შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი ll თავი


19-08-2018, 01:10
ავტორი ელ_ჯეიმსი
ნანახია 1 982

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი ll თავი

ლუკა ავტობანზე დაემშვიდობა მეგობარს და გზა მარტომ განაგრძო. ეხლაც ცხადად ახსოვდა ეს ადგილები, გონებაში ღრმად ჰქონდა ჩაბეჭდილი ყოველი მოსახვევი , ამიტომ გზის გაგნება არ გასჭირვებია. სხვა ყველა თავს აარიდებდა იმ ადგილზე დაბრუნებას, რომლის ხილვაც მტანჯველ ტკივილებს გაუმეფებდა გულში , გონებასა და სხეულში. მაგრამ, აბაშიძე ასე არ ფიქრობდა. ლუკას ღრმად სწამდა , რომ შეუძლებელია ჯოჯოხეთური ტკივილის დავიწყება.. ერთადერთი რაც გრჩება , ისაა რომ მასთან შეგუება და მასთან ერთად ცხოვრება ისწავლო. ასეთი იყო აბაშიძის რწმენა და ალბათ ეს იყო მიზეზი , რომ სამშობლოში დაბრუნების შემდეგ პირველი, რისი ნახვაც მოინდომა, სწორედ ის ავბედითი ადგილი იყო.
მაღალი გამავლობის ავტომობილს რთულ რელიეფზე გადაადგილება არ უჭირდა, ამიტომ ლუკას ნიასაგან განსხვავებით მანქანა მოშორებით არ დაუტოვებია. სახლს მალე მიაგნო, ძრავი გამორთო და ერთხანს უძრავად შესცქეროდა კედლებჩამომწვარ შენობას. ეს მან გაახვია ცეცხლის ალში ეს ადგილი, მაშინ როდესაც ბავშვური გულუბრყვილობით სწამდა, რომ მისი დაწვით შეეძლო გულში დაბუდებული ტკივილიც ამოეშანთა. აბაშიძეს გაახსენდა ის ღამე, ათი წლის წინანდელი ფიცხი და უკონტროლო ბიჭი და მის თვალებში ცეცხლის ალები აკიაფდნენ. წამიერად საშინელმა სურვილმა წამოუარა სახლის კედლებს მანქანით შეჯახებოდა და საბოლოოდ გაეცამტვერებინა იგი.. ოდნავ მიაწვა კიდეც გაზის პედალს, მაგრამ მალევე გამოერკვია, საზურგეს მძიმედ მიეყრდნო და ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი. საკუთარ თავს შეახსენა, რომ ტკივილს ვერ შეებრძოლები, მასთან შეგუება და შემდეგ, მისი მართვა უნდა ისწავლო.. აბაშიძეს კი მრავალი წელი შეელია იმისთვის , რომ გრძნობების კონტროლი შესძლებოდა და ახლა ერთი ხელის მოსმით ყველაფრის დანგრევას არ აპირებდა.
ძრავი გამორთო და მანქანიდან გამოვიდა. სახლს გარშემო ნელა შემოუარა, ყველა დეტალს ისე აკვირდებოდა, თითქოს სამხილებს მის დანგრეულ კედლებში ეძებდა. ლუკას ის ხელმოსაკიდი ესაჭიროებოდა, რომელიც მის გეგმას ბიძგს მისცემდა, შემდეგ კი იცოდა რომ მის განხორციელებას წინ ვეღარაფერი დაუდგებოდა... ვეღარაფერი შეაჩერებდა. მაგრამ უაზრობა იყო ამ ხელმოსკიდის ძებნა დამწვარი სახლის კედლებში. ის უკვე არაფრისმთქმელ , მდუმარე სამარედ ქცეულიყო და ლუკა მიხვდა , რომ იმ ადგილას აღარაფერი ესაქმებოდა.
ის იყო გამობრუნება დააპირა , რომ მოულოდნელ სტუმარს მოკრა თვალი. კლასიკურ სამოსში გამოწყობილი ნია სანიკიძე სახლის წინ იდგა და ფიქრებში ჩაძირული აკვირდებოდა შენობასს. პირველი, რაც ლუკამ გაიფიქრა ის იყო რომ ნია ნოდარ გვარამიასთვის მუშაობდა. სრულიად შესაძლებელი იყო , რომ მინისტრის მოადგილეს დაქირავებული ადვოკატი მიეგზავნა და ამ გზით შეეტყო რის გაკეთებას აპირებდა აბაშიძე. ლუკას გაახსენდა ნიას დაჟინებული თხოვნები მისთვის სიმართლე ეთქვა, რასაც მისი დახმარების სურვილით ხსნიდა და ყელში სისხლი მოაწვა. იმ წამს გვერდზე ჩავლილ სანიკიძეს მხარში სწვდა და დაუნდობლად შეახეთქა კედელს.
-აქ რა ჯანდაბას აკეთებ?! - იქუხა კაცმა
- ხელი გამიშვი! - სუსტად ამოიკვნესა ნია
- აქ რას აკეთებ - მეთქი ?! -მის ტკივილიან სახეს ყურადღება არ მიაქცია ლუკამ
- გამიშვი!- არ ეპუებოდა კაცს სანიკიძე, თუმცა ტკივილი თანდათან ასუსტებდა და გონებას უბინდავდა
- მიპასუხე!
- ვერ ვსუნთქავ! ვერ ვსუნთქავ, გესმის?!.. - ამოიკვნესა ნიამ მუდარანარევი ხმით
ქალი, აბაშიძეს რომ მთელი ძალით ჰყავდა კედელთან მიმწყვდეული, მართლაც ძლივსღა სუნთქავდა და მალე ალბათ საერთოდ ვეღარც შეძლებდა სუნთქვას... ოდნავ მოშორდა კაცი ნიას სხეულს, მხოლოდ ისე რომ ნორმალურად სუნთქვის საშულება მისცემოდა . შემდეგ შედარებით მშვიდი, მაგრამ იმავე ყინულივით ცივი ტონით გამოცრა:
- მეტჯერ აღარ გკითხავ... აქ რას აკეთებ?! გისმენ!..
-მე...მეე...
- რა შენ? - დაისისინა ლუკამ
ნიამ თვალები დახუჭა, აკანკალებული ნერვების დასამშვიდებლად ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი და ის იყო პირი გააღო რაღაცის სათქმელად , რომ მის თავთან რაღაცამ ხმაურით გაკვეთა კედელი
-ამის დედაც ! - იყვირა ლუკამ და სწრაფად ამოეფარა მანქანას - დაწექი! - შოკისაგან ჯერ კიდევ ვერ გამორკვეული ქალის გონებამ კი მისი ყვირილი ვერ აღიქვა და ვერც იმას მიხვდა თუ რა ხდებოდა.
წამის შემდეგ კი კორომში გასროლა განმეორდა .
- ღმერთო! -შეკივლა ფეხზე დარჩენილმა ნიამ და სახეზე ხელები აიფარა, თითქოს ასე შეძლებდა , ტყვიისაგან თავის დაფარვას.
- დაწექი ეს დედამო*ყნული! - ყვირილს განაგრძობდა აბაშიძე, მაგრამ როცა მიხვდა ეს ამაო იყო, ქალისკენ გადახტა, ხელები სწრაფად შემოაჭდო და მასთან ერთად დაეცა მიწაზე.
-ამის დედაც ! - იმწამსვე ნიას სმენას აბაშიძის ყრუ კვნესა მისწვდა და მისმა გონება სწრაფად გაკვეთა იმ აზრმა, რომ მისთვის განკუთვნილი ტყვია ლუკას მოხვდა . შემდეგ უკვე ყველაფერი ძალიან სწრაფად ხდებოდა.. თავდამსხმელი სროლას არ წყვეტდა და რამდენიმე წუთი კორომში გამაყრუებელი ხმები ისმოდა. ნია ვეღარაფერს ხედავდა, რადგან მჭიდროდ იყო შებოჭილი და დაცული იმ კაცის სხეულით , წუთის წინ მოკვლით რომ ემუქრებოდა. მხოლოდ ის იცოდა რომ, თავდასხმის მხრიდან მათ ლუკას მანქანა იცავდა და ეს რომ არა, დიდი ალბათობით ,ორივე უკვე მკვდარი იქნებოდა.
რამდენიემე წუთიანი ცალმხრივი სროლის შემდეგ თავდამსხმელმა სროლა შეწყვიტა და კორომში ისეთი გულისგამაწვრილებელი სიჩუმე ჩამოწვა, მხოლოდ სამარეში რომ იქნებოდა.
-აქ დარჩი.. არ გაინძრე... - ნიას დახშულ სმენას ლუკას ჩურჩული მისწვდა. კაცი უფრთხილესი მოძრაობით წამოიწია , ასეთივე მოძრაობით გამოაღო მანქანის კარი და მალე მის ხელში შავად შეღებილმა იარაღმა გაიელვა . ნიამ წამიერად მოჰკრა თვალი მარჯვენა მხართან მუქად შეღებილ კაცის ქურთუკს და მიხვდა, რომ მისი ვარაუდი სწორი იყო . აბაშიძე დაჭრილი იყო.
-ლუკა.. – ამოიჩურჩულა სასოწარკვეთით , მაგრამ კაცმა ტუჩზე თითის მიდებით ანიშნა , რომ ჩუმად ყოფილიყო. იწამსვე მისმა გონებამ ისიც გაიაზრა , თუ რა მიზეზით უნდა შეეწყვიტა თავდამსხმელს სროლა. ის მათკენ მოიწევდა.. მოიწევდა, რათა შეემოწებინა ისევ ცოცხალი იყო თუ არა მისი სამიზნე. ქალს გულმა ისეთი სიმძლავრით დაუწყო ძგერა , რომ ეგონა მთელ კორომში ისმოდა. თვალები დახუჭა და შეეცადა ღრმა და თანაბრად ესუნთქა. დანარჩენი ისე სწრაფად მოხდა, რომ ნიამ გარჩევა ვეღარ შეძლო: აბაშიძე უსწრაფესად წამოიჭრა ფეხზე და თავდამსხმელის სავარაუდო მიმართულებით გაბმული სროლა ატეხა. მალე ნიამ მისი ყვირილი და კიდევ რამდენიმე წამში მოტოციკლის ძრავის დაქოქვის ხმა გაიგონა. ჩანდა რომ, გაქცევას ცდილობდა.. აბაშიძე ადგილს მოწყდა და სროლის შეუწყვეტლად გაიქცა მისკენ, მაგრამ თავდამსხმელმა იმარჯვა და ხასხასა წითელი მოტოციკლით მალე გაუჩინარდა კორომს იქით
- შენი დედაც , ნაბი*ვარო! შენი დედაც!- იღრიალა ლუკამ . რომელსაც იმწამსვე ჭრილობამ გონებისდამბინდავი ტკივილით შეახსენა თავი - ამის დედაც!.. -გამოცრა კბილებში და ალვის ხეს ჯანსაღი მხარით მიეყრდნო, წონასწორობა რომ შეენარჩუნებინა
- ლუკა!.- მისკენ გაიქცა ნია - ლუკა...
-არაფერია.. უბრალო ნაკაწრია - ხელი აუქნია კაცმა- შენ კარგად ხარ?
- კი...- ამოიტირა მომხდარით შოკირებულმა ქალმა
- კარგი... მანქანა სად გააჩერე? -ოთხივე საბურავდაცხრილურ, იმ მომენტში უსარგებლოდ ქცეულ თავის ჯიპს შუბლშეკრულმა გახედა ლუკამ
- აქეთ - კორომის ჩრდილოეთით გაშვირა ნიამ ხელი - გაუძლებ ? გაუძლებ საავადმყოფომდე?
-ხომ გითხარი, უბრალო განაკაწრია -მეთქი - თავი გააქნია ლუკამ , თუმცა უხვი სისხლდენა, რომლის შემჩნევაც სიბნელეში შეუძლებელი იყო უბრალო ნაკაწრზე მეტის არსებობაზე მიუთითებდა
- მანქანა აქვე გავაჩერე, მალე მივალთ .. წამოდი.. - ჯანსაღ მხარში ამოუდგა ლუკას ნია
კორომში უხვად ჩამოწოლილი სიბნელის გამო ქალს გზის გახსენება უჭირდა , მაგრამ მის მიერ მითითებულ ადგილს მაინც მალე მიაგნეს.ნია დაჭრილს ჩაჯდომაში მიეშველა, თვითონ კი მძღოლის სავარძელი დაიკავა
- მალე მივალთ, საავადმყოფო შორს არ იქნება, მალე მივალთ.. - ბუტბუტებდა აღელვებული ქალი და ხელის კანკალით არგებდა მანქანას გასაღებს - მისმინე, მე გზა არ ვიცი .. შენ უნდა მიმითითო საით .. ოჰ, ღმერთო!- შეჰკივლა, როდესაც მანქანის სალონის შუქზე ლუკას ჭრილობიდან გამომავალი სისხლის რაოდენობა გაარჩია
- არ ვკვდები, დამშვიდდი! - მის დამშვიდებას შეეცადა აბაშიძე,რომლის სუსტი ხმა და ნახევრად დახუჭული თვალები იმაზე მეტყველებდა რომ იგი უკვე გონებას კარგავდა
- ლუკა , უნდა მიმითითო საით წავიდე! მე გზა არვიცი !.. თვალები არ დახუჭო,გესმის?!. - სიმტკიცის შენარჩუნების დიდი მცდელობის მიუხედავად , აკანკალებულ ხმას ძლივსღა იმორჩილებდა ნია
-მესმის... ავტობანზე რომ გახვალ, პირველივე შესახვევში, მარჯვნივ გადაუხვიე
-კარგი ... - თავი დაუქნია გოგონამ და ლოყაზე ჩამოგორებული ცრემლები ხელისგულით შეიმშრალა .
მანქანა დასაშვებზე მეტი სისწრაფით მიჰყავდა, გზას დაძაბული გასცქეროდა და თან ყოველ წუთს შესამოწმებლად გადმოხედავდა ხოლმე გვერდით სავარძელში მჯდომ აბაშიძეს
- ეგრე თუ ატარე , საავადმყოფოში მისვლამდე დავიხოცებით ორივე ! -გამოცრა ლუკამ
-კარგი... - სიჩქარე ოდნავ დააგდო ნიამ, - აი, ქალაქშიც მოვედით.. ლუკა!
- რა ჯანდაბა გაკივლებს?- შუბლშეკრულმა , უკმაყოფილოდ გამოხედა აბაშიძემ
- თვალები არ დახუჭო!
-არ მქონდა დახუჭული..
-მეღადავები? - ნერვებმა საბოლოოდ უმტყუვნა გოგონას
- ჯანდაბა, ამის დედაც ! ამის დედაც!... სანამ საავადმყოფოში მივალთ შენი კივილი მომიღებს ბოლოს . - პირველად, მათი ნაცნობობის მანძილზე გაიღიმა ლუკამ და გოგონამ მისთვის აუხსნელი , ჯერ მხოლოდ ქვეცნობიერში დალექილი გრძნობით იგრძნო როგორ ძალიან არ უნდოდა ამ კაცის სიკვდილი.
- ლუკა.. - ამოიტირა ქალმა
აბაშიძემ ბოლო ძალები მოიკრიბა რომ მისთვის პასუხი გაეცა, მაგრამ არაფერი გამოუვიდა... უჩვეულო სიმშვიდით მოცულმა, ბრძოლას თავი ანება , ვარდისფერ ბურუსს დანებდა და საავადმყოფოში მისვლამდე დაკარგა გონება .

***
კასპის რაიონულ საავადმყოფოში ლუკას მინი ოპერაცია ჩაუტარეს, ტყვია ამოუღეს და იმ ღამითვე გადაიყვანეს ჩვეულებრივ პალატაში. ნიასთვის სასიხარულოდ, ლუკას არცერთი მნიშვნელოვანი ორგანო არ ჰქონდა დაზიანებული და არც მის სიცოცხლეს ემუქრებოდა საფრთხე.
შუაღამე იყო ვიზიტორთა სკამზე ჩაძინებული ნია უცნაურმა გრძნობამ რომ გამოაღვიძა. შემკრთალმა ნელა გაახილა თვალები და ლუკას მუქ სფეროებს წააწყდა, დაჟინებით რომ უმზერდნენ.
- როგორ ხარ? - სწრაფად გამოფხიზლდა გოგონა
-კარგად...
- ტყვია ამოგიღეს და ჭრილობაც დაგიმუშავეს, საშიში აღარაფერია
- კარგია..
- ხო... - უხერხულად ამოილაპარა ნიამაც და ლუკას უცნაურად დაჟინებული მზერის ასარიდებლად ფანჯარას გახედა
- დაგკითხეს?
- კი
- რა უთხარი?
- სიმართლე. - თვალი გაბედულად გაუსწორა გოგონამ
შეიძლება ლუკას ისტორიის სხვაგვარი ინტერპრეტაცია სჭირდებოდა, მაგრამ ნია მის დანაშაულებში გახვევას და ხელის დაფარებას არ აპირებდა, მითუმეტეს ამ ამბავში აბაშიძე იყო დაზარალებული და არა პირიქით.
- რას აკეთებდი იქ?- სიცივე ჩაუდგა ლუკას თვალებში
-მე.. - ხმადაბლა დაიწყო ნიამ - მე ... თვითონაც არ ვიცი...შენი ოჯახის ისტორია მოვისმინე... შენი დის ამბავი და...- აქ თვალი ფრთხილად შეავლო აბაშიძეს, მაგრამ მას გამომეტყველება არ შესცვლია , ცივი სიმშვიდით ისმენდა ქალის პასუხს - მოკლედ, არ ვიცი... მე უბრალოდ მოსმენილის მერე აქ მოსვლა და ამ ადგილის ნახვა მომინდა..
ლუკა რამდენიმე წამით დუმდა . ასე უხმოდ აკვირდებოდა ქალის სახეს, თითქოს ზომავდა დაეჯერებინა მისი პასუხი თუ არა
- ესე იგი, ჩვეულებრივი იურისტული ცნობისმოყვარეობა - შესამჩნევი ზიზღით ჩაილაპარაკა ბოლოს
- ხო, ალბათ ასეა.. - ჩაიბუტბუტა ოდნავ დარცხვენილმა ნიამ და ლუკას აფეთქების მოლოდინში გაირინდა. მაგრამ კაცს აღარაფერი უთქვამს უთქვამს ამ თემაზე - ტელეფონი მჭირდება.. ჩემი მანქანაში დამრჩა
- ახლავე.. აი... - სკამიდან წამოდგა ნია და მობილური ნაჩქარევად ამოიღო ჯიბიდან
აბაშიძემ ჯანსაღი ხელით აკრიფა ნომერი და სადღაც დარეკა. ორიოდე გაბმული ზუმერის შემდეგ ყურმილს უპასუხეს
- გისმენთ!
- საბა..
- ლუკა... ლუკა შენ ხარ?- კაცის აღელვებული ხმა გაისმა ტელეფონში
- მე ვარ...
- მილიონჯერ დაგირეკე , ამის დედაც! სად ხარ?
- კასპში
- კასპში?! ისევ კასპში რატომ ხარ?
- მესროლეს... - პაუზის შემდეგ ამოთქვა ლუკამ
- დედას შევ*ცი! გვარამიას ა*ვარი დედას შევ*ცი! - ბრაზით გამოცრაა კაცმა - ეხლა სად ხარ და როგორ ხარ?
- საავადმყოფოში ვარ , კარგად ვარ... მისმინე, დილით მომაკითხე
- დილით?! რა დილით?! უკვე მანქანაში ვარ!..
- არა, საბა დილით მოდი!
- რას აიკვიატე დილით... დილით... ხაშია? -გაბრაზდა საბა
- მისმინე, დილამდე მაინც არ გამწერენ ძაღლებს არ დავუკითხივარ, მაგათ რა აიცილებს! ხოდა კიდევ გაწერა - გამოწერა და ათასი ყ*ეობა... მოკლედ პროცედურები დრო წაიღებს
საბამ კარგად იცოდა , რომ თუ ლუკა რაღაცას თვლიდა საჭიროდ, ესე იგი, ამას აუცილებლად ჰქონდა თავისი შესაბამისი მიზეზიც.. არც თვითონ უყვარდა ზედმეტი ლაპარაკი და ამიტომ უხალისოდ , მაგრამ მაინც დათანხმდა აბაშიძეს
- რადგან ეგრე თვლი საჭიროდ ეგრე იყოს! მაგრამ,თუ კიდევ რამეა, მირეკავ! ..
- შევთანხმდით!
- -ბიჭებს გავაგებინო?
- არ არის საჭირო, მარტო შენ მოდი
- ეგრე იყოს.. -დათანხმდ ა საბა
- ხვალ დილით გელოდები- საუბარი დაასრულა ლუკამ , სანამ ბარამიძე გინების ახალ კორიანტელს დააყენებდა ტელეფონი გათიშა და ნიას გაუწოდა - მადლობა... მისმინე , ვალდებული აღარ ხარ აქ იჯდე..
- აქ დავრჩები სანამ შენი მეგობარი არ მოვა - მშვიდად უპასუხა ნიამ
- მაშინ , შეგიძილია საწოლში დაწვე... ისეთი სიფრიფანა ხარ ეს პატარა ადგილიც კი დაგიტევს
- არ შეგაწუხებ - იუარა გოგონამ . მართალია ,გიჟური დღის შემდეგ რბილ ბალიშზე თავის დადებისა და არსნორმალურად დაღლილი სხეულის დასვენების მეტი არაფერი უნდოდა და იმასაც მიხვდა , რომ კაცი ყოველგვარი ქვეგანზრახვების გარეშე სთავაზობდა თუმცა ჯერ კიდევ უცნობ, შიშველ მამაკაცთან ერთ საწოლში წოლა მაინც ეუხერხულა
- არ შემაწუხებ ... მაგრამ როგორც გინდა... - აღარ ჩააცივდა ლუკა
-მადლობა - პაუზის მერე ამოილაპარაკა გოგონამ
- რისთვის?
- ჩემთვის განკუთვნილ ტყვიას რომ გადაეფარე.. - მხრები აიწურა სანიკიძემ
- ჩემგან გმირს ნუ გამოიყვან ნია - თავი გააქნია აბაშიძემ -ერთადერთი ვისთვისაც ის ტყვია იყო განკუთვნილი მე ვიყავი... და იმავეს გავაკეთებდი , რომელი უდანაშაულო ადამიანიც არ უნდა მდგარიყო იქ შენ ადგილას.. მაგრად შეგეშინდა, ხო? - დაამატა პაუზის მერე
- კი- უარყოფა არ უცდია ქალს
-ძალიან კარგი... ამის მერე გეცოდინება ზედმეტმა ცნობისმოყვარეობამ რა შეიძლება მოგიტანოს - ჩაილაპარაკა მშრალად და თვალები დახუჭა.
ოთახში რამდენიმე წუთიანი დუმილი ჩამოწვა და ნია მიხვდა რომ სწორედ ეს იყო ეს მომენტი, როდესაც თავისი სათქმელი უნდა ეთქვა.. სათქმელი , რომელიც ლუკას ისტორიის მოსმენის წამიდან უყალიბდებოდა გოგონას გულსა და გონებაში.
-მე.. ძალიან ვწუხვარ შენი დის გამო... მთლიანად შენი ოჯახის გამო.. - გაუბედავად დაიჩურჩულა ნიამ.
ლუკას არაფერი უპასუხია, არც თვალები გაუხელია. ეს ფრაზები მილიონჯერ მაინც ჰქონდა მოსმენილი აბაშიძეს : ნაცნობებისგან.. უცნობებისგან... მეგობრებისგან, ნათესავებისგან.. მაგრამ, ეს ის იშვიათი შემთხვევა იყო, როდესაც ლუკამ გოგონას ხმაში გულწრფელი ნოტები და თანაგრძნობა დაიჭირა
-ის რაც მათ დაემართა... ღმერთო ... ეს საშინელება... - ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა სანიკიძემ და ლოყაზე ჩამოდენილი ცრემლი მოიწმინდა. ისე ფრთხილად არჩევდა სიტყვებს, ისე სათუთად.. სიგიჟემდე ეშინოდა მამაკაცის ჭრილობებს არ შეხებოდა, რომლებიც , ეჭვგარეშეა, ჯერ კიდევ მოუშუშებელი და ღია იყო .. - მაგრამ, ლუკა.. ის რისთვისაც შენ ჩამოხვედი...
-შენ რა იცი რისთვის ჩამოვედი? -ცივად შეაწყვეტინა ლუკამ
- ვიცი! შენ შურის საძიებლად დაბრუნდი.. და ეს.. ეს არასწორია - გაუბედავად ამოთქვა ნიამ
აქ კი გაახილა თვალები აბაშიძემ და კაცის მზერა მართალია ჭერისაკენ იყო მიმართული , მაგრამ ნიამ მაინც მათში ჩაუხედავად ამოიკითხა იქ დაგროვილი ბრაზი და სიცივე .
-არ გაბედო! - გამოცრა სუსხიანი ხმით
-ლუკა...
-არ გაბედო-მეთქი! - იფეთქა აბაშიძემ- არ გაბედო *ლე მორალისტური რეჩებით გამოსვლა!
- არ არსებობს ადამიანი ვისთვისაც შურისძიებას სულის სიმშვიდე მოუტანია!.. და ისიც იცოდე, რომ ამას აუცილებლად მოყვება თავისი საფასური , ლუკა! - კაცის სიბრაზეს არ უშინდებოდა გოგონა
- ან გაჩუმდი ან გადი ოთახიდან!
ნია ერთხანს უხმოდ შეჰყურებდა კაცის ბრაზისაგან ანთებულ თვალებს და ფიქრობდა რა ექნა. სხვა დროს უსიტყვოდ გავიდოდა პალატიდან, მაგრამ ახლა აქ ის კაცი იწვა ვინც მისი სიცოცხლე გადაარჩინა და ასე უბრალოდ ვერ დატოვებდა...ჰაერი ღრმა ჩაისუნთქა, თავი გადააქნია და სკამიდან ნახევრად წამოწეული ისევ საზურგეს მიეყრდნო დანებების ნიშნად.
***
მეორე დღეს ლუკა დაკითხეს და მიუხედავად ექიმის რეკომენდაციისა, კიდევ ერთი-ორი დღე დარჩენილიყო, მისი დაჟინებული მოთხოვნის გამო საავადმყოფოდანაც გაწერეს. ლუკამაც ნიასავით ფაქტების შეუცვლელად გაუმეორა მომხდარი პოლიციას. ჯერ-ჯერობით არაფერი იცოდა იმის შესახებ, თუ ვინ მიუგზავნა მოტოციკლიანი მკვლელი და არ უნდოდა ფაქტების დამალვით ვინმეს მიერ წინასწარ შემუშავებული თამაშით ეთამაშა . მთავარი ეჭვი, რა თქმა უნდა , გვარამიაზე ქონდა, მაგრამ წლების განმავლობაში შემუშავებული პრინციპები კარნახობდა რომ არ უნდა ეჩქარა.
საავადმყოფოდან ნიასთან ერთად გამოსულს საბა შეეგება. ლუკას ეგონა, რომ ბარამიძე შეთანხმებისამებრ მარტო მოვიდოდა, მაგრამ უეცრად შავი მერსედესის კარი გაიღო და იქიდან გადმოსული ნამტირალევი ქალი სწრაფად ჩაეკრა გულში აბაშიძეს. მოულოდნელობისაგან გაოცებულმა ლუკამ საბას გაადახედა, ამ უკანასკნელმა კი უღონოდ გაშალა ხელები
-არ შემეშვა სანამ სიმართლე არ მათქმევინა!...
ლუკამ პასუხად მხოლოდ თავი გააქნია და ქალს ქერა თმაზე გადაუსვა ჯანსაღი ხელის მტევანი
-დამშვიდდი... კარგად ვარ
-რა მოხდა ლუკა? - ამოიტირა ქალმა
-გზაში მოგიყვები... მანქანაში დამელოდეთ
ქალმა თანხმობის ნიშნად დაუქნია ქერა თავი და ისევ მერსედესში დაბრუნდა.
- შენ რაღას ელოდები? - ხელები გაშალა საბამ და ეხლაღა შენიშნა იქვე ახლოს მდგარი ნია, რომელიც მშვიდად, მაგრამ ოდნავ შესაჩნევი მოწყენით აკვირდებოდა ლუკასა და ქერას შორის გამართულ თბილ სცენას
- გამარჯობა - მსუბუქი ღიმილით მიესალმა ნია საბას, რომელსაც ვაკის განყოფილებაში შეხვდა რამდენჯერმე
საბამ უხმოდ დაუქნია თავი
- ამას რაღა უნდა აქ? - გადაულაპარაკა ლუკას
- ორი წუთი დამელოდეთ - უპასუხოდ დატოვა აბაშიძემ მეგობრის პასუხი და ნიასკენ წავიდა
სიგარეტის კოლოფიდან ერთი ღერი ამოაძვრინა, აუჩქარებლად მოუკიდა და ფილტვები უხვად შეივსიო მომწამვლავი აირით. ნია , რომელიც ხვდებოდა რომ მამაკაცს კიდევ ჰქონდა მისთვის რაღაც სათქმელი, უსიტყვოდ აკვირდებოდა მანქანაზე ზურგით მიყრდნობილ აბაშიძეს, რომელიც მშვიდად ეწეოდა სიგარეტს და არაფრისმთქმელი მზერით გაჰყურებდა ჰორიზონტს. კაცმა აუჩქარებლად ჩაამთავრა ღერი სიგარეტი და ნამწვი უგულოდ მოისროლა ასფალტზე. ნიას რომ მიუბრუნდა სახე ჩვეულად მშვიდი, მაგრამ ცივი და სასტიკი ჰქონდა.
- ის რაც ნახე და გამოცადე, ჩემთან გატარებული მხოლოდ ერთი დღის შედეგი იყო.. და იქნებ ამ დღემ მიგახვედროს რომ უნდა მომერიდო !... - გამოცრა ხმადაბლა- დაიმახოვრე, ეს ჩვენი ბოლო შეხვედრა იყო.. კიდევ თუ გადამეყრები..კიდევ თუ შემხვდები სადმე..მიზეზების გამოკითხვას აღარ დავიწყებ.. ყოველგვარი კითხვა-პასუხის გარეშე ჩავთვლი რომ მათიანი ხარ... და მოგკლავ... მოგკლავ, იცოდე!
- მე შენი არ მეშინია, ლუკა- მშვიდი გულწრფელობით მიუგო ნიამ
-შეგეშინდება როცა გამიცნობ!-თვითონაც ვერ მიხვდა, ისე დათქვა ლუკამ მათი მომავალი შეხვედრის პერსპექტივა, უკანმოუხედავად მოიტოვა ნია და წინა სავარძელი დაიკავა მერსედესში , რომელიც თვალის დახამხამებაში მოწყდა ადგილს.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი Mtirala

ამას რაც არ უნდა მოხდეს ბოლომდე წავიკითხავ!
გახსოვარ? :დდდდდ
შენი ძალიან ძველი მკითხველი ვარ, მაგრამ მერე რატომღაც "გადაგაგდე" :(( :დდდდ
ჯერ არ დაიწყია კითხვა, მაგრამ უკვე ვიცი,
ძალიან მაგარი რამ გამოგივა ^^ ❤
--------------------
გოგონა ლაბირინთიდან

 



№2 სტუმარი თინა

არ მეყოოო :(((

 



№3 წევრი დარინა

ისეთი ემოციებით ვკითხულობ სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ტელეში ვარ ჩამძვრალიიი, უკვე ჩემი სისუსტე გახდა ეს ორი გადარეულიიი, ძალიან ძალიან მომწონს ნია, იმ მომენტს დაველოდები თავიანფეხიანად რომ გაემბევა ნიას კლანჭებში ჩვენი ძვირფასი ლუკააა, რაც არ უნდა დიდი თავი იყოს არ მყოფნის მეეე კიდევ მინდააა, მახსოვს როგორი ემოციებით ვკითხულობდი კრიმინალებს ისევ ის ემოცია მაქვს უფრო მეტიიიც, ეს ისტორია მიყვარს და ახალ თავამდე სული დამელევააა.

 



№4 სტუმარი სტუმარი ნინია

ნუუუ აგვიანეეებ!!! იცოდეერომ ჩემი სახიით ამ ისტოორიაას კიბოსავით მოვედეე :დდ აიისე დამაინტერესა დამაინტრიგა და ბლა ბლა ბლააა ერთი სულიმაქვს ახალი თავი ვიხილო და ჰო ნიასა და ლუკიტოს შორისს ქიმია იგრძნობა! აი მერო ვამბობ ესეიგი იგრძნობა და ვსო :დ ჰოდა გელოდები !

 



№5  offline წევრი naattii

საცოდაობაა ასეთი ისტორიის თავებად კითხვა :( სრულად მინდა მთლიანად რომ ჩამძიროს და მომწყვიტოს ყველაფრიდან. თავიდან თავამდე იმხელა და ისეთი ლომკა მაქ ძლივს ვითმენ. არაჩვეულებრივად წერ და გადმოცემ. არასდროს შეწყვიტო ❤
პ.ს. დავიჯერო ამ ორი ისტორიის გარდა სხვა ისტორია არ გაქვს? სიამოვნებით წავიკითხავდი ❤

 



№6 სტუმარი სტუმარი თათუ

უფ,მაგარია.

იცი რა უნდა გკითხო?
წინა ისტორიასთან კავშირი არ აქვსო და მე კიდე ლუკა სანდრო აბაშიძის შვილი მგონია :დ იმ თავზეხელაღებულ გოგოსაც ლელა არ ერქვა? თუ ელენე? მოკლედ ავირიე:დ

 



№7  offline წევრი მარიკუნაა♥️

ძალიან მომწონს:)))))
არ ვიცი, რატომ მიზიდავს ასე კრიმინალის და დეტექტივის კითხვა, უბრალოდ ძალიან მაგრად იკითხება.

წარმატებები:))
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 



№8  offline აქტიური მკითხველი nawkas12345

მშვენიერი თავი იყო. ძალიან სასიამოვნოდ იკითხება შენი ნაწერები როგორც ყოველტვს. შემდეგ თავს მოუთბენლად ველი . არდაგვაღალატო :დდ

 



№9 სტუმარი აბლაბუდა

ვუაიმე ეს რა იყო, ვგრძნობ წინ კარგი რაღაცეები გველის

 



№10  offline წევრი nathali lifhonava

ვაუ!
შესანიშნავია
ველოდები მესამე თავს
ძალიან მომწონს????????????????
--------------------
❤❤თორნიკეს გოგო❤❤

 



№11  offline წევრი SillyGirl

საინტერესო თავი იყო ძალიან.
ველოდები ახალ თავს მოუთმენლად <3

 



№12  offline მოდერი ბელუ შეროზია

საინტერესოა ძალიან, არ გვალოდინო kissing_closed_eyes

 



№13 სტუმარი სტუმარი Lel

Vaaaauuu Dzaaan magaariaa ar daagvianoo ra rodiis dadeb???

 



№14  offline მოდერი ელ_ჯეიმსი

Mtirala
ამას რაც არ უნდა მოხდეს ბოლომდე წავიკითხავ!
გახსოვარ? :დდდდდ
შენი ძალიან ძველი მკითხველი ვარ, მაგრამ მერე რატომღაც "გადაგაგდე" :(( :დდდდ
ჯერ არ დაიწყია კითხვა, მაგრამ უკვე ვიცი,
ძალიან მაგარი რამ გამოგივა ^^ ❤

მახსოვხარ ,კი :)) <3
თინა
არ მეყოოო :(((

ვეცდები , შემდეგი თავი უფრო დიდი იყოს
დარინა
ისეთი ემოციებით ვკითხულობ სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით ტელეში ვარ ჩამძვრალიიი, უკვე ჩემი სისუსტე გახდა ეს ორი გადარეულიიი, ძალიან ძალიან მომწონს ნია, იმ მომენტს დაველოდები თავიანფეხიანად რომ გაემბევა ნიას კლანჭებში ჩვენი ძვირფასი ლუკააა, რაც არ უნდა დიდი თავი იყოს არ მყოფნის მეეე კიდევ მინდააა, მახსოვს როგორი ემოციებით ვკითხულობდი კრიმინალებს ისევ ის ემოცია მაქვს უფრო მეტიიიც, ეს ისტორია მიყვარს და ახალ თავამდე სული დამელევააა.

დიდი, დიდი მადლობა!
სტუმარი ნინია
ნუუუ აგვიანეეებ!!! იცოდეერომ ჩემი სახიით ამ ისტოორიაას კიბოსავით მოვედეე :დდ აიისე დამაინტერესა დამაინტრიგა და ბლა ბლა ბლააა ერთი სულიმაქვს ახალი თავი ვიხილო და ჰო ნიასა და ლუკიტოს შორისს ქიმია იგრძნობა! აი მერო ვამბობ ესეიგი იგრძნობა და ვსო :დ ჰოდა გელოდები !

არ ვაგვიანებ, ვმუშაობ და ვცდილობ რაც შეიძლება მალე დავდო ხოლმე :(
naattii
საცოდაობაა ასეთი ისტორიის თავებად კითხვა :( სრულად მინდა მთლიანად რომ ჩამძიროს და მომწყვიტოს ყველაფრიდან. თავიდან თავამდე იმხელა და ისეთი ლომკა მაქ ძლივს ვითმენ. არაჩვეულებრივად წერ და გადმოცემ. არასდროს შეწყვიტო ❤
პ.ს. დავიჯერო ამ ორი ისტორიის გარდა სხვა ისტორია არ გაქვს? სიამოვნებით წავიკითხავდი ❤

ძალიან დიდი მადლობა <3 გონებაში უამრავი სცენარი მიტრიალებს , მაგრამ სხვა ისტორია არ მაქვს დაწერილი ჯერ :))
სტუმარი თათუ
უფ,მაგარია.

იცი რა უნდა გკითხო?
წინა ისტორიასთან კავშირი არ აქვსო და მე კიდე ლუკა სანდრო აბაშიძის შვილი მგონია :დ იმ თავზეხელაღებულ გოგოსაც ლელა არ ერქვა? თუ ელენე? მოკლედ ავირიე:დ

მიყვარს დაკვირვებული მკითხველი :დდდ
თავიდან ეს ისტორია მართლაც მაგ სცენარის მიხედვით, მარიამის მაგივრად კი მოკლული გოგონა ელენესა და სანდროს შვილი ანასტასია უნდა ყოფილიყო.. მაგრამ, შემდეგ უკუვაგდე "ბოროტი ზრახვანი" და უდანაშაულო წყვილს თავისთვის, მშვიდად ცხოვრების საშუალება მივეცი:დდდ
ასე რომ , ეს დამოუკიდებელი ისტორიაა :))
მარიკუნაა♥️
ძალიან მომწონს:)))))
არ ვიცი, რატომ მიზიდავს ასე კრიმინალის და დეტექტივის კითხვა, უბრალოდ ძალიან მაგრად იკითხება.

წარმატებები:))

მადლობა :))
nawkas12345
მშვენიერი თავი იყო. ძალიან სასიამოვნოდ იკითხება შენი ნაწერები როგორც ყოველტვს. შემდეგ თავს მოუთბენლად ველი . არდაგვაღალატო :დდ

მადლობა და ვეცდები რაც შემეძლება მალე დავდო
აბლაბუდა
ვუაიმე ეს რა იყო, ვგრძნობ წინ კარგი რაღაცეები გველის

^-^
nathali lifhonava
ვაუ!
შესანიშნავია
ველოდები მესამე თავს
ძალიან მომწონს????????????????

SillyGirl
საინტერესო თავი იყო ძალიან.
ველოდები ახალ თავს მოუთმენლად <3

ბელუ შეროზია
საინტერესოა ძალიან, არ გვალოდინო kissing_closed_eyes

სტუმარი Lel
Vaaaauuu Dzaaan magaariaa ar daagvianoo ra rodiis dadeb???

მადლობა <3

 



№15  offline წევრი უცნაური მე

ძალიან ჩამთრევია. წინ დიდი ამბები გველოდება ვხვდები. და ერთი სული მაქვს როდის განვითადება მვლენები. გელოდები <3

 



№16 სტუმარი სტუმარი ელენე

როდიის დადეებ??

 



№17 სტუმარი ina

auuu male daade raaa

aseti dagvianeba raubedurebaa kargi ra mesmisro mushaob mara dzaan upasuxismgeblobaa da meti araferi

 



№18  offline მოდერი ელ_ჯეიმსი

უცნაური მე
ძალიან ჩამთრევია. წინ დიდი ამბები გველოდება ვხვდები. და ერთი სული მაქვს როდის განვითადება მვლენები. გელოდები <3

დიდი მადლობა!
სტუმარი ელენე
როდიის დადეებ??

ina
auuu male daade raaa

aseti dagvianeba raubedurebaa kargi ra mesmisro mushaob mara dzaan upasuxismgeblobaa da meti araferi

ხვალ იქნება თუ მოვახერხე..
თუ ვერა, ზეგ დავდებ ყოველგვარი მიზეზ-გარეშე !:((

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent