შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი X თავი (ნაწილი II)


22-09-2018, 23:54
ავტორი ელ_ჯეიმსი
ნანახია 4 481

როგორ შემიყვარდა კრიმინალი X თავი (ნაწილი II)

- შენ ისევ შენსას უბერავ , ხო?! - ავად შეუღრინა აბაშიძემ თიკას
- მისმინე.. - ტონი შეერყა ქალს.
-მოიცადე! - გამოცრა მამაკაცმა და ჰაერი ღრმად შეისუნთქა სიბრაზე ოდნავ მაინც რომ დაეოკებინა- ჯერ მე გეტყვი, რომ საერთოდ არ ვარ შენთან თამაშის ხასიათზე... ეს იმისთვის რომ მერე არ მითხრა არ გაგიფრთხილებივარო! ეხლა კარგად დაფიქრდი და შემდეგ ისე მითხარი რაზე მირეკავ! გისმენ, დაიწყე..
- ტელეფონში ვერ გეტყვი ლუკა.. - ერთიანად შეცვლილი ხმით უპასუხა თიკამ რამდენიმე წამიანი ყოყმანის შემდეგ - მისამართ გეტყვი და აქ მოდი..
- მიკარნახე! - მოუჭრა აბაშიძემ და როცა ქალმა მისი ბრძანება შეასრულა, ტელეფონი გათიშა , საჭე მკვეთრად მოატრიალა და მარჯვენა სანაპიროსაკენ აიღო გეზი.

***


კლუბი " ატმოსფერო" დედაქალაქის პრესტიჟული დაწესებულებების რიცხვებში შედიოდა, გახსნის დღიდან საკმაოდ რესპექტაბელური სახელი ჰქონდა და თბილისის სხვა კლუბებისაგან განსხვავებით იქ ვერსად ნახავდით ნარკოტიკებს და მეძავებს. სწორედ ამის დამსახურება იყო ისიც რომ დედაქალაქის თბილისის შეძლებული ოჯახების.. ასე ვთქვათ ელიტის წარმომადგენლები , პირველ რიგში ,ამ კლუბს ირჩევდნენ გასართობ ადგილად. სწორედ მისი მისამართი უკარნახა თიკამ აბაშიძეს. "ატმოსფერო" ლუკამ ქალის ზარიდან ხუთი წუთის გასვლის შემდეგვე შენიშნა გზიდან . მოწყვეტით დაამუხრუჭა მანქანა და იქიდან გადმოსული სწრაფი ნაბიჯით წავიდა განმარტოებით მდგარი შენობისაკენ, რომლის წინაც ცივი წვიმიანი ღამის მიუხედავად, მაინც მრავლად ირეოდნენ უკვე კარგად შეზარხოშებული ახალგაზრდები და ხმამაღალი სიცილ- ხარხარით აყრუებდნენ არემარეს. ლუკამ შორიდანვე დალანდა თეთრ მაისურსა და ჯინსის შორტებში გამოწყობილი თიკა, რომელიც თეთრი ჰიუნდაის ძარაზე შემოსკუპებულიყო და მამაკაცისაკენ მზერა მიპყრობილი მშვიდად აბოლებდა თხელ თითებში მოქცეულ სიგარეტს.
- გისმენ, რა გაქვს სათქმელი- პირდაპირ საქმეზე გადავიდა აბაშიძე . პარალელურად ჰაერი ღღმად შეისუნთქა და ყველანაირად ეცადა მთელ არსებაში მოწოლილი სიბრაზე, ყოველ წამს უფრო ძლიერად რომ უტევდა დაემორჩილებინა მაგრამ იგრძნო რომ არაფერი გამოუვიდა. ყელზე ავისმომასწავებლად გამოებერა ძარღვები და საფეთქელთან ლურჯი კაპილარიც აუთამაშდა.
- ოჰოო... ვიღაცა ძალიან გაბრაზებულია.. - მისი რეაქცია შეუმჩნეველი არ დარჩენია ქალს
- ეგრეა..ამიტომ , გირჩევნია მოკლედ და კონკრეტულად მითხრა რა გინდა და მერე მივდივარ!. - თვალი თვალში ცივად გაუყარა ქალს, რომელმაც სიგარეტის ნამწვი შორს მოისროლა , ძრავიდან ჩამოხტა და წინ აესვეტა მამაკაცს
- მომენატრე - გაუღიმა ფართოდ, თუმცა ღიმილი მალევე გაუქრა და სახე ტკივილმა დაუმანჭა , აბაშიძის ძლიერი ხელები რომ ჩააფრინდნენ მხრებში.
-ამის დედაც თიკა, ამის დედაც!
- ლუკა.. - ამოილაპარაკა მისი რეაქციით შეცბუნებულმა ქალმა
- შენ ხო არ უბერავ, გოგო?!- სახეში ჩასძახა გაცოფებულმა მამაკაცმა - შენთან თამაშის ხასიათზე არა ვარ- მეთქი გითხარი ხო ეს დედამოტ*ნული ?! მაინც რატომ მაღიზიანებ?!
-გამიშვი, მტკივა.. - სახედამანჭულმა ქალმა მუდარით მიაპყრო თვალები მისკენ მილიმეტრებში დაშორებულ კაცის სახეს
- ფეხებზე მ*იდია..სათქმელი მითხარი, დროზე!
- იქ.. - ხელი კლუბის შენობისკენ გაიშვირა თიკამ - ერთი ისეთი ადამიანია, რომელთანაც ლაპარაკი დარწმუნებული ვარ რომ ძალიან დაგაინტერესებს.
აბაშიძემ ერთხანს უხმოდ უყურა მისგან ქალს. ბოლოს ცივად შეუშვა ხელი, განზე გადგა და დასამშვიდებლად სიგარეტს გაუკიდა. აუჩქარებლად მოქაჩა, შემდეგ კი ისევ ქალს მიუბრუნდა , რომლისთვისაც პირვანდელ ელდას გადაევლო და ეხლა ძველებური თავდაჯერებით შეჰყურებდა მამაკაცს .- ვინ არის ?
- ლაშა ნოზაძე.. - მხრების აჩეჩვით მიუგო თიკამ
- კონკრეტულად ილაპარაკე თიკა, კონკრეტულად ამის დედაც- სახე მოეღრუბლა მამაკაცს- ვინ ჩემი ყ*ეა ლაშა ნოზაძე?
- ილია ახობაძის ერთ- ერთი ყოფილი ჩიტუნაა.. მართალია მთლად მისი მარჯვენა ხელი ვერა მაგრამ.. მასთან მაინც საკმაოდ დაახლოებული ფიგურა იყო.. შესაბამისად, არ არის გამორიცხული შენი დის მკვლელობაზეც შეიძლება იცოდეს რამე.. - მიუგო ქალმა და კმაყოფილებით გაიღიმა ,როცა მამაკაცის დაინტერესება შენიშნა .
აბაშიძეს ბევრი აღარ უყოყმანია. სიგარეტის ნამწვი სველ ასფალტზე მოისროლა და სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა კლუბის შესასვლელისაკენ. თავი არ შეუწუხებია უკან ადევნებული თიკასთვის რამის სათქმელად , რადგან კარგად იცოდა რომ აზრი არ ჰქონდა, და ისე შეაბიჯა გამაყრუებელი მუსიკით მოცულ შენობაში.

***


- ორი საათია იქ ზის და შეუჩერებლად სვამს.. ნორმალური ადამიანი დიდი ხნის წინ გაითიშებოდა ამ პირობებში, მაგრამ ამას სიმთვრალის არაფერი ეტყობა.. ხარივითაა - ცისფერი ნეონის შუქით განათებულ ხალხით სავსე ბართან ზურგით მჯდარ მაღალ, ბრგე და საკმაოზე მეტად სიმპათიურ მამაკაცზე მიუთითა თიკამ ლუკას. თვითონ კედელთან განმარტოებით მდგარ ,, თითქმის მთლიანად სიბნელეში ჩაძირულ მაგიდასთან დაეკავებინათ ადგილი და იქიდან აკვირდებოდნენ ხელის გულივით გადაშლილ კლუბის სიტუაციას. "ატმოსფეროს " რესპექტაბელური იმიჯი მხოლოდ საფარი რომ არ იყო , ამაში აბაშიძე კლუბში შესვლისთანავე დარწმუნდა . გარდა ძვირფასი და უთანამედროვესი ინტერიერისა, იგი იმითაც განსხვავდებოდა დედაქალაქის სხვა კლუბებისაგან, რომ არსად ჩანდნენ ნარკოტიკებით გაბრუებული ადამიანები და მსუბუქი ყოფაქცევის წარმომადგენლები. შენობა სავსე იყო ხალხით, ღრმად დეკოლტირებულ მოკლე კაბებსა თუ შორტებში გამოწყობილ მდედრობითი სქესის სექსუალურ წარმომადგენლებს მთელი საცეკვაო მოედანი დაეკავებინათ და თავიანთ პარტნიორებთან ერთად დაუღალავი მოძრაობით აყოლებდნენ მოქნილ სხეულებს ელექტრონული მუსიკის რიტმს. ლუკას მთელი ყურადღება ლაშა ნოზაძისაკენ იყო მიპყრობილი რომელიც მართლაც რომ შესაშური გამძლეობით გამოირჩეოდა, რადგან ერთმანეთის მოყოლებით, შეუჩერებლად ცლიდა ვისკით სავსე ჭიქებს , მაგრამ ბახუსის უხილავი ხელი ჯერ ახლოსაც კი ვერ მისწვდენოდა მას.
- ერთი მკვლელობა და პლუს ქალზე ძალადობის ორი ბრალდება.. ჩამოყალიბებული ნადირია.. - სახე ზიზღით დამანჭა თიკამ და მზერა მისგან აბაშიძეზე გადაიტანა - რას უპირებ? - გადასძახა ყვირილით , რადგან ხმის გამაძლიერებლებიდან მოდენილი არანორმალურად მაღალი მუსიკა შეუძლებელს ხდიდა საუბრის გარჩევას.
ლუკამ უპასუხოდ დატოვა მისი კითხვა და ნოზაძეზე უხმო დაკვირვება განაგრძო, რომელმაც ორ მოსმაში გამოცალა კიდევ ერთი ჭიქა ვისკი, შემდეგ კი ბარი მიატოვა და დინჯად გაემართა მისგან ათიოდე მეტრით დაშორებული მაგიდასაკენ, რომელსაც ასე 21-22 წლის ასაკის სამი გოგონა მისხდომოდა. მათკენ მეტისმეტად შარმიანი ღიმილის თანხლებით დაიხარა და რაღაც უთხრა . გოგონები ხმამაღალი სიცილით შეეგებნენ მის ნათქვამს და სიმპათიური მამაკაცით აშკარად მოხიბლულებმა ხალისით მიიღეს კიდეც თავიანთ კომპანიაში. ხუთი წუთის შემდეგ კი მამაკაცს ჯგუფიდან ორი გოგონა უკვე თავიდან ფეხებამდე ჰყავდა გაბმული , მაგრამ არც ერთი მათგანის მიმართ ნოზაძე მაინცდამაინც გულწრფელ ინტერესს არ ამჟღავნებდა. მისი ყურადღება უფრო მეტად მის გვერდით მჯდარ შავ, წვრილბრეტელიან კაბაში გამოწყობილ გოგონას მიეპყრო, რომელსაც გაზაფხულის მზიან დღესავით უმანკო ცისფერი თვალები და მუქი , თითქმის შავში გადასული წაბლისფერი თმა ჰქონდა. თავისი მეგობრებისაგან განსხვავებით ჩუმად იჯდა და არც მათ საერთო მხიარულებას იზიარებდა. მამაკაცის მისკენ მომართულ ყოველ სიტყვასა თუ სხვა ქმედებაზე უსიამოვნოდ იშმუშნებოდა და ერთიანად იძაბებოდა. ამ ყველაფერს შუბლშეკრული ლუკა უხმოდ აკვირდებოდა თავისი მაგიდიდან და შორი მანძილის მიუხედავად, არც გოგოს რეაქციები რჩებოდა შეუმჩნეველი და არც ნოზაძის ის ავხორცი მზერა, ერთიანად რომ ბურღავდა გვერდით მჯდარ ბეღურასავით მობუზულ გოგონას. შემდეგ ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა. ქალი მაგიდიდან წამოდგა, მეგობარს რაღაც გადაულაპარაკა და კლუბის ბოლოში მდებარე დერეფნისაკენ დაიძრა , სადაც სავარაუდოდ საპირფარეშოები მდებარეობდა. მამაკაცმა უცვლელი ბოროტებანარევი ავხორცი მზერა გააყოლა მას და ნახევარი წუთიც არ იყო გასული, რომ თვითონაც მიატოვა მაგიდა და სწრაფი ნაბიჯით დაიძრა იმ მიმართულებით , სადაც გოგონა გაუჩინარდა.
- შენი დედას შევე*ი!- გველნაკბენივით წამოიჭრა ფეხზე ლუკა , რომელმაც მომენტალურად გაიაზრა რაც ხდებოდა. სწრაფად გაარღვია ბრბო , ზღვა ხალხი რომ ქმნიდა და იმ მიმართულებით დაიძრა, სადაც ქალი და ნოზაძე გაუჩინარდნენ. ის იყო კლუბის ბოლოს მიაღწია, საუბარში გართულმა წყვილმა რომ გადაუღობა დერეფანში შესასვლელი გზა.
- გადააჯვით, დროზე!- ხელი უბიძგა აბაშიძემ ბიჭს და ეცადა გზა გაენთავისუფლებინა , მაგრამ ამ უკანასკნელმა მიმართვა იუკადრისა და თვალების ქაჩვით წინ გადაეღობა ისევ - რა თქვი , ბიჭოო ?
იმწამსვე კი პასუხად სახეში ძლიერი მუშტი მიიღო აბაშიძისგან და ინერციით უკან გადავარდნილი კედელს შეასკდა.
- შენ ხო არ უბერავ?!- აკივლდა მისი თანმხლები გოგონა , მაგრამ ლუკას მათთვის ყურადღება აღარ მიუქცევია.. თითქმის სირბილით შევარდა ნახევრად ბნელ დერეფანში და იარაღი სხარტად ამოაძრო ბუდიდან. იმ წამსვე მის სმენას ქალების საპირფარეშოდან გამოსული ქალის განწირულო კივილი , კაცის გინება და შემდეგ ყრუ დარტყმის ხმა მისწვდა. ფეხის ძლიერი დარტყმით შეაღო კარი და ზურგიდან წამოადგა ნოზაძეს , რომელსაც თმით ჩაებღუჯა კაბაშემოხეული, ტანს ზევით შიშველი ატირებული გოგონა და მის ერთ-ერთ კაბინაში შეთრევას ცდილობდა. მამაკაცი ხმაურზე სწრაფად შემობრუნდა უკან და აბაშიძის იარაღის ლულას გადააწყდა, რომელიც პირდაპირ მისი შუბლის სიმაღლეზე იყო გასწორებული.
-ზუსტად სამ წამში ქალს უშვებ.. თუ არა ტვინის სახალხო გამოფენას მოგიწყობ - ყინულივით ცივი ხმით გამოცრა ლუკამ.
- ოჰოო...ამას შეხედეთ ვინ გვესტუმრა?! - ამაზრზენად გადაიხარხარა ნოზაძემ , ქალს უხეშად უბიძგა ხელი და იატაკზე დააგდო. შემდეგ კი ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა. ნოზაძემ ელვის უსწრაფესად იტაცა იარაღზე ხელი და ისეთი ოსტატობით შემართა , წამით რომ დაეგვიანა აბაშიძეს, ნამდვილად მიაბარებდა უფალს სულს. მაგრამ მას ნოზაძის ელვისებური რეაქცია არ გამორჩენია და იმწამსვე იგრიალა კიდეც მისმა იარაღმა, რომლის ლულიდან გამოტყორცნილი ტყვია პირდაპირ მკერდზე შეეხეთქა ნოზაძეს და ინერციით უკან გადააგდო. ამ უკანასკნელმა დაცემის მომენტში მაინც მოასწრო სასხლეტისთვის თითის გამოკვრა, მაგრამ უსამიზნო ტყვიამ ჰაერი გაკვეთა და საშინელი ზრიალით ნაფშვენებად აქცია ხელსაბანის ზემოთ დამაგრებული სარკე ,რომელიც მომენტალურადვე პაწაწინა ნაწილაკებად დაიფშვნა და შავი მეტლახის იატაკზე ვარსკვლავებივით მიმოიფანტა. ნოზაძის ბრგე სხეული ყრუ ბრაგუნით დაეცა ძირს და იმ წამსვე მისი მკერდიდან ნაკადულივით იხეთქა სისხლმა. აბაშიძემ ფეხის კვრით შორს გააცურა ნოზაძის იარაღი, ჯერ კიდევ ხელში რომ ჩაებღუჯა მამაკაცს, შემდეგ კი მისკენ დაიხარა და საძილე არტერია მოუსინჯა საძილე არტერია, რომელიც უკვე აღარ ფეთქავდა.
- ამის დედაც.. ამის დედაც..- ტუჩებიდან ჩურჩულით მოსწყდა იმ წამს შემოსწრებულ თავზარდაცემულ თიკას და პირზე ხელი აიფარა, რომ არ ეკივლა . სასწრაფოდ გადაკეტა მის უკან კარი და გაფართოებული თვალები ბრძოლის ველად ქცეულ ოთახს მოავლო , რომლის კედლებიც წითლად შეღებილიყო, იატაკი კი მთლიანად მინის წვრილი ნამსხვრევებით იყო დაფარული . კედელთან სისხლის გუბეში უსულო მამაკაცი ეგდო, კუთხეში კი ემბრიონის პოზაში მოკუნტულიყო ტანსაცმელ შემოხეული ატირებული გოგონა და მთელი სხეულით არანორმალურად კანკალებდა.
- მკვდარია? - ხმის კანკალით იკითხა ბოლოს თიკამ
- მკვდარია - აბსოლუტური გულგრილობით მიუგო აბაშიძემ ,ნოზაძის სხეულს მოშორდა და კუთხეში მოკუნტული აცახცახებული გოგონასაკენ წავიდა . ქალი კიდევ უფრო მოიბუზა, შიშველ მკერდზე უფრო მჭიდროდ შემოიხვია მკლავები, რომელზეც ალაგ-ალაგ სისხლჩაქცევები ეტყობოდა და შიშითა და ცრემლით სავსე ცისფერი თვალები აანათა თავზე წამომდგარ კაცს. აბაშიძეს მისი რეაქცია შეუმჩნეველი არ დარჩენია და დისგანციაზე შეჩერდა ,გოგონა კიდევ უფრო რომ არ დაეფრთხო.
- მე შენ არაფერს დაგიშავებ... - ნელა ჩაიმუხლა მის წინ , ქურთუკი გაიხადა და შიშველ ტანზე მოახურა. გოგონა ჯერ მომენტალურად დაიძაბა, შემდეგ ოდნავ შესამჩნევად მოეშვა და მჭიდროდ გაეხვია კაცის ქურთუკში.
- აი, ასე.. ნუღარ გეშინია.. ყველაფერი უკან დარჩა - ალერსიანად გადაუსვა აბაშიძემ თმაზე ხელი.
-ამის დედაც.. დაგენძრა ,ლუკა.. მაგრად დაგენძრა - წინ და უკან ნერვულ სიარულს მოჰყვა თიკა .
- არავის არ დაენძრა, დაწყნარდი - მისკენ გაუხედავად ცივად მიუგო მამაკაცმა და გოგონას წამოდგომაში დაეხმარა. -სიარული შეგიძლია? მოდი, დამეყრდენი.. - მხრებზე ხელი მოხვია , როცა შენიშნა რომ ერთიანად აკანკალებული ფეხები არ ემორჩილებოდა.
- ჯანდაბა.. აქ ყველგან კამერებია და ერთი გვამი.. ადვილად ვერ გამოძვრები, ლუკა .. ამის დედაც - ნერვულ გამოსვლას აგრძელებდა თიკა
- აუ.. თიკა !!- უღრიალა წყობიდან გამოსულმა აბაშიძემ - დაწყნარდი, რა!
- მე შენზე ვღელავ... - შესამჩნევად ამღვრეული თაფლისფერი თვალები შეანათა თიკამ
- მერე?! მერე,ამის დედაც?. კიდევ რომ მგრუზავ მაგით მეხმარები, გგონია?
- კარგი , მითხარი რა გავაკეთო..- ჰაერი ხმაურით ჩაისუნთქა თიკამ
-არაფერი.. ვაბშე არ არის შენი აქ ყოფნა საჭირო... ჩაჯექი მანქანაში და წადი!- მოუჭრა მამაკაცმა
-არსად წასვლას არ ვაპირებ!.. - თავი გააქნია თიკამ და ხელი ნერვიულად გადაისვა თმაზე - ეს ყველაფერი ჩემს გამოა, ღმერთო ..
- თიკაა!!
- ოჰ, ჯანდაბა.. კარგი, მორჩა ვწყნარდები... მითხარი რით დაგეხმარო ?
ლუკამ ერთი ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი შემდეგ კი , მისი მკლავის ქვეშ მობუზულ გოგონაზე ანიშნა
- საავადმყოფოში წაიყვანე..
- კარგი.. - თავი მორჩილად დაუქნია თიკამ - კიდევ სხვა?
- სხვა არაფერი. გოგოს მიხედე. ეგ იქნება შენი დახმარება. - შედარებით მშვიდი ტონით უპასუხა ლუკამ.
- კარგი.. - თავი მორჩილად დაუქნია თიკამ და გოგონას, რომელიც მიღებული შოკისაგან ერთიანად კანკალებდა და ხმას ვერ იღებდა , მხრებზე მზრუნველად მოხვია ხელი - წამოდი, ჩემო კარგო.. ექიმმა უნდა გაგსინჯოს.. მერე კი სახლში დაბრუნდები.. ყველაფერი კარგად იქნება...
მარტოდ დარჩენილმა ლუკამ გულგრილად გადახედა იატაკზე გაშოტილ ნოზაძის სხეულს, რომელსაც ღიად დარჩენოდა თვალები და ისეთივე არაფრის მთქმელი მზერა გაეშტერებინა ჭერისათვის , როგორი ცხოვრებითაც იცხოვრა... მომენტალურად გულისრევა მოაწვა აბაშიძეს და ცხვირით ღრმად შეისუნთქა ჰაერი თავი რომ დაეოკებინა. პირსაბანს ზურგით მიეყრდნო და შარვლის ჯიბეებში სიგარეტის კოლოფი მოიძია, რომლიდანაც ერთი ღერი ამოაძვრინა , შემდეგ კი დინჯად გაუკიდა და ფილტვები უხვად შეივსო რუხი კვამლით. კარგად იცოდა რომ კლუბის კამერების მიღმა საეჭვო ქმედება არავის დარჩებოდა შეუმჩნეველი და მალე მოაკითხავდნენ. ასეც მოხდა. ნახევარი წუთიც არ იყო გასული, რომ საპირფარეშოს ზღურბლზე იარაღშემართული შავ შარვალ - კოსტუმში გამოწყობილი ახმახი დაცვა გამოჩნდა , მისი მხრის ზემოდან კი თვალებგაფართოებული იმზირებოდა კლუბის მეპატრონე, რომელიც ბრიოლინით გადაგლესილი თმითა და უგემოვნო შარვალ- კოსტუმს დამატებული სქელი ოქროს ცეპებით ამაზრზენად გამოიყურებოდა.
- აქ.. რა ჯანდაბა ხდება ?!- ნოზაძის ცხედრისთვის თვალის მოუშორებლად იკითხა მან და შემდეგ ლუკაზე გადაიტანა ცარიელი მზერა.
- რასაც ხედავ, სი*ო.. - სიგარეტის ნამწვი გულგრილად მოისროლა იატაკზე აბაშიძემ.
- რაა?!- მიმართვა იუკადრისა მამაკაცმა და თვალებაქაჩულმა გახედა ლუკას
-კაროჩე.. - ხელი გაბეზრებით აიქნია სახედამანჭულმა აბაშიძემ, რომელსაც თავის საშინელი ტკივილი და დაუოკებელი გულისრევა ერთად აწუხებდა - ყველაფერს მშვენივრად ხვდები , შე სი*ო მაგრამ მე მაინც აგიხსნი.. ამით.. - ხელი ნოზაძის გვამისაკენ გაიშვირა - შენი დასამარება იწყება.. გასკდება ეს ამბავი და პარალელურად დაგენძრევა შენ.. გაქრება შენი კლუბის უნაკლო რეპუტაცია.. ფულის ტომრებს აღარ მოუნდებათ გართობა კლუბში, სადაც მრავალჯერ ნასამართლები რეციდივისტები თავისუფლად დაბოგინობენ.. დარჩები მაყუთის გარეშე, რაც შენნაირი ნაბი*ვრებისთვის ყველაფერია.. გაწყობს შენ ეხლა ეს ყველაფერი, მითხარი?!
სახე გახევებულმა მეპატრონემ დუმილით უპასუხა.
- ბაზარი არ არის, არ გაწყობს.. - ცივად ჩაეცინა ლუკას
- რას ითხოვ ჩემგან?- სიძულვილით სავსე ხმით ამოღერღა ბოლოს კაცმა.
- ბევრს არაფერს.. - მხრები გულგრილად აიჩეჩა ლუკამ - შენ ძაღლს უთხარი რომ ეგ იარაღი მოაშოროს , ტ*აკი გაანძრიოს და ამ მძორის გატანაში დამეხმაროს... - თავით დაცვაზე მიანიშნა , რომელიც ისევ გულმოდგინედ უმიზნებდა იარაღს, შემდეგ კი დაიხარა და პირველი დასწვდა ნოზაძის უსულო სხეულს.


***

მას შემდეგ რაც ნოზაძის სხეული მტკვარს მიაბარეს , ლუკა კლუბის წინ დაბრუნდა და სახეზე გაკვირვება გამოესახა, როცა იქ ისევ დახვდა თიკას თეთრი ჰიუნდაი. თვითონ ქალი ძარაზე მიყრდნობილი ნერვიულად ეწეოდა სიგარეტს., ლუკას დანახვაზე კი ნახევრად ჩამწვარი ღერი შორს მოისროლა და ჩქარი ნაბიჯით წამოვიდა მამაკაცისაკენ.
- რა ხდება?- კითხვა შეაგება აბაშიძემ.
- საავადმყოფოში არ მომყვება .. - ამოიოხრა თიკამ და მხარს უკნიდან მის მანქანაში წინა სავარძელზე მოთავსებულ გოგონას გახედა - ისევ შოკშია და გაუჩერებლად ტირის.. - თმაზე ხელი ნერვიულად გადაისვა ქალმა
- კარგი.. მე მივხედავ, დამშვიდდი.. - ჰაერი ღრმად შეისუნთქა აბაშიძემ, მანქანის კარი გამოაღო და გვერდით მიუჯდა მობუზულ გოგონას, რომელიც წეღანდელზე უარესადაც კი გამოიყურებოდა. ცისფერი თვალები ერთიანად დაწითლებოდა , ზედა ტუჩი კი დარტყმისაგან გახეთქვოდა და შესიებოდა.
- თიკამ, მითხრა რომ საავადმყოფოში არ მიყვები - მზრუნველი მზერა შეანათა ლუკამ
- ხო.. - ძლივსგასაგონად დაიჩურჩულა გოგონამ და ობოლი ცრემლი ჩამოუგორდა სახეზე
- რატომ?- ცრემლი ფრთხილად შეწმინდა ლუკამ
- უბრალოდ არ მინდა.. არ მინდა ვინმემ გაიგოს - გული ამოუჯდა გოგონას
- ვალდებული არ ხარ ვინმეს რამე მოუყვე.. იქ უბრალოდ დაგეხმარებიან.. შენ ექიმი გჭირდება.. - შუბლი შეიკრა მამაკაცმა.
გოგონამ არაფერი უპასუხა. თვალი აარიდა , მისი ქურთუკი, მხრებზე რომ მოესხა უფრო მჭიდროდ შემოიკრა და ტირილს უმატა.
- მაშინ სახლში წაგიყვან - მუქი მზრუნველობით სავსე შავი თვალები შეანათა აბაშიძემ.
- არა.. - ამოიტირა გოგონამ.
- კარგი, მისმინე.. - ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა მამაკაცმა - მაშინ მითხარი შენ როგორ გინდა და ისე მოვიქცეთ...შენ როგორც გინდა , ისე ვიზამ გეფიცები..
- მე აქედან წასვლა მინდა... ამ წყეულ ადგილს მინდა მოვშორდე.. აღარ მინდა აქ .. გთხოვ.. - ვედრება შეერია გოგონას ჩურჩულით ნათქვამს.
- კარგი.. კარგი.. ამის დედაც.. მივდივართ.. შენ თუ გინდა საერთოდ გადავწვავ აქაურობას, ოღონდ დამშვიდდი და აღარ იტირო.. - სწრაფად გადავიდა მანქანიდან, გოგონას მხარეს კარი გააღო და მხრებზე მოხვია ხელი - მოდი, წავედით..
მორჩილად დაყვა ქალი. გაჭირვებით გადმოიტანა აკანკალებული ფეხები და აბაშიძის მანქანაში ჩაჯდა..
- რას აპირებ?- დაეკითხა ლუკას თიკა
- ეგ შენ აღარ გეხება! - მოუჭრა ლუკამ - .. და იცოდე შენთან არ დამიმთავრებია - ცივად დააყოლა გაფრთხილება, დაელოდა სანამ ქალი თავის მანქანაში ჩაჯდა და იქაურობას გაეცალა, შემდეგ თვითონაც მიუჯდა საჭეს. ძრავი ჩართო , მაქანა გზაზე გადაიყვანა და ნელი სვლით, უმისამართოდ გაუყვა ნაწვიმარ სანაპიროს . დაახლოებით ორასიოდე მეტრი უხმოდ იარეს . გარეთ უკვე შუაღამე იყო და ჰაერში შემოდგომის სუსხი გამეფებულიყო. ცივი ქარი უბერავდა და ლუკაც სიამოვნებით უშვერდა სახეს. თავი უსკდებოდა და გული ეწურებოდა. მთელი არსებით უნდოდა ეშველა გოგონასთვის , რომელიც ისევ შეუჩერებლად ტიროდა, მაგრამ წარმოდგენა არ ჰქონდა როგორ..
- ამის დედაც.. - მსუბუქად დაკრა ბოლოს საჭეს ხელი და გვერდზე სავარძელში მოკუნტულს გადახედა - მისმინე.. რა გამშვიდებს ხოლმე?
- რა?- ვერ მიუხვდა გოგონა და ცისფერი თვალები შეანათა
- როცა ძაან ცუდად ხარ.. მოწყენილი ხარ და ასე შემდეგ.. რა გამშვიდებს ხოლმე ? - გაარკვია მამაკაცმა
- საუბარი.. - ხმადაბლა მოუგო გოგონამ.
- კარგი ,მოდი ვისაუბროთ.. რა გქვია ?
- ნინა.. - ამოიტირა გოგონამ .
- ნინა.. ლამაზი სახელია - გოგონას გაუღიმა მამაკაცმა- ვინ დაგარქვა?
- დედამ..
- კარგი.. ნინა.. შენ თავზე მომიყევი.. აბა რას საქმიანობ? - საუბრის გაბმას ყველანაირი გზით ცდილობდა ლუკა, რომ გოგონა აეყოლიებინა და მისი ყურადღება როგორმე ცოტა ხნით მაინც მოეწყვიტა მომხდარიდან.
- ვსწავლობ..
- სად?
- ჯავახიშვილში.. სამართალზე..
- უყურე შენ... - გაეცინა ლუკას - ესე იგი მომავალი იურისტი ხარ
- ხო.. ჩემ ძმასავით.. - თბილმა ტალღამ გადაუარა ნინას სახეზე.
- ძმა გყავს? - დაეკითხა ლუკა
- ხო.. გიორგი მეტრეველი...პროკურორია... - მეხივით დაატყდა მისი პასუხი აბაშიძეს და ადგილზე გაყინა . პასუხი იმდენად მოულოდნელი აღმოჩნდა , რომ მომენტალურად მთელი ძალით ჩააწვა მუხრუჭის პედალს და მანქანა მოწყვეტით შეაჩერა.
- რამე მოხდა ? - შიშით სავსე ხმით იკითხა გოგონამ , რომელსაც მამაკაცის რეაქცია შეუმჩნეველი არ დარჩენია. აბაშიძემ უხმოდ გახედა მისკენ დაბნეულობით და შიშით მომზირალ გოგონას, შემდეგ კი ისევ შეაბრუნა სახე და ჰორიზონტს გახედა.. ცხვირით ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და შეეცადა ოდნავ მაინც დაეწმინდა გონება , მეტასტაზებივით სწრაფად რომ მოეცვა იმ გრძნობას, რასაც გიორგი მეტრეველის სიძულვილი ერქვა.
-ამის დედაც.. ამის დედაც.. - ჩაეცინა ბოლოს სიმწრით , სიგარეტს დასწვდა და გაუკიდა, შემდეგ კი მის მხარეს ჩაწეულ ფანჯარაში გაუშვა ბოლი.
- ლუკა.. - გოგონას გაუბედავმა ხმამ დაარღვია მანქანაში გამეფებული სიჩუმე. - მოხდა რამე?
მამაკაცმა ერთბაშად შეაბრუნა თავი და მისკენ მომზირალ უმანკო ცისფერ თვალებს გადააწყდა, რომლებიც ძლივს დაწმენდილიყო, მაგრამ ისევ აპირებდნენ ამღვრევას. მიხვდა ამას აბაშიძე და გაჭირვებით აიყვანა თავი ხელში.
- არაფერი , ნინა, არაფერი.. ყველაფერი კარგადაა. - სიგარეტის ნამწვი ფანჯრიდან მოისროლა და მანქანა დაძრა . გოგონას კი მაინც მოეღრუბლა სახე.
- ის ადამიანი.. მოკვდა ხო ? - იკითხა ისე რომ აშკარა იყო ეხლაღა იწყებდა შოკიდან გამოსვლას და რეალობის აღქმას.
- ის ჯიშმოტ*ნული ადამიანის გარდა ყველაფერი იყო ,ნინა.. ყველაფერი, მაგრამ ადამიანი ნამდვილად არა . - მშვიდად მიუგო აბაშიძემ.
- მე არ მინდოდა იქ წასვლა... - ძლივსგასაგონად დაიჩურჩულა ნინამ - არ მინდოდა.. მაგრამ მეგობრებს დავთანხმდი.. მათ დამიყოლიეს ..ჩემ ძმასაც არ უნდოდა რომ წავსულიყავი.. მე კიდევ არ დავუჯერე.. მოვატყუე... ჩემ ძმას მოვატყუე, ღმერთო.. - ნაწყვეტ - ნაწყვეტ ამოთქვამდა სიტყვებს
- არ იტირო რა.. გთხოვ, რომ უბრალოდ აღარ იტირო.. - მუდარით გამოხედა მამაკაცმა , მაგრამ გოგონა უკვე ისევ გულამოსკვნილი ტიროდა.
- ამის დედაც.. რა გავაკეთო.. - სახეზე ხელები მოისვა აბაშიძემ - ნინა..
- ბატონო.. - ამოისლუკუნა ქალმა
- ნუღარ ტირი, გთხოვ.. როგორ არ მიყვარს ქალის ცრემლები, იცი? - გაიცინა მამაკაცმა
- ხოო?
- ხო.. ერთადერთია რაზეც ვჭედავ... - გამოხედა აბაშიძემ და შუბლი შეიკრა მისი ტუჩის დანახვაზე, რომელიც ზომაზე მეტად შესიებულიყო- მისმინე, შენ ჭრილობას დამუშავება სჭირდება.. გტკივა?
-ოდნავ... - ამოიკვნესა ქალმა.
- მაგის უყურადღებოდ დატოვება არ შეიძლება.. - თვალით ტროტუარზე ჩამწკრივებულ მაღაზიებს შორის აფთიაქის ძებნა დაიწყო. მალევე იპოვა და მანქანა ავარიული მანიშნებლების თანხლებით შეაჩერა პირველ ზოლში.
- სად მიდიხარ?- დაეწია ნინას ხმა.
- ეხლავე მოვალ.. - სწრაფად გადაჭრა მანძილი აფთიაქამდე , ჭრილობის დასამუშავებლად და შემდეგ მოსაშუშებლად საჭირო ყველა მედიკამენტი შეიძინა და მანქანაში დაბრუნდა.
- აი, აქ ყველაფერია.. - სააფთიაქო პარკი გაუწოდა გოგონას - როგორც კი სახლში მიხვალ მაშინვე დაიმუშავე ჭრილობა
- კარგი.. - თავი მორჩილად დაუქნია გოგონამ და შემდეგ ცისფერი თვალები შეანათა , სადაც უსაზღვრო მადლიერება იკითხებოდა - ლუკა..
- რა, ნინა?
- მადლობა... ყველაფრისთვის.. ყველაფრისთვის რაც ჩემთვის გააკეთე - დაიჩურჩულა გოგონამ და ცისფერი თვალები ისევ აემღვრა.
- ნინა..
- გისმენ..
- ეხლა მე შენ სახლში უნდა დაგაბრუნო..
- კარგი - მცირე ყოყმანის დათანხმდა გოგონა - ოღონდ მამაჩემთან არა..
- რატომ?- დაეკითხა მამაკაცი , რომელსაც მის თვალებში ჩამდგარი შიში შეუმჩნეველი არ დარჩენია.
- ის სხვანაირი კაცია .. და ყველაფერს სხვანაირად გაიგებს.. - თვალი აარიდა გოგონამ
- რას გაიგებს სხვანაირად?- ჩაეძია შუბლშეკრული აბაშიძე
- იტყვის რომ.. იტყვის რომ ყველაფერში მე ვარ დამნაშავე - ამოიტირა გოგონამ და თვალი აარიდა მამაკაცს.
- ეგ ხო არ უბერავს?!- ბრაზისაგან თავი ვერ შეიკავა აბაშიძემ - რას ნიშნავს შენ ხარ დამნაშავე?
- სხვანაირი კაცია ლუკა.. გთხოვ , აღარაფერი მკითხო - მუდარით შეხედა მამაკაცს, რომელმაც გულში ცხრასართულიანი გინება გაუგზავნა გოგონას მამას , თქმით კი აღარაფერი უთქვამს. ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და ჰორიზონტს გახედა.
- კარგი.. მაშინ სად დარჩები?
- ჩემი ძმის სახლში.. ორი კვირით პარიზშია წასული და ბინის გასაღები მე დამიტოვა...
- კარგი... - მანქანის ძრავი ჩართო ლუკამ და ნუცუბიძისაკენ გადაუხვია. დედაქალაქში უკვე შუაღამე იყო და კანტიკუნტადღა მოძრაობდნენ მანქანები გზებზე . თავი ნელა მოაბრუნა მამაკაცმა და სავარძელში მოკუნტულ გოგონას გადმოხედა, რომელსაც მილიონი ემოციისაგან გადაღლილს სწრაფად ჩასძინებოდა.ბოლომდე ჩააწვა პედალს, სწრაფად გააქროლა მანქანა და აღარც შუქნიშნებზე შეჩერებით შეუწუხებია დიდად თავი.. ათ წუთში დაფარა გოგონას მიერ ნაკარნახებ მისამართამდე მანძილი და ნუცუბიძის პლატოზე ერთ- ერთი თექვსმეტ სართულიანი კორპუსის წინ შეაჩერა თავისი ჯიპი.
- ნინა.. - ფრთხილად შეეხო მძინარე გოგონას ლოყაზე, რომელიც გველნაკბენივით შეკრთა. სწრაფად გასწორდა სავარძელში და შიშით სავსე თვალები მიაპყრო მამაკაცს.
-დამშვიდდი...მე ვარ .. ნინა..
- გისმენ - ცისფერი თვალები შენათა ქალმა.
- რაღაც რომ გთხოვო, შემისრულებ.? -
- ყველაფერს.. - ხმადაბლა, მაგრამ მტკიცედ უპასუხა გოგონამ.
- მე მხოლოდ ერთ რამეს გთხოვ.. - ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა მამაკაცმა და გოგონას სევდიანად გაუღიმა - ძმას დაუჯერე ხოლმე, კარგი?- გაბზარულმა ნოტებმა გაიჟღერეს მის ხმაში.
- კარგი..
- დამპირდი!
- გპირდები!
- და კიდევ.. დაივიწყე ყველაფერი რაც დღეს მოხდა. დაივიწყე და მეც დამივიწყე.
ქალმა ერთხანს უსიტყვოდ უყურა თვალებში, ბოლოს კი ძლივს გასაგონად დაიჩურჩულა :
- არ შემიძლია...
- ნინა..
- მე შენ არასოდეს დამავიწყდები .. შენ ჩემი სიცოცხლე გადაარჩინე.. - კარს დასწვდა და სანამ კაცი, რამეს მოიაზრებდა, სადარბაზოში გაუჩინარდა სწრაფი ნაბიჯით. აბაშიძემ ერთი ღრმად შეისუნთქა ჰაერი, შემდეგ კი მანქანა დაძრა და ნელა მოატრიალა.


****

ღამის ხუთი საათი იყო , ნუცუბიძე- ვაშლიჯვრის დამაკავშირებელ გზაზე რომ შეაყენა მანქანა. იქიდან გადმოსული ძარას მოეყრდნო მთელი ტანით ,სიგარეტს გაუკიდა და ჰორიზონტს გახედა , სადაც მთელი ქალაქი ხელის გულივით მოჩანდა. უკვე შუაღამე იყო , მაგრამ დედაქალაქს მაინც არ ეძინა ბოლომდე. შორიდან ღამის სიჩუმეში მკაფიოდ აღწევდა მანქანების ხმაური და სიბნელეში ვარსკვლავებივით ციმციმებდნენ ქალაქის სინათლეები. ის იყო სიგარეტის მოწევა ჩაამთავრა, რომ მის უკან საბურავების წივილით შედგა აბაშიძის ჯიპი. ნამწვი მოისროლა და ჩქარი ნაბიჯით წავიდა იმ წამს გადმოსული მამაკაცისაკენ, რომელიც ნამდვილად არ ჩანდა კეთილგანწყობილი და გაცოფების უკლებლივ ყველა ნიშანი ეტყობოდა სახეზე.
- ლუკა..
- ჩვენს შორის.. არავითარი მეგობრობა აღარ გამოვა ! - ავად გამოცრა მის წინ შემდგარმა მამაკაცმა
- ლუკა, მისმინე.. - სატირლად მოებრიცა ტუჩები ქალს
- რა გისმინო, რა?!.. - იფეთქა მამაკაცმა - ტ*აკი დააყენე -მეთქი გითხარი! გაგაფრთხილე , ხოო ეს დედამოტყნული?.. შენ კიდევ რა გააკეთე? ერთ ყურში შეუშვი და მეორედან გამოუშვი.. ძაან ჩვეულებრივად დაიკიდე.. მე კიდევ ვერასოდეს ვიმეგობრებ ადამიანთან რომელიც ჩემს ნათქვამს ფეხებზე იკიდებს!
- გთხოვ.. არ მინდა შენი დაკარგვა.. - ცრემლები ჩამოუგორდა ქალს ამღვრეული თვალებიდან.
-ყ**ზე მ**დია , თიკა!.. უბრალოდ და მარტივად ყ**ზე მ'*დია.. - ხელები ფართოდ გაშალა მამაკაცმ დ უკან გადგა
- მაპატიე.. - დაიჩურჩულა ქალმა .
აბაშიძემ არაფერი უპასუხა . მხოლოდ უსიტყვო იმედგაცრუებით შეჰყურებდა რამდენიმე წამით, შემდეგ მანქანაში ჩაჯდა , დაელოდა სანამ ქალმაც იგივე არ მოიმოქმედა და როცა ის მოეფარა თვალს , მხოლოდ მაშინ დაძრა მანქანა და სწრაფად მოწყდა ადგილს. ვაჟა - ფშაველას გამზირზე ჩაუხვია და შუქნიშნის წითე ნიშანზე შეაჩერა მანქანა. თავი ისე უსკდებოდა ,რომ ცხადად გრძნობდა ადუღებული ტვინი როგორ ლამობდა თავის ქალიდან გადმოსვლას. ღამის ხუთი საათი იყო და უზარმაზარ გამზირზე მარტო იდგა შუქნიშანთან...მანამ სანამ ფანჯრებჩაწეული შავი ბეემვეს ჯიპი არ ამოუდგა გვერდით, რომლის სალონიდანაც ზომაზე ბევრად მეტად აწეული მუსიკის ხმა იღვრებოდა და ისედაც გასკდომის პირას მყოფ თავში შემაწუხებლად უკაკუნებდა აბაშიძეს. ბეემვეს სალონში ალუდა ქეთელაური მღეროდა ქალის უმანკო თვალებზე და მის მონატრებაზე.. უმანკო თვალებმა ნია გაახსენა და უარესად მოეშალა ისედაც პიკს გადაცდენილი ნერვები. გაცოფებულმა გახედა ბეემვეს მძღოლს, რომელმაც იმ მომენტში ალბათ ღმერთმა გადმოხედა , შუქნიშნის მწვანე ნიშანი მოუვლინა მხსნელად და მანაც მაშინვე დაძრა მანქანა. უზარმაზარ გამზირზე მარტოდ დარჩენილმა აბაშიძემ კი ცოტა ხანს შეიცადა.. შემდეგ ჰაერის ღრმად შესუნთქვით დაიოკა ბრაზი ,მანქანა დაძრა და სახლისაკენ აიღო გეზი.


***
ნიამ ჭავჭავაძის გამზირზე , ერთ- ერთი საცხოვრებელი კორპუსის ეზოში შეაყენა მანქანა და იქიდან გადმოსული ჩქარი ნაბიჯით დაიძრა სადარბაზოსაკენ. ლიფტი არ გამოუყენებია, ფეხით სწრაფად აუყვა კიბეებს მესამე სართულამდე და მუხის მასიური კარის წინ ასვეტილმა მოზომილი მოძრაობით დააკაკუნა . რამდენიმე წამის შემდეგ კარის იქით სუსტი ფაჩუნი და პატარა გოგონას ტიკტიკი გაისმა , რამაც თბილი ტალღა ჩაუღვარა გულში სანიკიძეს და სახეზე მაშინვე მოგვარა ღიმილი. საკეტმა გაიტკაცუნა და ზღურბლზე საშუალო სიმაღლის , ქერა და ცისფერთვალება ქალი გამოჩნდა დაახლოებით ერთი წლის გოგონათი ხელში, რომელიც საოცრად ჰგავდა დედამისს.
პატარამ მაშინვე იცნო სტუმარი და უხმოდ გაუცინა ქვედა ღრძილზე ამოწვერილი ორად ორი მინიატურული კბილის თანხლებით.
დედამისი კი სტუმრის შემოპატიჟებას მაინცდამაინც არ ჩქარობდა. ერთხანს უხმო დისტანციით შეჰყურებდა ნიას, ბოლოს კი წარბების მსუბუქი აზიდვით დაეკითხა
- ოჰო.. გაგახსენდა ჩემი მისამართი?
- მეც ძალიან მომენატრე , ელ.. - თბილად გაუცინა გოგონამ მეგობარს და თავისუფალ ხელში მისი საყვარელი შოკოლადი მიაჩეჩა , თვითონ კი პატარას გამოსართმევად გაიწია
- როგორ არის ჩემი ბარტყი?.. ბავშვმაც სიხარულით გაიშვირა ქალისაკენ პაწაწინა ხელები და მის მკლავებში ჩაკრული გაინაბა.
- როცა უნდა ჭამს, როცა უნდა მაშინ ძინავს და სიარულის სწავლაზე პროტესტს აცხადებს.. მოკლედ მშვენივრადაა , რა უჭირს.. ეს მე ვიკითხო.. - მოღლილი ხმით ჩაილაპარაკა ქალმა - მაგრამ ჯანდაბას ჩემი თავი! რახანც შენ გამოჩნდი აღარაფერს დავეძებ .. - დაამატა სიცილით და პატარა გამოართვა , რომელმაც თითქოს იგრძნო მასზე რომ იყო საუბარი , მომენტალურად მოეღრუბლა სახე და ტირილი მორთო..
- ჩემ ბარტყს ეძინება.. - სიცილით დაუკოცნა ელენემ ბავშვს ლოყები და საძინებლისაკენ აიღო გეზი..
- აბა, როგორ ხარ? - მეგობარს ყურადღებით დააკვირდა ,როცა ბავშვი დააძინა და საძინებელში განმარტოვდა ნიასთან ერთად
- არამიშავს.. - მხრები აიჩეჩა სანიკიძემ და თვალი აარიდა მეგობარს.
- ნია...
- გისმენ..
- გულწრფელობა თუ შეიძლება!.. - წარბებაზიდულმა გახედა ელენემ მეგობარს , რომელმაც ერთი ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და პარალელურად სახეზე ძლიერად მოისვა ხელები.. მომენტალურად გაქრა მისი უდარდელობის ნიღაბიც და წინ მჯდომ მეგობარს თვალი გაუსწორა.
- არ მძინავს.. ვერ ვფიქრობ.. ვერ ვჭამ.. ვერ ვსუნთქავ.. ერთი სიტყვით, სრული კრახი მაქვს.. - სიმწრით გაეცინა ნიას.
- და რას აკეთებ რომ სიტუაცია გამოასწორო?- წარბებაზიდული დაეკითხა ელენე მეგობარს, რომელმაც თვალი აარიდა და ტუჩებმობრეცილი თავის ხელებს დააშტერდა .
- კაიი.. ჩაგიტარებ ეხლა მე შენ ერთ კარგ ფსიქოლოგიურ სეანსს. - ხელი ხელს შემოკრა ელენემ.
- ეხლა არა, რა.. - მუდარით გამოხედა ნიამ და მოწყვეტით დაეხეთქა საწოლზე
- ნწ.. ზუსტადაც რომ ეხლაა მაგის დრო.. თორემ გიყურებ და შენ არაფრის მომფიქრებელი არა ხარ.. იქნები ეგრე და დარჩები კიდეც მაგ პოზაში გაყინული.. - წარბები შეკრა ელენემ , შემდეგ ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და მეგობარს შეცვლილი სახით დააკვირდა - გიყურებ და ვერ გცნობ , ნი.. ეს შენ არ ხარ.. მშიშარა გოგო.. ხო , თავიდან გაბედულად შეუტიე, შენ პოზიციებს იცავდი.. მერე უცებ ადექი და გაიქეცი.. რატომ ,ნია?
სანიკიძემ ერთხანს უხმოდ უყურა მეგობარს. პაუზის შემდეგ კი ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და თვალები დახუჭა.
- მეშინია.. - დაიჩურჩულა ძლივსგასაგონად
- რისი?
- იმის რასაც ვგრძნობ.. ეს გრძნობა ყველაფერია, გესმის? ვერ ვერევი.. ჩემს თავს ვერ ვმართავ და მე ეს ძალიან, ძალიან მაშინებს.. ვგრძნობ, რომ მის გამო ყველაფერზე შემიძლია უარის თქმა..
- და , რა გიშლის ხელს? - მხრები აიჩეჩა ელენემ
- ასე არ შეიძლება, ელ.. ეს არასწორია.. - ფეხზე წამოიჭრა ნია და ოთახში წინ და უკან სიარულს მოყვა - ეს ძალიან არასწორია, გესმის? ადგე და ყველაფერს ზურგი აქციო რაღაც გაურკვეველი სიგიჟის გამო!
- კარგი.. აბა ,რას აპირებ? - დაეკითხა ელენე მეგობარს
- დავივიწყებ.. და ძველებურად გავაგრძელებ ცხოვრებას.. - საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა ხელებში თავჩარგული სანიკიძე.
- ძველებურად აღარაფერი იქნება ,ნი.. შენც ხომ იცი, არა? - სევდიანად გაუღიმა ელენემ
- დრო გაივლის და იქნება.. დრო მიშველისს
- აი, ეგ არ დაიჯერო, რა!.. - სახე მოეეღრუბლა ელენეს -დრო არაფერსაც არ კურნავს , ნია.. ტკივილგამაყუჩებელივით მოქმედებს, კი.. ტკივილი გაივლის თანდათან , მაგრამ ადგილს ერთი ამოუვსები სიცარიელე დაიკავებს და ეგ გაცილებით უარესია, დამიჯერე!
ნია ერთხანს უხმოდ იჯდა ხელებში თავჩარგული, ბოლოს ღრმად ამოისუნთქა , ისევ მოწყვეტით დაეხეთქა საწოლზე და ჭერს მიაპყრო თვალები.
- ვაბშე, რატომ გინდა რომ ეგ კაცი შეიცვალოს, მითხარი?! შენ ხო ისეთი შეგიყვარდა როგორიც არის.. თავისი სიგიჟეებით და ფეთქებადი ხასიათით..
- ის სულ სხვაა, ელ ... ცა და დედამიწასავით განვსხვავდებით ერთმანეთისაგან.. საერთოდ არცერთ პრინციპს არ ემორჩილება იმათგან, რომლებსაც მე ვაფასებ ცხოვრებაში..
- ოოო.. - თვალები აატრიალა ელენემ - მაგ პრინციპების მატარებელი კი გყავს გიორგი მეტრეველი.. ჰოდა, ადექი და გაყევი! დაისვენებ შენც და დაასვენებ იმ უბედურსაც, ამდენი ხანია რომ გიჟდება შენზე !
- გიორგისთვის მხოლოდ კარგი მეგობარი ვარ - მაშინვე უარყო ნიამ
- ღნერთო შენ გაუნათე ამას გონება !- თვალები ზევით აღაპყრო ხელებგაშლილმა ელენემ - ხო, გიორგი ისე გიყურებს მეგობარივით, როგორც მე - სანდრო დასავით!
ნიამ ერთხანს უხმოდ უყურა მეგობარს, ბოლოს კი პირველად ორი კვირის განმავლობაში, გულიანად გაეცინა.. მაგრამ მალევე მოეღრუბლა სახე..- სიგიჟემდე მენატრება , ელ..
- ვიცი, ჩემო პატარავ, ვიცი.. - თმაზე ალერსიანად ჩამოუსვა ელენემ ხელი - მაგრამ, ეს შენი ცხოვრებაა ნი.. მთლიანად შენი ფანტაზია.. აქ არ არის საზღვრები, ნუ ეძებ მათ.. ხელოვნურად ნუ ქმნი.. გააკეთე ის რაც გსურს.. გაბედული იყავი.. არ შეგეშინდეს.. ძლიერი იყავი! და თუ მაინც შეგეშინდება.. მე ყოველთვის აქ ვარ, შენს გვერდით!.



***

- კიდევ დიდხანს უნდა ვიაროთ ასე სამგლოვიარო პროცესიასავით ?- უკანა სავარძლიდან გასძახა დემეტრაძემ მეგობრებს იმით გაღიზიანებულმა რომ უკვე ათი წუთი იყო ორივე დუმდა, პასუხად კი მხოლოდ საბას მიერ ნაჩვენები შუა თითის კომბინაცია მიიღო.
დედაქალაქში საღამოს შვიდი საათი იყო და ვაჟა - ფშაველას გამზირზე იდგნენ უზარმაზარ საცობში, რომლის წყალობითაც მართლაც სამგლოვიარო პროცესიის მონაწილეებივით ნელა მიიზლაზნებოდნენ მანქანები.
- ეს.. - საჭესთან მჯდარ აბაშიძისკენ გაიშვირა ხელი გიორგიმ - ღმერთის საჩუქარი აქამდეც არ ყოფილა, მაგრამ რაც იმ გოგოს დაშორდა პასტაიანად სახე ამჟავებული დადის.. კაროჩე რაა - თვალები აატრიალა გაბეზრებულმა და რაღაც ქაღალდები მოიმარჯვა - ნია.. ნია.. ნია.. მოკლედ ნია სანიკიძე.. 23 წლის ... დაიბადა გურიაში, ფილოსოფოსის და დიასახლისის ოჯახში.. დედა იურისტების მდიდარი ოჯახიდან იყო და ჯიბე გაფხეკილი ფილოსოფოსი სიძედ არავის ეპიტნავებოდა. მაგრამ ქალმა ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა, დაიკიდა მამის და ძმის წინაღმდეგობა, დაკრა ფეხი და გაყვა ჩვენ ფილოსოფოსს.. ზუსტად ცხრა თვის თავზე ქვეყანას მოევლინა შენი ნიაკოც.. ბედნიერი ოჯახი იყო, სამაგალითო და თითით საჩვენებელი.მამამისი ადგილობრივ სასწავლებელში კითხულობდა ლექციებს.. ქალი საოჯახო საქმეს უძღვებოდა..ცხოვრობდნენ თავისთვის მშვიდად, ზრდიდნენ გოგონას. ასე გაგრძელდა, სანამ ნია ხუთი წლის არ გახდა. მერე კი მოხდა ის რამაც ბედნიერი ოჯახი ხელის ერთი მოსმით დაანგრია..
- რა მოხდა?- ინტერესით გამოხედა საბამ
- ქალს სისხლის გათეთრების დიაგნოზი დაუსვეს და დიაგნოზის დასმიდან ზუსტად ერთ თვეში გარდაიცვალა... ნიას მამამ ცოლის დაკარგვით გამოწვეულ ტკივილს ვერ გაუძლო , ადგა და სამი თვის თავზე , საკუთარ სამზარეულოში ჩამოიკიდა თავი.. ობოლი გოგოს მოვლა- პატრონობა მამიდამისმა ითავა.. მოკიდა ხელი ძმისშვილს და თბილისში საკუთარ ოჯახში წამოიყვანა.. შვილივით გაზარდა, ასწავლა და უნივერსიტეტის დამთავრების შემდეგ დიღმის მასივში ახალაშენებული ერთოთახიანიც ჩაახუტა.. ძმის სულის წინაშე მოვალეობის პირნათლად მოხდის შემდეგ კი მშვიდად მიებარა თბილისის მიწას შვიდი თვის უკან.. თვითონ ნიას .. ყველა დადებითად ახასიათებს.. მშვიდი , გონიერი და წყნარი გოგონა იყო.. სკოლაშიც და უნივერსიტეტშიც წარჩინებით სწავლობდა.. არასდროს ჰქონია სერიოზული ურთიერთობა.. უჩვეულოდ ლამაზი გოგონა არავის ტოვებდა გულგრილს და მამიდამისს წარჩინებული სასიძოების რიგი ედგა, მაგრამ ადრე გათხოვების სასტიკი წინააღმდეგი იყო და სწავლაზე გადაყოლილი გოგონაც არც ერთი მათგანისკენ არ იხედებოდა.. სამეზობლოში და საახლობლოში საჩვენებელი სახელი ჰქონდა, არასდროს გახვეულა რამე საეჭვო ისტორიაში , არ სვამს, არ ეწევა , ყოველთვის ათზე ბრუნდება სახლში და ა.შ. მოკლედ , ტიპური კარგი , დამჯერი გოგოს ტიპაჟია შენი ნიაკო - სახედამანჭულმა ქაღალდები უგულოდ მოიფრიალა გვერდით და სიგარეტს გაუკიდა
- მოიცა და შენ ეგ ცნობები საიდან?- წინა სავარძლიდან სარკეში ინტერესით გამოხედა საბამ
-გამომძიებელს ესაუბრები ძმაო.. მართალია არ შემდგარს , დროებითს და თვითმარქვიას, მაგრამ მაინც გამომძიებელს..
- რა შიგა აქვს?!- აბაშიძეს გადახედა სიცილით საბამ.
- დემეტრაძე.. - სიგარეტს გაუკიდა ლუკამ
- რა გინდა?
- ჩემს გოგოს შეეშვი. - მოკლე პასუხით შემოიფარგლა აბაშიძე.
- ჩემს გოგოს - გამოაჯავრა გიორგიმ - იჯექი მანდ და მალე აღარ იქნება.. აგახევს ის პროკურორი თუ რა ჩემი ფეხებიც არის და დარჩები ხახამშრალი..
- ვერავინ ვერაფერს ამახევს. - მშვიდა მოუჭრა აბაშიძემ
- შენი თავდაჯერებაც მოვ**ან ! - უცერემონიოდ გადმოსძახა გიორგიმ მეგობარს.
- ტვინს ტ**ავ - გამაფრთხილებლად გახედა საბამ მეგობარს
- ტვინს თქვენ ტ**ავთ.. იუმორს რომ აქციეთ ზურგი.. ვაბშე გამიჩერეთ რა ამის დედაც.. ამ საცობის და თქვენი სიფათების ერთად ატანა თუ კიდე წამითაც შემეძლოს, სშვილი ვიყვე - ბუზღუნით გამოაღო კარი დემეტრაძემ , საბას კითხვაზე სად მიდიხარო? სამი თითის კომბინაციით გამოეპასუხა, ზღვა მანქანებს შორის გაძვრა და თვალს მიეფარა შენობის კუთხეში.
- სულ გარეკა - გაეცინა საბას და მის სახლამდე დარჩენილი მანძილი უსიტყვოდ გაიარეს.- რას აპირებ?- ჰკითხა ლუკას ასათიანის ქუჩის კვეთაზე, ერთ - ერთი საცხოვრებელი კორპუსის წინ რომ შეჩერა ლუკამ მანქანა.
- აზრზე არ ვარ საბა.. ტვინი მაქვს ახდილი.. თან მენატრება და თან მინდა რომ ძალიან დავახრჩო ესეთი ჩამოუყალიბებელი ჭრელო პეპელა რომ არის.. - სახეზე მოისვა ორივე ხელი აბაშიძემ.
- შენ ძმობას ვფიცავარ გეტყოდი მიაფურთხე ყველაფერს მეთქი.. მაგრამ ეგ გოგო მართლა რაღაც სხვანაირი ტიპი ჩანს.. და მეცოდება , იცი? ვერ გაუძლებს შენი ხასიათის სიგიჟეებს - თავი გააქნია ბარამიძემ და მეგობარმა რომ აღარაფერი უპასუხა, მანქანიდან გადმოვიდა, კაპოტზე დაურტყა ხელი და სადარბაზოში გაუჩინარდა..აბაშიძე კი ერთხანს კიდევ იდგა ქუჩაში... ბოლოს დაძრა მანქანა და ორმოცდაათიოდე მეტრის გავლის შემდეგ შუქნიშანთან შეჩერდა..ნია გაახსენდა და იგრძნო მონატრებისაგან როგორ აეწვა გული . თვალები დახუჭა და რამდენჯერმე ძლიერად მიარტყა სავარძელს კეფა, თითქოს ასე შეძლებდა გონებიდან გამოედევნა იმ წამს ჭიანჭველებივით შემოსეულ კადრები სადაც მხოლოდ ერთი სახე ფიგურირებდა... შემოდგომის ფერებივით თბილი და გულის გაჩერებამდე მონატრებული ქალის სახე.. თითები აუკანკალდა ისე მოუნდა ამ სახეს მოფერებოდა.. . სული შეეხუთა და იგრძნო რომ ვეღარ სუნთქავდა. სწრაფად ჩაუწია მინას და შემოდგომის დღის გრილი ჰაერი ხარბად ჩაისუნთქა., მაგრამ ამან წამითაც ვერ უშველა.
- დედას შევე**ი!- გამოცრა საბოლოოდ წყობიდან გამოსულმა . ამკრძალავი ნიშნის მიუხედავად, მკვეთრად მოატრიალა საჭე და საპირისპირო ზოლში გადასულმა დიღმის მასივისაკენ გადაუხვია. სიგარეტის კოლოფოდან ერთი ღერი ამოაძვრინა და გაუკიდა. უკვე სანიკიძის კორპუსთან იყო , მისი ტელეფონი რომ აწკრიალდა და უკვე კარგად ნაცნობი და საყვარელი ნომერი დაეწერა.. მსუბუქად ჩაეცინა, სიგარეტის ნამწვი მოისროლა და სენსორს ხელი გადაუსვა.
- მომენატრე... მოხვალ ჩემთან?- რამდენიმე წამის შემდეგ იყო კითხვა გაუბედავი ხმით, რომელიც უკვე ორი კვირა იყო არ გაეგონა.
-შენს სახლთან ვარ.- მოუჭრა მამაკაცმა.
- სამსახურში ვარ , ლუკა...აქ მოდი.
- მოვდივარ. - ტელეფონი გათიშა, ძრავი ჩართო და მანქანა დაძრა.

***

ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი, მაგიდიდან თავისი ნივთები წამოკრიფა და სამუშაო ოთახის კარი გამოიხურა. გარეთ გამოსულს კი ადრიანი შემოდგომის ღამის სუსხთან ერთად მოულოდნელი სტუმარიც შეეგება გიორგი მეტრეველის სახით , რომელიც ტოიოტას ჯიპზე მიყრდნობილი უღიმოდა მეგობარს.
-გიო.. როდის ჩამოხვედი?- სწრაფად გადაჭრა მანძილი და მეგობარს ჩაეხუტა
- ოცი წუთის წინ.. და პირდაპირ შენთან მოვაჭერი - თმაზე მიეფერა მეტრეველი გოგონას
- არ მითხრა რომ მოგენატრე - წარბები მოჩვენებითი გაკვირვებით აზიდა ნიამ
- შენ რა მოსანატრებელი ხარ, მითხარი? - სიცილით თითი დაკრა მეტრეველმა პატარა ცხვირზე - წამო.. ნინასაც გავუაროთ და დავსხდეთ სადმე - ქალს ხელი მოხვია და უნდოდა მანქანისაკენ წაეყვანა. ნიამ კი ეხლაღა გაიაზრა მომენტალურად რომ ლუკა წუთი წუთზე უნდა მოსულიყო და გულმა უსიმოვნოდ გაკრა.. ინტუიციით იგრძნო რომ მათი შეხვედრა მეგობრულ ვითარებაში ნამდვილად არ ჩაივლიდა. მეგობრის თავშეკავების იმედი კი ჰქონდა, მაგრამ აბაშიძის ნამდვილად არა და ცხადად იგრძნო , როგორ დაუარა ნერვიულობისაგან გამოწვეულმა სიცივემ მთელ სხეულში .
- ეხლა არა , გიო.. - ფრთხილად მოიშორა მეგობრის მკლავი და ოდნავ განზე გადგა.
- ეხლა რატომ არა?- ჩაეკითხა მეტრეველი
- გიო, მისმინე.. უბრალოდ ეხლა არა. სხვა დროს იყოს, კარგი?- მუდარით ახედა ერთი თავით მაღალა მამაკაცს და თვალები ეზოს შემოსასვლელისაკენ ნერვიულად გააპარა.
- რა ხდება, ნია? - მუქი თვალები შეანათა მეტრეველმა, რომელსაც მისი რეაქცია არ გამორჩენია.
- მაპატიე, მაგრამ შენ ეხლა უნდა წახვიდე.. მაპატიე.. - თვალები მუდარით აანათა გოგონამ და სიკვდილი ინატრა, წყენით რომ აევსო მეტრეველს თვალები
- ვიღაცას არ მოვენატრე,ხო? - უნდოდა მხიარულად გამოსვლოდა მამაკაცს, მაგრამ მაინც ვერ დაფარა სევდის ნოტები.. შემდეგ კი ნიას მხარს უკან რაღაცას მიაპყრო სწრაფად მზერა.. ერთიანად დაიძაბა და თვალები დაუფარავი ზიზღითა და სიძულვილით აევსო - ეხლა ყველაფერი გასაგებია.. -
ნიამაც იქით შეაბრუნა თავი და უკვე კარგად ნაცნობი რენჯროვერი გაარჩია. მართალია მანქანის ფარების ძლიერი შუქი მათკენ რომ იყო მომართული ერთიანად აბრმავებდა , მაგრამ მაინც შეძლო გაერჩია საჭეზე ჩაფრენილი აბაშიძეს გაყინული სახის გარჩევა და მეორედ ინატრა სიკვდილი. თრთოლვით შეისუნთქა ჰაერი მომენტალურად აცახცახებული სხეულის დასაწყნარებლად და შემდეგ მეტრეველისაკენ შებრუნებულმა მწვანე თვალები შეანათა მამაკაცს
- მაპატიე.. - ესღა უთხრა , შემდეგ სწრაფად შებრუნდა და ჩქარი ნაბიჯით წავიდა აბაშიძის მანქანისაკენ. კარი გამოაღო და მის გვერდით დაიკავა ადგილი.
- ამის დედაც.. შენ რა ორივე ერთად დაგვპატიჟე?- ისე რომ მისკენ არ გაუხედავს, ყინულივით ცივი ხმით დაეკითხა აბაშიძე და ქალმა და ისიც შენიშნა როგორ გასთეთრებოდა მამაკაცს საჭეზე ჩაფრენილი თითები, ისე მჭიდროდ კრავდა ბრაზისაგან.. თან გაყინულ მზერას არ აცილებდა თავის მანქანასთან ძველებურად მდგარ მეტრეველს, რომელიც ანალოგიურად სიძულვილით სავსე მზერით პასუხობდა.
- გიორგი თვითონ მოვიდა! - ბრაზით აანათა მწვანე თვალები ნიამ, რომელსაც გული უკვე არანორმალური სისწრაფით, სულისშემხუთველად უცემდა და ეხლა მხოლოდ იმასღა ნატრობდა რომ ისე გაცლოდნენ იქაურობას, არცერთი მისთვის ძვირფასი ადამიანი რომ არ დაზარალებულიყო. შემდეგ კი მავედრებელი მზერა გადაიტანა მეტრეველზე , რომლის მანქანაც ზუსტად ლუკას ჯიპის წინ, მის პარალურად იდგა. რომელიმეს უნდა დაეთმო გზა, რომ მანქანას გავლა შესძლებოდა, მაგრამ არც ერთი არ იხევდა უკან. ჯიუტად არ თმობდნენ პოზიციებს და საჭესთან მჯდრები კორიდის ხარებივით მომართულები შეჰყურებდნენ ერთმანეთს და გამჭოლი მზერით ბურღავდნენ.. ბოლოს მეტრეველმა ისე რომ აბაშიძისთვის მზერა არ მოუცილებია, ხელი ნელა წაიღო გასაღებისაკენ და შემდეგ ნელი სვლით დახია უკან მანქანა. აბაშიძემაც დაძრა თავისი ჯიპი და ის იყო ნიამ შვებით ამოისუნთქა რომ, მეტრეველმა ისევ დაამუხრუჭა და მანქანა შეაჩერა. შემდეგ კი ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა.
- შენი დედაც მოვტ*ან!- იღრიალა აბაშიძემ , პედალს ჩააწვა და მომენტალურად დაძრა მანქანა, რომელიც მართალია მსუბუქად, მაგრამ მაინც ხმამაღალი ჭახანით შეასკდა მეტრეველის ტოიოტას , ადგილზე შეაქანა და უკან დახია.
- შეშლილო ნაბი**არო !!!- იღრიალა აჭარხლებულმა პროკურორმაც, მაგრამ მისი ღრიალი მხოლოდ ფარდად დაეწია აბაშიძეს, რომლის ჯიპიც უკვე ელვის სისწრაფით მიქროდა მთავარ გზაზე.


***

- შენ სულ გადაირიე, ხო?! - უკივლა ნიამ საჭესთან მჯდარ აბაშიძეს, რომელსაც გიჟურად მაღალი სიჩქარით მიჰყავდა მანქანა - ესე ბოლოს რომ მომიღებ, იცი?!
- დაწყნარდი!- შემოუღრინა მამაკაცმაც
- რანაირად დავწყნარდე, მითხარი? გეკითხები რანაირად?! ის პროკურორია გესმის? პროკურორი! და იცოდე ჩემს გამო დიდხანს აღარ მოითმენს შენს სიგიჟეებს!
- ყ*ე არავის მოსჭამოს შენმა პროკურორმა! - გულგრილად გამოცრა მამაკაცმა
- რა დაგიშავა გიორგიმ ?! მითხარი ერთი რა დაგიშავა ესე რომ მოიძულე ? - ტონს უფრო და უფრო უწევდა ნია და გაცოფებულ მზერას არ აცილებდა აბაშიძეს
- თვითონ ვერ ხვდები, ხო? - ავად შემოუღრინა მამაკაცმა.
- ვერა!
- თავს ნუ იდებილებ და ნუ მიწვევ!.. ნუ მიწვევ , ამის დედაც! - საჭეზე ძლიერად დაკრა ხელი.
- მხოლოდ იმიტომ გძულს რომ პროკურორია? მიპასუხე რომ გეკითხები! - კაცის გაფრთხილება არაფრად ჩააგდო ქალმა
აბაშიძემ კი მოწყვეტით დაამუხრუჭა , ქალისაკენ მთელი ტანით გადმოხრილი მის ხელს დასწვდა, სახე ახლოს მიუტანა და ბრაზით სავსე თვალები შეანაგა
- მაგიჟებს!.. ყოველი წამი მაგიჟებს შენს გვერდით რომ ატარებს.. მაგიჟებს და ჭკუიდან გადავყავარ, ნია.. შენთან რომ ვხედავ.. გეფიცები .. შენს თავს გეფიცები მინდა რომ დავახრჩო და შუაზე გავგლიჯო... დედაც მოვტ*ან! ამის მოსმენა გინდოდა ჩემგან, ხოო?
- შენ რა.. ეჭვიანობ? - გულწრფელი გაკვირვებით დაეკითხა წარბააწეული ქალი მამაკაცს და თვალებში ისე დაკვირვებით შეაცქერდა ,თითქოს იქ ეძებდა თავის კითხვაზე პასუხს.. ლუკამ ცივად უშვა ხელი და სავარძელში შესწორდა.
-ყ**ზე მ**დია რას დაარქმევ მაგ დედამოტ*ნულ გრძნობას... დაარქვი ეჭვიანობა თუ გაგიხარდება - სიგარეტს მოუკიდა და საქარე მინიდან ჰორიზონტს გახედა.
- შეგიძლია დამშვიდდე. საეჭვიანო არაფერი გაქვს.. გიორგი მხოლოდ როგორც მეგობარს ისე მიყურებს - ჰაერი ღრმად შეისუნთქა ნიამ და სავარძელში შესწორდა.
- არ გიყურებს ნია, არა.. - მისკენ გაუხედავად ჩაიცინა აბაშიძემ - და ისიც იცოდე , რომ ეს ამბავი შენი პროკურორისთვის მაინცდამაინც კარგად არ დამთავრდება..
მამაკაცის სიტყვებზე ქალს მთელ სახეზე მომენტალურად გადაურბინეს შიშის ჩრდილებმა.
- ამას არ იზამ..- თვალი მტკიცედ გაუსწორა მამაკაცს, მაგრამ მის სიტყვებს რწმენა აშკარად აკლდა.
- რა გამაჩერებს?! - ცივად გამოხედა აბაშიძემ - რა გამაჩერებს მითხარი?! შენ აზრზე არ ხარ, ხო?! მე უკვე ყველაფერი ვნახე და გამოვცადე იქიდან.. რაც კი შეიძლება რომ ამქვეყანაზე ადამიანმა ნახოს და გამოცადოს!. სიკვდილიც კი ვნახე , ამის დედაც!.. და მე უკვე ყველაფერი ძალიან ფეხებზე მ*იდია!. ეხლა შენ გეკითხები.. რა გამაჩერებს?
- ის ადამიანი ჩემთვის ძვირფასია ! თუ მას რამეს დაუშავებ მეც მატკენ , გესმის ? ჩემზეც არ ფიქრობ? - ნაწყენი თვალები შეანათა ნიამ
-ვფიქრობ.. ვფიქრობ, ეს დედამოტ**ული!.. - მომენტალურად იფეთქა მამაკაცმა, - საჭიროზე მეტს ვფიქრობ და ზუსტად მაგის გამოა შენი ძმაკაცი შუბლშგახვრეტილი რომ არ გდია ეხლა სადმე.. მაგის გამოა დედამოტ**ული სიმშვიდით რომ ვისმენ შენ ნაბოდვარს მასთან ერთად პარიზში წასვლაზე.. მაგრამ ამის დედაც მო**ან.. ჩემს მოთმინებასაც აქვს საზღვარი.. შენ კიდევ ქალი ხარ.. ქალი ხარ და მე თუ არ დაგიმარცვლე , მე თუ არ მიგითითე.. ისე ვერაფერს ხვდები.. ვაბშე ვერაფერს ხვდები, ნია!
- არ მჭირდება შენი მითითებები! - თვალი თვალში ჯიუტად გაუყარა ქალმა
- გჭირდება.. გჭირდება ამის დედაც!- ტონს აუწია მისკენ გადახრილმა აბაშიძემ - გჭირდება თუკი იმდენი ტვინი არ გაქვს რომ გაარჩიო კაცი რომელიც წლებია შენს გვერდით არის ქალს ხედავს შენში თუ უბრალოდ მეგობარს!
- გიორგი დასავით მიყურებს. - ჯიუტად გაუსწორა მისგან მილიმეტრებში შეჩერებულ მამაკაცის სახეს თვალი.
- აი უბრალოდ გაჩუმდი!! ჩემი კარგიც მოვ**ან უბრალოდ გაჩუმდი.. და არ იტირო თორემ დაგახრჩობ იცოდე!!!.. - ავად გამოცრა გაცოფებულმა მამაკაცმა, როცა შენიშნა სატირლად როგორ აუკანკალდა ქალს ნიკაპი
- წადი შენი!.. - თვალები ბრაზით შეანათა გაგულისებულმა ქალმა
- ნია!!!
- რაა?
- ცრემლები არ დამანახო!
- წადი შენი - მეთქი!.. - ხელის ზურგით სწრაფად შეიწმინდა ლოყაზე ჩამოგორებული ობოლი ცრემლი - მძულხარ!.. ჩვეულებრივი ავადმყოფი ხარ!
- ბაზარი არ არის.. - გულგრილად გაეცინა კაცს - და შენც აშკარად მაგარი შენძრეული გაქვს მაგ თავში მე რომ ვერ მელევი - ხელით მსუბუქად უბიძგა შუბლზე მისკენ ბრაზით მომზირალ გოგონას. ამ უკანასკნელმა თვალი აარიდა მამაკაცს. ორივე ხელი ძლიერად მოისვა სახეზე და შეეცადა თავი ხელში აეყვანა... შემდეგ კი რამდენიმე წამით უხმოდ ისხდნენ და ისე გაჰყურებდნენ ჰორიზონტს..
- მეშინია ლუკა... მეშინია , გესმის?.. - სიჩუმე დაარღვია ნიამ - ჩვენი ურთიერთობის მეშინია... არ ვიცი რა გამოვა აქედან.. ღმერთო, ჩვენ ორი წუთითაც არ შეგვიძლია მშვიდად საუბარი!.. - მწვანე თვალები შეანათა მამაკაცს - და ამის დედაც!.. თვითონ მომეცი ის დამპალი დრო და ნუღარ ბრაზობ ჩემზე !
- ვბრაზობ? არა ,ეს ის სიტყვა ნამდვილად არ არის ნია.. ის რაც შენი გაქცევით გამომაცდევინე.. - ცხვირით ღრმად შეისუნთქა ჰაერი და ჰორიზონტიდან მზერა ქალზე გადაიტანა სუნთქვა შეკრული რომ უყურებდა - ეს ყველაზე დედამო**ნული გრძნობა იყო ჩემს ცხოვრებაში .. წახვედი და ჰაერიც თან წაიღე.. ვეღარ ვსუნთქავდი , გესმის?! უშენოდ ვერ ვსუნთქვავ, ამის დედაც !... - გამოცრა და საჭეს ძლიერად დაკრა ხელი
ქალმა ერთი ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი და მშვიდად გაუსწორა მამაკაცს თვალი.
- ანალოგიურად ვიყავი მეც.. მაგრამ მე მართლა მჭირდებოდა დრო და ფიქრი.
- და რა მოიფიქრე ქალბატონო ადვოკატო?! - სიგარეტს გაუკიდა აბაშიძემ.
- შენთან მინდა, ბატონო კრიმინალო. - მშვიდად მიუგო ქალმა.
კაცმა არაფერი უპასუხა.. აუჩქარებლად ჩაამთავრა სიგარეტის მოწევა, ნამწვი ფანჯრიდან მოისროლა და შემდეგ ნახევარი ტანით ქალისაკენ შემობრუნებული ერთხანს უხმოდ აკვირდებოდა მის სახეს.
- დაგენძრა ნია .. იცოდე ,, რომ მაგრად დაგენძრა. მოხვედი და ისედაც არეული ცხოვრება კიდევ უფრო ამირიე და თავდაყირა დამიყენე.. მთელ არსებაში ჩამისახლდი და ამის მერე ფეხსაც ვერსად გაადგამ ჩემი ცხოვრებიდან, თუ მე არ მოვინდომებ.. ჩემი საკვები ხარ.. ჩემი წყალი და ჰაერი.. და ჩვენ ან ერთად ვიქნებით,.. ან საერთოდ არ ვიქნებით. ცალ- ცალკე აღარ გამოვა, გესმის? - ყინულოვანი გახდა კაცის ხმა
ქალმა ერთხანს უხმოდ უყურა მისკენ ცივად მომზირალ აბაშიძეს, რომლის სიტყვებსაც თუ არ უნდა გაექცია, ნებისმიერ შემთხვევაში, ყველანაირი ლოგიკის მიხედვით უნდა შეეშინებინა მაინც. მაგრამ ამ უკანასკნელმა თამამად გაუსწორა მამაკაცს მზერა, მისი სახე ხელებში მოიქცია და მტკიცე ხმით მიუგო :
- არსად წასვლა აღარ მინდა. მე აქ ვრჩები, შენთან. და ისიც იცოდე რომ , ჩვენს შორის ერთადერთი ვისაც დაენძრევა.. ეს შენ ხარ.
აბაშიძე რომელსაც ცუდად დაფარული გაოგნება ჩაუდგა თვალებში , ერთხანს უსიტყვოდ უყურებდა ქალს, ბოლოს კი ხმამაღლა ახარხარდა.
- ამის დედაც!.. ომს მიცხადებ?
- შენ როგორც გაგიხარდება ისე მიიღე - მხრები აიჩეჩა ქალმა და თბილი მზერა შეანათა მამაკაცს
- აუ ამის დედაც.. მაგიჟებ.. ჩვეულებრივად მაგიჟებ... მოდი აქ. - ამოიგმინა აბაშიძემ და ქალისაკენ გადაიხარა საკოცნელად.
- შუა გზაზე ვართ , ლუკა. - მკლავებიდან დაუსხლტა ქალი.
- ამის დედაც.. - სწრაფად დაძრა აბაშიძემ მანქანა და ასიოდე მეტრის გავლის შემდეგ უცხო თვალისაგან მოფარებულ ადგილას გადაიყვანა , სადაც კაციშვილი არ ჭაჭანებდა.
- მოდი ჩემთან...- მუხლებზე გადაისვა ქალი და ვნებიანად დააცხრა ტუჩებზე. ნიასაც ბევრი აღარ უყოყმანია, ორივე ხელი შემოხვია კაცს თავზე და მის ტანზე მთელი სხეულით აკრულმა დაუღალავად ააყოლა პირში შემომძვრალ მის მოქნილ ენას თავისი.
- ამის დედაც.. ჭკუიდან მშლი.. ჭკუიდან მშლი , გესმის?!..- ქალის ტუჩებზე ამოიხრიალა მამაკაცმა.. სწრაფად გადააძრო მაისური მის მუხლებზე შემომჯდარ ქალს, მთელი ტანით რომ ეკვროდა და მისი სხეულიდან წამოსული სიმხურვალე გულს რომ უჩქარებდა დასაშვებზე ბევრად ძლიერი ტემპით.. კანის ნაზი არომატი ტვინს უხშობდა და საერთოდ თიშავდა რეალობისაგან.. თეთრი ბიუსჰალტერიც მაისურის გზას გაუყენა და ნიკაპიდან ყელის გავლით უდაბნოში დაკარგული მოწყურებულივით დაეწაფა გამოზნექილ მკერდზე.. ქალმა მომენტალურად გადააგდო თავი უკან, ხელებით ძლიერ მხრებზე ჩააფრინდა მამაკაცს და თვალებდახუჭულმა ყოველგვარი მორიდების გარეშე ხმამაღალი კვნესით უპასუხა მისი მხურვალე ტუჩებისგან მიღებულ სიამოვნებას .. ლუკამ კი მის წელზე შემოხვეული ხელი ნელა შეუცურა ფეხებს შორის სადაც უკვე ტრიალებდა შესამჩნევი სისველე.
- ლუკა... - სხეული ლარივით მოეჭიმა მამაკაცის თითების შეგრძნებაზე ქალს.
- რაო , ჩემო პატარავ.. - ვნებისაგან ერთიანად ჩახლეჩოდა მამაკაცს ისედაც ბოხი ბარიტონი
- ღმერთო... -ამოიხრიალა ქალმა და სუსტი თითებით მაისურზე ჩააფრინდა მამაკაცს,
- ჭრელო პეპელა.. ჩამოყალიბდი რა გინდა?
- კიი..
- რა გინდა? - ზურგზე გადაატრიალა აბაშიძემ ქალი გადაშლილ სავარძელზე და თხელი ფეხებიდან მარტივი მოძრაობით გახადა შარვალი და ქვედა საცვალი
- შენთან მინდა... - ამოიკვნესა ქალმა.
- ვერ გავიგე.. - მისკენ გადაიხარა მამაკაცი და მოწყურებულივით დაუკოცნა მკერდი და შემდეგ ყელი
- შენთან მინდა.. შენთან მინდა ამის დედაც... სულ შენთან მინდა.. - ორივე ხელში მოქცეული მამაკაცის სახე თავისკენ დაქაჩა ქალმა და ძლიერად აკოცა ტუჩებზე ,
- შენი ლექსიკონი შესამჩნევად დაბინძურდა - წარბები უკმაყოფილოდ შეკრა აბაშიძემ
-ნეტავ ვისი გავლენაა.. -შარვალზე დასწვდა ნია და ელვა სწრაფად შეუხსნა.. აბაშიძესაც აღარ დაუყოვნებია და ყოველგვარი სიფრთხილის გარეშე შეაერთა მათი სხეულები, რასაც ქალი ხმამაღალი კვნესით შეხვდა.. სიგიჟემდე ენატრებოდათ ერთმანეთის სხეულები და არ ცერთს აღარ გამოუჩენია სიფრთხილე.. თავდავიწყებით მიეცნენ სიამოვნებას და სულ მალე სიბნელეში განმარტოებით მდგარი მანქანის სალონი ქალის თავშეუკავებელ კვნესას შერეულმა მამაკაცის ოხვრამ აავსო.


****


- კარგად ხარ? - ხელის ზურგით ლოყაზე ნაზად მიეფერა აბაშიძე გვერდზე სავარძელში გადაწოლილ ქალს,, რომელიც ჯერ კიდევ ვერ გამოსულიყო სიამოვნების ტრანსიდან და ოდნავ დაბნეული, მაგრამ მშვიდი სახით შესცქეროდა აბაშიძეს.
- ამაზე კარგად არასდროს ვყოფილვარ ჩემს ცხოვრებაში, შენს თავს გეფიცები.. - ჩურჩულით უპასუხა ქალმა. ნელა გაიწვდინა ხელი მისი სახისაკენ და საფეთქლების გავლით ნაზად ჩამოუსვა ყბის ძვალზე და იქვე შეატოვა.. შემდეგ ასე უხმოდ უყურებდნენ ერთმანეთს რამდენიმე წუთი.. ორივემ ცხადად იგრძნო თანდათან როგორ გალღვა ყინულოვანი ატმოსფერო... ბრაზმა და წყენამ უკან დაიხიეს და სითბოს და უხმო მონატრებას დაუთმეს ადგილი, რომელსაც უსიტყვოდ, მხოლოდ მზერით და შეხებით უცვლიდნენ ერთმანეთს.. ბოლოს ქალმა თითქოს მოხეთქილ ემოციებს ვეღარ გაუძლო.. სახე თანდათან მოეღრუბლა, ტუჩები სატირლად აუკანკალდა და თვალებიც მომენტალურად აემღვრა.
- არ იტირო..უბრალოდ არ იტირო! - მკაცრად უბრძანა მამაკაცმა , მაგრამ უკვე გვიანი იყო. მთელი სხეულით აცახცახებული სანიკიძე უკვე გულამომჯდარი ტიროდა.
- ამის დედაც.. მოდი ჩემთან! - ამოიგმინა აბაშიძემ და მის მკლავს წაეტანა . წამითაც აღარ უყოყმანია ქალს. სწრაფად დაფარა მათ შორის მანძილი , სუსტი მკლავებით კისერზე შემოეხვია და შუბლით შუბლზე მიეკრო.
- სიგიჟემდე მომენატრე.. - ჩურჩულით წარმოთქმულ სიტყვებს ათრთოლებული ტუჩებიდან რომ მოსწყდა მთელი გრძნობა ამოაყოლა ქალმა - სიგიჟემდე, გესმის?! შენს თავს გეფიცები!..
- ჩემო პატარავ.. - ხმადაბლა მოსწყდა მამაკაცის ბაგეებს სითბოთი და ვნებით გაჟღენთილი ნოტები. ხელის ზურგით ფრთხილად შეწმინდა ლოყაზე ნაკადებად ჩამოდენილი ცრემლები ქალს და მთლიანად დაუკოცნა სველი სახე.
- შენთან მინდა ლუკა.. - ჩურჩულებდა ატირებული ქალი - შენთან მინდა.. მარტო შენთან, დედას გეფიცები! ყოველ წამს ...ყოველ წუთს .. ყოველ დღე და ღამე.. სამუდამოდ შენთან მინდა, გესმის?! -ორივე ხელი მოხვია თავზე მამაკაცს და სახე მის კისერში შერგო სადაც უხვად ტრიალებდა ჭკუის გადასვლამდე მონატრებული არომატი.. ტუჩებით ჩაეკრო ცხელ კანზე და მთელი არსებით ხარბად შეისუნთქა საყვარელი კაცის სურნელი.. ბოლომდე შეივსო ფილტვებში მარაგი იმ აირით რომელიც ჟანგბადზე უფრო მეტად აუცილებელი გამხდარიყო მისი სიცოცხლისთვის. აბაშიძემაც კეფაზე შემოხვია ქალს ძლიერი თითები და უფრო მჭიდროდ მიიკრა მისი სახე, მეორე ხელით კი წელზე შემოეხვია და მთელი არსებით ჩაიხუტა ზამთრის სიცივეში გარეთ დარჩენილ ბეღურასავით აცახცახებული ქალი, პარალელურად კი შეუჩერებლად ეფერებოდა ოქროსფერ თმაზე. თცალებდახუჭულმა ღრმად ჩაისუნთქა მისი ნაზი სურნელი, უკვე გულის ატკივებამდე ახლობელი და საყვარელი. გაზაფხულის მზესავით თბილი და სულისთვის სიმშვიდის მომტანი.. ასე ისხდნენ რამდენიმე წუთი, უხმოდ.. თანდათან დამშვიდდა მამაკაცის ძლიერ მკლავებში გახვეული ქალი.. დედაქალაქში უკვე ღამე იყო . მარჯვენა სანაპიროს ფართო გზატკეცილზე უწყვეტ ნაკადად მიდიოდნენ და მოდიოდნენ მანქანები. აბაშიძის მანქანაში კი დრო გაჩერდა თითქოს. წუთები და წამები უწონადობაში გაიფანტნენ და ის მილიონი მიზეზიც თან წაიღეს, ორი ერთმანეთზე ნარკოტიკივით დამოკიდებული ადამიანის ერთად ყოფნას რომ უდგებოდნენ წინ..
- ნია..
ნელა აწია ქალმა თავი.. ჯერ კიდევ ამღვრეული მწვანე თვალები შეანათა მამაკაცის სახეს და ორივე ხელში მოიქცია.
-ჩემი სიცოცხლე ხარ.. ჩემი სიყვარული.. - დაიჩურჩულა მთელი გრძნობით და შუბლიდან საფეთქლების გავლით ნელა ჩამოუსვა თხელი თითები ყბის ძვალზე... მე კი შენი გულისთვის სიცოცხლესაც დავთმობო გაიფიქრა მამაკაცმა, თქმით კი არაფერი უთქვამს .. ბოლოს ძლივს მოწყდნენ ერთმანეთს... აბაშიძემ მანქანა დაძრა და ოციოდე მეტრის გავლით შუქნიშანთან შეჩერდა. სიჩქარის გადამრთველთან დადებულ ქალის ხელს დაწვდა და თავისაში მოიქცია.
- ბოლომდე? - მუქი თვალები შეანათა მისკენ მომზირალს
- სამუდამოდ..- ხმადაბლა, მაგრამ სიმტკიცით სავსემ მიუგო ქალმა და მამაკაცის ძლიერ თითებს უფრო მჭიდროდ შემოაჭდო თავისები. ლუკამ შუქნიშანს ახედა და მწვანე ნიშანზე მანქანა დაძრა.
- სად წავიდეთ?. - დაეკითხა ქალს.
- იქ სადაც ვერავინ გვიპოვის?- მწვანე თვალები შეანათა ნიამ.
- ცუდად .. ნამდვილად არ ჟღერს.. - მსუბუქად ჩაიცინა ლუკამ , საჭე მოატრიალა და მთავარი მაგისტრალისაკენ გადაუხვია. ნია მამაკაცისაკენ გადაიხარა, მეორე ხელი მჭიდროდ შემოხვია მკლავზე და მხარზე მიკრობილი ბეღურასავით აებუზა. შემდეგი რამდენიმე წუთი მანქანაში კომფორტული სიჩუმე გამეფებდა.. უმისამართოდ მიუყვებოდნენ ღამის სიბნელეში ლამპიონებით განათებულ გზას და ცხადად გრძნობდნენ , რომ ერთმანეთის გარდა, სხვა ყველაფერს.. ყველა ცნებასა და მატერიას მნიშვნელობა ჰქონდა დაკარგული.
- ლუკა.. - სიჩუმე გაკვეთა ქალის ჩურჩულით ნათქვამმა.
- რაო, ჩემო პატარავ?
- მიყვარხარ.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1  offline მოდერი ელ_ჯეიმსი

ვიცი რომ ძალიან დავაგვიანე... ისიც ვიცი რომ ამხელა პაუზის კვალობაზე პატარა თავიაა..აღარც თავის მართლებას მოვყვები და მაპატიეთ-მეთქი არც ამას დავწერ , no_mouth no_mouth იმიტომ რომ მეც მაგრად მიტყდება ამდენ ხანს რომ გალოდინებთ, დედას ვფიცავარ..
და რავიცი.. ამის დედაც.. რაცაა ესაა:)
ველოდები თქვენ კრიტიკას, თქვენ აზრს და ასე შემდეგ.. sweat sweat

 


№2 აქტიური მკითხველი grafo

ელენა, სასწრაფოდ შეწყვიტე "ცუდ" სიტყვებზე ' გამოყენება. თორემ პრობლემები შეგექმნება მაგის გამო. საიტისგან აკრძალულია ეგ სიტყვები და როცა ' იყენებ, ვერ ფილტრავს საიტს.
მეტჯერ არ გააკეთო რაა, არავითარ შემთხვევაში. დაწერე როგორც წერ, და საიტი ტვითონ გაფილტრავს. ან ასე უნდა ქნა: ყ*ე.

 


№3  offline მოდერი ელ_ჯეიმსი

grafo
ელენა, სასწრაფოდ შეწყვიტე "ცუდ" სიტყვებზე ' გამოყენება. თორემ პრობლემები შეგექმნება მაგის გამო. საიტისგან აკრძალულია ეგ სიტყვები და როცა ' იყენებ, ვერ ფილტრავს საიტს.
მეტჯერ არ გააკეთო რაა, არავითარ შემთხვევაში. დაწერე როგორც წერ, და საიტი ტვითონ გაფილტრავს. ან ასე უნდა ქნა: ყ*ე.

მადლობა გრაფო.. ჩავასწორებ..

 


როგორი სრულყოფილი თავი იყო.
აი არაფერი რომ არ აკლდა რა.
სასწაული ხარ შენ და
იმ ხალხს მივმართავ ყობელ 5 წუთში რომ წერს ახალითავი დადეო.
ასე ადვილი რომ იყოს ასეთი სასწაულის დაწერა რასაც ეს ადამიანი წერს ხო ყველა დაწერდა ხალხო.
ამ ყველაფერს დრო სჭირდება და ადამიანია ესეც და ცხოვრება აქვს ასე რომ ნუ ილანძღებით ხოლმე.
მეც მთელი გულით ველოდები ყოველ ახალ თავს მაგრამ ავტორისაც გაიგეთ.
თიკაააა ძააააალიააააან ნერვებს მიშლის რააა , ისედაც არ მომწონდა და ახლა საერთოდ.
ნიაააკო როგორც იქნა ჩამოყალიბდა და როგორ ვერ ხვდება გიორგი რომ დასავით უყურებს აზრზე არ ვარ.
ლუკას სიფსიხეზე უბრალოდ მეკეტება და რა ვქნა :დ
მოკლედ მოუთმენლად ველი ახალ თავს.

 


№5  offline წევრი kasunia

ძალიან მაგარი ხარ<3 ვგიჟდები ნიაზე და ლუკაზე და რა გავააკეთოო )ახლა რომ დავიწყო ძალიან გამიგრძელდება ამიტომ მოკლრდ გეტყვი რომ ეს ისტორიაა და შენც ისეთი საოცრებები ხართ რომ მეტი არცშეიძლება ჩვეულებრივარდ მაფანატებს შემზე და შენს ისტორიებზე <3ხო იმედია კიდევ არ გვალოდინებ<333

 


№6  offline წევრი გრაფინია

ჰო,ცოტა პატარა თავი იყო და ნაკლებად ინფორმაციულიც.
ნია ჩამოყალიბდა და ასე თუ ისე მისი და ლუკას წყვილი გამოიკვეთა.
ერთი,რაც თვალში უხეშად მომხვდა ნიას ლექსიკონია. ეს არ გამიკვირდებოდა თიკასგან,მაგრამ ნია ისე ნაზად და მშვიდად იყო დახატული და მეც ისე წარმომედგინა რომ ახლა “ამის დედაც” კი მეუცხოვა მისგან.

ველოდები შემდეგ თავს,რა თქმა უნდა მოუთმენლად

 


№7 სტუმარი კატ

აუ ნიასგან ეს ეგრედ წოდებული “ ცუდი” სიტყვები არ დამევასა ????

 


№8  offline მოდერი abezara98

პირველ რიგში, უნდა გითხრა რომ ძალიან გამახარეე, თან რამდენად შენც ხომ არ იციი heart_eyes heart_eyes ღმერთო, იმდენი ემოცია დამიგროვდა, არც კი ვიცი, რომლით დავიწყო უკვე flushed
სიმართლე გითხრა, ამ თავის წაკითხვა რომ დავიწყე და გავიგე რატომ დაურეკა თიკამ, მინდოდა ახლოს მყოლოდა, რომ გამეწიწკნა! angry არა, მომენატრეო თან უნამუსოდ და უსირცხვილოდ რომ ეუბნება და მიცდენს აქ ბიჭს! angry თან ურთიერთობის აღდგენაც მომინდომა, მოენატრა თურმე გოგოს! angry მოვანატრებ მე მაგს სიკვდილს! smirk რით ვერ გაიგო ამ ქალმა, რომ ლუკა უკვე დაკავებულია და მას აღარასდროს დაუბრუნდება? smirk არა, ჯერ კიდევ ემოციებში ვარ! რომ ურეკავს და ეუბნება, გამიტაცეს და მიშველეო, ნორმალური იყო ახლა ეგ? ლუკამ კიდევ კარგად შეიკავა თავი. მე მის ადგილას ალბათ გავგლეჯდი ამ... ამ... ამ უნამუსო ქალს! unamused მალე ალბათ იმასაც გამოუცხადებს, მიყვარხარ და მაგის გამო ვაკეთებ ამ ყველაფერსო! unamused არა, რომ მიყვება, სად მიყვება ლუკას? ღირსი არაა მართლა რამე დაემართოს? expressionless
დემეტრაძე ფორმაშია! smile ვთქვი უკვე, რომ ვგიჟდები მე ამ პერსონაჟზე? თუ არ მითქვამს, ახლა გეტყვი: ვაბოდებ, ვგიჟდები მე ჩემს (ჩემს რა, ანუკის smirk არა, ისე რა ბიჭი ჩაიგდო ხელში?! smirk ) დემეტრაძეზე! ჩემი არ შემდგარი გამომძებელი და ვაი დეტექტივი laughing ნახე შენ, როცა ინდომებს კარგად შესძლებია ინფორმაციების მოპოვება laughing
ვაიმეე, ახლა კი ჩემს ორ ბარტყზე, ჩემს გვრიტებზე უნდა გადავიდეეე! relaxed ამათი მომენტები რომ მიყვარს, ისე მგონი დემეტრაძე არ მიყვარს (არაა, უკან მიმაქვს ჩემი სიტყვები, დემეტრაძე უფრო მიყვარს, ჩემი მხიარული ბიჭია ეგ! sweat_smile ). აი, ამათ მომენტზე რომ დავდნი, ჩამოვიღვენთე და გავბედნიერდიიი, ვეღარ ვიტევ გეფიცები, ემოციებს sweat_smile რაც დასაწყისში თიკა ვლანძღე და გაბრაზებული ვიყავი, თავის ბოლოში საერთოდ აღარ მახსოვდაა heart_eyes თან ნიას ისტორიაც გავიგეთ disappointed_relieved ჩემი საწყალი, როგორ დამტანჯვია ჩემი ბარტყი sweat მაგრამ არაუშავს, ახლა ჩემი ლუკა მიხედავს და არ დამიტოვებს ობლად, მჯერა მე მისი heart_eyes ისე, კი მთლად გამიველურა გოგო ამ ბიჭმა, რა სიტყვებით აალაპარაკა ბოლოს! laughing მაგრამ ნია ცოტას მაბრაზებს, ჯიუტად არ აღიარებს რომ გიორგი დასავით კი არა საყვარელი ქალივით უყურებს და არც ელენეს უჯერებს და არც ლუკას expressionless
ბატონ პროკურორზე რა ვთქვა? მართლა ძალიან ცოდოა sweat ისე, მასაც სჭირდება ერთი ვინმე თავისთვის, მაგრამ კატეგორიულად ვაცხადებ ნია ა რ ა! smile ნია მხოლოდ ჩემი ლუკასია blush
მეტი რაღა დაგიწერო? ვგიჟდები შენზე, საოცრება ხარ და ეს ლოდინიც კი ძალიან სასიამოვნოა ხოლმე, რადგან ვიცი წინაზე უფრო მეტად გასაოცებელი თავები გამოგდის heart_eyes გელოდები და ძალიან ბევრი წარმატება შენ! kissing_heart kissing_heart

 


№9 სტუმარი marita

ვაიმეე ნიაკოს უყურეთ :დდდ გინებაც უსწავლია ;დდ გააბილწეს გოგო, აუ ძაან ცუდად ვარ ;დდ უმაგრესი თავი იყო, აი, რავი გავგიჟდი. გიორგი ძალიან მეცოდება, არადა უმაგრესი ბიჭია. :( მაგრამ ლუკა და ნია მაგიჟებენ. ეს თიკა ისედაც არ მევასებოდა და არც ახლა მომწონს.
ძალიან კარგად წერ, იმდენად სასიამოვნო და საინტერესოა, რომ სულ იმის შემოწმებაში ვარ ახალი თავი ხო არ დადოთქო. იმედია მალე მოიცლი და მუზაც ხელს შეგიწყობს ხელს რომ მალე დადო❤

 


№10 სტუმარი სტუმარი Karma

ვაიმეე დედაა ელენეო, სანდროო და პატარა ბარტყიო?? ხო ეგენი იყვნენ? ჩემი სიყვარულები ❤️❤️❤️ როგორ მომენატრნენ ;დდდ.

აუუ ეს ნია რა საყვარელიაა ვითომ ნაზიაო და კარგად კი აგინა, წადი შენიცოო ამაზე ძაან გამეცინა :დდდ
და ლუკას კიდე თავში წამორტყმა ხოარ უნდა? რას ქვია გულში გაიფიქრა? ნუ გვიჩაგრავს გოგოს ❤️
და რა ვქნა ეს გიორგი ძაან მეცოდება რა დააავა ასეთი ანგელოზივით გოგო თუ შეუყვარდა :/ არჩანს ცუდი ბიჭი და ვნახოთ იმედია არ გაბოროტდებაა

დაგვიამებას არაუშავს კი მიჭირა , მაგრამ მაინც ელოდები და დაგელოდები რამდენი ხანიც დაგჭირდება :დ ❤️

 


№11  offline წევრი უცნაური მე

ვერაფერს ვერ გეუბნები ამ დაგვიანებული და შენთვის არადამახასიათებელი პატარა თავის გამო. მესმის ძნელია იმის დაწერა რასაც წერ.. მე უბრალოდ გელოდები.
ამ ავზე რის თქმა შემიძლია?? საოცრად მაგარი თავი იყო.. რაო ჩემო პატარავ? ამ სიტყვებზე მე ვშტერდები :დდ ლუკაზე ვგიჟდები ნიაზეც შენზეც მოკლედ.. ძალიან მაგარი გოგო ხარ.
აი ეს თიკა კი დიდი იმედი მაქვს აღარ გამოეჩხირება სადმე :დდ
ნინას გამოჩენამ ჩამაფიქრა.. რა ჩაიფიქრე გოგონი? როგორი თბილი იყო ლუკა მასთან ურთიერთობიასას.. თან ბოლოს რომ უთხრა ძმას დაუჯერე ხოლმე :( ძალიან შემეცოდა მაგ მომენტში :(
ნია და ლუკამ ცეცხლი დაანთეს აი ვგიჟდები რაა მაგ ორზე..
ძალიან მალე მინდა ახალი თავი, მაგრამ როცა იქნება მაშინ დავჯერდები :დდ
საოცარო გოგო ❤️

 


№12 წევრი tatiko.1995

saocreba xar vgijdebi shenze es ra iyo gavtbi amati siyvarulit ❤️

 


№13  offline აქტიური მკითხველი ნარჩიტა

ვაიმმეეე ღირდა ლოდინიი ნამდვილადდდ კარგი ხარრ რავქნა რა გავაკეთოო ...
რა გოგო ხარ რა გოგო ..ველოდები ახალ თავს იმედი მაქვს არ დაიგვიანებ ასეეეე

 


№14 სტუმარი სტუმარი Lika

კიდე კაი აქანე იქანეთი როარ ლაპარაკობს)))))ჰაჰაჰაჰა ეს ხუმრობით რათქმაუნდა . მოკლედ სასწაული თავი იყო
მომეწონა რომ ნიას და ლუკას ურთიერთიბას უფრო ეხებოდა ეს თავი მაგარი ხარ ესე გააგრძელე.

 


№15 სტუმარი აბლაბუდა

ვხვდები როგორი ძნელია მსმენელისგან ერთი და იგივეს კითხვა როდის დადებ? ასეთ თავრბს სერიოზული მოფიქრება და წერა სჭირდება, მითუმეტეს როცა ასეთი გამართული ფა სრულყოფილი ნაწერია, მაგრამ ვერ ვითმენ მე პირადად " ამის დედაც" და რა ვქნა:))) იმედია ყველაფერი კარგარ განვითარდება და წავა, ცუდი არაფერი შეამყხვიო ლუკას და ნიას თორემ აზრს დაკარგავს

 


№16 აქტიური მკითხველი grafo

ელჯეიმსო, შენ ჩასწორებით უბრალოდ ფიფქი გამოიყენე, თორემ შედეგი ისევ იგივეა. ახლა დრო მაქვს და ვეცდები უფრო გასაგებად აგიხსნა. თან, ეგ ისტორიას რომ ჩავუქროლე მაშინ მეცა თვალში, წაკითხვით ახლა წავიკითხე.სამწუხაროდ, ადრე თქმა დამავიწყდა.
მაგ: მკ***ა, ყ*ე, მაგრამ ყ***ე, ს**ი, ს**ზე და ა.შ. რამდენიმე ასო უნდა დამალო ან ჩვეულებრივად ყოველგვარი დამატებების გარეშე დაწერე და საიტი თვითონ გაფილტრავს. მიხვდი?!

ახლა ისტორიას რაც შეეხება. ვიკითხე, ვიკითხე, ჩავედი ბოლომდე და მთელი თავი "ამის დედაც"-ზე არის აგებული. ასე ძალიან რატომ ისტრესავ თავს, დადე მაშინ როცა და როგორც მოგიხერხდება, მაგრამ ხარისხი არ დააკლო რაა ისტორიას. ლექსიკის მარაგი რომ არ გქონდეს, ხმას არ ამოვიღებდი, მაგრამ შეგიძლია მეტი, მართლა.
ნიას ქცევაში ახალი არაფერი ყოფილა, ყოჩაღ ლუკას გაძლებას, მაგრამ აი დიალოგების წაკითხისას ჯერ ვიფიქრე, იქნებ რამე შეეშალა ისევ და სხვა ახალი ისტორიიდან ან სხვა გმირის საუბრის მონაკვეთიდან დაედომეთქი ან მეორე ვერსია ის არის, რომ იფიქრე მოდი რაც არის არის, მთავარია ხო დავწერე რაღაცაო. მაგრამ, ამ ბოლოს დაჯერება ძალიან არ მინდა.
კარგი თავი იყო, გამოძიებამ თუ არა, ნიამ და ლუკამ მაინც რომ წაიწიეს ერთი ნაბიჯით წინ ეგეც კარგია.

 


№17  offline წევრი თუთა პირველი

ელ_ჯეიმსი
grafo
ელენა, სასწრაფოდ შეწყვიტე "ცუდ" სიტყვებზე ' გამოყენება. თორემ პრობლემები შეგექმნება მაგის გამო. საიტისგან აკრძალულია ეგ სიტყვები და როცა ' იყენებ, ვერ ფილტრავს საიტს.
მეტჯერ არ გააკეთო რაა, არავითარ შემთხვევაში. დაწერე როგორც წერ, და საიტი ტვითონ გაფილტრავს. ან ასე უნდა ქნა: ყ*ე.

მადლობა გრაფო.. ჩავასწორებ..

მართალია გრაფო გაითვალისწინე თორემ აუცილებლად გამოჩნდება ისეთი ხალხი ვინც
იმას იმას უფრო დიდ ყურადღებას აქცევს რამდენჯერ წერია ყ*ე, "ჩემი სუნთქვა-ხარს ნაცვლად და არა იმას
რა ხარისხის ისტორიას კითხულობს.( ამის მაგალითი კი გვიჩვენეს არც ისე დიდი ხნის წინ))))))
შენ სასწაულად მაგატი გოგო ხა ასეტ მაგარ ისტორიას რომ ქმნი:****

 


№18 სტუმარი თინა

იმით არ დავიწყებ რომ შენც და შენი შემოქმედებაც სასწაულად მიზიდავს. ამ კონკრეტულ თავზეც კი რა უნდა გითხრა კარგის მეტი “დაჟე” ეს ლექსიკონიც კი სასწაულებრივად უხდება პერსონაჟებს. არ ვთვლი რომ ცენზურის დადება კარგია მაგრამ თუ სხვა გზა არ არის საიტის წესებიდან გამომდინარე რას ვიზავთ.საოცრად მომწონს ლუკას დამოკიდებულება ქალებისადმი. ის არა მარტო ნიას მიმართ იჩენს პატივისცემას,არამედ სხვა გოგოებსაც (მათ შორის თიკასაც პირველ თავებს თუ გავიხსენებთ) ისე ექცევა, როგორც ლუკა აბაშიძეს ეკადრება :დ გამაბედნიერა სანდროს და ელენეს გამოჩენამ,ამიტომ გთხოვ ხშირად ჩართე მათი ეპიზოდებიც :*

 


№19  offline წევრი Gvantsa_g

ფანტასტიური თავი იყო!
საერთოდ არაფერში გჭირდება ბოდიშის მოხდა, იმიტომ რომ როცა დებ, სრულყოფილ თავებს დებ!
ძალიან, ძალიან კარგად წერ!
გული უფრო სწრაფად მიცემს ხოლმე სათაურს რომ ვხედავ heart_eyes
წარმატებები შენ, ნიჭიერო ადამიანო! heart_eyes kissing_heart

 


№20 სტუმარი სტუმარი Tamara Tamo

❤️❤️❤️ ელენე! ავტოგრაფს ვითხოვ უკვე იცოდე :))) ❤️❤️

 


№21 სტუმარი სტუმარი anuchki

Vabodeb gioze sabaze da lukaze.magrad momwons samive Ra."xo chemo patara"Ai amaze vdnebi santelivit.ai dzaan magari tavi iyo da ase gaagrdzele.dagvianebebs rac sheexeba ver axerxeb axla da ra unda qna? Aset tavs seriozuli fiqri schirdeba.gvian dado da kargi shinaarsit jobia adre dadebuls da verafris gamgeb shinaars rac shen ar gaqvs xolmee.magari gogo car da magar istoriasac deb

 


№22  offline აქტიური მკითხველი Chikochiko

იციი რაღაც აკლდა ამ თავს. ამათი შერიგება ცოტა სხვანაირი წარმომედგინა. დიალოგით ვერ მოვიხიბლე, ნიას ნაზი, სათუთი გოგოს იმიჯი გააქრე და კარგად სახეშეცვლილი დააბრუნე. რაც არ მომეწონა. ლუკას გავლენა ვერაფრით იქნება, რადგან ლუკა თავიდანვე უფრო უხეში იყო, ვიდრე მათი ერთად ყოფნის შემფეგ. ისეთი ეფექტი რჩება, თითქოს ჭირვეული ბავშვის დამშვიდება უწევდეს, არადა ლუკას ტიპაჟს ეს არ უხდება. დემეტრაძე მაგრად მომწონს, როგორ ღელავს მეგობარზე, ძაან საყვარელია.

 


№23  offline წევრი naattii

თუ წინა თავების კომენტარებიდან გახსოვარ, გეცოდინება ეოგორ ვგიჟდები შენს ორივე ისტორიაზე და როგორ სულმოუთქმელად ველოდები, მაგრამ ამ თავში "ამის დედაც"ის მეტი მაპატიე მაგრამ ვერაფერი წავიკითხე... ზოგიერთ სიტუაციას საერთოდ არ მოერგო გინება

 


№24 სტუმარი სტუმარი ნათია

არ გსაყვედურობ რომ აგვიანებ( შევეჩვიე). გიორგის პოზიციების დათმობამ გამაბედნიერა????. ელენეს პატარას და სანდროს გამოჩენაზე კი ლამის კივილი დავიწყეე. ხომ არ ვცდები? ლუკას და ნიას კი, ხარი ხართან დააბიო ისე ჭირთ და ეს ანგელიზივით გოგო წაგვიბილწა. და აქვე ნათის ვეთანხმები ძალიან ხშირად არას ამის დედაც თუმცა ზოგან უხდება ზოგან ცუდად ხვდება ყურს დათვალს. და რაც მთავარია არ მინდა რამის გამო საიტმა დაგბლოკოს ვერ გადავიტან. აი მართლა ეს კოშმარი იქნებააა.????. გელოდები რამდენი ხანიც დაგჭირდება????????????????????

 


№25 სტუმარი Xatu

მომეწონა ალუდა ქეთელაური რომ ახსენე ^^ ჩემი ალუდიკო♥.
იმედია ლუკას ცუდი არაფერი დაემართება ამ ამბის მერე და ნიაც რაღაცნაირად დაეხმარება ეგენი ერთად ყვეაფერას შეძლებენ ვიცი.

 


№26  offline წევრი blondeangel631

იმედია ლუკად და ნიას მალე სრულყოფილი ურთიერთობა ექნებათ შემდეგს ველი heart_eyes heart_eyes

 


№27 სტუმარი uhuu

sigijemde momcons es istoria!!! tumca xo nias da lukas dialogi ragac sxva iko titkos isini ar ikvnen,nia mainc rac ar unda ikos nazi da naklebad tamami megona magram mainc dzaalian kargiaa. imedia male dadeeb magram mainc jobia rom gvalodino da didi da dzalian kargi tavi dacero

 


№28 სტუმარი makukuna

ამის დედაც!!!! smile smile

ელენე, რა გითხრა...

არანაირი პრეტენზია მაქვს - დაგვიანების გამო - ამად მიღირხარ...

არანაირი პრეტენზია მაქვს - პატარა თავის გამო - ნამდვილად არაა პატარა ...

არანაირი პრეტენზია მაქვს - "ამის დედაც"-ს გამოყენების გამო - ძალიან მოუხდა ნიას...

ეს მეტრეველი შემიწირავს აშკარად. მის გამოჩენაზე, სხეული მეჭიმება, ისე ვიძაბები კითხვისას. არ მინდა, რომ გაფუჭდეს, საშინლად არ მინდა. ამის დედაც!!!

მანქანების სცენა საოცარი იყო, ერთმანეთს რომ უყურებდნენ "კორიდას ხარებივითო". ახლაც არ ვიცი, ვის უნდა დაეთმო. ალბათ უფრო ლუკას, ქალი მას ყავდა და ცოტა დათმობაზე უნდა წასულიყო. ალბათ, არ ვიცი. მაგრამ, რატომღაც მგონია, რომ მეტრეველი შინაგანი ინტელექტით მაინც სჯობნის ლუკას და ამ ინტელექტმა გადაწონა გიორგიში, მაგრამ ბოლომდე ვერა, გრძნობებმა თავისი ქნა. მაგრამ, იმედია გიორგი მის პრინციპებს არ უღალატებს და მხოლოდ ნინას ფაქტორი არ იმუშავებს (აღარ დავკონკრეტდები, ვიცი სწორად გაიგებ).

პ.ს. ნამდვილად მაქვს პრეტენზია დიალოგების გამო - თითქოს ცალცალკე იყო და არა ერთმანეთთან კავშირში, დიალოგი არ ვითარდებოდა, თითქოს უკვე გარკვეულის თავიდან გარკვევა ხდებოდა, მაგრამ ამას გპატიობ, რადგან - ამად მიღირხარ... heart_eyes heart_eyes

 


№29  offline წევრი მარიკუნაა♥️

,,-რაო, ჩემო პატარავ...”
:))))))))))))
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 


№30  offline მოდერი ელ_ჯეიმსი

ბროწეულისფერი
როგორი სრულყოფილი თავი იყო.
აი არაფერი რომ არ აკლდა რა.
სასწაული ხარ შენ და
იმ ხალხს მივმართავ ყობელ 5 წუთში რომ წერს ახალითავი დადეო.
ასე ადვილი რომ იყოს ასეთი სასწაულის დაწერა რასაც ეს ადამიანი წერს ხო ყველა დაწერდა ხალხო.
ამ ყველაფერს დრო სჭირდება და ადამიანია ესეც და ცხოვრება აქვს ასე რომ ნუ ილანძღებით ხოლმე.
მეც მთელი გულით ველოდები ყოველ ახალ თავს მაგრამ ავტორისაც გაიგეთ.
თიკაააა ძააააალიააააან ნერვებს მიშლის რააა , ისედაც არ მომწონდა და ახლა საერთოდ.
ნიაააკო როგორც იქნა ჩამოყალიბდა და როგორ ვერ ხვდება გიორგი რომ დასავით უყურებს აზრზე არ ვარ.
ლუკას სიფსიხეზე უბრალოდ მეკეტება და რა ვქნა :დ
მოკლედ მოუთმენლად ველი ახალ თავს.

მადლობა ჩემო კარგო შეფასებისთვის და მხარდაჭერისთვის❤
ნიაკო , რატომ ვერ ხვდება და.. ცოტა სხვა პლანეტიდან არის ეგ smile მაგრამ შეფხიზლდება ცოტა ხანში..
kasunia
ძალიან მაგარი ხარ<3 ვგიჟდები ნიაზე და ლუკაზე და რა გავააკეთოო )ახლა რომ დავიწყო ძალიან გამიგრძელდება ამიტომ მოკლრდ გეტყვი რომ ეს ისტორიაა და შენც ისეთი საოცრებები ხართ რომ მეტი არცშეიძლება ჩვეულებრივარდ მაფანატებს შემზე და შენს ისტორიებზე <3ხო იმედია კიდევ არ გვალოდინებ<333

დიდი მადლობა heart_eyes
გრაფინია
ჰო,ცოტა პატარა თავი იყო და ნაკლებად ინფორმაციულიც.
ნია ჩამოყალიბდა და ასე თუ ისე მისი და ლუკას წყვილი გამოიკვეთა.
ერთი,რაც თვალში უხეშად მომხვდა ნიას ლექსიკონია. ეს არ გამიკვირდებოდა თიკასგან,მაგრამ ნია ისე ნაზად და მშვიდად იყო დახატული და მეც ისე წარმომედგინა რომ ახლა “ამის დედაც” კი მეუცხოვა მისგან.

ველოდები შემდეგ თავს,რა თქმა უნდა მოუთმენლად

მადლობა, გრაფინია ❤

კატ
აუ ნიასგან ეს ეგრედ წოდებული “ ცუდი” სიტყვები არ დამევასა ????

მიხედავს აბაშიძე მაგას smile

abezara98
პირველ რიგში, უნდა გითხრა რომ ძალიან გამახარეე, თან რამდენად შენც ხომ არ იციი heart_eyes heart_eyes ღმერთო, იმდენი ემოცია დამიგროვდა, არც კი ვიცი, რომლით დავიწყო უკვე flushed
სიმართლე გითხრა, ამ თავის წაკითხვა რომ დავიწყე და გავიგე რატომ დაურეკა თიკამ, მინდოდა ახლოს მყოლოდა, რომ გამეწიწკნა! angry არა, მომენატრეო თან უნამუსოდ და უსირცხვილოდ რომ ეუბნება და მიცდენს აქ ბიჭს! angry თან ურთიერთობის აღდგენაც მომინდომა, მოენატრა თურმე გოგოს! angry მოვანატრებ მე მაგს სიკვდილს! smirk რით ვერ გაიგო ამ ქალმა, რომ ლუკა უკვე დაკავებულია და მას აღარასდროს დაუბრუნდება? smirk არა, ჯერ კიდევ ემოციებში ვარ! რომ ურეკავს და ეუბნება, გამიტაცეს და მიშველეო, ნორმალური იყო ახლა ეგ? ლუკამ კიდევ კარგად შეიკავა თავი. მე მის ადგილას ალბათ გავგლეჯდი ამ... ამ... ამ უნამუსო ქალს! unamused მალე ალბათ იმასაც გამოუცხადებს, მიყვარხარ და მაგის გამო ვაკეთებ ამ ყველაფერსო! unamused არა, რომ მიყვება, სად მიყვება ლუკას? ღირსი არაა მართლა რამე დაემართოს? expressionless
დემეტრაძე ფორმაშია! smile ვთქვი უკვე, რომ ვგიჟდები მე ამ პერსონაჟზე? თუ არ მითქვამს, ახლა გეტყვი: ვაბოდებ, ვგიჟდები მე ჩემს (ჩემს რა, ანუკის smirk არა, ისე რა ბიჭი ჩაიგდო ხელში?! smirk ) დემეტრაძეზე! ჩემი არ შემდგარი გამომძებელი და ვაი დეტექტივი laughing ნახე შენ, როცა ინდომებს კარგად შესძლებია ინფორმაციების მოპოვება laughing
ვაიმეე, ახლა კი ჩემს ორ ბარტყზე, ჩემს გვრიტებზე უნდა გადავიდეეე! relaxed ამათი მომენტები რომ მიყვარს, ისე მგონი დემეტრაძე არ მიყვარს (არაა, უკან მიმაქვს ჩემი სიტყვები, დემეტრაძე უფრო მიყვარს, ჩემი მხიარული ბიჭია ეგ! sweat_smile ). აი, ამათ მომენტზე რომ დავდნი, ჩამოვიღვენთე და გავბედნიერდიიი, ვეღარ ვიტევ გეფიცები, ემოციებს sweat_smile რაც დასაწყისში თიკა ვლანძღე და გაბრაზებული ვიყავი, თავის ბოლოში საერთოდ აღარ მახსოვდაა heart_eyes თან ნიას ისტორიაც გავიგეთ disappointed_relieved ჩემი საწყალი, როგორ დამტანჯვია ჩემი ბარტყი sweat მაგრამ არაუშავს, ახლა ჩემი ლუკა მიხედავს და არ დამიტოვებს ობლად, მჯერა მე მისი heart_eyes ისე, კი მთლად გამიველურა გოგო ამ ბიჭმა, რა სიტყვებით აალაპარაკა ბოლოს! laughing მაგრამ ნია ცოტას მაბრაზებს, ჯიუტად არ აღიარებს რომ გიორგი დასავით კი არა საყვარელი ქალივით უყურებს და არც ელენეს უჯერებს და არც ლუკას expressionless
ბატონ პროკურორზე რა ვთქვა? მართლა ძალიან ცოდოა sweat ისე, მასაც სჭირდება ერთი ვინმე თავისთვის, მაგრამ კატეგორიულად ვაცხადებ ნია ა რ ა! smile ნია მხოლოდ ჩემი ლუკასია blush
მეტი რაღა დაგიწერო? ვგიჟდები შენზე, საოცრება ხარ და ეს ლოდინიც კი ძალიან სასიამოვნოა ხოლმე, რადგან ვიცი წინაზე უფრო მეტად გასაოცებელი თავები გამოგდის heart_eyes გელოდები და ძალიან ბევრი წარმატება შენ! kissing_heart kissing_heart

შენ ემოციური ფეიერვეკებით სავსე კომენტარებზე რომ ვგიჟდები, მითქვამს ?! heart_eyes
ჯანდაბას.. კიდევ გეტყვი heart_eyes
marita
ვაიმეე ნიაკოს უყურეთ :დდდ გინებაც უსწავლია ;დდ გააბილწეს გოგო, აუ ძაან ცუდად ვარ ;დდ უმაგრესი თავი იყო, აი, რავი გავგიჟდი. გიორგი ძალიან მეცოდება, არადა უმაგრესი ბიჭია. :( მაგრამ ლუკა და ნია მაგიჟებენ. ეს თიკა ისედაც არ მევასებოდა და არც ახლა მომწონს.
ძალიან კარგად წერ, იმდენად სასიამოვნო და საინტერესოა, რომ სულ იმის შემოწმებაში ვარ ახალი თავი ხო არ დადოთქო. იმედია მალე მოიცლი და მუზაც ხელს შეგიწყობს ხელს რომ მალე დადო❤

დიდი მადლობა ❤
ვნახოთ , შეიძლება შედარებით პატარა თავები დავდო და უფრო მალ- მალე..
სტუმარი Karma
ვაიმეე დედაა ელენეო, სანდროო და პატარა ბარტყიო?? ხო ეგენი იყვნენ? ჩემი სიყვარულები ❤️❤️❤️ როგორ მომენატრნენ ;დდდ.

აუუ ეს ნია რა საყვარელიაა ვითომ ნაზიაო და კარგად კი აგინა, წადი შენიცოო ამაზე ძაან გამეცინა :დდდ
და ლუკას კიდე თავში წამორტყმა ხოარ უნდა? რას ქვია გულში გაიფიქრა? ნუ გვიჩაგრავს გოგოს ❤️
და რა ვქნა ეს გიორგი ძაან მეცოდება რა დააავა ასეთი ანგელოზივით გოგო თუ შეუყვარდა :/ არჩანს ცუდი ბიჭი და ვნახოთ იმედია არ გაბოროტდებაა

დაგვიამებას არაუშავს კი მიჭირა , მაგრამ მაინც ელოდები და დაგელოდები რამდენი ხანიც დაგჭირდება :დ ❤️

კი, კი ეგენი იყვნენ heart_eyes

ნიამ ყველა გააოგნა smile სერიოზულად კი რავიცი.. ბევრს არ მოეწონა, ზოგს მოეწონა.. პირადად მე, ეგეთი წარმოვიდგინე მაგ მომენტში ნია.. თავიდანვე ასეთი მქონდა ჩაფიქრებული ეგ პერსონაჟი.. ნაზია და წყნარი, მაგრამ ამავდროულად გაბედული და როცა დასჭირდება უკანაც არ დაიხევს..

გიორგი მეტრეველი კიდევ ჩემი ღირსება კაცია და უმალ თავს მოვიკლავ ვიდრე მაგას გავაბოროტებ და არაკაცად ვაქცევ relaxed

სტუმარი Lika
კიდე კაი აქანე იქანეთი როარ ლაპარაკობს)))))ჰაჰაჰაჰა ეს ხუმრობით რათქმაუნდა . მოკლედ სასწაული თავი იყო
მომეწონა რომ ნიას და ლუკას ურთიერთიბას უფრო ეხებოდა ეს თავი მაგარი ხარ ესე გააგრძელე.

მადლობა ❤

უცნაური მე
ვერაფერს ვერ გეუბნები ამ დაგვიანებული და შენთვის არადამახასიათებელი პატარა თავის გამო. მესმის ძნელია იმის დაწერა რასაც წერ.. მე უბრალოდ გელოდები.
ამ ავზე რის თქმა შემიძლია?? საოცრად მაგარი თავი იყო.. რაო ჩემო პატარავ? ამ სიტყვებზე მე ვშტერდები :დდ ლუკაზე ვგიჟდები ნიაზეც შენზეც მოკლედ.. ძალიან მაგარი გოგო ხარ.
აი ეს თიკა კი დიდი იმედი მაქვს აღარ გამოეჩხირება სადმე :დდ
ნინას გამოჩენამ ჩამაფიქრა.. რა ჩაიფიქრე გოგონი? როგორი თბილი იყო ლუკა მასთან ურთიერთობიასას.. თან ბოლოს რომ უთხრა ძმას დაუჯერე ხოლმე :( ძალიან შემეცოდა მაგ მომენტში :(
ნია და ლუკამ ცეცხლი დაანთეს აი ვგიჟდები რაა მაგ ორზე..
ძალიან მალე მინდა ახალი თავი, მაგრამ როცა იქნება მაშინ დავჯერდები :დდ
საოცარო გოგო ❤️

უღრმესი მადლობა შეფასებისთვის ჩემო ერთგულო ადამიანო ❤❤

tatiko.1995
saocreba xar vgijdebi shenze es ra iyo gavtbi amati siyvarulit ❤️

მე თქვენი სიტყვები მათბობს heart_eyes

ნარჩიტა
ვაიმმეეე ღირდა ლოდინიი ნამდვილადდდ კარგი ხარრ რავქნა რა გავაკეთოო ...
რა გოგო ხარ რა გოგო ..ველოდები ახალ თავს იმედი მაქვს არ დაიგვიანებ ასეეეე

დიდი მადლობა ❤

სტუმარი Lika
კიდე კაი აქანე იქანეთი როარ ლაპარაკობს)))))ჰაჰაჰაჰა ეს ხუმრობით რათქმაუნდა . მოკლედ სასწაული თავი იყო
მომეწონა რომ ნიას და ლუკას ურთიერთიბას უფრო ეხებოდა ეს თავი მაგარი ხარ ესე გააგრძელე.

აქანე იქანე laughing მადლობა, ლიკა

აბლაბუდა
ვხვდები როგორი ძნელია მსმენელისგან ერთი და იგივეს კითხვა როდის დადებ? ასეთ თავრბს სერიოზული მოფიქრება და წერა სჭირდება, მითუმეტეს როცა ასეთი გამართული ფა სრულყოფილი ნაწერია, მაგრამ ვერ ვითმენ მე პირადად " ამის დედაც" და რა ვქნა:))) იმედია ყველაფერი კარგარ განვითარდება და წავა, ცუდი არაფერი შეამყხვიო ლუკას და ნიას თორემ აზრს დაკარგავს

მადლობა შეფასებისთვის და .. ამის დედაც laughing უაზროდ მიხარიხართ heart_eyes

grafo
ელჯეიმსო, შენ ჩასწორებით უბრალოდ ფიფქი გამოიყენე, თორემ შედეგი ისევ იგივეა. ახლა დრო მაქვს და ვეცდები უფრო გასაგებად აგიხსნა. თან, ეგ ისტორიას რომ ჩავუქროლე მაშინ მეცა თვალში, წაკითხვით ახლა წავიკითხე.სამწუხაროდ, ადრე თქმა დამავიწყდა.
მაგ: მკ***ა, ყ*ე, მაგრამ ყ***ე, ს**ი, ს**ზე და ა.შ. რამდენიმე ასო უნდა დამალო ან ჩვეულებრივად ყოველგვარი დამატებების გარეშე დაწერე და საიტი თვითონ გაფილტრავს. მიხვდი?!

ახლა ისტორიას რაც შეეხება. ვიკითხე, ვიკითხე, ჩავედი ბოლომდე და მთელი თავი "ამის დედაც"-ზე არის აგებული. ასე ძალიან რატომ ისტრესავ თავს, დადე მაშინ როცა და როგორც მოგიხერხდება, მაგრამ ხარისხი არ დააკლო რაა ისტორიას. ლექსიკის მარაგი რომ არ გქონდეს, ხმას არ ამოვიღებდი, მაგრამ შეგიძლია მეტი, მართლა.
ნიას ქცევაში ახალი არაფერი ყოფილა, ყოჩაღ ლუკას გაძლებას, მაგრამ აი დიალოგების წაკითხისას ჯერ ვიფიქრე, იქნებ რამე შეეშალა ისევ და სხვა ახალი ისტორიიდან ან სხვა გმირის საუბრის მონაკვეთიდან დაედომეთქი ან მეორე ვერსია ის არის, რომ იფიქრე მოდი რაც არის არის, მთავარია ხო დავწერე რაღაცაო. მაგრამ, ამ ბოლოს დაჯერება ძალიან არ მინდა.
კარგი თავი იყო, გამოძიებამ თუ არა, ნიამ და ლუკამ მაინც რომ წაიწიეს ერთი ნაბიჯით წინ ეგეც კარგია.

გრაფო მადლობა.. ❤გავითვალისწინებ ამის მერე მაგას აუცილებლად..

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent