შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კონსტანტინოპოლი (თავი 3)


19-10-2018, 19:45
ავტორი Anano Magradze
ნანახია 219

კონსტანტინოპოლი (თავი 3)

შეღებული სარკმლიდან მოჩანდა მთვარის ბრწყინვალებით განათებული ბაღჩა. ქვესკნელისფერი ცის შუაგულში ელავდა ვერცხლის სფერო, თითქოს სწორედ მისთვის ანათებდა გარემოს. რული არ მოჰკიდებია და უკვე მერამდენედ ითვლიდა სელის ნაჭრისაგან შეკერილ საფარზე მოქარგულ ყვავილებს.
ისკანდერმა მახვილი, რომ მოხსნა ყელიდან და თავადაც გააგდებინა ანგელოზის ხმალი, მხოლოდ შემდეგ გამოჩნდა შეხსნილ კარებში სასახლის ჰანუმი, ძაძებით შემოსილი მკაცრი იერით მიაბიჯებდა. უფლისწულის წინ მოიყარა ქედი, შემდგომ მთავარსარდალს მიაგო პატივი და მოუბრუნდა დადუმებულ ელისაბეტს.
ზარის რეკვასავით გაისმა მისი წკრიალა ხმა უცხო ენაზე და ოთახში შემოცვივდნენ მონები, იატაკამდე იყვნენ დახრილნი, მათთვის ხომ დიდი პატივი იყო პრინცის წინ დგომა. ელისაბეტს უხეშად ჩაავლეს ხელი და გაიყვანეს. მთავარსარდლის მზერა მიჰყვებოდა და თავადაც ჯიუტად არ აშორებდა თვალს ისკანდერს.
მის ისკანდერს.
სასახლის წესისამებრ ხარჭების ოთახში გაამწესეს, გაპროტესტება არც უცდია, მაგრამ გულში მწარედ ეცინებოდა. რამდენი სატანჯველი განვლო, რამდენი განსაცდელი გამოიარა, იმისათვის, რომ აქ მოხვედრილიყო, საბოლოოდ კი კვლავ ისე იღებდნენ როგორც მონას.
სასახლის ჰანუმმა ცალკე ოთახი გამოუყო, არ გაკვირვებია. მწარედ გაჰკრა გულში იმ ფაქტმა, რომ უფლისწულის ხარჭა უნდა ყოფილიყო. რათქმაუნდა საკუთარ მიზანს არ გადაუხვევდა, ეს ნიღაბიც, მოჩვენებითი სიმშვიდეც, თავდახრილობაც. ყველაფერს მხოლოდ ერთი რამისთვის ჩადიოდა, იცოდა, საწადელს მაინც მიაღწევდა.
დარაბები მიხურა და სანთელი ჩააქრო, არ შეეძლო ნათებაში თვალის მოხუჭვა. სუსხიანი თოვლის ღამეს არ იძინებდა, იმდენად თეთრად ანათებდა სუდარასავით შემოსილი გარემო. განთიადამდე ვერ ჩაიძინა, მხოლოდ ოდნავ ნათებასთან ერთად მიილულა მისი თვალები, დამძიმებულ იქუთუთოები შეაწება და ძილს მიეცა.
დიდხანს არ დასცალდა სამყაროსაგან მოშორება, დილით, ლაგამ მოჭერილი ულაყივით დასჭექა ჰანუმის ხმამ ხარჭების ოთახში, მისი კარიც წამში შეიხსნა. სწრაფად გამოერკვა და თვალებიდან ძილის ბოლო ნაშთები გააქრო. ზე წამოიჭრა და მიაჩერდა მონებს, თავდახრილები, როგორ ზიზღითა და ბოროტებით აღსავსე თვალებით უცქერდნენ.
არცერთი მონის ხმა არ გაეგონა, იცოდა, აკრძალული ჰქონდათ საუბარი, მათი ბაგეებიდან ბგერის გაგონებაც კი კანონის უზენაესი სასჯელით ისჯებოდა, დამახინჯებით, დასახიჩრებით, ხშირ შემთხვევაში სიკვდილითაც.
ტანში გასცრა მათ შემხედვარეს, ახლა როგორც უფლისწულის ხარჭას ისე უმზერდნენ, ჭუჭყიანი ზეწარივით დაჰყურებდნენ ზემოდან. ზოგნი ალბათ მის ბედსაც ნატრობდა, ვინ ყოფილა უცხო მიწიდან მობრძანებული და მაშინვე მეფის ვაჟის ოთახში აღმოჩენილი. იქაურობა ხომ მხოლოდ რჩეულებს ეკუთვნოდათ და უდიდეს სიამოვნებას ანიჭებდათ მეფის ვაჟთან გატარებული თითოეული წამი. ისევე ებჟაუჭებოდნენ მას როგორც დამფრთხალი ბალღი დედის კალთას. ან შესაძლოა, მათ ვერაგ განცდებს საერთო არაფერი ჰქონდა ისეთ წმინდა ხატებასთან როგორიც დედა იყო.
თავი გააქნია, ნუთუ შეეძლო მშობელ დედაზე ეფიქრა და არ შეზიზღებოდა ეს უშველებელი, მარტოსულობითა და ბოროტებით გაჟღენთილი სასახლე, უღმერთო კაცთა მიერ აგებული, უღმერთო ხალხისთვის, უღმერთო მართველისათვის.
არაფერი უთქვამს, არც კითხვები დაჰბადებია, მონებსშორის მოქცეული მიაბიჯებდა დერეფნებში და როგორც ყოველთვის, ხალხის მზერაც მას მიჰყვებოდა ფეხ და ფეხ. განა უძვირფასეს სამოსში იყო საქმე?.. ან გიშრისფერი დალალების მზინვარებაში, თუნდაც ალიონის ცის ფერ თვალებში?... მისი უცხო სილამაზე, ასე რომ შემოიჭრა ცივი ფილებით გარშემორტყმულ სასახლეში, სადაც კაცთა მაგივრად კაცუნები ბუდობდნენ მართლაც დიდი მითქმა-მოთქმის საგანი იყო, მაგრამ ამდენ ქვეყანაში ნალაშქრ, უამრავ სახელწიფო აოხრებულ ხალხს, უამრავ შეშინებულ დედაკაც გამაუბედურებელ ხალხს, განა სილამაზე გაუკვირდებოდა! არამც და არამც! უკვირდათ მხოლოდ მისი სიმშვიდე, რომელიც იცოდნენ, ზღვასავით იყო, ერთ მომენტში წყნარი, მეორე წუთს ბობოქარი ტალღებს შორის სიკვდილს უქადდა ყველას. ხედავდნენ მასში დამაქცეველსა და გამაუბედურებელს, მაგრამ ვინ გაუბედავდა უფლისწულის ხარჭას შესიტყვებას.
დილით კვლავ ყველაზე მაღალ კოშკში მიიყვანეს, საცხებით დაშაქრეს მისი სხეული, სურნელოვანი ზეთები წაუსვეს წვრილი, გამოყვანილი კისრის კიდეში, ახალთ-ახალი აბრეშუმის ზედატანი გადააცვეს, ფრინველის ტყავისაგან შეკერილი ფეხსაკიდები ამოაცვეს და თმა დაუვარცხნეს. მისი თავსაბურავში შემალვა კვლავ იუარა.
კვლავ უფლისწულთან მიიყვანეს, შეხსნეს კარები და აღმოჩნდა მის წინაშე. ტახტრევანზე დაბრძანებული შესცქეროდა, გუნზე ვერ იყო, წარბებ შუა ნაოჭები დამჩნეოდა, დიდძალი ფიქრის შედეგი იქნებაო, გაიფიქრა და მწარედ გაეცინა გულში.
მუხლი უნა მოეყარა, იცოდა. ელოდა პრინცი მის წინაშე დამხობილ ქალიშვილს, პატიების თხოვნით და კურცხლებით რომ აიკლებდა? არა, რათქმაუნდა! მისი უცხომიწიელი ასეთი არ იყო, არ ითხოვდა პატიებას და არც თავს დაუხრიდა. ამიტომ ერთი თვალი ჰკიდა აბრეშუმით შემოსილ სხეულზე, შემდეგ მკერდზე, ბაგეზე და საბოლოოდ მიაღწია თავის ხატებას, ლურჯისფერ თვალებს. ტუჩის კუთხენი ჩატეხა.
-ჩამოჯექი. -კვლავ მის წინ მდგომი ტახტისაკენ მიუთითა. ელისაბეტი ჩამოჯდა და წყრომით გახედა მის წინ მჯდომს, მუხლის თავებზე რომ ედო მარცხენა მტევანი, მარჯვენაში კი ნაცად ნაჭედ დანას ათამაშებდა. ისროდა ცისკენ და მიწაზე დავარდნამდე კვლავ თითებშუა იქცევდა. ვერცხლის ბრწყინვალება ედებოდა გოგოს, წამით თვალიც კი მოსჭრა.
სიტყვა არ დასცდენია, მდუმარედ აკვირდებოდა მეფის ვაჟს და საკუთარ გონებაში ლუქავდა თითოეულ დეტალს მის შესახებ. უფლისწულს არ გამოჰპარვია და მაცდურად გახედა დიაცს.
-იცი აქ რატომ ხარ? -შეესიტყვა.
-რა თქმა უნდა. -არ შეეპუა გოგო, მარცხენა წარბი ოდნავ აზიდა და კვლავ ფანჯრიდან მომავალ მზის მცხუნვარე სხივებს გახედა.
-აქ იმიტომ ხარ, რომ დღეიდან შენ უფლისწულის ხარჭა ხარ, ჩემს საკუთრებაში! -თითქოს მისი ხმა არ გაუგია ისე გაანდო ყმაწვილმა. გოგოს გაეღიმა. ნათელი მოეფინა ამ ღიმილით მის სახეს. ისეთივე მშვენიერი იყო, როგორც ცის კამარაზე გაბრწყინებული ვარსკვლავები. უფლისწულს უსიამო შეგრძნებამ გაჰკრა გულის წიაღში. წამით ჭყიტა თვალები, და თასიდან ღინო მოწრუპა ამ განცდის გასაქარვებლად.
-ცდებით, ძალიან ცდებით. -მშვიდად მიუგო გოგონამ, წარბიც არ შეუტოკებია უფლისწულს, თვალ ყურს ადევნებდა მას, სწადდა გაეგო რა ჰქონდა სათქმელი მის უცხომიწელს. -მე არავის საკუთრება არ ვარ! აქ იმიტომ ვარ, რომ თავად ასე მნებავს, მომენდეთ, ჩემი საწადელის საწინააღმდეგოდ ნამდვილად ვერავინ და ვერაფერი იმოქმედებს!
-ასე ფიქრობ? -ირონიული ღიმილი მიაგება მეფის ვაჟმა.
-არ ვფიქრობ, ასე მნებავს უფლისწულო. ნუთუ გგონიათ, რომ თქვენი მმართველობა ჩემზეც ვრცელდება?
-არა?
-რა თქმა უნდა არა! არც კი მძალულს დავიჯერო, რომ ასე მწარედ შევცდი თქვენს გონებრივ შესაძლებლობებში.
უფლისწულმა წარბები შეკრა, იწყინა გოგოს სიტყვები. მაგრად მოუჭირა ბეჭდით დამშვენებული თითები ღვინის თასს და ერთიანად გადაჰკრა. მერე კვლავ მიაჩერდა წინ მჯდომს, მისი სილამაზის მშვენება მწველი იყო. უნდოდა მიახლოვებოდა, გამოყვანილ კისერზე მიალერსებოდა, თითებით შეხებოდა მის ბრინჯაოსფერ კანს და სითბო ეგრძნო მისი. ადრე არასოდეს გასჩენია ასეთი წყურვილი სხვის მიმართ, მხოლოდ ის იყო, მისი უცხომიწელი.
-მაშინ იქნებ მითხრა, შენი ნება-გუნება რა არის?
-დრო მოვა, უფლისწულო აჰმედ, დრო მოვა და გაიგებთ ჩემს წადილს. არა თუ თქვენ, ეს სასახლე, ეს დასანგრევი ბარბაროსების ბუდე, მოწყალება მოკლებული ხელმწიფე და ცოდვილ ხალხთა ქალაქი. ყველანი გაიგებთ რა მსურს, ყველანი.
სიყვა აღარ დაუსრულებია, წამოდგა ტახტიდან, აბრეშუმის შესამოსელი გაისწორა და კარისკენ წავიდა. მიდიოდა მისი უცხომიწელი, მიდიოდა და თითქოს მიფრინავდა, თითქოს ნაბიჯებს არ ადგავდა, მიჰქროდა მისგან შორს. ფრიალებდა მისი გიშრის ფერი დალალები, აბანოზის ხესავით შავი. აწეული ჰქონდა თავი და არც აპირებდა დახრას. უელავდა თვალები, აღტკინებით, სურვილით, ძალაუფლებით. არაფერს ფლობდა, მონა იყო, ისეთივე უბადრუკი და უქონელი როგორც კუზიანი დედაბერი, სასახლის კუთხეში, მაგრამ მაინც ყველაფერი მისი იყო. ისეთი სიამაყით შორდებოდა მას, გეგონებოდათ სასახლე ჩაუგდიაო ხელში. მოშორებით, უფრო და უფრო.
უფლისწული აჰმედის ხარჭა, ელისაბეტი, უცხომიწელი, მისი უცხო მიწელი...
ოთახი დატოვა, გაუკვირდა უფლისწულმა რომ არ შეაჩერა, სასახლის სივრცეში ჩაიკარგა. მიდიოდა და უკან მიყვებოდნენ მონები, გოგონები ტილოს ნაჭრების ფრიალით, ისე ჩუმად, ისე შეუმჩნევლად, თავადაც ჰკიდებდა ეჭვი პირს, ნუთუ მართლა მიჰყვებოდნენ მონები?!
-ელისაბეტ!
ვინ თუ არა ისკანდერი, ვინ იხსნიდა ამ ფილებში ჩაფლულს, ამ სასახლის სიდიადეში დაპატარავებულს თუ არა მისი ისკანდერი. მიბრუნდა. მთავარსარდალმა ოკიანისფერი ირისები მიაპყრო. სიმშვიდე ღელავდა მათში. საქარქაშაზე ეკიდა ხელი და დამტვერილი ფეხსაცმელები მძიმედ მიჰქონდა მისკენ.
-ისკანდერ. -გაუღიმა. მშვიდი, სინათლით სავსე ღიმილით. მთავარსარდალმა მზერა აარიდა, მოჩუქურთმებულ ჩირაღდანს მიაჩერდა, კედლის კიდეზე რომ ეკიდა. ისე თითქოს მალე იფეთქებდა და მთელს სასახლეს ცეცხლის ალში დასწვავდა.
-გაფრთხილდი სასახლეში, ზედმეტი სიტყვა წაგდებულ თავს ნიშნავს. ნუ ისარგებლებ კეთილმოყვარეობით, დაივიწყე წარსულის დემონები და მიეცი თავს ხსნა. -ისევე გაუჩინარდა ამ სიტყვების შემდეგ როგორც გამოჩნდა და დატოვა გულაჩქარებული გოგო მარტოდ მარტო, გაუვალი ლაბირინთების მორევში.

-------------------
სალამი ბავშვებო, როგორ მოგწონთ ისტორია?♥скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 წევრი Elea_Nora

უკვე შემიყვარდა ეს ჩახლართული ისტორია და იმედი მაქვს მალე აეხდება ფარდა ყველა საიდუმლოს.
წარმატებები

 


№2 სტუმარი სტუმარი ქეთი

ძალიან კარგად და საინტერესოდ წერ. მაინტერესებს ვინ არის ეს გოგო და რა აკავშირებს ისკანდერთან. იმედია მომდევნო თავში გახსნი კარტებს

 


№3  offline წევრი mariam m.k

Zalian daintereso istoria.momwons martla.aiiii martlac rom yvelanairad gansxvavebuli istoria. Shen sxva istoriebic maqvs nanaxi gadanacedi tu rac aris da zalian momwons magram es ze gansxvavebulia matan shedarebit.kargi xar sheni istoriebiturt ese gagrzele?!?!

 


№4  offline წევრი ely and baby

ძალიან დავინტერესდი და, იმედია, შემდეგს მალე დადებ.

 


№5 მოდერი Anano Magradze

Elea_Nora
უკვე შემიყვარდა ეს ჩახლართული ისტორია და იმედი მაქვს მალე აეხდება ფარდა ყველა საიდუმლოს.
წარმატებები


მიხარია მსგავსი კომენტარების კითხვა❤️❤️

სტუმარი ქეთი
ძალიან კარგად და საინტერესოდ წერ. მაინტერესებს ვინ არის ეს გოგო და რა აკავშირებს ისკანდერთან. იმედია მომდევნო თავში გახსნი კარტებს


უღრმესი მადლობა❤️❤️❤️❤️

mariam m.k
Zalian daintereso istoria.momwons martla.aiiii martlac rom yvelanairad gansxvavebuli istoria. Shen sxva istoriebic maqvs nanaxi gadanacedi tu rac aris da zalian momwons magram es ze gansxvavebulia matan shedarebit.kargi xar sheni istoriebiturt ese gagrzele?!?!



მადლობა რომ ცემზ სხვა ისტორიებსაც კითხულობ და ასევე გულშემატკივრობისთვის❤️❤️
მაბედნიერებს შენი თბილი კომენტარები❤️❤️

ely and baby
ძალიან დავინტერესდი და, იმედია, შემდეგს მალე დადებ.


❤️❤️მადლობა

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent