შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

თვალი არ მომაშორო.! (სრულად)


22-04-2019, 21:06
ავტორი Phoenix..
ნანახია 5 233

თვალი არ მომაშორო.! (სრულად)

მისი ცხოვრება იქიდან იწყება საიდანაც დასრულლდა. ალბათ იკითხავთ დასასრული როგორ შეიძლება იყოს რამის დასაწყისიო მაგრამ, ეს ამბავი ხომ ელენე ანდრეაძეს ეხება.
შემოდგომის ერთ ნათელ დღეს თვალები რომ გაახილა, მაშნ გაახსენდა როგორი მნიშვნელოვანი დღე დგებოდა მის ცხოვრებაში, წამით გაჩერდა. გული ისე უცემდა ლამის საგულედან ამოუვარდა. დღეს მისი ქორწილია, ისეთი ბედნიერია.. ის ერთადერთი იპოვა თან ასე მალე, ზოგო მთელ ცხოვრებას რომ ანდომებს მის ძებმნას და ხანდახან ვერც პოულობენ. საწოლიდან სწრაფად წამოდგა, თეთრი ხალათ მოიცვა და ოთახიდან სიხარულით გავარდა.
-ბებოო..-მის ფუმფულა ბებოს ეძახდა. ქალბატონმა ელენამ გაზარდა ეს მშვენიერი არსება..
-მოდი ბებოს გახარებავ. -სამზარეულოდან გამოიხედა. სიცილით შევიდა, ხელები ჩაჭიდა და წრეზე დაიწყო ხტუნვა..
-ბებოო გიფრინდება შენი შვილიშვილი..-კისკისებდა, ღმერთო რა ბედნიერი იყო რომ იცოდეთ იმ წამს ანდრეაძეების ქალიშვილი..
-ჩემი მზეე. -დაუკოცანა მოცინარი სახე.-მიდი სააბაზანოში შედი მალე მოვლენ ხალხი და მოგამზადებენ. დაგვიანება არ გვინდა.- პატარძალმაც მაშინვე შეასრულა ყველაფერი. ალბათ გაინტერესეთ სად არიან მისი მშობლები. ბატონი ნიკოლოზი და მისი მეუღლე ქალბატონი თაკო საზღვარგარეთ გერმანიაში ცხოვრობენ. გული ეკუმშება დედას, ერთადერთი შვილის ამ ბედნიერ დღეს მის გვერდით რომ არაა.. მაგრამ რას იზამენ, ახალგაზრდებმა ვერ მოითმინეს, არ დაელოდნენ მშობლებს. „მეორე ქორწილს გავაკეთებთ თქენ რომ ჩამოხვალთ“ მუდამ ასე ამშვიდებდა მონატრებულ დედ-მამას. სახლი გაივსო ხალხით. პატარძალს ალამაზებდნენ, არაა ისედაც ლამაზი არის ჩვენი ელენა ..!
-ნეტა გიყურებდეს დედაშენი.. -თვალცრემლიანი იდგა უფროსი ელენა და გულში შვილიშვილს ლოცავდა.
-ვაიმე ბებო არ გადამრიო, არ იტირო.! მაკიაჟი გაგიფუჭდება, შენ კიდე დღეს უნდა ანათებდე. -სიცილით გახედა ქალს. -აი ჩემი ტელეფონია, დედა რეკავ. ხო დეე.-თვალი ჩართო, ტელეფონი ოდნავ გაწია და დაენახა..
-დედას მზეო.! -ბოლომდე აკონტროლებდა თაკო ხმას. არ უნდოდა ეგრძნო შვილს როგორ დარდობა ახლა მასთან რომ არ იყო.!
-დეე მამა სად არის? -ნესტოები აეწვა დედოფალს ცრემლებიც მოადგა, მაგრამ რა დროს ცრემლები იყო.
-აქაa დე, გიყურებს. -თვალი ოდნავ შეაბრუნა და მისი მამიკოც დაანახა.. კაცი დადუმებული იდგა და შორიდან ადევნებდა თვალს პატარძალს. ღმერთმა იცის რა ხდეოდა კაცის გულში იმ მომენტში. როგორ ადანაშაულებდა საკუთარ თავს. როგორ წაართვა ბედნიერება მეუღლეს და მის თავს ამ მომენტში იქ რომ არ იყვნენ..
-დე , მა წავედი კაბა უნდა ჩავიცვა, თან მალე ნიკაც მოვა და მზად ხომ უნდა დავხვდე. მიყვარხართ. კიდევ დაგირეკავთ სანამ ტაძარში წავალთ. -აღელვებით საუბრობდა.
-მიდი ჩემო ფერია. გვიყვარხარ..-კოცნა გაუგზზავნეს მიხუტებულმა წყვილმა და ტელეფონი გათიშეს.კაბაც უკვე მორგეული ჰქონდა მისი საუკეთესო ნაწილები რომ მოვიდნენ.
-ვაიმეე რა ლამაზები ხართ.-ორივეს ერთად მოეხვია და ხტუნვა განაგრძეს.
-ვაიმეე ელე რა ლამაზი ხარ. ნიკა გაგიგიჟდება ასე რომ გნახავს. -სამივე კისკისებდა. ისევ კარებზე იყვნენ.
-ლაშა შემოდი, ნიკა სადაა? -აციმციმებული თვვალებით ახედა ბიჭის მეჯვარეს.
-ელე დაბლაა, გელოდება. -გაღიმებულ ელენეს თვალებში ვერ უყურებდა.
-და დაბლა რატომ მელოდება?- ხმა კი დაუსერიოზულდა მაგრამ ღიმილს მაიცნ არ იშორებდა. ჯერ ქეთას გახედა შემდეგ ნინას, თაიგული გოგონებს მიაჩეჩა. ორივე ხელით დიდი თეთრი კაბა აწია და კიბეებზე მოწყვეტით დაეშვა.. გარეთ გასულს ნიკა მანქანაში დახვდა, კარები გაეღო, მძღოლის მხარეს ზის და სიგარეტს ეწევა.
-ნიკაა.-კაბა ჩამოუშვა და მიუახლოვდა, წამებში გადმოვიდა მანქანიდან.
-ელე რა ლამაზი ხარ.-სიგარეტი მოისროლა და პატარძალს მიუახლოვდა. ქალბატონს გული ისე უძგერდა ხმაც კი ესმოდა. ეშინიაა, ძალიან ეშინია მისი სიტყვების. ეშინია ჯერ არ დამდგარი უბედურების.
-ასე რატომ გაცვივა.?-ნიკაპი აუკანკალდა და საქმრო აათვალიერა.
-ამას ვერ შევძლებ..-სიტყების თქმა და ელენეს ცრემლებად დაღვრა ერთი იყო. ატირდა..-ამ პასუხისმგებლობას ვერ ავიღებ თავზე, ჯერ არც ვმუშაობ..
-გაჩუმდი გთხოვ..!-ყურებზე ხელი აიფარა.
-ელენე მომისმინე. სამედიცინოს მეორე კურსზე ვარ. არ მინდა ამდენი შრომა წყალში ჩავყარო.. -არ წყვეს ნიკა ლაპარაკს.
-გეყოო..-ცხოვრებაში ხმა რომ არ აუწევია. აი ახლა ისე იყვირა მტრედები აფრინდნენ და გაეცალეს საომარ ადგილს.. -არაკაცი ხარ. , ამ დღეს ელოდი? მე დაგაძალე? შენ არ მოეთრიე ჩემთან..? თუ მაინდამაინც ასე უნდა დაგემცირებინე?-მოთქმით ტიროდა და ჯერ კიდე ვერ იაზრებდა მის თავს რა ხდებოდა. ხელებს გულ-მკერდზე ურტყავს. -მეზიზღები... ოხ როგორ მძულხარ რომ იცოდე.. -ჩახლეჩილი ხმით დაეცა ასფალტძე და თეთრი კაბა სულ დასვარა. ნიკა გაიწია მის ასაყენებლად. -შეხება არ გაბედო..-როგორ შეუძლია ამ გოგოს, ხმაშ კარგად ეტყობოდა როგორ ცდილობდა თავის მოთოკვას, მის სიტყვებში სასოწარკვეთასაც დაინახავით.შეშინებულმა მოავლო თვალი და აივანზე გადმოყუდებულ მეზობლებს ახედა. ანდრიაძეს არ გამოპარვია ფანჯრიდან რომ აკვირდებოდა სიტუაცის ერთ-ერთი. ბიჭი გაბრაზებული დასცქეროდა ეზოში მომხდარ ამბავს. შენიშნა თუ არა რომ დაინახეს მაშინვე ფარდა გადაწია და ისიც გაქრა... ცრემლების ნაკადი არ წყდებოდა ანდრიაძის სახეზე, ლოყეს უსველებდა და ისე მიედინეოდა მოშიშვლებულ ყელზე., ბოლოს კი მკერდთან უჩინარდებოდა.. გაიღიმა და სახლში დაბრუნდა. სკამებზე ისხდნენ სუ ყველა და ელოდებოდნენ ახალ ამბავს. ოთახს თვალი მოავლო, ფატა მოიგლიჯა და საძნებელში შევიდა. გოგონები უკან გაყვენენ.
-ეს კაბა მომაშორეთ!-დაიყვაირა. სუროსავით უჭერდა , მარწუხები ისე ძლიერად უჭერდა სხეულზე ელენას სუნთქვის საშუალებას არ აძლევდა. ზურგით დაუდგა ქეთას, სწრაფად გახსნა თასმა და მალევე ჩასრიალდა სხეულზე თეთრი ნაჭერი. კაბას ხელი მოჰკიდა და ფანჯარას მიუახლოვდა. საქმრო ისევ ეზოში იდგა, გამოაღო..
-კარგად შეინახე. უყურე და გაიხსენე რამდენად არაკაცი ხარ.!-დაუყვირა და ულამაზესი თეთრი ნაჭერი მოიფრიალა. მეგობრებს მოუბრუნდა.
-მარტო მინდა ყოფნა..-ისევ ხალათით დაფარა სხეული.
-ელე..
-არაფერი არ მომივა, იმ ნაბიჭვირს გამო თავს არ მოვიკლავ..-გაუღმა და გააცილა.. სახლში მარტო ის და მტირალი ბებო დარჩნენ.. მიუახლოვდა და ჩაიმუხლა მის ფეხეთან. ქალს ულამაზესი თვალები დარდით ჰქფონდა სავსე.ობოლი ბავშვივით იჯდა სკამზე თავდახრილი.
-ბე შემომხედე..-წყლით სავსე თვალებით ახედა და მუდარით უთხრა.
-შენ მოგიკვდეს შენი ბებო..-დაბერებულ თითეს იმტვრევდა..
-არ იტირო! მადლობა ღმერთს მომაშორა ეს არაკაცი.. -ქალმა ძლივს შეხედა.. საკუთარ გაზრდილ გოგოს ვეღარ სცნობდა. სადღაც გამქრალიყო ის ლამაზი, ნაზი და საოცრად კეთილი გოგონა, რომელსაც სიკეთის გარდა არაფერი იცოდა. ახლა მის გვერდით იდგა ქალი. გულ ნატკენი, საშიში ქალი. მისი თვალებში სიცივე ჩამდგარიყო და მწვანე ფერი ჭაობისფერი გამხდარა. -აღარ იტირო.!-ხმაც კი შეცვლოდა. მოხუცმა ხმა ვერ ამოიღო, ტელეფონიც აწკრიალდა..-შენი შვილია. დაელაპარაკე და ყველაფერი უთხარი. მე არ მაქვს თავი.. -წამოდგა ტელეფონი მიაჩეჩა..-დღეს ჩემ ოთხს არავინ გაეკაროს. -ამ ქალს რას ერჩოდა.? ოთახში შევიდა და კარები ხმაურით დაკეტა.გაშეშებული იჯდა საწოლის დაბლა. გული ტკიოდა, უცნაურად და ძლიერ ტკიოდა. როგორ შეცდა! როგორ ვერ მიხვდა ვის იყვარებდა. მხდალს, ლაჩარს.! არადა სრულიად სხვა ეგონა. სიმწრისგან გაეცინა.
-არაუშავრს ელენე.!-სარკესთან დადგა და მაშინ შეამჩნია როგორი ძლიერი ყოფილა. წარბები გაისწორა,აწითლებული თვალები მოისრისა, საკუთრ თავს თვალებში ჩახედა. -ამის მერე გეცოდინება..! -მკაცრად გააფრთხილა ანარეკლი. ფარდები ჩამოაფარა და საწოლში შეწვა, არადა დილით აქედან რა ბედნიერი ადგა. რა არის ცხოვრება? რას უნდა ველოდოთ მისგა? ან ნეტა ბედი რას გვიმზადებს. როგორი ამოუცნობია.! თვალები მაგრად დახუჭა, გულის სიღრმეში უნდოდა.. ძალიან უნდოდა ეს დღე ერთი კოშმარი ყოფილიყო და თვალები გაეხილა.. გაახილა მაგრამ ისევ მწარე რეალობაში დაბრუნდა.!
ასე ოთახში გამოკეტილმა გაატარა რამდენიმე დღე. ბოლოს როგორც იქნა გამოვიდა და ბებოს ჩაეხუტა.
-ბე მშია ძალია..-ქალი დაკვირვებით უცქერდა. გაოცებული ათვალიერებდა და წამით ამაყობდა ასეთი ძლიერი ქალი რომ აღმოჩნდა მისი შვილიშვილი. იცოდა მარტო დარჩენილი როგორ იტანჯებოდა მაგრამ ამას რომ არ იმჩნდევდა ეს აკვირვებდა.
-ეხლავე ბებო. რა გაჭამო აბა მითხაარი.?-შუბლზე აკოცა ქალმა.
-შენ რომ მიწვავ კარტოფილს ისე შემიწვი რაა. -ტელეფონში იყურებოდა.
-ახლავე.-ქალი მაშინვე დატრიალდა, ელენამ ნომერი აკრიფა და ყურთან მიიტანა. რამდენიმე ზუმერი და დაქალის ხმაც გაიგო..
-ელეე.-გახარებული სჩანდა მისი ზარით.
-ქეთუ ნინას დაურეკე და ამოდით ჩემთან. -უემოციოდ ლაპარაკოდა და თითებს აყოლებდა მაგიდის გადასაფარეელზე არსებულ ორნამენტეს.
-კაი.ამოვიტანოთ რამე??
-კიი ბროწეულის წვენი, ოღონდ რაც შეიძლება მეტი..ხოდა ტკბილეულებიც.. -ლეპტოპს მიუჯდა და ამდენი ხნის მერე სოციალურ ქსელში შევიდა. გაეღიმა ასამდე შეტყობინება რომ დახვდა.
-რამდენს გახარებია ჩემი უბედურება..-თავისთვის ჩაილაპარაკა.მაშინვე მოიშორა ტექნიკა და ბებოსთან სამზარეულოში დაბრუნდა.
-ბებო რამე ხომ არ გაგიკეთო კიდე?
-რაო ჩემებმა. ?-შეპარვით იკითხა.
-გაგიჯებულია მამაშენი.. ძლივს დაამშვიდა თაკომ, ჩამოსვლა უნდოდა. რო ჩამოსულიყო ხომ იცი სულ გაუფუჭდება საქმე.
-ვიცი, ხოდა ბებო მე რაღაც გადავწყვიტე..
-რაო აბა ბე..-სკამო გამოსწოა და გვერდით მიუჯდა.
-უნდა წავიდე..-ქალისთვის არ შეუხედავს ისე თქვა.
-სად ბებო?-ნერვიულობა შეეტყო.
-მათთან უნდა წავიდე.სწავლას იქ გავაგრძელებ.. უნივერსიტეტში ვერ დავბრუნდები..
-კაი ბებო, როგორც შენ გინდა ისე იყოს.-წამოდგა აწითლებული ლოყები დაუკოცნა და თმები გადაუწია სახიდან..-ბებო ჩემთვის მთავარია შენ იყო კარგად. ხოდა თუ ასსე სჯობს შენთვის წადი. ჩემზე არ იჯავრო..-პასუხად მხოლოდ გაუღიმა და კარებისკენ წავიდა.. მოუთმენლად რეკავდა ზარს ვიღაც..
-მოგვენატრე..-ორივე ერთად ჩაეხუტა ანდრიაძეს.
-მეც.-ხელები მოხვია. კარები მიკეტა და სამზარეულოში შევიდნენ..
-ელენე ბებო როგორ ხართ? აუუ ჩვენ საყვარელ კარტოფილს წვავთ??-გაზქურასთან მივიდა ქეთა..
-ბებო გენაცვალოთ თქვენ.. -ჩაკოცნა გოგოები. მაგიდა გააწყო და თვითონ ოთახში შევიდა.
-აბა რა ხდება?-შეატყო მოუსვენრად იყვენ მისი მეგობრები და მისცა საშვალება ელაპარაკათ.
-ნიკა სცემეს. -ნინამ ხმადაბლა თქვა.
- ჰოო??-წარბები მაღლა აზიდა.
-ჰო.
-მერე მოკვდა?-სიცივე ჭარბობდა ხმაში.
-არა..-ქეთამ თქვა და წვენი ჭიქაში ჩამოასხა.
-ჰო ცუდია.! -მეგობრის ჭიქა აიღო და წვენი ბოლომდე გამოცალა.. -მოკლედ მე ამ დღეებში მოვაგვარებ უნივერსიტეტში საქმეებს და გერმანიში დედასთან და მამასთან მივდივარ..ორივე დასერიოზულდა, რათქმაუნდა საერთოდ არ უნდოდათ მეგობრის გაშვება მაგრამ, იმასაც ხვდებოდნენ რომ აქ უარესად იქნებოდა. ის საღამო ერთად გაატარეს გოგონემა. დღის ბოლოს მაგრად ჩაეხუტნენ ერთმანეთს და მარტო დატოვეს ელენე სახლში.
-დედა..-ზარს უპასუხა თუ არა აღელვებულმა დაუძახა.
-ჩემო თბილო გისმენ დე..
-თქვენთან უნდა ჩამოვიდე აუცილებლად. მანდ გავაგრძელე სწავლას.
-ჩამოდი დედას სიცოცხლე. კალთას უნდა გამოგიბა რომ ასე აღარავინ გატკინოს..
-დედა..-მკაცრად თქვა.
-ჩემი შვილი ხარ შენ.! -არ დააცადა ლაპარაკი.
-გთხოვ რომ ჩამოვალ მერე ვილაპარაკოთ მაგაზე, ახლა ეგ ის თემაა რომელიც არ მინდა გავიხსენო. წავედი , ელენეს წამალი უნდა ვუყიდო..
-ცუდად არის?
-წნევა აქვს ოდნავ მაღალი და დაუმთავრდა წამალი.
-კაი დე, ბილეთს აქ გიყიდი. გკოცნი.-არაფერი უთქვამს გათიშა. თბილი ჟაკეტი მოიცვა და დაბლა ჩავიდა. გარეთ გასულს მეზობლების მზერა არ გამოპარვია..
-ელენე..ელენე..-ტიქტიკა ხმა მოესმა ზურგს უკან..
-ჩემი ლამაზი.-შებრუნდა და პატარა ქალატონი გულში ჩაიკრა.-როგორ ხარ ლამაზო?
-კარგად..-საყვარლად ლაპარაკობდა და ეხუტებოდა.
-გამიშვი ახლა უნდა წავიდე..-შუბლზე აკოცა და გოგონაც მალევე დაუბრუნდა მეგობრებს.. გამთენიისას გააცილეს ბებომ და მეგობრებმა. სამივე თვალცრემლიანი აცილებდა ანდრიაძის ქალს.
-ბებოს მიხედეთ ხო?-მეგობრეს მიუბრუნდა.
-ელენე ბებოზე არ ინერვიულო არ მოვაწყენთ..-დაამშვიდეს და გაუშვეს..
დღეები, კვირები და თვეები ისე გადიოდა ვერ ხვდებოდა. ტკივილს არ გეავლო მაგრამ მასთან ერთად ცხოვრება ისწავლა, დრო ტკივილთან ერთად ცხოვრებას ასწავლიდა. მერე იყო დიდი ტკივილი მისი ბებო დაკარგა. მისი ტკბილი და თბილი ბებო დაკარგა და თან ისე რომ ბოლო წუთებში მასთან არ იყო. ტირილით უყვებოდნენ ნინა და ქეთა დაბარებულ სიტყვებს.
„უთხარით, რომ არ იდარდოს, ცხოვრება ისევ ლაღად გააგრძელოს. ღმერთი დიდია.! უთხარით, რომ მის ბებოს ძალიან უყვარს და ზევიდან ვილოცებ მასზე.“ სიტყბის მოსმენა უფრო გაუჭირდა. ბოლო გზაზე გააცილა და კვლავ დატოვა ეს საშინელი ქალაქი, ქალქი სადაც უკვე ორი სიყვარული დაკარგა. წლები გავიდა, თან ძალიან სწრაფად. აღარ იყო 20 წლის ელენე, პატარა ნაზი გოგონა, ახლა შეუპოვარი და საკუთარი წარმატეისთვის ყვეაფრის გამკეთებელი, მებრძოლი ახალგაზრდა ქალი გამხდარა. სახის ნაკვთებიც როგორ დახვეწია, საერთოდ აღარ არსებობდა იმ გოგონას კვალი მასში. 25 წლის ძლიერი ქალი დაბრუნდა სამშობლოში და ძველ სახლს მიადგა. იქ მისულს მხოლოდ ბებო გაახსენდა, თითქოს თვალებში ცრემლმა გაიბრწყინა მაგრმ, არა რაღაც გვეშლება.! ელენა ანდრიაძე არასდროს ტირის. ტაქსიდან ჩემოდნები გადმოაწყო და მძღოლის დახმარეით მის სართულზე აიტანა. საკეტი გადასწია და სახლში შეულს საყვარელი სურნელი ეცა თითქოს. თითქოს საიდანღაც უნდა გამოსულიყო მისი გამზრდელი და მოხვეოდა. ცოტახანი გაითიშა მაგრამ მალევე დაბრუნდა რეალობაში. ასე ვერ დაისვენებდა ჯერ უნდა მოეწესრიგებინა სახლი. ჩანთები მის ოთახში შეიტანა, ჯერ მისაღებიდან დაიწყო, უამრაავი საქმე ქონდა, არც ეზარებოდა. მერე რა რომ დაღლილი იყო?! სასიამოვნო მელოდია ჩართო და მის ფონზე ნელ-ნელა ყველაფერი მოაწესრიგა. შებინდებული იყო მთელ საქმეს რომ მორჩა. ნაცნობი ნომერი აკრიფა..
-გისმენთ..-სერიზული ხმით თქვა..
-ქეთა მაჭავარიანს ველაპარაკები?
-დიახ ვინ ბრძანდებით?-უყურეთ ამას როგორ დავიწყები ბავშვობის მეგობარი..
-მოღალატევ..-სიცილი ვეღარ შეიკავა.
-ღმერთო ჩემო..
-აჰამმ. მე ვარ.-სიცილით ელაპარაკება მონარეულ მეგობარს.
-არ მჯერა ჩემი გოგო დამიბრუნდა.. ვაიმე დედაა არ მჯერა.-კივილის ხმა ესმოდა ქალბატონს.
-დაიჯერე.. მიდი ეხლა მოემაზადე ნინას არაფერი უთხრა სადმე წადით და მეც მოვალ. -თვითონაც მომზადება დაიწყო. ჩანთიდან ტანსაცმელი არ ამოულაგებია მარტო იმ მომენტისთვის საჭირო ნივთები ამოიღო და ლამაზ სხეულზე მოირგო. სარკიდან სადაც წლების წინ პატარა გოგო უყურებდა, ახლა ანარეკლი სრულიად შეცვლილიყო. ლამაზი, ძლიერი, თავდაჯერებული ქალი იმზირებოდა.გაეღიმა და სახლი ქუსლების კაკუნით დატოვა. ნაცნობ ადგილს მიუახლოვდა, შუშის დიდი კარი შეაღო და გარეოს თვალი მოავლო. შუაში მრგვალ მაგიდასთან ორი ნაცნობი სილუეტი დაინახა, მოშორებით იდგა და ღიმილიანი სახით უყურედა.მასსავით შეცვლილან ისინიც. ნინას თმები შეეჭრა და საქმიანი ქალის იმიჯი მოერგო, ქეთას კი ისევ ისეთი იყო, თითქოს დრო არც გასულა. ნელა მიუახლოვდა.
-აბაა.. შეიძლება თქვენთან დავჯდე?-სერიოზული ხმით იკითხა და ღიმილს ძლივს იკავებდა..
-არარსებობს..-ნინა ფეხზე წამოდგა და მაშინვე მოეხვია მონატრებულ მეგობარს. -ვაიმე ელენე..-მოშორდა ქალს და შორიდან დააკვირდა. -ღმერთო რომ შემხვედროდი ვერ გიცნობდი.
-კაი ახლა დამაცადე მეც მოვესიყვარულო. კი დამირეკა მაგრამ არ მინახავს.-ახლა ქეთ ჩაეხუტა. მაგიდის გარშემო დასხდნენ..
-შენ ისეთ ვიდზე ხარ, გადარევდი გერმანელ კაცებს. -შეკვეთა რომ დაუდო მიმტანმა მაშნ გააგრძელეს საუბარი..
-კი ნამდვილად კაცებს ვაგიჯებ-ახითხითდა ელენეც.. -მომიყევით რა რა ხდება თქვენსკენ. საუკუნე არ მინახავხართ. -მონატრებული მზერა შეავლო გოგონეს.
-ელე პირადში არაფერი, საერთოდ როგორი ეულებიც ვიყავით ისეთები ვართ.მე სამშენებლო კომპანიაში დიზაინერად ვმუშაო.
-მე მენეჯერი ვარ ერთ-ერთ ოფისსში.. -ნინამაც დააყოლა და მეგობარს გახედეს. -ჩვენ უინტერსო ცხოვრებით ვცხოვრობთ გენაცვალე.. -ვაიმეე ეს ღმერთკაცი ნახეთ რაა..-გოგონეის ყურადღება ახალშემოსულმა მამაკაცმა მიიპყრო.
-აა ღმერთკაცი ჩვენი კომპანიის მმართველია..-ქეთამ კულული გადაიწია ყურზე და მამაკაც ღიმილიანი სახით შეხედა. მაღალი ბრგე მამაკაცი მოუახლოვდა სამი ქალბატონის მაგიდას..
-მოგესალეთი ქეთევალ..-თანამშრომელს მიესალმა, შემდეგ გოგონებს გადახედა..მზერა წამით ანდრიაძეზე შეაჩერა..-მოგესალმებით ქალბატონებო.. -თავი მშვიდად დაუკრა და მათ მაგიდას მოშორრდა.
-აი ეს არის კაცი..-სიცილით ხმადაბლა უთხრა მეგობრებს..
-ვსოო მიეცა სალაპარაკო.-ელენემ თავი გვერდით გადააგდო.
-კაი შეეშვით ამ კაცს რა..
- ელე სად აპირებ მუშაობას?
-არ ვიცი ჯერ განცხადებებს მოვძებნი იქნებ რამე კარგი ვნახო..
-თუ გინდა ხვალ ჩემთან მოდი მგონი წირდებათ შენნაირი პიარმენეჯერი..
-თუ არის ვაკანსია მოვალ აუცილებლად..
-ხო მგონი, მოკლედ მოდი შენ და შეგიყვან ჩვენ უფროსთან.
-აჰამ.. კარგია თუ ერთდ ვიქნებით.-ღიმილით გადახედა ქეთას და ნამხვირს მსუყე ნაჭერი დააგემოვნა. საკმაოდ გვიანი იყო სახლშ რომ დაბრუნდა.. კიბეებს ნელა მიუყვეოდა, მის წინ ნაცნობი სილუეტი რომ დალანდა. არ მიუქცევია ყურადღება ისე მოარგო საკეტს გასაღები და მალევე შევიდა სახლში. მთელი დღის ემოციებმა იმოქმედა და მალევე გაითიშა..
დიდი შენობის წინ იდგა საოცარ მორმაში იყო ქალბატონი შავი ტანზე გამოყვანილი კაბა ეცვა ლამაზი დეკოლტით, უკან საჯდომს ოდნავ დაბლა ლამაზი ჭრილით. ქუსლების კაკუნით დაუყვა და მისი მეგობრის სილუეტი რომ ნახა სახეზე ღიმილი გამოესახა.
-ვაუ.. ასეთი ვიზუალის მქონეს ნამდვილად არ გეტყვიან უარს. -გაეცინათ გოგონეს. -აქ დამელოდე რაღაც საუთებს ავიღებ და წავიდეთ.
-კაი. -გარემოს აკვირდეოდა, როცა ერთ-ერთი ოთახიდან ღმერთკაცი გამოვიდა, ერთი ცივი მზერა ესროლა გოგონას და ისე ჩაუარა გვერდით თითქოს არც აუღელვეია მის გარეგონოას. ერთი გაეღიმა ანდრიაძეების ქალს და მეგობრის ლოდინში მარჯვენა ფერს უფრო მყარად დაეყრდნო , მარცხენა კი დიაგონალზე გაშალა.
-აი ბატონო ალექსანდრე გაიცანით ჩემი მეგობარი ელენე ანდრიაძე,დღეს დილით რომ გესაუბრებოდით.-არსაიდან გამოჩნდენ მაჭავარიანი და შუა ხნის მამაკაცი.
-გამარჯობათ ქალბატონო ელენე.-ქალბბატონის მტევანი მოიქცია ხელში და ნაზად ეამბორა.
-გამარჯობათ.-წინ ჩამოშლილი ოდნავ ტალღოვანი შავი თმა ყურზე გადაიწია და ღიმილით ახედა.
-ბატონი დემეტრე ვერ მიგიღებთ დღეს, მე გაგესაუბრებით. -კაბინეტისკენ დაიძრა და ელენეც ტანის ნაზი რხევით გაყვა უკან. ოთახში შესულს ის ახმახი დახვდა ყურადღება რომ არ მიაქცია.
-გამარჯოათ.-არც კი შეუხედავს ისე მიესალმა და საბუთები ქეისში მოათავსა.
-ალექს მე გავდივარ. არაპროფესიონალები არ გვჭირდება კომპანიაში.. -აშკარად გოგონას გასაგონრად თქვა და უსიტყვოდ დატოვა კაბინეტი.
-არ მიაქციო ყურადღება მძიმე სიტუაციაა ახლა და სწორედ კარგი პიარი გვჭირდება. -ხელით მიუთთა ტყავის სავარძელზე, თვითონ კი მის წინ მაგიდაზე ოდნავ ჩამოდო საჯდომი. -ქეთა მელაპარაკა თქვენზე, თქვენს დახასიათებასაც გადავხედე და მუშაობის გამოცდილებასაც. ეხლა დავილაპარაკოთ ანაზღაურებაზე და ხვალიდან შეძლებთ დაწყებას თუ თქვენც თანახმა იქნებით.-ხელებს ერთმანეთს ახებდა და საოცარი მომხიბლელი მიმიკებით ესაურეოდა ქალს. აშკარა იყო, რომ დიდი სიმპათიებით განეწყვო ქალბატონის მიმართ.კაინეტინად გამოსულ ელენეს მეგობარი მაშინვე შეეგება.
-წამო ჩემთან მომიყევი რაო.. -ხელკავი გამოსდო.
-ხვალ ვიწყებ მუშაობას..-ხმადაბლა ივირა ელენემ ოთახში შესვლისთანავე და დაქას გადაეხვია..-მადლობაა.
-ოუფ რამდენი რამე გაგიკეთე.
-რომ არ გეთქვა ხომ ვერ მოვიდოდი.
-რომც მოსულიყავი, დებილებს აქ არ იღებენ!
-ხო ვიცი წამკბინე თქვენმა დემნამ თუ დემეტრემ.
-ჰოო ეგ ყინულის კაცი გვყავს..
-ეგეც იყოს რაა.
-შენ ეგრე გეგონოს და ამ ოფისში არცერთი კაბიანი არ გაუშვია ხელიდან.-ფეხი ფეხზე გადაიდო და ფეხსაცმლისგან ნატკენი წვივი დაიზილა.
-შენც?-წარბები აათამაშა..
-არა მე არ მოვწონვარ. -აკისკისდა.-შავგრემნებს ერჩის ეგ.
-აუუფ, ესეიგი მეც შემმატეს კოლექციას?
-ეცდება მაინც.!
-ხომ იცი კაცეი არ მაინერესებს.!
-აუფ, ქალებისკენ იხრები უკვე?
-აჰამმ.-გაიცინა და ბზინავი თმა უკან გადაიყარა.-აუ წავედი მე რაა. საღამოს გამომიარეთ შენ და ნინამ ავღნიშნოთ წითელი ღვინით.!-წამოდგა და ჩანთა ხელზე გადაიკიდა.
-პირველ დღეს ნაბახუსევით ვიწყეთო??-კარებისკენ გაუძღვა და გააცილა.
-საღამოს გელოდებით.-გადაკოცნა და დერეფანს გაუყვა. სანამ შენობას დატოვებდა, იქვე მდგარ გოგონებს დაემშვიდოა და ქუჩაში გასულმა ტაქსი გააჩერა.
საღამოსთვის უკვე მზად იყო, მაგიდაზე რამდენიმე სახის სალათა და გემრიელი უცხო კერძები დაედო. წითელი ღვინოც გახსნა და მეგობრების მოლოდინში კომფორტული სამოსი მოირგო..
-შენს ჩამოსვლას გაუმარჯოს..-სამივემ ერთმანეთ მუჭახუნეს ჭიქები და წითელი მათრობელა სითხე დააგემოვნეს.
-არ მეგონა ასე მალე თუ მეშვლეოდა და დავიწყებდი მუშაობას..
-კაი რა ელენე.. განათლებული, უსექსუალურესი ქალი ხარ.! გარეთ ვინ დაგოვებდა.-აკისკისდა აწითლებულ ლოყება ნინა და ჭიქა ბოლომდე გამოცალა.. ზარის ხმა იყო. ნელა წამოდგა, საკეტი გადაწია და სახელური ჩამოსწია. ყინულის კაცმა კარგად ათვალიერა ელენა, სრულიად სხვანაირი იყო სპორტულ ელასტიკში ბრეტელეიან მაისურში, სადაც ძუძუს თავები მკაფიოდ მოუჩანდა. თმები კი კუდად შეეკრა. აღიარა გულში რომ უმაკიაჯოდაც საოცრება ქალი იყო.
-ეს საბუთები ხმალისთვის მზად გქონდეს. -მიაჩეჩა ხელში და მის წინ არსებულ კარში გაუჩინარდა. თვალეი რამდენჯერმე დაახამხამა,ვერ გაეგო ეს მოჩვენება წითელი ღვინის ბრალი იყო თუ მართლა მისი მეზოელია ბატონი დემეტრე.
-ვინ იყო?-გახევვებული ანდრიაძე ქეთას ხმა გამოაფხიზლა.
-ჩვენი უფროსი.-დაბნეული შემობრუნდა სახლში და მიკეტილ კარეს ზურგით აეკრა.-ჩემი მეზოელია მგონია.საბუთეი მომცა ხვალისვის მზად იყოსო..-აშკარად უკვე მთვრალია.
-ვაუ.
-აუ, ხვალისთვის რა მოვასწრო..ახლა ისე ვარ ორ ქეთის და სამ ნინას ვხედავ, აქ რა უნდა გავარკვიო..-თვაებ არეული დაყურებდა ფურცლებს.
-შენ ეგ გადარდებს მარტო? -სავარძლის სახელურზე ჩამოჯდა ნინა.-ასეთი კაცი რომ მყავდეს მეზობლად..-მხრეი აიჩეჩა ქვედა ტუჩი კბილებ შორის მოიქცია.
-ნინა ადექი წავიდეთ. ქალბატონს სამუშაო აქვს.-ხელი დაავლო და ფეხზე წამოაგდო.
მეგობრეი გააცილა და არეულ სახლს დაღლილი თვალებით გადახედა.
-ბოროტი კაცი.! ერთი დღე რას უწყვეტდა. -ბუზღუნით აალაგა მაგიდა.! -ბოროტი მაგრამ საოცარი კაცია..-თავი გააქნია ფიქრების გასაფანტად.-არა მარტო ოროტი კაცი.! -თავის საქციელზე გაეცინა და მისი კუთვნილი ჭიქა თითებს შორის მოიქცია. წყნარი მელოდია ჩართო და ნელი მოძრაობით, ტანის ნაზი რხევით აჰყვა ჰანგებს.
დილით ექვს საათზე მაღვიძარამ დარეკა, ხელის ცეცეით ძლივს იპოვა ტუმბოზე და გამორთო. თმაა გაწეწილი წამოდგა და ფრატუნით შევიდა სააბაზანოში. თავი უსკდებოდა, აშკარად ნანობდა ბოლო ჭიქას. ხალათში გახვეული სამზარეულოს მაგიდაზე ფურცლები დააწყო, გვერდით დიდი ფინჯანი ყავა დაიდგა და ჩახედა. ერთ ჭიქას მეორე მოყვა და როგორც იქნა რვა სააზე მზა დოკუმენტები მოათავსა ჩანთაში. კარადის წინ საქმიანი მზერით იდგა, კბილებს შორის საჩვენებელი თითი მოექცია და კაბებს ათვალიერებდა.
-ეს ძაან გამომწვევია.-უკან შეკიდა მუქი ლურჯი ატლასის კაბა.-ეს ძაან მონაზვნური.. -კიდევ ერთი კაბა დაიწუნა. ბოლოსს როგორც იქნა აარჩია, შავი კლასიკური შარვალი ტანზე გამოყვანილი ,თეთრი პერანგის ღილები რომ შეიკრა საკუთარი თავი შეათვალიერა სარკეში.
-მმ რა გემრიელი ხარ..! -გულზე ბროში დაიმაგრა.თმები ცხენის კუდად შიკრა. შავი ჰერმესის ჩანთ გადაიკიდა მკლავზე და სახლი ჩაკეტა. ისე მიკაკუნედა ეგონა მეზობლეს აღვიძებდა. ეზოში გასულს ბატონი დემეტრეც იქ დახვდა. გამარჯობის ნიშნად თავი დაუქნია, ეგონა წაყვანას შესთავაზებდა მაგრამ თქვენც არ მომიკვდეთ. სწრაფად დაძრა მანქანა და ადგილს ისე მოწყდა წამებში დაეკარგა თვალთახედვიდან.
-უტაქტო.. თავდაჯერეული იდიოტი..-წამებში შეამკო ჩვენი ღმერთკაცი და კაკუნით გაუყვა ბილიკს. პირველი დღე მშვენივრად დაიწყო, დააგვიანა და ოფისსში მისულს ბატონი დემეტრე შუბლშეკრული დახვდა.
-დაიგვიანეთ.!-მისი ხმა შეუვალი , მკაცრი და ცივი იყო.
-ბოდიში, ტრანსპორმა დაიგვიანა.!
-არ ამართლებს თქვეს დაგვიანას.! -არ იშორებდა საშინლად ცივ ტონს.არც ჩვენი ქალბატონი ელენა გამოირჩეოდა მოთმინებით,
-ვიღაცას რომ გამოეჩინა სიკეთე და წამოვეყვანე, არც დავაგვიანებდი.-საბუთები ამოიღო ჩანთიდან და გაუწოდა.
-საერთოდ არაა უფროსი, ხექვეითები სამსახურში ატაროს. !-მკაცრი შავი თვალები შეანათა და წამით გააშეშა მზერა. (აი აქ ვიღაცის გულის ძგერა საკმაოდ აჩქარებულად ისმის. )სწრაფად გამოართვა დოკუმენტები.-ამის მერე გაითვალისწინეთ და ადრე გამოდით სახლიდან.!-ზურგი აქცია.-მერედ აღარ გაპატიებთ.!-არც მოუხედავს ისე შევიდა კაინეტში. მძიმედ ჩაისუნთქა და გარაზებულმა დასამშვიდებლად თვალები დახუჭა. კაბინეტისკენ წავიდა და გაბრაზებულმა ძლიერად დააკაკუნა. შესვლის ნებართვა მიიღო და სახელურიც ჩამოწია.
-იქნებ, დამაკვალიანოთ სად იქნეა ჩემი სამუშაო ადგილი და გამარკვიოთ სიტუაციაში.-მთელი ძალით ცდილობდა მშვიდად ესაუბრა და სიბრაზე დაეფარა.
-როცა ეს სიბრაზე გადაგივლის და ტონს შეიცვლი, მერე ვილაპარაკოთ.- ნაპერწკლებს ისროდა თვალებიდან. რაღაცის თქმას აპირებდა ალექსანდრეს ხმა რომ მოესმა.
-გამარჯობა ელენა.
-მოგესალმებით, იქნებ თქვენ მაინც დამეხმაროთ.
-გამომყევი.-გოგონას გაუღიმა წინ გაუშვა.-გეყოფა! რა ჯანდაბა გჭირს .?
-საერთოდ არაფერი.-თავი არ აუწევია საბუთებიდან. თავი გააქნია და მეგობარს კარები დაუკეტა, თვითონ კი ლამაზ სილუეტს გაყვა.
დილთ საშინელმა თავის ტკივილმა გააღვიძა. სულაც არ დაულევია ბევრი მაგრამ რაც დალია ესეც საკმარისი იყო მისთვის. წინა ღამე რომ გაიხსენა საგრძნობლად დასცხა
-ყურადღება არ მიაქციო, სულ ასეთი არაა.-ალექსანდრემ ერთ -ერთ ოთახთან მიიყვანა და კარები შეაღო.-მოკლედ ესაა შენი სამუშაო ადგილი, მოშორებით ჩემი კაბინეტია და აქვეა შენი მეგობრის ოთახიც. ხო მერე შენი დახმარება დამჭირდება..
-მადლობა, თუ შევძლებ დაგეხმარებით.
-კაი. მიდი მოაწესრიგე როგორც შენთვის იქნება მოსახერხებელი, საჭირო ნივთები ჩამოწერე და შემომიტანე ხვალისთვის დაგახვედრებ..
-მადლობა.-ოთახს თვალი მოავლი და ფანჯარა გამოაღო.კაკუნის ხმა და კარების გაღება ერთი იყო.თავი ლამაზმა წითურმა შემოყო.
-შეიძლება ქალბატონო ელენა??-სიცილით იკითხა.
-მოდი ქეთი..ჯერ ცოტა უფროს გავს ეს ოთახი მაგრამ გავახალისებ..-სიცილში აჰყვა.
-თან ჩემთან ახლოს ხარ, აუ ხვალ მე ალექსანდრე და რამდენიმე იურისტი ლონდონში მივდივართ, რაღაც ღონისძიებაა და ყველა სამშენებლო კომპანიებიდა იწვევენ ხალხს, უბრალოდ მე რატომ მივყავარ არ ვიცი.. -მხრები აიჩეჩა წითურმა.
-მგონი მე ვიცი.!
-რა აბა?
-ალექსანდრეს მოწონხარ.-მაშინვე სიცილი აუტყდა მაჭავარიანს.-რა გაცინებს?სიხარულისგან გაგიჯდი?
-რა მოვწონვარ ქალო..-მუცელზე მიიდო ხელი და გულიანად კისკისებდა. კარები გააიღო და ალექსი შემოვიდა.
-რა კისკისის ხმა ისმის?
- ბოდიში ბატონო ალექსანდრე.-წამში გაჩუმდა და ფეხზე წამოიჭრა, ელენე განზე იყო გაწეული და შორიდან უყურებდა წყვილს. რა ლამაზი სანახავია ორი სხეული როგორ იზიდავს ერთმანეთს.
-მზად ხარ ხვალისთვის? -კაცის ხმა მკაცრი იყო.
-დიახ.-ქეთა კი ძალიან მორცხვად იდგა და თვალებში დიდი ხანი ვერ უყურედა, ამათ შემხედვარე ელენას ეღმებოდა, როგორ სხვადასხვანაირად ცდილობენ გრძნობების დამალვას.!მაგრამ მესამე თვალი ყოველთის ყველაფერს ამჩნევს.
-იმედია რამე საბუთ არ დაგრჩება.!
-არაა ბატონო ალექსანდრე რას ამბობთ.
-კარგი ხვალ შეგიძლია არ მოხვიდე, აეროპორტში დაგელოდებით.-გასვლა დააპირა.-ნახვამდის ელენა. სია ჩემს მდივანს მიეცი და ის მოაგვარებს ყველაფერს.
-კარგი ნახვამდის. -კარები გაიკეტა.
-ახლაც იმას იტყვი რომ მოვწონვარ?-გაბუტული დაჯდა სავარძელზე, ნაღვლიანი თვალებით ახედა ანდრიაძეს.
-აშკარად მოწონხარ.-გაეღიმა.
-რახან შენ იყვი.-ფეხზე წამოდგა..-წავედი მე თორე დღეს უფროსობა იღრინება. სულაც არ მინდა რომელიმეს ხელშ მოვხვდე, შესვენებაზე გავიდეთ ერთად..-სწრაფად მიაყარა სიტყვები და ოთახიდან გავიდა. ის დღე საგრძნობლად გაეწელა, ყველაფერთან ერთად საღამოს გაწვიმდა. გარეთ გამოსულს საშინლად შესცივდა და კანკალმა აიტანა. ტაქსი გააჩერა და მისამართი უკარნახა. ეზოში შესულს დამეტრეც მალე მიყვა და ასე ერთად მოუწიათ კიბეების ავლა. კაცი ხედავდა კანკალს როგორ აეტანა ეს სუსტი სხეული. უკან მიყვებოდა და დეტალურად აკვირდეოდა ყოველ მის გადადგმულ ნაბიჯს. გაეღიმა როცა დაინახა როგორ ცდილოდა ელენე უკან ყურებას ისე რომ არ შეემჩნია წერეთელს. აკანკალებული ხელით მოიძია ჩანთაში გასაღები და კარებში გაუჩინარდა. წამში მოიშორა სველი სამოსი და ცხელი წყლის ქვეშ დადგა. გაყინული სხეული გაუთბა, თითქოს კანკალიც შეწყვიტა, მარამ რაღაც შიგნით არ ასვენედა.! სპორტულები ჩაიცვა და მადუღარა ჩართო კარის ზარმა რომ გამოარკვია. ზღურბლთან დემეტრე დახვდა.
-ეს ჩაი დალია! გაციების დრო არაა.-მიაწოდა და სახლში შესვლას აპირედა, როცა გოგონას თლილი თითები შეეხო დაძარღვულ ძლიერ ხელზე. გაფართოებული თვალებით შემობრუნდა.
-მადლობა.-გაეღიმა ანდრიაძეს, ესიამოვნა მისი ყურადღება.-იქნებ ყავაზე და ნამცხვარზე დამეწვიოთ? ბოლო ბოლო მარტო უფროსი და თანამშრომელი ხომ არ ვართ?-აციმციმებული თვალებით უყურებდა მასზე ორი თავით მაღალ კაცს. უსიტყვოდ შევიდა წერეთელი სახლში, ქალმა ისიც კი იფიქრა ასე საშინლად როგორ მომიშორაო. მაგრამ გასაღებით რომ გამობრუნდა და კარი ჩაკეტა, საშინელი აზრები გაფანტა და მეზობელი სახლში შეატარა.
-როგორც მახსოვს აქ ცხოვრობდი ადრე ხო..-მაშინვე შენობით ლაპარაკზე გადავიდა ელენა.-ყავას გავაკეთებ და მოვალ.
-ორი კარგი ზომაა.-ვერ გაიგო რას ნიშნავდა და მისაღებში რომ გაიხედა სირცხვილისგან აწითლდა, წერეთელი მისი ლიფით რომ დაინახა.
-ბოდიში.-სწრაფად გამოგლიჯა ხელიდან და საძინებელში შეაგდო.
-კი აქ ვცხოვრობდი და ძალიან კარგად მახსოვს შენი ქორწილის დღე. -ცდილობდა სახეზე არ შეტყობოდა წარსულის გახსენებით გამოწვეული სიბრაზე. კაცი მაინც არ ჩერდებოდა და ბოლომდე სურდა ყველაფრის გახსენება.
-რაო რატომ არ მოგიყვან ცოლადო?-სავარძელძე დაეშვა, სპორტული შარვლის ტოტები გაისწორა და საზურგეს მიეყრდო, ფეხები განზე ქონდა გაწეული და საშინლად დანამბეველი მზერით უყურებდა ისედაც არეულ ქალს.
-ვერ ავიღებ ამხელა პასუხისმგებლობას თავზეო.-ყოფილის სიტყვები გაიმეორა და დაჭრილი ნამცხვარი მაგიდაზე მოათავსა.
-ჰოო...-ერთი ხელით დაფარა მთლიანი ფინჯანი და ტუჩებთან მიიტანა. ელენეს მზერა გაექცა დაბურცულ ტუჩებისკენ რომელის ზედა ტუჩს ოდნავ ფარავდა წვერი.- ალბათ მალევე ნახე სხვაგან ნუგეში. -რატომ იკბინება ესე მწარედ ეს ბიჭი? იქნებ აინტერესებს ჰყავს თუ არა ვინმე? საერთოდ არ უნდა იმის დაშვება რომ ეს ქალი ვინმესი იყო ან არის.
-არა.. მის მერე კაცები არ მაინტერესეს. -სიცილი აუტყდა ბატონ დემეს და ლოყებზე პატარა ორმოები გამოჩნდა სიცილის დროს. -დამცინით თუ მეჩვენება?
-არ გეჩვენება.. ხომ მაგიტომ დადიხარ სულ ასე გამომწვევად? -დაუფარავად აათვალიერა და მზედა დეკოლიან მაიკაზე შეაჩერა.
-რას გულისხმოთ?
-ისევ თქვენობითზე გადავედით?- ღიმილს არ წყვეტდა ბოროტი კაცი და უფრო მეტად მოქმედებდა ქალზე. სრულიად უფორიაქებდა გონებას, ისეთ გრძნობას უღვიძებდა მაშინაც რომ არ უგრძვნია როცა უყვარდა. სრულიად დაბნეული იყო ანდრიაძე.
-იქნებ სხვა თემა მოვძებნოთ სალაპარაკოდ.!-სიბრაზეს ვერ თოკავდა.
-მეჩვენება თუ ძალიან ფიცხი ხარ?
-არ გეჩვენება. არ გირჩევს ჩემ გაბრაზებას.!-შუბლშეკრული უყურებდა.
-თორე რას იზამ.?-წამოიწია და იდაყვებით დაეყრდნო მუხლებზე. ხმას ვერ იღებდა დაბნეულობისგან. მხოლოდ დაჟინებით უყურედა და ხვდებოდა როგორ ითრევდა კაცის შავი უფსკრულები. უკვე რომ აღარ შეეძლო ამ მზერის გაძლება, სრულიად რომ ეწვოდა სხეული ფეხზე წამოდგა და ფანჯარასთან მივიდა, გამოაღო.. ღრმად ჩაისუნთქა ჰაერი.ზურგს უკან მწველი სურნელი იგრძნო. არ გატოკებულა.!ხელის ზურგი რომ ჩამოუსვა მხარზე, ტაომ დაუარა. სიამოვნებისგან თვალები მიბლიტა. მამაკაცის ხელები თეძოებზე იგრძნო, ძლიერად უჭერდა და საკუთარ სხეულზე იკრავდა. ქალს მიუხედავად იმისა რომ ეს შეხება სულს უფორიაქედა, სრული სიგიჟისკენ უბიძგებდა სიგნალივით ჩაესმა ქეთას სიტყვები.“არცერთი კაბიანი არ გაუშვია.. შავგრემნეს ერჩის.. აუცილებლად ეცდება.“ წამებში შემობრუნდა მისკენ, მთელი ძალა მოიკრიბა ფეხისწვერებზე აიწია და სახესთნ მიუახლოვა საკუთარი ბაგეები.
-ბატონო დემეტრე, კუთვნილი ყავა დალიეთ და ჩემი სახლი დატოვეთ.!-ფრთხილად მოშორდა და სავარძელში ჩაჯდა.საკუთარი თავით კმაყოფილი უყურებდა და უღიმოდა. წერეთელს არაფერი უთქვამს ისე გავარდა სახლიდან. გაცოფებული იყო ეტყობოდა.
-პატარა ლაწირაკი, რამდენს ბედავს.! -კარები ხმაურით მიკეტა და სახლში გაბრაზებული წინ და უკან დადიოდა.-მოგამტვრევ მაგ რქებს ქალბატონო ელენა.შენი მშიშარა ყოფილი არ გეგონო! -მუშტებ შეკრული დადიოდა. ჯერ კიდევ წარსულში აურია გნება პატარა გოგონამ. ვერ ივიწყებდა წამებში როგორ შეეცვალა ღიმილიანი სახე და სრულიად განადგურებულმა, რომ ახედა. სურვილი სწორედ მაშინ გაუჩნდა ამ ქალის დაპატრონების, არავინ იყო ამ ქალის ღირსი.! ვერავინ შეძლებდა ისე გაეღმერთებინა როგორც ამ ღმერთკაცს.სრულიად სხვაგვარად იქცევა წერეთელი, იმის მაგიერ რრომ მისი გულისკენ მიმავალი გზა გაიკვალოს,უფრო ხლართავს.
ანდრიაძემ ჩაი გაიკეთა, წერეთელის მოტანილი და სავარძელზე დაჯდა. ტელეფონზე ნაცნობი ნომერი რომ რეკავდა.
-გისმენ.-ჩაი მოსვა.
-რა ხმა გაქვს?
-რა ხმა მაქვს?
-კმაყოფილი.! რამე მოხდა?
-აუ არაფერი ისეთ. მერე მოგიყვები. შენ რას შვები ჩალაგდი?
-კი ნელ-ნელა ვალაგე.
-სექსუალური საცვლები არ დაგრჩეს იცოდე,, რა იცი რა ხდება..-აკისკისდა ანდრიაძე.
-ტუტუცი ქალი ხარ. ხო ისე მართლა რამდენიმეს ჩავდებ.
-კიდე მე ვარ ტუტუცი. დღეს შინი უფროსი მყვადა სტუმრად.
-სანდრო?-ხმა შეეცვალა.
-არა სანდროს როგორ შევეხები.! ჩემ დაქალს ვინც მოსწონს ხელშეუხებელია ხომ იცი.
-ტუ..ტუ..ცი ხარ შენ!
-არ გაინტერესებს??
-კიკი გისმენ.
-ხოდა ბიჭს მოფერება მოუნდა..
-ღადაობ ხოო?
-ნწ. -გაეცინდა. -გავუშვი იქ სადაც საჭირო იყო..
- ნუ დახლოებით ვხვდები როგორი რეაქცია ექნეოდა.
-გაცოფდა..-უფრო ხმამაღლა აუტყდა სიცილი.
-ხვალ უფრთხილდი, უამრავ მიზეზს იპოვის რომ გეჩხუბოს.
-კარგი, წავედი დავწვები, დღეს წვიმაში მოვყევი და მამცივნებს.
-მიდი გკოცნი, ერთ კვირაში გნახავ.
-გკოცნი, აბა შენ იცი. -ტელეფონი გათიშა ფინჯანი ნიჟარაში ჩადო თვითონ კი თბილ საწოლში შეწვა. ტკილად დაეძინა.
რამდენიმე დღე ისე გავიდა ბატონი დემეტრე არც ოფისში გამოჩენილა და არც მეზობლად შეუმჩნევია.თავს კი აჯერებდა რომ არ აინტერესებდა მაგრამ, მე ხომ ვერ გამომაპარებს გულის სიღრმეში ინტერესი კლავდა.. საღამო იყო სახლში ყოფნა რომ მოსწყინდა.
-ნინააა..
-ჰოო.-მანაც იგივე ტონალობით უპასუხა.
-მიდი ჩაიცვი და გავიდეთ სადმე რა..
-კაი, ერრთ საათში ჩვენს ადგილას ვიქნები.
-კაი პატარაა.. -ტელეფონი ბედნიერმა გათშა, ხანდახან დღეები აქვს როცა საშინლად უნდეა გამოპრანჭვა და გარეთ გასვლა, ხოდა სწორედ ეს დღე იყო დღეს. საშინლად სექსუალირი ტყავის ქვედაბოლო ჩაიცვა. მაღალქუსლიანი ჩექმები და ყელიანი თბილი ტოპი ოდნავ უჩანდა მუცელზე პრესი. ნოემბრის თვესთან შედარებით საგრძნოლად ციოდა გარეთ. თმა ნახევრად შეიკრა და თბილი მანტო მოიცვა. სახლის კარები დაკეტა და დანიშნულების ადგილისკენ წავიდა. იქ მისულს ნინა არ დახვდა, მალევე აკრიფა ნომერი.
-სად ხარ?
-საცობში..
-აუფფ, კაი მე მივედი..
-ალბათ მალე მოვალ.
-კაი..-ტელეფონი მაგიდაზე დადო, მანტო სკამზე გადაკიდა და თვითნ სავარძელზე დაჯდა. მიმტანი მიახლოვდა.
-შეუკვეთავთ რამეს?
-რამე კოქტეილლი მინდა ძალიან ალკოფოლის გემო რომ არ ჰქონდეს. -ღიმილით ახედა გოგონას.
-ჩემ გემოვნებას თუ ენდობით, ბარმენს გავაკეთებინებ..
-კარგი აბა ვნახოთ როგორი იქნეა. -მენიუ დახურა.. ტელეფონში სურათებს ათვალიერებდა.
-ელენე შენ ხარ?-აი ის ხმა გაიგო რომელის გაგებაც საერთოდ არ უნდოდა, ნელა აიხედა ზემოთ. ის არასასურველი სხეული რომ დაინახა, უსიამოვნოდ გააჟრჟოლა.
-კი.
-როგორ შეცვლილხარ.-უკითხავად დაჯდა მის წინ და მისი თითები ხელშ მოიქცია, უხეშად გამოგლიჯა საკუთარი მტევანი.
-ველოდები მეგობარს და..
-გინდა წავიდე?
-რატომ უნდა მინოდეს რომ დარჩე? გასაგებად არ გითხარ რაც მინდოდა მეთქვა.
-წლები გავიდა იმის მერე..
-და გგონია წამით მაინც გამინელდა ის ზიზღი შენს მიმართ?-ირონიულ ღიმილს არ იშორებდა.
-გამიხარდა რომ გნახე, შენი კარგად ყოფნაც გამიხარდება. მე შეცდომა დავუშვი და ვისჯები კიდეც. -გაიღიმა და წამოდგა. -ნახვამდის ელენა, თუ რამე დაგჭირდა შეგიძლია ჩემი..
-არაფერი დამჭირდება..-ცივ ტონს არ იშორებდა ქალბატონი. ნიკა წავიდა თუ არა გარემოს აღელვებულმა მოავლო თვალი, ახლაღა მიხვდა მთელი სხეული რომ უკანკალედა. ნაცნობ მზერას წააწყდა. საშინლად გაცოფებული თვალებით უყურებდა. საერთო ვერ ხვდეოდა ანდრიაძე ასე რატომ უყურედა მისი უფროსი და მეზობელი? ოხ ეს გოგო კიდე სად არის? ნომერი აკრიფა.
-ნინაა.
-აუ ელე ოდიში რა, სულ დამავიწყდა დარეკვა, ბებო გახდა ცუდად და გავბრუნდი. აუაუ როგორ დამავიწყდა დარეკვა.
-რამე სერიოზული ხომ არა? მოვიდე?
-არა არა, თურმე მაღალი წნევა ჰქონია და შეეშინდა.
-კაი პატარა მიხედე მართას გკოცნი.-მაშინვე თავისი ფუმფულა ბებიკო გაახსენდა დაა ღიმილმა გადაურინა სახეზე. მიმტანს ხელით ანიშნა მისულიყო. სალათა შეუკვეთა, საზურგეს მიეყრდნო და ფანჯარაში გაიხედა.მოშორებით იჯდა ბატონი დემეტრე და წამით არ აშორებდა თვალს. ვერ გაეგო რა ესაქმებოდა ყოფილთან, სიბრაზიზგასნ ძარღვები დაჭიმვოდა, ისე იყო გამოკვეთლი მისი ძარღვი თვალთან რომელიც საფეთქეს შუაზე ყოფდა და მხოლოდ მაშინ ჩნებოდა როცა კაცის მოკვლის სურვილი უჩნდებოდა.რომ შესძლებოდა კიდე ერთხელ გაუერთანებდა თავპირს იმ არაკაცს. ეს ქალი კიდე არ წყვეტდა წერეთლის ცდუნებას.“უღმერთოდ ლამაზი ხარ!“გონებაში გაუელვა.
-დემე ბოდიში ასე რომ დავაგვიანე. -მის წინ წაბლისფერ თმიანი გოგონა დაჯდა, ასე დაახლოებით ოცი წლის იქნებოდა, ძმას გემრიელად აკოცა ლოყაზე და მენიუ გადაშალა. ახლა ცალკე ანდრიაძე აეჭვიანდა, ვინ იყო ეს გოგო? და რატომ კოცნიდა ღმერთკაცს? მოკლედ ეს ორი ეჭვიანობის გარდა არაფერს აკეთეენ. ელენამ სალათა მალევე მიირთვა ანგარიში მოითხოვა.
-თქვენი გადაიხადეს ქალატონო.!-გაუღმა მიმტანდა
-ვინ ხომ ვერ მეტყვით?
-მთხოვა რომ მისი ვინაობა დამემალა.
-კარგი.მადლობა .-სწრაფად წამოდგა მანტო მოიცვა გამომწვევ სხეულზე და სახლისკენ წავიდა. გაყინული თითებით მოარგო სახლს გასაღები და შევიდა. ესიამოვნა სითბო, მანტო იქვე საკიდზე დაკიდა.. ლეპტოპში საახალწლო სიმღერები ჩართო, თავად თბილი გრძელი სვიტერი გადაიცვა ცალ მხარზე ჩამოვარდნილი. დალევის ხასიათზე რომ მოვიდა წითელი ღვინო ბიკალში ჩამოასხა და დააგემოვნა.
-კარები რომ უნდა დაკეტო ღამე არ იცი?-შიშისგან ლამის იატაკზე აღმოჩნდა. დემე დახვდა კარებზე მიყრდნობილი.
-ასე სხვის სახლში შეპარვა რომ არ შეიძლეა არავის უთქვამს შენთვის?
-რა იყო თქვენობით აღარ მელაპარაკები?
-ჩემს სახლში ვართ და აქ უფროსი მე ვარ.!-აშკარად უკვე უმოქმედია წითეელ მათრობელას.
-მეც დამისხი, ერთად დავლიოთ.-კარები გადაკეტა და სავარძელზე დაჯდა. გოგონამაც ღვინით სავსე ჭიქა გაუწოდა.
-ჩვენ შეხვედრას გაუმარჯოს.!-წარმოთქვა შავთვალამ და ჰაერში ასწია ჭიქა. მოიყუდა და ერთი მოსმით გამოცალა.
-შენი თვალები მითრევს.-რას ბოდიალობს ეს გოგო თუ ხვდება თვითონ? მიუახლოვდა მის გვერდით ჩამოჯდა და ფეხები აიკეცა.
-ერთ ჭიქიანი ხარ?-მაშნვე დასცინა აღელვებულ ქალს.
-შენ ცუდი კაცი ხარ. ყველაფერზე დამცინი.-ტუჩები გაბუსხა და სასმელი მოსვა.
-შენ ლამაზი ფეხები გაქვს.!
-გარყვნილიც ყოფილხარ!
-შენთვის თუ ჩემი თვალებია ლამაზი, ჩემთვის ეს ფეხებია ლამაზი.-ხელი აასრიალა ბარძაყზე. აღარ შეეძლო ამ ქალის გვერდით უმოქმედოდ ჯდომა, ან ახლა უნდა ეკოცნა ან უნდა წასულიყო. ჩუმად იჯდა და ანდრიაძეს თვალებში ჩასტერებოდა. ეს გოგო კიდე კეკლუცს არ წყვეტდა. თვალები უთამაშებდა, სასმელი კიდევ მოსვა და სველი ტუჩები გაილოკა. ბოლო წვეტი აღმოჩნდა აგზნებული ღმერთკაცისთვის, წელზე მოხვია ხელი და მუხლებზე გადაისვა.ზევიდან დაჰქურებდა წერეთლის ვნებამორეულ თვალებს. იცნო ეს თვალები წლების წინ მუდარით რომ ახედა. ანდრიაძეს გაეღიმა, თმაზე უსვამდა თლილ თითებს. ცივი ძლიერი ხელები მაისურის შიგნით იგრძნო, შიშველ წეზე დაასრიალებდა მისი მეზობელი ტორებს. ტუჩები ჯერ მოშიშვლებულ ხარზე მიაწება, ნელ-ნელა აუყვა მაღლა, ყელი დაუკოცნა და ნანატრ ბაგეებსაც მიწვდა. საოცარი გრძნობა დაეუფლა ლაქბატონ ანდრიაძეს.სხეულის ტემპერატუამ საგრძნიბლად აიწია, ხელები მის მაისურს მოჰკიდა და წამეში გაანთაისუფლა კაცის სხეული. წერეთელი არ ჩერდებოდა და ახლა უკვე მუჭში მოიქცია ქალის სრული მკერდი და დვრილებზე მოეფერა, ქალმაც არ დააყოვნა და ამოიკვნესა მის ტუჩებზე. გაეღიმა წერეთელს. გადააძრო თბილი ნაჭერი და უკვე შიშველი ქალი აიკრა მკერდზე. რბილი ხალიჩით დაფარულ იატაკზე აღმოჩნდა ეს ორი სხეული, ქალის გაშლილ ფეხებს შორის იყო მოთავსეული წერეთლის სხეული და მონდომებით უკოცნიდა ძუძუებს შორის ლამაზ ტატუს.. მუცელი სიამოვნეისგან შეეკუმშა და სუნთქვასაც ვერ ახერხედა.მალევე იგრძნო კაცის ცხელი სუნთქვა კისერზე და მისი აგრზნებული სასქესო ორგანი ფეხებ შორის.
-ამას ვერ გავაკეთე...-ამოიჩურჩულა, უფრო ამოიკვნესა. სრულიად საკმარისი იყო დემეტრესთვის ეს სიტყვები, ნელა წამოდგა ზევიდან დაჰყურებდა უმშვენიერეს სხეულს, ქალს კი მკერდი ხელებით დაეფარა და თვალებ აწყლიანებული უყურედა.
-წავალ..-ღმერთო რა ხმა აქვს! მთელ სხეულზე ჟრუანტელი უვლიდა აწითლეულ ქალს.
-არ წახვიდე..-მუდარით ამოთქვა და თვალები მაგრად დახუჭა. კაცს გაეღმა ზედა გაუწოდა და ვითონაც დაფარა საოცარი გულ-მკერდი.-ძალიან მცხვენია.- დემეტრემ ჩაიცინა.-ნუ დამცინი, ახლა მე ვერ ვაზროვნებ და შენც ამით ისარგებლე.
-საერთოდაც არა, შენ დამიწყე შიშველი ფეხები და გონება დამაკარგვინე.-ერთი მეორს აბრალებდა ამ საქციელს, არცერთს უნდოდა იმის აღიარება რომ ერთმანეთი საოცრად იზიდავდა. -წამო დავიძინოთ, უკვე გვიანია.-ხელი ჩაჭიდა დარცხვენილ ქალს და კუთვნილ საძინებელში შეიყვანა.
-იცოდე ღამე არაფერი იმაიმუნო..! -პასუხად მხოლოდ ტუჩის კუთხეში კოცნა იგრძნო, საწოლში შეწვა და გვერდით მიიჩოჩა.თავი მის მკალევში რომ ამოყო მოდუნდა. ორივეს ტკბილად ჩაეძინა..!
*****
დილით საშინელი თავის ტკივილით გაიღვიძა, ბევრი კი არ დაულევია მაგრამ ესეც საკმარისი იყო მისთვის. წინა ღამე რომ გაიხსენა ძალიან შერცხვა და საბანი თავზე გადაიფარა.
-იმ კაცის სალაპარაკო რომ გახდები მერე ნახე შენ.!- საკუთარ თავს ებუზღუნებოდა. ტუმბოზე პატარა ფურცელი რომ დაინახა.
„რომ გაიღვიძებ მოწესრიგდი და ჩემთან შემოდდი.! იცოდე გელოდები.!“
გაეღიმა და უკან დააბრუნა ბარათი, წყალი გადაივლო და სპორულებით გავიდა მეზობელთან.
-აბა ქალბატონო თავი ხომ არ გტკივა? -სახეზე დაკვირვებით უყურებდა.“ნეტა რას თამაშობ ბატონო დემეტრე?’ კაცი მშვიდად უყურებდა. ხმაც როგორი შეცვლილი ჰქონდა, აღარ იყო ყინულის კაცი, მაგრამ არც ისე დამთბარიყო როგორც ელენეს სურდა..
-კი ცოტა მტკივა. გუშინ...
-გუშინ მშვენიერი ღამე იქნეოდა შუა გზაში რომ არ შეგეჩერებინე.. -ღიმილით უხრა.-ჩაი თუ ყავა? ისე ზოგადად უნდა იკითხო ხოლმე წინაზე მწარე ყავა რომ დამალევინე, არადა მე საერთოდ არ მიყვარს.
-გავითვალისწინებ მე ყავა მინდა, უშაქრო.!
-ახლა ვხვდები რატომაც ხარ მწარე.-მადუღაარა ჩართო და სამზარეულოს მაგიდას მიეყრდნო, ხელები გადაიჯვვარედინა. -ლამაზი ტატუ გაქვს.!
-მადლობა. -სკამზე ჩამოჯდა, მაჯვენა ხელით შავი თმა უკან გადაიწია.
-მაინდამაინც ფენიქსი რატომ?
-ალბათ იმიტომ რომ ფერფლისგან აღდგომა შეუძლია. -გაეღიმა გოგონას და თავი დაბლა დახარა.
-ლამაზი ადგილი შეგირჩევია, უფრო ალამაზეს შენს მკერდს.
-გუშინდელი ღამე არ გაძლევს იმის საშვალებას ასე მელაპარაკო..!
-ასე როგორ?-ნელი ნაბიჯით წავიდა ქალისკენ.
-აი.. აი ეგრე როგორც მელაპარაკები..-დაიბნა ანდრიაძე, კაცის მიახლოება რომ იგრძნო.
-კომპლექსიანი ნუ ხარ! კომპლიმენტს რომ გეუბნებიან მადლობა უნდა გადაუხადო არ იცი ეგ?!
-ისა.. უნდა წავიდე.-დაბნეული წამოდგა მაგრამ წამეში გაჩნდა კაცი მის წინ.
-საით?-ხელი წელზე შეუცურა, მაისურის ქვეშ გაიკვლიეს წერეთლის ტორებმა გზა..-სპეციალურად მოდიხარ ხომ ასე?
-რას გულისხმობ?-თავი გვერდით გაატრიალა რადგან დემეტრეტ სახე ისე ახლოს იყო რომ მათი ტუჩები ერთმანეთს ეხებოდნენ.
-შიშველი მკერდით. თუ იმის აფიშირებას ახდენ რომ მაგარი ძუძუები გაქვს.-სიცილს არ წყვეტს ეს ბოროტი კაცი და უარესად აგიჯეს ამ ისედაც დაბნეულ გოგოს.
-უტაქტო ხარ.-ხელები უკან წაიღო და მის მაჯეს მოეჭიდა.-გამიშვი..! -ღრმად სუნთქავდა, სადღაც გუულის ბნელ კუნჭულში ძალიან სიამოვნებდა დემეტრე ასეთ თავისუფალი რომ იყო მასთან. ოხ რა როგორ უყვარს სიტუაციის გართულება.!
-თვისუფალი ხარ შენც.!-მის ტუჩებთამ ჩურჩულედა დემე.
-კი..
-შენც ისევე გინდივარ როგორც მე.!
-ჰოო..-თთვალები დაეხუჭა სიამოვნებისგან, ამ კაცის ბოხი ტემრი სრულ ჭკუას უკარგავდა. ნაზად იგრძნო წერეთლის წითელი რბილი ბაგეები ქვედა ტუჩზე.
-რატომ კაპასობბ და რატომ ართულებ სიტუაციას..?
-მე.. მეე. არ ვიცი..-როგორც იქნა თვალები გაახილა და მასზე ორი თავით მაღალ კაცს ახედა.
-მომეცი უფლება მე გადავწყვიტო..კაი? -ხმა ვერ ამოიღო ჯერ მის შავ ნუშისფორმის თვალებს უყურებდა, მერე სქელ წარბებს მის გარეგნობას სულ სხვა ხიბლს რომ აძლვდა, სწორ ცხვირს ასე ნაზად რომ ეხებოდა ანდრიაძის ლოყებს.- დუმილი თანხმობის ნიშანია.!-გამარჯვეული ხმით ჩაილაპარაკა და ელენეს დაურცულ ტუჩებს წაეტანა. მონდომებით უკოცნიდა ჯერ ქვედა შემდეგ ზედა ტუჩს. სულ აახურა ანდრიაძე ენაზე კაცის არომატული ენა რომ შეეხო ან გველივით რომ იკლაკნებოდა. ასეთი შეგრძნება დაეფიცება როგორიც არასდროს ჰქონია, ფეხის თითიდან რომ შეუძვრა ორგანიზმის ბოლო უჯრებამდე დაიპყრო და საერთოდ არ უნდოდა ეს მომენტი გაჩერეულიყო.
-დემე..-როგორც იქნა მოახერხა და ხმა ამოღო, ხმა რა ძლივს წამოიკნავლა. კაცი არ აპირებდა გაჩერებას, მარჯვენა მკავი მოხვია წელზე და სამზარეულოს მაგიდაზე შემოსვა, მის ფეხებს შორის მოექცა და ჟაკეტი წამეში გახადა. -დემე..ამომასუნთქე.-სიცილს ვერ იკავებდა. წერეთელიც დაყვა მის ნებას.
-ეხლა გეპატიება.. მესამედ ვეღარ გავუძლებ ასეთ მომენტში გაჩერებას. ! -შუბლი შუბლზე მიადო და თვალები დახუჭა, ღრმად სუნთქავდა. ერეგირებული ასო შარვალში გაასწორა და ვნებისგან აკანკალებულ ქალს მოშორდა.
-დღეს ჩვენები ჩამოდიან.-ჟაკეტი აიღო და წელზე მოიხვია.
-ვიცი. ნეტა ალექსმა რა ქმა?-ხელებით სამზარეულოს თაროზე იყო დაყრდნოილი, აშკარად ვნების ჩაცხრობას ცდილობდა. ბეჭები ისე მოუჩანდა სურვილს ვერ მოერია ანდრიაძე და უკნიდან შეუცურა მკერდზე ხელები -მე აქ დამშვიდებას ვცდილობ შენ კიდე მეფერები? გაგიჯდი გოგო?
-კაი ჰოო.-მოშორდა და ყავის ფინჯნები გამოიღო კარადიდან.-ჩაი გაგიკეთო?- დემეტრემ თავი დაუქნია და სკამზე ჩამოჯდა, ხელები ფეხებშორის მოათავსა და თავისუფლად მიეყრდნო საზურგეს. -ხო და რა უნდა გითხრა.
-გისმენ პატარავ.. -თვალები მოჭუტა და ქვევიდან ახედა..
-არ მინდა ამ ურთიერთოის შესახებ ვინმემ გაიგოს.!
-რატომ?
-არ მინდა უფროსის საყვარელი ვეგონო ოფისსში ვინმეს.!
-ტყუილი ხომ არაა.?!-გაიცინა
-ბორტი ენა გაქვს.!
-როგორც გინდა.! იცოდე ძალიან მკაცრი ვიქნები, არ გეგონოს რომ ღამის სიამოვნება გიშველის და საქმეს გაახალტურებ.
-არც მიფიქრია.-აკისკისდა ელენე.
-ელენა ხარ თუ ელენე?
-ელენა, მაგრამ ხშირად მეძახიან ელენეს.
-ჩემი ელენა ხარ.! აღარ დავინახო კეკლუცი სამსახურში კაცებთან.
-რატომ ვითომ?
-იმიტომ რომ დღეს დიდი შეცდომა დაუშვი.. არ მიყვარს ჩემი საკუთრეის განაწილება.! ძალიან ეგოისტი ვარ.! ყველაფერი კარგი ჩემი საკუთრება უნდა იყოს.
-ხო მაგრამ ამის შესახებ მხოლოდ მე და შენ ვიცით და ასე რომ.. ვერაფერს ვერ ამიკრძალავ.!
-თუ საჭირო გახდა ცოლად დაგისვამ სახლში.-სერიოზულ ტონს არ იშორებდა წერეთელი, სულმთლად გაგიჯდა ქალის კისკისის ხმა რომ გაიგო.-დამცინი?მე დამცინი?-ფეხზე წამოდგა და მხარზე გადაიკიდა ანდრიაძის სუსტი სხეული..
-ოხ შე დეგენერატო.. მე სერიოზული კაცი მგონიხარ.. -ფეხებს უმისამართოდ იქნევდა. -გამიშვი დემე.. დამსვიი-სიცილს არ წყვეტდა. მალე საწოლზე აღმოჩნდა. ხელები თავს ზევით გაუკავვა და ზევიდან დააჩერდა.-აბა რას აკეთებ? ვიკივლე.. გამიშვი...
-ველურიც ყოფილხარ. ! -ცალი ხელი ბარძაყებს შორის ჩაუცურა. მალევე მოყვა ქალის რეაქციაც და ფეხები ძლიერად შეატყუპა..
-აპაპაპ. ასე არ გამოვა, ნუ ხარ მოუთმენელი. -სიცილს არ წყვეტდა ელენა.
-მართლა ქორწილამდე უნდა მაცდევინო?
-და მერე ვინ გითხრა რომ ცოლად მოგყვები?
-მე თუ მომინდა საერთოდ შენ ვინ შეგეკითხება.!-ცხვირზე უკბინა..
-მხეცოო. აუ კაი რა მეტკინაა..
-წიკვინა.!
-ჩვენი პირველი სექსი ასე არ იქნება, ცოტა რომანტიკა და რამეე რა..-უცებ გაუშვა ხელი და მის გვერდით დაწვა.
-ჩემი და შენი თუ შენი პირველი?-ასე პირდაპირ ვერ უთხრა ქალიშვილი ხარ თუ არაო.
-ჩემი და შენი.-სიმართლე გითხრათ გულში რაღაცამ გაჰკრა, სულაც არ უნოდა იმის წარმოდგენა რომ მის ქალს.! დიახ მის ქალს ადრე ვიღაც ეხებოდა.სახე შეეცვალა მაგრამ როგორც ყოველთვის , ახლაც კარგად შეძლო ემოციების დამალვა.
-ანუ ბატონ ნიკოლოზს ჩააბარე ქალწულობა? -გოგონაც დასერიოზულდა. -თუ გყავდა მანამდე ვინმე? იქნებ ვერ აიტანა იმ კაცმა სხვისი..
-არ გააგრძელო..!-ხმა აკანკალებულმა გახედა. -როცა მზად ვიქნები კიდევ ერთ კაცს მივცე, შეგატყოინებ.! -ფეხზე წამოდგა და გასასვლელისკენ გავიდა, კარები რომ გააღო მის სახლთან უცნობი ბიჭი დახვდა.
-თქვენ აქ ცხოვრობთ ხო? -მაშინვე ჰკითხა მეზოლის კარიდან გამოსულ ელენას და შემდეგ მზერა წელს ზემოთ შიშველ მამაკაცზე გადაიტანა.
-დიახ? თქვენ..
-მე ქვედა მეზობელი ვარ. -ჯიბიდან შავი ატლასის მაქმანებით გაწყობილი საცვალი ამოიღო და ურცხვად დაატრიალა თითზე. -იმის გათვალისწინებით რომ თქვენ ბოლო სართულზე ხოვრობთ, ვიფიქრე თქვენი იქნეოდა.
-დიახ ჩემია. მადლობა ყურადღებისთვის.-გაუღიმა და ახლოს მისულმა გამოართვა კუთვნილი ნივთი. შემდეგ წერეთელს გახედა ყელზე ძარღვები რომ ჰქონდა გამობერილი და აი ის ძარღვიც რომ მოუჩანდა საფეთქელთან, უფრო მიმზიდველს და დაუნდოელს რომ ხდიდა.“ამ კაცს არ დავთმობ“ გაიფიქრაა და გასაღებით გააღო კარი. არ დალოდებია როდის წავიდოდა მეზობელი შევიდა, ზურგს უკან მიიკეტა ხმაურით კარები.!
-ეს კაცი მაგჟებს.! ვსოო ჭკუა დავკარგე და ვერც ვერსად ვპოულობ.. -მოწყვეტით დაეშვა სავარძელზე. ღრმად ამოისუნთქა.-ვსო არ მაინტერესებს რა იქნება ხვალ. დღეს ბედნიერი ვიქნეი. მერე ალბათ რამეს ვიზამ.-ემბრიონის პოზა მიიღო და თვალები დახუჭა.
უკვე ბინდდებოდა ქუთუთოები რომ დააშორა ერთმანეთს, ტელეფონზე საათს დახედა და წამებში გამოფხიზლდა..
-ჯანდაბა.. ჯანდაბა.. -სწრადად შევიდა ოთახში,ტანზე მომდგარი ჯინსის შარვალი ჩაიცვა, თეთრი მაისური დეკოლტიანი და ასევე თეთრი ქურთუკი. თმა კუდად შეიკრა და კიბეები სასწრაფო ვითარეით ჩაირბინა. ათი წუთის დაგვიანებით მივიდა აეროპორტში..
-უფფ.. კიდევ კარგი თვითმფრინავი იგვიანეს..-ამოიჩურჩულა და იქვე არსებულ კაფეში. ყავა აიღო და მყუდრო ადგილას დაჯდა საიდანაც დაინახავდა გამომსვლელებს. ტელეფონზე შეტყოინება მოუვიდა.
„ქურთუკი შეიკარი.! „ ჯერ გაეღიმა შემდეგ გარემოს მოავლო თვალი მაგრამ დემეტრე ვერსად დაინახა..
„არა.! მოდი და შენთვითონ შემიკარი.“ აშკარად იცოდა რომ უყურებდა. საერთოდ გაიხადა ქურთუკი და მაშინ მიხვდა რომ როგორც ყოველთვის ბიუზღალტერის გარეშე იყო წამოსული.
-მე შენ რა გითხარი?!-ზურგს უკან მკაცრი მაგრამ ვნებამორეული ხმა გაიგო.
-რა ?-თავი უკან გადასწია და ღიმილით ახედა.
-ნუ ამარიაჟებ შენ ძუძუებს-თქო. -ქურთუკს დაწვდა და ქალი გასასვლელისკენ წაიყვანა. როგორც პატარა ბავშვეს ისე ჩააცვა და ყელამდე შეუკვა.
-დემე ვერ ვსუნთქავ.!
-ჩაგეცვა ეს ოხერი ლიფი და პროლემაც არ იქნებოდა.არც მე არ ამიდგ*** და ორივე კარგად ვიქნეოდით. -თვალები გადაატრიალ ელენამ და ღრმად ამოისუნთქა.
-ქალის უნახავივით იქცევი..
-კაი ერთი.ნეტა რომელ კაცს არ აუდგ*** შენი მოშიშვლებული მკერდის დანახვაზე. და საერთოდ რას მალაპრაკებ?! აი გამოვიდნენ..-თავით ანიშნა და გოგონა მარტო დაოვა.
-ოჰ თვით წერეთელი შეწუხდა ჩვენ გამო?-ალექსანდრე გადაეხვია მეგობარს.-გამარჯობა ელენა.! -ღიმილით მიესალმა და მასაც გადაეხვია.
-ჩვენ წავალთ.-თავით მისი გაბრაზებული მეგობრისკენ ანიშნა და მოშორდნენ კაცებს.
-რა სახე გაქვს გოგო?-სირბილით მიმავალ მაჭავარიანს ძლივს დაეწია..
-არანორმალური, მხეცი და ნადირი.. -თავისთვის ჩხუბობდა..
-რა მოხდა ქეთა?.. ქეთა. ნუ მირბიხარ.
-დაბმული ჩამაგდებინა ხელში კარგად გავალამაზებდი. -ორი წუთით გაჩერდა მოცინარ კაცს გახედა და კვალვ სწრაფად განაგრძო წასვლა..
-იქ თქვენ საქმეზე იყავით თუ ერთმანეთის გასაგიჟებლად? !-სიცილი აუტყდა.
-იცოდე გაჩუმდი თორე შენზე ვიყრი ჯავრს.! -ხელები მაღლა აწია და ჩუმადვარო ანიშნა..

აერიოირტში მისულ მაჭავარიანს მარტო ალექსანდრე დახვდა.
-ბატონო ალექს, ლაშა და ნინი არ მოდიან?
-არა.!-მოკლედ უპასუხა და რეგისტრაციის დახლს მიუახლოვდა. წარბები შეჭმუხნა ქალმა და უკან გაყვა. ისე იფრინეს მთელი ხუთი საათი არცერთს ხმა არ ამოუღია. სასტუმრომდეც უსიტყვოდ მივიდნენ, ბოლოს ნონიაძემ უთხრა ნომერში ასულიყო და საღამოსთვის მომზადეულიყო. უფროსის ბრძანება შეასრულა და მისი ნომერი მოძებნა. დაღლას ვერ გრძნობდა. წყალი გადაივლო და საკუთარი თავი შეათვალიერა სარკეში. ყველაფერი ლამაზი ჰქონდა მკერდის გარდა. სულ ბუზღუნით დაყვებოდა ელენას „იცოდე მოგაჭრი და მე მივიკერებ მაგ ბურთებს“- ო.. თბილი ფუმფულა ხალათით დაიფარა სხეული და ტელევიზორი ჩართო რომელიც საწოლის პირდაპირ იყო დამაგრებული კედელზე. საღამოსთვის რომ ემზადებოდა მთელი მისი კაბები მოირგო ვერ გადაეწყვიტა რომელი ჩაიცვას. ბოლოს არჩევანი შავ გრძელ კაბაზე შეაჩერა. მთლიანად დახური მხოლოდ მკერდს შორის ჩამდგარი ბადე აჩენდა ლამაზ პატარა მკერდს. მისი წითელი ტალღოვანი თმა ცალ მხარზე გადაიყარა და ნომერი დატოვა. დაბლა სმოკინგში გამოწყოილი ელოდა ბატონი და საათს მოუთმენლად დასჩეერებოდა.
-მეგონა აღარ აპირედი წამოსვლას.-შეუღრინა ერთი.
-ბოდიში.-თავი დახარა და უკვე წასულ ნონიაძეს უკან გაყვა. „ერთხელაც იქნება მოვკლავ ამ კაცს.! უტაქტო..“გულში გაიფიქრა და დინჯი ნაბიჯით შევიდა დარბაზში, მშვიდად იდგა ალექსანდრეს გვერდით და შამპანიურს წრუპავდა. კაცი ჩუმად აპარებდა თვალს და ის გრძნობები უფრო და უფრო უღრმავდეოდა, აღარ იყო ეს მარტო მოწონება.! ცოფდებოდა როცა ვინმე მიაშტერდებოდა მის სახეს ან რამე კომპლიმენტს თუ ეტყოდნენ.
-შეიძლება ვიცეკვოთ?-მშვიდი ტონალობით იკითხა ახალმა მოსულმა კაცმა და ხელი გაუწოდა წითურს.
-რათქმაუნდა.-დაიღალა უაზრო დგომისგან შამპანიურის ბოკალი მაგიდაზე მოათავსა, გაყოლას აპირებდა..
-აქ საცეკვაოდ არ ხარ მოსული.!-ბოლო წვეთი აღმოცნდა ქეთასთვის, გაბრაზებული ლურჯი თვალები რომ შეანათა ნონიაძეს და მაშინვე უკან დაიხია კაცმა. გოგონა კი მშვიდად გაჰყვა პარტნიორს. ნაზად მოხვია კაცმა თითები წელზე, წყნარ მუსიკას სხეულები ააყოლეს. ეღიმებოდა უფროსის გაცეცხლებულ სახეს რომ ხედავდა. მგონი ეს ქალიც ხვდება როგორ მოსწონს ალექსანდრეს და მართალი ყოფილა ელენა რასაც ეუბნებოდა. გაეღიმა.
-ბუნებრივი ფერია?
-დიახ. -ღიმილით ახედა კაცს.
-არამგონია თქვენზე მეტად ვინმეს უხდებოდეს.! ალბათ სწორედ თქვენს გამო შექმნა ეს ფერი ღმერთმა, უბრალოდ უღმერთოდ ლამაზი ბრძანდებით.! -აწითლდა ქალი, არავის უთქვამს მსგავსი სიტყვეი, მორცხვად დახარა თვალები.
-მადლობთ, იცით ასეთი რამე არავის უთქვამს..
-ზოგადად სილამაზეს დანახვა უნდა, ყველა ვერ აღიქვამს. მე კი ეს დანახვის წამიდან დავინახე. -აღარაფერი უთქვამს მაჭავარიანს, მელოდია დამთავრდა თუ არა მაშინვე გარეთ აივანზე გავიდნენ..
-თქვენ საქართველოდან ბრძანდებით ხომ?
-დიახ.მე და ჩემი უფროსი მოგვიწვიეს.
-მშვენიერია, ზოგადად გამიგია ქართველებს ლამაზი ქალები ჰყავთო მაგრამ, ნანახმა გადააჭარბა.
-ძალიან გთხოვ ამდენი კომპლიმენტი საჭირო არაა. -ყურთან თმა გადაიწია. ცალი ხელით მოაჯირს დაეყრდნო და ოდნავ გადაიხაარა.
-ქეთევან.!-უფროსის ცივმა ხმამ სულ დააბნია ეს გოგო.-გამომყევი.!
-ძალიან სასიამოვნო იყო ბატონო..
-ტომას ტეილორი.
-ნახვამდის ბატონო ტომას.-გაუღიმა ქალმა, ინგლისელმა ხელზე ნაზად აკოცა და გაუშვა ლამაზი წითური. გაბრაზებული მიაბიჯებდა ალექსანდრე და უკან სირბილით მიყვებოდა ქეთევანიც.
-აქ კაცების დასათრევად არ მომიყვანიხარ.! -ლიფტში შესულმა მაშინვე დაიღრინა.
-ძალიან გთხოვთ კორექტულად მესაუბრეთ.! მე არ დამიმსახურებია..
-კარგად აძლევდი უფლებას ხელები ეთომარა შენთვის.-მისკენ მთელი ტანით შებრუნდა და ხმამაღლა ესაუბრებოდა.
-რას კადრულობთ თუ ხვდებით?-გოგონაც გაცეცხლდა. -და საერთოდ რატომ ერევით ჩემ პირად სივრცეში, რა უფლებით?-მაშინვე ახედა კარების ზემოთ პატარა მონიტორს და სასურველი ციფრი რომ დაინახა ამოისუნთქა, კარებს ბოლომდე გაღება არ აცადა ისე გავარდა დერეფანში. ჩანთიდან გასაღები ამოიღო და კარების დაკეტვას აპირებდა რომ შეუვარდა გაცოფებული უფფროსი.
-ვინ გგონია თავი, ჩემთან ტონს რომ უწევ?-პიჯაკი გაიხადა და ბაბთაც სადღაც მოისროლა.
-თქვენ ვინ გგონიათ თავი შეურაწყოფას რომ მაყენებთ, თითქოს შეგაარცხვინეთ და უტაქტოდ მოვიქეცი? ან საერთოდ რა უფლებით მსაყვედურობთ? თავისუფალი ქალი ვარ, მინდა ვეცეკვები მიდა საწოლში ჩავუწვები.! ეს თქვენ არ გეხებათ.! ბატონო ალექსანდრე..-მისი სახელი კბილებში გამოსცრა. პასუხად მხოლოდ კაცის გაბრაზებული სიცილი მოჰყვა..
-ვის ჩაუწვები გოგო?
-ვისაც მომინდება იმას.!
-ხოდა მოდი და დამიწექი.! რა არ მოგწონვარ?-პერანგის ღილების შეხსნა დაიწყო.
-უტიფარი ყოფილხარ შე..
-რაა რა აბა რა ვარ?
-ნაგავი, თავზე გასული და ..-უნაკ სვლა დაიწყო როცა სანდრომ მისკენ ნაბიჯები გადადგა.
-არ მომეკარო...
-კაი ერთი. -არ წყვეტდა ქალისკენ სიარულს.. ქეთევანი რომ მიხვდა ჩხუბს აზრი არ ჰქონდა უკან დაიხია..
-ბატონო ალექს გთხოვთ..-კედელს აეკრა და მკერდზე ხელი მიაბჯინა.
-რას მთხოვ? ხო გინდა კაცი.. ხოდა იყავი ჩემი საყვარელი..-ისე ჰქონდა ნონიაძეს გონება დაბინდული სიბრაზიზგან ვერ ხვდებოდა მის საყვარელ ქალს რამხელა შეურაწყოფას აყენებდა..
-იცით მე.. გთხოვთ რა..-აკანკალებული ნიკაპით ძლივს საუბრობდა.
-ვიცი. ჩემი გაბრაზება გინდოდა.! -თითქოს გონს მოვიდა სანდრო, მაგრამ უკან არ იწევდა. -იცოდე.! -საჩვენებელი თითი სახესთან მიუტანა.. ქალის ლამაზ ლურჯ თვალეში ჩამდგარი რომ დაინახა შიში საკუთარი თავი შეეზიზღდა..- დედას შე***-დაიღრიალა, იქვე მიგდეულ კოსტიუმს დაავლო ხელი და კარები ხმაურით გაიკეტა. ახლაღა შეძლო ამოსუნთქვა წითურმა და აკანკალებული ხელებით სახე მოსრისა.
მეორე დილით მიმღებში დაუბარა უფროსმა რომ ის დღე თავისუფალი ჰქონდა და რაც უნდოდა ის გაეკეთეინა. თავისუფლად იგრძნო თავი, წინა ღამის შემდეგ საერთოდ არ უნდოდა იმ კაცის დანახვა. რომ შეძლებოდა ალბათ სამსახურსაც მიატოვედა. მაგრამ ამის საშუალებას არც გული და არც დოკუმტებზე მისი ხელმოწერა არ აძლევდა. სასაუზმოდ იჯდა ფანჯარაში მომღიმარი სახით იმზირებოდა და თან ცხელ ინგლისურ ჩაის მიირთმევდა. მიმტანმა მოუბოდიშა შეწუხებისთვის და ლამაზად შეფუთული ყუთი გადასცა.
-ეს ვისგანაა?
-არ ვიცი ქალატონო მიმღებში დატოვეს და გვითხრეს გადმოგვეცა. -გაუღიმა ბიჭმა და მაგიდას მოშორდა. ყუთი ნელა გახსნა, ისეთი ლამაზი ყელსაბამი დახვდა იქ თვალები გაუბრწყინდა, კულონს თვალის ფრომა ჰქონდა შიგნით კი შავ ბრწყინავ ფონზე ლურჯი მოციმციმე წერტილები თევზის თანავარსკვავედს ქმნიდნენ. ბარათიც იქვე იდო.
„გუშინდელი ღამისვის მინდა ბოდიში მოგიხადო.! არ ვიცი რა დამემართა, თავს არ ვიმართლებ, უბრალოდ ეს რომ დავინახე ვიტრინაში მაშინვე შენ გამახსენდი. ბედნიერი ვიქნები თუ შენი ლამაზი ყელი ამ ლამაზ ქმნილებას დაამშვენეს.
ალექსი.“
გაეღიმა,ესიამოვნა კაცის ეს ჟესტი მაგრამ მაინც არ აპირებდა ასე იოლად დაევიწყებინა წყენა. ისევ ყუთში დააბრუნა საჩუქარი და ჩანთაში ჩადო.
მხოლოდ ოფიციალურ შეხვედრებზე ხვდებოდნენ მაჭავარიანი და ნონიაძე, კაცს გული დაწყდა, მისი საჩუქარი რომ არ ეკეთა წითურს. ბოლო დღეს წვეულებისთვის რომ ემზადებოდა სწორედ მაშინ გაიკეთა უფროსის საჩუქარი და მის ლურჯ კაბა უფრო დაამშვენა. დარბაზში შესულს მაშინვე მოხვდა თვალში ალექსანდრეს ცისფერი თვალები. ქერა თმა მარჯვენა ხელით გადაიწია კაცმა და ახალმოსულისკენ გაემართა.
-ძალიან გიხდება.
-მადლობა, საიდან იცოდი ზოდიაქოთი თევზები რომ ვარ?-ხელკავი გამოსდო.
-მე რაც მინდა ყველაფერი ვიცი.. -აღარაფერი უთქვამთ მასას შეუერთდენ და პარტნიორებთან საუბრობდნენ ტომასი რომ მიუახლოვდა.
-ქეით..-ზურგს უკან მოესმა ხმა, მაშინვე სანდროს ახედა, რომელსაც სახე შეცვლოდა. ნელა შებრუნდა.
-გამარჯობათ ბბატონო ტომას.
-ყოველ ნახვაზე მაოცებთ.- ქალის თეთრი ფაფუკი ხელი მოიქცია თითებში და ნაზად აკოცა. უსიამოვნოდ გააჟრჟოლა ნონიაძე, როგორია უყურებდე როგორ ახვევს თავბრუს ეს ინგლისელი ნაბი*ვარი მის ლამაზ ქეთოს. -იქნებ სადმე გავსულიყავით სიმშვიდეში გვესაუბრა, იცით თქვენ გადამაწყვეტინებთ მგონი საქართველოში გამდმოსახლებას.-ხელს არ უშვებდა ქეთას ხელეს.
-იცით..
-გთხოვთ უარი არ მითხრათ, მე უბრალოდ თქვენს ქვეყანაზე მანტერესებს რაღაცეები და თქვენნაირ მოსაუბრეს ვერ ვიპოვი..-თავი გვერდით გადახარა ბატონმა ტეილორმა და ქალიც დაჰყვა მის ნებას. ბოდიში მოიხადა მაჭავარიანმა და უკან გაჰყვა. არ ვისაუბრებ ალექსანდრეს გაცოფებულ თვალებზე, ეს ღია ცისფერი თვალები ჩაშავებოდა. ხელები მომუშტული ჰქონდა და წამში უკან გაყჰვა.
-იცით ქეთევანი ვერსად წამოვა.. -წინ გადაეღომა მომღიმარ წყვილს.
-რატომ?
-მე არ ვუშვებ.!
-როგორღაც თვითონ გადაწყვეტს სად და ვის გაყვეს, უკვე ზრდასრული ქალია.-პასუხიც მალე დაურუნა და გვერდის ავლა სცადა, ალექსის ძლიერი ხელები რომ ჩევლო საყელოზე და კედელს მიანარცხა.
-ალექს რას შვები.-ხელზე ჩამოეკიდა შეშინებული ქალი.
-მეორედ არ მიყვარს გამეორება ბატონო ტეილორ.! -კბილებში გამოსრა. -ამ ქალის გვერდით არ დაგინახოთ.!-ხელი უშვა და ტეილორმაც ამოისუნთქა. სწრაფად დაავლო დაძარღვული ხელი და გარეთ გაიყვანა აცახცახებული ქალი.
-რა გინდათ ვერ გავიგე.! -გარეთ გასულმა თავი ვერ შეიკავა და ცრემლები გადმოსცვივდა. -რამდენის უფლებას აძლევთ თქვენ თავს.? თუ გგონიათ ეს ყელსაბამი რომ მაჩუქეთ ყველაფრის უფლება გაქვთ.-აკანკალებული ხმით ხმამაღლა ესაურებოდა უფროს, რომელსაც ხელები შარვლის ჯიბეებში ჩაეწყო და ქალს უყურებდა, რომელის თმებიც თოვლის ფანტელებს დაეფარათ, უღმერთოდ ლამაზი იყო იმ წამს ქეთო.თოვლის ფანტელივით ნაზი. როგორ უნდოდა მისვლა და მისი სისხლისფერი ტუჩების დაგემოვნება. ისე უფროსია და ყველაფრის უფლება ჰქონდა.! წამებში დაფარა მათ შორის მაძილი. ცალი ხელი წელზე შეუცურა მეორე კეფაზე ჩასჭიდა და უკითხავად წაართვა პირველი კოცნა.. თვალებდაჭყეტილი იდგა ქალი და ვერ გაეგო მის თავს რა ხდეოდა, სიცივესაც ვერ გრძნობდა. მერე მოდუნდა, კოცნაც ესიამონა და აჰყვა კიდეც.
-ჩემი ქეთო ხარ შენ.!-ტუჩებთან დაიჩურჩულა. მაგრამ ხმაურით რომ მოხვდა მისი გრძელი თითები ლოყაზე, თან ისე მწარედ რომ აეწვა მაშინ გააცნობიერა რომ ეს ქალი ასე მარტივი ჩასაგდები არ იყო ხელში.!
ორშაბათ დილით კარადის წინ პირსახოცშემოხვეული იდგა და ვერ გაერკვია რა ჩაეცვა. უნდოდა თვალისმომჭრელი ყოფილიყო, გაეგიჟეინა ყველა კაცი და დედმეტრე. სატანა უნდა ერქვა ამ ქალს.! როგორ სიამოვნებს კაცების ცდუნება, ასე პირდაფჩენილები რომ უყურებენ მის სხეულს და ნერწყვებს ყალაპევ. ალათ იმ ერთი კაცის გამო სჯის მთელ მოდგმას.ბოლოს შავი მთლიანად დახურული კაბა შეარჩია მუხლამდე, ტანზე ისე იყო მომდგარი ყოველი ნაკვთი მშვენივრად ჩანდა. სანამ კაბას ჩაიცვამდა შავი თხელი გეტრები ჩაიცვა ბარძაყზე მაქმანები ლამაზად დაიმაგრა და მოხდენილი კაბით დაფარა. თმა უწესრიგოდ დაიყარა მხრებზე და თეთრი მანტოთი გავიდა გარეთ. დემეტრე დახვდა ეზოში.
-ტყუილად მიყურებ არ წაგიყვან.!
-არც მითხოვია, მე ხომ უტაქტო უფროსი მყავს.-პასუხს არ დალოდებია, ტანის მოხდენილი რხევით გაუყვა გზას. მალევე აიარა კიბეები და ოფისშიც შევიდა. გოგონებს მიესალმა და კუთვნილ კაინეტში შევიდა. მანტო საკიდზე ჩამოჰკიდა.
კარების კაკუნი და გაღება ერთი იყო.
-აუ ელე, ყინულის კაცი მოვიდა და მაშინვე შენ გიკითხა, მიდი მალე შედი მგონი საშინელ ხასიათზეა.-აღელვებით ესაუბრებოდა ბატონი წერეთლის მდივანი . ქალს გულის სიღრმეში ეღიმებოდა, თვითონ ხომ იცოდა იმ ყინულის უკან როგორი ცეცხლი გიზგიზებდა.
-დავამთავრებ ჩემს საქმეებს და შევალ..-დოკუმენტებს უყურებდა..
-გაგიჟდება..
-ცივი წყალი შეუტანე..-გაეღმა..
-მე გამიფრთხილებიხარ.-გავიდა და კარებიც მიუხურა. უნდოდა ლოდინით დაეღალა კაცი მაგრამ თვითონაც ვერ მოითმინე. კაკუნით გავიდა დერეფანში და კარეზე დააკაკუნა.
-შემოდით.- ნელა გააღო და ზურგს უკნა მიიკეტა, ხის მალას მიეყრდნ და მარჯვენა ფეხი წინ წაწია.
-გისმენთ, მითხრეს რომ მეძახდით.-ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია..
-დააგვიანე.!-უყურეთ ერთი ამ მართლა ყინულის კაცს.
-მხოლოდ 5 წუთით.
-მე გაგაფრთხილე.
-შეგიძლია დამსაჯო.-ღიმილით გაემართა მისი მაგიდისკენ.
-აუცილებლად..-მამაკაცი მაგიდაზე ჩამოჯდა მოხდენილი საჯდომით და ქალს წელზე ხელი შეუცურა. -უფრო მომდგარი კაბა ვერ ნახე სახლში?
-პრეტენზიებს არ ვართ.! მე ჩემი სამოსის და სტილის შეცვლას შენი ეჭვიანობის გამო არ ვაპირებ.
-მერე ვინ გითხრა რომ ვეჭვიანობ?-ირონიულად დახედა ქალის ბრწყინავ შავ თვალებს.
-არაა?!
-ნწ.. ჩემზე კარგ კაცს ვერ ნახავ.! -ნელა შეეუცულა კეფასთან დაძარღვული ხელი.
-ძაან თავდაჯერებული ხარ.!
-ყველაფერი მაძლევს ამის საშუალეას.-მოწყურეულიდ დაეწაფა ვარდისფერ ბაგეებს და კარის კაკუნი რომ არა ალბათ დიდიხანი არც გაუშვებდა ხელს. დინჯად დაჯდა თავის ადგილას, სტუმარს შემოსვლის უფლება მისცა.
-ვაა ბექას ვახლავარ.-მეგობრის დანახვაზე ღიმილიანი წამოდგა და ახალ მოსულს გადაეხვია.
-დემნაა როგორ დაივიწყებ ხოლმე მეგობრებს. -მხარზე დაცხო ხელი და ახლაღა შეამჩნია ქალი. და რა ქალი.! -გამარჯობათ.
-გამარჯობათ. მე დაგტოვებთ თუ კიდე რამე საქმე არ გაქვთ ბატონო დემეტრე. -წამოდგა სავარძლიდან და პასუხის მოლოდინში კარებთთან გაჩერდა.
-კარგი მერე მეთვითონ შემოვალ.!-ისე ის ყინულის კაცი გახდა წამებში.
-ჰა შე ჩემა ატერორებ ლამაზ ქალებს? -მის წინ დაჯდა და ფეხის ტერფი მუხლზე დაიდო.. -რა იყო აღარ გიდ*** და გაპ***სტდი?
-ნუ ახურებ რა.. აბა რისთვის მოხვედი??
-არა შე ჩემა მე აქ ვერ ვიმუშავებდი..
-აუუ ატ***კებ უკვე შენ ძმობას ვფიცავარ რა.. -თვალები გადაატრიალა.
-ფუი შეგირცხვეს კაცობა. კაი ხო მოკლედ შემთხვევით ადვოკატი ხომ არ გჭირდებათ??
-რა იყო საქმეებს აღარ გაძლევენ?
-აუ დავიღალე რა, მირჩევნია ასეთ მშვიდ კომპანიაში ვიმუშაო, თან შენთან და სანდროსთან ერთად გაასწორებს, მითუმეტეს ასეთი ნაშები თუ ჩითავს.-ისეთი ხმა გავიდა კაინეტიდან ყველას ნგრევის ხმა ეგონა, არადა მხოლოდ დემეტრემ დაჰკრა მუშტი საწერ მაგიდას. -ხო არ გამოყ*** შენ?
-როგორ უნდა აგიყვანო როცა ქალის მეტი არაფერი გიხსენებია აქ?!
-რა იყო შენთვის გინდა? თუ ეგრეა თქვი და ხმას არ ამოვიღებ რა იყო ყ** კი არ ვარ ძმაკაცს ნაშები ავახიო.
-ბექა მდგომარეოიდან არ გამომიყვანო.!
-კაი ხო, მოვრჩი ლაზღანდარობას. მოკლედ აბა რას იტყვი.
-დავფიქრდები და გეტყვი. ფეხზე წამოდგა.-მოკლედ მერე გაუგებრომა რომ არ იყოს ის ქალი ჩემთან არის და...-გამაფრთხილებელი მზერით დახედა.
-ვსოო.! რავიცოდი შე ჩემა ბატონო დემეტრეო და ხომ არ დამესიზმრებბოდა.?! -ორივემ კარგად ვიცოდით რომ დანელიას უკვე ჰქონდა დადგმული მშვენიერ ანდრიაძეზე თვალი და აბა როგორია ახლა გონების უკან დაბრუნდება?!
-კაი თუ რამე გამომიჩნდა დაგირეკავ აუცილებლად, და ასე აღარ დაიკარგო.! სახლის მისამართი არ შემიცვლია.-მეგობარს გადაეხვია, მაგრამ მაინც გრძნოდა მეტოქეობას მისგან, რაღაც ამოუხსნელი აფორიაქება ჩაუდგა გონებაში და ვერ გაერკვია რა იყო. მერე თავის თავზეც გაბრაზდა და მეგოარზე ასეთ რაღაცეებს რომ ფიქრობდა.
რამდენიმე საათში სათათბირო ოთახში შეიკრინენ ანდრიაძე წერეთლის გვერდით იჯდა და მტელი მონდომებით უყურებდა, არც კი უსმენდა. გონებაში იბეჭდავდა კაცის მიმიკეს.“როგორ შეუძლია ორი სხვადასხვა პიროვნება ისე იყოს რომ ერთი-მეორეს შესახებ არავინ იცოდეს.? ვაიმე ეს კაცი ჩემ შესაცდენად გამოგზავნე ხო? არა რა მჭირს ? სულ როგორ შეიძლება წერეთელზე ვიფიქრო? ვაიმე სულ გადავედი ჭკუიდან?!“
-ქალბატონო ელენა ჩვენთან ხარ? -ფიქრებიდან წერეთლის მკაცრმა ხმამ გამოარკვია.ნიკაპი ხელს მოაშორა.
-დიახ.
-მორჩით ჩემს თვალიერებას და მისმინეთ.! –„უხ შე ბოროტო კაცო.ასე ხო? კაი მე შვენ გაჩვენებ სეირს.!“
-სულაც არ ბრძანდებით ისეთი მიმზიდველი მზერა რომ გამიყინოთ.-ისე თქვა რომ გაეგო და ფურცლებს ჩახედა. კაცმა მხოლოდ ჩაახველა და საუბარი გააგრძელა. სხდომა რომ დამთვრა კარებთან მისულ საყვარელ ქალს დარჩენა კი არ სთხოვა უბრძანა.
-ასე ნუ მაშტერდები.! გასაგებია რომ სველდები ჩემ დანახვაზე მაგრამ ასეც ნუ იმჩნევ.! - ბოლო იყო ანდრიაძისთვის, ნაპერწკლები გაყარა თვალებიდან და შეუღრინა..
-ამის გამო დაისჯები.!
-მაინც როგორ?-საკმაოდ ახლოს მიუახლოვდა და ზევიდა აფრქვევდა გრილ სურნელს, რომელიც ნესტოეს უწვავდა და კაცის სურნვილს უფრო უღვიძებდა.
-თვალი არ მომაშორო.! რადგან ამაზე ახლოს ჩემს სხეულს ვერ ნახავ სანამ მე არ გადამივლის გაბრაზება.! -ენა ქვედა ტუჩზე გადაუსვა და აღელვებული წერეთელი მარტო დატოვა. თავდაჯერებული მიაბიჯებდა, საჯდომს ისე მოქნილად არხევდა მის დანახვაზე ყველას ნერწყვი მოსდიოდა. საღამოს სახლში დაღლილი დაბრუნდა საკმაოდ გვიან. სამუშაოდ დარჩა ოფისსში და საქმეები იქ დაასრულა. სიცილის და სიმღერების ხმა გამოდიოდა მეზობლის სახლიდან, ამაზე სულ გაცოფდა. ცოტახანი კარებთან დადგა, ბოლოს ქალის კისკისი გაგიო და გაბრაზებულმა შეაღო სახლის კარი. მაცივარში რაც იპოვა მსუბუქი ის მიირთვა. ელენას არ უყვარდა თბილად ჩაცმა სახლში, გათბობას ბოლომდე უწევდა და ზაფხულის სამოსით დატანტალებდა. ახლაც როგორც ყოველთვის გრძელი ბრეტელეიანი მაისურით და მაქმანეიანი ტრუსით შეწვა ლოგინში და ტელეფონი მოიმარჯვა.
„ქალს კი არ უნდა აკისკისებდეს ჯამრთელი კაცი, უნდა აკვნესებდეს!“ მაინც ვერ მოითმინა და გააგებინა რომ ყველაფერი იცოდა. გამორთო ტელეფონი საბანი ცხვირამდე აიქაჩა. დიდიხნის ჩაძინებული იყო ბარძაყზე ცივი და დიდი ხელის შეხება რომ იგრძნო და აბთან ყვირილით გასკდებოდა რომ არა პირზე აფარებული ძლიერი მტევანი.
-როგორი უყურადღებო ხარ.! ჩემზე გაბრაზებულმა სულაც არ შეგიმოწმებია კარები. -უხეშად გააწევინა მარჯვენა ფეხი და სუსტი სხეულის შორის მოექცა.
-ვინ გითხა მომეკარეო?- სახიდან ხელი ჩამოაღებინა. უკვე ამოფხიზლებულმა თვალეში ჯიუტად ახედა.
-ნუ ჭირვეულობ!
-იმ ქალმა ვერ დაგაკმაყოფილა? -ჩვეული ქალის ხასიათი გაუშვა..
-ჩემი და ძალიან პატარაა და შენი შეტყობინება კიდევ კარგი ვერ წაიკითხა.-ცხვირზე ნაზად მოსდო კბილები. შერცხვა თავისი საქციელი ანდრიაძეს, და ენაც ჩაიგდო მუცელში. -ჰა აბა ახლა შემიძლია მოკარება?
-ნწ.-მზერა თვალებიდან გახსნილ ბაგეებზე გადაიტანა.
-გინდა მაკოცო?-ქვედა ტუჩ ქალის ზედა ტუჩს ოდნავ აუსვა და მაცდულად დააკვირდა.
-არა.!- ვერ საუბრობდა, კვნესით ამოუშვა ხმა.რას უშვება ეს ყინულის კაცი? სულ აკარგვნიებს ყველანაირ მოთმინებას. მასში სხვა ქალი, ვიღაც აღვირახსნილი იღვიძებს და იმ ელენას ბნელ მხარეში ამწყვდევს. წერეთელი ვნებას უღვიძებს და აიძულებს ამ ვნებაში ჩაიკარგოს ისე რომ არაფერს მიაქციოს ყურადღება. საღ გონებაზე შეიძლება ისიც კი იფიქროს რომ დროებითი გასართობია ქალის მოყვარული წერეთლის, არა ახლაც ასე ჰგონია მაგრამ იმდენად შეპყრობილია ღმერთკაცით რომ არც კი ადარდებს ეს ფაქტი. მისი ხელები ჯერ ბარზაყზე იგრძნო და შემდეგ ნელ-ნელა ზემოთ რომ ასრიალდა სრულიად დაკარგა კონტროლი, თხელი თითები მოხვია კაცს და თავად დაეწაფა მსხვილ ბაგეეგზე. წერეთლის თითებმა ოდნავ მოუჭირეს ბარძაყის შიდა მხარეს და წამსვე გამოიწვიეს ქალის კვნესა. სხეული აუკანკალდა, ამ დონემდე არავინ მიუშვია.! ასე არავინ მიჰკარებია ანდრიაძეს, ისიც კი ვინც ძლიერ უყვარდა, პრინციპში ასე ძაან არც უმოქმედია ქალზე ყოფილს.
-გამოცდილი ქალები ასე არ ცახცახებენ.-დახშული ხმით ჩაილაპარაკა და ყურის იბილო კილებს შორის მოიქცია. არაფერი უთქვამს ელენას, ისევ მოძბენა საყვარელი კაცის ტუჩები და გააჩუმა.-ჩემი ხარ.! ღმერთო რა კარგი ხარ რომ იცოდე.ჩემი ხარ..! არსად, აღარასდროს გაგიშვებ.! უღმერთოდ ლამაზი ხარ.! - თხელი მაისური გადააძრო და დაბურცულ მკერდს ტუჩებით წაეტანა. ენას მოხერხებით ამოძრავედა და ქალს უარესად აგიჯებდა. ელენა არ იკავებდა თავს ბაგეები ფართოდ გაეხსნა და სიამოვნების ჰანგებს უშვედა, თან უხეშ, მჩხვეტავ დაბალზე შეჭრილ თმაზე ეფრეოდა წერეთელს.
-დემეე.-როგორც იქნა გონს მოვიდა. უნდოდა ეთქვა რომ ეს შეხება პირველი იყო, რომ ის იყო პირველი ვინც მის სხეულს ეხებოდა.
-გაჩუმდი.! ვიცი და დატკბი სიამოვნებით.-მალევე გააჩუმა კოცნით და ახლა უკვე მისი თითებ ფეხებს შორის აღმოჩნდა. უცნობ გრძნობას ეპარეოდა ელენას სხეულში. ასეთი არაფერი გამოუცდია , თვალები დახუჭული ჰქონდა და ხელებით ზეწარს შაფრენოდა. ბოლოს სხეული საოცარმა გრძნობამ დაუკლაკნა და ალბათ მალე რომ არ დამთავრებულიყო უჰაერობისგან გონს დაკარგავდა. დემეტრე კი ზემოდან კმაყოფილი სახით დაჰყურებდა. -როგორი ხელშეუხებელი იყავი. შენ კიდე რას აღარ იგონებდი. როგორი სხვანაირი ხა ელენა. და მე გარტყმაშიც არ ვიყავი.!- დაბოხებული ხმით ესაუბრებოდა და თვალებდახუჭულ ქალს დაჰყურებდა. - რომ მცოდნოდა..
-რომ გცოდნოდა სხვანაირად იქნებოდა ჰო ყველაფერი?
-ნამდვილად, საყვარლობას კი არ შემოგთავაზედი სულელო..
-რათქმაუნდა, ვისაც გამომწვევად აცვია ყველა მსუბუქი ყოფაქცევის გგონიათ ერთუჯრედიან კაცებს!.-არცერთი წამით გაუხელია თვალები, მკერდი საბნით დაიფარა.
-მიბრაზდები? -ყელში აკოცა, ნელა დაბლაც ჩავიდა და რამდენიმე კოცნა ლავიწზეც დაუტოვა, თითეს კი მის ფეხებზე არ აჩერებდა.
-არა. -ინება ქალბატონმა და თვალები გაახილა. ვნება სადღაც გამქრალა და მხოლოდ სირცხვილი დარჩენოდა გონებაში ადრიაძეს.
-ნუ გრცხვენია ჩემი.
-ჩვენ ერთმანეთზე არაფერი ვიცით.!
-მერე რა.?!
-მინდა გიცნობდე.!
-გასაცნობად ცოტა გვიანია, ახლა დაიძინე თორე ხვალ კიდე დაგავიანდება სამსახურში და უფროსი ძაან დაგსჯის.-ტირილის ზღვარზე მისულ გოგონას ტუჩები დაბრეცვოდა . -ჭკუიდან არ გადამიყვანო ცრემლები არ დამანახო.
-ხოდა წადი თუ დანახვა არ გინდა. არც მე მინდა ნახო როგორ ვსლუკუნებ. ახლა კი მხოლოდ ეგ მჭირდება.
-თავს რატომ იტანჯავ? ხომ შეგიძლია ყველაფერს მარტივად უყურო?! რატომ ართულებ და ადრამატიზებ ყველაფერს ელენა? -საწოლის კიდეზე ჩამოჯდა და ქალს გახედა.
-ალათ მართალი ხარ.! მოდი დავიძნოთ რა?- გვერდით ჩაიჩოჩა და საბანი გადასწია. -ოღონდ გაიხადე. -დემეს ჩაეცინა და წამსვე გაიძრო შარვალი.
-აღარ მინდა შენი ცრემლები ვნახო.! -გულზე რომ დაადო თავი სუსტმა არსებამ მხოლოდ მაშინ გაბედა ხმის ამოღება. -საკმარისად მეყო შენი ტირილის ყურება წლების წინ.
-აი თურმე საიდან.! შენ მიყურებდი.-გახარებულმა ამოყო თავი.
-აჰამ.-შუბლე აკოცა და მისი ლამაზი სახე ხელებში მოიქცია. -მე ვერ აგისხნი სიყვარულს. არ ვარ ის კაცი რმელიც რომანტიულ საღამოეს მოგიწყობს, კინოში ან თეატშრი ვინც გატარებს. ყვვავივებითაც ვერ დავიწყებ ლს წინ და უკან. არც ის ვიცი და ვერ მოგატყუებ რამდენ ხანს გაგრძელდება ჩვენი ურთიერთობა, ერთი წელი თუ 10. მაგრამ იმას გპირდები რომ ჩემთან შენ ყველაზე დაცული იქნები. არავის მივცემ უფლებას ოდნავ მაინც გაწყენინოს. უბრალოდ სანამ ჩემი ხარ გჯეროდეს ჩემი.! -თვალები დაეხუჭა წერეთელს და ხმადაბლა ლაპარაკობდა. ძალიან კარგად იცოდა რომ ეს გოგო მისი გულის სამუდამო მფლოელი იქნებოდა მაგრამ ეშინოდა, იქნებ თავად მოენდომებინა კაცის მიტოვება.
მშვიდად ეძინათ ორივეს, დილით მზის სხივი რომ შემოძვრა ოთახში. ნელა გაახილა თვალები ელენამ და დემეტრეს შეხედა. ისე საყვარლად ეძინა ვერ მოითმინა და რამდენიმე სურათი გადაუღო მერე ქვედა ტუჩზე აკოცა. მუცელზე იწვა ბალიში ხელებით ჩაებღუჯა. ნელა წამოდგა საწოლიდან, მისივე მაისური გადაიცვა და სამზარეულოში შევიდა აწეწილი თმით.
-მმ გიხდება ჩემი მაისური. კაბასავით კი გაქვს. -გაღიმებული სახით შებრუნდა შესასვლელთან მდგომი კაცისკენ.
-რა საყვარელი ძილი იცი.-კისერძე ჩამოეკიდა.
-შენ კიდე ხვრინავ.-აკისკისეული ქალი წელზე შემოიხვია.
-მატყუარა ხარ ამხელა კაცი.
-მე დღეს ოფისსში არ მოვალ.
-რატომ?
-იქ შენ ცდუნებას ვერ გავუძლებ. სახლში მალე მოდი არ დაიგვიანო, უნდა გაგაცნო ჩემი თავი კარგად. -სიცილით დაუკოცნა ტუჩეი, მაისური გახადა და თვითონ გადაიცვა. -ეე შენი სუნი აქვს.
-ხოდა დატკბი.-კარეი გააღო და მეზობელი გააცილა.
-ჭკვიანად. იცოდე კამერებიდან გიყურებ.! -სიცილით მიხურა კარები. იმ დრეს ჩვეულებრივად ჩაიცვა, დემეტრე არ იქნებოდა და ვის უნდა გაპრანჭვოდა. ხოდა ასე კომფორტულად წავიდა სამსახურში, არც დაუგვიანია. მაშინვე ქეთას ოთახისკენ წავიდა, გზად ნაყიდი ყავა შეუტანა.
-ცეცხლიან თავიანო..-სიცილით შეაღო კარები.
-ოჰ ბურთებიანი მოვიდა. მე მომიტანე? -მეგობარმა თავი დაუქნია და ერთი ჭიქა გაუწოდა. -ვუაიმე რა საყვარელიიი ხარ.. -ხმა დაიწვრილა.
-დღეს ტირანი არ გვეყოლება.-გაახარა მეგობარი და ცხელი სითხე მოსვა.
-მშვენიერია.! დღეს ადრე გავიდეთ და შენთან ავიდეთ არ გინდა?
-დღეეს?? -დაიბნა ანდრიაძე.
-ჰო რა იყო?
-აუ არა დღეს არ გამოვა.-თავი გააქნია
-რატომ?
-საყვარელი უნდა მოვიდეს და არ მინდა ჯგუფური გვქონდეს.
-ფუუ რა უტიფარი ხარ. მართლა რატომ არ გამოვა დღეს, თან დალევა მინდა.!
-ხომ გითხარი.
-ახლა არ თქვა კაცი მყავსო.-პასუხად მხოლოდ თავის ქნევა მიიღო..-არააა არ არსებობს.! -სიცილით წამოხტა ფეხზე.-ვიცნობთ ? ვინაა?
-არაფერს გეტყვით. თავი დამანებეთ რა. -ტუჩები მოკიმა.
-ელენა.!
-შანსი არ გაქვს.! მე წავედი.- სწრაფად დატოვა მაჭავარიანის ოთახი და დერეფანში ალექსანდრეს და დანელიას შეხვა.
-ელენა როგორ ხარ?
-მადლობთ კარგად.გამარჯობათ.-ბექას ოდნავ ახედა. მხოლოდ გაუღიმა
-გამარჯობა..
საღამოს მოუთმენლად ელოდა მეზობლის გამოჩენსა მაგრამ მისგან მხოლოდ შეტყობინება მიიღო.
„დღეს ვერ მოვალ. საქმეები გამომიჩნდა და.. ბოდიში. თუ მოგენატრე თვალები დახუჭე და საკუთარ თავს მოეფერე, გუშინ ხომ გასწავლე. (სიცილის სმაილიც კი არ დავიწყებია“
„კაი..“
„გეწყინა?“
„არა. საქმეები ვერ მოიცლის! საყვარელი კი..“ ასეთი არასდროს ყოფილა ელე, სულ აკონტროლებდა თავს და ისეთს არაფერს ამბოდა რაც სხვა ქალებს მიამსგავსებდა, უბრალოდ ძალიან ეწყინა, მის გამო საუკეთესო მეგობრებს უარი უთხრა, დემეტრემ კიდე.. მოკლედ ეს ფიქრები მოიშორა თავიდან და ფილმი ჩართო, მელოდრამა. ტირილის ხასიათზე იყო და უმიზეზოდ ხომ არ იტირებდა.? ფინალისკენ იყო წასული მელოდრამა ქალს უკვე კარგაგვარიანად ჩაწითლებოდა თვალები ტირილისგან, კარებზე რომ დააკაკუნეს. სრუტუნით მივიდა საკეტი ჩამოსწია და მეზობელი რომ დაინახა გული პატარა ბავშვივით აუფანცქალდა, რომელსაც ნანატრ საჩუქარს ჩუქნიდნენ.
-რატომ ტირი?-სახეზე ხელები მოხვია და გულზე მიიხუტა.-ხომ აგიხსენიი..
-არა მაგის გამო არ ვტირი. უილი მოკვდა.-თავი მკერდზე დაადო და უფრო ხმამაღლა ატირდა.
-ვინ მოკვდა ელე.-შეშინებულმა მოიქცია ხელებს შორის ქალის სახე.
-ფილმში უილი მოკლვდა..
-რა სულელი ქალი ხარ ელენა! მაგის გამო იღვერბი ცრემლებად?
-არ ვარ სულელი.
-ნეტა მე რო მოვკვდე ასე იტირებ?
-არა არ ვიტირებ!
-სულ არა?-თავი გააქნია
-ტირილს ვერ მოვასწრებ შენ გამოგყვები.. -წამსვე გადმოყარა ცრემლები.
-ეე მე ძლიერი ქალი მეგონე, შენ კიდე მტირალა გოგო ყოფილხარ. ასე მაშინაც არ გიტირია საქმრომ რომ მიგატოვა.-რა სჭირო იყო ამის თქმა? რომ იცოდეს როგორ მოქმედებს წარსულის გახსენება ალბათ არც იტყოდა. შეიძლება კარგად აქვს დავიწყეული მაგრამ ის ტკივილი არასროს დაავიწყდება, მერე რა რომ აღარ ადარდებს, ის საშინელი ტკივილი დღემდე ახსოვს, რამდენჯერმე დანაც რომ ააღებინა ხელში.!
-ბოროტი ხარ.! -ხელბი მოაშორა და სამზარეულოდან წვენით სავსე ჭიქა გამოიტანა.
-მე არ დამალევინებ?
-ნწ.!
-გამებუტე? კაი რა ისედაც დავიღალე. -ახლაღა აათვალიერა კაცი, რომელსაც კლასიკური ფორმა მთლიანად მოეშორებინა, ნაცრისფერი სპორტულები ეცვა და შავი ოდნავ გრძელი ქურთუკი.
-ასე ნეტა რა საქმეეს აგვარედი.?
-ეგ შენი ლამაზი ცხვირის საქმე არაა.! წამო რა დავიძინოთ.
-რაღააც ძაან მიეჩვიე ჩემ საწოლში ძილს.
- თუ გინდა ჩემთან გავიდეთ.-ხელით კარებისკენ ანიშნა.
-არაა. წამო.- ქურთუკი გამოართვა და მისაღებში დადო. გატრუული იყო მის მკავებში მოქცეული და თვალებს აქეთ იქით აცეცებდა.
-რატომ არ იძინებ? -ნამძინარევი ხმით კითხა.
-იცი რა მიკვირს?-წამოჯდა.
-აბაა.-სიცილი ვერ შეიკავა და ლოყებს შორის ნაპრალები რომ დაინახა ანდრიაძემ გემიელად დაუკოცნა.
-ამხელა კომპანიის მმართველი ხარ.
-მერე?-ინტერესით ახედა.
-ასეთ პატარა ბინაში რატომ ცხოვრობ?
-მატერიალისტი არ ვარ.-ფეხებზე დაქაჩა და მის მკავებში მოიქცია.
უკვე დეკემბბრის სუსხიანი თვე დადგა, ცხოვრება ჩვეულ რიტმში გრძელდებოდა, ასე ლამაზად დადიოდა ქალბატონი ელენა ოფისში და აგიჟებდა დემეტრეს. ისიც ვითომ ყინულის კაცი ისე იქცეოდა და მთელ ოფფის შიშის ზარს ცემდა. ყოველ ღამე ემუქრებოდა ანდრიაძე „იცოდე შენს საიდუმლოს გავამხელ და ვიტყვი რომ სულაც არ ხარ დაბღვერილი, უჟმური და მითუმეტეს ყინულის კაცი“-ო
-მართლა ყინულის კაცს მეძახიან?
-აჰამ.-თავი საყვარლად დაუქნია და ზურგით მიეყრდნო გულ-მკერდზე წერეთელს.
ოფისში უკვე სამუშაო საათები მთავრდებოდა როცა დერეფანში სასიამოვნო არეულობა იყო, ყველა საახალწლოდ აფორმებდა ოფისს.
-ამ შაბათ კვირას სადმე წავიდეთ რა, აგარაკზე რამდენი ხანია ერთად არ ვყოფილვართ. -ერთ-ერთმა თქვა და ყველა აჰყვა. რათქმაუნდა ელენაც და ქეთაც დათანხმდნენ. არავინ აპირებდა უფროსობისთვის თქმას მაგრამ ამ საუბრებს ორივე შემთხვევით შეესწრო.
-რა იყო ასე გვიმაზავთ პონტს?-ყველამ უკან მიიხედა, ელენა ერთ-ერთის მაგდაზე იყო დასკუპებული, კაბა ოდნავ ასწეოდა და გეტრის მაქმანიც მიმზიდველად მოსჩანდა. დემეტრე ბექას და ალექსანდრეს შორის იდგა, ხელები ჯიბეებში ჩაეწყო და თვალების ბრიალით უყურებდა კეკლუც ქალს. ოხ რა ეშმაკია ეს გოგო ვითომც ვერ ხვდება რატომ უყურებს ასე ბატონი წერეთელი.
-რას ამბობთ ბატონო ალექს, თქვენთვისაც ვაპიებდით რათქმაუნდა თქმას.
-მშვენიერია, ჩვენც მოვდივართ, არა დემეე?-მეგობარს მხარი გაჰკრა, და წითურს მორიდებით გახედა
-არაა მე არ მოვდივარ, უჩემოდ უნდა გაერთოთ. -მაშინვე ცქვიტა ყურები ანდრიაძის ქალმა და თვალები მოჭუტა.
-ცუდია, დემე. არადა კარგად გავერთობოდით.-საუბარში უკვე ბექა ჩაერია.
-მიდიხარ?-გვერდიდან გახედა მასზე ოდნავ დამალ კაცს.
-აუცილებლად. -ხელები ერთმანეთს გაუხხუნა და წამით აათვალიერა ახლახანს მაგიდიდან ჩამოსული დემეტრეს ქალი.
-შაბათამდე დიდი დროა, თუ მოვასწარი საქმის მოგვარება მეც წამოვალ. ანდრიაძე, შენს კაბინეტში შევიდეთ, საბუთები გამატანე.-კაბინეტისკენ დაიძრა, გოგონაც კაკუნით გაყვა.-გინდა ჭკუიდან გადამიყვანო?-შესული არ იყო კედელზე ააკრა და კარები გადაკეტა.
-რაო ღმერთკაცი აეჭვიანდაო?-საყელოზე დაუწყო თამაში.
-ბარემ ფეხები აგეწყო მაგიდაზე.
-აბუქებ ყველაფერს..
-ხო არაა?-წელზე ტორები მოხვია და კუთვნილ მაგიდაზე შემოსვა.
-კაბა გამიფუჭდება.-მაშინ უთხრა ფეხები რომ მოაშორებინა ერთმანეთისგან.
-არაა პროლემაა.-კაბა აუკეცა და საჯდომამდე აუტანა.
-არ შეიძლებაა. -თავი უკან გადააგდო რომ წერეთელს უკეთ შესძლებოდა ყელის დაგემოვნება.
-უფროსისთვის ყველაფერი შეიძლება.
-ნწწ..-არ ვიცი როგორ დაიხსნა თავი ამ ახმახისგან მაგრამ წამში დაავლო ხელი მანტოს და ჩანთას.
-სახლში წამიყვან?
-მერე არ იტყვიან უფროსის საყვარელიაო??
-..! -საბუთები მიაჩეჩა ხელში შუქი ჩააქრო, კაბინეტიც და ოფისიც ერთად დატოვეს.
ის კვირა მშვიდად გაატარეს. ხან წერეთელთან ატარებდნენ მშვიდად საღამოს ხანაც მეზობლად.სავარძელზე ერთმანეთის პირისპირ ისხდნენ ღვინის ჭიქებით და მშვიდა საუბროდნენ წარსულ ცხოვრებაზე. ერთხელაც ყოფილეზე ჩამოვარდა ლაპარაკი. გული შეუწუხა გინდა თუ არა შენს ქალებზე მომიყევიო.
-კაი რა რაღა მახსოვს.
-კაი ერთი ორი თვე გავიდა რაც მე და შენ ერთმანეთს ვიცნობთ,მანამდე?
-რა გითხრა, ელენა კაი რა.. -ღვინო ბილომდე გამოცალა.
-უსამართლობაა შენ ყველა ჩემს ყოფილზე იცი. მე კი არაფერი ვიცი.-აწითლებული ლოყებით და არეული თვალებით ახედა.
-იმ ყ***ზე შემთხვევით გავიგე. სხვა არც გყოლია, პატარა მატყუარა.. -აწითლებული ტუჩები დაუკოცნა. და ერთი-ორი სიტყვით დაუკმაყოფილა ინტერესი..
შაბათს პატარა ჩანთა გაამზადა და ქეთასთან ერთად თანამშრომლის აგარაკზე ავიდნენ. მისულებს მხოლოდ თანამშრომლები დახვდნენ.
-უფროსობა აგვიანებს?-ირონიულად გადახედეს ერთმანეთს დაქალებმა და სიცილი სახეზე შეაშრათ, სამივე ერთად რომ შემოვიდა ჭიშკარში. ელენამ დემეტრეს დანახვაზე ტუჩი მოიკვნიტა და აათვალიერე საოცრად მომხიბლავი კაცია. მუქი ჯისნი ეცვა შავი ბათინკებით. ამავე ფერის ოდნავ რგძელი ქურთუკი რომელიც გახსნილი ჰქონდა და დაკუნთული სხეული მომდგარ მაისურში კარგად უჩანდა. მთელი საღამო მაჭავარიანის გვერდით გაატარა, მაგრამ შორიდან ზვერავდა დემეს რომელიც მწვადს ამზადებდა. სავარძელზე გვერდიგვერთ იჯდნენ და წითელ ღვინოს წრუპავდნენ..
-გეყოთ ჭორაობა, მოდი ახლა დავიწყოთ ქეიფი.-მასპინძელმა წამოყარა ეს ორი და ერთმანეთის გვერდით მაგრამ მაცდუნებელი კაცების პირისპირ აღმოჩნდნე. მშვენივრად ატარებდნენ დროს, უკვე კარგად რომ იყვნენ ალკოჰოლში გახვეულები დანელიამ ლაშას გიტარა გამოართვა და წერეთელს მიაწოდა. ქალს კი ჩაეღიმა ეს ფაქტი ნამდვილად არ იცოდა.
-აიი დემნა გვიმღერე რაა.
-ეე შენ ძმობას ვფიცავარ თუ მახსოვდეს რამე..-დახედა გიტარას,სიმები გაასწორა- კაი რაა.-ცხვირი ხელის ზურგით მოიფხანა. სიმებს ჩამოჰკრა და საოცრად სხვანაირი ხმა ამოუშვა. სასიამოვნო ტაომ დაუარა ანდრიაძეს, ეამაყებოდა ეს კაცი რომ იყო მისი.. მხოლოდ მისი!

შენ დაგეძებ დილაა თუ ბინდია
ავადა ვარ გულში ცეცხლი მინთია
...აქიმობას თუ გამიწევ მადლია
დაილოცოს შენი სოფლის ნათლია.

შენ სარკლმეთან ვიღიღინო რას გიშლი
ამასა გთხოვ შენს ნახვას ნუ დამიშლი
...სილამაზე ცქერით როდი გაცვდება
დარდი ნუ გაქვს აუგი არ დამცდება.

რა მაწუხებს უნდა მიხვდე თავადა
შენგანა ვარ ასე მძიმედ ავადა
...მიექიმე მოდი სანახავადა
ავადმყოფი ვერ მორჩება თავადა.

შენს ლოდინში ვრჩები კეთრად
რას მიპირებ ქალავ ნეტავ?
რახან დამტოვე ავადა
მაშ მოდი სანახავადა,

შენ დაგეძებ დილაა თუ ბინდია…

სიმღერის პროცესში ერთი წამითაც არ მოუცილებია აცრემლეული ქალისთვის თვალი. მთელ გულს სიყვარულს სდებდა ამ სიმღერაში და პირდაპირ ქალის გულამდე მიჰქონდა.. ელენას კიდე გული ისე უცემდა ლამის ამოუვარდა საგულედან, აბედნიერებდა ეს ყინულის კაცი. აი მის გონებაში იმ სიტყვამ გაიელვა ასე ძაან რომ ველოდი.“ღმერთო როგორ მიყვარს.! „
-ვაუუ.-ტაში შემოჰკრრეს. -საღოლ ძმაო.-ბექამ ხელი დაჰკრა მხარზე. არავისთვის ყურადღება არ მიუქცევია, ფეხზე წამოდგა, მანძილი ელენამდე მალევე დაფარა, ქალს დაავლო ხელი და გარეთ გაიყვანნა.
-დემე.. -ცრემლები ვერ შეიკავა..
-ჩემ გამო ტირი?
-ახლა ისეთი რამ უნდა გითხრა შეიძლება არ დამიჯერო. მაგრამ დამახრჩობს უთქმელობა.. -ხელები სახეზე მოხვია. -წერეთელო მიყვარხარ. -კაცს ჩაეღიმა.
-არ მეგონა ეს სიმღერა თუ გულს აგიჩუყებდა, საერთოდ არ ვიმღერედი..ანდა რატომაც არა უფრო მალე მიხვდი ამას.. ჩემი ლამაზი ელენა. ჩემი ელენა!-სახეზე ხელებს უსვამდა და ყოველ ნაკვთ უკოცნიდა. ეწყინა კაცისგანაც იგივე რომ არ გაიგო, მაგრამ რაც საჭირო იყო ყველაფერი მოისმინა მისგან, რასც ვერ მოიტყუები თუ ამას არ გრძნო. ურალოდ ვერ ითვალთმაქცებ, ასე გულიდან არ ამოვა ეს სიტყვები თუ არ გრძნობ.
-წამო შევიდეთ.! -სახე ხელებში ჰქონდა მოქცეული და ხან ლოყებს უკოცნიდა ხანაც დაბურცულ ბაგეებს.
-ერთად?
-აჰამ..-ხელი მოჰკიდა წვრილ მტევანს და სახლისკენ შევიდნენ. სახში შესულ აშლილი დახვდათ სუფრა. ზოგი რას აკეთებდა ზოგი რას. ბექა ბუხართან სარწეველა სკამში იჯდა სახით შესასვლელისკენ.. ახალშესული წყვილს ბოროტული მზერა შეავლო, წამით მაგრამ მე რას გამომაპარებდა.! ქეთა და ელენა იმავე ღამეს დაბრუნდნენ სახლში. არცერთმა არ მოისურვა ღამის გატარება თანამშრომლის აგარაკზე. კვირა დღე მეგობრებს თავისუფალი ჰქონდათ და ცუდი ამინდის გამო ანდრიაძესთან შეიკრიბნენ.
-ელეე დავლიოთ რაა.- ტელევიზორს მიჩერებული ელენე გამოარკვია ნინას მოწყენილმა ხმამ..
-რა გჭირს ქალო შენ?
-ხო რავი სულ დალევა უნდა..
-არაფერი რაა, უბრალოდ ცუდ ხასიათზე ვარ და დალევა მინდა, თუ არ გინდათ მე დავლევ მარტო..
-ახლა რომ არაფერი მაქვს სახლში. -კარედები გამოაღ და სასმელის ნატამალი არ დახვდა იქ.-აქ იყავით მე ჩავალ და ამოვიტან..-მაშინვე ამოიცა ფეხზე და კარებთან მისლი გაჩერდა.-რა ვიყიდო?
-რამე ძიერი, ჩვენ საჭმელს მოვამზადებთ. -ანდრიაძემ გაიკეტა კარები და კიბეებზე დაეშვა, დაბლა ჩასული უცხო სხეულს შემთხვევით შეასკდა.
-ბოდიში.-მისი ხელებიდან დახსნა უნდოდა.
-ელენა?-რაღაც ცუდ შეგრძნებას იწვევდა დანელია მასში, არ სიამოვნებდა მისი უაზრო მზერა. აშინებდა თითქოს.
-დიახ. გავივლი თუ შეიძლება..!-მკაცრად უთხრა და გვერდი აუარა. სულ გაუფუჭა ხასიათი.მაგიდასთან ისხდა სამივე ქალი და სადღეგრძელოებს მონაცვლეობით ამბობდნენ..
„შემოვიდე თუ დაველოდო შენი გოგოების წასვას?“ -ახალმოსულ შეტყობინებას დახედა.
„მალე გავაგდებ და შემოვალ შემთან.“-პასუხიც მალევე დაურუნა.
-ამას კაცი ჰყავს და ჩვენ გვიმალავს?-აჟუჟუნებული თვალებით გახედა ნინამ მაჭავარიან.
-მგონი ეგრეა.. შეგირცხვეს თავი ანდრიაძე.
-ოო..ჯერ მეც არ ვიცი მეგობარია, საყვარელი თუ შეყვარეული, რო გავერკვევი გაგაცნობთ.
-საყვარელი რას ნიშნავს? თქვენ რა სექსი გქონდათ??-ფეხები აიკეცა ქეთამ სკამზე.
-მთლად სექსი არაა მაგრამ მიახლოვეული. -არ შეუხედავს გოგონებისთვის ელენას გიმილიანი სახით მოიყუდა ჭიქა.
-ფუ გაფუჭებულოოო.-ხმამაღლა აკისკისდა ნინაა.-მეც მინდა კაცი.! როდემდე უნდა ვიარო ასე ეულად ამ დედამიწაზე??
-ადე წამო თორე ხვალ სამსახურის გარეშეც მოგიწევს სიარული თუ დააგვიანე.-ფეხზე წამოაგდო ქეთომ და ძლივს გატენა სახლიდან. სამზარეულო მოაწესრიგა და მაშინვე მეზოელს შეუარა..
-მმ ჩემი ღმერთკაცცი..-თვალებდახუჭული უკოცნიდა სახეს- დემეე... მომენატრე..საშინლად მინდა შენი შეხება..-ხელები მაისურის ქვეშ შეუცურა,ყელშ გემრიელად აკოცა.
-ქალბატონი ნასვამი ყოფილა..-ხელები ნაზად გადაუწია და დაუკოცნა.
-სამი ჭიქა დავლიე გეფიცები...
-ხვალ თუ დაიგვიანებ არ ვიცი რას გიზამ.
-კაი რაა ზოგი უფროსის საყვარელი იმიტომ ხდება რომ შეღავათები ჰქონდეთ.
-ელენა. ნერვები არ მომიშალო..
-როგორ მომწონს ასე რომ მეძახი.-წელში გასწორდა და მის ხმას მიბაძა.-ელენაა.-მაისური გადაიძრო..-ვერ შეგაცდენ?-ისე ეხუჭებოდა თალეი ერთი ძლივს გაახილა.
-წამო დაწექი.
-შენთავ დავიძინო?-თავი გვერდით გადააგდო.
-წამო..-ხელში აიყვანა კაცმა და მის საწოლში დააწვნინა..
ქეთევანი ოფისსში მშვიდად დაკაკუნობდა, ყველას უღიმოდა და ირგვლივ სულ სასიამოვნო სურნელს ტოვებდა.
-ქეთევან სწრაფად ჩემს კაბინეტში. -ახალშემოსულმა ნონიაძემ მკაცრად უთხრა. საბუთები მაგიდაზე დააწყო და უკან გაჰყვა ქერას.
-გისმენთ.
-დიდი ხანი უნდა მებღვირო ასე?
-დიახ.!-ჯიუტად უყურებდა ცისფერ თვალებს.
-რატომ?-მანტო გაიხადა და საკიდზე დაკიდა.
-იმიტომ რომ სულ სხვანაირი მეგონეთ და საერთოდ არ აღმოჩნდით ისეთი.
-მეღადავები ხო?
-რას რძანებთ.!
-რა გავაკეთე ასეთი.!?
-შეიძლება სხვას ჩემს ადგილას გახარებოდა უფროსს რომ ეკოცნა მაგრამ, მე საერთოდ არ მომწონხართ და არც ის მსიამოვნებს რომ მკოცნით.-ხელები გულთან გადაიჯვარედინა.
-ანუ არ მოგწონვარ.
-დიახ.
-დღეს დარჩები ოფისსში და სანამ ყველა ბინის დიზაინს არ მაჩვენე მანამდე არ გაადგამ ფეხს აქედან.! -ქალმა თვალები დაჭყიტა.
-ანუ ასე ვისჯები იმის გამო რომ არ მომწონხართ?
-ხშირად უნდა იმეორრო ეგ?
-დიახ იქნებ როგორმე შიეგნოთ.!-არ დალოდებია პასუხს ისე გავარდა გაცოფებული ოთახიდან.“იდიოტი, ნაგავი.. ოხ როგორ მეზიზღებაა.“ გულში უამრავ სალანძღავ სიტყვას იყენებდა და თან კომპიუტერში დაავალებულ საქმეს იწყებდა. ალექსანდეს კაბინეტი დამინული იყო და მშვენივრად ხედავდა ქეთოს გაცოფებულ სახეს. ეღიმეოდა. თვითონაც გვიანობამდე იჯდა ოთახში და ვითომ ძალიან სერიოზული სახით მოძრაობდა.
-მომაკითხავ?-მხოლოდ ეს სიტყვა გაიგო. გულის რიტმი აუჩქარდა-აჰამ კაი მაშინ გელოდები, მე ერთ საათში დავამთავრე მუშაობას.. ხო დამიგროვდა საქმე და მაგიტომ დავრჩი.. არა სულ ასე არაა... ნუ მეუბზღუნები.. გკოცნი.. -ტელეფნი გადადო და საქმეს დაუბრუნდა.. ქეთამ სანათი ჩააქრო და გასასვლელისკენ წავიდა, სანდრო ფანჯარასთან იდგა და გარეთ შესასვლელთან გაჩერებულ მანქანას დაჰყურებდა რომელზემ ახალგაზრდა კაცი იყო მიყრდნობილი. გოგონა გადაეხვია და ორივემ ერთად დატოვეს ადგილი.სიბრაზისგრან თვალები ჩაუმუქდა. გაბრაზებული მიუახლოვდა მაჭავარიანის მაგიდას რომელსაც კომპიტერის გამორთვა დავიწყებოდა.
-ეჩქარებოდა შეყვარებულთან გოგოს.-ირონიულად მაგიდას, კლავიატურის შიგნით რაღაც ფურცელი დალანდა, საჩვენებელი თითით გამოაცურა და სახეზე მაშინვე კმაყოფილება დაეტყო,თაბახის ნახევარზე საკუთარი თვალები და ნაკვთები რომ ამოიცნო.. -რომ კითხო არ მოვწონვარ..-ფურცელი საქაღალდეში მოაქცია და დანელებული ოფისსი დატოვა..
მშვენივრად გრძნობდა თავს წერეთლის მკლავებში და ფანჯრიდან ციდან დაშვებულ ფანტელეებს უყურედა.
-რამდენი წელია ასეთი ბედნიერი არ ვყოფილვარ.-ზურგით იყო აკრული დემეტრეს მკერდზე. მოშიშვლეულ მხარზე ნაზად შეახო ტუჩები..-იცი ის წელი საშინელება იყო ჩემთვის. მეზიზღებბოდა საკუთარი თავი, მე რა შუაში ვიყავი? ღამეები მეღვიძა სარკის წინ ვიჯექი, ვუყურებდი ანარეკლს და არ ვაძლევდი უფლებას ბედნიერი ყოფილიყო „რა საცოდავი ხარ, საყვარელმა კაცმაც კი მიგატოვა.. არ ხარ ედნიერების ღირსი.. უნდა დაიტანჯო.!“-თქო საკუთარ თავს ვეუბნებოდი. როცა ბედნიერებისგან გამეცინეოდა „ელენა ნუ იცინი უნდა დაიტანჯო.!“-თქო.. ბოლოს გავრეკე და რამნდენჯერ ავიღე დანა ვენების გადასაჭრელად არ მახსოვს. მერე ბებო დავკარგე და მისი დაბარებულ სიტყვები რომ მითხრას გოგონებმა თითქოს გამოვფხიზლდი. დავივიწყე ყველა ტკივილი და შევიცვალე.. კოლეჯში რომ გავაგრძელე სიარული და იქ უამრავვი ბიჭის თუ ლექტორის ყურადღება რომ მივიქციე მივხვდი რომ ნიკაში იყო პრობლემა, თავდაჯერებული გავხდი, მსიამოვნებდა ბიჭებით სავსე დერეფანში რომ ჩავივლიდი და ყველას ყურადღებას რომ ვიქცევდი. მთლიანად შევცვალე სტილი და ჩამოვედი აქ. მერე შენც დაგკერე.. -ბოლოს მოიშორა ნაღვლიანი ხმა და აკისკისდა.
- იმას რომ ცოლად გაჰყოლოდი არ ვიცი ახლა სად იქნებოდი.. იმ სი**ის მაგივრად სხვა რომ ყოფილიყო და არ მიეტოვებინე ახლა აქ არ მეყოლეოდი და ვერ დავტკებოდი შენი სილამაზით. ამიტომ ზოგი ჭირი მარგებელია.. -ლამაზად მოღერებულ ყელზე აკოცა.
-პირველად რომ დამინახე რა იფიქრე.. მიცანი მაშინ?
-კი მაშინვე გიცანი..შენს მკერდს რა დამავიწყებდა..-გაეცინაა.
-ფუუ რა დეგენერატი ხარ რაა. -მისკენ ნახევარი ტანით მიბრუნდა და ნიკაპზე ოდნავ უკბინა..
-არა მართლა.. იმიტომაც გიყურებდი. ვაფშე სხვანაირი იყავი.. ისე ის კაბა არ გიხდებოდა ვინ აგირჩია ყოფილმა სადედამთილომ?
-ნუ იკბინები..
-მე სხვანაირს ჩაგაცმევდი, აი ისეთს შენს იდეალურ ფორმებს რომ გაუსვამდა ხაზს. -თვალებში ჩახედა.. ცოტახანი ასე ჩუმად უყურა..-ელენა..
-ჰოო.
-ძალიან გემრიელი ხარ. -ტუჩებზე დააცხრა..-ადექი ახლა სამსახურში დააგვიანებ.
წამოაგდო და თვითონ სააბაზანოში გავიდა. ანდრიაძემ თეთრი პერანგი მოპარა და სახლში დაბრუნდა. შავ ტყავის ელასტიკზე მოიცვა და სახელოები ლამაზად გადაიკეცა, ზევიდან მესამე ღილი შეიკრა მხოლოდ, მკერდი ლამაზად მოუჩანდა. წელზე ქამარი შეიკრა.. ქუჩაში იდგა მის წინ მანქანა რომ გაჩერდა.
-ელენა სამსახურში მოდიხარ? -ბექამ გამოხედა ფანჯრიდან.
-დიახ..
-მეც მივდივარ და გაგიყვან..-კი იფიქრა დემე გაბრაზდებაო მაგრამ, ძალიან ციოდა და თან აგვიანედა.
-დიდი მადლობა.-გვერდით სავარძელზე მოთვსდა და ღვედი შეიკრა. ოფისსში მისულს დემე კიეებზე ადიოდა,უკან რომ შებრუნდა და ორივეს ერთად დაუბღვირა..
-დილამშვიდობის ბატონო დემეტრე.-გვერდით ჩაუარა ქალმა,საჩვენებელი და შუა თითები ოდნავ შეახო კაცის დაძარღულ მტევანს და ოფისსში შევიდა. მთელი ნახევარი დღე ისე გავიდა დემეტრე კაბინეტიდან არ გამოსულა..
-ხომ არ იცი ჩვენი ყინულის კაცი რას აკეთებს?-მაჭავარიანის მაგიდას მიუახლოვდა ნახევარი საჯდომი ჩამოდო მაგიდაზე..
-კლიენტია მასთან.. ორი საათია შეკეტილები არიან. მგონი ძალიან სასიამოვნო კონტრაქტს დებენ.-წარბები აათამაშა წითურმა.. „გავაკონტრაქტე მაგას“ გულში გაიფიქრა ფურცლები აიღო და უფროსისკენ წავიდა.. ნაზად მიაკაკუა და არც დალოდებია პასუხს ისე შეაღო კარები. გამზადებული იყო საჩხუბრად.. ოთახში შესულს გვერდიგვერდ ისხდნენ დემეტრე და საშინლად გამოწვევვად ჩაცმული ქალი. კომპიუტერს მისჩერებოდნენ ის ქერა კი პირდაპირ მაგიდაზე უდებდა დიდ ძუძუებს.
-ბატონო დემეტრე შიძლებაა? -მის მაგიდასთან მჯომ ქალს გახედა და მიესალმა.
-მობრძანდი ელენა. ქალბატონო მაკა ჩვენც დავამთვრეთ, გოგონებს საბუთბს მოვამზადებინებ და თქვენს საკონტაქტო ნომერზე დაგირეკავენ-ფეხზე წამოდგა..
-მაშინ მე წავალ დემეე..მადლობა დახმარეისთვის.. -წამოდგა ქალი და გადაეხვია ლოყაზე ტუჩთან ახლოს აკოცა და ტანის რხევით გავიდა..
-ეს რა იყო?? -გაბრაზებულმა დაახეთქა საქაღალდე მაგიდაზე.
-რა?
-დაგთხრი მაგ თვალებს და ჩემს გარდა ვერავის დაინახავ.. უტიფარი როგორ ამოუყრია ჯიქნები..-ოთახში წინდაუკან დადიოდა..
-ეჭვიანობ??
-არაა.!-შეუბრვირა.. -ცალკე ეს ფეხსაცმელი მომიღეს ბოლოს.. და ვაიმეე რომ ვიხსენებ როგორ გიყურებდა ის გახრწნილი ბებერი..-ხელეი სახეზე მოისვა..-ნუ იცინი შენ..! -კაცმა წელში მოკიდა ხელები და მაგიდაზე შემოსვა მის წინ დაჯდა და ფეხსაცმელი ნაზად გახადა.-რას შვები?
-ფეხები გატკინა?-ქვემოდან ამოხედა, ისე ვნებიანად უღიმოდა სულ გაუქრო გაბრაზება.
-ჰოო..-მისი წვივები მუხლებზე დაიწყო, ერთი ხელში მოიქცია,ცერა თითებით ფეხის გულს უზელდა, ქალი ორივე ხელით დაყრდნობოდა მაგიდას და ოდნავ გადაწოლილიყო.
-როდის მოასწარი ჩემი პერანგის მოპარვა?
-მიხდება ხო??-გაეღიმა ანდრიაძეს.
-მკერდი გიჩანს.!
-მერე რაა..აუ ჯადოსნური ხელები გაქვს დემე.. აჰჰ რა კარგია.-ხმადაბლა კრუსუნებდა ქალი..
-რა იყო ხომ არ დასველდი ქალატონო? შენ ჯერ მარტო ხელების ჯადოსნურობა გაქვს გაგებული...
-დემეე.. -თვალები დაეხუჭა და ისე ჩურჩულებდა წერეთლის სახელს.
-ჰოო პატარავ..-ხელი ფეხზე აასრიალა და ბაყვეზეე.
-ცუდად ვარ დემე.. ასე ნუ მოქმედებ ჩემზე.. -ფეხით შეაჩერა მისკენ წამოსული კაცი.. წერეთელმა მაგრად ჩაავლო მტევანი მის წვივს და წელზე შემოიხვია, ჰაერში აიტაცა და მუხლებზე დაისვა..-ასე არ შეიძლება..-თავი უკან ჰქონდა გადაგდებული. თითებით თავზე ეფერებოდა.
-პატარავ მინდიხარ.. -ტუჩებთან ამოიჩურჩულა..
-დემე აქ არაა, უკვე დიდიხანია აქ ვარ რამეს იეჭვებენ.. -მის მკერდთან ჩასული კაცი შეაჩერა. -გაჩერდი.. დღეს ადრე გამიშვი სახლი.. -წამოდგა ჯერ ერთ ფეხზე ამოიცვა ფეხსაცმელი, მერე მეორეზე. პერანგი გაისწორა..
-რატომ?-სავარძელზე გადაწოლილმა ვნებამორეულმა დემეტრემ სულ სხვანაირი ხმა ამოუშვა.
-სიურპრიზი მაქვს შენთვის.. ამიტომ ადრე წავალ..-ტუჩებზე გემრიელად აკოცა და ოთახში აგზნებული კაცი მარტო დატოვა. ამოსუნთქვა ვერ მოასწრო დანელიამ რომ შემოაღო კარი..
-რა სახე გაქვს შე ჩემა?
-არაფერი.-წამოდგა და მაგიდას მიუახლოვდა.
-ელენა ვნახე როგორ გამოვიდა აქედან. იმაიმუნეთ? -წარბები აათამაშა.
-არა.
-რატო არ გაძლევს და მაგიტომ ხარ გაგიჯებული?
-ბექა ჩაიჯ** რა..
-რა ხდება შე ჩემა ხომ არ შეგიყვარდა?
-არ ვიცი.-სკამზე გადაწვა და თავზე ხელი ნერვიულად გადაისვა..
-დაგენ** ძმაო მაშინ. -სიცილს არ წყვეტდა მაგრამ მის ხმაში სულ სხვა ემოცია იყო დამალული.
-სანდრო სადაა?
-კაბინეტში.. -არაფერი უთქვამს ისე გავიდა ნონიაძესთან.
-წამო რა დავლიოთ.. -კარეთან იდგა წერეთელი.
-წამო. იმენა ძმა ხარ, ახლა მაგარ სასმელზე მეტი არაფერი მინდა..
-წამო მერეე. ბექა წამოხვალ?
-კი წამოვალ..
ბარში ისხდა სამივე და ერთად გატარებულ დროს იხსენებდნენ, არცერთი არ ამბობდა მისი გულის საიდუმლოს. წერეთელი ქალის თხოვნას ასრულებდა, დანელიას კი..
-ცოტაც და ჭკუიდან გადავალ.-ერთი მოსმით გამოცალა მწარე სასმელი და მაგიდაზე ხმაურით დადო ჭიქა..
-რაღაც გჭირს ბიჭო ამ ბოლო დროს..
-ქეთო მიყვარს მგონი. იმას კიდე ვიღაც ჰყავს.
-ვინ ქეთო შე ჩემა? მაჭავარიანი?-სიცილი აუტყდა წერეთელს. ბექა კი ჩუმად იჯდა და გონებით სხვაგან იყო.
-ჰოო..ვყლ*** ნელ-ნელა. იქ ლონდონში ისეთები ჩავატარე.. ძაან მიტყდება.. -ქერა თმაზე ხელი გადაისვა..
-ამასაც უყვარს მაგის დაქალი..-წამოაყრანტალა დანელიამ..
-ვინ ბიჭოო??
-კაი ჰო მე და ელენა ერთად ვართ..
-მერე შე სი** ამას მალავდი? და ვისთან ჩემთან?-გაბრაზდა ნონიაძე.
-კაი შე ჩემა თვითონ მთხოვა, არავისთან თქვაო და მეც ვარ ჩუმად, უტყდება.. -ვისკი ჭიქებში ჩამოასხა.. -თორე დიდი სიამოვნებით გავაგებინებდი ი ყლ** მაგის დანახვაზე რომ ანძ***. შენ ბიჭო არავინ გყავს?-დანელიას გახედა.
-ნწწ-თავი გააქნია და დაშტერებული უყურებდა სავსე ჭიქას და ხელში ათამაშებდა. წერეთელი და სადრო ცოტახნით სხვა მაგიდასთან გადასხდნენ, ნაცნოები ნახეს და იმათთან საუბროდნენ.როცა ბექას წინ დემეტრეს ტელეფონი აწკრიალდა, ალბათ ყურადღბას არ მიაქცევდა შეტყობინების თავში ქალის სახელი რომ არ ამოეკითხა. მეგობარს გახედა, დარწმუნდა ყურადღებას სხვას აქცევდა.
„დემე შენი სიურპრიზი საძინებელში გელოდებიი.. მალე მოდი ძალიან მჭირდება შენი მოფერება.. „ გაბოროტებული თვალებით დაჰყურებდა შეტყობინებას და წამებში გააქრო მისი ტელეფონიდან.. მალევე დაბრუნდნენ მეგობრები და წერეთელმა მობილური შეამოწმა არც შეტყობინება და არც ზარები დახვდა..
-დავლიოთ რა..-ბექამ დაასხა და ჭიქა ხელში აიღო..-ჩვენს მეგობრობას გაუმარჯოს..
-გაუმარჯოს.-სამივვემ ერთნეთს მიჭახუნეს ჭიქები და გამოცალეს..
ქალი კი გვიანობამდე ელოდა წერეთელს.. ის კი არსად ჩანდა.
შუაღამე იყო უცებ რომ გამოეღვიძა ანდრიაძეს, სახლს თვალი მოავლო და აცრემლებული თვალებით წამოჯდა სავარძელზე. ნელა წამოდგა საძინებელში შევიდა და გამოიცვალა, ყველაფერს ბუნდოვნად ხედავდა, ცრემლებს რომელიც თვალებშ ჩამდგარიყო დაებინდა მხედველობა. ახალი ნაყიდი ხალათი და თეთრეული ისევ ყუთში მოათავსა და საგულდაგულოდ შეინახა. გული კიდევ უფრო დაესერა საწოლში რომ შეწვა და გაახსენდა დემეტრეს იგნორი. სახეზე აიფარა საბანი და ატირდა. რომ ეგონა ეს კაცი არ ატკენდა, სწორედ მისგან ეტკინა ყველაზე მეტად. დარეკვას რა ედგა წინ? ეთქვა რომ არ ეცალა ან რამე გასამართლებელი მიზეზი მოეფიქრებინა, რა საჭირო იყო ასეთი უხეშობა. ისევ ჩაეძინა. დილით მაღვიძარამ დარეკა, ჩვეულებრივად გამოეწყო როგორც ყოველვის და ადრე გავიდა სახლიდან მას რომ არ შეხვვედროდა. ეზოში არც მისი მანქანა დახვდა.უემოციო სახით განაგრძო სვლა და მალევე მივიდა ოფისსში. მიესალმა გოგოებს და სანამ საკუთარ კაბინეტში შევიდოდა სანდრო ოთახს მოავლო თვალი სადაც სამივე ერთად ისხდნენ წაშლილი სახეებით, წამით გააშეშა მზერა დემეტრეს თვალებბთან მაგრამ ისევ განაგრძო სიარული და ოთახში შეიკეტა. საავარძელზე მოთავსდა და ლეპტოპიც მაგიდაზე დაიდო..
-როგორ ხარ პატარავ?-ოთახში შესული წერეთელი მიუახლოვდა და ტუჩებში უნდა ეკოცნა თავი გვერდით რომ მიატრიალა ქალმა.-მოხდა რამე? -ისე ექცეოდა თითქოს საერთოდ არ ყოფილიყო იქ წერეთელი. კომპიუტერი ჩაირთო და პროგრამიდან დოკუმენტები ამობეჭდა..-ასე ჩუმად უნდა მაიგნორო? რამე დავაშავე?-მაგიდაზე ჩამოჯდა.. ახედა მომღიმარ დემეტრეს და ისეთი თვალებით შეხედა მაშინვე გააქრო ღიმილი მისი სახიდან.. -გოგო ნუ გამაგიჟე ამოიღე ხმა.. -ტონს აუწია, აი ახლა ნამდვილად ყინულის კაცი გამხდარა.
-ჩემთან ხმას ნუ უწევ.!
-ვსოო? მითხარი რაზე ხარ გაბრაზეული?თუ დიდი ხანი უნდა ვიმარჩიელო?
-გუშინ მოსვლას თუ არ აპირედი მოგეწერა ან დაგერეკა მაინც. მტელი ღამე დებილივით ვიჯექი გამოწყობილი და გელოდებოდი.-გაცოფებული იყო ანდრიაძის ქალი, მაგრამ თავს მაინც აკონტროლედა..
-მოიცა.. რამეს დაგპირდი და არ მახსოვს?-შული მოისრისა.. გოგონას ირონიულად გაეცინა მობილურს დაწვდა და მისი გაგზავნილი შეტყობინება აჩვვენა..-ხომ არ ღადაობ ვაფშე არ მიმიღია შენი შეტყობინებაა..
-კაი..
-მართლა გეუბნები. ელენა არაფერი მიმიღია.. -მის წინ ჩაიმუხლა..-გუშინ მე სანდრო და ბექა ბარში ვიყავით. ველოდებოდი მე მეგონა მომწერდი.. დავლიეთ ძალიან ბევრი. სახლშიც არ მივსულვარ,ბექასთან დავრჩით გუშინ.. კაი რაა მაგიტომ მიბრაზდები? არ გრცხვენია გოგო?-ხელებში მოიქცია ქალის ლამაზი სახე.. -ელენაა...
-რაა?-დაიყვირა.
-კაი რა პატარავ.. შემირიგდი რა?
-ჯერ გაბრაზებული ვარ.-ისევ მაგიდას მიუბრუნდა.
-როდის გადაგივლის?
-არ ვიცი.!-ფეხზე წამოდგა დემეტრე.
-რო გადაგივლის მომწერე.
-როგორ შენ ხომ ჩემი შეტყოინებები არ მოგდის..
-ნუ მესწერვები.! -შეუბღვირა და ოთახი დატოვა. შუადღეს შეხვედრა ჰქონდათ, ამიტომ დემეტრე სახლში წავიდა გამოიცვალა და მოწესრიგებული დაბრუნდა ოფისსში. სათათბირო ოთახში იყვენ შეკრებილნი, მომავალი პარტნიორებიც..საყვარელი ქალიც იქ იყო, სერიოზული სახით უყურებდა ლეპტოპს..
-მოგესალმებით მეგობრებო. -ოთახში შევიდა და ერთ-ერთ მამაკაცს ხელი ჩამოართვა. -გამარჯობა ბატონო გიორგი. მგონი შეგვიძლია დავიწყოთ.
-გამარჯობა ბატონო დემეტრე.. კი დავიწყოთ.-ყველა ადგილს დაურუნდა და ელენამაც ჩართო პროექტორი. ნელა მოძრაობდა და დეტალურად უხსნიდა პრეზენტაციის ყოველ მონაკვეთს. საშინლად უხდეოდა წითელი ფერი. ლამაზი კაბა ეცვა კოსტიუმის სტილის, მკერდი აქაც საოცრად უჩანდა და წერეთელიც მომღიმარი სახით უყურებდა.. პრეზენტაცია დაასრულა და კალამიც მშივდად დადო მაგიდაზე.
-შესანიშნავია დემეტრე. არ მოველოდი ასეთ პროექტს.. პიარიც მშვენივრად არის მოფიქრებული, საერთოდ ამ გოგონამ გამაოცა.. უნდა გამაცნოთ.!-დემეტრეს მზერა მოაშორა და ხარბად აათვალიერა ანდრიაძე.
-მოდი სჯოს კაბინეტში გავაგრძელოთ საუბარი.. -ხელით ანიშნა გასასვლელისკენ.
-ახლავვე..-ქალისკენ გაემართა.-მოგესალმებით..
-გამარჯობა.-გამოწვდილ ხელს დახედა და თლილი თითები შეახო.
-აღფრთოვანებული ვარ თქვენს მიერ წარდგენილი პროექტით. იმედია უხეშობაში არ ჩამითვით თუ იმასაც გეტყვით რომ თქვენით უფრო მოხილული ვარ.
-რას ბრძანებთ ბატონო გიორგი.-ღიმილით ესაუბრებოდა, და შიგადაშიგ წერეთლისკენ აპარებდა მზერას. ის კარებთან იდგა და ეტყობოდა რომ მოთმინების ფიალა მალე აევსეოდა.
-ბატონო გიორგი იქნებ საქმეს დავუბრუნდეთ.!-კბილებში გამოსცრა საკმაოდ ხმამაღლა.
-ახლავე.-ხელზე ნაზად აკოცა ქალს და წერეთელს უკან გაჰყვა. მშვიდად იმუშავა მთელი დარჩენილი დრო, საღამოს ჩაიცვა მანტო და ტოვლიან ქუჩას გაუყვა, სიცივეს კი არა არაფერს გრძნობდა, ყელთან მანყოს ბეწვი სულ დასველეოდა თოვლის გამო. ქუჩის გადაკვეთას აპირებდა მანქანა რომ გაუჩერდა ფეხებთან.
-ელენა 2 წლის ბავრშვივით იქცევი. ხომ აგიხსენი არაა?
-მეც გავიგე, მაგრამ რა ვქნა ნაწყენი ვარ..
-წამო სადმე ცხელი შოკოლადი დავლიოთ..-წელზე ხელები შემოხვია.
-კაი..-მაინც გაეღიმა დემეტრეს სახეზე. -საერთოდ არ მიყვარს ლოდინი და ეცადო აღარასდროს მალოდინო..
-ჩემი პატარა..
-არ ვარ პატარა.-მანქანაში ჩაჯდა და ღვედი გადაიჭირა.
-პატარა ხარ.!-არც წერეთელი უთმოდა.
-დიდი ამბავი 5 წელია სხვაობა..ეგ არაფერს ნიშნავს.
-მომენატრე.-სანამ მანქანის ძრავს აამუშავედა მანამ ქალისკენ გადაიხარა და ყელში ჩაუყო ცხვირი და სურნელი შეისრუტა. სანატრელი და მხოლოდ მისი.
კვირა დღე იყო, დილიდან სახლის ფორმაში გაატარა ანდრიაძემ. წერეთლისგან კი მხოლოდ ერთი შეტყობინება მიიღო.
“ პატარავ, დღეს გვიან მოვალ. საქმეები მაქვს. ძალიან ციივა გარეთ და იცოდე ცხვირი არ გაყო, საღამოს სახლში დამხვდი შენი მონატრება უნდა ჩავიხშო.. გკოცნი.“ყველაფერი ერთად ეწერა თითქოს ეჩქარებოდა და რომ არ ენერვიულა ქალს ყველაფერი ერთ შეტყობინებაში ჩაატია. ახალი დაბინდებული იყო როცა კარების ხმა გაიგო ანდრიაძემ და სირბილით გაიქცა.
-მომენატრე.-კისერზე ჩამოეკიდა
-ელე შემიშვი სახლში გაყინული ვარ.- ნაზად მიხსნა მისი ხელები ყელიდან.
-ცხელი ჩაი ხომ არ გგინდა?-ქურთუკი გამოართვა.-შეგცივა ასე თხელი მაისურით რომ დადიხარ..
-ცოლივით ნუ ბუზღუნებ..-გამათბობელთან დაჯდა , ქალს ხელი მოხვია და მუხლებზე დაისვა. გაყინული ცხვირი თბილ კისერს გაუხახუნა.-მომენატრე გითხარი უკვე?
-აჰამ.-ქვედა ტუჩზე ნაზად შეეხო და წამშვი გამოიწვია კაცის აგზნება.
-როგორი რბილი ტუჩები გაქვს.-დაეწაფა ტუჩეზე და ამოსუნთქვის საშვალეა არ მისცა, ცივი ხელი იგრძნო მაისურის ქვეშ ქალმა, რეაქციამაც არ დააყოვნა ,ბუსუსებმა მთელ ტანზე
-მომშივდა, მაჭმევ რამეს?-ყურთან აკოცა ქალს.
-კი.-წამოიწია.
-სად მიდიხხარ?
-საჭმელს გაგიმზადებ.- სამზარეულოში ფუსფუსებდა, კედელთან მიყრდნობილი წერეთელი კი ღიმილიანი სახით უყურებდა, ბოლოს ვეღარ მოითინა და მკერდზე ზურგით აიკრა. ყურთან ნაზად აკოცა და ბიბილოზე კბილები გამოჰკრა, რეაქციად კი ქალის კვნესა მოჰყვა.
-დემეტრე, ასე ვერაფერს გაგიმზადებ.
-არც მინდა.-ხრინწიანი ხმით უთხრა და მისკენ შემოარუნა.-შენ მინდიხარ.- წელზე შეუცურა ხელი და წელზე მისი ფეხები შემოიხვია. კოცნით შეიყვანა საძინებელში. -აღარ გამაჩერო.!-ოდნავ მოსწყდა მის ტუჩებს. ბაგეები ყელზე გადაიტანა და ნელ-ნელა დაბლა ჩააცოცა
-არ გაგაჩერებ.-ახალ ამოსულ თმაზე ხელები გადაუსვა, მუცელზე გრძნოდა მის ცხელ ბაგეებს,ხელებით რომ უბიძგა მაღლა ამოსულიყო. მაისური გადააძრო და ახლა თვვითონ მოექცა ზევიდან. შიშველ მკერდძე კოცნიდა, ხელებს თავს ზევით უჭერდა. გაინთავისუფლა ხელი და თმა ერთ მხარეს გადაუწია, მოღეღილ კისერზე აკოცა.
-საწოლში სადავეები ჩემია, საყვარელო.-გაუღიმა და ისევ ქვემოთ მოიქცია. სულ გააშიშვლა და თვითონ მხოლოდ საცვლით იყო. ანდრიაძე, ფეხის თითებით ოდნავ ჩაუწია საცვალი და ანიშნა გაეხადა. კაცის ცხელი ერეგირეგული ორგანო რომ შეეხო სა*ოზე, ფეხის ქუსლებით ოდნავ ზემოთ აიწია.წერეთელს გაეღიმა ქალის ქცევაზე და კოცნით დაამშვიდა, ნელი ბიძგით გახადა მისი პირველი მამაკაცი. ყოველ ბიძგზე ქალს სასიამოვნო ხმებ ამოსდიოდა ბაგეებიდან, თითებით ჩაფრენოდა წერეთლის განიერ მხრებს და უკაწრავდა.
-დემე..-ამოიკრუტუნა, კაცს მოფერება არ შეუწყვეტავს ისე დახედა თვალებ მინაბულ ანდრიაძეს.-დემეე..-ხმის ტონალობა იმატებდა.
-მიდი პატარავ.. გაა*ავე. -გახსნილი ბაგეები დაუკოცნა.ოდნავ აიწია და ელენას შიშველ მკერდს დააკვირდა რომელიც ბიძგებისგან აუიდ-ჩაუდიოდა.. „რა ლამაზი ხარ“გაიფიქრა. ანდრიაძის კვნესა უფრო ხმამაღალი ხდებოდა და ეს უფრო დიდ სიამოვნებას ანიჭედა წერეთელს. სანამ კაცმაც განიცადა ორგაზნი, ქალი რამდენჯერმე მიიყვანა სიამოვნების პიკამდე.ანდრიაძის დანამულ მუცელზე ედო თავი და ფეხებზე დააცოცებდა ძლიერ ხელს..არცერთს ხმა არ ამოუღიათ, ორივე დიდ ბედნიერებას გრძნობდნენ! იმაზე კარგი და სასიამოვნო რა არის როცა იმ კაცს ეკუთვნი ვინც გიყვარს, ან ის ქალი გეკუთვნის რომლის გამოც შეგიძლია მთელი დედამიწა გაანადგურო.
დღეები ნელა გადიოდა და ახალი წელიც ახლოვდებოდა.. საღამოს ორივე სახლში იყო ელენა ტელევიზორის წინ იჯდა მოკალათებული შოკოლადის ფილა ეჭირა და ფილმს უყურებდა“როგორ მოიპარა გრინჩმა შობა“ ფეხები მაგიდაზე შემოეწყო, ლამაზი თეთრი წინდები ეცვა ირმებიანი და ფეხებს ათამაშედა პატარა ბავშვივით. ოდნავ მოშორებით წერეთელი იჯდა, სავარძლის სახელურზე ჩამოედო იდაყვი და გაშლილ მთევანს საფეთქლით დაყრდნობოდა. მომღიმარი სახით უყურებდა მოცინარ ქალს. ახლა ხედავდა მის ნამდვილ სახეს რომელიც ძლიერი ქალის უკან იმალებოდა.რაღაცას გრძნობდა, ამოუხსნელს.. გული ეკუმშებოდა ქალის ყოველ ამოსუნთქვაზე. თვალე მოჭუტული უყურებდა და ეღიმებოდა, წლების წინ ვერც კი წარმოიდგენდა რომ ოდესმე ასე იქნებოდა..როცა თეთრი კაბით იდგა და ვიღაცის ცოლობას აპირებდა. წერეთლის ტელეფონი აწკრიალდა..
-ხო ბექა... სახლში ვარ.. კაი ამოდით, საჭმელი მაქვს სასმელი ამიტანეთ და შოკოლადები..-თვალი ჩაუკრა ქალს.
-ვინები ამოდიან?
-ბექა და სანდრო..
-კაი მაშინ მე გავალ..
-არსად არ წახვალ, მიდი შენ გოგოებს დაურეკ და გამაცანი. დავიღალე დამალობანას თამაშით. თან ბიჭებმაც იციან..-მისი ფეხები მუხლებზე დაიდო..სახე გაებადრა ქალს და მკერდზე აეკრა.
-ქეთო როგორ ხარ? ..მეც კარგად მისმინე რა უნდა გითხრა, შენ და ნინას ხომ გაინტერესებდათ ჩემი კაციი..-დემეტრეს ახედა და თითები ტუჩებზე გადაატარა..-ხოდა ამოდით ჩემთან გაგაცნობთ..ნუ კივი..-ელენაც იცინოდა.-მიდი ოღონდ კარებთან რომ მოხვალთ დამირეკეთ. მიდი გკოცნი..
კარზე ხმა მალე გაისმა. ანდრიაძე სამზარეულოში რაღაცეებს ამზადებდა, ხმაურით რომ შემოვიდნენ სანდო და ბექა..
-დავრეკო სტრიპტიზბარში..-რათქმაუნდა დანელიას ხმა იყო.
-იმან არ გაგიგოს ჩუმად.
-ვინმე გყავს? ალექსანდრემ მაგიდაზე დააწყო სასმლის პარკები..
-გამარჯობათ-სამზარეულოდან ჩუსტების ფრატუნით გამოვიდა ანდრიაძე და ღიმილიანი სახით გადახედა ნონიაძეს და დანელიას.
-ვაა, ელენაა..-გადაეხვია.-ამ სახლში შენზე მეტად არავის დანახვა გამახარებდა.. საღოლ ძმაო..-ხელი მიჰკა დემეტრეს.
-გამარჯოაა ბექა..-ჩუმად მდგარ კაცს გახედა.
-გამარჯობა ელენა.
-დასხედით მე მივხედავ მაგიდას, მალე ჩემი გოგოებიც მოვლენ.
-ქეთევანიც მოვა?
-აჰამ. მგონი მხოლოდ შენ და დემეტრე ეძახით ასე.. და ცოფდება.. -სამზარეულოდან გამოძახა..
-პატარავ შენი ტელეფონი რეკავს..
-მოხვვედით?
-გააღე კარები ქალო გავიყინეთ.-სიცილით გააღო მეზოლის კარები..
-აქეთ ჩემი გოგო..- სიცილით დაუძახა ორივეს, და პირღია დაქალები სახლში შეატარა..
-უხ შე გაფუჭებულო ქალოო.. უფროსთან დაძვრებოდიი ხოო.. ყველაფერს აგვიხსნი..-ჩუმად ელაპარაკებოდნენ და გვერდებს უჩმეტდნენ.
-შედით და მერე მეჩხუბეთ. დემე ეს ნინაა ჩემი და ქეთოს ბავშვობის მეგობარი..
-მე ვიცნობ ამ ღმერთკაცს.. -ხელი ჩამოართვა ნინამ..-საერთოდაც მე დავარქვი ეს სახელი..
-სასიამოვნო ნინა..მოდით დასხედით. -ქეთევანი მშვიდად ჩაჯდა პუფში და ალექსანდრეს მორიდებით გახედა.
-დაგეხმაროთ ელა?
-არა მოვრჩიი.. -პატარა ბუტერბროდები გამოიტანა და მათ შეუართდა. სანამ ალკოჰოლი მოეკიდებოთად მანამ საუბარი დალაგებული და მშვიდი იყო. რამდენიმე ხანში მუსიკაც ხმამაღლა ჩაირთო და სახლიც ახმაურდა.. მაჭავარიანი აივანზე იდგა და ღამის ქალაქს უყურებდა, ზურგს უკან სუნთქვის ხმა რომ გაიგო..
-ღამით განსაკუთრებულია ჩვენი ქალაქი.. -ნელა შებრუნდა და მოაჯირს მიეყრდნო.
-ხო..
-შენც ლამაზი ხარ.
-სანდრო არ გინდა გთხოვ.. იცოდი დემეტრეზე და ელენაზე?
-ვიცოდი.
-რატომ იღიმი?
-რო გეტყვი კიდე გამაჩუმე და აზრი.. იცი უფრო და უფრო ვრწმუნდები..
-რაში..?-ძლიერად ჩაწიდა ხელი მოაჯირს.
-ნელ-ნელა გაიგებ..-ტუჩებთან ისე ახლოს დაუჩურჩულა ლამის მის წითელ ბაგეებს შეეხო, სამაგიეროდ დაუტოვა მისი სურნელი რომელიდ დაეფრქვია სახეზე და სანამ აზრზე მოვიდა უკვე გაცლოდა სიტუაციას.
-დანელია რა გჭირს ამ ბოლო დროს? სულ უხასიათოდ ხარ.-გვერდით მიუჯდა დემეტრე.
-არაფერი შე ჩემა რა უნდა მჭირდეს.. -სასმელი მოსვა, თხელი ტუჩები ერთმანეთს გაუსვა და შეპარვით ანდრიაძეს გახედა.
-ახურებ ძმაო რაა. მე რას მიმალავ.
-ნუ შემე**ით რა.- სწრაფად ადგა და სააბაზანოში შეიკეტა.
წლის ბოლო დრეს სახლში იყო და საჭმელს ამზადებდა დედას რეცეფტებით.. თან ელაპარაკეოდა. ტელეფონი თაროზე შემოედო.
-დე ასე უნდა დავჭრა?-დაფა მაღლა ასწია და მომღიმარ დედას აჩვენა.
-ოდნავ წვრილათ დეე. კიდე რა უნდა გააკეთო?
-აუ გოჭის შეწვას და ტოლმებს არ ვაპირებ. სალათებს გავაკეთებ და მეყოფა..
-კაი რა გაჩხუბებს. ქეთასთან ხვდები დე? მარტო არ იყო სახლში რაა.
-არა თაკო ქეთასთან გავდივართ მე და ნინა.
-ხო მშვიდად ვიქნები. -თაკო თვალეს ვერ უჯერებდა ეკრანზე შვილის უკან ტანს ზემოთ შიშველი კაცი რომ დაინახა. ნელა მიდიოდა ელენასკენ და უკნიდან მოეხვია.
-რას აკეთე წიკვინა?
-ვაიმეეე..
-რატომ წიკვინებ ელენა? -თვალები მოისრისა.. -ფუშენი..-როცა თაროზე არსებული ტელეფონი შენიშნა და იქიდან გაოცებული ქალი სწრაფად გავარდა სამზარეულოდან..
-რაღაცეები გაქვს მოსაყოლი ელენა..-მკაცრ ტონს არ იშორებდა ქალი.-ვინაა ის შიშველი გორილა ვინც ჩემი შვილის სახლში დადის და ეხვევა..
-დედა..
-გამარჯობათ ქალბატონო თაკო..-უკვე ჩაცმული წერეთელი შემოვიდა.-დემეტრე წერეთეელი თქვენი შვილის..-გაჩუმდა აღარ იყო იმ ასაკში შეყვარებული რომ დაერქმია ქალისთვის. საქმროსაც ვერ იტტყოდა.ჯანდაბას იყოს შეყვარებული.-თქვენი შვილის შეყვარებული, ცოტა უხერხულად გაგეცანით მაგამ იმედია მაპატიებთ..
-გამარჯობა დემეტრე.. ჭკვიანად იყავი. საღამოს დამირეკე ელენა.-სწრაფად მიაყარა და გათიშა.
-ოო მგონი დედაშენს არ მოვეწონე.. -წარბები მაღლა აზიდა..
-ჰო..-აკისკისდაა.-მოიცა წიკვინა რატომ ვარ? -ხელები გულზე მიაბჯინა.
-სულ წიკვინებ.. -ტუჩებზე დაეძგერა და გემრიელად დაუკოცნა.. -მმ გემრიელია.. მაგრამ დამწვრის სუნია.. -გაეცალა ქალს. -დღეს სად ხვდები?
-ქეთასთან.
-ჩემთან რატომ არა?
-იმიტომ რომ მის ოჯახს დავპირდი. ჯერ სახლში შევხვდებით და მერე მის მეგობრებთან ერთად რესტორანში წავალთ. შენ კიდე ოჯახთან ერთად უნდა შეხვდებ.
-როდის უნდა გაიცნო ჩემები?
-რა საჭიროა?
-სამუდამოდ საყვარები უნდა ვიყოთ? თუ დაშორეას აპირებ? -ხელები გულზე დაიკრიფა და მაცივარს მიეყრდნო.
-ხო მაგრამ გათხოვებაც არ მინდა..
- ანუ პროსტა ხარ ჩემთან..რა მარტივად ისვრი სიტყვებს ხანდახან ცერცეტი ქალი მგონიხარ.-გაბრაზებული შემობრუნდა ელენა და მაგიდაზე დადო დანა.
-რას ნიშნავს შენი სიტყვები?
-იმას რომ უაზროდ ისვრი სიტყვებს.. რაც გინდა ის ქენი.წავედი მე ..
-სად მიდიხარ?-უკან დაედევნა.
-ჩემებთან. -არც კი უკოცცნია ისე დატოვა სახლში მარტო.
„რაზე გაბრაზდა? ღმერთო რა დავაშავე ასეთ“ ხელები მაღლა აღმართა და საქმე გააგრძელა. ტავისუფლად ჩაიცვა , საღამოს კაბა, ფეხსაცმელი და ყველა საჭირო ნივთი ჩანთაში მოათავსა და მაჭავარიანთან გავიდა. 12 საათზე ყველა ერთმანეთს ულოცავდა ახალი წლის დადგომას, ელენა კი ტელეფონს მიშტერებოდა. როგორ ელოდა მის ზარს.
-შენთვითონ მიწერე.-ქეთამ გადაუჩურჩულა.
მეგობარს დაუჯერა „გილოცავ ღმერთკაცო ახალ წელს.“ პასუხი არ დაბრუნებია. ერთ საათში უკვე რესტორანში შედიოდნენ, ულამაზესი თეთრი კაბა ეცვა,ლამაზი დეკოლტით და უამრავი თვლით გაწყობილი გრძელი და გვერდით საკმაოდ ჩახსნილი, შავი თმები უბზინავდა და წითელი ტუჩსაცხი უფრო ვნებიანს ხდიდა მის ლამაზ ბაგეებს. საოცრად გამოიყურებდოდა მაგრამ განწყობა საერთოდ არ ჰქონდა. თავის ადგლას იჯდა და ყველა მამრობით სქეს უარი უთხრა ცეკვაზე, შამპანიურის ჭიქა ეჭირა და აწყლიანებული თვალებით დასცქეროდა ჭიქას.
-ელა, გამომყევი.-წითელ კაბიანი მაჭავარიანი მივიდა ქალთან.
-არ ვარ გუნებაზე რა..
-კაი რა ის ახლა ერთობა შენ კიდე აქ ზიხარ და ლამისაა სკამზე ჩამოგეძინოს.
-ქეთა ნუ მაძალებ.
-კაი ხო..-ანდრიაძემ მოსაცმელი მოიცვა და აივანზე გავიდა. საოცრად თოვდა მაგრამ სიცივე არ იყო. ყველა ბედნიერი იყო მის გარშემო, ქალი კი ვერ ხვდებოდა რატომ ეჩხუბა წერეთელი.
-ახლა იმაზე ფიქრობ რა ვაწყენინეო.!-ნანატრი ხმა გაიგო.
-დემეე.-შებრუნდა და რომ მიხვდა ის მართლა იქ იყო, კენტი ცრემლი ჩამუგორდა.
-როცა ადამიანი გიყვარს, იმის ამბიციები უნდა გაგაჩნდეს, რომ მისი ცოლი გახდე..
-შენ .. შენ ხომ არაფერი..
-რა მე? მე არ მითქვამს რომ არ მიყვარხართქო.
-დემეტრე..
-გაჩუმდი. ულამაზესი ხარ. !-ხარბად შეათვალიერა.-წავიდეთ.!-ხელი ჩაჰკიდა და მაშინვე გაიყვანა შენოიდან.
-სად?
-ჩვენთან სახლში.. -მანქანის კარები გაუღო.

წერეთელს განსხვავებული წოლის მანერა ჰქონდა, ვარსკვლავივით ხელ-ფეხ გაშლილს უყვადა მუცელზე წოლა, საყვარელი ქალი კი ცდილოდა კაცის დიდ სხეულს ისე მიკროდა რომ ყოველ მონაკვეთში ეგრძნო მისი თბილი კანი. ანდრიაძეც შეეჩვია მეზობელ სახლს და მხოლოდ საჭიროების შემთხვევაში სტუმრობდა საკუთარს. დემეტრეს კარადაც ინახავდა ქალის რამდენიმე ხელ ტანსაცმელს..
-აღარაა დრო გაიღვიძო?-ყურთან დაიჩურჩულა ელენამ, არც გაუგია კაცს.-დემეე.
-ჰო.
-გაიღვიძე რაა.
-რატომ?
-სამსახურში გვაგვიანდება, თან დილით მინდა მოგეფერო ნორმალურად. -ყურზე ოდნავ უკბინა..
-დილიდან აგზნებული ხართ ქალბატონო ელენა?-თვალები კი გაახილა მაგრამ ისევ მოჭუტული ჰქონდა და ძლივს ხედავდა ქალს..
-დემეტრე გაახილე თვალეები.
-რა გაყვირებს, გავიღვიძე ხო..-მუცელზე ხელი შეუცურა და მისკენ მიიჩოჩა ქალი..-მმ აქ რა გვაქვსოო??-ხელი ნაზად ფეხე შორის ჩააცურა.-თან როგორი სველია..გინდივარ პატარავ!?-ლოყაზე უსვამდა წვერიან ლოყას და ჩუმად ჩურჩულებდა, ქალი პასუხად კი მხოლოდ კრუსუნი ისმოოდა.ანდრიაძეს ზემოდან მოექცა ფეხებს შორიას, პენუარის ბრეტელი მხრებიდან სათითაოდ გადაუწია და ნაჭრისგან გათავისუფლებული ადგილები დაუკოცნა. სხეული უხურდა ქალს, კაცის სურვილისგან იწვოდა, ეს ბოროტი კაცი კი არ ჩქაროდა სიამოვნების მინიჭებას. თავი უკან ჰქონდა გადაწეული რომ კარგად დაეკოცნა წერეთელს ქალი ლამაზი ყელი, ცხელ კოცნებს ლავიწზეც უტოვებდა მკერდისკენ მიცოცავდა. დაბურცულ კერტებზე რომ შეახო ენა მაშინვე ამოუშვა ბაგეებიდან ხმა და დაეძაბა სხეული,ოსტატურად ატრიალედა წერეთელი ენას ქალის მკერდძე და მეორე ძუძუ ძლიერ ხელში მოექცია, ძლიერად უჭერდა ხელს. თავისუფალი ხელით კი გახსნილ ბაგეებზე ეფერებოდა.თითებმა ქალის ფეხებს შორის რომ ჩააღწია სასიამოვნო ტალღამ დაუარა სხეულში.-მთელი ღამე მე გესიზმრეოდი ელენა? -გაეღიმა და წრიული მოძრაოით უფრო აღაგზნო ისედაც სურვილით გაგიჟებული ქალი.
-დემე ცუდად ვარ..-თავს აქეთ-იქით იქნევდა და თლილ თითებს კაცის განიერ ბეჭებზე დაასრიალებდა.
-შევიდე?-ახლა უკვე თითების მაგივრად ცხელი ორგანო იგრძნო, მთელი ორგანიზმიი სასიამოვნო სურვილს ჰქონდა მოცული.
-დემეე...-როგორც იქნა ნანატრი წამი დადგა და ორი სხეულიც გაერთიანდა. -მეტკინა..-წამოიკნავლა.
-პატარავ ცოტაც და ჩემს ზომას მოერგება შენი ვა**ნა.-ეღიმებოდა ქალის ნასიამოვნებ სახეზე და ბაგეებსაც სათითაოდ უკოცნიდა. -რა ვქნა ვერ მოვიჭრი..-გაეცინა და ბიძგი მისცა..პირველი შემთხვევა იყო როცა მხოლოდ ქალის სიამოვნებაზე ფიქრობდა, უსაზღვრო ნეტარებაში ჰყავდა ანდრიაძე და ამით თავად გაორმაგებულ ბედნიერებას იღებდა. ორივემ ერთად მიაღწია სიამოვნების მწვერვალს, ელენა თვალებ დახუჭული მუცელზე იწვა საანი მხოლოდ საჯდომს უფარავდა. დემეტრე იდაყვით იყო დაყრდნოილი საწოლზე, ხელით კი ანდიაძის ხერხემალს სწავლობდა.
-სამსახურში დაგაგვიანდება..
-შენ არა?
-მე უფროსი ვარ და არავინ არაფერს არ მეტყვის.
-მეჩვენება თუ შენი ახალი მდივანი გეკეკლუცება?
-მართლა?კი არ შემიმჩნევია.
-ნუ იღიმი..
-არ მითხრა რომ ეჭვიანობ.?-გამობურცულ ტუჩებზე ნაზად აკოცა.
-მე მასზე?? ნუ მაცინებ რაა. უბრალოდ შენზე ვზრუნავ არ მინდა შეგაცდინოს.
-ადექი ელა და მოემზადე..-ჯერ თვითონ ადგა და სააბაზანოში შევიდა. ქალმაც ძლივს აწია მოდუნებული სხეული.“ასეთ მდგომარეობაში როგორ უნდა წავიდე?“დაწუწუნა და ხალათი შიეკრა.
ოფისში ერთად შევიდნენ დემეტრემ თავი გაიგიჯა „ძაან რას იტყვიან , დავიღალე ამ დამალობანას თამაშით! ყველამ უნდა გაიგოს რომ ჩემი ქალი ხარ!“-ო. დიდად არც ანდრიაძე შეწინააღმდეგებია..
-იმენა სიარულზე გეტყობა რომ დილით გაგ*იმეს.-სიცილით უჩურჩულა წერეთელმა.
-საშინელი კაცი ხარ.-ტანის სექსუალური რხევით შევიდა საბინეტში და ქეთოც შეყვა.
-რა სახით მოძრაობ?
-ყავის დალევა ვერ მოვასწარი. -სავარძელზე მოწყვეტით დაეშვა.
-ყავა ვერ დალიე თუ შენ და ღმერთკაცმა იმაიმუნეთ?
-მაგ წარბეს ასე რომ ათამაშებ დაგაუტავ და ვნახოთ მერეც თუ მოეწონები ჩვენ ალექსს.
-ფუ რა თავისნაირი გაგხადა რაა. მწარე.!
-ეს ახალ საათია?-ხელზე ანიშნა.
-გოგო გუშინ მომივიდა ამანათი, შიგნით წარწერა ჰქონდა ახალწელზე ვერ აჩუქე და ახლა გჩუქნიო. თან ისაა მე რისი ყიდვაც მინდოდა, პროსტა ძალიან ძვირი ღირდა დაა.
-ვაა ვიღაც მდიდარი თაყვანისცემელი გყავს.!
-ნეტა სანდრო ხომ არ იყო?
-აბა რა ვიციი.. ლამაზია ძალიან.
-ჰოო.. ძალიან მომწონს, სულ არ მაინტერესებს ვინ მაჩუქა.. მადლოა სანტას..
-გაიქეცი რა ყავა შემომიტანე.. გთხოოოვ რაა.ფეხეი ისე მაქვს მოდუნებული ვერ ვმოძრაობ.
-ნატა რას გიშვეა ასეთს.. კაი ხო..
-შენ ჩემს კაცზე კი არა სანდროზე იფიქრე გირჩევნია, მშვენიერი ბიჭია.. თან ორივე ლამაზები ხართ და მშვენიერ შთამომავლოას აჩუქებთ ქვეყანას.
-ყავას მთხოვდი შენ ხო??
-კაი კაი ვჩუმდები.. -პირზე ხელი აიფარა და მუდარის სახით გახედა. სიცილით გავიდა კაბინეტიდან.. შესვენებაზე დემეტრემ შემოაღო კარები.
-წამო რამე ვჭამოთ რაა, ძალიან მშია..
-მე არ მშია, უბრალოდ გამოგყვები.-მოსაცმელი აიღო და კაკუნით გაჰყვა კაცს, მშვენივრად ხედავდა ირგვლივ მომუშავეთა მზერას და საერთოდ არ ადარდება მათი აზრი.. მანქანა დიდი სახლის წინ გაჩერდა.
-სად მივდივართ დემეტრე?-ღვედი შეიხსნა.
-საბუთბს დავტოვებ და წავიდეთ მერე საჭმელად. წამო მანქანაში ხომ არ დამელოდები..
-კაი..-თამამად გადავიდა და დიდ ეზოში შევიდნენ. ზარი რამდენჯერმე დარეკა და კარი ლამაზმა შავგრემანმა ქალმა გააღო კარი.
-დედას ვარსკვლავი მოვიდა..- დედააოოო ზეუსტად ასე დაიყვირა ელენამ გულში და დემეტრეს ხელი რომ არა ალათ უკან გადაყირავდებოდა.-სტუმარიც მოუყვანია. შემოდით შვილებო.. -ახლა ისე უცემს ანდრიაძეს გული შეიძლება გაუსკდეს სიხარულისგან თუ ნერვიულობისგან ეგ ჯერ ვერ გაარკვია.
-გამარჯობათ-ძლივს ამოიკნავლა.
-გამარჯობა მე თამარა დემეტრეს დედაა.
-ელენა დემეტ..
-ჩემი საცოლეე.-ორივე ქალმა გაფართოებული თვალებით ახედეს მაღალ წერეთელს. -ნუ მიყურებთ ეგრე. დე მე მშიაა.-სავარძელზე დაჯდა..
-ელენა სუფრას გავაწყობ მანამდე ყავას ხომ არ მიირთმევ?
-დიდი სიამოვნებით თუ არ შეგაწუხებთ.
-რას ამბობ შვილო, შენ თუ ამ კაცის დამჭკვიანებელი ხარ ყავას კი არა უკვდავების წყალს მოგიტან.-გაიცინა და მარტო დატოვა ეს ორი.
-შენ მოგკლავ. ამას არ გაპატიებ.! ხმა არ გამცეე..ჩუ შენი ხმა არ გავიგო..
-აბა ისე არ გამომყვებოდი და რა მექნა..
-გაჩუმდი მეთქი.. -ხელებს მუხლებზე ისვამდა..-ტუტუცო კაცო. უხხ როგორ.. ეს როგორ გააკეთე..
-კაი დამშვიდდი, დედაჩემი გაგაცანი რა მოხდა..
-რა საცოლე ავად ხარ?-შულზე ხელი მიადო..
-აბა ამხელა კაცი იმას ხომ არ ვიტყოდი შეყვარებული ან მეგობარი გოგოათქო..
-მატყუარა ხარ... ვარსკვლავი კი არაა.-ქალბატონი თამარაც შემოვიდა და მაგიდაზე ფორთოხლის წვენი და ყავა დააწყო..
-მიირთვი ჩემო კარგო, ნინოც მალე გააწყობს მაგიდას და.. აბაა მომიყევით რამე..-მათ წინ დაჯდა და გაბრწყინებული თვალებით უყურებდა შვილს და მომავალ რძალს. -დედა რა ლამაზები ხართ..-ვერ შეძლო ემოციების დამალვა..
-თამარა კაი რაა.
-დედა როგორ გამახარე, ასე მეგონა შვილიშვილეს არ მაღირსებდი..
-რა დროს შვილიშვილებია..-გაეცინა წერეთელს და წვენი ჭიქაში დაასხა. - ანა სად არის?
-მეგოართან არის წასული. სახლში არ ჩერდება. თან გუშინ მამაშენი გააგიჯა სახლი მინდაო, მარტო უნდა გადავიდე საცხოვრებლადო. დაელაპარაკე რა დეე, ხომ იცი შენ გიჯერებს მარტო..
-ანა შენი დაა?-ხმადაბლა თქვა და წერეთელს გახედა..
-ხო. -მშვენივრი დრო გაატარეს წერეთლების ოჯახში, საცრად თბილი გახსნილი და თავისუფალი ქალი იყო თამარი, უშუალო და ძალიან უბრალო.. აღფრთოვანებული წამოვიდა სახლიდან.
-ჰა აბა როგორ ხარ. ამოისუნთქე?-ავტომობილის ძრავი ჩართო და ფერდაბრუნებულ ანდრიაძეს გახედა.
-არ გაპატიებ. დღეს ჩემ სახლში ვრჩები..
-აუფ როგორ შორს მიდიხარ. -გაეღიმა და გზას გახედა..
ენერგიულად დაროდა ქეთო ოფისში, უფროს ყურადღბასაც არ აქცევდა. ოლოს როგორც იქნა დაჯდა და ტელეფონიც აწკრიალდა..
-ჰელოუ..
-ბიძაშვილო, დღეს საღამოს ხომ შემხვდები?
-გიო რა დააშავე?
-ანა გამებუტა და შერიგება მინდა. თან შენ კაი იდეები გაქვს ხოლმე და გთხოვ რაა არ გამწირო..
-ჰმ კაი შეგხვდები.. საღამოს რომ დავამთავრებ მუშაობას ჩვენს კაფეში დავსხდეთ..
-მაგარი გოგო ხარ, მიყვარხარ..
-მეც კაი წავედი..-ტელეფონი გვერდი გადადო..
-სამწუხაროდ საღამოს არ გცალია.-გვერდიდან ნონიაძის ხმა გაიგო.
-რატომ?-სკამი შეაბრუნდა და ცისფერ თვალებს ახედა.
-კლინტთან გაქვს შეხვედრა, შვიდ საათზე.
-არაა პრობლემა ორივეს მოვასწრებ.-კომპიტერს მიაშტრდა.
-კაი. ადგილს გეტყვი სანამ დაამთავრებ. -აღარაფერი უთქვამს საქმე გააგრძელა, უხ როგორ უშლიდა ეს კაცი ნერვებს.! არა თან ძაალიან აღელვებდა ყოველი მისი მიახლოება. უცნობ გრძნობეს აღძრავდა და თან სასიამოვნოს, სურვილი უჩნდებოდა მისი აღელვების, სიამოვნედა როცა თვალი უშტერდებოდა ნონიაძეს. მოკლედ ახლა გამოუტყდა რომ ეს კაცი ძალიან მოსწონდა,მაგრამ იმ ღამეს არ პატიოს.. საღამოს კლინტთან შესახვედრად წავიდა. დათქმულ დროს მივიდა, საათნახევარი რომ გაატარა ლოდინში მხოლოდ მაშინ დარეკა უფროსთან.
-გისმენ ქეთევან.
-არ მოვიდა და შეიძლება წავიდე?
-არა რათქმაუნდა.-როგორ აცოფეს ეს ტონი..!
-რატომ საათნახევარი დაიგვიანა უკვე.
-მითხრა რომ მოვიდოდა ამიტომ დაელოდე..-გათიშა შავ ჯიპში მჯდარი ადევნებდა ქალს თვალს და ტკბებოდა მისით. რა ცუდი კაცია როგორ აწვალებს ამ გოგოს. სავარძელს მიყრდნობილი ათამაშედა საჭეზე ხელეს როცა უცებ ჩაავლო და დაეძაბა სხეული. მის ქალთან მიახლოებული კაცი რომ დალანდა..
-ქეთა როგორ ხარ?-მეგობარი მივიდა და გადაკოცნა..
-ერეკლე.. კარგად შენ როგორ ხარ? მოდი ჩამოჯექი.
-არავის ელოდები?
-კლიენტი უნდა მოსულიყო ორი საათის წინ და მაინც ველოდები.
-რა სტრანი უფროსი გყავს.
-ხოო ნუ იტყვი.. როგორ ხარ შენ ბავშვეი როგორ გყავს?-ხელი ნაზად დაადო..
-აუ აგიჯებენ სოფოს და არიან რა.. ხომ იცი ჩემი შვილები ჭკვიანები და დინჯები არ იქნებიან..
-ხოო როგორიც იყავი ბავშვოაშ ისეთები იქნებიან ისინიც.. აუუ გახსოვს ეზოში რომ ვთამაშობდით და რომ გცემე??-აკისკისნდა.
-არადა არაფერ შუაში ვიყავი.. ხომ არ დაგარტყავდი მეც..
-ჰოო ცუდი ბავშვი ვიყავი მეც..
-ქეთა უნდა გავიდე სხვებთან ერთად ვარ.. მოკლედ დამირეკე და ამოდით ელენაც და ნინაც წამოიყვანე, სოფოს ხომ იცი უყვარს თქვენთან ერთად ყოფნა..
-კაი.. ძალიან გამიხარდა შენი ნახვა.. -გადაეხვია.. საბუთეით გატენილი ჩანთა აიღო და გამრეთ გამოვიდა, აღარ აპირებდა ლოდინს, ხვდებოდა რომ არანაირი კლიენტი არ არსებობდა, ისევ იმ საზიზღარმა კაცმა მოუწყო.. ფეხით გაუყვა ვიწყო ქუჩას. ტყავის ხელთათმანით დაფარული ხელით ჰქონდა მანტოს საყელოოეი დაჭერილი ყელზე რომ არ შეხებოდა სუსხიანი ამინდი.
-შენმა შეყვარებულმა იცის სხვას რომ ხვდები? და თან უცხო ადამიანისგან საჩუქქრებს რომ იღებ?-სიცივით იყო გაჟღენთილი კაცის ხმა..
-უკან რატომ დამყვები?
-ასე მინდა და იმიტომ.! კითხვაზე რატომ არ მპასუხობ? მოვძენი შენს შეყვარებულს და თვალებბს ავუხელ რომელიც შენმა გარენოამ დაუბრმავა..
-გაყო ჩემი შურაწყოფა..-ნიკაპი აუკანკალდა, საერთოდ არ შეეძლო ასეთ სიტუაციებში ემოციების კონტროლი..ალქსანდრემ მისი აწყლიანებული ლურჯი თვალები რომ დაინახა წამით იფიქრა უკან დავიხევო მაგრამ..
-გეყო ნიანგის ცრემლების ყრა. წადი და უთხარი გაარკვიე ვისთან გინდა ყოფნა. ნუ იქნცევი..
-გაჩუმდი არაფერი თქვა.. რაც იცი იმას ნუ ამბობ და ნუ მაგიჯებ.. რა გინდა გამაგებინე. ან საიდან მოიტანე რომ შეყვარებული მყავს.? რატომ მაგიჯებ რა გინდა რააა.. -ატირდა.
-არ გყავს??
-არა.!
-აბა..-უცნობი მიმართულებით შეიკურთხა..-სახლში წაგიყვან..
-არ მჭირდება. -ცრემლები მოიწმინდა და ტაქს ხელი დაუქნია.
ბარში ისხდნენ და ხელბეში თავჩარგულ ალექსანდრეს უყურებდა..
-ისეთებს ვაკეთებ იმის მაგიერ რომ თავი მოვაწონო, ვაზიზღებ.-როგოც იქნა ხმა ამოიღო და მწარე სითხე გადაუშვა ხახაში.
-რო დაელაპარაკო?
-და რა ვუთხრა იმიტომ გელაპარაკები ასე რომ სიგიჯემდე მომწონხართო? ყ*ესავით ვიქცევი.! დაასხი რა თუ ძმა ხარ.-ბექას გახედა და ჭიქა მიუწია.
-არ ვიცი ძმაო მაგრამ ძალაინ ცუდად რომ ექცევი ეგ ფაქტია.. გინდა ელენას დაველაპარაკოთ, ბოლო-ბოლო მაგის დაქალია და გეტყვის როგორ მოიქცე..
-კი რაა, თორე მე ისეთებს გავაკეთებ გავაქცევ იმ გოგოს. ფუ რა ყ*ე ვარ, რეები ვუთხარი.. გამოვ**რდი რაა სულ..
-კაი ხო დამშვიდდი შე ჩემა მოვაგვარებთ მაგ საქმეს. -დემეტრემ მხარი გაჰკრა. -მოდი ამ ჭიქით ქალებს გაუმარჯოს. იმ ქალებს ასე რომ გადავყავართ ჭკუიდან..-ჩაეცინა და ჭიქა მაღლა ასწია.
-გაუმარჯოს-სამივემ ერთად თქვეს და სასმელიც ბოლომდე დაცალეს.
-ეგ კი არა დედაჩემთან მივიყვანე..
-ანუ სერიოზული ურთიერთობა გაქვთ?-დანელია ჩაეკითხა.
-მგონი ხოო.. თან იცი საიდან მომწონს.. გახსოვთ რამდენიმე წლის წინ რომ ვცემე ერთი ტიპი ბარში.. რა დაგიშავაო რომ კითხულობდდით, აი მაგ სი*მა მიატოვა ქორწილის დღესს.
-ელენა ბიჭო??
-ჰოო..
-ყ*ლეა აბა რაა ასეთ ქალს რომ მიატოვებ.-თავისდაუნებურად თქვა ბექამ.
-კიდევ ერთხელ დავამტვრევდი ძვლებში..
- იმ დღეს ელენა დავინახე ვიღაც ტიპს დაძაბული ესუბრეოდა, დედაჩემი მიმყავდა ექიმთან თორე მივიდოდი და ხომ მშვიდობაა.
-როდის?-დაიძაბა დემეტრე ის ძარღვი გამოუჩნდა მხოლოდ იმ მომენტში რომ უჩნდება როცა საშინლად ბრაზდება ხოლმე.
-სამი დღის წინ. არ იცოდი ?-თავი ყველაზე მდაბიო ეგონა იმ მომენტში.
-უნდა წავიდე.. -ფეხზე წამოდგა.
-კაი შე ჩემა რა იყო ალბათ მნიშვნელოვანი არაფერი იყო და იმიტომ არ გითხრა..
-ბექა თავი დამანებე. -გგარეთ გავარდა და მანქანაც ელვის სისწრაფი დაძრა..სახლამდე როგორ მივიდა არ ახსოვს, კიბეეები აირბინა და ანდრიაძის კარებზე დააკაკუნა.
-ჩემი პატარა მოსულა..-სიცილით გააღო კარები და წერეთლის ჩაწითლებული თვალები რომ დაინახა მაშინვე დასერიოზულდა.-რა მოხდა დემეტრე..
-ვის შეხვდი რამდენიმე დღის წინ.
-რას ამბობ ვერ ვხვდები.
-ნუ იდებილებ თავს.
-შენ კიდე ტონს ნუ უწევ.!
-აქეთ ხარ გონორზე? ვიღაც ტიპს ქუჩაში ეჩხუბებოდი თუ ის გეჩხუბებოდა და მე ამდროს გარტყმაში არ ვარ რა ხდება..
-ყველაფერი უნდა იცოდე?
-კიი!
-ნუ ყვირითქო..
-უნდა ვიცოდე რადგან ვიღაც უცხო არ ხარ..! მე მეხება ის რაც..
-დემეტრე ხმას დაუწიეთქო.
-არ დავუწევ იმიტომ რომ ნერვებს უარესად მიშლი და წყობიდან გამოგყავარ.! ვინ იყო ის სი*ი მეტყვი თუ მე თვითონ გავარკვიო.
-ქეთასთან გავიცანი.
-მერე.. -ტონს არ იცვლიდა წერეთელი და ყელზე ძარღვები გამობერვოდა.
-მწერდა..
-და არაფერი მითხარი ხო.. -ქვედა ტუჩი კბილებს შორის მოიქცია.
-არაფერი იყო მნიშვნელოვანი..
-როგორ თუ არაფერი, ვიღაც გან**ნი ჩემ ქალს ქუჩაში უყვირის და კიდე არაფერი არ ხდება გოგოო.
-აზვიადებ.
-რა უნდოდა.? ამოიღებ ხმას და მეტვი?
-მომწონხარო და..
-ფუ მე მაგისი დედა შევე** მითხარი ვინაა..
-არ გეტყვი, ყველაფერი გავარკვიე და ახლა ხომ არ მიუვარდები მხეცივით.
-ელენა იცოდე ჩემით გავარკვევ და უარეს დავმართავ.!
-რაც გინდა ის ქენი, ველურთან ურთიერთობას არ ვაპირებ.-კარები გაუღო.-შეგიძლია წახვიდე.
-დედას შევე**-ფეხზე წამოდგა და ისე გავიდა ქალისთვის ზედაც არ შეუხედავს..
-მხეცი..-ხმაურით მიკეტა კარი.სწრაფად აკრიფა ქეთას ნომერი.
-ხოო.
-რა ხმა გაქვს ქეთა..ტირი?
-არაა.
-რა არაა, ახლავე გამოვალ შენთან..
-მოდი რაა, გთხოვ-უარესად აქვითინდა ქალი. ანდრიაძემაც სწრაფად ჩაიცვა..მთელი გზა სანამ მაჭავარიანის სახლში მივიდოდა დემეტრეზე ფიქრობდა, რამე რომ დამართნოდა საკუთარ თავს არ აპატიებდა. გრძნობა რომელიც წერეთლის წასვლის მერე დარჩა პირველი იყო მის ცხოვრებაში იმის შეგრძნება რომ რამე შეიძლება შეემთხვეს ან დაუშაოს სხვა ადამიანს და ეს მხოლოდ მის გამო ხდებოდა აგიჟებდა. როგორც იქნა მიაღწია ქეთომდე და შეშინებული შევიდა სახლში.
-რა მოხდა ქეთო?
-ვერ ვიტან მეზიზღება..- დამშვიდებულ ქეთას ისევ თვალები წყლით აევსო და სავარძელზე დაჯდა..
-ვის?-მის მუხლებთან ჩაიმუხლა.
-ალექსანდრეს. უნდა წამოვიდე სამსახურიდან. ამდენ შეურაწყოფას ვეღარ ავიტან.. არ შემიძლია..-თავს აქეთ-იქით აქნევდა და ცრემლები სცვიოდა ღაწვებზე.
-აბა ეხლა მორჩი ტირილს. სად უნდა წახვიდე? და რატომ? ვის გამო მიდიხარ სამსახურიდან?
-მე იქ..
-ძლიერი ქალი მგონიხარ და პატარა შეფერხების გამო სამსახურიდან მოდიხარ? პირიქით ქალო.. დაიკიდე მისი არსებობა, შენი საქმე აკეთე და ზედ არ შეხედო ისეთი იგნორი გაუკეთე რომ დაეჭვდეს საკუთარი თავის არსებობაში.. შენ კიდე „უნდა წამოვიდე“-ბოლო სიტყვები გააჯავრა..-მაგით აფიქრებინებ რომ რამეს წარმოადგენს შენთვის.
-მე არ ვარ შენნაირი ელა..
-ნამდვილად არ ხარ ჩემნაირი, უკეთესი ხარ.!- სახეზე ხელები მოუსვა. -წამო სადმე გავიდეთ, ნინასაც დავურეკოთ და ბარში დავსხდეთ..
-წავიდეთ.. და შენ ეგრე წამოხვალ.?
-ნოპ.. შენ მათხოვებ რამეს.. -ფეხზე წამოდგა და რამდენიმე შეტყობინება გამუგზავნა წერეთელს.
-მაგან რაო?
-გახსოვს შენი მეგობარი რომ მწერდა?
-ჰოო მერე..
-იმ დღეს გარეთ დამხვდა და მოკლედ ისტერიკები მოაწყო იმაზე თუ რატომ არ მომწონს. მოვაგვერე ყველაფერი და არ ჩავთვალე საჭიროდ მეთქვა დემესთვის, იმას კიდე ვიღაცამ უთხრა და დღეს გაგიჟებული მომივარდა სახლში. ახლა არ ვიცი სად არის..
-კი გავაფრთხილე ის დეგენერატი ცუდ დღეში ჩავარდებითქო და არ მომისმინა..ამ კაბას ჩაიცვამ?
-არაა, აი ამას ჩავიცვამ თუ შენ არ გინდა..
-არა მე შარვალს ვიცვამ..
ერთ საათში უკვე სამივე ბარში ისხდა.. მაგიდაზე დიდი ბოთლი ვისკი ედოთ და სვამდნენ.. როგორც იქნა შეტყოინება მიიღო..
„ სად ხარ?“
„შენ სად ხარ ? რამდენი ხანია გელოდები.“
„ჩემი საქმე გავაკეთე, შენი ნახვა მინდა.“
„ბარში ვარ გოგოებთან ერთად. სახლში რომ მოვალ მოგწწერ“
„კაი..“
ნინა უდარდელად ცეკვავდა და არავის გაკარეის საშუალებას არ აძლევდა, მაგიდიდან უყურებდნენ ანდრიაძე და მაჭავარიანი..
-რომ კითხო კაცი უნდა და ისე არავის ეცნობა..-ხმამაღლა თქვა ქეთომ..
-რა იყო ქეთევან შეყვარებული არ გიშლის ასეთ ადგილებში სიარულს?-ზურგს უკან ნაცნობი ხმა მოესმა და შიშისგან შეხტამ..-გამარჯობა ელენა. დემეტრეც მალე მოვა.-მზერაში მიხვდა კითხვას და მაშინვე უპასუხა.
-გამარჯობა სანდრო..
-მე წავედი ვიცეკვებ.-ფეხზე წამოდგა ქეთო და მოცეკვავე ნინას შეუერთდა..
-რა გინდა ქეთასგან?-წინ იყურებოდა და თან სასმელს წრუპავდა..
-ძალიან მომწონს.!
-მერეე.. დღეს ატირებულმა დამირეკა.. რატომ ექცევი ცუდად თუ მოგწონს?
-არ ვიცი.. ასეთი თავდაცვა მაქვს თითქოს არ მინდა გაიგოს რომ მომწონს..
-უცნაურები ხართ ეს კაცები.. -როგორც იქნა ნანატრი სილუეტი დაინახა და მაშინვე სახე გაუბრწყინდა, წერეთელი კოპებშეკრული ათვალიერებდა გარემოს და რომ შენიშნა წყვილი მაგიდისკენ დაიძრა.. ნელა მოაბიჯებდა და ყველა ქალის ყურადღებას იპყრობდა. ეს ფაქტი არ გამორჩენია ქალბატონ ანდრიაძეს და სიამაყის გრძნობით აივსო..
-დემე..-მოეხვია კაცს..
-სად იყავი შე ჩემა..
-საქმე მქონდა.-ქალი მოიშორა და შუბლზე აკოცა..
-ხელებზე რა გჭირს დემეტრე.?
-არაფერი ისეთი..-დასისხლიანებული ფალანგები მეორე ხელით დამალა და მიმტანს ხელი აუწია.. საღამო მშვიდად მიდიოდა, გააფთრებული უყურებდა ქეთას გარშემო მოცეკვავე მამრობით სქესს სანდრო და ერთი მიზეზი უნდოდა რომ ყველა ძვლეში დაემტვრია..
-წესით შენზე გაბრაზებული უნდა ვიყო.-ყურთან უჩურჩულა ქალმა წერეთელს..
-და რა მიზეზით?
-იმ მიზეზით რაც ხელებზე გაქვს.!
-არ ვაპირებდი ჩხუბს გამომიწვია, მე იქ საჩხუბრად კი არა კუთვნილების დასაცავად ვიყავი, ვიღაც პიდარ**ტი რომ ეპოტინებოდა. არ შეირგო მშვიდი სიტყვა და მოხვდა კიდეც.! და შენ..-საჩვენებელი თითი ცხვირთან დაუქნია.-მეორედ რომ გავიგო ეგეთ რამე დამიმალე არ ვიცი რას გიზამ.!
-მე მოგვარებული მქონდა.!
-მისი ნომრის დაბლოკვით?? -დამშვიდებულმა შეუღრინა.
-რაც იყო იყო.. არ მინდა ვინმეს ჩემს გამო ეჩხუბო და საფრთხეში ჩააგნო სხვისი ან შენი სიცოცხლე.-თლილი თითები სახეზე დაუსვა და ცერა თითი ტუჩთან გაუჩერა.
-შენს გამო შემიძლია ადამიანიც კი მოვკლა.!-სრული სერიოზულობით უთხრა, ქალის ცერა თითი ტუჩებს შორის მოიქცია და გალოკა. ანდრიაძეს სასიამოვნო ჟრუანტელმა დაუარაა სხეულში, ის ფაქტი რომ კაცმა ასეთი რამ უთხრა აბაედნიერებდა და ამ გრძნობასთან ერთად შიშიც ერეოდა. არ უნდა საფრთხეში ჩაიგდოს საკუთარი თავის ელენას გამო.!-ბევრი არ დალიო თორემ საღამოს ჩაგეძინება, მე კი დღეს მთელი ღამე მჭირდება შენი თავი.. უნდა დაგსაჯო.!
-უნდაა დამსაჯო?! როგორ?-ტუჩებთან ეჩრჩულეოდა ქალი, წერეთელი კი უფრო იგზნებოდა.
-საწოლზე დაგაბამ და მთელი ღამე ისე გაგ**მავ რომ ხვალ სიარულის თავი არ გექნება.!-ტუჩის კუთხე ჩატეხა და ოდნავ შეეხო ელენას ბაგეეს.
-და რატომ ხარ დარწმუნებული რომ ეს სასჯელი იქნება?
-აციმციმებული თვალებით ნუ მიყურე თორემ სახლამდე არ მოვითმენ.!
-გეყოთ ახლა მოგვაქციეთ ყურადღბა.-საიდანღაც დანელია გამოჩნდა.
-შენ საიდან ბიჭო აქ?-მუხზე დაუსვა ხელი ელენას..
-რავი ელექსას ველაპარაკე და მოვედი მეც.-თვალი ელენას ფეხებისკენ რომ გაექცა ქალს არ გამოპარვია. არ ესიამოვნა, ზოგადად მეგობრის ქალებს ასე არ უყურებენ, ასე არ ათვალიერებენ.
-დემე წავდეთ რა.
-რატომ?
-შენი სასჯელი მინდა მალე მივიღო.-გაუცინა და ფეხზე წამოდგა.-ადექი რა წავიდეთ.!
-კაი ჰო..- ბიჭებს დაემშვიდობა მოცეკვავე გოგონებს ხელი დაუქნიეს და ბარი დატოვეს. მთელი გზა სასიამოვნო მელოდია ისმოდა მანქანაში.წერეთელს მისი ძლიერი მკლავი ქალის ლამაზ ფეხზე დაედო და ასრიალებდა.
-კაი სირცხვილია დემეე.
-ჩემი ჯიპი მაღალია და ვერავინ ხედავს. ამ წინააღმდეგობისთვის კი..-დემეტრეს თითები ბარძაყებზე რომ იგრძნო გააჟრჟოლა.. -გაშალე ფეხები.. ელენა..- იმდენად უთიშავდა გონებას ეს კაცი შეწინააღმდეგებასაც ვერ ახერხედა..წერეთლის გრძელი თითები ვა*ინაზე რომ იგრძნო სულ გაგიჟდდა, მთელი სხეული უხურდა და სიამოვნეისგან თვალები დაეხუჭა..
-დემეტრე... გაჩერდი .. აახლაავე!- ძლივს მოაბა სათქმელს თავი.
-თორე?? -კაციც აზარტში შევიდა, სიამოვნებდა ქალის კრუსუნი.
-გავგიჟდები.. გთხოვ.!-ხელები ძლივს მოიშორა სხეულიდან. -გეყო ახლა, და საჭეს მიხედე.. -თმა აკანკალებული ხელით გადაიწია.
-მოვედით.-სწრაფად გადაიყვანა მანქანიდან და ხელში აყვნალიმა აირბინა ოთხი სართულის კიბეები.. -ჩემთან თუ შენთან?
-ამ მდგომარეობაში გადაწყვეტილებებს ვერ ვიღებ.!
-კაი წამოდი ჩემთან..-სახლის კარები სწრაფად გააღო და დაკეტვა ვერ მოასწრო ანდრიაძე ტუჩებზე რომ დაეტაკა.. უკოცნიდა ბაგეებს და თან პერანგის ღილეს უხსნიდა.
-მეორედ არ დავინახო შენს პერანგზე სისხლის ლაქები.!
-ახლა ამის დროა? -ხელი ჰკრა და ქალის სუსტი სხეული საწოლზე დაეცა. -საოცრად მოქმედებ ჩემზე.! ელენა სრული ოკუპაცია მოახდინე.! -ცალი ფეხით იყო დაყრდნობილი საწოლის კიდეს, ქალი კი ფეხებს შორის მოექცია. ზევიდან დაჰყურებდა და ჯერ ნახევრად შიშველი სხეულით ტკბებოდა. ანდრიაძე წამოჯდა დემეტრეს შარვლის შესაკრავს წაეპოტინა.. ჯერ ქამარი, შემდეგ კი ელვა გახნა. დემეტრემ ყბაზე მოუჭირა ხელი და თავი მაღლა ააწევინა. -იცოდე რომ გაბედო ჩემი ღალა....
-მე შენ არასდროს გიღალატებ.! მე მხოლოდ შენი ვარ, სხეულით, გულით, გონებით. -ხელებს დაკუნთულ ტანზე აასრიალებდა. წერეთლის ხელები თეძოებზე დაილაგა..-რომ ეხები ეს სხეული მხოლოდ შენია.! გეყო ლაპარაკი და მაჩვენე რა ბიჭი ხარ.!
-რა მოუთმენელი ხარ.- ქალის ზემოდან მოექცა და კანის ყოველი მტკაველი დაუკოცნდა. ნელა დააცოცებდა ტუჩებს და უდიდეს სიამოვნებას იღედა, კაიფობდა ქალის დამათრობელი სურნელით, სრულიად სხვა სამყაროში იყო გადავარდნილი და საუკუნოდ დარჩებოდა ალბათ იქ.! ბიძგებს სწრაფად აძლევდა და კვნესის საშვალეას არ აძლევდა ქალს.
-ცოლად გამომყვები? -თვალები წამებში გაახილა და დაჩერებულ კაცს ახედა.
-ასე.. მთხო...-ბიძგმა არ მისცა საშუალება სიტყვა ბოლომდე დაესრულებინა..
-მინდა რომ სულ ჩემი იყო..
-კი მაგრამ ახლაც სულ შენი ვარ.! -აკოცა დემეტრეს. წერეთელსაც არაფერი უთქვამს სიამოვნება გააგრძელა და ქალი რამნდენჯერმე მიიყვანა მწვერვალამდე. ბიძგის რიტმი შენელდა მაგრამ, ძლიერი გახდა. ერთი..ორი.. სამი... და აი მანაც მიაღწია სიამოვნეის პიკს.. -ფუ შენი.. -სასწრაფოდ წამოდგა და სააბაზანოში შევიდა.. ქალი ძალაგამოცლილი ეგდო საწოლზე და ის მოახერხა მარტო საბანი შიშველ სხეულზე გადაეფარა.. მთლიანად მოუდუნდა სხეული..
-დემე რა მოხდა?
-მიიწიე, პრეზერ***ივი გაიხა.! -შიშველ სხეულზე აიკრა ანდრიაძე.
-ანუ?
-ამ თვეში სავარაუდოდ შეიძლება პატარა წერეთელი გაჩნდეს მუცელში. -ელენა სწრაფად გამოფხიზლდა.
-ჯერ ცოლად გამომყევიო ახლა ბავშვიო, მე არ მეკითხები?-წამოჯდა და უკან გაახედა თვალებ დახუჭულ წერეთელს.
-ტვინს ნუ ტყ**ავ მოდი დაწექი და დაისვენე. მეძინება.-მაჯაში წვდა და მკლავზე დაიწვინა ქალი. იმ დღის მერე ალბათ ყოველ დღე იტარებდა ტესტს და გულ აფანცქალებული ორი წითელი ხაზის მოლოდინში იყო.. მაგრამ არა.! გაუმართლა.! იქნებ უნდოდა მისი შვილი ჰყოლოდა? არა როგორც ანდრიაძე ამობს ჯერ ადრეა ბავშვი და სჯობს დავუჯეროთ.! სავაჭრო ცენტრში საყიდლებე იყო წასული ზურგს უკან თბილი ხმა რომ მოესმა.
-ელენა.
-ქალბატონო თამარ როგორ ხართ?-თბილად გადაკოცნა ოდნავ დაბალი ქალი.
-კარგად საყვარელო. შენ როგორ ხარ?
-მეც კარგად.
-რადგანაც შევხვდით მინდა აქვე კაფეში დაგპატიჟო, ვისუბროთ თუ წინააღმდეგი არ იქნები..
-კარგით წავიდეთ მაშინ..- არჩეული ნივთეი უკან დაარუნდა და ქალთან ერთად კაფეში დაჯდა. მხიარულად საურობდნენ, იხსენებდა ქალბატონი თამარა დემეტრეს ბავშვობას. უცებ დასერიოზულდა, უფრო სწორად დანაღვლიანდა.
-16 წლის რომ იყო ჩემი ბიჭი, გოგო მოიყვანა სახლში. ისე არასდროს გამოიყურებდობა თავისი ასაკის შესაფერისად, მაღალი და ზდაროვი იყო სულ. ხო რას ვამობდი..-ყავა მოსვა.-18 წლის გოგონა მოიყვანა, დედა გაიცანი ეს ჩემი შეყვარებულიაო. კაი გოგო იყო კატო, ლამაზი და მხიარული. ჩემ ბიჭს კი ძალიან უყვარდა, რომ უყურებდა შავი თვალები უელავდა. ერთი წელი ასე დადიოდნენ, სულ ჩემთან იყვნენ სახლშ.
-რატომ დაშორდნენ?-ელენამ სიტყვა ჩააკვეხა, არ იცოდა მის დემეტრეს თუ ადრე ვინმე უყვარდა, საშინელი ეჭვიანობის გრძნობა გაუჩნდა. მიუხედავად იმისა რომ წარსული იყო.
-თავი მოიკლა კატომ. -დანანებით გააქნია თავი.-ნეტა რა უჭირდა ამ გოგოს ასე რომ გაიმეტა საკუთარი თავი..
-ღმერთო რა საშნელება...-დაითრგუნა მონაყოლის მოსმენით.
-გაიუბედურა თავიც და ჩემი შვილიც გაანადგურა.. სტიქაროსანი იყო, თავი დაანება ყველაფერს. სულიერად დაინგრა. არ ვიცი ისე შეიცვალა ისეთი ცივი გახდა. მაგრამ ხომ იცი დრო კურნავს ტკივილს, ან მასთან ერთად ცხოვრებას გვასწავლის.. სახლში ვეღარ ჩერდებოდა. ოცი წლის რომ გახდა სახლი ვუყიდეთ მე და მამამისმა და წავიდა.. არ მეგონა თუ კიდე მომიყვანდა სახლში ქალს. ზუსტად ისე უელავდა ჩემ შვილს თვალები როგორც მაშინ, სიმართლე გითხრა ელენა ასე მისთვის არასდროს შეუხედავს.. მე მისი დედა ვარ, ჩემზე კარგად დემეტრეს არავინ იცნობდ. ის შეპყრობილია შენით.
-იცით ქალბატონი თამარ..
-ვიცი რრომ ჯერ არაფერს არ ფიქრობთ ოჯახზე. უბრალოდ მინდა იცოდე დემეტრე შენ თავს არ გამაცნობდა ოჯახი რომ არ უნდოდეს, თან გართობის ასაკშიც არაა. თან როგორ უხდებით ერთმანეთს. -გაეცინა.-არ გეწყინოს უკვე ასაკში შევდივარ და როგორც ყველა დედას მეც მინდა შვილიშვილი ჩავიხუტო.. არ მომაქციო ყურადღება და არც გაბრაზდე, შვილზე ტკბილი შვილიშვილია რომ იცოდე. -უყურებდა ამ ქალს და ბედნიერებით ივსებოდა, არასდროს უსაუბრია ნიკას დედასთან ასე, არ გახსნილა ეთერი მასთან, სულ დაძაბული იყო. თითქოს ეშნოდა კიდეც იმ ქალის. თამარა კი ყველა დადებით ემოციას უღძრავდა.
კორპორატიულ წვეულებას აწყობდა სამშენებლო კომპანი. თვალის მომჭრელად გამოიყურებოდა წერეთლის ქალი, სხეულზე მომდგარი, გრძელი ბარძაყთან ჩახსნლი ლურჯი აბრეშუმის კაბა ეცვა, ხოლო მკერდი ლამაზად იმზირებოდა დეკოლტიდან. გრძელ კისერს კი წერეთლის ნაჩუქარი კოლიე ულამაზედა. დემეტრეს კი შავი კლასიკური შარვალი და თეთრი პერანგი ეცვა, ყელზე კი ბაბთა შეებნია და განიერი ბეჭები კოსტიუმშიც ლამაზად მოუჩანდა. ძალიან მიმზიდველად გამოიყურებოდა ჩვენი წყვილი. საღამო მშვიდად გრძელდებოდა, თვალს არ აშორებდა საყვარელ ქალს და ტკბებოდა მისი სილამაზით. ტელეფონზე დედამ დაურეკა.
-ჰო დე..
-ვაიმე დემეტრე, ცუდად ვარ შვილო.. გული მაწუხებს. მამაშენსაც ვერ ვუკავშირდები, ნინოც გავუშვი უკვე.. დეე თუ რამე მნიშვნელოვან საქმეზე არ ხარ მოდი რა დე.. მეშინია გონება არ დავკარგო.
-კაი დე დამშვიდდი დაწექი და მოვალ 10 წუთში.არ ინერვიულო კაი.. აი უკვე მოვდივარ. -სწრაფად გათიშა..
-ელა, დედაჩემმა დამირეკა ცუდად არის და უნდა წავიდე..
-მეც წამოვალ. რამე სერიოზულია?
-არა იყავი, დავხედავ და მოვალ მეც ისევ. მიაქციე ხალხს ყურადღება.-ტუჩებზე ნაზად აკოცა და დარბაზიდან გავიდა.
სწრაფად მოძრაობდა თბილისის ქუჩებში რენჯროვერის მარკის ავტომობილი. დიდი სახლის წინ გაჩერდა და სწრაფად შევიდა სახლში..
-დეე როგორ ხარ?
-ვაიმე მაპატიე ჩემო ბიჭო ასე რომ განერვიულე.
-კია რა დეე..-გვერდით ჩამოუჯდა.
-მამაც მოვიდა, არ უნდა დამერეკა შენთვის.
-დედა.. ახლა როგორ ხარ?
-უკეთ, გული მიფრიალებდა, ვერ ვსუნთქავდი, რაც მოვახერხე შენთან დარეკვა იყო. ძალიან შემეშინდა..-მიეხუტა შვილს.
-წავიდეთ ექიმთან ხვალ კაი?
-კაი. მამას ვერ დაველოდები რა, ელენა მარტო დავტოვე, თუ კარგად ხარ წავალ კაი?
-5-10 წუთში გამოვა სააბაზანოდან, შენ წადი და მომიკითხე ჩემი ელენა.!
-შენი?-გაეცინა.
-ძალიან კარგი გოგოა.!წადი ახლა. -ძლივს გააგდო შვილი სახლიდა..
ახლა უკვე დამშვიდებული და ბედნიერი მიდიოდა, მშვიდად ატრიალებდა საჭეს და ეღიმებოდა დედას ნათქვამს, რომ იხსენებდა. მაგრამ ზოგადად ბედნიერება დიდი ხანი არ გრძელდება, ყველაფერს აქვს დასასრული, ეს შემთხვევაც არ იყო გამონაკლისი.. შეტყობინება მოუვიდა ტელეფონზე უცხო ნომერი იყო.
„ასე ერთობა შენი ქალი“ ჯერ წარწერაზე გაცოფდა, მის ქვემოთ კი ფოტო დახვდა. თვალებში დაუნელდა, ხელები აუკანკალდა. შემდეგ იყო პოლიციის და სასწრაფოს სირენების ხმა, გარშემო ხალხი დასევდიანებული სახით უყურებდა როგორ გადაჰყავდა უსულოდ მყოფი სხეული მანქანიდან. საავადმყოფოს დერეფანში მორბენალი ქალი, რომელსაც ყურეში ესმოდა გულის ფეთქვის ხმა. ატირებული დედა, კიდელთან მდგარი მეგობარი მასთან ჩახუტებული ანა. ანდრიაძე შიშს შეეპყრო, საყვარელი კაცის დაკარგვის შიშს. ღმერთო რომ იცოდეთ როგორ ეშინოდა მისი დაკარგვის, ახლა რომ შესძლებოდა დაუფიქრებლად გაუცვლიდა ადგილს, ოღნდ მას არაფერი მოსვლოდა და სულსაც კი გაყიდიდა.. დერეფანში თეთრ ხალათში გამოწყოილი ნიკა დაინახა, მივარდა და საყელოში წვდა.
-ნიკა..
-ელენა, როგორ ხარ?-ირონიულად დაჰყურება ატირებულ ქალს.
-ნიკა გევედრები, გადამირჩინე.-აჯანჯღარედა და ხმაჩახლეჩილი ელაპარაკებოდა.-გევედრები ნიკა.. უშველე გთხოვ.. გევედრები.. გადამირჩინე.. -ბოლოს თავი მკერდზე მიადო და აქვითინდა.
-ასე მაშინაც არ გიტირია..
-ნიკა გთხოვ..
-არადა არ ვაპირებდ ამ საქმის აღებას, ერთ დროს ისე მცემა ლამის მხედველობა დავკარგე, სურვილი კი არ მაქვს მისი სიცოცხლის გადასარჩენად ვიბძოლო... -ქალბა განადგურებულმა ახედა..-მაგრამ მე შენთან ვარ ვალში, ამიტომ მხოლოდ შენს გამო ვიბრძოლებ მისი სიცოცხლისთვის. იცოდე.! კბილებით დავიჭერ მის სულს და არ მივცემ უფლებას ჩემნაირად დაგტოვოს. -შუბლზე აკოცა.
-მადლობა.. ღმერთო მიშველე.. -კაცი გაეცალა და ექთანს დაუძახა. -ღმერთო გევდრები გადამირჩინე.. გთხოვ..-აქვითინებული ჩასრიალდა კედელთან..
-ელა.-მიუახლოვდა თვალებ ჩაწითლეული სანდრო.
-მეშინია სანდრო.. ღმერთო როგორ მეშინია.-მის პერანგს ჩაეჭიდა და ძლიერად მიეკრა სხეულზე. -მითხარი რომ გადარჩება. ამოიღე ხმა გთხოვ..-უყვიროდა და ევედრებოდა.
-აბა რას იზამს შენ როგორ დაგტოვებს. ხომ იცი როგორი ველურიცაა, სიკვიდლსაც კი მოერევა.. -თმაზე ეფერებოდა.. საათები ისე გავიდა ადგილი არ შეუცვლია ანდრიაძეს, ასე თამარასთან ჩახუტებული იჯდა და ელოდებოდა ექიმს.
-ჩემი ბრალია..-წინ და უკან ქანაოდა ქალი და ერთ წერტილს მიშტერებოდა. -ჩემთან რომ არ წამოსულიყო ყველაფერი კარგად იქნებოდა.
-თამარა გეყოს მოთქმა..-კედელთან მიყრდნობილმა დავითმა უთხრა ცოლს.
-დავით ხომ გადარჩება ჩვენი ბიჭი..
-თამარამეთქი.. -თვალები დაუბრიალა და ანდრიაძემ მხოლოდ ახლა შეამჩნია როგორ უსაშვლოდ გავდა დემეტრეს თვალებს.როგორც იქნა დერეფნის ბოლოში ნიკა გამოჩნდა.
-ნიკაა.
-დამშვიდდი, მე რაც შემეძლო ყველაფერი გავაკეთე, მდგომარეობა სტაბილურად მძიმეა, 24 საათი არის კრიტიკული. მოკლედ ახლა იმან უნდა იბრძოლოს სიცოცლისთვის. -ჯერ ელენას უყურებდა მერე მის უკან მდომ ხალხს გახედა. -გირჩევთ სახლში წახვიდეთ და დაისვენოთ, დღეს მაინც ვერ ნახავთ. -გაბრუნდა მიდოდა.
-ნიკა.
-ჰოუ..
-მადლობა..
-მე ვალდეული ვიყავი, შენს გამო ის გადამერჩინა. წადი სახლში და მოწესრიგდი.
ქეთას და ნინას დაჟინეული თხოვნით წავიდა სახლში. ხალათ შემოხვეული სველი თმით დაწვა საწოლზე და გულზე საყვარელი კაცის ნაქონი მაისური მიიკრა, ყნოსავდა და სურნელს ფილტვეში იჩერებდა. ტკიოდა.. ის წამები ტკიოდა სხვა რომ ეხებოდა და ვერ შეძლო თავის დაცვა. ახლა როგორ უნდა ეკოცნა ნაღალატები ტუჩებით საყვარელი კაცისთვის. ენანებოდა საკუთარი და დემეტრეს ცხოვრება ამ ტყუილისთვის, ან სიმართლის სათქმელად ენა როგორ მოუბრუნდებოდა. საკუთარ თავს გლოვობდა ასე სასტიკად რომ გამოუტანეს განაჩენი. მეორე დილით უტიფრად ადგა, მოწესრიგდა და დაბრუნდა, დერეფანში იჯდა და ერთ წერტილს მიშტერებოდა, მდგომარეობას რომ გაიაზრებდა მაშნვე ტირილი უვარდებოდა.. გოგონებიც მის გვერდით იყვნენ..რამდენიმე დღე იარა ასე, დემეტრე კი გონს არ მოდიოდა, ნიკას დახმარებით შევიდა მის პალატაში.. უამრავ სადენზე შეერთეული სხეული ეუცხოა, ისე სუსტად იყო სულ არ გავდა მის ღმერთკაცს.ნელა მიუახლოვდა და ვერც კი ბედავდა ხელის შეხებას.. თავი ეზიზღებოდა, ოღონდ თვალი გაეხილა და საერთოდ აღარ მიეკარებოდა..
საწოლის გვერდით სკამზე იჯდა ხელზე ჩამოედო თავი და თვალებდახუჭულ დემეტრეს უყურებდა. უცრემლოდ ტიროდა, სულს უკაწრავდა იმის გაფიქრება რომ მის კაცს გული ეტკინებოდა. რომ მოეთხოვა მისი ცხოვრეიდან წასულიყო ქალი მერე რა ეშველებოდა, ვერ გაუძლებდა, ამდენად ძლიერი არ იყო, მიუხედავად იმისა რომ დრო აქვს შეეგუოს ყველა მოსალოდნელ საფრთხეს მაინც ეშინია. მარტო დარჩენის, მის გარეშე ცხოვრების ეშინია. დერეფანში ნელა მიაბიჯებდა.
-ელა გონს მოვიდა.-თავი მაღლა ასწია და სანდროს შეხედა. კარებთან გაჩერდა, შორიდან უყურებდა წერეთელს როგორ სინჯავდნენ ექიმები. -ჯერ არ გვაძლევენ შესვლის უფლებას . -ხელს მხარზე უსვამდა ქალის.
თვალები რომ გაახია წერეთელმა, ჯერ ვერ გაიხსენა მომხდარი, მერე ნელ-ნელა საშინელი ლეწვის ხმა გაიგო ყურებში, უცებ გონებამ უკან გადაახვია და შეტყობინებაც გაიხსენა. ჯანდაბა..! გული ორმაგად ეტკინა.! ბუნდოვნად ესმოდა ექიმების ხმა.
-ელენას დაუძახეთ.-ხელებს იქნევდა.
-ბატონო დემეტრე ახლა ვერავის შემოვუშვებთ, ჯერ კიდევ სუსტად ხართ.
-ხელები გაწიეთ და ელენეს დაუძახეთ.-დერეფანში ესმოდა ანდრიაძეს კაცის ხმა.-ყველანაირ მკურნალობაზე უარს ვამბობ სანამ არ მოვა ელენა.. გესმით.. მომაშორეთ ეს ნემსი.. -ნელ-ნელა ხმა დადაბლდა ბოლოს ძლივსღა ესმოდა.-არ მინდა დაძინება, ამის დედაც ელენა მანახეთ..-ბოლო სიტყვები ჩურჩულს გავდა, მალევე გამოიწვია ქალის ატირებაც.
-დამშვიდდი ელა, მთავარია გონს მოვიდა.. -სანდრომ მიიხუა ატირეული ანდრიაძე.
-სანდრო საშინელება ჩავიდინე.. -მხარზე მიადო შუბლი. ბევრი ხვეწნის, თხოვნის შემდეგ შეუშვეს ქალი. ფანჯრიდან იყურებოდა წერეთელი ქალის ნაბიჯების ხმაზე რომ მიიხედა კარებისკენ. წარბებშეკრული უყურებდა ანდრიაძის აცახცახებულ სხეულს. როგორ უყვარდა ეს ქალი და როგორ ტკიოდა მისი საქციელი. ხელი გაუწოდა, მანაც ჩასჭიდა თავისი წვრილი თითები.
-როგორი ცივი ხელი გაქვს. -ტუჩის კუტხე ჩატეხა წერეთელმა.-საერთოდ არ ჭამდი? გამხდარხარ.! ჩემზე ხომ არ დარდობდი?-სიტყვებს ხმდალა ამბობდა, ნაწყვეტნაწყვეტ. -დაჯექი..-სკამისკენ მიუთითა.
-ძალიან შემეშინდა.. -ნიკაპის კანკალის გამო ამოსული ხმაც უკანკალებდა.
-შენ თავს ვფიცავარ არ მინდოდა ძალით. -ქალის გულში ისეთები ტრიაალებდა, ასე ეგონა ყველაფერი იცოდა და სპეციალურად არ ეუბნებოდა არაფერს. „კი მაგრამ საიდან უნდა გაიგებდა?“ გული დაიმშვიდა ელენამ. „რო გამოკეთდება მერე ვეყვი“ გადაწყვიტა და დააჩხვლეტილ ხელი დაუკოცნა.
-მომენატრე ძალია.. ძალიან შემეშინდა. -ლოყაზე მიიდო კაცის ტორი და აცრემლებული თვალებით გახედა.
-აბა მომიყევი რა ხდეოდა ჩემი წასვლის შემდეგ.. –„ელენა არ დამიმალო.! გთხოვ სიმართლე მითხარი, შენ თავს ვფიცავარ გაპატიებ, გთხოვ ოღონდ არ დამალო..“ გულ აფანცქალებული ელოდა ანდრიაძეს.
-არაფერი მშივდად ჩაიარა საღამომ, უკვე წამოსვვლას ვაპირებდი რომ დამირეკეს.. - მწარედ ჩაეცინა დემეტრეს.
-ელა... -ფანჯარას გახედა.- ტყუილის გარდა ყველა სიმართლეს გაპატიებდი.!-უხეშად გამოსწია ხელი..
-დემე...
-წადი.. წადი და აღარ დაბრუნდე.!
-დემეტრე გთხოვ.
-არ მინდა რამე ცუდი გითხრა, მოთმინებაც მეწურება...-ხელი მომუშტა და კათეტერიდან სისხლმა გამოჯონა.. -მოშორდი აქედან.-დაუყვირა და ჩაწითლებული თვალები მიანათა. ქალი შიშისგან შეხტა და პალატიდან სირბილით წავიდა. არავის არ უსმენდა, ხელით ანიშნა ყველას არავინ მომიახლოვდეთო, ლასლასით წავიდა გასასველისკენ.სახლამდე როგორ მიაღწია არ ახსოვს, კარები მიიკეტა და კედელს მიეყრდნო, ვერ იაზრებდა მომხდარს, არ სჯეროდა რომ ეს მართლა მის თავს ხდებოდა. მე უბრალოდ სიტყვები არ მაქვს იმის აღსაწერად რას გრძნობდა ელენა იმ ღამეს, ან როგორ გადაიტანა ეს ყველაფერი. საშინელ ტკივილს გრძნობდა, თითქოს გული ამოაგლიჯეს და სადღაც ძალიან შორს მოისროლეს. ვიღაცამ სახე დაუჭირა და სიკვდილს ჩაახედა თვალებში. დიახ სიკვდილი იყო მისთვის, დემეტრეს გარეშე დღის გატარება, მისი სითბოს გარეშე ყოფნა.! ოხ ღმერთო როგორ უჭირდა იმ აზრის გაგება, რომ ახლა უნდა ისწავლოს მის გარეშე ცხოვრება, სუნთქვა.. საერთოდ ახალი ცხოვრების დაწყება. როგორ აშინებდა ბნელი მომავალი. დაეფიცება ასე მაშინაც არ იყო როცაა პირველად მიატოვეს. ასე არ დაგლეჯვია სული.! ალბათ იმიტომ რომ ახლა საკუთარ თავს ადანაშაულებდა.
-ჩემი ბრალია ყველაფერი.! -მკაცრად განაცხადა გოგონეთან.
-შენ რა შუაში ხარ ის *ლე რომ არის, როგორ გაბედა და გაკოცა, მითუმეტეს იცოდა რომ მისი მეგორის საცოლე იყავი...-ორივე დანაღვლიანებული იჯდა მის წინ და სანუგეშებელ სიტყვებს ვერ პოულობდნენ.
-ალბათ მე მივეცი მიზეზი, რამდენჯერმე რომ დავიჭირე თვალიერებაში უნდა მეთქვა..ჩემი ბრალია.! ყველაფერი ჩემი ბრალია. -ხელები სახეზე აიფარა და ატირდა. -ახლა როგორ ვიცხოვრო?-სევდანარევი ღიმილით ახედა გოგონებს. -ახლა რა გავაკეთო? ვაიმე ღმერთო როგორ მტკივა.!-გულზე მიიჭირა ხელი. ემბრიონის პოზა მიიღო საწოლზე და ხმით აქვითინდა.. ორივე ჩუმად ტიროდა მასთან ერთად.
კვირა გავიდა დემეტრე გამოწერეს და მშობლების სახლში წავიდა, მისი სახლის დანახვა არ უნდოდა.
-დე შენი ოთახი მზად არის. დაისვვენე.-მარცხენა ხელი დაფიქსირებული ჰქოდა. ნელა ავიდა კიბეებზე და ოთახში შეიკეტა. მშვიდად გამოიყურებოდა ბატონი წერეთელი, ცივი მზერით უყურებდა ყველაფერს, მაგრამ მისი გული პატა ბავშვივით ტიროდა. ნომერი აკრიფა და პასუხს დაელოდა.
-ერთ საათში შენთან ვიქნები. მეტი არ მინდა სახლში არ დამხვდე!-ზიზღით იყო ავსებული კაცის ტონი. დედა დაამშვიდა და სახლი დატოვა ტაქსით. „მეგობრის“ კორპუს რომ მიადგა ერთი ღრმად ჩაისუნთქა და კიბეები აიარა, ჯეერ კიდევ ტკიოდა მთელი სხეული. ზარი დარეკა.
-შემოდი.-დანელია გვერდძე გადგა და შეატარა დემეტრე.
-ალბათ ხვდები რისთვისაც მოვედი.
-არა ვერ ვხვდები.!-ირონიულ ტონს არ იშორებდა ბექა. მის წინ იდგა და ხელეი ჯიბეებში ჩაეყო.
-რა იყო შე ყ*ეო ჩემი ქალის მეტი ვერავინ ნახე? როგორ გაბედე ელენასთვის შეხება.! -კბილებში გამოსცრა და მარჯვენა მუშტი ძლიერად მოუქნია. არც აცდენია მიზანში გაარტყა, იატაკზე აღმოჩნდა კაცი. გადააჯდა და სულ აღარ ახსოვდა ტკივილი. გამეტეით ურტყავდა. -შე ს*რო. ფუ შენი ...დედა როგორ შეგაგინო შე პიდა**სტო. -არ აკლედა საშინელ სიტყვებს და მუშტსაც გამეტეით ურტყამდა სახეში..
-მშვენიერი კოცნა დაუმუღამებია შენზე..დაუკმაყოფილებელი ჩანდა.-როცა მოშორდა წერეთელი მაშინ გაბედა ხმის ამოღება და კიდევ ერთი ისე მოხვდა რომ მოწყვეტით ძლივს წამომდგარი ისევ უკან დავარდა.
-თე**ო არ დაგინახო ჩემს სიახლოვეს მოსული, თორემ ისე გაგიშვვებ მთლიან ძვალს არ დაგიტოვებ ტანზე. იმ ქალთან კიდე რაც გინდა ის ქენი. ვატყო გიყვარს ჩემი ნასუფრალიდან ჭამა.! -მიაფურთხა და სახლში მარტო დატოვა.
დღეები თითქოს ჯინაზე მიდიოდა ნელა, მითუმეტეს ღამე იყო ყველაზე გრძელი, როცა საკუთარ თავთან რჩებოდნენ და ვერ იტყუებოდნენ. ის ღამები არ თენდებოდა ელენა საკუთარ საწოლში ტირილით რომ კვდეოდა და ცალკე დემეტრე სასმელში რომ იხრჩობდა თავს მაგრამ, შვებას მაინც ვერ პოულობდა. ოფისსში მისულს მაგიდაზე ანდრიაძის განცხადება დახვდა წასვლის თაობაზე.
-მე მოვაწერ ხელს. შენ კომპენსაცია გადაუხადე.-ფარატინა ფურცელი მიაწოდა ალექსანდრეს და სავარძელში მოთავსდა.
-კაი შე ჩემა რატომ არ ელაპარაკები იქნებ სულ სხვანაირად იყო ყველაფერი და იმ ყ**ემ მოაწყო.?
-დამნაშავე რომ არ ყოფილიყო არ მოიტყუებოდა, თან სურათში არაფერი ეტყობოდა ძალადობის. და თუ ჩემი ძმა ხარ, იმ ქალზე საერთოდ არაფერი მითხრა. გულს მირევს.-სკამზე ტრიალებდა და რომ არ მცოდნოდა მისი გრძნობების შესახებ ალბათ მეც კი მომატყუებდა ისე დამაჯერებლად საუბროდა. მაგრამ მე ხომ შემიძლია მის სულში ჩახედვა, როგორ ეზიზღბოდა თავი ელენაზე ასე რომ ლაპარაკობდა. ნეტა შეძლებოდა დროის უკან დაბრუნება, სააერთოდ არ მისცემდა უფლებას მის გულში ასე გაედგა ფესვები. ფეხზე წამოდგა და დერეფანში ქეთევანს დაუწყო ძებნა.
-დიახ ბატონო დემეტრე..
-პიარ მენეჯერის კაბინეტი დაცალი, ახალი უნდა მოვიდეს და არ მინდა მას მოუხდეს ოთახის დალაგება.
-ახლავე..
-ქეთო..-როგორ შეუძლია ასე დამალოს ის ყინულის კაცი და წინა ფლანგზე ის დემე გამოჩნდეს ელენას ასე რომ შეუყვარდა.. დუმდა ვერ ბედავდა შეკითხვის დასმას მაგრამ ქეთო რისი ქეთოა რომ ვერ მიმვხდარიყო მზერის შინააარსს.
-ცდილობს გადარჩეს.
-არაუშავრს, ეგეთები ადაუტანია.. კაი მიხედე საქმეს.

მკვირა დღეს გადაწყვია ტაძარში წასვლა, სოლიდურად ჩაიცვა და მის მამაოსთან წავიდა. ჯერ წირვა არ იყო დასრულებული ტაძარში შესულმა საოცარი სიმშვიდე რომ იგრძნო, თითქოს მის გარშემო არსებული ყველა დარდი გაქრა და დარჩა მარტო.
-მამა დიმიტრი როგორ ხართ?-ეზოში მიესალმა.
-დემეტრე შვილო, რამდენი წელია არ მოსულხარ.. მე ნუ მეკითხები, შენ ხარ ცუდად ისევ აქ რომ მოგინდა მოსვლა?
-არა მამაო, თქვენთან საუბარი მომენატრა..-ტაძრის ეზოში ისხდენ და საუბრობდნენ.
-დღეს იცი ვინ იყო მოსული?
-ვინ?
-აი თუ გახსოვს პატარა გოგო რომ დაჰყავდა დედას ტაძარში და სეფისკვერები რომ მიგქონდა.
-აუ რაგაც ვერ ვიხსენებ.. რამდენი წლის ვიყავი?
-12-13 წლის იქნებოდი შენ, ის პატარა იყო.
-აა გამახსენდა, სასანთლეს რომ ვერ წვდებოდა ხოლმე და მე რომ ვეხმარებოდი..-გულწრფელად გააუხარდა ის პატარა გოგონა რომ გაიხსენა.
-ჰო ჩემო შვილო, ისიც წლებია არ მოსულა ტაძარში..დღეს მოვიდა..ისეთი შეცვლილია, შენც გაზრდილი ხარ იქნე იფიქრო ოჯახზე, შვილებზე..
-არა მამაო, რა ჩემი საქმეა ოჯახი.
-ღმერთს ნუ სცოდავ ბიჭო. აბა რისთვის ხარ მოვლენილი ამ ქვეყნად. თან ავშვობაში ხომ უყვარდი იმ პატარას, იქ ზემოთაა გადაწყვეტილი თქვენი ბედი..
-რავიცი.. რავიცი.. -კიდე დიდხანს დარჩა ტაძარში ისე ამშვიდებდა მამა დიმიტრისთან საუბარი ალბათ სულ არ შეწყვეტდა.. საღამოხანს ოჯახთან ერთად იყო სახლში, უმცროსი და გულზე მიეკრა და ისე უყურებდნენ ფილმს. თვალწინ ეგდა მომცინარი ან მოტირალი ელენა ფილმისყურების დროს, რა საყვარლად უწითლდეოდა ხომე ტუჩები.. არა არაუნდა შეწყვიტოს ამ ქალზე ფიქრო თორე ასე მართლა გაგიჟდება.
-დედა ელენა რატომ არ მოდის ჩვენთან..
-ელენა რასდროს არ მოვა აქ.!-მკაცრი და შეუვალი იყო უმცროსი წერეთლის ხმა.
-უიმე დედა რას ამობ.
-დავშორდით, და მადლობელი ვიქნები ასე ხშირად რომ არ ახსენებთ ჩემთან.
-უმადურო, რა დღეშ იყო გოგო, კინაღამ ხელეში ჩამაკვდა ისე ინერვიულა. ქვეყნის საუკეთესო ტრავმატოლოგს მუხლებში ჩაუვარდა რომ შენი საქმე აეღო. დაიცადე რა ერქვა იმ ღვთისნიერ კაცს. ნიკოლოზ.. ხო ნიკოლოზ არაბული. -ყურებში ექოსავით ჩაესმა სახელი და უარესად გაბრაზდა იმაზე რომ მასთან მოუწია ხვეწნა ანდრიაძეს.
-მერედა ვინ თხოვა.
-დედა შენ არ იყავი მიყვარსო?
-არ მიყვარს. გავერთეთ და მორჩა კინო..-ფეხზე წამოდგა.
-ქალო დაანებე კაცს თავი რა შეუჭამე გული..-თვალი მოაშორა ტელევიზორს და დათა წერეთელმა ცოლს დაურიალა ლამაზი შავი თვალები.
-ორივე ერთნაირები ხართ.
-ჩემი შვილია და აბა ვისნაირი უნდა იყოს ქალო?
-მე დედას ვგავარ.-მიეხუტა ყველაზე პატარა წევრი დედას და წარბები აათამაშა. -დედასთანირი ლურჯი თვალეი მაქვს. -შულზე აკოცა დედას და დას. მშვიდი ნაბიჯით დატოვა სახლი.
ელენა სახლში იყო ეს პერიოდი, საშინლად დასიებული თვალებით და აწითლეული ცხვირით.არაფრის სურვილი ჰქონდა, დედასაც იმისგამო ელაპარაკებოდა რომ რამე არ ეეჭვა. გოგონებსაც ხათრს ვერ უთეხდა, თორე ახლა მარტო ყოფნის და გლოვის გარდა არაფერი უნდოდა. ენატრებოდა მისეული სურნელი. ყველაფერს დათმობდა ოღონდ კიდევ ერთხე შეეგრძნო კაცის ძლიერი ხელები, მისი კოცნა. ********

**********************************8
დღეები ერთმანეთს მისდევდა, ქალბატონი ელენა კი უფრო იბედებოდა და თან მშვენდებდა. ყველ დილით წერეთელს მასზე ადრე ეღვიძეოდა და მძინარე მშვენებას აკვირდებოდა.. ეღიმეოდა მისს ბავშვურ სახეზე, მშვიდ ძილზე და დაბურცულ ტუჩეებბზე კოცნა უნდოდა. ასეც იქეოდა ნელა შეეახებდა წიტელ ტუჩეს და ნაზად უკოცნიდა.
-მმმ. -ხელები საყვარლად გაშალა..-გათენდა?
-კი პატარავ. უკვე გაღვიძების დროა.
-დღეს სამსახურში მივდივარ.!
-დეკრეტი როდის უნდა აიღო?
-6 თვეში ვარ და არ მიჭირს მუშაობა, მერვე თვეში ავიღებ.. თან მომწონს ჩემი სამსახური.. იქ მშვენიერი უფროსი მყავს.
-მოხვდება ცელქ გოგოს.!-ცხვირზე მოსდო კბილები და კოცნით მუცელზე ჩავიდა.. -მიდი მა.. შენც გაიღვიძე.-არ ვიცი პატარამ იგრძნო მამის ასეთი თხოვნა თუუ რა მოხდა მაშინვე მიარტყა მუცელს და ლოყაზე შეახო..-ყველზე ჭკვიანი ხარ მა.. დედაზე დამჯერი..-ქალს თავი ჰქონდა წამოწეული და მოლაპარაკე მამა-შვილს მომმღიმარი უყურებდა.
-ნეტა ვის ემგვანება?
-შენ ვის გინდა რომ გავდეს?-ზევიდან დასცქეროდა ელენას წერეთელი და მონაცვლეოით უკოცნიდა სახის ნაკვთეს.
-შენ.! მინდა შენნაირი თვალები ქონდეს.-თვალეზე გადაატარა თლილი თითები.-შენაირი დაბურცული ტუჩები, ასე რომ მიღვიზებს კოცნის წყურვილს.-მის ტუჩებთან დაიჩურჩულა თვალებ დახუჭულმა და ნაზად შეეხო.-შენნაირი ცხივრი..-ახლა სწორ ცხვირს მიაკრა ტუჩები..
-იცი რა საორება ხარ? ჩემი ოცნებ ხარ.! ახდენილი..-ხრინწიანი ხმით თქვა და ვნებამორეულმა დაუკოცნა ტუჩები.. ქალი მუხლებზე დასვა..-შენს წითელ საცვლებზე ვგიჯდები.!-ტუჩის კუთხე ჩატეხა და თითით ადნავ გასწია საცლის რეზინი.. საჯდომზე ჩააფრინა და რამდენადაც შეეზლო მისწია ახლოს..-ახლა ცოტათი პატარა უნდა შევაწუხოთ.-თქვა და ერეგირებული ა*ო ნელა შეასრიალა, რასაც ქალის ვნებიანი ოხვრა მოჰყვა და მერე მთელი ოთახი მისი ბგერებით იყო ავსებული, მხრებზე ეჭიდებოდა და ნელა მოძრაობდა, თავი უკან ჰქონდა გადაგდებული და საშუალეას აძლევდა საყვარელ კაცს მისი ყელი კარგად დაეკოცნა.სხეულის შიგნით ლავით ჰქონდა სავსე...
-დემეე..-ამოიკვნესა წერეთლს სახელი.
-ამ მომენტზე ვგიჯდები..!- ღიმილნარევი ხმით თქვა და ბოლო ბიძგი მისცა, ელენა ფრჩხილებით ჩაეჭიდა მის ბბეჭებს და სიამოვნებისგან დაიკლაკნა..-ორგა*მის დროს ჩემ სახელს რომ გაიძახი..ვგიჯდეი შენც ხმაზე.!-ათრთოლებული ქვედა ბაგე ტუჩებში მოიქცია..რამდენიმე ბიძგი და ახლა კაც დაეჭიმა სხეული, ქალი უფრო მიიკრა სხეულზე..ღრმად ამოისუნთქა და საწოლზე გადაწვა..
-რატომ იცი ხოლმე ასეთ დროს ჩემი გაგიჟება?!-საწოლზე ზურგით დაწვა და პენუარი ჩამოიწია, ღრმად სუნთქავდა და გულის რიტმის დარეგურილებას ცდილობდა..
-იმიტომ რო სხვას არ უყურო სამსახურში. მე არ გეყოლები იქ..-მუცელზე აკოცა და სააბაზანოში გაუჩინარდა.. ქალმაც როგორც იქნა ასწია დამძიმებული სხეული და მოწესრიგება დაიწყო, რამდენიმე წუთში უკვე მზად იყო წერეთელი და მომავალ ცოლს ელოდებოდა..
-დააგვიანებ ელენა.!
-ვსოო მზად ვარ.. ჩანთას ავიღებ და..
-მალე მალე..-კარებთნ იყო უკვე მისული.როგორც იქნა გაიყვანა სახლიდან ანდრიაძის ქალი და მანქანის კარები გაუღო..
-გამოცვალე რა მანქანა..!
-რატომ რას ერჩი?-გასაღები საკეტზე მოათავსა და ძრავი აამუშავა.
-მაღალია და მიჭირს ამოსვლა ამხელა მუცლით.! ნუ დამცინი დემეტრე.!
-სამი თვის გამო გამოვცვალო მანქანა?
-შენ მარტო ერთ ბავშვზე აპირებ გაჩერებას? -დაეღვირა წერეთელს..
-კაი დავფიქრდები.. -წყნარი მუსიკა ჩართო და ცოლის ხელი მოიქცია ტოში..ხან უკოცნიდა, ხანაც ისე თითებით ეფერებოდა.-მოვედით, მიდი გადასკუპდი..-ელენამ ღვედი შეიხსნა.კეფაზე ხელი მოხვია და ტუჩებზე დაეწაფა..
-მომენატრები..
-მეც პატარავ.. ჭკვიანად.თუ რამე დამირრეკე..-ქალიც გადავიდა და მანამ არ შევიდა ოფისსში სანამ წერეთლის მანქანა არ მოეფარა თვალს..
-გიხდება ორსულობა..-მამაკაცის ხმის გაგებამ ცივად გაცრა..ნელა შებრუნდა მისკენ და ნაცრისფერ თვალებში შეშინეულმა შეხედა..-რამ შეგაშინა..?-ყველაზე კარგ ვარიანტად ჩათვალა მოშორებოდა და უხმოდ გაცლოდა ადგილს, მისმა უხეშმა ხელმა რომ შეაჩერა.-ნუ გარბიხარ.!
-ხელი გამიშვი.!-ხმაში ცვლილეა შეეტყო.
-დიდ გულზე აღარ ხარ?
-გთხოვ თავი დამანებე, ისედაც შენს გამო ძალიან დიდი პრობლემები მქონდა.
-რა იყო არ შეგირიგდა წერეთელი?
-მაგ ხელს მოგამტვრევ, თუ ახლავე არ გაუშვეებ ხელს.!-კბილბს შორის გამოსცრა კაცმა და განრისხებული თვალები უყურებდა დანელიას.
-ოჰ მშველელიც მოგივიდა.!-ირონიულად გახედა აცრემლეულ ქალს და უფრო მოუჭირა მაჯაზე ხელი..ტკივილისგან სახე დაემანჭა.
-შენი დედას შ** ..-მისკენ წავიდა და ხელზე ჩააფრინდა. გამოგლიჯა საყვარელი ქალის სუსტი მტევანი და ახლა ისევ ბექსკენ თვალებ ანთებული შებრუნდა.! -შე ახვარო..-მოუქნია მუშტი და მოწყვეტით დაააგდო ქვაფენილზე..
-რა იყო შენ არ მითხარი რაც გინდა ეს გიქნიათ შენ და იმ ქალსო?-თავით ელენასკენ ანიშნა.!
-შე გამო**ევებულო.. შე საცოდავო! -საყელოში წვდა წამოწია და მეორედ ისევ მოუქნია.-ახლა კარგად მომისმინე.! -საყელოთი ისევ წამოწია და შეანჯღრია.-არ გაბედო! გესმის? არ გაბედო ელენასთან მიახხლოვება კი არა შეხედვაც კი არ გაბედო! თორე ისეთს დაგმართებ.. ისეთს რომ ექიმე კი არა მამაზეციერიც ვერ აგაწყობს! -კიდერ ერთი უთავაზა ყბაში და დასისხლიანებული დატოვა ასფალტზე.-სრულიად შეცვლილი სახით შემობრუნდა აკანკალებული ქალისკენ და ხელი მოხვია..ოფისსში შევიდნენ. საკუარ ადგილამდე მიაცილა ჯერ ანდრიაძე და თვითონ უფროსის კაბინეტისკენ წავიდა.
-გამარჯობათ ბატონო თამაზ..
-გამარჯობათ..-ფეხზე წამოდგა და გამოწვდილ ხელს ხელი ჩამოართვა.-რით შემიძლია დაგეხმაროთ?
-მე ელენა ანრიაძის მეუღლე ვარ.. დღეს მოვიყვანე სამსახურში და გარეთ რაღაც პრობლემები შეიქმნა, ხომ იცით მისი მდგომარეობა.. იქნებ დღეს მომცეთ ნება რომ სახლში წავიყვანო და დავამშვიდო. ძალიან აღელვებულია და შეიძლება საფრთხე შეექმნას მის და ბავშვის ჯამრელობას..
-რა თქმაუნდა. წაიყვანეთ და რამდენიმე დღე იყოს სახლში.. თუ რამით შევძლებ დახმარებას..
-ესეც საკმარისია.. დიდი მადლობა.-გამოვიდა კაბინეტიდან და გაფითრეულ ანდრიაძეს შეხედა.
-წავედით სახლში..ხმა.. ჩუ ჩემო პატარა.. წავიდეთ სახლში..-ხელი მოხვია.
-რატომ დაბრუნდი?-ახლა აღარ გაჭირვებია მანქანაში ასვლა კაცმა ბბუმბუივით აიტაცა და ნელა დასვა სავარძელზე.
-მობილური დაგრჩა, ჰოდა კიდევ კარგი დაგრჩა..-ისევ აენთო თვალები სიბრაზისგან.
-მადლობა დემეე.
-ჩუ ჩემო პატარა, ნუ ნერვიულო და ნუ მინერვიულე მანდ ბავშვს.-გამხიარულება სცადა, და მუცელზე მოუსვა ხელი..ტელეფონი ამოიღო და მეგობრის ნომერი აკრიფა..
-როგორ ხარ? რავი რაა.. მისმინე დღეს ვერ მოვალ! არა არაფერი ისეთი, საღამოს გამოგვიარეთ შენ და ქეთომ.! დღეს შუადღისით შეხვედრა მაქვს დანიშნული კლიენტთან და შენ შეხვდი ჩემს მდივანს აქვს ყველა საჭირო დოკუმენტი.. მიდი ძმაო მადლობა. მერე დამირეკე მაინტერესებს როგორი ჩიავლის შეხვედრა.!-ტელეფონი ჯიბეში დააბრუნდა და ელას ხელი მოიქცია მტევანში..
-საქმე გაქვს შენ წადი, სახლში მშვიდად ვიქნეი...
-გეყოფა პატარავ.. რამე ისეთი რომ იყოს წავიდოდი.. მაგრამ მინდა შენთან ერთად ვიყო.! -გაიტრუნა და ხმა არც ამოუღია, შიგადაშიგ წერეთელის დიდი მტევანი მიჰქონდა ტუჩებთან და უკოცნიდა გადაყვლეფით ფალანგებს.. არცერთი იხსენედა იმ დილით მომხდარ ამბავს.! იმ საღამოს სულ მიხუტებული იყო წერეთელზე და მოკალათებული იყვნენ სავარძელზე..
-წარმომიდგენია, როგორ იბანცალებს აქ ჩვენი პატარა.-მომღიმარმა, დაწვრილებული ხმით თქვა და ახედა მაღალ მამაკაცს..-აქ რო იბობღებს..-ხელებს აცეცებდა აქეთ-იქით..
-ღმერთო ნეტა მალე გავიდეს ეს თვეები რომ გამოძვრეს მაქედან და დამენახოს როგორია...-ორივე ხელი მოხვია მუცელზე და მოღერებული ყელი დაუკოცნა ქალს. -ეღირსად მოსვლა.-ზარის ხმაზე წამოდგა წერეთელი და კარეი გააღო..
-რა არაპუნქტუალური წყვილი ხართ!-შუბლშეკრულმა გახედა სანდროს და მის მხარზე მიყურებულ ქეთოს. -შემოდით.!
-ძაან დავაგვიანეთ?
- ეე ძმაო ეს მე მომიტანე?-სასმელი გამოართვა და ხელში შეათამაშა..
-ჩვენთვისაა.. -თვალი ჩაუკრა სანდრომაც.- ელა როგორ ხართ?
-ცოტა წელი მტკივა. ისე მშვენივრად ვარ, ისე იქცევა შენი ძმაკაცი ვფიქრობ სულ ორსულად ხომ არ ვიყოთქო.-აკისკისდა..
-უყურე ამას.! წამო რა აივანზე რაღაც საქმე მაქვს. თან სადაქალოს ჭორაობა ენდომება..
-ხოხო წადით.-უკან მიხუტებული სანდრო მოიშორა მაჭავარიანმა და დათალს მიუჯდა..-ვუაიმე ჩემი მურთი გოგო!
-ქეთო!
-ჩემი ფუნთუშა! კაი ხო ქიშმიშიანი ფუნთუშა!
-დემე დამცინიის..-გაბუსხა ტუჩები..
-შენ გოგოს მოხვდებაა.! -თითი აუქნია ძმაკაც. აივანზე გასულემა კარები მოკეტა და მოაჯირს დაეყრდნო.- ის ს*რი გამოჩნდა.
-ვინ ბიჭო ბექა?
-ხო.. დღეს კიდევ კარგი ტელეფონი დარჩა მანქანაში ელენას და უკან მივბრუნდი.ნაი*ვარი.. სანამ თავს არ მომაკვლევინებს არ მოისვენებს ეგ ყ*ე...
-რა ჩემი ყ** უნდოდა ელასთან..
-რა ვიცი. გამო**რებულია... ერთხელაც ვნახავ მიახლოვებულს და დავუნგრევ თავ-ყბას!
დღეები მოფერებაში გადიოდა, ქალის მუცელიც ნელ-ნელა იზრდებოდა და ბედნიერების წუთებიც ხანგრძლივი ხდებოდა.. დაუწუწუნებლად ასრულებდა ქალის პრიკაზებს ბატონი დემეტრე, ელენააც არ იღლებოდა ახალ-ახალი დავალებების მოგონებით.. სახლში ისხდნენ შემოდგონა იყო დაწყებული, არემარე ლამაზად გადაყვითლებული..წერეთლის სახლში ისხდნენ და იხსენებდნენ რაღაცეებს. ანდრიაძე ქმრის მუხლებზე იყო მოკალათებული, ხელები შემოეხვია და სიცილის ვერ იკავებდა, დათა რომ იხსენებდა წერეთლის ბავშვობა, შიგადაშიგ შუბლზე კოცნიდა..
-ხოო.. ჩვენ ცოტა უცნაურად გავიცანით ერთმანეთი..-მომღიმარმა ახედა ქალს..-თავიდან ისე მაიგნორებდა..
-როდის დაგაიგნორე??
-კაფეში ქეთოს რომ მივესალმე..
-შენ ვერ შეამჩნიე თორე მე კი აგათვალიერე კარგად.!
-ოჰოო..
-დიახაც.! შენ მიწამლავდი სიცოცხლეს.. დათქმულივით ყოველ დილით ჯერ ეზოში მხვდებოდი, ერთი არ შემოგითავაზებია წაგიყვანო..ბოროტო..! მატარებდი წვიმაში.!
-ეე ძმაო.. რა წესია ეგეთების გახსენება.. ის კაი იყო ყველას ნერწყვებს რომ აყლაპინებდი.?! ძველი გრეხების გახსენებას არ ვიყოთ.!-ლოყაზე მიაკრო ტუჩები..
-ვაიმეე..
-რაო პატარავ.?
-დემე მუცელი..-შეშინებულმა მუცელზე იტაკა ხელები.. დემეტრემაც სისველე იგრძნო ფეხებზე.
-წ....ბიც დაღვარა.. სასწრაფოდ წავედით სავადმყოფოში..-შესძახა და ბუმბულივიტ აიტაცა ხელში, სახედამანჭული ქალი..
-დედა მე ჩანთას წამოვიღებ.. წადით თქვენ მე და მამაშენი უკან გამოგყვეით.!ჩვენ დავურეკავთ თაკოს..დედა ფრთხილად იარე!-სიხარულით ანერვიულდა თამარა, გონება დაძაბა, მობილიზდა და ქმართან ერთად მანქანაში ჩაჯდა..
-ვაიმე დათა, ჩვენი პატარა იბადება.! ბებოს სიცოცხლე იბადება დათა გესმის?
-მესმის თამრო მესმის.!-დინჯად საუბროდა მაგრამ კაცის ხმა ბედნიერებით იყო გაჟღენთილი..
-ღმერთო შენ დაიფარე ორივე.!-წინ მიმავალ მანქანას გახედა და პირჯვარი გადაიწერა.. მალე მივიდნენ საავადმყოფოში..კარებთან ექიმი დახვდა საკაცით და მაშინვე სამშობიაროდ მოამზადეს..
-დემე მტკივააა.
-ცოტაც ჩემო ლამაზო, ცოტაც და გამოიჩეკება ჩვენი ბარტყი..
-დედას დაურეკე?
-კი ჩემო ლამაზო.. ყველა გარეთ გველოდება.. მიდი პატარავ..-ხელზე იყო ჩაფრენილი ანდრიაძე და ძლიერად უჭერდა ისე რომ ფრჩხილებით კანს უსერავდა.-მომიჭირე პატარავ ხელი, მიდი ჩემო ლამაზო..-თავზე ხელს უსვამდა და ტკივილისგან დაღლილ ქალს ბედნიერად დაღლილი თვალებით უყურედა..
-ააა.-ერთი ძლიერი ჭინთვა... მის კივილს პატარას ტირილი მოჰყვა და ეს ხმა იყო ყველაზე სანუკვარი. მაგიდაზე გადაწვა და ცრემლიანმა ამოსუნთქა..
-ყოჩაღ ჩემო საოცრებავ..მადლობა ელა..-ოფლისგან დანამულ სახეს უკოცნიდა..
-დემე სადაა ჩვენი პატარა?-ხელეს აცეცებდა
-გილოცავთ დედიკო უჯამრთელესი ბიჭი გყავთ.-ექთანმა გულზე დაუწვინა და ყველაზე ბედნიერი წამები მის ცხოვრებაშ მაშინ დაიწიყო! მის უნაზეს კანს რომ ეხებოდა და გრძნობდა რაღაც სასწაულს, აუღწერელს ისეთ გრძნობას რომელსაც მხოლოდ დედები გრნობენ!მამის გული კი ისე იყო შეკუმშული ალბათ ფეთქვაც უჭირდა, თვალზე ცრემლი რომ მოადგა მაშინ გაანალიზა რასაც ხედავდა, რისი მომსწრეც გახდა და რაც უბოძა ღმერთმა საჩუქრად. მის წინ ორი ანგელოზი იყო ქალი რომელიც თურმე მთელი ცხოვრება უყვარს და ასე გაგრძელდება მთელი დარჩენილი სიცოცხლე და ახლად დაადებული ვაჟი.! რომლის ყოველი ამოსუნთქვა უბედნიერეს კაცად აქცევდა, მათ გამო! მხოლოდ ამ წამების გამო ღირდა მთელი მისი სიცოცხლე.! უყვარდა წერეთელს ელენა ანდრიაძე მთელი მისი შინაგანი სამყაროთი, ასეთი სუფთა რომ იყო.. ახლა უფრო მეტად უყვარდა მისი შვილის... დაჩი წერეთლის დედაა!

***
გამარჯობა ჩემო ტკბილებო.<3 მოკლედ ეს ისტორია ადრე მქონდა ატვირთული თავებად და გადავწყვიე ისევ შემომეთავაზებინა ჩემი მკითხველისთვის სრულად. ისეთი დახვეწილი შეიძლება არაა როგორიც ახალი მაგრამ მაინც სასიამოვნო და მარტივი წასაკთხია. <3скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი Gvanca

Dzalian momewonaa????magram sherigebis momenti ar iyo mgoni

 


№2  offline წევრი kasssi

კაია,მაგრამ ეს შერიგების მომენტი არ იყო საჭირო?:/თუ არ დაამატებ ძალიან უაზრობა იქნება <3

 


№3  offline მოდერი Phoenix..

kasssi
კაია,მაგრამ ეს შერიგების მომენტი არ იყო საჭირო?:/თუ არ დაამატებ ძალიან უაზრობა იქნება <3

ჩავადწორბ საღამოს

 


№4  offline წევრი Kalina

ფენიქს, მე შენს ნაწერებზე რომ ვგიჟდები, იცი მგონი.
ვერ ვიტყოდი იმავეს ამ ნაწერზე.
ალბათ უბრალოდ, მე მებევრა ამდენი ვნება და მთავარი გმირი ქალბატონის იმდენად სექსუალიზება, რომ ვერც მისი ბუნება ვერ შევიცანი ბოლომდე, ვერც თვისებები.
უცხო იყო შენგან ასეთი ნაწერი და იცი, რომ აქ არ იყო არაფერი საგანგაშო, თუმცა,
იმდენად სულში ჩამწვდომი და გულის ამატკივებელი ნაწერების მერე, რაც შენ შეგიქმნია, ამას ისე სერიოზულად ვერ აღვიქვამ.

ახლა წავიკითხე, ადრინდელი ისტორია ყოფილა.
ასეც ველოდი.
ეს არ ცვლის არაფერს ფენიქს,
მე ისევ შენთან ვარ.
❤️
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 


№5  offline მოდერი Phoenix..

Kalina
ფენიქს, მე შენს ნაწერებზე რომ ვგიჟდები, იცი მგონი.
ვერ ვიტყოდი იმავეს ამ ნაწერზე.
ალბათ უბრალოდ, მე მებევრა ამდენი ვნება და მთავარი გმირი ქალბატონის იმდენად სექსუალიზება, რომ ვერც მისი ბუნება ვერ შევიცანი ბოლომდე, ვერც თვისებები.
უცხო იყო შენგან ასეთი ნაწერი და იცი, რომ აქ არ იყო არაფერი საგანგაშო, თუმცა,
იმდენად სულში ჩამწვდომი და გულის ამატკივებელი ნაწერების მერე, რაც შენ შეგიქმნია, ამას ისე სერიოზულად ვერ აღვიქვამ.

ახლა წავიკითხე, ადრინდელი ისტორია ყოფილა.
ასეც ველოდი.
ეს არ ცვლის არაფერს ფენიქს,
მე ისევ შენთან ვარ.
❤️

ეს ისტორია იმიტომ ავტვირთე რომ დაგენახათ რასაც მე ვაჩნევ ^_^ ძალიან დავხვეწე მგონი წერა და მახარებს ❤️❤️მადლობაა შენნ ძალიან თბილოო❤️❤️

 


№6  offline წევრი Kalina

Phoenix..
Kalina
ფენიქს, მე შენს ნაწერებზე რომ ვგიჟდები, იცი მგონი.
ვერ ვიტყოდი იმავეს ამ ნაწერზე.
ალბათ უბრალოდ, მე მებევრა ამდენი ვნება და მთავარი გმირი ქალბატონის იმდენად სექსუალიზება, რომ ვერც მისი ბუნება ვერ შევიცანი ბოლომდე, ვერც თვისებები.
უცხო იყო შენგან ასეთი ნაწერი და იცი, რომ აქ არ იყო არაფერი საგანგაშო, თუმცა,
იმდენად სულში ჩამწვდომი და გულის ამატკივებელი ნაწერების მერე, რაც შენ შეგიქმნია, ამას ისე სერიოზულად ვერ აღვიქვამ.

ახლა წავიკითხე, ადრინდელი ისტორია ყოფილა.
ასეც ველოდი.
ეს არ ცვლის არაფერს ფენიქს,
მე ისევ შენთან ვარ.
❤️

ეს ისტორია იმიტომ ავტვირთე რომ დაგენახათ რასაც მე ვაჩნევ ^_^ ძალიან დავხვეწე მგონი წერა და მახარებს ❤️❤️მადლობაა შენნ ძალიან თბილოო❤️❤️

რა თქმა უნდა! ეს ნაწერი რომ მენახა სადმე, არასოდეს ვიფიქრებდი, რომ შენია!
იმას კი არ ვამბობ, რომ არ ვარგა.
შენეულად ვერ მივიჩნევ უბრალოდ.
ხომ ხვდები, რასაც გიხსნი? ❤️
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 


№7  offline მოდერი Phoenix..

Kalina
Phoenix..
Kalina
ფენიქს, მე შენს ნაწერებზე რომ ვგიჟდები, იცი მგონი.
ვერ ვიტყოდი იმავეს ამ ნაწერზე.
ალბათ უბრალოდ, მე მებევრა ამდენი ვნება და მთავარი გმირი ქალბატონის იმდენად სექსუალიზება, რომ ვერც მისი ბუნება ვერ შევიცანი ბოლომდე, ვერც თვისებები.
უცხო იყო შენგან ასეთი ნაწერი და იცი, რომ აქ არ იყო არაფერი საგანგაშო, თუმცა,
იმდენად სულში ჩამწვდომი და გულის ამატკივებელი ნაწერების მერე, რაც შენ შეგიქმნია, ამას ისე სერიოზულად ვერ აღვიქვამ.

ახლა წავიკითხე, ადრინდელი ისტორია ყოფილა.
ასეც ველოდი.
ეს არ ცვლის არაფერს ფენიქს,
მე ისევ შენთან ვარ.
❤️

ეს ისტორია იმიტომ ავტვირთე რომ დაგენახათ რასაც მე ვაჩნევ ^_^ ძალიან დავხვეწე მგონი წერა და მახარებს ❤️❤️მადლობაა შენნ ძალიან თბილოო❤️❤️

რა თქმა უნდა! ეს ნაწერი რომ მენახა სადმე, არასოდეს ვიფიქრებდი, რომ შენია!
იმას კი არ ვამბობ, რომ არ ვარგა.
შენეულად ვერ მივიჩნევ უბრალოდ.
ხომ ხვდები, რასაც გიხსნი? ❤️

რათქმაუნდა რათქმაუნდა მეც ეგ მახარებს რომ ასეე დავიხვეწეეე❤️❤️

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.