შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მარიონეტი (ოცდამესამე თავი)


17-03-2018, 19:28
ავტორი murachashvili
ნანახია 600

მარიონეტი (ოცდამესამე თავი)

მირბოდნენ ორნი, ერთმანეთის მხარდამხარ და ერთმანეთის იმედად დარჩენილნი, ცხოვრება მორიგ გამოცდას უწყობდათ, მორიგ პაექრობას ბედისწერასთან. მირბოდნენ და არსებობდა მხოლოდ გაქცევის მიზეზი, მხოლოდ მიზანი. არ ფიქრობდნენ, არ ეშინოდათ. თვითგადარჩენის ინსტიქტით შეუძლებელსაც კი ახერხებდნენ. ზურგს კომენდანტი და ხარებავა უმაგრებდნენ. ტყვიების ზუზუნში მხოლოდ გვერდით მდგომის გამალებულ გულისცემას უსმენდნენ და უხაროდათ, რომ ჯერ კიდევ არსებობდა იმედი ხვალინდელი დღის.
მირბოდნენ, ფეხქვეშ ღრიჭინებდა ადამიანად ქცეული ქართული მიწა. ცხარე ცრემლებით კვნესოდა ტყვიებითა და მისი შვილების სისხლით გაჟღენთილი. ტყვიების წვიმაში როგორც იქნა პირველ სამიზნემდე მიაღწიეს. სარდაფის კარები რათქმა უნდა ამოქოლილი დახვდათ, დიდხანს ყოყმანი არ დაუწყიათ, იარაღის ლულა მიაბჯინეს და სასხლეტს ხელი გამოკრეს. ანჯამები სამაგრებიდან მოწყდა, თუმცა კარი მაინც არ გაიხსნა. ჟანგით დაფარულ მეტალს გამეტებით დაუშინეს წიხლები, კარი როგორც იქნა შეირყა და მოწყვეტით გადავარდა. ბრაგა-ბრუგით გადაუარეს და შიგნით შევარდნენ. სულ რამდენიმე წამი დასჭირდათ სიბნელისთვის თვალის შესაჩვევად. წამიერად დაისადგურა სიჩუმემ. ცხოვრებაში პირველად ესიამოვნათ ნეშომპალისა და ნესტის სუნით გაჟღენთილი გარემო. სულ ერთი წამიც კი საკმარისი აღმოჩნდა მხნეობის მოსაკრებად. მთელი ძალით გარბოდნენ ალყაში მყოფი თანამებრძოლების გადასარჩენად.
- თხრილისკენ გადავინაცვლოთ, ბიჭებს გამოსვლისას დახმარება დაჭირდებათ! - ბრძანება გასცა კომენდანტმა და ფორთხვით გადაინაცვლა სკოლის მიმართულებით.

დაზიანებულ შენობას ალაგ-ალაგ ცეცხლი ეკიდა, თუმცა მოიერიშეები ამით არ კმაყოფილდებოდნენ. დააგელვებდნენ მუხლუხებიან ტანკებს, ჯავშან-ტრანსპორტიორის ლუქიდან სანახევროდ ჩანდა ქერა კულულებიანი ჯარისკაცი, რომელსაც არც იარაღი ენანებოდა და არც ჭურვები. მიუხედავად იმისა, რომ სკოლის შენობა იწვოდა, ჭურვებს მაინც ესროდა.
შენობიდან საპასუხოდ ისმოდა ავტომატების ჯერი. სკოლის შენობა სავსე იყო დაჭრილებითა და გარდაცვლილებით.
- ოხ. მე ამათი.... - გინებ-გინებითა და სროლა სროლით მიიწევდნენ ზედა სართულებისკენ ჩვენი გმირებიც.
როგორც იქნა ავიდნენ ზედა, სადაც სავარაუდოდ ქართველი მსროლელები იყვნენ მოკალათებულნი. როგორც იქნა ავიდნენ, თუმცა მოულოდნელობისგან ადგილზე გაშეშდნენ. ნანახმა იმდენად შეზარა, რომ მეტყველების უნარი დაკარგეს. ამდენ დაჭრილსა და გარდაცვლილში ფეხზე მხოლოდ ერთი ჯარისკაცი იდგა, გამგელებული, სისხლითა და ჭრილობებით დაფარული ფანჯრიდან-ფანჯარასთან ინაცვლებდა და სხვადასხვა მიმართლებით ისტერიულად ისროდა. მხოლოდ ერთი მსროლელი, ერთად-ერთი...
თავისუფალ ფანჯრებთან მოკალათდნენ, ახლა ერთის ნაცვლად სამი ისროდა. დამხმარეების მისვლამ აშკარად მეტი სტიმული მისცა მამაკაცს. ვეღარც ტკივილს გრძნობდა, ვეღარც დაღლას. ბოლო ხმაზე ღრიალებდა და ისროდა, ისევ ისროდა.
სულ რამდენიმე წამით სანგარში მსხდომებს მიუახლოვდა ჯავშან-ტრანსპორტიორი. სულ რამდენიმე წამიანი პაუზა გააკეთა მსროლელმა, თუმცა ხარებავასთვის ესეც საკმარისი აღმოჩნდა.
- ამას მოვუტ... - წელზე დამაგრებული ხელყუმბარა მყისვე ისროლა.
ყოჩაღი იყო გიორგი, მერედა როგორი ყოჩაღი, გამაყრუებელმა გრუხუნმა გადაფარა სროლის ხმა. ცეცხლი ეკიდა მუხლუხას.
- აი, ეს მესმის! - კმაყოფილებისგან ყიჟინა ვეღარ შეიკავა კომენდანტმა.
- მარცხნიდანაც გვიტევენ! - თავზე ხელებაფარებული ერთი ნახტომით ისევ სანგარში აღმოჩნდა ხარებავა.
- ახლა რა ვქნათ?!
- სადაც ყველა, იქ ჩვენ! - მათი მიმართულებით დაძრულ ხროვასავით მომავალ ჯარისკაცებს სანგრიდან მიყოლებით ესროდნენ „პულიმიოტის“ ტყვიებს.
ცარიელი გილზების ოდენობა მატულობდა და მატულობდა, სამწუხაროდ არსებული ტყვიებიც შესაშური სისწრაფით მცირდებოდა.
უკანასკნელი მარაგიც ჩასვა პისტოლეტის ბარაბანში. სკოლის ფანჯრებთან მდგომნიც ხედავდნენ მოალყეები, როგორ მიიწევდნენ სანგარში მჯდომებისკენ. უსაფრთხოების ნორმები საბოლოოდ დაავიწყდათ, ფანჯრებში აშკარად გადმოკიდებულნი ცდილობდნენ რუსების ყურადღების მიპყრობას, თუმცა ახლა მათთვის არ ეცალათ.
- ტყვედ ჩავარდნას... - ფრაზა არ დაუსრულებია, ერთი ტყვია გამოარჩია და საგულდაგულოდ შეინახა ჯიბეში ხარებავამ.
- ეგ ტყვია არ დაგჭირდება! - თვალით ანიშნა კომენდანტმა იქვე გაჩერებულ ტანკზე.
თითქოს მიუხვდა ჩანაფიქრს, თვალებით გაზომა სანგარსა და ტანკს შორის მანძილი ხარებავამ. უკანასკნელ ხელყუმბარას თავი მოხსნა და თავდამსხმელების მიმათულებით გაისროლა.
- ჟორიკ, არც კი გაბედო! - გვერდით მდგომს მიუბრუნდა კომენდანტი, თუმცა გიორგი იქ აღარ დახვდა.
აფეთქებისგან გამოწვეული ბურუსით ისარგებლა ხარებავამ. ძუნძულით, ბეჭებში მოხრილი, ავაზას მოგაგონებდათ, იქნებ ასეც იყო?! ზურგს უმაგრებდა სანგარში მჯდომი კომენდანტიც. ბოლო ხმაზე ღრიალებდა მამაკაცი, ღრიალებდა და ისროდა. ზემოდან ისევ ისროდა სკოლის ფანჯრებთან მდგომი სამეულიც. ზედმეტად ახლოს იყვნენ რუსები. სულ, ცოტაც და ეს ყველაფერიც დასრულდებოდა. სხეულში მოწოლილი ადრენალინისგან თვალები გაფართოვებოდა, დაძაბულობისგან ერთიანად ტკიოდა კუნთები.
- ერთს კიდევ დაიგრუხუნებს და დასრულდება!
ძნელი წარმოსადგენი არ იყო, რა მოჰყვებოდა მის მიერ აფეთქებულ ხელყუმბარას, თუმცა მაინც არ აფეთქდებდა, აღარც ისროდა. ხელში გაუშეშდა სასროლად მომზადებული იარაღი.
- შეუძლებელია, გამოუვიდა?! - ასეთი რამ მხოლოდ ფილმებში ენახა.
რეალობაში დასარწმუნებლად სანახევროდ წამოიწია. ჭიასავით დასრიალებდა ჯავშან-ტრანსპორტიორზე ხარებავა. მოახერხა, კომენდანტისკენ დაძრული ჯარისკაცების ყურებაში გართული კულულებიანი ჯარისკაცი ერთი ხელის მოსმით მოისროლა. ლუქიდან კაბინაში შეძვრა და სულ რამდენიმე წამში აახრიგინა კიდეც.
ბუნებით მოძალადე არასოდეს არ ყოფილა, მაგრამ ახლა განსაკუთრებით სიამოვნებდა მუხლუხებში მოყოლილი ჯარისკაცების სასოწარკვეთილი ღრიალი. ვისღა ახსოვდა სანგარში მჯდომი კომენდანტი. ისტერიკაში მყოფ რუსებს ორი ქართველი ჯარისკაცი ბატალიონად ეჩვენებოდა, შეშინებულნი ერთმანეთს ახტებოდნენ.
- გიჟია ეს ჩემისა! - პატარა ბიჭივით სიხარულისგან ადილზე ხტუნაობდა კომენდანტი.
სკოლის შენობაში მყოფნი აშკარად ვერ მიხვდნენ მტრის მოულოდნელ უკანდახევის მიზეზს. თუმცა, როგორც კი ტანკის ლუქიდან ამომძვრალი ხარებავა შენიშნეს, ბედნიერების შეძახილებიც აღმოხდათ.
სულ ერთი, ერთად-ერთი ტანკი საკმარისი აღმოჩნდა გადასარჩენად. თვალებს არ უჯერებდნენ, ბედნიერნი, შლეგიანებივით ხტუნაობდნენ სკოლის შენობაში მყოფნი.

გახარებულებს რეალობის გრძნობა ნამდვილად არ დაუკარგავთ, კარგად ხვდებოდნენ, რომ პანიკაში მყოფი რუსები ადრე თუ გვიან მიხვდებოდნენ საკუთარ შეცდომას და უკანაც მალევე მობრუნდეოდნენ.
- აბა, რაც შეიძლება სწრაფად ვიმოქმედოთ, დაჭრილები გავიყვანოთ და დროზე მოვშორდეთ ამ ადგილს. - ბრძალება გასცა კომენდანტმა.
- გარდაცვლილები? - ტკივილით გახედა დაღუპულ სამხედროებს ზურამ.
- სხვა გზა არ გვაქვს. ერედვამდე მისასვლელად ისევ რუსული ტექნიკა გამოვიყენოთ. შებინდდება თუ არა ქართულ სოფლებშიც გადავალთ. იქ კი ჩვენებიც დაგვეხმარებიან.
- არის უფროსო, თუ რამე, ქართულად არ ილაპარაკოთ, ჩეჩენი „ნაიომნიკები“ ვართ! - თავზე დაფარებული ქუდი მოიძრო წვერამ და კმაყოფილი გაეკრიჭა მეგობრებს.
- მგონი აფხაზეთს და ცხინვალს ურევ ერთმანეთში! - სიცილი ვერ შეიკავა ხარებავამ.
- დამიჯერე, აქ ჩეჩენს უფრო აქვს გადარჩენის შანსი ვიდრე ქართველს. - პოზიციას არ თმობდა წვერა.
- სულ ცოტა გიჟი რომ ხარ იცი?
- ვიცი! - ისევ იცინოდა წვერა.

აი, ასე რუსული ტექნიკით, რუსული ტანკების ლუქებში დამალულნი ტოვებდნენ ქართველები ცხინვალს. ქართული სამხედრო ძალების უკანასკნელი ბატალიონი ტოვებდა სამაჩაბლოს. გულში დაგუბებული ტკივილითა და თვალზე მომდგარი ცრემლებით ემშვიდობებოდნენ სკოლის შენობაში დარჩენილ ქართველ მებრძოლებს. რადიოში ისევ ისმოდა ლოზუნგები, მოწოდებები, ვიღაც გიტარას არ აჩერებდა და ვინ იცის მერამდენედ ისევ სიმღერით ცდილობდა ირონიისა და გულში დაგუბებული ზიზღის დამალვას.
ფაქტი კი ფაქტად რჩებოდა, სამაჩაბლოში მყოფი ქართული ჯარიდან მხოლოდ თითზე ჩამოსათვლელი ბიჭები დარჩენილყვნენ. იქიდანაც კაცმა არ იცოდა რამდენი ჩააღწევდა თბილისამდე ცოცხალი, ან ჩააღწევდნენ კი?!
ძაძით შემოსილიყო ქართლის მინდვრები.
და ისევ მღეროდნენ ცოცხლად დარჩენილნი:
„სევდა ჩუმად ათოვს დღეებს,
გველოდება ისევ ბრძოლა
და ქარს მიაქვს ჩვენი ხმები შორს.
თუ რამ გინდათ დღეს მითხარი,
ხვალ იქნება ალბათ გვიან
არ დაგვრჩება მოგონების დრო“.
მზე ამოვა სისხლის ფერი,
და პატარა ათინათი
გადმოგვხედავს სევდიანად ჩვენ
ისევ ისე ბრძოლა გველის,
ისევ ჩვენთან არის ღმერთი
ისევ დგება გადამწყვეტი დღე...!“

ჰეი... ბიჭებო ამ გიტარას
ისევ დავაწყვიტოთ სიმები..
ჰეი და ისევ შავი ღამის ჯინზე
გავათენოთ სიმღერით..
და ვიმღეროთ თუნდაც ერთი
თუნდაც ბოლო სიმღერა“..скачать dle 11.3




№1  offline აქტიური მკითხველი nawkas12345

Gmerto. Chemi ra iyo es . ai saocrad emociuri tavi iyo da finali xom saertid. Me vici. eg simgera. Vmgerivar xolme . magram arcertxel ar warmomidgenia eg simgera aset konteqstshi shinaarsis miuxedaad. Sheudarebeli xart!!!

 



№2 წევრი ლილიკო

ტკივილით და სევდით გასახსენებელია ის დღეები იმათთვის ვინც იმ დღეებს მოესწრო. თუმცა ქართველებისთვის მაინც მტკივბეულია. შენი გულშემატკივარი ვარ და გაღიარებ. ასეთ სათუთ თემას ასე მოწიწებით რონ უდგები და ასე ლამაზად წერ

 



№3  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

nawkas12345
Gmerto. Chemi ra iyo es . ai saocrad emociuri tavi iyo da finali xom saertid. Me vici. eg simgera. Vmgerivar xolme . magram arcertxel ar warmomidgenia eg simgera aset konteqstshi shinaarsis miuxedaad. Sheudarebeli xart!!!

ეგ სიმღერა 90-იან წლებში ჰიტად იყო ქცეული. ლამის ჰიმნად იყო ქცელი. დღემდე მახსოვს პირველად რომ იმღერეს სცენაზე მსმენელთა ემოცია. ჩემთვის დღემდე აფხაზეთსა და სამაჩაბლოსთან ასოცირდება.

ლილიკო
ტკივილით და სევდით გასახსენებელია ის დღეები იმათთვის ვინც იმ დღეებს მოესწრო. თუმცა ქართველებისთვის მაინც მტკივბეულია. შენი გულშემატკივარი ვარ და გაღიარებ. ასეთ სათუთ თემას ასე მოწიწებით რონ უდგები და ასე ლამაზად წერ

დიდი მადლობა kissing_heart იმედია ოდნავ მაინც მოვახერხე მკითხველამდე იქ მებრძოლთა ემოციების მოტანა. ამ თავით ვასრულებთ სამაჩაბლოს ეპიზოდს და გადავალთ მორიგ რთულ, აფხაზეთის ომის ნაწილზე.

 



№4 სტუმარი kati

Inga beraze da Gigi gegelashvili mgerodnen am simgeras maxsovs da axlac tvalwin midgas is mware periodi.moutmenlad gelodebi ...

 



№5  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

kati
Inga beraze da Gigi gegelashvili mgerodnen am simgeras maxsovs da axlac tvalwin midgas is mware periodi.moutmenlad gelodebi ...

გეთანხმებით, ახლაც ჟრუანტელი მივლის დედა-შვილის გახსენებაზე.

 



№6 სტუმარი სტუმარი მიკა

როგორც კი ვნახულობ თქვენს გვარს ,პირდაპირ კითხვას ვიწყებ რადგან ვიცი, წინ საოცრება მელოდება.. აი,არც კი ვიცი რა ვთქვა... მართალია,კომენტარებს იშვიათად ვტოვებ, მაგრამ გვერდი ისე ვერ ავუარე რომ არ. დამეფიქსირებინა ჩემი უდიდესი პატივისცემა თქვენს მიმართ. სიტყვები არასდროს მყოფნის თქვენს შესაფასებლად და ამიტომაც ვიკავებ ხოლმე თავს. უძლიერესი და უნიჭიერესი ხართ და მადლობა თქვენ,რომ გაგვახსენეთ ეს ყველაფერი

 



№7  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

სტუმარი მიკა
როგორც კი ვნახულობ თქვენს გვარს ,პირდაპირ კითხვას ვიწყებ რადგან ვიცი, წინ საოცრება მელოდება.. აი,არც კი ვიცი რა ვთქვა... მართალია,კომენტარებს იშვიათად ვტოვებ, მაგრამ გვერდი ისე ვერ ავუარე რომ არ. დამეფიქსირებინა ჩემი უდიდესი პატივისცემა თქვენს მიმართ. სიტყვები არასდროს მყოფნის თქვენს შესაფასებლად და ამიტომაც ვიკავებ ხოლმე თავს. უძლიერესი და უნიჭიერესი ხართ და მადლობა თქვენ,რომ გაგვახსენეთ ეს ყველაფერი
ვაღიარებ ძალიან მეშინოდა ამ თავის. გარკვეულ წილად ფსიქოლოგიურადაც კი ვემზადებოდი. ძალიან მიხარია თქვენი ინტერესი. მით უმეტეს ასეთი შეფასება. შეიძლება ითქვას, დავფრინავ. დიდი მადლობა ამ ემოციისთვის.

 



№8  offline აქტიური მკითხველი La-Na

cry sob ამ თავმა ზუსტად გამახსენა ბებიას მონაყოლი ამბები,რაც აფხაზეთში ხდებოდა და ის ტკივილი რასაც პატარა ბავშვი განვიცდიდი,ორმაგად მომაწვა ახლა.რუსების სისასტიკე ყველასთვის ცნობილი იყო.გამიხარდა, ტკივილიანად გამიხარდა იმ ერთადერთი ბიჭის გმირობა,რომელიც მტერს არ ანახებდა მარტო რომ იყო დარჩენილი,მეტკინა უმეტესობის დაღუპვა.განსაკუთრებით მაინც ის ბიჭი მეტკინა,რომელიც ასე იბრძოდა.სამწუხაროდ მართლაც ბევრი ადამიანი შეეწირა სამშობლოს,მაგრამ დღეს არავის ახსოვს ისინი.მუდამ ვიამაყებ ჩემი პაპათი რომელმაც ცოლ-შვილი სამშვიდობოს ჩამოიყვანა და იმის მაგივრად დარჩენილიყო,პირიქით უკან აფხაზეთში დაბრუნდა."ის პატარა ბიჭები მარტო როგორ დავტოვოო" ბევრი იყო ასეთი და იმედი მაქვს უფრო მეტად დავაფასებთ მათ და მეტად გავიხსენებთ.

ბევრისგან გამიგია ასევე 2008 წელს მომხდარი ომის შესახებ რომ ამბობდნენ,ფულის გამო არიან ჯარისკაცები და იბრძოდნენ მაგიტომო.მაგ დროს სულ ვჩხუბობ და არ შემიძლია ამ უმსგავსობას მშვიდად ვუსმინო.კიდევ ერთხელ მიხარია რომ ამ თემას შეეხე და ბედნიერი ვიქნები ეს ნაშრომი წიგნად თუ დაიბეჭდება
--------------------
ლანა

 



№9  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

La-Na
cry sob ამ თავმა ზუსტად გამახსენა ბებიას მონაყოლი ამბები,რაც აფხაზეთში ხდებოდა და ის ტკივილი რასაც პატარა ბავშვი განვიცდიდი,ორმაგად მომაწვა ახლა.რუსების სისასტიკე ყველასთვის ცნობილი იყო.გამიხარდა, ტკივილიანად გამიხარდა იმ ერთადერთი ბიჭის გმირობა,რომელიც მტერს არ ანახებდა მარტო რომ იყო დარჩენილი,მეტკინა უმეტესობის დაღუპვა.განსაკუთრებით მაინც ის ბიჭი მეტკინა,რომელიც ასე იბრძოდა.სამწუხაროდ მართლაც ბევრი ადამიანი შეეწირა სამშობლოს,მაგრამ დღეს არავის ახსოვს ისინი.მუდამ ვიამაყებ ჩემი პაპათი რომელმაც ცოლ-შვილი სამშვიდობოს ჩამოიყვანა და იმის მაგივრად დარჩენილიყო,პირიქით უკან აფხაზეთში დაბრუნდა."ის პატარა ბიჭები მარტო როგორ დავტოვოო" ბევრი იყო ასეთი და იმედი მაქვს უფრო მეტად დავაფასებთ მათ და მეტად გავიხსენებთ.

ბევრისგან გამიგია ასევე 2008 წელს მომხდარი ომის შესახებ რომ ამბობდნენ,ფულის გამო არიან ჯარისკაცები და იბრძოდნენ მაგიტომო.მაგ დროს სულ ვჩხუბობ და არ შემიძლია ამ უმსგავსობას მშვიდად ვუსმინო.კიდევ ერთხელ მიხარია რომ ამ თემას შეეხე და ბედნიერი ვიქნები ეს ნაშრომი წიგნად თუ დაიბეჭდება
ენას ძვალი არ აქვს. ვიღაც იქნენ სარგებელსაც ნახულობდა, ვიღაც კი ნამდილად საქართველოს ძლირებისთვის იბრძოდა და ამ იდეალებს ეწირებოდა. მიხარია სულ ოდნავ მაინ თუ მოვახერხე ჩემი ემოციების მოტანა. წინ კიდევ ერთი ყველაზე მძიმე ეპიზოდი, აფხაზეთის ომი გვაქვს.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent