მარიონეტი (თავი ორმოცი) » 4Love.Ge - სასიყვარულო საიტი, ისტორია, წიგნი, ჩანახატი, ტესტი

შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მარიონეტი (თავი ორმოცი)


27-07-2018, 22:13
ავტორი murachashvili
ნანახია 684

მარიონეტი (თავი ორმოცი)

თბილისში დაბრუნების შემდეგ შავნაბადას სამხედრო ბაზაზე სულ რამდენიმეჯერ იყო გიგა ნამყოფი. ყოფელთვის უჭირდა აქ ამოსვლა. მოგონებები, რომელთა დავიწყებასაც ასე მონდომებით ცდილობდა, სულაც არ იყო ასე მარტივად გასაქრობი. ახლაც თანამებრძოლებით სავსე ეზოს დანახვაზე ისევ განუახლდა მიჩქმალული ტკივილი. ერთი კი მოავლო თვალი შეკრებილებს, ეზოს ბოლოში დაინახა გვერდი-გვერდ მდგომი ხარებავა და ბოჭორიშვილი. ხალხის ტალღაშა მოხერხებულად გაიკვლია გზა და სიმამრს გვერდით ამოუდგა.
- როგორც იქნა გამოჩნდი! - მხარზე მეგობრული ტყაპუნით შეხვდნენ მამაკაცები.
- ამას რაღა უნდა აქ?! - მისალმებასა და მოკითხვას მორჩნენ თუ არა, გაოცებულმა გახედა ტრიბუნასთან მდგომ გიორგი მაღლაკელიძეს.
- ერთი ამის... - უწმაწურად შეიგინა გიორგის მისამართით ზურამ - ქულებს იწერს ბიჭი.
- ჩვენთან ქულების წერა რაში ჭირდება?! - გულისსიღრმეში მაინც აე ესიამოვნა სიმამრის ტონი.
- კარგად მოუსმინე და მიხვდები! - ზურას ნაცვლად ხარებავამ უპასუხა და ხალხის ბრბოში წინ გაიწია. მასვე მიჰყვნენ ზურა და გიგაც.
- ბატონებო, მოგეხსენებათ ომში წასვლისას იარაღი გადმოგეცათ. მართალია დაბრუბდით, მაგრამ რატომღაც სახელმწიფოს კუთვნილი ქონების დაბრუნება დაგავიწყდათ!
- მეჩვენება, თუ ირონიულად გველაპარაკება?! - ნაცნობი ხმის გაგონებისთანავე შებრუნდა ზურა.
წინ მდგომ სამხედროს ფორმიან ვაჟში სამაჩაბლოს იმის დროს გადარჩენილი ჯარისკაცის ამოცნობა არ გასჭირვებია ზურას. ბიჭს შარვლის ცალი ტოტი თითქმის ბარძაყამდე აეკეცა, ფერმკრთალი სახეზე სიცოცხლის ერთად-ერთ ნიშნად დარჩენილ შავი თვალებში ბრაზი ჩასდგომოდა. წინასწორობის შესანარჩუნებლად ყავარჯენს ეყრდნობოდა.
- კარგად აგვიხსენით, რომელ იარაღს გვედავებით, ბატონო გიორგი?
მაღლაკელიძემ ერთი კი გადმოხედა აჯაგრულ ვაჟს, თუმცა პასუხის ღირსად არ ჩათვალა, ისევ სიტყვა გააგრძელა:
- იარაღი, რომელიც თქვენ დაგრჩათ სახელწიფოს საკუთრებას წარმოადგენს, თუ ვინმეს ახლა ხელზე გაქვთ. გთხოვთ შტაბის ხელმღვანელობას ჩააბაროთ, თუ არადა უახლოეს დღეებში ამოიტანოთ. უნდა მოხდეს სახელმწიფოს სახელზე რიცხული ტაბელური იარაღის თავდაცვის სამინისტროს შეიარაღებაში დაბრუნება!.
- ბატონო გიორგი, გავიგეთ თქვენი მოწოდება, მაგრამ ცოტა არ იყოს სასაცილოდ ხომ არ გეჩვენებათ იარაღის დაბრუნებას რომ ითხოვთ? - ხმას აუწია ვაჟმა.
- რატომ ვითომ?! - როგორც იქნა ყურადღება მიაქცია გიორგის გვერდით მდგომმა თავდაცვის მინისტრმა.
- იმიტომ, რომ სახელმწიფოს ჩემთვის პირადად არაფერიც არ მოუცია. საკუთარი სანადირო თოფით წავედი და ავტომატიც ბრძოლისას მიცვალებულს ავაცალე. - ზიზღით გამოსცრა კბილებში ბიჭმა.
- ომი გასართობი ადგილი რომ არაა, მე არ უნდა გასწავლოთ. მსგავსი რამ ხშირად ხდება. თქვენ რომ ბრძოლა გცოდნოდათ, წესით არც უნდა წაგვეგო! - ირონიულად გადაავლო თვალი წინ შეკრებილ ჯარისკაცებს.
- ამას შიგ ხომ... - უწმაწურად შეიგინა ზურამ - შიშველი ხელებითა და ახალბედა გამოუცდელი ჯარისკაცებით რუსეთისვის ომის მოგება გინდოდათ?
- თქვენც ახალბედა ბრძანდებით ბატონო ზურაბ?! - მყისვე იცნო ბოჭორიშვილი მაღლაკელიძემ - თუმცა არაა გამორიცხული, ცოტა მეტად კომპეტენტურები რომ ყოფილიყავით, ახლა ძალიან ბევრი ცოცხალი იქნებოდა!
- კარგად დაუფიქრდით რას ამბობთ, - დაიგრგვინა ხარებავამ - ბატონო გიორგი, ჩვენ იქ მზესუმზირის საკნატუნოდ არ ვყოფილვართ, უახლოესი ადამიანები დავკარგეთ. პოლიტიკოსებს ცოტა მეტი დიპლომატია რომ გამოგეჩინათ, იქნებ ეხლა ამ დღეში არც ვყოფილიყავით.
- პოლიტიკოსებს? გამოდის ჩვენი ბრალი ყოფილა თქვენი არაკომპეტენტურობა?
- შიშველი ხელებით, ყოველგვარი დახმარების გარეშე ხალხი იქ სიცოცხლეს თმობდა. ისინი საქართველოს დამოუკიდებლობას ეწირებოდნენ! - ვეღარ მოითმინა გიგამაც.
- დროა სწორად საუბარი ისწავლო გიგა, ისინი საქართველოს კი არა, წამალს ეწირებოდნენ! –
- ისე ნუ გამოგყავთ, თითქოს იმ წამლისა და იარაღის რეალიზაციიდან წილი თქვენთან არ მოდიოდა! - იფეთქა ჟორიკამ.
- ქარაგმებით საუბარს მორჩით, თუ რამე პრეტენზიაბი გაქვთ, მობრძანდით და სამინისტროში განაცხადეთ! - თვალების ბრიალით გამოუცახდა მინისტრმა.
- ბოზები არ ვყოფილვართ და არც არასოდეს ვიქნებით!
- ფრთხილად იყავი, ეს გამოხტომა შენი ძმის მსგავსად სიცოცხლის ფასად არ დაგიჯდეს!
- უფლებას არ მოგცემ! თავი ვინ გგონია, როგორ ბედავ, შენი ბინძური პირით პაპუნა ხსენებას? - მაღლაკელიძისკენ გაიწია ხარებავამ, თუმცა წინ მდგომმა ბიჭებმა დროულად მოასწრეს შუაში ჩადგომა და მამაკაცისთვის ხელების გადაგრეხა.
- ჟორიკ, რას აკეთებ, გადაირიე? მიუგდე ეს დედანატირები იარაღი და წავიდეთ. - მოძიძგილავე მეგობარს საქამრიდან პისტოლეტი თავადვე ამოუღო და აიარაღით სავსე მაგიდაზე მიაგდო ზურამ.
- ყველა შენისთანა ნაძირალა ნუ გგონია. მათ სახელს ასე მარტივად ვერ მოსცხებ ჩხრდილს! ამ ნაბიჭვარს არ უყურებ?! როგორ იქნება სადმე არ შემხვდე, შენ სისხლს დავლევ!. -ღრიალებდა ხარებავა.
- საკმარისია! - დაიგრგვინა იქვე მდგომმა თავდაცვის მინისტრმა.
- იმედია, თქვენც არ გჯერათ, რომ აფხაზეთში მხოლოდ სეპარატისტულ ძალას ვებრძოდით? - ირონიულად ჩაეკითხა ხარებავა აშკარად გაცოფებულ ხელმძღვანელს.
- ალბათ, გვქონდა ხარვეზები, არაა გამორიცხული, სამწუხაროდ ჩვენი ეკონომიკა არაა ისეთი ძლიერი, რომ სამხედრო აღჭურვილობა და საკვები შეუფერხებლად მოეწოდებინათ, მაგრამ არაა საჭირო ამ ყველაფრის ასე ხმამაღლა აფიშირება. - კბილებში გამოსცრა მინისტრმა.
- ხმამაღლა?! ვის ვუმალავთ სიმართლეს? გინდათ დამარწმუნოთ, რომ აქ მდგომთაგან ერთ ადამიანს მაინც სჯერა თქვენი ბოდვის? - ხმას აუწია ზურამაც.
- ჭკუას კარგად გვარიგებ, რა თქმა უნდა, ასე ხომ ბევრად მარტივია, უქმად კი არ მჯდარხარ შეგიფასებია, გაგიანალიზებია, მაგრამ ცოტა დაგვიანებული ხომ არაა?! - ირონია არ დაიშურა გიგამაც.
- ფიქრობ რას აკეთებ?! - მუქარით შეხედა სიმამრის გვერდით მდგომ ვაჟს მაღლაკელიძემ.
- ვერ გავიგე რის თქმას ცდილობ, მემუქრები?
- არა, გახსენებ!
- საერთოდაც რა ვერ გავიგე იცი?, რა უნდა გაგვეკეთებინა, რა უნდა გვეთქვა, რა გვევალებოდა და რა არ გავაკეთეთ?! - ზიზღით მოისროლა ნახევრად ჩამწვარი სიგარეტის ღერი გიგამ.
- ისე ნუ ლაპარაკობ, თითქოს საგმირო საქმეები ჩაგედინოთ და ვერ დავაფასეთ. გამომივიდნენ ეროვნული გმირები, არადა ერთი ჩამპალი ნარკომანი ხარ! - არ დაინდო გიორგიმ ერთიანად გაფითრებული გიგა.
- ასე თუ შეგტკიოდათ გული, წამობრძანებულიყავით და დამდგარიყავით ჩევნთან!. - ყაყანით აჰყვნენ ეზოში მდგომი სამხედროები.
- ამათ ფხიზელმა როგორ უნდა უსმინო? ამათი დემაგოგი დედაც, ჯობდა გამეკეთებინა და ისე ამოვთრეულიყავი!... - კბილების კრაჭუნით ბურტყუნებდა გიგამ.
- მაშინაც მივქარეთ, როცა გვერდით დაგიდექით. თქვენთან რა გვაქვს საერთო, - გაბრაზებულმა ზურამ უკანასკნელი მჭიდიც დააგდო გროვად ქცეულ იარაღებზე -წავედით აქედან, ვისთვის ტო... რისთვის, ამიხსენით, რისთვის ვიკლავდით თავს?!
ხარებავასა და გიგასთან ერთად დატოვა ეზო ზურამ. მათვე მოჰყვნენ ეზოში მდგომი მათი ნაწილის ბიჭებიც.
- ჩვენს ძმობას ვფიცავ, ახლა რომ არ დავლიო, გავგიჟდები! - სიბრაზისგან ერთიანად ცახცახებდა ხარებავა.
- მაღლაკელიძისა და მის მსგავსთა გამო დათრობის რა გითხრათ და დასალევად მე ბევრად უკეთესი მიზეზი მაქვს! - როგორც იქნა ნერვიული კანკალი დაიმორჩილა გიგამ, სქამრიდან ამოღებული მოზრდილი მათარა მრავალმნიშვნელოვნად შეათამაშა.
- უკეთესი?! რას გვიმალავ, ბალღო? - ყაზბეგში ყოფნა კილოზე აშკარად დატყობოდა ზურას.
- თუ ნინოს დავუჯერებთ, მალე ბაბუა გახდები!
- კაი? არ ხუმრობ, ტო?!... - ვიდრე ზურა გაიაზრებდა ხარებავამ დაასწრო, გახარებულმა მთელი ძალით ჩაარტყა ვაჟს მხრებში.
- დათვი ხარ, ?! ჩაენგრა ბეჭები! - სიცილს ვეღარ იკავებდა გიგას დაჯღანული სახის შემხედვარე ზურა.
შინ მისვლასა და ქეიფს, ისევ რესტორანში წასვლა ამჯობინეს, თუმცა დაწესებულებისთვის, რომელიც იაფფასიანი სასმლის სუნად ყარდა რესტორნის წოდება ნამდვილად გაგიჭირდებოდათ. ყურადღება არ მიუქცევიათ დარბაზში მსხდომი ხალხისთვის, გეზი პირდაპირ დახურული ოთხკაციანი კუპისკენ აიღეს. მიუხედავად ასაკობრივი სხვაობისა, შკარად კარგად ესმოდათ ერთმანეთის. სვამდნენ და იხსენებდნენ განვლილ დღეებს, ბევრი იცინეს, მოიხსენიეს უდროო დროს დაღუპულები, ვინ იცის რამდენჯერ დალიეს ჯერ კიდევ არ დაბადებული პატარას სადღეგრძელო ახლა სიცოცხლისა და იმედის სიმბოლოდ რომ ქცეულიყო. ემოციების პიკში მყოფებმა იტირეს, იცინეს და ერთმანეთს დაემშვიდობნენ.
ჟორიკა დიღმის ხიდისკენ გაუყვა გზას, სიძე სიმამრი კი ბანცალ-ბანცალით, ღიღინ-ღიღინით ფეხით მიუყვებოდნენ სანაპიროს. თენება შეპარვოდა თბილისს. ქუჩაში ხალხი არ მოძრაობდა, თუმცა მოსაუბრეებს ეს სულაც არ ადარდებდათ.
- დედას გეფიცები, არ მეგონა გიორგი მაღლაკელიძე ასეთი ნაძირალა თუ იქნებოდა!
- ჯერ კიდეც სად ხარ, ეგ კაცი გამოავლენს ნამდვილ სახეს. - იროიულად გაეცინა ზურას.
- გინდა მითხრა, რომ იმაზე უარესია ვიდრე ჩანს?! - მაინც ვერ იჯერებდა გიგა.
- სამწუხაროდ. - ხელი ჩაიქნია მამაკაცმა - თუმცა მაღლაკელიძეს ჩვენ ვერ გამოვასწორებთ. მსგავსი ტიპები უბრალოდ უნდა გასრისო! - ზიზღით გამოცრა კბილებში ზურამ.
გზა სწრაფად გადაკვეთეს და სახლისკენ მიმავალ ჩიხში შევიდნენ.
- მეჩვენება, თუ ის ტიპები ჩვენ მოგვყვებიან?- ქუჩის მეორე მხარეს ლანდებივით აყოლილი მამაკაცები ახლაღა შენიშნა გიგამ.
- აშკარად ჩვენ მოგვყვებიან! - ჩვეულებისამებრ იარაღის ჩასადებისკენ წაიღო ხელი ზურამ, თუმცა ახლაღა გაახსენდა იარაღი სამხედრო ბაზაზე რომ დატოვა.
- ამის დედაც! - კბილებში გამოსცრა გიგამ - გაქცევასაც ვერ შევძლებთ, კუთხეში მოგვიქციეს ამ დედანატირებებმა!
- ეს გამომართვი! - ხელში შეაჩეჩა ბებუთი სიმამრმა და მუშტებმომართული დახვდა უცნობებს.
მიუხედავად იმისა, რომ ნაბახუსევები იყვნენ, გამგელებულნი იბრძოდნენ თავდამსხმელთა წინააღმდეგ. თუმცა რიცხობრივი უპირატესობა აშკარად მომხდურთა სასარგებლოდ იყო. ნათლად დაინახა გიგამ უკნიდან როგორ ჩაარტყეს მოზრდილი ხელკეტი ზურას. შებარბაცდა და მოწყვეტით დავარდა
- არა... - ისტერიულად ღრიალებდა გიგა, წრეზე ტრიალებდა, გამგელებული, უმისამართოდ იქნევდა დანას.
- რაღაც ელოლიავებით, ესროლეთ! - რატომღაც სულაც არ გაჰკვირვებია, მაღლაკელიძის გამოჩენა გიგას.
- შეს დედას!.. - ვეფხვივით ისკუპა ვაჟმა მისკენ, თუმცა არ დასცალდა.
იარაღის ხმამ დაარღვია სუჩუმე. თავიდან ტკივილი ფერდში იგრძნო, წამოდგომა სცადა თუმცა უშედეგოდ. ერთ გასროლას მეორეც მოჰყვა, მეორეს - მესამეც. წონასწორობა ვეღარ იკავებდა. მხოლოდ იარაღი არ აკმარეს, ძირს დავარდნილს წიხლებიტრაც შესდგნენ.
- აი, მესმის უმადურობა! აწი ისწავლი ენაზე კბილის დაჭერას, ! - გათიშულ ვაჟს ზიზიღით შეაფურთხა. პირქვე დაგდებულს ერთხელ კიდევ ესროლა საკონტროლო ტყვია, არც წიხლი დაიშურა და მისივე დამხმარეებთან ერთად ისევე სწრაფად გაქრა, როგორც გამოჩნდა.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1 სტუმარი სტუმარი Nina

Rogor velodebi am saocar isteoriaa ❤️❤️❤️❤️

 



№2  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

სტუმარი Nina
Rogor velodebi am saocar isteoriaa ❤️❤️❤️❤️

უზომოდ გამახარე, დიდი მადლობა ????????????

 



№3  offline წევრი ablabudaa

როგორ საინტერესო მომენტზე გაწყვიტე, ალბათ გიგას ტრანვმა აწმყოლი ამ ჩხუბის ბრალია, სავარაუდოდ შვილიც არ ეყოლათ გიგას და ნინოს, ბავშვი არსად გამოჩენილა აწმყოში :(

ძალიანკარგად წერ, უზომოდ საინტერესოა მაგრამ ძალიან დიდი პაუზები გაქ, უკვე მეორმეცე თავია და ცოტათი ამ დიდი შუალედების გამო ინტერესიც იკარგება კითხვის. რა თქმა უნდა წერის გარდა უამრავი საქმე გექნება, მაგრამ იქნებ უფრო მალ-მალე დადო. (საწყენად არ მიიღო) :)))

 



№4  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

ablabudaa
როგორ საინტერესო მომენტზე გაწყვიტე, ალბათ გიგას ტრანვმა აწმყოლი ამ ჩხუბის ბრალია, სავარაუდოდ შვილიც არ ეყოლათ გიგას და ნინოს, ბავშვი არსად გამოჩენილა აწმყოში :(

ძალიანკარგად წერ, უზომოდ საინტერესოა მაგრამ ძალიან დიდი პაუზები გაქ, უკვე მეორმეცე თავია და ცოტათი ამ დიდი შუალედების გამო ინტერესიც იკარგება კითხვის. რა თქმა უნდა წერის გარდა უამრავი საქმე გექნება, მაგრამ იქნებ უფრო მალ-მალე დადო. (საწყენად არ მიიღო) :)))

არა, თქვნი სიტყვები ნამდვილად არ მწყინს. პკრიქით, მიხარია მიუხედავად ჩემი არასტაბილურობისა ისევ რომ კითხულობთ. სულ რამდენიმე თავი და ისტორია სრული ვერსიაც დაიდება. იმედია ასე უფრო ისიამოვნებს მკითხველი. რაც შეეხება ხშირად დადებას, სამწუხაროდ წერას ისეთი ინტენსივობით ვერ ვახერხებ, როგორც ვისურვებდი. იმედია სულ ცოტახანს ისევ გამიძლებთ. დიდი მადლობა მოთმინებასა და ჩემი გაძლებისთვის.

 



№5 სტუმარი სტუმარი სოფო

ერთი მინუსი აქვს მხოლოდ...გვიან იდება ახალი თავი...:( ????

 



№6  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

სტუმარი სოფო
ერთი მინუსი აქვს მხოლოდ...გვიან იდება ახალი თავი...:( ????

ვეცდები ეს მინუსი გამოვასწორო, თუმცა რამდენად მოვახერხებ არ ვიცი

 



№7  offline წევრი tamuna.s

ძალიან კარგია, მაგრამ ამხელა დაგვიანების შემდეგ ცოტა დიდი თავები მაინც დადე. ძალიან პატარა თავებს დებ.

 



№8  offline აქტიური მკითხველი La-Na

უიმე ვინ ჯანდაბაა გიორგი.უნამუსო.ნინის ამის გამო მოეშალა მუცელი?მალე დადე რა ახალი თავი ანა
--------------------
ლანა

 



№9  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

როგორც უკვე ვთქვი ვერ გავუძელი და დავიწყე კითხვა, ახლა კი არ მინდა დამთავრდეს...
იმდრნი ემოციით ვარ სავსე რომ სიტყვები არ მყოფნის ყველაფრის გადმოსაცემად...
როგორც ყოველთვის წიგნის სურნელი აქვს შენს ისტორიებს...
ვიცოდი გიორგი სადღაც რომ გამოჩნდებოდა და რაღაცას დაუშავებდა მათ. ვიცოდი და ველოდი, აჰა შედეგიც სახეზეა...
მიუხედავად ყვრლაფრისა მე ზურას ასეთ საქციელს არ ველოდი. არ მეგონა შვილს ასე თუ გაუუცხოვდებოდა და ასეთ შეცდომას დაუშვებდა ნინოსთან. მეორე ცოლის მოყვანას არ ვგულისხმობ, ცხოვრების გაგრძელების უფლება ყველას აქვს მაგრამ ნინოს მიმართ ყველანი უსამართლოდ იქცეოდა გიგაც და ზურაც, ახლა ეს დედამთილიც მაგრამ მე ნინოს სიძლიერე მაოცებს... უბრალოდ ამდენი არ უნდა მოეთმინა და იმედი მაქვს ამის მერე მაინც შეიცვლება ყველაფერი და გიგაც და ზურაც დააფასებს მას. ჩემზე რომ ყოფილიყო მუხლებზე დაჩოქილს ვათხოვნინებდი პატიებას განა ერთხელ მხოლოდ, პირიქით მთელი დღით დავაჩოქებდი და ადგომის უფლებას არ მივცემდი. იქნებ ასე მაინც ოდნავ გამოესყიდათ დანაშაული.
ხო ძალიან გავბოროტდი ვიცი უბრალოდ ასეთ იდეალურ ზურას არ ეკადრებოდა ასე მოქცევა. შვილის მიმართ ასეთი სიყვარულის შემდეგ ასე ვთქვათ მისი ფეხებზე დაკიდება. რაც შეეხება გიგას მისთვის ასეთი სასურველის მიმართ გაციება და მისთვის ტანჯვის მიყენება, ნდედამისისგან ცოლის დაუცველობა ჩემში ყველა იმ დადებით აზრს კლავს რაც აქამდე მქონია. ძალიან უნდა ეცადონ ზურაც და გიგაც პატიება რომ მიიღონ.
იმდენად რეალური და ჩემეული არის ეს ისტორია რომ არ მინდა დამთავრდეს. თუ უნდა შეარიგო ესენი მაშინ გთხოვ ერთი-ორი თავი მათ ბედნიერებაზეც დაწერე.
ახალ თავს მოუთმენლად ველი და იმედია მალე დადებ...

 



№10  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

უცნობი ქ
როგორც უკვე ვთქვი ვერ გავუძელი და დავიწყე კითხვა, ახლა კი არ მინდა დამთავრდეს...
იმდრნი ემოციით ვარ სავსე რომ სიტყვები არ მყოფნის ყველაფრის გადმოსაცემად...
როგორც ყოველთვის წიგნის სურნელი აქვს შენს ისტორიებს...
ვიცოდი გიორგი სადღაც რომ გამოჩნდებოდა და რაღაცას დაუშავებდა მათ. ვიცოდი და ველოდი, აჰა შედეგიც სახეზეა...
მიუხედავად ყვრლაფრისა მე ზურას ასეთ საქციელს არ ველოდი. არ მეგონა შვილს ასე თუ გაუუცხოვდებოდა და ასეთ შეცდომას დაუშვებდა ნინოსთან. მეორე ცოლის მოყვანას არ ვგულისხმობ, ცხოვრების გაგრძელების უფლება ყველას აქვს მაგრამ ნინოს მიმართ ყველანი უსამართლოდ იქცეოდა გიგაც და ზურაც, ახლა ეს დედამთილიც მაგრამ მე ნინოს სიძლიერე მაოცებს... უბრალოდ ამდენი არ უნდა მოეთმინა და იმედი მაქვს ამის მერე მაინც შეიცვლება ყველაფერი და გიგაც და ზურაც დააფასებს მას. ჩემზე რომ ყოფილიყო მუხლებზე დაჩოქილს ვათხოვნინებდი პატიებას განა ერთხელ მხოლოდ, პირიქით მთელი დღით დავაჩოქებდი და ადგომის უფლებას არ მივცემდი. იქნებ ასე მაინც ოდნავ გამოესყიდათ დანაშაული.
ხო ძალიან გავბოროტდი ვიცი უბრალოდ ასეთ იდეალურ ზურას არ ეკადრებოდა ასე მოქცევა. შვილის მიმართ ასეთი სიყვარულის შემდეგ ასე ვთქვათ მისი ფეხებზე დაკიდება. რაც შეეხება გიგას მისთვის ასეთი სასურველის მიმართ გაციება და მისთვის ტანჯვის მიყენება, ნდედამისისგან ცოლის დაუცველობა ჩემში ყველა იმ დადებით აზრს კლავს რაც აქამდე მქონია. ძალიან უნდა ეცადონ ზურაც და გიგაც პატიება რომ მიიღონ.
იმდენად რეალური და ჩემეული არის ეს ისტორია რომ არ მინდა დამთავრდეს. თუ უნდა შეარიგო ესენი მაშინ გთხოვ ერთი-ორი თავი მათ ბედნიერებაზეც დაწერე.
ახალ თავს მოუთმენლად ველი და იმედია მალე დადებ...

სალო, უზომოდ მიხარია შენი გამოჩენა. ახალი თავები რა სიხშირითაც იდება კი მიხვდებოდი. მესმის მკითხველისაც, რომ უფრო ხშირად სურს ახალი თავის დადება, მეც ვერ ვიტან ლოდინს. მაგრამ სამწუხაროდ ვერ ვახერხებ. მასალა საკმაოდ დიდი მცულობისაა და ფიზიკურადაც ვერ ვახერხებ ამ სიცხეში წერა. წუწუნი გამომივიდა smile უზომოდ მიხარია რომ მოგეწონა, შენი აზრი ჩემთვის მნიშვნელოვანია, ვფიქრობ გზადაგზა გაჩენილ კითხვებზე შეძლებისდაგვარად სრულყოფილი პასუხები გავცე. რაც შეეხება პერსონაჟებს, მგონია ძალიან ბევრ ადამიანთან შეიძლება მათი დაკავშირება. მე პირადად ნინოს ძლიერ ქალს ვერ ვუწოდებდი, თუმცა მაინც მიხარია თვენ თუ ასე ხედავთ.

La-Na
უიმე ვინ ჯანდაბაა გიორგი.უნამუსო.ნინის ამის გამო მოეშალა მუცელი?მალე დადე რა ახალი თავი ანა

ეგოისტურად მიხარია, წინასწარ რომ ცდილობთ სიუჟეტის გამოცნობას smile ვნახოთ, შემდეგ თავებში რამდენად შევძლებ თქვენი ცნობისმოყვარეობის დაკმაყოფილებას.

tamuna.s
ძალიან კარგია, მაგრამ ამხელა დაგვიანების შემდეგ ცოტა დიდი თავები მაინც დადე. ძალიან პატარა თავებს დებ.

მაქსიმალურად ვეცდები თქვენი სურვილის შესრულებას, თუმცა არ ვიცი რამდენად მოვახერხებ.

 



№11 სტუმარი სტუმარი სოფო

murachashvili
სტუმარი სოფო
ერთი მინუსი აქვს მხოლოდ...გვიან იდება ახალი თავი...:( ????

ვეცდები ეს მინუსი გამოვასწორო, თუმცა რამდენად მოვახერხებ არ ვიცი

❤❤❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent