შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მას შემდეგ რაც გავთხოვდი-დასასრული


21-07-2018, 13:52
ავტორი Narcissus
ნანახია 1 616

არ მინდოდა ასე სწრაფად დამთავრება,თუმცა სხვა გზა არ მქონდა...ძალიან მწყდება გული მაგრამ ვეღარ გავაგრძელებ...დიდი მადლობა ყველასს და დიდი იმედş მაქვს რომ მალე ახალ მოთხრობას იგივე რაოდენობით წაიკითხავთ!!!
_________

ყველაზე ბედნიერი მაშინ ხარ ,როდესაც შენს მეორე ნახევარს იპოვი..ბედნიერი ხარ რადგან ყოველგვარი ტკივილის მიუხედავად არ შეგეშინდება და გასაზიარებლად მასთან მიხვალ...და იგრძნობ დიდ სითბოსა და ყურადღებას...ბედნიერი ხარ ,როდესაც ყოველ წამს გენატრება..როცა მისი არ ყოფნა კვალს ტოვებს შენში...როცა სუნთქვა მის გარეშე გიძნელდება...ბედნიერი მხოლოდ მაშინ ხარ როდესაც თავდავიწყებით გიყვარს..!!
ზამთარი მიწურულიყო და გაზაფხულის მოსვლა ეხარებინათ მერცხლებს...სასიამოვნო სურნელი ტრიალებდაირგვლივ...ნიკა და მარიამი ხის სახლის აივანზე ისხდნენ,ჩახუტებულები..თავით ეყრდნობოდამარიამი ხურციძის მხარს...მშვიდად სუნთქავდნენ...სიომ რომ დაჰბერა ცხვირი აუწვა მარიამს ნიკას სურნელმა და ზანტად გაახილა თვალები...გაიღიმა,სწორედ იმ ღიმილით გაიღიმა რომელიც ასე ძალიან უყვრდა ხურციძეს...მორიდებით აკვირდებოდა მის სახეს და უდიდეს ბედნიერებას გრძნობდა..ხელი ჩამოაცურა ახლად ამოზრდილ წვერზე და სასიამოვნოდ გააჟრჟოლა ტანში...
-გაიღვიძე?-თვალები გაახილა ხურციძემ და ბედნიერებით აღსავსე მზერა მიაპყრო მარიამს
-გავიღვიძე..-ვნება მორეულმა უპასუხა მარიამმა და კიდევ ერთი კოცნა მიიღო ხურციძისგან..
-მაგ ვნებას ისევ დაგიხშობ მარიამ..-ლოყაზე მსუბუქად უჩქმიტა.წამოდგა,მარიამიც წამოაყენა და სახლში შევიდნენ..
-აუ მარრ..გინდა ამ ოთხს მყუდროება დავურღვიოთ? -ფრუტუნებდა ნიკა
-კიიი..-აჰყვა მარიამიც და მოგუდული ხმით იცინოდნენ..სამზარეულოდან ტაფები აიღეს და მისაღებში დადგნენ...სიცილი შეწყვიტეს და რამდენიმე წამში დადუმებულ სახლში გაისმა ბრახა-ბრუხი და ყვირილი,რომელმაც ოთხი ახალგაზრდა წამებში გამოაფხიზლა..
-მიწისძვრაააა-ყვიროდა ხურციძე
-მიწისძვრაააა-იმეორებდ ამარიამი და სიცილისგან შეწუხებული ადგილს ვერ პოულობდა...
გამოვარდნენ საძინებლიდან ყიფიანი და დვალიშვილი ქეთათო და მიჰყვნენ ცალ-ცალკე თინანო და საბა...
შიშვლები გარბოდნენ გარეთ...
-არ მინდა სიკვდილი...არ მინდა სიკვდილი...-კიოდა თინანოდა თან სცვიოდა ცრემლები
მარიამი და ხურციძე სიცილისგან ერთმანეთს ასკდებოდნენ...სანამ ყველა არ დაწყნარდა და გაიაზრეს რომ არაფერიხდებოდა მანამ მარიამის კისკისიმთელ სახლს ედებოდა და კიდევ ერთ ბედნიერ მომენტს ტოვებდა...
------
სიყვარული მხოლოდ მაშინ გვტკენს,როცა მთელი გულით გვიყვარს...როცა მთელი გულით ვეცნობით ამ გრძნობას...უბრალიდ დაგვადუმებს...გამოგვკეტავს საკუთარ ტყავში და თან მოგვაყოლებს ტკივილს...ტკივილს რომელიც არ იკურნება..მაგრამ სიყვარული კვლავ იქნება ჩვენს გულში..სიყვარული,რომელიც წლების მანძილზეიბობოქრებს ჩვენს სხეულში არ დადუმდება...
ოჰ...განა ცუდია სამუდამო ბედნიერება?! თუმცა როდი არსებობდა იგი...
-----
ერთი ნათელი დღე იყო...
მარიამის სხეულს აჰკვროდა ხურციძე..ისე იხუტებდა,გეგონებოდათ წუთიწუთზე გამოგლეჯდნენ გოგონას ხელიდან...დაჰყურებდა მისი საყვარელი ცოლის სახეს...ღაწვებს...ლავიწებს...ათჯერ მაინც იმეორებდა გონებაში მის სხეულს...უყვარდა მარიამის სული...აღფრთოვანებდ ამისი სიკეთე...მისი სითათუთე და საერთოდ,საერთოდ ყველაფერი მისი...
-მარი...-სველი კოცნა დაუტოვა კისერში-გაიღვიძე,უნდა წავიდეთ...-მარიამიც შეიშმუშნა და ზანტად გაახილა თვალები
-რომელი საათია?-ჰკითხა დ აგაუღიმა საყვარელ კაცს
-თორმეტი სრულდება..ავდგეთ...-გაუღიმა ხურციძემ..ნაზად დაეწაფა მის ტუჩებს და მუცელს მოეფერა...
მოწესრიგებულები ჩავიდნენ სამზარეულოში,სიცილ-ხარხარით..ნიკას მარიამის წელზე ჰქონდა ხელი მოხვეული და ბედნიერი თვალებით შესციცინებდა ცოლს..
-აბა რას მიირთმევთ ქალბატონებო?-კიდევ ერთხელ გადაიხარხარა მარიამმა
-იქნებ ბიჭია-არ წყვეტდა სიცილს
-მე პატარა პრინცესა მინდა...დედიკოსავით ლამაზი იქნება..-მიირბინადა კიდევ ერთხელ მოწყვეტით აკოცა მარიამს
-ჰმმმ...ჩემი საყვარელი ქმარი...-ვნებიანად გახედა ზურციძეს და კვლავ გაეცინა...-ბლინები..
-ესეიგი ბლინები არაა? -წარბები აათამაშა ნიკამ და შეუდგა ბლინების მზადებას...ძველ დროს იხსენებდნენ და გემრიელად ილუკმებოდნენ ბოლო სამ ბლინს,რადგან დანარჩენი როგორც ნიკა იტყოდა "ყურადგებაგამეფანტა და ამიტომ დამეწვა"
იქაურობა სწრაფად მიალაგა ხურციძემ..მარიამს ჩემოდნის ჩამოტანაში დაეხმარა..საბარგულში მოათავსა ყველა საჭირო ნივთი,კარი დაკეტა,მისი ერთადერთი ქალბატონი გვერდით დაისვა და გზას გაუდგნენ...
ჰო....
ერთი ნათელი დღე იყო...
არაფრით გამოირჩეოდა სხვა დღეებისგან... გარდა ტკივილისა...ტკივილის რომელმაც ყველა ადამიანში შეაღწია და გამოღრღნა მათი შინაგანი სამყარო და სიძლიერე..
----
მანქანაში ჩავსხედით და ბედნიერებიგავუყევით გზას...ნიკა ბედნიერი თვალებით მიყურებდა...სულ მიცინოდა...ჩემს მუცელს ეფერებოდა...და ჩვენს საყვარელ მუსიკას ვუსმენდით...ვუსმენდით და სიმღერაში გართულებმა ვერ შევამჩნიეთ დიდი სისწრაფით მოძრავი ტრაილერი...და იყო ავარია...იყო ჩემი განწირული კიცილი და ნიკას დასისხლიანებული სახე...მისი ხელი ჩემს მუცელზე და თვალები,რომლებიც გადარჩენას მტხოვდნენ...
-მარი...-ხმა ჩაწყვეტილმა ამოილაპარაკა ხურციძემ და კვლავ უცინოდა საყვარელ ქალს..
-ნიკა გთხოვ...არ ისაუბრო გთხოვ გადაგვარჩენენ....-განწირული ხმით კიოდამარიამი...ლურჯი თვალებიდან ღაპა-ღუპით მოსდიოდა ცრემლები...სიტყვები ჰაერში უგზოუკვლოდ იფანტებოდნენ...ტკივილით გაჟღენთილი ხმა ნელ-ნელა ეხლიჩებოდა..-გთხოვ..-ბლუყუნებდაისევ და ხელს ხელზე მთელი ძალითუჭერდა...
-მარი...-ისევ მის სახელს იმეორებდა ხურციძე და ახლაღა იწყეს დენა მისი თაფლისფერი თვალებიდან ცრემლებმა-ჩემზე ხშირად არ იფიქრო...-სიმწრისგან გაეცინა.-არ მინდა წარმოვიდგინო...რომ...სევდიანი თვალები გაქვს....ყიფიანო...
მიყვარხარ....
სხვა არაფერი მახსოვს...იქაურობა სინათლემ დაისაკუთრა...

------
საავადმყოფოში უამრავი ადამიანი შეკრებილიყო...ისინი ვისაც ცოლ-ქმარი უყვარდათ და იცნობდნენ და ისინიც ვინც არ იცნობდ ამათ...ყველას სტკიოდა მათი ტკივილი...ყველას ეწვოდა სული...
ტიროდნენ დვალიშვილები...
გაგიჟებული დააბიჯებდა გიორგი აქეთ -იქით...
სტკიოდა ნიკას საძმაკაცოს...ზოგი ჩამუხლულიყო და ღმერთს თხოვდა მათ გადარჩენას...
ტიროდა ყველა ვისაც შეეძლო ემოციების გარეთ გამოშვება...მოთქვამდნენ...ბრაზობდნენნ...იტანჯებოდნენ...
რამდენიმე საათის შემდეგ გამოვიდა ექიმი..მყარი ნაბიჯებუთ
მიემართებოდა აბობოქრებული ხალხისკენ...
-ყიფიანი გიორგი რომელია?-გაისმა ხმა და გიორგიც სწრაფად წამოხტა
-მე ვარ..
-მარიამს სურს თქვენი ნახვა...-გიორგი გვერდის ავლას აპირებდა ექიმმა რომ დაიჭირა მკლავში..-მისმინეთ..-თქვა მკაცრად და მიიქცია ყველას ყურადღება..-ვწუხვარ...
მაგრამ...ბატონი ნიკა ხურციძე ოპერაციის დროს გარდაიცვალა...
ყველამ შოკი მიიღო...ყველაზ ერთიანად ჩასწყდა რაღაც...ყველამ დაკარგა დიდი ბედნიერება,გაბსაკუთრებით მარიამმა..
-მან იცის?-წარმოთქვა გიორგიმ და ექიმს თვალებში ჩახედა...ძარღვები დაჰბერვოდა ყიფიანს...
-იცის...
მძიმე და მტანჯველი ნაბიჯებით გაუყვა გიორგი დერეფანს..მარიამის პალატასთან ორიოდე წუთი შეჩერდა.. ღრმად ჩაისუნთქა და კარი გააღო.
ფანჯარაში იხედებოდა მარიამი..უგრძნობლად იწვა საწოლზე...გაფითრებულიყო...მის თვალებს დაეკარგათ ის ბედნიერება რაც აქამდე გააჩნდათ...ისინი აღარ ბრწყინაცდნენ..
-მარი..-მიუახლოვდა დას და მისი ხელი თავისაში მოაქცია. მისთვის ზედაც არ შეუხედავს მარიამს
-ის აღარ არის..-თქვა ტკივილ ნარევი ხმით და ვეღარ ტიროდა..თითქოს ცრემლები დაშრნენ
-ვწუხვარ მარიამ...-საწოლზე ჩამოჯდა ყიფიანი და გულზე აიკრა და შუბლზე აკოცა-ძალიან ვწუხვარ...-ლუღლუღებდა იგი მაგრამ
მარიამი არუსმენდა...არავისუსმენდაა..იგი მხოლოდ ხურციძის ნათქვამ ბოლო სიტყვებზე ფიქრობდა და ათასჯერ იმეორებდა ბედნიერ მომენტებს გონებაში..
ყიფიანო მიყვარხარ...
ყიფიანო მიყვარხარ...
ყიფიანო მიყვარხარ...
უეცრა დგაინთავისუფლა თავი გიორგის
მკლავებიდან..ძლივს ძლივობით წამოდგაფეხზე და ფანჯარასთან მივიდა.
ცას გახედა...
-ზუსტად ისეთია,ნიკას რომ უყვარდა..
-მარიამ...-ტკივილით გაიჟღენთა გიორგის ხმა...-გთხოვ...
-მეც მიყვარხარ ხურციძევ..-წარმოთქვა ჩურჩულით და მის თვალებს კვლავ მოწყდა ორიოდე ცრემლი...
-----------
5 წლის შემდეგ...
-დე მამიკოს თოვლი უყვარდა?-კითხა უეცრად პატარა ელენემ მარიამს და ბედნიერმა ღილმა გადაურბინა სახეზე
-კიდედი...ჩვენ რომ დავქორწინდით იმ წელს პირველად მოთოვა...პირველად გაგიჟდა ჩემთან ერთად იმ დღეს...-თქვა მარიამმა და გაეღიმა..დედა შვილი ზუსტადიმ ადგილას იწვნენ სადაც ერთ დროს ნიკა მარიამს სიყვარულს უხსნიდა...
-დე თოვლში რატომ ვწევართ? -ააფახურა ელენემ დიდი თაფლისფერი თვალები და პასუხის მოლოდინში დიდი ყურადღებით მიაჩერდა მარიამს
-იმიტომ რომ სწორედ აქ გამომიტყდა მამაშენი სიყვარულში...
-ძალიან გიყვარს დე?
-კიდედი..ძალიან მიყვარს... და მასაც ძალიან ვუყვარვართ...-უთხრა პატარაგოგონას..ლოყაზე მსუბუქადუჩქმიტა გაუღიმა და გაყინულ შუბლსმიადო ცხელი ტუჩები...
-მე ვნახე მამიკო დე..
-სადნახე ელენე? -გაოცებულმა შეხეხამარიამმა
-სიზმარში...იცი რა მითხრა?
-რა გითხრა დედი?-თვალები აემღვრ ამარიამს
-შენ და დედიკო ძალიანმიყვარხართო...ვიცოდი გოგორომიქნებოდი,სულ ვამბობდი დედიკოსავით ლამაზი იქნებაო და აი შენც ზუსტად მისი სილამაზეგაქვსო...მერემოვიდა ა მაგრად ჩამეხუტა დედი...წასვლუს დროს დედიკოს მიხედეო და შუბლზემაკოცა-ბედნიერმაგახედა მარიამს და გაუღიმა...-წამო რა სახლშიდავბრუნდეთ...-წამოხტა ელენე და მალევე წამოდგა მარიამიც..გაუყვნენ გზას და მალევე შეაღო საყვარელი სახლის კარი...სახლის,რომელშიც ჯერ კიდევ ტრიალებდა ხურციძის სურნელი...სადაც ჯერ კიდევ არსებობდა მათი ბედნიერი წუთები...
შევიდა თუ არა შინ ხმადაბლა თითქმის ჩურჩულით გაიმეორა მარიამმა
ყიფიანო მიყვარხარ....
მეც მიყვარხარ ხურციძევ...



№1 სტუმარი ნია

ბოლომდე ვერ წავიკითხე და ისიც ვინანე რომ მომწონდა და ვკითხულობდი ამ ისტორიას. შენი ნებაა მაგრამ ასეთ თბილი და საყვარელ ისტორიას არ მოუხდა ეს დასასრული. სამწუხაროდ შენს ისტორიებს აწი ვერ წავიკითხავ რადგან მგონია წულ ესე დაასრულებ ყვლას და მაინც წარმატებები

 


№2  offline წევრი Narcissus

ნია
ბოლომდე ვერ წავიკითხე და ისიც ვინანე რომ მომწონდა და ვკითხულობდი ამ ისტორიას. შენი ნებაა მაგრამ ასეთ თბილი და საყვარელ ისტორიას არ მოუხდა ეს დასასრული. სამწუხაროდ შენს ისტორიებს აწი ვერ წავიკითხავ რადგან მგონია წულ ესე დაასრულებ ყვლას და მაინც წარმატებები

მადლობაა,როგორც გინდა <33

 


№3 სტუმარი სტუმარი Salome

Ar velodi aset dasasruls????

 


№4  offline წევრი Narcissus

სალომე,არც მე ველოდი...უბრალოდ ვერგავაგრძელებ არის რაღაცეები ადამიანი რასაც ვერ გაასაჯაროვებ და ეგ რაღაცეები წერაში მიშლის ხელს ასე რომ...რა ვქნა

 


№5 სტუმარი მკითხველი

Narcissus
სალომე,არც მე ველოდი...უბრალოდ ვერგავაგრძელებ არის რაღაცეები ადამიანი რასაც ვერ გაასაჯაროვებ და ეგ რაღაცეები წერაში მიშლის ხელს ასე რომ...რა ვქნა


აქედან ვაკეთებ დასკვნას რომ არც შენ გინდოდა ასე დარულება!!..
ისეთი თბილი იყო სიუჟეტი რომ ბოლო ნაწილი ვერ მოვარგე როგორც მკითხველმა, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს რომ ცუდი იყო. პირიქით კარგად წერ და კარგი ისტორია იყო, გული დამწყდა.
წარმატებებს გისურვებ.

 


№6 სტუმარი სტუმარი მაშო

ძალიან დამწყდა გული :( ეს რა იყო :( ასეთი თბილი ისტორია :( თუ წერას ვეღარ გააგრძელებდი კარგად მაინც დაგესრულებინა :( აუუ ვიტირე :( ყიფიანი და ხურციძე ვგიჟდები ამათზე <3 ასეთი თბილი ისტორიიდან ამას არ მოველოდი გული დამწყდა <3 სულ მემახსოვრება ეს თბილი ისტორია <3 ვაიმეე მაჟრიალებს :(((((( <3

 


№7  offline წევრი Narcissus

სტუმარი მაშო
ძალიან დამწყდა გული :( ეს რა იყო :( ასეთი თბილი ისტორია :( თუ წერას ვეღარ გააგრძელებდი კარგად მაინც დაგესრულებინა :( აუუ ვიტირე :( ყიფიანი და ხურციძე ვგიჟდები ამათზე <3 ასეთი თბილი ისტორიიდან ამას არ მოველოდი გული დამწყდა <3 სულ მემახსოვრება ეს თბილი ისტორია <3 ვაიმეე მაჟრიალებს :(((((( <3

მაშუნააა!!! მადლობაა!! მეც ვგიჟდები მათზე..

 


№8 სტუმარი სტუმარი თაკო

როდესაც ამ ისტორიის კითხვა დავიწყე ძალიან მომეწონა შინაარსი მაგრამ ძალიან სწრაფად ანვითარებდი მოვლენებს და პატარა თავებს დებდი და რაც შეეხება დასასრულს ნამდვილად არ მოუხდა ჩემი აზრით ამ პატარა და უსაყვარლეს ისტორიას ესეთი დასასრული

 


№9 სტუმარი სტუმარი დეფნე

Cudia sevdiani istoria.ase ar undA dagemtavrebina. Tan rodesac mkitxvels uyvardeba personajebi

 


№10 სტუმარი Tiko

Ase rato daamtavre, shemiyvarda es istoria da uceb... neta bolo ar wamekitxa

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent