მარიონეტი (თავი ორმოცდაორი - დასასრული) » 4Love.Ge - სასიყვარულო საიტი, ისტორია, წიგნი, ჩანახატი, ტესტი

შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მარიონეტი (თავი ორმოცდაორი - დასასრული)


8-08-2018, 18:21
ავტორი murachashvili
ნანახია 1 197

მარიონეტი (თავი ორმოცდაორი - დასასრული)

რას-რას და ალბათ ვერასოდეს წარმოიდგენდა, თუ ოდესმე საყვარელი ქალის თვალებში ამხელა სინანულს დაინახავდა. ერთმაბაშად გაცივდა და შეიცვალა ნინო. მისი მშვიდი ხასიათიდან აღარაფერი დარჩენილიყო, ფეთქებადი და იმპულსური სიტყვას აღარ არჩენდა აღარც მეუღლეს და აღარც დედამთილს. ყველაფრისადმი ინერტულად განწყობილს საერთოდ აღარ ადარდებდა ივლიდა თუ არა გიგა ექიმებთან, ჩაიტარებდა თუ არა მორიგ ფიზიოთერაპიის კურსს. საზღვარგარეთ ოპერაციის გაკეთებას ხომ აღარც ახსენებდა.
თუმცა ზურასთან შეთანხმებით ვეძისში მათი სახლი მაინც გაყიდა, თანხის ნაწილი მამას მისცა, დანარჩენი კი უკლებლივ გიგას ჩაუთვალა.
- ეს რა თანხაა?
- საფრანგეთში წასასვლელად რაც გჭირდებოდა. - ისეთი სახით დახედა მეუღლეს, თითქოს გაუკვირდა კიდეც მისი კითხვა.
- მე ხომ გითხარი, ოპერაციის გაკეთებას არ ვაპირებ, მით უმეტეს შენი ფულით! - ღრენა გაერია ხმაში ვაჟს.
- როგორც გინდა, არც გაძალებ და არც გავალდებულებ. თუმცა მაინც დაფიქრდი. - ირონიულად უღიმიდა ნინო.
- მძულს ასე რომ იქცევი! - ერთიანად იფეთქა გიგამ.
- არა უშავს, ბარი-ბარში ვართ! - უტიფრად შესცინა ქალმა.
- ნინო! - ხმას აუწია გიგამ - ის ბავშვი ჩემი შვილიც იყო!
წამიერად გაფითრდა ნინო, თვალებში ჩაგუბებული რისხვა ტკივილმა დაფარა, თუმცა მოწოლილი ცრემლების შეკავება მაინც შეძლო.
- მორჩი ბავშვობას, ჩათვალე რომ გასესხე. ეს თანხა წესით მგზავრობაზეც უნდა გეყოს და სასტუმროზეც. - ფულით სავსე კონვერტი მაგიდაზე დააგდო და ისე გავიდა აღრენილი მეუღლისთვის ერთხელად არ შეუხედავს.
ეტკინა გიგას, რატომღაც ეგონა მეუღლე სიტყვებში თხოვნას მაინც გაურევდა. კონვერტს ზიზღით გახედა და გამწარებულმა მოუქნია მუშტი ეტლს.
ვეღარც სალაპარაკო თემას პოულობდნენ, ან საერთოდ ჩუმად იყვნენ ან არადა ისევ კამათობდნენ. საბოლოოდ კი იმდენად გაუცხოვდნენ, რომ გიგას ბოლოს ქალთან ჩხუბი და კამათიც კი სანატრელი გაუხდა. თუმცა ნინო თითქოს განზრახ არ იმჩნევდა.
თქვენ წარმოიდგინეთ რეაქცია აღარც იმაზე ქონდა, თუ გვიან ძმაკაცები წაიყვანდნენ და ისედაც წელს ქვემოთ მოწყვეტილ მეუღლეს შინ გალეშილ მთვრალს მიუყვანდნენ. ვფიქრობ რთული წარმოსადგენი არ უნდა იყოს რაოდენ დიდი ძალისხმევა სჭირდებოდა ქალს ასეთ მდგომარეობაში მყოფი მამაკაცის ეტლიდან გადმოყვანასა და ლოგინამდე მიყვანაში, დააწვენდა მეუღლეს და საძინებლიდან ცივად გამოვიდოდა.
ზოგჯერ განზრახაც კი აგვიანებდა გიგა, თავს იმაზე მეტად ნაბახუსევად აჩვენებდა ვიდრე რეალურად იყო, იმის იმედით რომ მის ლოდინში გადაღლილი, ღამენათევი ქალი ბოლოსდაბოლოს იფეთქებდა, მაგრამ უშედეგოდ. ხომ თითქოს ყველაფერს უკეთებდა ნინო, მაგრამ მის მოქმედებაში სიყვარული აშკარად ვალდებულებამ ჩაანაცვლა. ისეთი უტყვი მორჩილებით მოქმედებდა ნინო, რომ ისევ გიგა რჩებოდა გაღიზიანებული და ნერვებ აშლილი.
მათ შორის არსებული გრძნობა საპნის ბურთივით სკდებოდა. რთული აღმოჩნდა ასეთ რადიკალურ ცვლილებასთან შეგუება, მერედა როგორი რთული. ამ ცივსა და ამბიციურ ქალს არაფერი ჰქონდა საერთო იმ კაფანდარა, გაჩხინკულ გოგონასთან ასე ძალიან რომ უყვარდა გიგას, ნელ-ნელა ერთმანეთს შორდებოდნენ და ქალის ცხოვრებაში მისი ადგილი უბრალოდ აღარ რჩებოდა. ერთი რომ დაიჟინა, არასოდეს გყვარებივარ და არც ოჯახი გჭირდებოდაო, ვერა და ვერ გადააფიქრებინა.
რაც უფრო ეძაბებოდათ ურთიერთობა, მით მეტად ერთვებოდა ქალი სწავლასა და კარიერის აწყობაზე. უნივერსიტეტიდან დაბრუნებული შეიკეტებოდა საძინებელში და წიგნებს ჩაჰკირკიტებდა. ერთად-ერთი იდეაფიქსი ახლა მისი ბავშვობის ოცნების ახდენა გახლდათ, მეგობრებთან ერთად სასურველი კომპანიის გახსნა და კარიერის აწყობა. მეუღლის ამბიციებს რათქმა უნდა წინააღმდეგობას არ უწევდა. მათი წამოწყება არც ახალი ყოფილა და არც მოულოდნელი, ჯერ კიდევ ტატოს სიცოცხლის დროს ვინ იცის რამდენჯერ ჰქონდა მოსმენილი მათი გეგმების შესახებ.
გულწრფელად უხაროდა კიდეც ასე მიზანმიმართულად რომ ცდილობდა ოცნების ასრულებას. რა თქმა უნდა ნინოს გვერდით ედგნენ დათუნა და ლაშაც, თუმცა სადღაც გულის სიღრმეში მაინც სწყინდა გიგას, რომ მეუღლეს ერთხელაც არ სთხოვა დახმარება.
გიგა აივანზე იჯდა და ჩაფიქრებული გაჰყურებდა გზას, სადაც წესით მისი მეუღლე უნდა გამოჩენილიყო. მობეზრებუ;ლო ნერვიულად ეწეოდა სიგარეტს. თუმცა ქალი ჩვეულებისამებრ არ ჩანდა, რა თქმა უნდა არც დარეკვა ახსენდებოდა და არც მისი გაფრთხილება.
გგონიათ ეჭვიანობდა გიგა? არა, რა ჰქონდა საეჭვიანო? იცოდა საოფისე ფართს არჩევდნენ. მისი მეუღლე სასურველი შენობის ძებნაში მეგობრებთან ერთად მისამართიდან მისამართზე დადიოდა. თუმცა, მაინც არსებობდა ყველაზე ცუდი სიტყვა მაგრამ...
- ასე თუ გააგრძელებ, მართლა დაკარგავ! - ნამწვით სავსე საფერფლე ააცალა მანანამ.
- თუ უკვე არ დავკარგე. - დედისთვის არც აუხედავს ისე უპასუხა - თუმცა, შენც ხომ ეს გინდოდა? - ირონია გაერია ხმაში.
- შენ ჩემი შვილი ხარ, ჩემი ერთად-ერთი ვაჟი, ჩემი ეგოისტური სიყვარული. - წინ დაუჯდა ვაჟს მანანა - ნუ მსაყვედურობ ეჭვიანობის გამო.
- მაგრამ ეჭვიანობასაც აქვს ზღვარი. - გაეცინა გიგას.
- მართალი ხარ. აქვს. მე თუ რამეში შევცდი, ვაღიარებ კიდეც. მაგრამ შენ?
- რა, მე? - აშკარად გაღიზიანდა ვაჟი.
- დროულად თუ არ გამოფხიზლდები...
- შემომხედე, მანანა. ყურადღებით შემომხედე. თვალს ნუ მარიდებ! ხეიბარი ვარ, გესმის? როგორ გგონია მისი გაქანების ადამიანი ჩემთან გაჩერდება?
- მაგ გოგოს უყვარდი. გულწრფელად, მთელი გულით.
- არც ისე ძლიერი ყოფილა მისი სიყვარული, როგორც მეგონა. - ტკივილით გაეღიმა ვაჟს.
- ცდები.
- არა, არ ვცდები! - უარყოფის ნიშნად თავი გააქნია გიგამ - მაშინ მიხვდებოდა, აუცილებლად გამიგებდა, რატომ დავთმე ის ბავშვი. ჩაიხვია მე და ბავშვი შენთვის ზედმეტი ტვირთი ვიყავით და მოიცილეო. გესმის, დედა? ჩემი შვილი, ჩემი არდაბადებული შვილი როგორ იქნებოდა ტვირთი? ერთი წუთითაც არ დაუშვა ის, რომ ასე მის გამო მოვიქეცი. ერთი წამითაც არ უფიქრია, რომ ამ დედანატირებ ცხოვრებაში ყოფნას მის გარეშე აზრი არ ექნებოდა. შენ კი მიმტკიცებ უყვარდიო. სიყვარული რომ შესძლებოდა, ამასაც ხომ მიხვდებოდა?
- მომისმინე გიგა. ჯერ კიდევ არაა ყველაფერი დაკარგული, ჯერ კიდევ შეიძლება ყველაფრის მობრუნება.
- ვერ დააბრუნებ დედა, ის რაც ეთხელ დაინგრევა აღარ დაბრუნდება. შეიძლება შეაწებო, აღადგინო, მაგრამ ეს ხომ ის არაა?
- ასე ჩაიქნევ ხელს და მისცემ უფლებას წავიდეს?
- ვერ გავიგე, მანანა რა გინდა, რომელ ცოლ-ქმრობაზე მელაპარაკები, როცა ერთმანეთთან სექსიც კი აღარ გვაქვს?
- ვერ გავიგე, აღარ შეგიძ...
- სისულელეს ნუ ბოდავ. პრობლემაც ეგაა, უბრალოდ აღარ ვიზიდავ. აღარ უნდა. გიკვირს? - ზიზღით დახედა ეტლს.
- არამგონია ეგ ყველაფeრი ეტლის ბრალი იყოს. თვითგვემა და საკუთარი თავის შეცოდება იმდენად მოგეწონა, რომ რეალობას მოსწყდი. - ბრაზი გაერია მანანას - ქმარი მხოლოდ ლოგინისთვის არ ჭირდებათ. ხეიბარი ხარ თუ რაც ხარ, დროა კაცურად მოიქცე. მიუხედავად იმისა, რომ ეტლს მიეჯაჭვე, მაინც შეგიძლია გვერდში დაუდგე, დაეხმარო. აჩვენე, უთხარი რასაც ფიქრობ, უთხარი რომ გიყვარს, მამაკაცი ხარ და შენ გადადგი პირველი ნაბიჯი.
- გინდა, რომ ჩემთან შეცოდების გამო იყოს?
- შეცდომას უშვებ. მე რომ შენს ადგილას ვყოფილიყავი, ამ ფირმის გახსნაშიც დავეხმარებოდი, ფართსაც მოვაძებნინებდი, იმ წყეულ ოპერაციასაც გავიკეთებდი, ფეხზეც დავდგებოდი...
- საკმარისია ილუზიებით ცხოვრება. დროა შეეგუო, რომ შენი ერთად-ერთი სიამაყე, ერთი ნარკომანი და ხეიბარი ტიპია, მალე ალბათ აღარც წამლის ფული ექნება და ქუჩაში მდგომ ბომჟებს შეუერთდება, თუმცა ამაში მაინც მქობია ბედი. ხეიბრის როლის თამაში არ დამჭირდება! - ირონიულად ხარხარებდა გიგა.
- შევეგუო? მე იქნებ შევეგუო კიდეც, მაგრამ შენ? შენ გინდა ასეთად დარჩენა? - ცრემლებმა გაუბზარა ხმა მანანას.
- მინდა თუ არ მინდა, ეგაა ჩემი მომავალი. გარდაუვალი და უცილობელი!
აღარაფერი უთქვამს მანანას, ნამწვით სავსე საფერფლე აიღო და სახლში შებრუნდა. მისაღებ ოთახში სკამზე მჯდომი რძალი რომ შენიშნა მოულოდნელობისგან ერთი კი შეხტა, თუმცა არაფერი უთქვამს. ნინოს თავი ხელებში ჩაერგო და ერთიანად აცახცახებული უხმოდ ტიროდა.
ესმოდა? ალბათ. ამ საკითხზე ხმამაღლა არ უსაუბრიათ, თუმცა ფაქტია იმ დღემ მათ ურთიერთობაში საკმაოდ დადებითი გარდატეხა მოახდინა.
მიუხედავად წიანღმდეგობისა, დედის დარიგება გაითვალისწინა გიგამ. მეგობრებთან ერთად ნინოსგან მალულად თავადაც დაიწყო მეუღლისთვის სასურველი საოფისე ფართის ძებნა და რამდენიმე დღეში იპოვა კიდეც. დათუნას და ლაშას დაუკავშირდა და ფართი აჩვენა. ბიჭებს მოეწონათ და მხოლოდ ამის შემდეგა აჩვენეს ნინოს.
ისევ ძველი საახლობლოს დახმარებით იმდენიც მოახერხა, რომ ფართის მესაკუთრეს იჯარის ღირებულებაც დააკლებინა და თითქმის მიზერულ, სიმბოლურ ფასად საკმაოდ გრძელვადიანი იჯარით შევიდნენ.
კარგად ახსოვდა ახალბედა, დამწყებ ადვოკატებს რამხელა სიხარული მიანიჭა მათთვის მისაღებ ფასად საიჯარო ფართის შოვნამ. მაშინ არაფერი აშინებდათ, არც ჩამონგრეული კედლები, არც დამსხვრეული მინები და კედლებისგან დარჩენილი გაძვალტყავებული კარკასები. ბიჭები საკუთარი ხელით არემონტებდნენ საოფისე ოთახებს. ხელოსნებთან ერთად ფინთხავდნენ და ლესავდნენ კედლებს. ვინ იცის მერადენედ ამეორებინებდნენ ნინოს, რომ მათი ნამუშევარი ბევრად სჯობდა ხელოსნების შეფინთხულსა და შელესილს. გოგონაც არ იღლებოდა, მათ საამებლად უტიფრად ცრუობდა და ხოტბას ასხამდა. ამდენი ხნის შემდეგ ისევ ბედნიერი იღიმოდა ბოჭორიშვილი და გიგაც ამაყი იყო. პირველი საოფისე ავეჯიც ხარებავამ უფასოდ დაუმზადა. უნდა აღვნიშნო, რომ დღემდე საპატიო ადგილას ედგა ნინოს მისი პირველი სამუშაო მაგიდა.
მიუხედავად იმისა, რომ ქალის ფინანსური მდგომარეობა ახლა უკვე ფინანსურადაც გამართული იყო და ბევრად უკეთესი შენობის არამხოლოდ იჯარით აღების, არამედ შეძენის საშუალებაც ჰქონდა, ამ ადგილიდან წასვლა აზრადაც არ მოსვლია. არ ემეტებოდა, არ ეთმობოდა.
ეგ კი არადა, ვინაიდან ფართს წლების განმავლობაში ფლობდა, იმედოვნებდა, რომ ადრე თუ გვიან მესაკუთრისგან შედარებით შეღავათიან ფასად გამოსყიდვასაც მოახერხებდა. თუმცა, იმედი როცა საქმე გასხვისებაზე დადგა, მესაკუთრეს საერთოდ დაავიწყდა, რომ ფართი იჯარის გაფორმების მომენტში ლამის დანგრევამდე მისული კარკასები გახლდათ. ისიც დაივიწყა, რომ შენობის აღდგენაში ლომის წილი სწორედ მათ მიუძღოდა და შენობა რეალურ საბაზრო ღირებულებაზე ბევრად ძვირად მიჰყიდა. ალბათ, არანორმალურებად მოგეჩვენებათ, მაგრამ მიუხედავად შეუსაბამოდ დიდი ღირებულებისა, მაინც ბედნიერები იყავნენ.
შემდეგ ქ. თბილისის მერიის ქონების მართვის სააგენტოს განაცხადითაც კი მიმართეს. შენობის მიმდებარედ არსებული მიტოვებული სკვერიც შეიძინეს. ბაღი მოასუფთავეს და ავტომობილებისთვის ავტოსადგომიც მოვაწყვეთ. შენობა კაპიტალურად გაარემონტეს. კომფორთული, თანამედროვე ავეჯითა და ტექნიკითაც აღჭურვეს და ძველ ადმინისტრაციულ შენობისგან აღარაფერი დარჩა.
მიუხედავად იმისა, რომ ოპერაციის გასაკეთებლად საჭირო თანხა უკვე ქონდა, საფრანგეთში წასვლას არ ჩქარობდა, აღნიშნული თანხა საქმეში დააბანდა, ნინოსთვის საოფისე ფართის ძებნამ და სარემონტო სამუშაოების ხელმძღვანელობამ იმდენად გაართო, რომ შეიძინა ანალოგიურად ამორტიზირებული, გასარემონტებელი შენობა და შესაბამისი სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების ჩატარების შემდეგ ლამის ორმაგ ფასად გაყიდა. ამას მოჰყვა მორიგი ობიექტი, შემდეგ კიდევ ახალი და ასე აეწყო საკმაოდ მომგებიანი საქმეც.
როგორც უკვე აღვნიშნე, იურიდიულ კომპანიაში თავიდან პარტნიორები სამნი იყვნენ: ნინო, დათუნა და ლაშა. თუმცა შემდეგ დაიშალნენ. ახლა მხოლოდ ნინო და დათუნა იყვნენ დარჩენილნი, დათუნაც მხოლოდ მეწილედ ითვლებოდა. მეგობრებსა და პარტნიორებში განხეთქილება პირველად ლაშამ შეიტანა, როცა მოულოდნელად გამოეთიშათ, მისი წილი ორივემ პროპორციულად გადაინაწილა. ლაშამ ადვოკატად მუშაობას თავი დაანება, იურისტობაც კი დაივიწყა და ესპანეთში გადავიდა საცხოვრებლად, სადაც მისი სამშენებლო კომპანია გახსნა და როგორც იგებდნენ დიდ წარმატებასაც მიაღწია. რამდენჯერ კითხეს, რამდენჯერ ჩაეძიენ, მაგრამ დღემდე ვერ გაიგეს რამ უბიძგა ვაჟს მსგავსი ნაბიჯისკენ.
შემდეგი დათუნა გახლდათ. მან ადვოკატობა ძალოვან სისტემაში გამომძიებლად მუშაობაში, სისხლის სამართლის ადვოკატის მანდატი კი შინაგან საქმეთა სამინისტროს მაიორის ვარსკვლავებზე გაცვალა. ვერ იტყოდა ნინო, რომ გაუკვირდა. დათუნა ისედაც მისი მოუსვენარი ხასიათით გამოირჩეოდა. ადვოკატად მუშაობაც უფრო მეგობრების ხათრით გადაწყვიტა, მათთან ერთად მუშაობის სურვილით და არა ამ საქმის სიყვარულით, არ შეწინააღმდეგებია, თუმცა მისი წასვლა ნინისთვის მაინც იმედგაცრუებასთან ასოცირდებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ ისევ ძველებურად უყვარდა და ენატრებოდათ ერთმანეთი ორივენი იმდენად დაკავებულნი იყვნენ, რომ ერთმანეთს მხოლოდ ოფიციალურ დღესასწაულებზე ან დაბადების დღეებზე თუ ეკონტაქტებოდნენ.
ალბათ, ვერასოდეს იფიქრებდნენ, მათი მეგობრობა ასეთ სახეს თუ მიიღებდა, მაგრამ თურმე ასეც ხდება.
ფაქტიურად მარტო დარჩა. თუმცა მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც ახერხებდა საქმის გაძღოლას. სწორედ ასეთი თავდაუზოგავი შრომის შედეგი გახლდათ, რომ არც კლიენტების ნაკლებობას განიცდიდა და არც შემოსავლის ნაკლებობას.

შემდეგ? როგორც იქნა გადაწყვიტა გარისკვა გიგინეიშვილმა. ევროპის ერთ-ერთ ცნობილ კლინიკას მიმართა და ოპერაციაც გაიკეთა, ოპარაციამ წარმატებით ჩაიარა, მართალია ხელჯოხით სარგებლობა მაგრამ რაც მთავარია ეტლი აღარ ჭირდებოდა. საკუთარი თავისადმი დაკარგული რწმენაც დაიბრუნა, მეუღლესთანაც თითქოს ყველაფერი დაალაგა, კიდევ ეცადნენ უკვე დანგრეული ურთიერთობის აღდგენას, თუმცა გაუჩნდათ ახალი პრობლემა, ნინო ბავშვის გაჩენისგან თავს იკავებდა, არ ვიცი ამას სახელი რა ერქვა. იქნებ მორიგი იმედგაცრუების შიში? ხან თბილად მიუდგა, ხან მუქარით, მაგრამ არაფერმა გაჭრა. კამათობდნენ, ჩხუბობდნენ. მორიგი კინკლაობისას ისევ ბრუნდებოდნენ ძველი მეგობრები, ისევ მოჰყვნენ ახალგაზრდა მანდილოსნები. ვერ ვიტყვი, რომ ნინოს ღალატობდა. თუმცა მსგავს საზოგადოებასთან ერთად საქეიფო მიზეზი ნამდვილად არ ელეოდა.
ახალი წლის წინა პერიოდში სახლი საგულდაგულოდ დაალაგა ქალმა. პომპეზურად არასოდეს ხვდებოდნენ დღესასწაულს, თუმცა ოჯახისწევრებისა და მეგობრების მისვლის იმედი ნამდვილად ჰქონდა.
ნაძვისხის აწყობა ბავშვობიდან უყვარდა. სპორტულებში გამოწყობილს თმები შუაზე გაეყო და ისე ჩაეწნა. მიუხედავად ასაკისა, ისევ ძველებურად უხტოდა ჭინკები თვალებში, ბედნიერი არჩევდა ნაირ-ნაირ ბურთულებს. გიგას წლების წინანდელი ნინო დაუდგა თვალწინ, გრძელი კიკინებითა და კეპით თავზე.
- ახალი წელი ბავშვების დღესასწაულია! - ხმა დაუთბა მამაკაცს.
ის-ის იყო მეუღლეს უნდა მოჰხვეოდა, რომ გაკაპასებული სახით მოუტრიალდა ნინო.
- ხომ შეიძლება დღეს მაინც არ ილაპარაკო ბავშვზე?
- გაგიჟდი?! შენ გგულისხმობდი. - აპილპილებული მეუღლის შემხედვარეს წამში მოეშხამა განწყობა.
- ადამიანს არაფერს არ შეარგებ! - გაავებულმა იქვე მიყავარა სათამაშოებიც, მტვრის ტილოც და აბაზანაში შევარდა.
ისევ გიგამ დაასრულა ნაძვის აწყობა. ისევ მან მიალაგა მისაღები.
- სადმე მიდიხარ? - აკადემიურად ჩაცმულ ქალს გაოცებულმა ახედა.
- სამსახურში! - იქვე დადებულ საბუთების ჩანთას ხელი სტაცა და სახლიდან ისე გავიდა მეუღლისთვის აღარც შეუხედავს.

დიდხანს არ უფიქრია გიგას. ნინოზე გაბრაზებულმა მაშინვე მეგობრებთან დარეკა, უარს ვინ ეტყოდა მისვლაზე?! სულ რამდენიმე საათში გახურებული ქეიფი მიდიოდა. თითქოს ერთობოდა, თითქოს დარდი არ აწუხებდა, მაგრამ მაინც ვერ ისვენებდა. წარა-მარა თვალი მობილურის ეკრანისკენ გაურბოდა და ელოდა მეუღლის ზარს. ნინო კი თითქოს ჯიბრით არადა არ რეკავდა. სწორედ მაშინ უმტყუნა ნერვებმა, სწორედ მაშინ დაურეკა მეუღლეს და გამოუცხადა: ღამის გასათევად სხვა ადგილი ეძებნა. გაღიზიანებულს წამითაც არ უფიქრია თუ ქალი მის ნათქვამს ასე მძაფრად აღიქვამდა. შემდეგ გულმა აღარ მოუთმინა, ისევ თავად შეეხმიანა, დაურეკა და უსევ ეტკიბა მეუღლის ხმაში გაპარული ტკივილი და იმედგაცრუება. იმის წარმოდგენაზეც კი რამდენად ეწყინა ნინოს მისი ნამოქმედარი ვეღარ მოითმინა, ასე უსიტყვოდ მიატოვა მისივე სახლში მოქეიფე მეგობრები და აღმოჩნდა კიდეც ყაზბეგში.
ნინო ძილში ისე საყვარლად იღიმოდა ვერ მოითმინა ფრთხილად შეეხო ტუჩებზე.
- კიდევ ერთხელ გილოცავ ახალ წელს!
- საჩუქრის მოცემა რომ დამავიწყდა იცი? -ღიმილი გაეპარა ხმაში ნინოს.
- საჩუქარიც გქონდა? - ახლადგაღვიძებულ, ლოყებშეფაკლულ ქალს აციმციმებულ თვალებში უმზერდა.
- მერედა, როგორი!... - უკანა სავარძელზე მოთავსებული საბუთების ჩანთა მძიმედ გადმოიღო.
საქმიანი, დაძაბული სახით ეძებდა თაბახის ფურცლებში სასურველ დოკუმენტს. გიგამ ერთი კი ჩაიჭყიტა, მაგრამ ჩანთაში სარჩელებისა და საჩივრების მეტი ვერაფერი დაინახა. როგორც იქნა იპოვა სასურველი დოკუმენტი. ზედმეტად კმაყოფილმა, ბედნიერი სახით მიაწოდა ცნობისმოყვარეობისგან თვალებდაწვრილებულ მეუღლეს.
წვრილი შრიფტით ამობეჭდილ ფურცელზე ასობგერები ერთმანეთში აერია. ერთად - ერთი რაც გარკვევით დაინახა ექოსკოპიის აპარატზე გადაღებული ნაყოფის ფოტო გახლდათ. ზედ მითითებული თარიღით: 31,12,20---წ.
იგრძნო როგორ მოეშვა, როგორ მოდუნდა და ერთიანად ეტკინა განვლილი ცხოვრება. მღელვარებისგან ხელები უცახცახებდა, ახლა ყველაზე ბედნიერი ადამიანი უნდა ყოფილიყო, ხმამაღლა უნდა ეყვირა, ის კი ამდენი წლების შემდეგ პატარა ბიჭივით ტიროდა. დიახ, არ უნდოდა, მაგრამ ბედნიერებისგან დამუნჯებული უბრალოდ ემოციებისგან იცლებოდა.
- მინდოდა სიურპრიზი ყოფილიყო, საახალწლო საჩუქარი. გუშინ ბავშვი რომ ახსენე შემეშინდა არ წამომცდებოდა და... - ღიმილს ვეღარ იკავებდა ნინო.
- მე კი... რა არ გითხარი, რა არ ვიფიქრე. გიჟი ხარ, დედას გეფიცები გიჟი! - ბედნიერი გიგა სახეს უკოცნიდა მეუღლეს.

და, მაინც ვუმზერდი ასე აჟიტირებულსა და გაბრწყინებულ წყვილს და ისევ ვფიქრობდი სად არის სიყვარულის განსაზღვრება, ან არსებობს კი? წლების წინ რომ გეკითხათ, ნინოც და გიგაც გეტყოდნენ, რომ სიყვარული ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ მოდის, ჭეშმარიტი გრძნობით მხოლოდ ერთხელ გიყვარდება. და თუ ეს ასე არაა, გამოდის შემცდარხარ, გამოდის ის, რაც შენ სიყვარული გეგონა უბრალოდ ილუზია ყოფილა. არც უარსებია და არც გქონია.
და რომ შემძლებოდა დავუსვამდი ერთი შეხედვით ყველაზე მარტივ კითხვას:
- იყო კი მათ შორის არსებული გრძნობა სიყვარული?
ალბათ ორივე ჩაფიქრდებოდა და თორმეტწლიანი თანაცხოვრების შემდეგ ზუსტ პასუხს მაინც ვერ გეტყოდნენ.
- ალბათ, იყო. რომ არ ყოფილიყო ამდენს ხომ არ მოვითმენდით?! - აქეთ შემომიბრუნებდნენ კითხვას. შემდეგ თავს დახრიდნენ, თვალები ცრემლებით აევსებოდათ და სადღაც შორს სივრცეში დაიწყებდნენ დაკარგული ბედნიერების ძებნას.
მაგრამ წინადადებაში გარეული „ალბათ“ ყველაფერს გააფუჭებდა, რა თქმა უნდა გააფუჭებდა. ეს ვიცოდი მე და იცოდნენ მათაც.
ისევ მორიგი კითხვით მივუბრუნდებოდი ნინოს:
- თუ გიყვარდათ, რატომ გაცივდით, ასე რამ შეგცვალათ ერთმანეთის მიმართ, რატომ სტკენდით, რატომ ებრძოდით?
ორივეს ტკივილით გაეღიმებოდა, ერთმანეთს გადახედავდნენ და ერთხმად მიპასუხებდნენ:
- ამ ცხოვრებაში ვოცნებობდით, გვიყვარდა და ვცხოვრობდით სცენარით რომელიც ჩვენთვის დაწერეს. რომელიც ცხოვრებამ ჩვენი თანხმობის გარეშე შემოგვაჩეჩა, ჩვენ ხომ ამ ცხოვრების მარიონეტები, საქართველოში გაჩხერილი ოთხმოცდაათიანელები ვიბრძოდით და არეულ ლაბირინთებში ერთმანეთს ვეძებდით! скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline აქტიური მკითხველი უცნობი ქ

აუ დედას გეფიცები ვიტირე... ძალიან მაგარი დასასრული იყო... მართლა ძალიან მაგარი იყო. იმსახურებდნენ ეს ორნი ბედნიერებას და როგორც იქნა მათთანაც მიაღწია ამ ცნებამ. ვფიქრობ ისინი უფრო დააფასებენ ბედნიერებას ვიდრე სხვები, რადგან მათ გამოსცადეს ტკივილიც, სიყვარულიც, მეგობრობაც, სინანულიც, უბედურებაც მოკლედ რომ ვთქვა მათ იცხოვრეს ტკივილით და ახლა ბედნიერებას ორმაგად იგრძნობენ...
მომწონს ძალიან მომწონს ეს ისტორია...

 



№2  offline აქტიური მკითხველი nawkas12345

ღმერთო არ მჯერა...
პირველ რიგში მიხარია რომ ეს ხანგრძლივი და მძმე გზა ერთად გავიარეთ ქალბათონო ანა და მიხარია რომ დასრულდა დასრულდა ასე კარგად
ბედნიერი ვარ რომ წავიკითხე ეს ისტორია და მიუხედავად იმისა რომ მაიინცდამაინც ბევრი კომენტარი არ იყო ხოლმე თქვენ მაინც არ დანებდით და ბევრის მსგავსად არ დაიხიეთ უკან. ესაა ის რასაც ვაფასებ ავტორში რომ არ უნდა გაანიკარგებოდეს მწერლის შემოქმედება მკითხველის სიმრავლითა და თავისებურებებით.
დიდი მადლობა თქვენ ამ ცრემლების, ტკივილის, იმედგაცრუების და მაინც უდიდები ბედნიერებისათვის... უდიდესი პატივისცემით ....

 



№3 სტუმარი დირბი

რაკი დაამთავრე იქნებ სრულად ატვირთო დასასრულს ველოდი.

 



№4 სტუმარი ანისია

ველოდიიიი, ვიცოდი, გული მიბრძნობდა, რატომღაც ამდღეს ყველაზე მეტად შენს ისტორიას ველოდი

 



№5 ახალბედა მწერალი murachashvili

უცნობი ქ
აუ დედას გეფიცები ვიტირე... ძალიან მაგარი დასასრული იყო... მართლა ძალიან მაგარი იყო. იმსახურებდნენ ეს ორნი ბედნიერებას და როგორც იქნა მათთანაც მიაღწია ამ ცნებამ. ვფიქრობ ისინი უფრო დააფასებენ ბედნიერებას ვიდრე სხვები, რადგან მათ გამოსცადეს ტკივილიც, სიყვარულიც, მეგობრობაც, სინანულიც, უბედურებაც მოკლედ რომ ვთქვა მათ იცხოვრეს ტკივილით და ახლა ბედნიერებას ორმაგად იგრძნობენ...
მომწონს ძალიან მომწონს ეს ისტორია...

სალო, როგორ მიხარია შენგანამ სიტყვების გაგონება heart_eyes ფაქტია, შენი კომენტარებით ვიზრდები და მოვდივარ დღემდე. ძალიან მინდოდა გამომსვლოდა, ასე გულითარაფერი მდომებია. იმედია სულ ოდნავ მაინც გამოვიდა kissing_heart

nawkas12345
ღმერთო არ მჯერა...
პირველ რიგში მიხარია რომ ეს ხანგრძლივი და მძმე გზა ერთად გავიარეთ ქალბათონო ანა და მიხარია რომ დასრულდა დასრულდა ასე კარგად
ბედნიერი ვარ რომ წავიკითხე ეს ისტორია და მიუხედავად იმისა რომ მაიინცდამაინც ბევრი კომენტარი არ იყო ხოლმე თქვენ მაინც არ დანებდით და ბევრის მსგავსად არ დაიხიეთ უკან. ესაა ის რასაც ვაფასებ ავტორში რომ არ უნდა გაანიკარგებოდეს მწერლის შემოქმედება მკითხველის სიმრავლითა და თავისებურებებით.
დიდი მადლობა თქვენ ამ ცრემლების, ტკივილის, იმედგაცრუების და მაინც უდიდები ბედნიერებისათვის... უდიდესი პატივისცემით ....

პირველი თავიდანვე მოჰყვებოდი და გულშემატკივრობდი, რაც ჩემთვის ძალიან დიდი სტიმული იყო kissing_heart დიდი მადლობა ასეთი მხარდაჭერისთვის. რაც შეეხება ისტორია, მართლა მინდოდა გამოსულიყო, იმიტომ კი არა რომ რაიმე განსაკუთრებულს ვწერდი, უბრალოდ მინდოდა ჩემს მკითხველს სცოდნოდა რა იყო ჩვენი წარსული, და უბრალოდ ჩემი ბავშვობა.

დირბი
რაკი დაამთავრე იქნებ სრულად ატვირთო დასასრულს ველოდი.

საიტი რომ არ გადაიტვირთოს, ტავებად დადებული ისტორიების სრულად ატვირთვა არ ხდება, თუმცა ადმიისტრაციის დაპირებით ახალბედა ავტორებში ისტორიის პდფ ვერსია დაიდება სრული ვარიანტით.

ანისია
ველოდიიიი, ვიცოდი, გული მიბრძნობდა, რატომღაც ამდღეს ყველაზე მეტად შენს ისტორიას ველოდი

დავასრულე და შემდეგ მივხვდი რომ 8 აგვისტოს დაემთხვა, განზრახ არ გამიკეთებია, თუმცა სიმბოლურად კი გამოვიდა. უზომოდ მიხარია რომ ელოდით, იმედია მოგეწონებათ kissing_heart

 



№6 სტუმარი სტუმარი

იმდენად მივეჩვიე ამ ისტორიას არ მჯერა რომ დამთავრდა

 



№7 სტუმარი 1234

მეც დასასრულს ველოდებოდი რომ წამეკითხა. 42 თავის ცალ-ცალკდ გახსნა.. მოვითხოვოთ ამ ისტორიის სფულად ატვირთვა, დარწმუნებული ვაფ რომ ძალლიან მაგარი იქნება და იმსახურებს სრულ ვერსიას. ძალიან ბევრი ავტორი აკეთებს ასე და იქნებ ახლაც დაუშვან გამონაკლისი..
ერთი სული მაქვს დავიწყო, ერთ-ერთი ყველაზე ჭკვიანი ავტორი ხარ საიტზე, ნევრი გესმის, გაგეგება და ვენდობი იურისტის გამოცდილებასს <3

 



№8 სტუმარი kati

Guli damwyda,rom damtavrda...saintereso iyo da tkivilitac gajgentili.siamovnebit gadavikitxav tavidan bolomdec...

 



№9 ახალბედა მწერალი murachashvili

სტუმარი
იმდენად მივეჩვიე ამ ისტორიას არ მჯერა რომ დამთავრდა

უცნაურია, მაგრამ მეც არ მჯერა რომ დავასრულე smile

1234
მეც დასასრულს ველოდებოდი რომ წამეკითხა. 42 თავის ცალ-ცალკდ გახსნა.. მოვითხოვოთ ამ ისტორიის სფულად ატვირთვა, დარწმუნებული ვაფ რომ ძალლიან მაგარი იქნება და იმსახურებს სრულ ვერსიას. ძალიან ბევრი ავტორი აკეთებს ასე და იქნებ ახლაც დაუშვან გამონაკლისი..
ერთი სული მაქვს დავიწყო, ერთ-ერთი ყველაზე ჭკვიანი ავტორი ხარ საიტზე, ნევრი გესმის, გაგეგება და ვენდობი იურისტის გამოცდილებასს <3

დისკომფორტი ალბათ არის, თუმცა ადმინისტრაცია დაგვპირდა, რომახალბედა მწერლებში პდფ ვერსიას დადებს, დავლოდოთ ცოტა ხნით და თუ არ დაიდება შემდეგ პირადში მომმართეთ და მე გამოგიგზავნით. kissing_heart

kati
Guli damwyda,rom damtavrda...saintereso iyo da tkivilitac gajgentili.siamovnebit gadavikitxav tavidan bolomdec...

სიმართლე გითხრათ, იმდენად მტკივნეული თემა იყო, მეც კი დამღალა. დიდხანს ლოდინი არ მოგიწევთ, ვეცდები მალე დავბუნდე, შედარებით მსუბუქი ისტორიით

 



№10 სტუმარი ემი

ქალაბატონო ანნა, ჩემო კარგო ადამიანო, ძალიან რომ მიყვარხარ იცი, ძალიანაც რომ გაფასებ ესეც იცი, შენს ისტორიებს რომ განსაკუთრებით ველოდები ესეც კარგად იცი. heart_eyes მაგრამ, ამ ისტორიაზე კომენტარი მგონი არც გამიკეთებია. განა იმიტომ რომ არ მომეწონა, უბრალოდ, არ წამიკითხია. იმედი მაქვს, არ გამიბრაზდები, ყოველშემთხვევაში მას შემდეგ, რაც მიზეზს აგისხნი.
განა არ დავიწყე კითხვა, კიი, მაგრამ მალევე შევწყვიტე, მიხვდი, რომ ძალიან მძიმე თემას შეეხებოდა, ყოველშემთხვევაში ჩემთვის. მერე ზოგჯერ უბრალოდ ზერელედ გადავავლებდი თვალს, ძალიან სწრაფად, ჩაღრმავების გარეშე და მორჩა. ეს იმიტომ, რომ ვიცოდი შენი წერის სტილი, ვიცოდი ჩამითრევდი, და მე ეს არ მინდოდა. არ ვიცი, ეს კარგია თუ ცუდი, ზოგისთვის შეიძლება ძალიანაც სასაცილო, მაგრამ ესეთ მტკივნეულ თემებს ძალიან განვიცდი და ყოველთვის თავს ვარიდებ (შენს „ვიტუალურ მეგობარზე“ იმდენი მაქვს ნაბღავლი). შენი ამბავი რომ ვიცი, ისე ემოციურად, სიღრმისეულად და განცდებით გექნებოდა ყველაფერი გადმოცემული, რომ ამის წაკითხვა და გათვიცნობიერება ძალიან მძიმე იქნებოდა ჩემთვის.
შეიძლება ეხლა ბრაზობ, ჩემს ასეთ ნათქვამზე, მაგრამ დამიჯერე, ეს ისევ შენს კარგ ოსტატობაზე მეტყველებს, იმაზე მეტყველებს რომ ძალიან მაგარი ხარ და ძალიან ადვილად შეგიძლია ჩაითრიო მკითხევლი და საკმაოდ ღრმა ემოციები გამოიწვიო მასში. heart_eyes
მაპატიე ასეთი გულახდილობა. მინდა იცოდე, რომ თუ მე ერთი უბრალო მკითხველი ვარ, რომელიც, მიუხედავად იმისა, რა სტილის ისტორია გექნება და დაგიკომენტარებს თუ არა, შენი ძალიან ერთგული და ძალიან დიდი გულშემატკივარია.
ველოდები, შენს ახალ ისტორიას, უფრო მსუბუქს, რომანტიულს, თბილს, ბევრი დაძაბულობის გარეშე. heart_eyes

 



№11 სტუმარი sofo

ანა, რა მაგარი იყო <3 ვგიჟდები შენ მოთხრობებზე, წერის სტილზე, შინაარსებზე, სიუჟეტებზე <3 ძალიან ღრმაა და რაც მთავარია, უკავშირდება ჩემ მთავარ სიყვარულს, მთას :) აუცილებლად იფიქრე წიგნად გამოცემაზე რა.<3

 



№12 ახალბედა მწერალი murachashvili

ემი
ქალაბატონო ანნა, ჩემო კარგო ადამიანო, ძალიან რომ მიყვარხარ იცი, ძალიანაც რომ გაფასებ ესეც იცი, შენს ისტორიებს რომ განსაკუთრებით ველოდები ესეც კარგად იცი. heart_eyes მაგრამ, ამ ისტორიაზე კომენტარი მგონი არც გამიკეთებია. განა იმიტომ რომ არ მომეწონა, უბრალოდ, არ წამიკითხია. იმედი მაქვს, არ გამიბრაზდები, ყოველშემთხვევაში მას შემდეგ, რაც მიზეზს აგისხნი.
განა არ დავიწყე კითხვა, კიი, მაგრამ მალევე შევწყვიტე, მიხვდი, რომ ძალიან მძიმე თემას შეეხებოდა, ყოველშემთხვევაში ჩემთვის. მერე ზოგჯერ უბრალოდ ზერელედ გადავავლებდი თვალს, ძალიან სწრაფად, ჩაღრმავების გარეშე და მორჩა. ეს იმიტომ, რომ ვიცოდი შენი წერის სტილი, ვიცოდი ჩამითრევდი, და მე ეს არ მინდოდა. არ ვიცი, ეს კარგია თუ ცუდი, ზოგისთვის შეიძლება ძალიანაც სასაცილო, მაგრამ ესეთ მტკივნეულ თემებს ძალიან განვიცდი და ყოველთვის თავს ვარიდებ (შენს „ვიტუალურ მეგობარზე“ იმდენი მაქვს ნაბღავლი). შენი ამბავი რომ ვიცი, ისე ემოციურად, სიღრმისეულად და განცდებით გექნებოდა ყველაფერი გადმოცემული, რომ ამის წაკითხვა და გათვიცნობიერება ძალიან მძიმე იქნებოდა ჩემთვის.
შეიძლება ეხლა ბრაზობ, ჩემს ასეთ ნათქვამზე, მაგრამ დამიჯერე, ეს ისევ შენს კარგ ოსტატობაზე მეტყველებს, იმაზე მეტყველებს რომ ძალიან მაგარი ხარ და ძალიან ადვილად შეგიძლია ჩაითრიო მკითხევლი და საკმაოდ ღრმა ემოციები გამოიწვიო მასში. heart_eyes
მაპატიე ასეთი გულახდილობა. მინდა იცოდე, რომ თუ მე ერთი უბრალო მკითხველი ვარ, რომელიც, მიუხედავად იმისა, რა სტილის ისტორია გექნება და დაგიკომენტარებს თუ არა, შენი ძალიან ერთგული და ძალიან დიდი გულშემატკივარია.
ველოდები, შენს ახალ ისტორიას, უფრო მსუბუქს, რომანტიულს, თბილს, ბევრი დაძაბულობის გარეშე. heart_eyes


გულახდილობის გამო როგორ დაგძრახავ? პირიქით, ძალიან მესიამოვნა შენი სიტყვები. რა თქმა უნდა თემა ძალიან მძიმეა. ჩემზეც კი, როოგრც მწერალზე ძალიან უარყოფიტად მოქმედებდა, თუმცა ძალიან მინდოდა მსგავსი ექსპერიმენტი ჩამეტარებინა. ისტორიულ ჟანრში ნამდვილად არ დამიწერია აქამდე. არ ვიცი რამდენად მიიღო ისტორიულის ფორმა, მაგრამ მცდელობად კი ნამდვილად ღირდა. ვნახოთ შემდეგ ისტორიაში რა გვექნება, თუმცა მსუბუქი რომ იქნებ ეგ ნამდვილად ვიცი, უზომოდ მიყვარხარ და იმედია იქ მაინც გიხილავ კომენტარებით kissing_heart

sofo
ანა, რა მაგარი იყო <3 ვგიჟდები შენ მოთხრობებზე, წერის სტილზე, შინაარსებზე, სიუჟეტებზე <3 ძალიან ღრმაა და რაც მთავარია, უკავშირდება ჩემ მთავარ სიყვარულს, მთას :) აუცილებლად იფიქრე წიგნად გამოცემაზე რა.<3

დიდი მადლობა kissing_heart ვნახოთ იქნებ ოდესმე მარტლა ვიფიქრო კიდეც წიგნად გამოცემაზე, არა იმიტომ რომ რაიმე განსაკუთრებული მხატვრული დანიშნულება აქვს, უბრალოდ ჩვენი ისტორიის ნაწილია heart_eyes

 



№13 სტუმარი 1234

murachashvili
ემი
ქალაბატონო ანნა, ჩემო კარგო ადამიანო, ძალიან რომ მიყვარხარ იცი, ძალიანაც რომ გაფასებ ესეც იცი, შენს ისტორიებს რომ განსაკუთრებით ველოდები ესეც კარგად იცი. heart_eyes მაგრამ, ამ ისტორიაზე კომენტარი მგონი არც გამიკეთებია. განა იმიტომ რომ არ მომეწონა, უბრალოდ, არ წამიკითხია. იმედი მაქვს, არ გამიბრაზდები, ყოველშემთხვევაში მას შემდეგ, რაც მიზეზს აგისხნი.
განა არ დავიწყე კითხვა, კიი, მაგრამ მალევე შევწყვიტე, მიხვდი, რომ ძალიან მძიმე თემას შეეხებოდა, ყოველშემთხვევაში ჩემთვის. მერე ზოგჯერ უბრალოდ ზერელედ გადავავლებდი თვალს, ძალიან სწრაფად, ჩაღრმავების გარეშე და მორჩა. ეს იმიტომ, რომ ვიცოდი შენი წერის სტილი, ვიცოდი ჩამითრევდი, და მე ეს არ მინდოდა. არ ვიცი, ეს კარგია თუ ცუდი, ზოგისთვის შეიძლება ძალიანაც სასაცილო, მაგრამ ესეთ მტკივნეულ თემებს ძალიან განვიცდი და ყოველთვის თავს ვარიდებ (შენს „ვიტუალურ მეგობარზე“ იმდენი მაქვს ნაბღავლი). შენი ამბავი რომ ვიცი, ისე ემოციურად, სიღრმისეულად და განცდებით გექნებოდა ყველაფერი გადმოცემული, რომ ამის წაკითხვა და გათვიცნობიერება ძალიან მძიმე იქნებოდა ჩემთვის.
შეიძლება ეხლა ბრაზობ, ჩემს ასეთ ნათქვამზე, მაგრამ დამიჯერე, ეს ისევ შენს კარგ ოსტატობაზე მეტყველებს, იმაზე მეტყველებს რომ ძალიან მაგარი ხარ და ძალიან ადვილად შეგიძლია ჩაითრიო მკითხევლი და საკმაოდ ღრმა ემოციები გამოიწვიო მასში. heart_eyes
მაპატიე ასეთი გულახდილობა. მინდა იცოდე, რომ თუ მე ერთი უბრალო მკითხველი ვარ, რომელიც, მიუხედავად იმისა, რა სტილის ისტორია გექნება და დაგიკომენტარებს თუ არა, შენი ძალიან ერთგული და ძალიან დიდი გულშემატკივარია.
ველოდები, შენს ახალ ისტორიას, უფრო მსუბუქს, რომანტიულს, თბილს, ბევრი დაძაბულობის გარეშე. heart_eyes


გულახდილობის გამო როგორ დაგძრახავ? პირიქით, ძალიან მესიამოვნა შენი სიტყვები. რა თქმა უნდა თემა ძალიან მძიმეა. ჩემზეც კი, როოგრც მწერალზე ძალიან უარყოფიტად მოქმედებდა, თუმცა ძალიან მინდოდა მსგავსი ექსპერიმენტი ჩამეტარებინა. ისტორიულ ჟანრში ნამდვილად არ დამიწერია აქამდე. არ ვიცი რამდენად მიიღო ისტორიულის ფორმა, მაგრამ მცდელობად კი ნამდვილად ღირდა. ვნახოთ შემდეგ ისტორიაში რა გვექნება, თუმცა მსუბუქი რომ იქნებ ეგ ნამდვილად ვიცი, უზომოდ მიყვარხარ და იმედია იქ მაინც გიხილავ კომენტარებით kissing_heart

sofo
ანა, რა მაგარი იყო <3 ვგიჟდები შენ მოთხრობებზე, წერის სტილზე, შინაარსებზე, სიუჟეტებზე <3 ძალიან ღრმაა და რაც მთავარია, უკავშირდება ჩემ მთავარ სიყვარულს, მთას :) აუცილებლად იფიქრე წიგნად გამოცემაზე რა.<3

დიდი მადლობა kissing_heart ვნახოთ იქნებ ოდესმე მარტლა ვიფიქრო კიდეც წიგნად გამოცემაზე, არა იმიტომ რომ რაიმე განსაკუთრებული მხატვრული დანიშნულება აქვს, უბრალოდ ჩვენი ისტორიის ნაწილია heart_eyes


ამ ისტორიაზე ჯერჯერობით ვერაფერს ვიტყვი, მაგრამ აი ბედნიერების რეცეპტი (ოღონდ შეცვლილი სათაურით) აუცილებლად უნდა გამოიცეს წიგნად, იმდენად ღრმაა და საოცრება. ავტორო, ისტორიების კრებული აუცილებლად უნდა გამოსცე!!!! <3

 



№14 ახალბედა მწერალი murachashvili

1234
murachashvili
ემი
ქალაბატონო ანნა, ჩემო კარგო ადამიანო, ძალიან რომ მიყვარხარ იცი, ძალიანაც რომ გაფასებ ესეც იცი, შენს ისტორიებს რომ განსაკუთრებით ველოდები ესეც კარგად იცი. heart_eyes მაგრამ, ამ ისტორიაზე კომენტარი მგონი არც გამიკეთებია. განა იმიტომ რომ არ მომეწონა, უბრალოდ, არ წამიკითხია. იმედი მაქვს, არ გამიბრაზდები, ყოველშემთხვევაში მას შემდეგ, რაც მიზეზს აგისხნი.
განა არ დავიწყე კითხვა, კიი, მაგრამ მალევე შევწყვიტე, მიხვდი, რომ ძალიან მძიმე თემას შეეხებოდა, ყოველშემთხვევაში ჩემთვის. მერე ზოგჯერ უბრალოდ ზერელედ გადავავლებდი თვალს, ძალიან სწრაფად, ჩაღრმავების გარეშე და მორჩა. ეს იმიტომ, რომ ვიცოდი შენი წერის სტილი, ვიცოდი ჩამითრევდი, და მე ეს არ მინდოდა. არ ვიცი, ეს კარგია თუ ცუდი, ზოგისთვის შეიძლება ძალიანაც სასაცილო, მაგრამ ესეთ მტკივნეულ თემებს ძალიან განვიცდი და ყოველთვის თავს ვარიდებ (შენს „ვიტუალურ მეგობარზე“ იმდენი მაქვს ნაბღავლი). შენი ამბავი რომ ვიცი, ისე ემოციურად, სიღრმისეულად და განცდებით გექნებოდა ყველაფერი გადმოცემული, რომ ამის წაკითხვა და გათვიცნობიერება ძალიან მძიმე იქნებოდა ჩემთვის.
შეიძლება ეხლა ბრაზობ, ჩემს ასეთ ნათქვამზე, მაგრამ დამიჯერე, ეს ისევ შენს კარგ ოსტატობაზე მეტყველებს, იმაზე მეტყველებს რომ ძალიან მაგარი ხარ და ძალიან ადვილად შეგიძლია ჩაითრიო მკითხევლი და საკმაოდ ღრმა ემოციები გამოიწვიო მასში. heart_eyes
მაპატიე ასეთი გულახდილობა. მინდა იცოდე, რომ თუ მე ერთი უბრალო მკითხველი ვარ, რომელიც, მიუხედავად იმისა, რა სტილის ისტორია გექნება და დაგიკომენტარებს თუ არა, შენი ძალიან ერთგული და ძალიან დიდი გულშემატკივარია.
ველოდები, შენს ახალ ისტორიას, უფრო მსუბუქს, რომანტიულს, თბილს, ბევრი დაძაბულობის გარეშე. heart_eyes


გულახდილობის გამო როგორ დაგძრახავ? პირიქით, ძალიან მესიამოვნა შენი სიტყვები. რა თქმა უნდა თემა ძალიან მძიმეა. ჩემზეც კი, როოგრც მწერალზე ძალიან უარყოფიტად მოქმედებდა, თუმცა ძალიან მინდოდა მსგავსი ექსპერიმენტი ჩამეტარებინა. ისტორიულ ჟანრში ნამდვილად არ დამიწერია აქამდე. არ ვიცი რამდენად მიიღო ისტორიულის ფორმა, მაგრამ მცდელობად კი ნამდვილად ღირდა. ვნახოთ შემდეგ ისტორიაში რა გვექნება, თუმცა მსუბუქი რომ იქნებ ეგ ნამდვილად ვიცი, უზომოდ მიყვარხარ და იმედია იქ მაინც გიხილავ კომენტარებით kissing_heart

sofo
ანა, რა მაგარი იყო <3 ვგიჟდები შენ მოთხრობებზე, წერის სტილზე, შინაარსებზე, სიუჟეტებზე <3 ძალიან ღრმაა და რაც მთავარია, უკავშირდება ჩემ მთავარ სიყვარულს, მთას :) აუცილებლად იფიქრე წიგნად გამოცემაზე რა.<3

დიდი მადლობა kissing_heart ვნახოთ იქნებ ოდესმე მარტლა ვიფიქრო კიდეც წიგნად გამოცემაზე, არა იმიტომ რომ რაიმე განსაკუთრებული მხატვრული დანიშნულება აქვს, უბრალოდ ჩვენი ისტორიის ნაწილია heart_eyes


ამ ისტორიაზე ჯერჯერობით ვერაფერს ვიტყვი, მაგრამ აი ბედნიერების რეცეპტი (ოღონდ შეცვლილი სათაურით) აუცილებლად უნდა გამოიცეს წიგნად, იმდენად ღრმაა და საოცრება. ავტორო, ისტორიების კრებული აუცილებლად უნდა გამოსცე!!!! <3

გამაცინე smile საინტერესოა რას დაარქმევდით თქვენ ?

 



№15  offline მოდერი ლილიანა

როცა შენ ისტორიებს ვკითხულობ სულ მინდება ფილმად ვნახო. ჩემთვის ამ საიტზე ლიდერი ხარ ❤
--------------------
სიყვარული არასოდეს მთავრდება

 



№16  offline აქტიური მკითხველი lalita

უნიჭიერესი ხარ 90 თიანები გააცოცხლე და ის მწარე რეალობა დაგვანახე ცხადად რაც იყო .მე პირადად მეგონა გმირებთან ერთად ვხედავდი და ვაკეთებდი ყველაფერს . საოცრად გადმოსცემ თითოეულ ემოციას თუ დეტალს , შენ ყველა ახალ ისტორიას სულმოუთქმელად ველოდები წარმატებებს გისურვებ.

 



№17 ახალბედა მწერალი murachashvili

ლილიანა
როცა შენ ისტორიებს ვკითხულობ სულ მინდება ფილმად ვნახო. ჩემთვის ამ საიტზე ლიდერი ხარ ❤

დიდი მადლობა ჩემო საყვარელო, მიხარია რომ მოგეწონა heart_eyes

lalita
უნიჭიერესი ხარ 90 თიანები გააცოცხლე და ის მწარე რეალობა დაგვანახე ცხადად რაც იყო .მე პირადად მეგონა გმირებთან ერთად ვხედავდი და ვაკეთებდი ყველაფერს . საოცრად გადმოსცემ თითოეულ ემოციას თუ დეტალს , შენ ყველა ახალ ისტორიას სულმოუთქმელად ველოდები წარმატებებს გისურვებ.

დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის, ვაღიარებ ამ ისტორიამ საკმაოდ ბევრი მიჩქმალული და მიძინებული ემოცია გააღვიძა, იმედია ნაწილობრივ მაინც მოვახერხე თქვენამდე მოტანა kissing_heart

 



№18 სტუმარი სტუმარი დადუ

უნიჭიერესი ადამიანი ხართ. სულ მოუთმენლად ველოდები ყოველთვის თქვენს ისტორიებს რომლებიც ერთმანეთზე უკეთესია. იმედია მალევე გვასიამოვნებთ ახალი ისტორიით. წარმატებები თქვენ.

 



№19 ახალბედა მწერალი murachashvili

სტუმარი დადუ
უნიჭიერესი ადამიანი ხართ. სულ მოუთმენლად ველოდები ყოველთვის თქვენს ისტორიებს რომლებიც ერთმანეთზე უკეთესია. იმედია მალევე გვასიამოვნებთ ახალი ისტორიით. წარმატებები თქვენ.

უღრმესი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის. უნიჭიერესის რა გითხრათ, მაგრამ ნამდვილად ძალიან მიხარია, რომ მოგეწონათ kissing_heart

 



№20 სტუმარი დირბი

ერთიანად ატვირთვას ველოდი მაგრამ ვეღარ მოვითმინე და გავათენე.მწარედ ვიტირე სოხუმის და სამაჩაბლოს წარსულზე მაგრამ ახლანდელიც 2008 ვგულისხმობ მწარე იყო ჩემთვის.დღეს მე სამაჩაბლოდან დევნილი ვარ რეალურად მაქვს ის შიშით და სიმწრით გავლილი გზა. კითხვის დროს ის მწარე დღეები მახსენდებოდა ..არ არის დასავიწყებელი ჩვენი მწარე ისტორია ყველაფერი თვალწინ გადამეშალა...ყველა მოთხრობა მაგარი გაქვს.ვირტუალურ მეგობარს და მარიონეტს გამოვყოფ კითხვისას სხვა გრძნობა მეუფლებოდა თითქოს ისევ საშინელ ომს გავურბოდით????????????გადმოცემის საოცარი უნარი გაქვს.ველოდები ახალ მოთხრობას????????

 



№21 ახალბედა მწერალი murachashvili

დირბი
ერთიანად ატვირთვას ველოდი მაგრამ ვეღარ მოვითმინე და გავათენე.მწარედ ვიტირე სოხუმის და სამაჩაბლოს წარსულზე მაგრამ ახლანდელიც 2008 ვგულისხმობ მწარე იყო ჩემთვის.დღეს მე სამაჩაბლოდან დევნილი ვარ რეალურად მაქვს ის შიშით და სიმწრით გავლილი გზა. კითხვის დროს ის მწარე დღეები მახსენდებოდა ..არ არის დასავიწყებელი ჩვენი მწარე ისტორია ყველაფერი თვალწინ გადამეშალა...ყველა მოთხრობა მაგარი გაქვს.ვირტუალურ მეგობარს და მარიონეტს გამოვყოფ კითხვისას სხვა გრძნობა მეუფლებოდა თითქოს ისევ საშინელ ომს გავურბოდით????????????გადმოცემის საოცარი უნარი გაქვს.ველოდები ახალ მოთხრობას????????

უზომოდ გამიხარდა, რომ წაიკითხეთ, მით უმეტეს ასეთი შეფასება ადამიანისგან, რომელიც ფაქტობრივად ამ მოვლენათა მონაწილეა ორმაგად საამაყოა kissing_heart სამწუხაროდ ამ რამდენიმე წელში ბევრი რამ გადაფასდა, ვიტყოდი გაუფასურდა.არადა ნამდვილად არაა იმხელა დრო გასული, რომ ასე მარტივად დაგვევიწყებინა. არ ვიცი მე რამდენად მოვახერხე, ამ ყველაფრის გადმოცემა და თქვეამდე მოტაა, უბრალოდ მინდოდა ჩემი პატარა წვლილი მეც შემეტანა, მეჩვენებინა, როგორ ვხედავდი მაშინდელ მოვლენებს ერთი ჩვეულებრივი თბილისელი გოგო.

 



№22  offline წევრი tebea

უნიჭიერესი ხარ,ემოციით გავივსე,გავიბერე და ალბათ დიდხანს ვივლი ამ ისტორიით სავსე,ვერც გადმოვცემ სიტყვებით იმდენად იმოქმედა და მეტკინა,შესანიშნავი იყო

 



№23 ახალბედა მწერალი murachashvili

tebea
უნიჭიერესი ხარ,ემოციით გავივსე,გავიბერე და ალბათ დიდხანს ვივლი ამ ისტორიით სავსე,ვერც გადმოვცემ სიტყვებით იმდენად იმოქმედა და მეტკინა,შესანიშნავი იყო

უნიჭიერესობის რა გითხრათ smile დიდი მადლობა ასეთი თბილი სიტყვებისთვის

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent