შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მარიონეტი (მერვე თავი)


29-11-2017, 22:05
ავტორი murachashvili
ნანახია 816

მარიონეტი (მერვე თავი)

წითელი ფერის ავტომობილმა სწრაფი სიჩქარით გადაკვეთა გაგარინი და სააკაძის მოედნისკენ აიღო გეზი.
- ნეტა გიორგი სააკაძე ჩვენზე რას იფიქრებდა? - ირონიულად გაეცინა დათუნას.
- ერთი მაგის მოღალატე... - უწმაწურად შეიგინა ლავანჩომ.
- ისე, ღალატი ზოგჯერ პირობითია. - სიცილი ვერ შეიკავა ვაჟმა.
- ანუ?
- ერთს ღალატობს, მეორეს გმირად ევლინება.
- ჩვენ ძმობას ვფიცავარ, რაღაც „სტრანნად“ ბაზრობ, ხომ იცი?! - გვერდულად გამოხედა მძღოლმა.
- შეიძლება. ვერ ხედავ, შენ რომ მოღალატეს უწოდებ, ვიღაცისთვის გმირია და ძეგლიც დაუდგეს.
- რამდენი გიჟია ასე სად დათვლი?
- იქნებ ვინმეს ჩვენც გიჟები ვგონივართ?!
- ერთი მაგათიც!.. - გულიანად შეიგინა ვაჟმა.
ხელი სიგნალს რომ დააჭირა აღება არც კი უფიქრია, ასე გაბმული სიგნალითა და საბურავების წუილით საპატიო წრე დაარტყა ძეგლს, კოლონებად მიმავალ შავდროშიან ავტომობილებში მოხერხებულად შეძვრა და ტელევიზიისკენ გაქანდა.
- სწრაფად დოლიძისკენ! - ერთ-ერთი მანქანიდან გამოსძახეს უცნობმა ბიჭებმა.
- რა ხდება? -ამჯერად სწრაფი ნაბიჯით მიმავალ საშუალო ასაკის ქალს გასძახეს.
- ამბობენ, ტაშკენტის ქუჩიდან რუსის ჯარი მოდისო! - ბიჭებისკენ არც კი გამოუხედავს გეპეის, ახლანდელი პოლიტექნიკური ინსტიტუტის შენობაში მიიმალა ქალი.
- ტაშკენტის?! - მთელ სხეულში გააცია დათუნას.
- ახლა სახლში როგორ ავიდეთ? - მისი აშკარად არ ესმოდა ლევანს.
- ნინო!.. - ვაჟის გამოთვლით გოგონა სწორედ იქ უნდა ყოფილიყო - შეუძლებელია! -ხელისგულები გაუოფლიანდა იმის წარმოდგენაზეც კი, რომ ახლა იქ მარტო იყო.
- ამის დედა! დროშა ჩამოიღე! - ფიქრებიდან ლევანის ღრიალმა გამოიყვანა.
პეკინზე ბეტეერები მოხრიგინებდნენ. რუსის ჯარისკაცები გამეტებით ურტყამდნენ ფეხით მოსიარულე, დაპანიკებულ ხალხს.
ბიჭებმა სპორტის სასახლის მიმართულებით გადაუხვიეს და თავი ერთ-ერთ ერთ სართულია, „ბარაკის“ ტიპის ვიწრო ეზოს შეაფარეს.
- ამის დედაც! - ავტომობილი გაჩერდა თუ არა, გადმოხტა დათუნა.
- გაგიჟდი? სად გარბიხარ? - მყისვე წამოეწია ლევანი და ქეჩოთი შეანჯღრია.
- ნინო, ტო... ნინო! - ბოლო ხმაზე ღრიალებდა ლევანის ხელებში აფართხალებული ვაჟი.
- გონს მოდი!.. ნინოს აქედან ვერაფერში დაეხმარები. - დათუნაზე ბევრად ძლიერ ვაჟს პატარა ბავშვივით ქეჩოთი ყავდა გაკავებული ბიჭი.
დათუნამ წინააღმდეგობის გაწევა ვერ მოასწრო. ეზოში აშკარად რუსის ჯარისკაცებისგან გამოქცეული რამდენიმე ვაჟი შემოვარდა. ერთ-ერთი სახლის მოძველებულ ხის კარების ეცა, სწრაფად გახსნა და მეგობრები შენობაში შეუშვა.
- მანდ რას უდგახართ?! დროზე შემოდით! - ერთმანეთში მოძიძგილავე ბიჭებს გამოსძახა უცნობმა.
ლევანს დიდხანს არ უფიქრია, ერთი ხელის მოქნევით სახლში შეაგდო დათუნაც და თავადაც უკან მიჰყვა.
- ფარდები გააფარეთ! - მასპინძელი შესაშური სისწრაფით მოძრაობდა.
რკინის გისუსებით დაფარულ ორ მცირე სარკმელს სწრაფად გადააფარა ღამის სქელი ფარდები. ორ წამში ჩამობნელდა ოთახში. ისედაც მცირე ზომის ოთახში ძლივს იმართებოდნენ დამალულები. უადგილობის გამო დათუნა იატაკზე ჩამოჯდა და გულგრილი მზერა მოავლო ოთახს, რომლის მთელ ინვენტარს ძველებური რკინის ზამბარიანი ლოგინი, ტანსაცმელების ცალ კარმოგლეჯილი ხის კარადა, შუაში მდგომი იგივე მასალის მაგიდა და ორიოდე სკამი წარმოადგენდა.
ხმის ამოღებასაც ვერ ბედავდნენ, დაძაბულები ისმენდნენ გარედან შემოსულ მინისა და რკინის მტვრევის ხმას. ძნელი მისახვედრი არ იყო, რომ ჯარისკაცები ეზოში გაჩერებულ ავტომობილს ამტვრევდნენ.
ლევანს გულმა არ მოუთმინა, ფარდა სულ ოდნავ გაწია და კუთხიდან გაიხედა. ჩუმად უმზერდა როგორ ამტვრევდნენ მამამისის მანქანას. რბევა დიდხანს არ გაგრძელებულა, ან რა დრო დასჭირდებოდა ერთი ავტომობილის განადგრებას?! ნათლად დაინახა სამხედროებმა ავტომობილში დატოვებული შავი მანდილი ჩამტვრეული მინიდან როგორ ამოიღეს და ამაზრზენი ხარხარით ნაკუწებად აქციეს. თითქოს ნაჭრის ნაგლეჯზე ცდილობდნენ მთელი ბოღმის გადმონთხევას.
- ოხ, მე ამათი!.. - გარეთ გასავარდნად კარებისკენ გაიწია ლევანმა, თუმცა უშედეგოდ.
- შენ ბიჭო, ნორმალური ხარ?! - მუშტებ შემართლი მაპინძელი წინ გადაუდგა.
- გამატარე! - კბილებში ღრენით გამოსცრა ვაჟმა.
- მერე ჩვენ? ასე იოლად გაგვიმეტებ?!
დაძაბული სახით მომზირალ ბიჭებს ერთი კი შეავლო თვალი და თავადაც დათუნასთან ჩაიკეცა. საკუთარი უსურობისგან პატარა ბავშვივით, ხელებში თავჩარგული, უხმოდ ზლუქუნებდა ორმეტრიანი კაცი.
რუსის ჯარისკაცებმა კიდევ დიდხანს იბობოქრეს. ხან სარდაფი შეამოწმეს, ხან ფანჯრებში შეხედვა სცადეს, რადგან საინტერესო ვერაფერი ნახეს, მალევე დატოვეს ეზო. უცნაური რამ ყოფილა შიში. ოთახში გამეფებულ სიჩუმეს მხოლოდ ბიჭების გამალებული გულისცემა არღვევდა.
საბოლოოდ როგორ იქცა, ბიჭებმა ფანჯრიდან გახედვა გაბედეს და დარწმუნდნენ თუ არა, რომ საფრთხე აღარ ემუქრებოდათ, ნელ-ნელა დაიწყეს შენობიდან გამოსვლა, სულ რამდენიმე წამში დაიშალნენ და ეზოში მხოლოდ დათუნა, ლევანი და მასპინძელი დარჩნენ.
- ამის დედაც, მომკლავს მამაჩემი! - დანანებით უმზერდა ლევანი კონსერვის ქილასავით გაბრტყელებულ ავტომობილს.
- მთავარია ცოცხლები ვართ, მანქანას ჩივიხარ?! - გვერდულად გამოხედა მასპინძელმა.
- ეგეც მართალია! - სიმწრით გაეცინა ვაჟს.
- მთავარია ცოცხლები!... - მასპინძლის სიტყვები ირონიულად გაიმეორა დათუნამ.
იდგნენ ასე სამნი და ერთმანეთს უსიტყვოდ აკვირდებოდნენ. უცნაური შეგრძნება ჰქონდათ, სიძულვილის, შიშის, ადრენალინის. მიუხედავად ყველაფრისა, ისიც ფაქტი იყო, რომ მაინც ბედნიერები იყვნენ.
- საინტერესოა! - უნებურად ბიჭების კმაყოფილი სახეების დანახვაზე ახარხარდა დათუნა.
კმაყოფილება გაოცებამ შეცვალა. ლევანი და მასპინძელი თვალებგაფართოებულებულები უმზერდნენ სიცილისგან ცრემლებამდე მისულ დათუნას. შემდეგ გაეღიმა ლევანს, გაეღიმა მასპინძელსაც და ორ ხმაში ახარხარდნენ. თითქოს არ ეცინებოდათ, არც ეტირებოდათ, თუმცა ვერც ჩერდებოდნენ. ასე იდგნენ სამნი, ცრემლებამდე მისულნი, ისტერიულად ხარხარებდნენ და გაჩერებას ვერა და ვერ ახერხებდნენ.
ვიდრე დათუნა ბიჭებთან ერთად ხარხარებდა, ალბათ უმჯობესია ისევ ნინოს მივუბრუნდეთ. როგორც უკვე გითხარით, უცნობი ვაჟი გამეტებით ურტყამდა წიხლებს ერთ-ერთი ბინის კარებს.
- შენ ბიჭო სულელი ხომ არ ხარ?! - ვიღაც საშუალო ასაკის მამაკაცმა გაცოფებულმა გამოხსნა კარი, თუმცა გათიშული გოგონას დანახვაზე გამომეტყველება მყისვე შეეცვალა - შემოდი, სწრაფად შემოდი! - მისაღებისკენ მიუთითა მამაკაცმა.
ფრთხილად, ციმ-ციმ დააწვინა ნინო იქვე მდგომ მდივანზე.
- მიშველეთ, დამეხმარეთ! - ერთიანად აცახცახებული, შეშინებული ბიჭი გაფითრებული უმზერდა როგორ უსინჯავდა გოგონას პულსს მამამაკაცი, რომელიც პერიოდულად უკმაყოფილოდ აქნევდა თავს.
- მოკვდა?!. - მისი დუმილით გაღიზიანებულმა ვეღარ მოითმინა და ალბათ ყველაზე აბსურდული კითხვა დასვა.
უნებურად გაეღიმა მასპინძელს, თუმცა არ შეიმჩნია.
- სამზარეულოში შედი, ბუფეტში ნიშადურის სპირტია და მომიტანე!
მამაკაცს სიტყვაც არ ჰქონდა დასრულებული, ვაჟი უკვე კარადის უჯრებში იქექებოდა.
- უჯრაში არა, თაროზე ნახე! - ისევ მიაძახა მამაკაცმა.
თუმცა ბიჭს სასურველი სითხისთვის უკვე მიეგნო და თეთრი სპირტიანი ბოთლით უკვე მისაღებში გამოსულიყო.
- დედას გაფიცებ, ოღონდ გონზე მოდი, დედას გაფიცებ! - ცხვირზე ადებდა თავმოხდილ ბოთლს და მხურვალედ ემუდარებოდა ბიჭი.
- ნუ გეშინია, შენი მეგობარი უბრალოდ შეშინდა, ყოჩაღი გოგონა ჩანს, მალე გამოვა მდგომარეობიდან! - მეგობრულად დაუტყაპუნა მამაკაცმა მხარზე ხელი.
- დარწმუნებული ხართ? – თუმცა მამაკაცს ბოლომდე მაინც ვერ ენდო, მიუხედავად მისი ნათქვამისა, ბოთლი ისევ ნესტოებთან მიუტანა.
ნელ-ნელა გონს მოდიოდა ნინო. სადღაც შორიდან, ფრაგმენტულად ჩაესმოდა მათი საუბარიც. მიუხედავად იმისა, რომ ვაჟს არც კი იცნობდა, რატომღაც მაინც უზომოდ, ეგოისტურად სიამოვნებდა უცნობის ხმაში გაპარული შიში. უნდოდა ხმა გაეცა, ენიშნებინა რომ ცნობიერება უბრუნდებოდა, მაგრამ სამწუხაროდ ვერც თვალებს ახელდა და ვერც პასუხის მიცემას ახერხებდა.
ბავშვობიდან ვერ იტანდა ნიშადურის მყრალ სურნელს. სპირტის სუნმა ერთიანად დაწვა ცხვირის ნესტოები. შუბლშეკრულმა რამდენიმეჯერ დააცემინა და თვალები მძიმედ გაახილა.
- როგორც იქნა!- სიხარული ვერ დამალა ბიჭმა.
- ხომ გეუბნებოდი?! სოლ ცოტა კიდევ მოვითმინოთ და შენი მეგობარი რამდენიმე წუთში ფეხზეც წამოხტება!... - არანაკლებად უხაროდა მამაკაცსაც.
ახლაღა შენიშნა ნინომ ვაჟის უკან მდგომი უცნობი. თვალი მოავლო ოთახს, აშკარად არ ეცნო გარემო. უნებურად გულში შიშიც შეეპარა.
- სად ვარ? აქ როგორ მოვხდი? - აცახცახებულმა წამოსადგომად წამოიწია, თუმცა ისევ თავბრუ დაეხვა.
ვაჟმა მყისვე ხელი წაავლო, თუმცა გოგონამ ახლოს არ გაიკარა, უხეში მოძრაობით გაინთავისუფლა მკლავი მისი მარწუხებივით მოჭერილი თითებისგან და წინასწორობის შესანარჩუნებლად სავარძელს დაეყრდნო - აქ რატომ ვარ? თქვენთან როგორ მოვხვდი? - კითხვების დასმას არ წყვეტდა ნინო.
- პანიკას მორჩი!... - ნებისყოფამ საბოლოოდ უღალატა ბიჭს - გადარჩენისთვის მადლობას ასე გვიხდი?
- გადარჩენის? - თვალები გაუფართოვდა ნინოს.
- შენი მეგობარი ოდნავ აბუქებს! უბრალოდ გული შეგიწუხდა და... - მისი დამშვიდება ამჯერად მამაკაცმა სცადა.
- ჩვენ მეგობრები არ ვართ! - ღრენით გამოსცრა კბილებში ნინომ.
- ვითომ?! არა მგონია უცნობ ადამიანზე ასე ღელავდნენ... - ოდნავ შესამჩნევად გაეღიმა მამაკაცს.
- საბედნიეროდ, ასეთი ხიფათიანი მეგობრები ნამდვილად არ მყავს! - ირონიულად გაეცინა ბიჭს - თუმცა ვერ მივხვდი, ამ სცენას იმისთვის დგამ, რომ მადლობა არ გადაგვიხადო?! დავაშავე, ცუდად მყოფი აქ რომ შემოგიყვანე?!
- მე, მე... - აირია ნინო.
- თუმცა, ამას არსებითი მნიშველობა ნამდვილად არ აქვს. - სიტყვა უხეშად შეაწყვეტინა ბიჭმა - თქვენი სტუმართმოყვარეობით აშკარად ბოროტად ვისარგებლეთ. ჩვენი წასვლის დროა. შხამს ისე კარგად აფრქვევ, მგონი დახმარების გარეშე წამოსვლასაც შეძლებ? - უხერხულად აწურულ გოგოს გაბრაზებულმა გამოხედა და გაბრაზებულმა ვაჟმა სახლი ისე დატოვა ნინოსთვის აღარც შეუხედავს.
- უკაცრავად, თქვენი წყენინება არც კი მიფიქრია! დიდი ბოდიში შეწუხებისთვის! - გულწრფელად ნანობდა ქალიშვილი.
- ეგ არაფერი. მთავარია შენ იყო კარგად. - ალალად გაუღიმა მამაკაცმა - იმედია მეგობარსაც შეირიგებ! - უკვე სადარბაზოში მდგომს დაეწია მისი ხმა.
- ჩემი მეგობარი არაა! - ისევ უკმაყოფილოდ გადააქნია თავი ნინომ და ქუჩაში გავიდა.скачать dle 11.3




№1  offline აქტიური მკითხველი nawkas12345

არ ვიცი ეს რა იყო:დდ
საოცრებაა ... უზომოდ მომწონს , და ვაი როგორ მაკლდება როგორ მინდა უფრო მეტი, რა მოითბენს შემდეგ თავამდე!!!!!!!
მაგრამ როგორც უნდა იყოს ძალიან მიყვარხართ და მოუტბენლად გელით!!!!!!!

 



№2  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

nawkas12345
არ ვიცი ეს რა იყო:დდ
საოცრებაა ... უზომოდ მომწონს , და ვაი როგორ მაკლდება როგორ მინდა უფრო მეტი, რა მოითბენს შემდეგ თავამდე!!!!!!!
მაგრამ როგორც უნდა იყოს ძალიან მიყვარხართ და მოუტბენლად გელით!!!!!!!

ძალიან გამახარე არაა გასაკვირი, რომ გეცოტავა. kissing_heart წინა თავებთან შედარებით ნამდვილად პატარა თავი გამოციდა. თუმცა დროა 9 აპრილის თემა ამ ნაწილით დავასრულოთ.

 



№3  offline აქტიური მკითხველი nawkas12345

murachashvili
nawkas12345
არ ვიცი ეს რა იყო:დდ
საოცრებაა ... უზომოდ მომწონს , და ვაი როგორ მაკლდება როგორ მინდა უფრო მეტი, რა მოითბენს შემდეგ თავამდე!!!!!!!
მაგრამ როგორც უნდა იყოს ძალიან მიყვარხართ და მოუტბენლად გელით!!!!!!!

ძალიან გამახარე არაა გასაკვირი, რომ გეცოტავა. kissing_heart წინა თავებთან შედარებით ნამდვილად პატარა თავი გამოციდა. თუმცა დროა 9 აპრილის თემა ამ ნაწილით დავასრულოთ.

რა თემაც გინდა დაწყე მაინც შესანიშნავად წერ!!!!!!

 



№4  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

nawkas12345
murachashvili
nawkas12345
არ ვიცი ეს რა იყო:დდ
საოცრებაა ... უზომოდ მომწონს , და ვაი როგორ მაკლდება როგორ მინდა უფრო მეტი, რა მოითბენს შემდეგ თავამდე!!!!!!!
მაგრამ როგორც უნდა იყოს ძალიან მიყვარხართ და მოუტბენლად გელით!!!!!!!

ძალიან გამახარე არაა გასაკვირი, რომ გეცოტავა. kissing_heart წინა თავებთან შედარებით ნამდვილად პატარა თავი გამოციდა. თუმცა დროა 9 აპრილის თემა ამ ნაწილით დავასრულოთ.

რა თემაც გინდა დაწყე მაინც შესანიშნავად წერ!!!!!!

kissing_heart kissing_heart kissing_heart

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent