შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

აელოო (დასასრული)


8-05-2019, 09:24
ავტორი Swaswi
ნანახია 373

აელოო (დასასრული)

- მადლობა რომ გადმოხვედი - ლიანო დეას ძლიერად მიეკრო, თითქოს ამის მეტი არავინ დარჩენოდა.
- ლიანო ამ ბოლო დროს უცნაურად იქცევი - დეამ პატარა მტევნები დაქალს თმაში შეუცურა.
- ვიცი დეა. ბევრი მაქვს მოსაყოლი.- არსებობენ ისეთი ადამიანები, რომლებიც სხვის გულისტკივილს ისე იზიარებენ როგორც საკუთარს. მთელი არსებით განიცდიან იმ სიმძიმეს რაც სხვას აწვება. დეა ზუსტად ასეთი იყო. დაბალი, ლამაზო გოგონა, შავგვრემანი, ლამაზი თვალებით. მის თვალებში რომ ჩაგეხედათ აუცილებლად დაინახავდით იმ გულწრფელობას, იმ სიკეთეს. ადამიანობას დაინახავდით. დეა თავისებურად ყოველთვის ეგოისტი იყო, მართლია ცოტათი, მაგრამ იყო. თუმცა თუ სხვას დასჭირდა თავის თავს სულ დაივიწყებდა და იმ სხვას მიეცემოდა მთელი არსებით. წარმოიდგინეთ რა განიცადა როდესაც, აცრემლიანებული, აფორიაქებული,გულნატკენი დაქალის ამბავი მოისმინა.
- არ ვიცი ახლა რა გავაკეთო დეა - ლიანო ისევ ატირდა, უსიამოვნო ამბავის გახსენება თავიდან რომ მოუხდა.
დეას არაფერი უთქვამს. ვერც ვერაფერს ეტყოდა. ლიანომ იგრძნო როგორ მოიხუტა დემ დაქალი და მაშიმვე მისი ქვითინის ხმა მოესმა. ისხდნენ დაქალები, ლიანო და დეა, რომელთაც ერთი გულისტკივილი სტანჯავდა. ისხდნენ და მწარედ ტიროდნენ. დეა სულ უფრო და უფრო იხუტებდა დაქალს. მასაც სტკიოდა. იმდენად აუტანელად თვლიდა იმ მდგომარეობას, რაშიც ლიანო იმყოფებოდა, რომ გული სტკიოდა.
- ჩემი ძლიერი გოგო ხარ ლიანო- ნახევარი საათის შემდეგ ძლივს წარმოსთქვა დეამ - გაიგე!? იცოდე რომ გვერდში გყავარ, მეც შენსავით მტკივა ჩემო პატარა. ყველაფერს გავაკეთებ რომ გადაგატანინო. არვიცი რა გირჩიო, არვიცი რას გრძნობ ახლაა... მაგრამ იცოდე რაც არ უნდა გადაწყვიტო ჩემი იმედი და მხარდაჭერა არასდროს მოგაკლდება დაო! - ლიანომ გადაწყვიტა ისიც ეთქვა რაც აქამდე არ უხსენებია.
- დეა, ძმაც მყავს - ლიანო დეას მოშორდა და თვალებში ჩახედა - მაქსიმე ჩემი ძაამ. - უყურებდა დეას და ელოდებოდა უჩვეულო აფეთქებას, ეგონა რომ ეს იყო დეასთვის კულმინაცია. დეამ დაქალი ისევ ჩაიხუტა, ნაზი და დაბალი ხმით დაიწყო
- ამიტომ გკითხულობდა ასე ხშირად - დეამ ჩაიცინა
- მკითხულობდა?- ლოანომ გაკვირვებულმა გახედა დაქალს.
- კი, იცი როგორ გავიცანით ერთმანეთი? აი თურმე რატო გითვალთვალებდა
- მითვალთვალებდაა? - ლიანომ უფრა გაიკვირვა
- კი შენ გითვალთვალებდა და შევამჩნიე. რათქმაუნდა მე არაფერი მითხრა, რაღაცა მოიგონა აღარ მახსოვს.
- თურმე ყველამ იცოდა ჩემს გადა.- ლიანომ დაქალის კალთაში მოათავს თავი.
რამოდენიმე ხანში ლიანომ ამოისუნთქა, აი ისე თითქოს რაღაცის თქმას აპირებოსო, მაგრამ გადაიფიქრა.
- მითხარი - დეამ შეამჩნია და რათქმაუნდა დაინტერესდა
- მომიყევი როგორია
- მაქსიმე?
- ჰო
- იცი, არ ჯობია შენით გაიცნო? იმას კი გეტყვი რომ მაქსს შენი გაცნობა ძალიან უნდა.

რამოდენიმე ხანში დეამ, ჩაძინებულ ლიანს, საბანი გადააფარა , შუბლზე აკოცა და სამზარეულოში გავიდა. სოფი მაგიდასთან იჯდა. სიგარეტს ეწეოდა. დეაც ხმაამოუღებლად მიუჯდა და რაღაცაზე ჩაფიქრდა
- სახლში ძალიან იშვიათად ვეწეევი - დაარღვია დუმილი სოფიმ
- რა იქნება მერე?
- მერე ფანჯრებს გახსნო და განიავდება - ღიმილით უპასუხა სოფიმ
- ნეტა ოდნავ მაინც ვიცოდე რას გრძნობს.
- შენ ძაან კარგად იცი რა მწარე წლები აქვს გატარებული ლიანოს. დაა ახლა რა? - დეამ გაკვირვებულმა გახედა - ახლა ჰომ გადაიტანა ის წლები? რომ კითხო ისე ჩვეულებრივად მოგიყვება იმ ამბებს,ძარღვიც არ შეუტოკდება. ყველაფერი მიდის, წარსულს რჩება. ყველაფერს ეჩვევი. იცი ამ ყველაფერს, სხვა თვალით რომ შეხედო, ძალიანაც კაია ასე რომ მოხდა. წარმოიდგინე ეს რომ არ მომხდარიყო ლიანო სულ ტყუილში იცხოვრებდა , სულ იმაზე იფიქრებდა რომ ნორმალური ოჯახი არასდროს ჰყოლია. ახლა კი მიეცა შამსი , ნამდვილი დედის გემო იგრძნოს, გაატაროს დარჩენილი წლები ოჯახთან. კარგი წლები. ვიცი მარგო არაფერს დააკლებს. ლიანოს შეუძლია პატიება.

მეორე დილით , ლიანოს კარგად ქონდა აწონ-დაწონილი თავის ქმედებები.სახლიდან გამოვიდა და სადღაც ნახევარ საათში იმ სადარბაზოსთან იდგა სადაც ის ეგულებოდა რომლის არსებობაზე არც უფიქროა. ლიანო იდგა და ვერ ბედავდა ასვლას.
- ლიანო - აფორეაქებული , ცრემლმორეული ხმა მოესმა გოგონას. მარგარიტა იდგა და შეჰყურებდა შვილს. იმაზე ფიქრობდა ასე უსინდისოდ როგორ უყურებს თვალებში, მაგრამ ლიანოს თვალს მაინც ვერ აშორებდა.
ლიანომ დედას გახედა. უნდოდა გაეღიმა მაგრამ რაღაცა ხელს უშლიდა
- ავიდეთ რა - დაღლილი ხმით უთხრა გოგონამ.
მარგომ ლიანოს ყავით სავსე ჭიქა გაუწოდა, თვითონ კი მის წინ ჩამოჯდა.
- გინდა ყველაფერი მოგიყვე? - მარგარიტა თვალს არ აშორებდა შვილს
- არა ! - მკაცრად უპასუხა გოგონამ,-შენზე მომიყევი - თბილად გაუღიმა და ყავა მოსვა.
მარგარიტამაც მორცხაად ჩაიციინა და ღრმად ამოისუნთქა თითქოს ფიქრობდა საიდან დაეწყო. დიდი ხანი ლაპარაკობდნენ დედა-შვილი. ყველაფერს იხსენებდნეენ. მარგარიტა უყვებოდა ყველაფერს რისი მოყოლაც უნდოდა ამდენი წლების განმავლობაში შვილისთვის. ლიანო თავის ოცნებებზე უყვებოდა, იმას უყვებოდა როგორ ცხოვრობდა მის გარეშე . დედა უყურებდა შვილს და იმ მომენტში გამცდილ ბედნიერებას სიტყვით ვერ აგიღწერთ. დედა - შვილი ისხდნენ ერთმამეთის პირისპირ, საუბრობდნენ ყველაფერზე, რაზეც ორივე ამდენი წლები ოცნებობდა.
მარგო და ლიანო დაქალებივით ჭორაობდნენ და ხმამაღლა კისკისებდნენ როცა ოთახში მაქსიმე შემოვიდა და გოგონებს მყუდროება დაურღვია.
- ლიანო მაჩაიძეე - მაქსიმემ ჩაიცინა და კარებს მიეყუდა , - ვინ იფიქრებდა. დედა- შვილმა გაკვირვებული სახეებით გადახედეს ერთმანეთს.
- საიდა გაიგე ? - მარგარიტამ ბიჭს გახედა და გვერძე მიიწია, ანიშნა რომ ჩამომჯდარიყო.
- მე კიარა შემ საიდან გაიგე - მაქსიმეს ჩაეცინა და დედას მიუჯდა. გოგონებმა ისევ გაკვირვებული სახეებით გადახედეს ერთმანეთს. აშკარად ელოდებოდნენ როდის გაამხელდა მაქსიმე სიმართლეს
- შენი აზრით, მენეჯერო ლიანო, სამსახურში ეგრე მარტივად როგორ მოხვდი? - მარგარიტამ უფრო გაკვირვებული სახით გახედა მაქსის.
- გაბრიელმა კაი ხნის წინ გაიგო ყველაფერი დე - მაქსიმემ დედას გაკვირვებულ სახეს გახედა, - როცა გაიგო რომ ლიანომ სივი შეავსო ალეში მოსახვედრაად , რაღაც რაღაცეები ჩააწყო და სამსახურიც უშოვა. - ლიანო ვერ ხვდებოდა ვერაფერს. არც ის იცოდა გაბრიელი ვინ იყო.
- რამდენი ხანია გაკვირდები ნეტა იცოდე - მაქსიმ ჩაიცინა და ლიანოს ახედა - სხვათაშორის შენი დაქალი ძალიან დაკვირვებულია - მაქსიმეს ისევ ჩაეცინა
- რატო არ მოუყევი? - ლიანომ ყავა მოსსვა და მარგო იგრძნო რომ მარტო თვითონ ვერ ხვდებოდა ვერაფერს.
- არა გოგო გაგიჟდი მაგას ჰოარ ვეტყოდი - დედის გაოცებული სახის გამომეტყველებაზე უფრო გაეცინა მაქსიმეს. რამოდენიმე საათში მაქსიმემ ლიანო დეასთან გაიყვანა. დედა-შვილი კი შეთამხმდნენ რომ ხვალ ისევ შეხვდებოდნენ. მთელი გზა მაქსიმეს და ლიანოს ხმა აარ ამოუღიათ. მანქანა დეას კორპუსთან გაჩერდა და ლიანო გადმოვიდა, მაქსიმეც გადაყვა. საერთოდ რთულია დაგიყენენო უცხო ადამიანი და გითხრან რომ შენი და ან ძმაა და ახლა უნდა გიყვარდეს. მაგრამ თუ მწარე წლები გაქვს გატარებული ამ დაზე ან ძმაზე ოცნებობით ემოციები აუცილებლად მოგაწვება. მიუხედავად იმას, რომ მაქსიმე ლიანოს ნახევარძმა იყო, ის სათუთი გრძნობა რომელოც და- ძმას შორის უნდა იყოს მაქსიმეს მაინც გააჩნდა. რამხელა გრძნობაა წარმოიდგინეთ, როდესაც საპირისპირო სქესკს ადამიანი, განსხვავებულად რაღაც სხვანაირად გიყბარს. არა ისე როგორც სხვა გოგონა შეიძლება მოწონებოდა მაქსიმეს. არა სრულიად სხვანაირად. უყირებდა დას რომელიც მისთვის სრულიად უცხო იყო და მაინც გული უნაზესი გრძნობით ევსებოდა. მაქსიმე მიუახლოვდა დას და ძალიან ძალიან ჩაეხუტა. ხულში ისე ჩაიკრა ლიანოს ხელები თავისით მოეკეცა და მაქსიმეს შემოეხვია. ერთხანს იდგნენ ასე, მერე უცბად მაქსიმემ ხელი გაუშვა და მანქანაში ჩაჯდა თან ცდილობდა ცრემლები არ გამოეჩინა. მაქსიმე ლიანოს ფამჯრიდან გამოხედა და ლიანოსთვის სრულიად მოულოდნელაად
- იქ რესტორანში არავის ეტმასნო გაიგე გოგო? - მაქსიმე მკაცრი ხმით განუცხადა ლიანოს და იქაურობას გაეცალა. ლიანო ერთხანს გაშტერებული იდგაა თან სიცილს ვერ იკავებდა. მერე საადარბაზოში შევიდა.

მარგარიტამ ტელეფონი მოიმარჯვა და ნომერი აკრიფა
- გაბრიელ
- გისმენ მარგო - მარგარიტამ გემრიელად გადაიხარხარა
- ავადმყოფიხარ გეფიცები.
- მარგო - სიცილით უთხრა გაბრიელმა , - მესამედ რომ სცადო რასფიქრობ?
მარგარიტამ სიცილი შეწყვიტა. ერთხანს იდგა და ფიქრობდა თან ქვედა ტუჩს ათამაშებდა
- ახლაც რომ არ გამიმართლოს?
- უფფფ! მიჩვეულიხარ შენ უკვე - სიცილით უთხრა გაბრიელმა და ორივე ისევ ახარხარდა.
- მამიკო მომიკითხე - შემოსასვლელი გაიარაა მაქსიმემ. სიცილით მიაძახა მარგოს და თავის ოთახში შევიდა.
- სულელი - მომღიმარი სახით გახედა შვილს - მიიყვანე სახლში?
- ვინ? - ოთახიდან გამობრუნდა მაქსიმე
- ლიანო მაქსი - წარბებშეკრულმა უპასუხა მარგარიტამ
- არა რა სახლში , ნერვები მომიშალა და აზეარვარ სადღაც ჩამოვსვი - მომღიმარი სახით გახედა დედას.
- დებილო - მარგარიტამაც გაუღიმა და ბალიში ესროლა
- სულ დედას ვგავარ - მიაძახა მარგოს და მაცივარში შეიჭყიტა.

სოფი ჩაბნელებულ ოთახში იჯდა და იმაზე ფიქრობდა რისიც ყველაზე მეტად ეშინოდა. იცოდა რომ ლიანო დაეკარგებოდა. ისიციცოდე რომ დედას ვერავინ შეუცვლიდა მაგრამ გულში მაინც ქონდა იმედო რომ ლიანოს ისევ ისეეყვარებოდა როგორც ადრე. ალბათ ამიტომაც დაარიგა სოფიმ ასე. იცოდა რომ ლიანოს და მარგოს დაახლოება გარდაუვალი იყო. იმდენად ეშინოდა ლიანოს დაკარგვა რომ ამჯობინა მხარო დაეჭორა და როგორმე მის სიახლოვეს დარჩენოდა.
---
სინამდვილეში, თავიდან, ეს ამბავი ცუდად უნდა დამესრულებინა. მაგრამ ალეა ვერ გავწირე ასეთი მშვენიერი მენეჯერის გარეშე რომ დამეტოვებინა. ახლა ალბათ მაქსიმე დეას ცოლად მოიყვანს, ეგ ისეთი ცუღლუტია. ლიანომ კი თავისი ბედნიერება ვერ იპოვა, მაქსიმეს ხელში რას იპოვიდა. თვითონაც ვერ ხვდებოდა ეს ლაწირაკი როგორ ახერხებდა და როგორ დაყავდა ლიანო თავის ჭკუაზე. სოფი და მარგარიტა ბოლოს რომ ვნახე ერთად ისხდნენ, რომელიღაცა კაფეში და მგონი ძალიან ბედნიერები ერთმანეთს ამბებს უზიარებდნენ.
სხვათა შოროს მაქსიმეს ცუღლუტობა დედისგან გამოყვა. სულ რამოდენიმე თვეში მარგარიტა ცოლად გაყვა გაბრიელს. მეთუ მკითხავ ყველა ოჯახშია საჭირო კაცი.

ნუ პირველ ცდაზე რა მოგახსენოთ მაგრამ ჩემო პირვი სერიოზული ცდა მართლაც იყო. ვიცი რომ ბევრი რამ მაქვს დასამუშავებელი, მაგრამ მაინც იმედიმაქვს რომ მოგეწონათ. ძალიან დიდი მადლობა იმათ ვინც დროს მითმობდა და კითხულობდაскачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



ცუდად რომ დაგემთავრებინა ჩემი ხელით მოგკლავდი joy კარგი ისტორია იყო მე მეგონა გაგრძელდებოდა კიდე smirk განვითარდები ნელნელა და დაიხვეწები მთავარია საკუთარ თავზე იმუშაო heart_eyes

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.