შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მარიონეტი (მეთექვსმეტე თავი)


1-02-2018, 16:49
ავტორი murachashvili
ნანახია 312

მარიონეტი (მეთექვსმეტე თავი)

შემდეგ?! ხაკისფერი ფოთლებით გაწყობილ სამხედრო გვარდიელის ფორმაზე ოქროსფერი ასოებით ამოქარგული ზურაბ ბოჭორიშვილი. მერედა როგორ უხდებოდა?! სუნთქვაშეკრული უმზერდა კარში მდგომ ახმახს.
შემდეგ?! მამის სახეზე ერთბაშად შეცვლილი თბილი გამომეტყველება, მხიარული ჭინკების ნაცვლად უჩვეულოდ ჩაგუბებული სევდა. თვალებთან გაჩენილი ნაოჭები.
შემდეგ?! ბევრი უთქმელი, ბევრი გაუმხელელი, ბევრი ცრემლად დაღვრილი და ხელდახელ ნაკოწიწები ფრაზა. ფანჯარასთან მდგომი, გზას მიშტერებული დედა. მალულად მოწმენდილი ცრემლი.
ღამით, სულ რამდენიმე წუთით ქარივით მოვარდნილი მამა. ძილში გაგონილი: მიყვარხარ. იმდენად წამიერი, იმდენად წუთიერი, რომ მთვლემარე გონება გააზრებასაც ვერ ასწრებს, გიჭირს გარჩევა სად გადის ზღვარი ცხადსა და სიზმარს შორის. შუბლზე შერჩენილი მისი კოცნა და უკვე საფირმო, ბრაზგარეული კითხვა: - რატომ არ გამაღვიძეთ?!
და, ჩვენსდა სამწუხაროდ ქართულ ლექსიკონში აღმოჩენილი კიდევ ერთი ყველაზე სასიზღარი სიტყვა: შეგუება, შეჩვევა. ნორმად ქცეული მონატრება, ბიჭებთან ერთად პურის რიგებში დგომა, ტალონებით აღებული შაქარი. გამოუძინებელი ღამეები, დედის სპაზმები, მუდამ დაზიანებული ინგალატორი და რაოდენ უცნაურიც არ უნდა ყოფილიყო, აკვარიუმი, სადაც ნინო თევზების ნაცვლად სხვადასხვა იარაღის ტყვიებს აგროვებდა. გეთანხმებით, ქალისთვის ალბათ ნამდვილად უცნაური ჰობია, თუმცა ფაქტია, რომ გოგონას ცარიელი გირლზა ყელსაბამადაც კი ქონდა გაკეთებული.
მეუღლის თვეობით დაკარგვა სასიკეთოს არაფერზე მიანიშნებდა ნატოს. ნინოც რატომღაც ზედმეტად გულგრილი ეჩვენებოდა. შინ დაბრუნებული გოგონა ერთი კი იკითხავდა, მამა ხომ არ გამოჩენილაო და აღარც ახსენებდა. გარეგნულად თითქოს ყველაფერი კარგად იყო, მაგრამ ოჯახი აშკარად გაიყო. მუდამ ეგონა, რომ დედამთილთან პრობლემები არ ჰქონდა. ამდენწლიანი ურთიერთობის ფონზე, ერთმანეთს თითქოს უსიტყვოდაც კი უგებდნენ, მაგრამ ზურას წასვლასთან ერთად, ესეც შეიცვალა. ნინას ხმაში სულ უფრო და უფრო იმატა პრეტენზიულმა ბგერებმა, შვილის მონატრებაში, შვილიშვილის გაღიზიანებულ და გაველურებულ გამოხტომებში აშკარად რძალს ადანაშაულებდა, მოხუცისთვის უფლება რომ მიგეცათ, ალბათ სამაჩაბლოს ომის გამომწვევ მიზეზადაც ნატოს დაასახელებდა.
არადა, მიუხედავად ყველაფრისა დრო მაინც გადიოდა. ცივი და სასტიკი ზამთარი, როგორც იქნა დასრულდა და საბოლოოდ დაუთმო ადგილი თბილსა და ხალისიან გაზაფხულს. უზომოდ უყვარდა ნინოს წელიწადის ეს დრო. არაპრობნოზირებადი მარტი. თბილი აპრილი. გაზაფხულის შხაპუნა წვიმა და წვიმის წვეთებს ქვეშ ტრიალი. ამ დროს თითქოს ულევი ენერგიით ივსებოდა, სახე ერთიანად ებადრებოდა.
ახლაც წვიმდა თბილისში, ახლაც გაზაფხულის საკმაოდ თბილი საღამო იდგა, თუმცა გოგონა ბედნიერად სულაც არ გრძნობდა თავს. შუბლშეკრული, უკმაყოფილო სახით უმზერდა ნიაღვრად მომავალ წყალს.
- პურზე ვარ წასასვლელი. როგორ ფიქრობ საღამომდე გადაიღებს? - ინტერესით ჩაეკითხა საქსოვით ხელში სავარძელზე წამოსკუპებული ბებიას.
დამავიწყდა მეთქვა, ნინას ამ ბოლო დროს ახალი გასართობი ჰქონდა, რაც ზურა სამაჩაბლოში წავიდა რომბებით მოხატულ მაისურს უქსოვდა შვილს. მოქსოვდა ერთ მტკაველს, შემდეგ რაღაც არ მოეწონებოდა და დაშლიდა. ახლაც სკეპტიკური სახით აკვირდებოდა მთელი კვირის ნაქსოვს. წარა-მარა საქმიანი სახით ისწორებდა ცხვირის წვერზე აშკარად ფორმალურად დასკუპებულ, მინაგაბზარულ სათვალეს და ვინ იცის მერამდენედ ითვლიდა თითქოსდა არეულ ნახაზს. გოგონას თვალი გაუშტერდა რომბებით დაფარულ ნაქსოვზე.
- ტყუილად ფიქრობ ნინაჩკა, - სიცილით გახედა დაძაბულ ბებიას ნინომ - შენც ხომ იცი, დაშლა არ აგცდება!.
- ეჰ, დაშლა რომ საქმეს შველოდეს! - ოხვრას გული ამოაყოლა ქალმა.
- ძალიან გთხოვ ნინა, ახლა ცრემლების ღვრა არ დაიწყო! - გაღიზიანდა გოგონა.
- ვერ ხედავ რა ქნა? ოღონდ სახლში არ ყოფილიყო და ომშიც კი წავიდა.
- ფიქრობ რას ამბობ?! - ბებიის რეპლიკა აშკარად არ ესიამოვნა ნინოს.
- ასეა ბებია ასე, კაცს რომ სახლში არ დაედგომება...
- ნინა!... - ცხოვრებაში პირველად აუწია ბებიასთან ხმას - მგონი დაგავიწყდა, მამა სამშობლოს დასაცავადა წასული.
- სამშობლო, სამშობლო... ჩემი სამშობლო ჩემი შვილია. დედა მოგიკვდეს შვილო, აქ სად დამტოვე? ვისთან? ნეტა ახლა შენთან როგორი ამინდია? - ისევ ვიშვიშებდა სავარძელზე მჯდომი ნინა, თან ცხვირზე დაკოსებული სათვალეს მრავალმნიშვნელოვნად ისწორებდა.
- ნინა!... - გამაფრთხილებლად გაისმა გაღიზიანებული გოგონას ხმა.
- რა ნინა?! ოთხმოცი წელია ნინა ვარ. ხმა აღარ ამოვიღო შენი შიშით?! - ღრენით უპასუხა მოხუცმა შვილიშვილს.
სულ რამდენიმე წამით გაოცებული უმზერდა ნერვებად ქცეულ ბებიას. ყელში მოწოლილი ცრემლები უხმოდ გადაყლაპა, ჯინსის კომბინიზონზე კაპიუშონიანი საწვიმარი შემოიცვა, პურისთვის განკუთვნილ ნაჭრის ჩანთას ხელი სტაცა და დათუნასთან გავარდა.
- მშვიდობაა? - მისაღებში დაბღვერილი სახით მჯდომ მეგობარს ინტერესით ჩაეკითხა ვაჟი.
- როგორც ყოველთვის... - მისთვის არც კი შეუხედავს ისე ჩაილაპარაკა.
- და, ეს რად გინდა? - ნაჭრის ჩანთა ხელში შეათამაშა დათუნამ.
- ბიჭებმა დარეკეს, ექვსი საათისთვის პავლოვზე, ჩვენ კუთხეში დაგელოდებითო.
- ანუ, ისევ პურის ქარხანაში მივდივართ?!
- ასე გამოდის.
- რაღაც, ზედმეტად ხშირად ხომ არ გვთხოვს ტატო მანდ წასვლას?
- ჩვენი მეზობელი მუშაობს და პურს ურიგოდ გამოიგვიტანსო. - მეგობრის მიერ თქმული, პავლოვზე არსებულ პურის ქარხანაში სიარულის მიზეზი, მართალია დიდად არ სჯეროდა, მაგრამ დათუნას მაინც გაუმეორა.
- თვეზე მეტია დავდივართ და ეგ მეზობელი დღემდე ვერ ვნახეთ, არც ურიგოდ გვიშვებენ და არც პურის რაოდეობას გვიმატებენ. აშკარად, რაღაცას გვატყუებს.
- იქნებ გვიმალავს? - ღიმილით ჩაეკითხა ნინო.
- არც ეგაა გამორიცხული.
- კარგია, ამას ერთი თვის შემდეგ მაინც თუ მიხვდი. - ირონია მაინც გაეპარა ხმაში.
- შანსი არაა, მართლა მალავს?! - თვალები გაუფართოვდა ქათამაძეს.
- რა თქმა უნდა! - მრავალმნიშვნელოვნად გაეცინა გოგონას.
- რას მალავს?!
- რას არა, ვის...
- გინდა მითხრა, რომ ვინმე მოსწონს? - ცნობისმოყვარეობისგან თვალები დაუწვრილდა დათუნას - შეუძლებელია!
- შეუძლებელი?! რატომ ვითომ? დავიჯერო მართლა ვერ შენიშნე, რომ რამდენჯერაც მივედით, 61-ე სკოლელი გოგონები ყოველთვის იქ რომ დაგვხვდნენ?! - გაღიზიანებული ნინო ინტერესით მიაჩერდა წინ მდგომს.
დოლიძელი გოგოების ხსენებაზე ისეთი შეგრძნება დაეუფლა თითქოს ფაქტზე გამოიჭირა. არც გოგონას უჩვეულოდ კმაყოფილი გამომეტყველება არ გამორჩენია.
- გაგიჟდი? აი მესმის ფანტაზიორობა. 61-ე სკოლელები. - ვაჟის ხმაში ხელოვნური ბგერების გარჩევა არ გასჭირვებია ნინოს - ეგ სისულელე საიდან მოიტანე?
- ანუ, ფანტაზიორობა?!..- სიცილი ვერ შეიკავა.
- დედას გეფიცები, მართლა ცდები... - თავადაც ვერ ხვდებოდა ასე საგულდაგულოდ რატომ ცდილობდა მეგობრისგან სიმართლის დამალვას დათუნა.
კარგად იცოდა, რაც უფრო ჩაეკითხებოდა, მით უფრო გაჯიუტდებოდა, ერთხელ ნათქვამსაც ასე მარტივად არ გადათქვამდა, რამდენიმე წამს გამომცდელად უმზერდა, საბოლოოდ ისევ საუბრის თემის შეცვლა გადაწყვიტა.
- აუ, ნინას გადამკიდე, სახლში ჩაის დალევაც ვერ მოვასწარი...
- არც მე მიჭამია. მაგიდის ქვეშ კალათაში კარტოფილია. მაცივარში იქნებ რამდენიმე კვერცხსაც მივაგნოთ... - საუბრის თემის შეცვლით გახალისებული ვაჟი კარგი დიასახლისივით დატრიალდა.
- გაგიჟდება დედაშენი, მაცივარში სავსე ქვაბით დგას მაკარონის სუპი! - კვერცხის გამოღებისას მოზრდილი ქვაბით მდგომი წვნიანის დანახვაზე მხიარულად აკისკისდა ნინო.
- დარდი ნუ გაქვს, მურასაც ხომ უნდა ჭამა?! - ეზოში დაბმულ ნაგაზს კმაყოფილმა გახედა და წვნიანით სავს ქვაბი ძაღლისთვის განკუთვნილ სათლში ერთი ხელის მოსმით ჩააბრუნა.
დამშეულმა ბავშვებმა სანახევროდ შემწვარი კარტოფილი მყისვე შეჭამეს. შესაშური სისწრაფით მიალაგეს სამზარეულო, როგორც თავად ამბობდნენ, კარტოფილის შეწვის ფაქტები გაანადგურეს და მეგობრებთან შესახვედრად წავიდნენ.

იქნებ უცნაურად მოგეჩვენოთ, თუმცა მაინც ფაქტი იყო, რომ პურის შესაძენად რიგში დგომა მეგობრებისთვის საკმაოდ სასიამოვნო და მხიარულ რიტუალს წარმოადგენდა. მუდამ ჩნდებოდა რომელიმე წინა დღეს მისული პოტენციური მყიდველი, რომლის გვარიც რატომღაც გამორჩებოდათ თაბახისოდენა სიაში.
აწიწინებული, აკივლებული ქალი, რომელიც შეშლილი, გაწამებული სახით დარბოდა და ეძებდა მის წინმდგომს.
ვიღაც ვინ იცის მერამდენედ სვამდა რიტორიკულ კითხვას:
- არ გახსოვართ? როგორ არა, განა თქვენ არ დამიმახსოვრეთ?!
თუ წინ მდგომი ქალბატონი, ან ბატონი კარგი მეხსიერების აღმოჩნდებოდა, ხომ გაუმართლებდა, თუ არადა მიუწევდა ხელახლა რიგში ჩადგომა.
არც ის დღე იყო გამონაკლისი, რა თქმა უნდა ისევ ნაცნობი დიალოგი, ისევ ნაცნობი ფრაზები. რიგს თვალი სწრაფად მოავლეს, ქარხნის კუთხეში 61-ე სკოლელებს რკინის კასრში ცეცხლის დანთებაც მოესწროთ. ტყუპებს მისვლა რათქმა უნდა უკვე მოესწროთ და ცეცხლთან კომფორტულად მოკალათებულიყვნენ. ტატოს მისი საფირმო, „ექვსსიმიანად გადაკეთებული“ შვიდსიმიანი გიტარაც წამოეღო და დოლიძელი გოგონების თხოვნით ვინ იცის მერამდენედ ბანდერასის ერთ-ერთ ცნობილ მელოდიას აკვნესებდა.
- არაფერი ხდება ხომ! - გვერდულად გახედა წუწკი კატასავით თვალებაციცმციმებულ დათუნას ნინომ.
- კიდევ კარგი მოხვედით. დამტანჯა, აღარც პური ახსოვს და აღარც რიგი...- ძმის შემხედვარე სიცილს ვეღარ იკავებდა ლაშა.
- ინტრიგნებს არ უსმინოთ. - ძმის რეპლიკა მყისვე დააიგნოტა ტატომ.
- დათუნა რა კარგია რომ მოხვედი, ზუსტად შენი ხმა გვაკლდა! - ვაჟის დანახვაზე ერთიანად გაუნათდა სახე ერთ-ერთმა გოგონას.
- მიდი, მიდი დაუჯექი. გული არ დასწყვიტო!.. - რეპლიკისგან თავი მაინც ვერ შეიკავა ნინომ.
- რა იყო ახლა ეს?! - მეგობრის ქილიკი გულწრფელად ეწყინა ვაჟს.
- არაფერი. ვიხუმრე. მიდი, მიდი, ვიდრე თქვენ სიმღერით იქნებით დაკავებული მე და ლაშამ იქნებ „არარსებული მეზობლის“ ნახვაც მოვახერხოთ.
- ენა რომ არ გქონდეს... - ბავშვივით აბუზღუნდა დათუნა და ტატოსთან მდგომ ცარიელ ხის კუნძე მოკალათდა.
- ყვავები წამიღებდნენ! - საკუთარი სიტყვებით კმაყოფილი გაეკრიჭა ნინო.
- არ შეგვარცხვინოთ იცოდეთ! - მრავალმნიშვნელოვნად დაუტყაპუნა უკვე ამღერებულ ბიჭებს მხრებზე ხელი ლაშამ და რიგში შემძვრალ ნინოს დაედევნა.

როგორც იქნა გაიხსნა ქარხის კედელში ამოჭრილი პატარა, წკინის რიკულებიანი სარკმელი. ფანჯარაში იმხელა ადგილია ამოღებული, რომ გამყიდველმა ერთი პურის მოწოდება შეძლოს. ღიპიანმა გამყიდველი სარკმელს უახლოვდება და მთელი ხმით ყვირის:
- ბავშვები და ბავშვიანები ურიგოდ გამოატარეთ!
- კი მაგრამ, რა უბედურებაა, ამდენი ბავშვიანი?! - უკმაყოფილოდ დუდუნებს უკან მდგომი მამაკაცი.
- დედას გაფიცებ, წეღან ეს ბავშვი სხვას არ ეჭირა? - ყურში ჩუმად უჩურჩულა ლაშამ ნინოს.
- რა გინდა, მრავალდედიანია...- ორხმაში ფხუკუნებენ მეგობრები.
- ასე მეც კი მყავს სახლში შვილიშვილები, ყოველდღე ურიგოდ თუ გამიშვებენ, წამოვიყვან თითო-თითოს! - უკან მოდუდუნე მამაკაცს ჰყვება ერთ-ერთი ქალი.


თითქოს მას ელოდებოდენო, თუმცა უკან მდგომი ხალხი მაინც წინ მიიწევს. წინ მდგომები სარკმელს იმდენად აწვებიან, რომ გულითაც რომ მოუნდეთ უკან დახევას ვერ მოახერხებენ.
- დედას გეფიცები, გავიჭყლიტე! - საბრალოდ კვნესის ნინო.
- აუ, ჩემი ფეხი!... - ღრიალებს ლაშა.
-შემოინგრევა, რას აკეთებთ?! - დაცვა უშედეგოდ ცდილობს რკინის ჟალუზის ხელით დამაგრებას. ერთი რიკული ანჯამიდან წყდება და ხრიგინით ვარდება.
- ამის დედაც... ხალხი ხართ თუ ველურები?! - უწმაწურად იგინება გამყიდველი და სარკმელს ხურავს.
- ესეც ასე, დავრჩით უპუროდ?! - ფეხის ტკივილი ვისღა ახსოვს, იმედგაცრუებული უმზერს ცხვირწინ მოკეტილ სარკმელს ლაშა.
- ხომ არ გაგიჟდი? სამი საათი ტყუილად ვიდექი? აქედან პურის გარეშე არ წავალ! - სიბრაზისგან ერთიანად ცახცახებს ნინო.
- რამე იდეა გაქვს?
-ჩშ... - ტუჩებთან თითი მიიდო გოგონამ, თან ხელით ანიშნა უკან გაჰყოლოდა.

რიგში მდგომ ხალხს მოშორდნენ თუ არა, მარცხნივ გადაუხვიეს და ქარხნის ეზოს უკანა მხრიდან მოუარეს. აქეთ-იქით მიმოიხედეს და მხრებში მოხრილნი, ქურდული ნაბიჯით საკმაოდ ჩაბნელებულ, ვიწრო ქუჩაზეც გავიდნენ.
- აქ რა გვინდა?! - უკაცრიელი ქუჩის დანახვაზე უსიამოვნოდ დაუარა სხეულში ლაშას.
- იქ უნდა შევძვრეთ. - გალავნის საკმაოდ ვიწრო, დაზიანებულ კუთხეზე ანიშნა და ვაჟს აღარც დაელოდა, მოხერხებულად გაძვრა ჭრილში.
- აუ, ვერ შემოვეტევი...
- როგორ არა, ხომ ხედავ რამხელა ადგილია?! - ისევ უკან გამოძვრა ნინო.
- მგონი გაბარიტებში აგერიეთ. აშკარად ტატო უნდა წამოგეყვანა! - სიცილი ვეღარ შეიკავა ვაჟმა.
გოგონამ გამომცდელად შეხედა, თითქოს თვალებით აფასებდა ვაჟის ფიზიკურ მონაცემებს.
- მართლა რამხელა გამხდარხარ?! - იმხელა გაოცება გამოესახა თითქოს პირველად ხედავდა ლაშას - სხვა რა გზაა, მაშინ მარტო შევძვრები. - უდარდელად გამოუცხადა და მყისვე გაქრა ჭრილში.
- გაგიჟდი?! - მთელი ტანით რომ ვერ შეეტია, ხელი მაინც შეყო ლაშამ, უკან რომ გამოეთრია, თუმცა გოგონას ვერ მისჭვდა.
- ქარხანა სულ ორ ნაბიჯშია, არა მგონია უარი მითხრან! - განზრახვის შეცვლა აზრადაც არ მოსვლია, ერთი კი შესცინა ბიჭს და მყისვე ეზოში გაუჩინარდა.
- ხომ ხარ ღირსი, მართლა რომ გამოგაგდონ?! - მეგობრის ლოდინით გაბეზრებული, ადგილზე ცქმუტავდა ლაშა.

მიუხედავად იმისა, რომ ეზოში არავინ ჩანდა, ნინო სიფრთხილის ნორმებს მაინც არ ივიწყებდა. რიგ-რიგობით, ერთმანეთის მონაცვლეობით ეფარებოდა ეზოში მდგომ ხეებს და უფრო მეტად უახლოვდებოდა პურის საცხობის ღია დარბაზს. წინ მიიწევდა, თუმცა ის მაინც არ იცოდა, დარბაზში შესულს, როგორ უნდა აეხსნა მისი იქ ყოფნა.
- წინასწარ გულის ხეთქვას რა აზრი აქვს?! რამეს მოვიფიქრებ! - ცხელ-ცხელი პურის სასიამოვნო სურნელმა ცხვირში სასიამოვნოდ შეუღიტინა თუ არა, საკუთარი თავი თავადვე გაიმხნევა.
შორიდანვე ხედავდა მოზრდილ, თაროებიან ურიკებზე ერთმანეთის გვერდი-გვერდ მოთავსებულ სხვადასხვა ფორმისა და ზომის პურს, როგორ დააგორებდნენ თეთრი ხალათებითა და ჩაჩებით შემოსილი ქარხნის თანამშრომლები.
იქვე შორიახლოს მდგომი სულ რამდენიმე წუთის წინ ნანახი გამყიდველი და დაცვის თანამშრომელიც შენიშნა.
- ჯანდაბას, ეს მყრალი კაციც აქაა?! - ისევ ხეს ამოეფარა ნინო.
- რა ვქნათ, არ გავხსნათ მაღაზია? - გამყიდველს ჩაეკითხა დაცვის თანამშრომელი.
- ბარემ ამ ერთ ღერსაც მოვწევ და... - სანახევროდ ჩამწვარ სიგარეტზე ანიშნა მამაკაცს - აბა, მართლა პურის გარეშე ხომ არ დავტოვებთ?!
თუმცა სიგარეტის ბოლომდე ჩაწვას აღარ დაელოდა, გვერდულად მოისროლა და დაცვის თანამშრომელთან ერთად ჯიხურის ფორმის მაღაზიაში შებრუნდა.
- რაც იქნება, იქნება! - ერთი ღრმად ჩაისუნთქა და სამალავიდანაც გამოვიდა.
- საინტერესოა, აქ რას აკეთებ?! - ირონიული, დამცინავი კითხვის გაგონებაზე ერთიანად დაუარა ჟრუანტელმა.
გონებაში ერთბაშად გაისმა საგანგაშო ღილაკის ხმა. ახლა ამ სიტყვების გაგონებას ყველაფერი ერჩია. თვალები მთელი ძალით ისე დახუჭა, თითქოს გაქრობას ნატრობდა.
- „შეუძლებელია, ღმერთი ასე არ გამწირავდა!“ - სირცხვილისგან სად დამალულიყო არ იცოდა.
- დახუჭული თვალებით დგომა, რაღაც ახალია?! - ნინოსდა სამწუხაროდ, სულაც არ აპირებდა უკან მდგომი არც გაჩუმებას და არც გაქრობას, ჯიბრით წინიდან მოუარა და ერთიანად აცახცახებულს იმდენად ახლოს დაუდგა, რომ მისი სუნთქვაც კი იგრძნო სახეზე - აღარ იტყვი, აქ როგორ მოხვდი?
- რიგში დგომისას პური ვერ ვიხვედრე და... - ინსტინქტურად უკან დაიხია და ბღვერით ახედა არც მეტი და არც ნაკლები, ირონიულად მომღიმარ გიგინეიშვილს.
- საინტერესოა, ეზოში დგომით როგორ აპირებდი პურის მიღებას?! - გოგონას გაღიზიანებული, აჭარხლებული სახის დანახვამ აშკარად სასურველზე მეტადაც კი გახალისა ვაჟი.
- შენი საქმე არაა! - ერთი კი შეუღრინა, სირცხვილისგან თვალებზე მომდგარი ცრემლების დასამალად მყისვე ზურგი აქცია და უკან გამობრუნდა.
- დავიჯერო, ამდენი იმისთვის იწვალე, რომ პურის გარეშე წახვიდე?! - ზურგით მდგომი ქალიშვილი უხეშად შემოაბრუნა.
ქალიშვილის სახეზე ცრემლების დანახვას აშკარად არ ელოდა, ჩვეული ირონიული და დამცინავი გამომეტყველება მყისვე შეეცვალა.
- ეეე, კარგი, რა.. როდის აქეთ გახდი ასეთი გულჩვილი?!
- მომეშვი რა!
- ასეთი ბუტია ხარ? - ხმაში ღიმილი გაეპარა გიგას - რამდენი პური გინდოდა?! - უკვე გალავანთან მდგომს დაეწია გიგინეიშვილის ხმა.
- ათი. - ძლივს გასაგონად ჩაიჩურჩულა ნინომ.
- რა ამბავია, მთელი კვირის მარაგს აკეთებ? - შეიცხადა ბიჭმა, თუმცა გოგონას პასუხს აღარ დაელოდა - დამელოდე! - მიაძახა და პურის საცხობში შევარდა.
- მეც კარგი დებილი ვარ, ამის ნდობა როგორ შეიძლება?!.. - ჩუმად დუდუნებდა გოგონა, თუმცა წასვლას მაინც ვერ ბედავდა.
დიდხანს ცდა ნამდვილად არ დასჭირდა. სულ რამდენიმე წუთში პურის მოზრდილი პარკებით ხელდამშვენებული გიგინეიშვილი ასე ოცდახუთ წლამდე საშუალო სიმაღლის, საკმაოდ ლამაზი ქალიშვილის თანხლებით მიუახლოვდა ნინოს.
- გაიცანი. ეს ნინოა, ჩემი მეგობარი... - მართალია თავს გიგას მეგობრად არ თვლიდა, მაგრამ რატომღაც მაინც ესიამოვნა ნინოს მსგავსი ფორმით წარდგენა.
- სასიამოვნოა. - მეგობრულად გაუღიმა წინ მდგომმა ქალიშვილმა.
- მქონდეს შენი იმედი? - ქალიშვილის ნინოსთვის წარდგენა აზრადაც არ მოსვლია, მაცდური ღიმილით მიაჩერდა ერთიანად აჭარხლებულ გოგონაა.
- რა პრობლემაა? სამწუხაროდ ფაბრიკიდან გამოტანა არ შემიძლია, მაგრამ ყოველ დღე, საღამოს ცხრისთვის თუ მოხვალ, ათ პურს დაგახვედრებთ. უბრალოდ დაცვას უთხარი მარიკასთან ვარო. - ერთი ამოსუნთქვით ჩამოარაკრაკა მან და შვებითაც ამოისუნთქა.
თვალებგაფართოვებული უმზერდა ნინო უზომოდ კმაყოფილ, ირონიულად მომღიმარ გიგას.
- რას ამბობთ, მარიკა? ასე როგორ შეგაწუხებთ. - ვაჟის ნაცვლად რატომღაც თავად შერცხვა ნინოს.
- რა შეწუხებაა?! გიგას მეგობრები, ჩემი მეგობრებიც არიან! - ალალი, გულწრფელი ღიმილით გაუღიმა ქალმა.
- გმადლობთ, მაგრამ არ მინდა! - ამჯერად უკვე ღრენით გამოსცრა კბილებში ნინომ.
- ყოველთვის ასეა, სულ ერიდება. აქ მოსვლაზეც ძლივს დავითანხმე! - თვალები დაუბრიალა გიგამ და უკვე მოტანილი პურის ჩანთები უხეშად შეაჩეჩა ხელში ნინოს.
- რაა მოსარიდებელი?! - მხიარულად აკისკისდა გოგონა.
- მარიკა, სად ხარ? - საცხობიდან ერთ-ერთმა ხალათიანმა საშუალო ასალკის ქალბატონმა გამოსძახა გოგონას.
- უკაცრავად, უნდა წავიდე. მოკლედ გიგა, შენ ხომ მაინც უნდა მოხვიდე?! თუ ნინო ვერ შეძლებს, შენვე აუღე! - მხიარულად შესცინა წინ მდგომებს, ისევ გაწითლდა და საცხობში დაიმალა.
- მოკლედ, მადლობის გადახდა საჭირო არაა! - ისევ ირონიულად გაეკრიჭა ვაჟი - იმედია, შენ თუ არა, შენს მეგობრებს მაინც არ დაეზარებათ მოსვლა. უკვე გაიგონე, მარიკა არ დამზარდება, ნებისმიერს ვინც ეტყვის ნინოსგან ვარო, მისცემს შენთვის განკუთვნილ ათ პურს. - ისევ ჩაიქირქილა გიგამ.
- ადამიანების დამცირება და სასაცილოდ აგდება მოგწონს?! - ერთიანად აპილპილდა ნინო.
- ადამიანების არა, მაგრამ შენი ნამდვილად ზედმეტად სასიამოვნოა. - უკან არ დაიხია გიგინეიშვილმა.
- გამიკვირდებოდა სხვაგვარად რომ ყოფილიყო, მაგრამ ახლა საკუთარ თავზე არ გეკითხები. მაგ გოგონას ისეთი რეაქცია ჰქონდა, აშკარად მოსწონხარ, შენ კი მისი კეთილგანწყობით ბოროტულად სარგებლობ, ეთამაშები! - სიბრაზისგან გაცხარებული მთელი სხეულით ცახცახებდა ბოჭორიშვილი.
- მარიკასთან თამაშის?! გაგიჟდი?! - მხიარულად ახარხარდა გიგა.
- არადა, კარგი გოგო ჩანს, გულწრფელი, ალალი! - თავადაც ვერ მიხვდა ასე გამალებით რატომ იცავდა მარიკას.
- ხვდები მაინც, რომ ბოდავ?! - ირონიულად ჩაეკითხა ვაჟი.
- ცინიკოსი ხარ, სხვის გრძნობებზე თამაშობ! - არ ჩუმდებოდა ნინო.
- გიჟი ხარ, დედას გეფიცები. გაკრეჭილი გიჟი. შენ ქუჩაში რა გინდა?! - მოულოდნელად აფეთქდა ვაჟი.
- შეურაწყოფას ნუ მაყენებ! - არ დაუთმო ნინომ.
- სულ მიზეზზე როგორ ხარ, ტო?! - საბოლოოდ გამოვიდა მდგომარეობიდან - რა გრძნობებზე ლაპარაკობ, გოგო, აზრზე ხარ?! ვისზე მელაპარაკები ხვდები მაინც?! - უფრო და უფრო უწევდა ხმას -მარიკა ჩემი დეიდაშვილია! ალალი დე-ი-დაშ-ვი-ლი! - ბოლო სიტყვა განსაკუთრებული მახვილით წარმოთქვა - სიკეთეს გიკეთებ და მაინც უკმაყოფილო ხარ?! თუ გინდა შეირგე, თუ არადა, გადაყარე ეს დედა... მაგრამ იცოდე, შენ თუ არა, შენი მეგობრები მაინც ინებებენ ყოველდღე მოსვლას და პურის წამოღებას, ეგღა მაკლია თქვენი გადასახდელი თანხაც, მე დამედოს ვალად!
გაცოფებულმა გიგინეიშვილმა ერთხელ კიდევ შეუბღვირა აწურულ ნინოს და ვიდრე გოგონა თავისგასამართლებლად რამეს იტყოდა, თავადაც უკან მიჰყვა საცხობში შესულ მარიკას.
скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი kati

Am tavma mware 90-ianebi kidev ertxel gamaxsena.ramdenjer davrchenilvar gisosebian fanjarastan misuli upurod da naxevrad gamurul-shebrunebuli tansacmlit,vin motvlis.

 



№2  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

kati
Am tavma mware 90-ianebi kidev ertxel gamaxsena.ramdenjer davrchenilvar gisosebian fanjarastan misuli upurod da naxevrad gamurul-shebrunebuli tansacmlit,vin motvlis.

ჩვენი პერსონაჟების მსგავსად მეც არაერთხელ ვყოფილვარ მსგავს სიტუაში

 



№3  offline წევრი ablabudaa

რამდენიც არ უნდა დაწერო არ მყოფნის :)), ერთი სული მაქვს როდის მივალთ აწმყომდე და გაირკვევა ყველაფერი :))) ვფიქრობ და ჯერ ვერ ვაკავშირებ ერთმანეთთან წარსულის ამბებს და აწმყოში არსებულ რეალობას. გელოდებით მოუთმენლად <3

 



№4  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

ablabudaa
რამდენიც არ უნდა დაწერო არ მყოფნის :)), ერთი სული მაქვს როდის მივალთ აწმყომდე და გაირკვევა ყველაფერი :))) ვფიქრობ და ჯერ ვერ ვაკავშირებ ერთმანეთთან წარსულის ამბებს და აწმყოში არსებულ რეალობას. გელოდებით მოუთმენლად <3

დიდი მადლობა <3 სიმართლე გითხრა მეც ერთი სული მაქვს, როდის გადავალ თანამედროვე პერიოდზე, თუმცა მაინც მგონია, გიგას პერსონაჟის განვიტარება წარსულში ბევრად უფრო საინეტერსოა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent