდი, მივხვდი ნოე მოდიოდა, ეჭვები კი სულს მიღრღნიდა "ნეტავ ვინ არის სალომე?"

საღამო ძალიან კარგად გავატარეთ, ბევრი ვითამაშეთ მე და ნიამ ნოე კი ღიმილით გვიყურებდა, საღამოს 11 საათი იყო ნიაკოს რომ დაეძინა... ნოემ ოთახში აიყვანა და დაბრუნდა
-ეხლა მეც წავალ კარგი?
-მინდა რომ დარჩე!
-დავრჩე? ხო მაგრამ როგორ, რა ვუთხრა ჩემებს?
-არ ვიცი უბრალოდ თუ ოდნავ მაინც გაქვს შანსი გთხოვ რომ დარჩე
არაფერი მითქვია ტელეფონი ავიღე მეორე ოთახში გავედი და დედასთან დავრეკე
-რაშვები დედი?
-არაფერს დედიკო სად ხარ ამდენხანს?
-დეე არ ინერვიულო, დღეს ვერ მოვალ ხვალ დილას ადრე სახლში ვიქნები კარგი?
ვიცოდი რომ უარს მეტყოდა მაგრამ მაინც გავრისკე
-სად ხარ?
-...
-ევა
-ნოესთან
-კარგი დედიკო დარჩი მარიამთან... მოიკითხე ჩემს მაგივრად და უთხარი რომ შემოგვიაროს
-რა მარიამი დე.... ვაიმე ... მამაა მანდ?
-ხო ჩემო ლამაზო, კარგი დე ჭკუით
ტელეფონი გამითიშა და ჯერ კიდევ გაკვირვებული ვიყავი ნოე რომ შემოვიდა ოთახში და ზურგიდან მომეხუტა
-აბა რას იზამ?
-რას მთავაზობ? (ეშმაკურად ვკითხე)
-მე საოცარი შემოთავაზება მაქვს მაგრამ სხვა დროისთვის გადავდებ, ახლა უბრალოდ ერთად დავიძინოთ

დილას თვალები ნოეს მკერდზე გავახილე, მას ჯერ კიდევ ეძინა... ვიფიქრე ჩუმად ვაკოცებ ლოყაზე თქო მაგრამ თავი შემოატრიალა და მისი ცივი ბაგეებით მოწყურებულივით დაეწაფა ჩემს ტუჩებს.
-მიყვარხარ ევა
ეს ორი სიტყვა სრულიად საკმარისი იყო ჩემი ბედნიერებისთვის, მისკენ მივიწიე და მაგრად ჩავეხუტე
-იმედია სულ ასე ვიქნებით.. ასე თბილად და კარგად
-გპირდები პატარავ
-ვაიმე ნია გაღვიძებული იქნება უკვე
-კიი დილას წაიყვანა სალომემ ბაღში
სალომეს გახსენებაზე გუშინდელი ნიაკოს სიტყვები გამახსენდა
-სალომე ყოველდღე დადის აქ?
-კი
-მგონი დროა ავდგეთ და აწი წავიდე დედასაც ვუთხარი დილას მოვალ თქო
-ცოტახანიც რაა
უფრო მომეხვია და შუბლზე მაკოცა
-დიდი ხანია სალომე აქ მუშაობს?
-საკმაოდ... რატომ დაინტერესდი ასე?
-ნიაკომ მითხრა რომ ძალიან ლამაზია, შენც ასე თვლი?
ნოეს გულიანად გაეცინა
-მართლა ლამაზია მისი ასაკის კვალობაზე... პატარა ეჭვიანი ევა... სალომე 57 წლისაა
ნოე იცინოდა, მეც გამეცინა საკუთარ ეჭვიანობაზე და წამოვდექი
-წავიდეთ კარგი?
-კარგი კარგი პატარავ წაგიყვან...

მოვწესრიგდით და უკვე ნოეს სახლს გავცდით დედამ რომ დამირეკა
-დავიღუპეთ დეე (ჩურჩულით მესაუბრებოდა)
-რასნიშნავს დავიღუპეთ?
-მამაშენი სანამ წავიდოდა დღეს მარი მოვიდა ჩვენთან, გაგიჟდა მამაშენი როგორ გაბედა რომ მოვეტყუებინეთო
ნოეს ხელზე ხელი მაგრად მოვუჭირე და მანქანა გადააყენა
-რა უთხარი დე?
-არაფერი, თითქოს არაფერი ვიცოდი, ალბათ ანასტასიასთანაა თქო და ისიც მაშინ შემოვარდა ევას ღვიძავს თუ გავაღვიძოო
-ვაიმე რასამბობ... რა უნდა ვქნა?
-არვიცი ეჭვობს რომ ნოესთან ხარ მაგრამ ამბობს იქ რომ მივვარდე სახლში და იქ არ იყოს კაცი უხერხულობაში ჩადგება მერე რა ვქნა ჯერ უნდა გავიგო სადააო
-კარგი დამშვიდდი დედა, უთხარი რომ არაფერი იცი მალე მოვალ მეც
დედას გავუთიშე და ნოეს გავხედე ცრემლიანი თვალებით, ყველაფერი მოვუყევი ცოტახანი თვითონაც ჩუმად იჯდა
-მაპატიე რაა..
-შენ რა შუაში ხარ ნოე... შენ არაფერ შუაში ხარ, მე მინდოდა და დავრჩი, 2 თვეა არ შემხმიანებია რაღა დღეს მოვიდა ჩემთან
-თვალებში შემომხედე და ერთ კითხვაზე მიპასუხე გულწრფელად რას გრძნობ ჩემს მიმართ?
-პატივისცემას, ნდობას...... სიყვარულს
ბოლო სიტყვა თითქმის შეუმჩნევლად ვთქვი მაგრამ მივხვდი რომ ნოემ გაიგო.. გაეღიმა და მანქანა დაძრა მეგონა სახლში მივდიოდით მაგრამ მანქანა მოაბრუნა მანქანა და საპირისპირო მიმართულებით წავიდა
-ნოე სად მივდივართ?
-სვანეთში!
-სვანეთში?
გაკვირვებულმა თან ცოტა შეშინებულმა ვკითხე
-კი დროებით... მერე თბილისში დავბრუნდებით
-რას ნიშნავს ეს?
ისე ჩუმად ვთქვი საკუთარი სიტყვები ვერ გავიგე
-შეგიძლია შენებს დაურეკო და უთხრა რომ თამამად შეუძლიათ დაოჯახება მოგილოცონ!

პირველი ნაწილის დასასრულიскачать dle 11.3




№1  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

იმედი მაქვს მალე დაიწყებ მეორე ნაწილის წერას. ძალიან კარგი და სასიამოვნო ისტორიაა. ჩემი ერთ-ერთი ფავორიტია

 



№2 სტუმარი სტუმარი Lika

Vaime dascaulia mteli guilt gelodebi dzan ardaagviano shemdegi gtxov

 



№3  offline მოდერი zia-maria

საინტერესოა მეორე ნაწილის წაკითხვა,არ დააგვიანო. kissing_heart

 



№4 სტუმარი სტუმარი Lia

Sauketeso istoriaa.velodebi me-2 nawils.❤❤❤

 



№5 სტუმარი ცირა

მართლაც რა კარგი წასაკითხია

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent