შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ყავა უშაქროდ [სრულად]


13-05-2019, 16:14
ავტორი ელპინი
ნანახია 2 278

ყავა უშაქროდ [სრულად]

***
მოდი,
ჩამომიჯექი,
მომისმინე,
ხანდახან გამომხედე,
თვალებში დამანახე,
სულში ჩამომხედე,
შემომეხვიე.
უბრალოდ, მოდი, უშაქრო ყავა გაგიკეთო, ჩემო.

***
"გაგვიწვიმდება - მეთქი, ხომ გითხარი?"
- ბოლოს რომ ჩავისუნთქე, ამოსუნთქვა აღარ მახსოვს.
"სახლში ადი."
- თვალდახუჭულს მხოლოდ შენი წარმოდგენაღა შემრჩა.
"გარეთ სიცივე არაა."
- ხელებზე ხაზებს ვეღარ ვპოულობ და ბრძოლაც არ ვიცი, მინდა, თუ - არა.
"წვიმს!"
- მზეებს დავითვლი - მეთქი და არ ჩანს, თურმე. თუ მხოლოდ ჩემთვის, მაგასაც ვერ ვგრძნობ.
"ცა ნაცრისფრად შეიღება, როგორც სული."
- სარკეში სხეულის ტკივილებს ლურჯ ნაკვალევად ვკითხულობ.
"სახლში ადი. გამიცივდები."
- ყინვები მოდის. ლოლოები მაჯებზე ჰკიდია.
"მე - შენ?"
- თვალებიდან წვიმს. წალეკა ნაფლეთები.
"შენ - მე!"
- სადღაც მიიძინა სიყვარულმა. ღმერთო, ღრმა ძილი არ იყოს, ოღონდ.
"რატომ?"
- ციდან ოცნებები სცვივა.
"მინდა იცოდე, რომ შენი ნაწილი ჩემშია. ყოველთვის."
- გულზე მარწუხები მიჭერს.
"სახლში ვარ."
- შვებას უშედეგოდ ვეძებ.

***
მე ყოველთვის მჯერა პირველი წამის. შეჩეხებული თვალების. აჩქარებული გულისცემის. აკანკალებული სხეულის. მთრთოლვარე ტუჩების. პირველი შეხების. ახლა შენზე ვლაპარაკობ და გეტყვი, რომ
ჩვენი ყველაფერი:
- მონატრება;
- სიხარული;
- ბედნიერება;
- ოცნება;
და ბოლოს,
- სიყ-ვა-რუ-ლი
ისეთი ცნებებია,
სხვები არაფერს რომ უწოდებენ.
ცხოვრების ფერი.

***
საიდან დავიწყეთ ჩვენ?!
იქ, სადაც დასაწყისი არ არსებობს,
თუ
იქ, სადაც ბედის ხაზებს ქმნიან?!
მგონია, ჩვენ არასდროს გადაგვკვეთდა ღმერთი,
ანდაც,
რომელი ანგელოზი ან ეშმაკი იფიქრებდა ჩვენს ერთად ყოფნას?!
ჩვენ რომ დავიწყეთ, სექტემბერი იყო, 15 რიცხვი. იმ დღეს ჩემთვის ჩავინიშნე - სამყაროს ორი უკიდურესობა შევხვდით ერთმანეთს - მეთქი.
მე ვიჯექი.
გელოდებოდი.
მერე გიყურებდი, როგორ იდექი და მეძებდი. არც მინდოდა მეთქვა, სად ვიჯექი. გაკვირდებოდი და ვიცოდი, რომ, როცა ახლოს მოხვიდოდი, ენა ჩამივარდებოდა.
- გამარჯობა.
ხმაზე გავქვავდი. მერე სიცილზე. შენს კანზე, რომელიც მინიმალურად შემეხო გადაკოცნის დროს, მაგრამ ახლოს იყავი. იმდენადაც კი, სუნთქვა მეკვრებოდა და თავჩახრილი ვიჯექი. შენი მჭამელი თვალები.
- რა ლამაზი ხუჭუჭები გაქვს ტო, ნაზი თმა, საოცარი სურნელი. - შენ სიტყვებს შორის პაუზებს ჩუმად ვიჭერდი და თვალდახუჭული ტუჩებს კბილებით, თან.
- დამელაპარაკე.
- არც კი ვიცი.
- ნუ იძაბები.
- თავისით.
- ასე რატომ ათვალიერებ ყველაფერს?
- შენ როგორ ამჩნევ? - ჩემი დაბნეულობა თავადვე ვაღიარე.
- საღამოა. გრილი სიო ქრის და შენი სუნთქვები აქ დაფრინავს. გულისცემა მაისურზე გეტყობა. - ურეაქციოდ მითხარი და ახლოს მოიწიე.
- მოგწონს, არა?
- როცა რომელიმე სუნთქვას დავიჭერ, ერთ ისეთ სიტყვას მეტყვი, რომელიც დამამახსოვრდება და უნდა შევინახო.
მერე წამები გადავთვალე და მეჩვიდმეტეზე ინსტიქტურად გავჩერდი.
- გისმენ. - ახლოს მოიწიე და თითქმის ყურთან ჩამჩურჩულე.
- ჩვენ. - მე ერთად გითხარი და არა - ცალ-ცალკე.
- გააგრძელე წამების თვლა.
მე დავყევი მას და უცებ თავში ამომიტივტივდა - Carpe Diem.
- სიყვარული. - ხმადაბლა ვთქვი.
- რატომ?
- ასე იქნება, მენდე! - გავიმართე.
ქარმა ფოთლები ფეხებთან მოყარა. ავიღე ერთი და ხელისგულში ჩაგიდე.
- უკანასკნელი.

***
რატომ შენ მაინცდამაინც შავი და მე თეთრი - არ ვიცი,
მაგრამ
თუკი რამე შეუქმნია ღმერთს,
მშთანთქავი - შენ,
ამრეკლი - მე.
ხოლო,
როცა შენი ღამის თვალი და ჩემი დღის თვალი დაუსრულებელი ჰორიზონტის ბოლოს ხვდება,
ჩვენ შორის მცირე მანძილს დაჭერილი ოცნებები კვეთენ.
ცა და ზღვა.

***
შენს თვალდახუჭულ სიცარიელეს ჩემი გაზაფხულის ჭორფლები ავსებს
და
ახლა, სიბნელეში ხედავ - ღმერთს,
რომელსაც ეძებდი და
- იპოვე;
რომელსაც ეძებდი და
- შეისუნთქე;
რომელსაც ეძებდი და
- დაისაკუთრე.
თუმცა, ძაფი იბურდება და თეთრ დღეებს შავი მოჰყვება. ახლა არ ვიცი, რატომ, მაგრამ ისე მინდა ჩაგეხუტო, ფეხით გამოვივლიდი შენამდე მანძილს.
ჩემი ვერცხლისფერი წვეთი და შენი დამშრალი გუბე ავსებდა - ერთმანეთს.
ქარის დაკარგული მიმიკებით,
რომელსაც პაზლივით ვაწყობდი,
გხატავდი შენ, გახსოვს?
თითებში დაუგროვებელ სითბოს წამწამებიდან ვიჭერდი
და შენ კაპილარებიდან ხელისგულში მიგქონდა.
მე ვამბობდი:
- ქარია, შენზე მიყვება.
შენ ამბობდი:
- არ ენდო, მე მენდე.
მე ვმღეროდი:
- რომ შენ ჩემი ხარ!
შენ მღეროდი:
- დასაწყისია!
ოკეანე.
ჩემი მერცხლები შენში დაფრინავდნენ,
ყურში გიყვებოდნენ წლის ჰარმონიებს.
ცივიდან - თბილამდე,
შემოდგომიდან - გაზაფხულამდე.
წერტილის გასაყარზე მდგარნი მოდიოდნენ ჩვენთან.

***
ფანჯრიდან ვუყურებდი წინ და უკან მოსიარულეს. ფიქრობდა ამოსვლაზე, მაგრამ არ იცოდა, რა უნდა ეთქვა.
- ამოდი, გელოდები. - მთელი გამბედაობა მოვიკრიბე და გადავძახე.
- სერიოზულად? - დაბნეულმა ამომხედა.
- ყავას გიკეთებ უკვე.
კარებთან მივედი და ნაბიჯებს ვითვლიდი. ზუსტად იმდენივე დასჭირდა, როგორც აქამდე. რაღაცები კვლავ არ იცვლება.
- მოდი, ზღურბლზე არ დადგე. - გავაღე კარები და მაშინვე ვუთხარი.
- მაპატიე ტო?
- რა?
- ასე რატომ იქცევი?
- მეგობრები ხომ ვართ, თუ ეგეც აღარ დავრჩით? რა მოხდება, რომ ყავა დავლიოთ ხოლმე? - არც კი ვიცი, რისი გადატანა დამჭირდა ამ სიტყვებისთვის.
- გააფრინე?
- შემოდი, შემოდი, უშაქრო ყავა უნდა გაგიკეთო. - საკუთარ თავს ვებრძოდი. წინ მიდიოდა და მე უკან. მის ნაბიჯებს ვიმახსოვრებდი და ზუსტად იქ ვდგამდი, სადაც თვითონ.
- ეგ ჩვევა ვერ მოიშორე, არა? - შეამჩნია და მითხრა.
- ვერც შენ. - ხმადაბლა ვუთხარი. - ჩამოჯექი.
ყავა გავუკეთე და მის წინ დავჯექი. სხეული ძლივს დავიმორჩილე. პირველად იყო, რომ ცრემლებს გასაქანი არ მივეცი.
- ჩვენ - მეგობრებად?
- კი.
- არა, რა.
- მაშინ ყავა დალიე და წადი.
- სად ტო? მაცადე, დაგელაპარაკო.
გავჩუმდი და თვალებში ჩავხედე. ისე სტკიოდა, როგორც მე.
- იმ დღეს რომ მითხარი გამიცივდებიო, მართლა მითხარი?
ხმა დამეკარგა და წუთის წინ შეგროვებული სითამამეც უკან მიჰყვა.
- ისევ გიყვარვარ, ხო?
- ჰო. - სიტყვა, რომელსაც ვერ იტანდა, ვუპასუხე.
- მომენატრე. რაღაც სხვანაირად მომენატრე. ასე ჯერ არ მომნატრებიხარ. მე თვითონაც არ ვიცი. ყოველ საღამოს შენს ფანჯრებთან დავდივარ. მინდა დაგელაპარაკო, მაგრამ ვერ მოვდიოდი შენამდე და სიტყვებიც მავიწყდება ხოლმე.
- მეც მომენატრე.
- ასე არც დაღამებულა და არც გათენებულა ჯერ. არ შემიძლია, რა. უბრალოდ, ადექი და მაპატიე.
- როგორ?
- არ ვიცი, რა. გთხოვ.
- სამყარო შავად გეჩვენება, არა?
- სამყარო არის სადმე ახლა? თვითონ შენ ხარ, იცი? თუ დაგავიწყდა?
- საზიზღარი არსება ხარ!
- რისთვის?
- ჩემი სიყვარულისთვის.
- ნუ გამიქრები, რა. შენ ხო ასეთი ნაგავი გიყვარვარ?
- ჯანდაბას შენი თავი და მეგობრობაც. მოდი, ჩაგეხუტო. ყავა თუ გაცივდა, არა უშავს, მაინც ცივი გიყვარს.
შემომეხვია.
გულისცემა ვიგრძენი.
ისევ მაისურს ეტყობოდა.
ჩემიც და მისიც.
თვითონაც ვეღარ აკონტროლებდა.
- ბედნიერი ხარ ჰო ტო?
შუბლზე ვაკოცე.
- კი, ხარ, მზეო!

***
თუ ღმერთმა შექმნა პატიება, მგონი, მხოლოდ სიყვარულისთვის.

***
ყავა უშაქროდ და ჩაი შაქრიანი.скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 მოდერი სალანდერი

არ არსებობს ❤

 


№2  offline ახალბედა მწერალი ელპინი

სალანდერი
არ არსებობს ❤

არსებობს!
მიყვარხარ!

 


№3 მოდერი სალანდერი

არსებობს!
კი!
არსებობს!
ჰმ!
ახლა ვდუმვარ! არაფრის თქმა არ მინდა და ეს დუმილი, ყველაფერ თქმულზე მეტია!

 


№4  offline ახალბედა მწერალი ელპინი

სალანდერი
არსებობს!
კი!
არსებობს!
ჰმ!
ახლა ვდუმვარ! არაფრის თქმა არ მინდა და ეს დუმილი, ყველაფერ თქმულზე მეტია!

გკოცნი და ძალიან მაგრად ჩაგეხუტები!
შევხვდებით იქ, სადაც იქამდე!
მიყვარხარ ძალიან, ძალიან, ჩემო!
შენ ყველაფერი იცი . . .

 


№5  offline წევრი სიბილა

[spoiler][/spoiler]

kissing_heart ჰო,რა ვიცი.ისევ გამაოცე.თუ ვიცი?

 


№6  offline ახალბედა მწერალი ელპინი

სიბილა
[spoiler][/spoiler]

kissing_heart ჰო,რა ვიცი.ისევ გამაოცე.თუ ვიცი?

რუსა, როგორ მომენატრა შენი კომენტარები.
მადლობა!

 


ელპინ, არ ვიცი ასე საოცრად და ნამდვილად როგორ გადმოსცემ შენს გრძნობებს და როგორ ქსოვ სიტყვებში ამდენ ლამაზ ყვავილებს და შემოდგომის ფერად-ფერად ფოთლებს, მაგრამ ერთი ვიცი, რომ ნაწარმოებში შემოვდივარ და მეც იქ ვარ, ვგრძნობ და ლამის იგივეს განვიცდი.
ეს ნიჭია, მკითხველი ასე შეითრიო.
გიჟი ხარ კარგი გაგებით! ❤️
მიყვარხარ! ❤️

 


№8  offline ახალბედა მწერალი ელპინი

ქეთი იმერლიშვილი
ელპინ, არ ვიცი ასე საოცრად და ნამდვილად როგორ გადმოსცემ შენს გრძნობებს და როგორ ქსოვ სიტყვებში ამდენ ლამაზ ყვავილებს და შემოდგომის ფერად-ფერად ფოთლებს, მაგრამ ერთი ვიცი, რომ ნაწარმოებში შემოვდივარ და მეც იქ ვარ, ვგრძნობ და ლამის იგივეს განვიცდი.
ეს ნიჭია, მკითხველი ასე შეითრიო.
გიჟი ხარ კარგი გაგებით! ❤️
მიყვარხარ! ❤️

აუ, ქეთი, მე შენ რომ ძალიან მიყვარხარ, იცი?
რაღაც სხვა ხარ ჩემთვის, რა, ხომ იცი შენ!
გულს უხარიხარ! ❤

 


№9 წევრი Kalina

Carpe Diem, ანუშკი.
იცხოვრე!
იცი, რამდენ ვინმეს უყვარხარ?
❤️
--------------------
საით მივყავართ ოცნებებს?

 


№10  offline ახალბედა მწერალი ელპინი

Kalina
Carpe Diem, ანუშკი.
იცხოვრე!
იცი, რამდენ ვინმეს უყვარხარ?
❤️

მარიკუნა,
თბილი გოგო ხარ შენ!
მადლობა!

 


№11  offline მოდერი tasusuna

მოდი,
ჩამომიჯექი,
მომისმინე,
ხანდახან გამომხედე,
თვალებში დამანახე,
სულში ჩამომხედე,
შემომეხვიე.
უბრალოდ, მოდი, უშაქრო ყავა გაგიკეთო, ჩემო.
_____
ეს და მთელი დიალოგები.
სიღრმე-რომელიც არასდროს გაკლია და,
____შენს თვალდახუჭულ სიცარიელეს ჩემი გაზაფხულის ჭორფლები ავსებს
და
ახლა, სიბნელეში ხედავ - ღმერთს,
რომელსაც ეძებდი და
- იპოვე;
რომელსაც ეძებდი და
- შეისუნთქე;
რომელსაც ეძებდი და
- დაისაკუთრე.
თუმცა, ძაფი იბურდება და თეთრ დღეებს შავი მოჰყვება. ახლა არ ვიცი, რატომ, მაგრამ ისე მინდა ჩაგეხუტო, ფეხით გამოვივლიდი შენამდე მანძილს.
ჩემი ვერცხლისფერი წვეთი და შენი დამშრალი გუბე ავსებდა - ერთმანეთს.
ქარის დაკარგული მიმიკებით,
რომელსაც პაზლივით ვაწყობდი,
გხატავდი შენ, გახსოვს?
თითებში დაუგროვებელ სითბოს წამწამებიდან ვიჭერდი
და შენ კაპილარებიდან ხელისგულში მიგქონდა.
მე ვამბობდი:
- ქარია, შენზე მიყვება.
შენ ამბობდი:
- არ ენდო, მე მენდე.
მე ვმღეროდი:
- რომ შენ ჩემი ხარ!
შენ მღეროდი:
- დასაწყისია!
ოკეანე.
ჩემი მერცხლები შენში დაფრინავდნენ,
ყურში გიყვებოდნენ წლის ჰარმონიებს.
ცივიდან - თბილამდე,
შემოდგომიდან - გაზაფხულამდე.
წერტილის გასაყარზე მდგარნი მოდიოდნენ ჩვენთან.
-ძალიან მიღმიური...
___
სიღრმის შეგრძნება ადვილია,
მე ათიათას განზომილებაში ვხედავ ამ ყველაფერს.
ან,ეს და,
კიდევ ის უამრავი,
რასაც მომავალში დაწერ,
არ ჩაკარგო არსად.

 


№12  offline ახალბედა მწერალი ელპინი

tasusuna
მოდი,
ჩამომიჯექი,
მომისმინე,
ხანდახან გამომხედე,
თვალებში დამანახე,
სულში ჩამომხედე,
შემომეხვიე.
უბრალოდ, მოდი, უშაქრო ყავა გაგიკეთო, ჩემო.
_____
ეს და მთელი დიალოგები.
სიღრმე-რომელიც არასდროს გაკლია და,
____შენს თვალდახუჭულ სიცარიელეს ჩემი გაზაფხულის ჭორფლები ავსებს
და
ახლა, სიბნელეში ხედავ - ღმერთს,
რომელსაც ეძებდი და
- იპოვე;
რომელსაც ეძებდი და
- შეისუნთქე;
რომელსაც ეძებდი და
- დაისაკუთრე.
თუმცა, ძაფი იბურდება და თეთრ დღეებს შავი მოჰყვება. ახლა არ ვიცი, რატომ, მაგრამ ისე მინდა ჩაგეხუტო, ფეხით გამოვივლიდი შენამდე მანძილს.
ჩემი ვერცხლისფერი წვეთი და შენი დამშრალი გუბე ავსებდა - ერთმანეთს.
ქარის დაკარგული მიმიკებით,
რომელსაც პაზლივით ვაწყობდი,
გხატავდი შენ, გახსოვს?
თითებში დაუგროვებელ სითბოს წამწამებიდან ვიჭერდი
და შენ კაპილარებიდან ხელისგულში მიგქონდა.
მე ვამბობდი:
- ქარია, შენზე მიყვება.
შენ ამბობდი:
- არ ენდო, მე მენდე.
მე ვმღეროდი:
- რომ შენ ჩემი ხარ!
შენ მღეროდი:
- დასაწყისია!
ოკეანე.
ჩემი მერცხლები შენში დაფრინავდნენ,
ყურში გიყვებოდნენ წლის ჰარმონიებს.
ცივიდან - თბილამდე,
შემოდგომიდან - გაზაფხულამდე.
წერტილის გასაყარზე მდგარნი მოდიოდნენ ჩვენთან.
-ძალიან მიღმიური...
___
სიღრმის შეგრძნება ადვილია,
მე ათიათას განზომილებაში ვხედავ ამ ყველაფერს.
ან,ეს და,
კიდევ ის უამრავი,
რასაც მომავალში დაწერ,
არ ჩაკარგო არსად.

ტასო, როგორ მიხარია, რომ მკითხულობ და ასე უეცრად გამოჩნდები ხოლმე.
შენი, როგორც მწერლის აზრი, ძალიან მნიშვნელოვანია და მადლობა ამისთვის!
დადებითად დავიმუხტე, მართლა.
წარმატებები შენ, ტასო, მთელი გულით გისურვებ!

 


№13  offline წევრი Timi.TR

vauu))))))))))

 


№14  offline ახალბედა მწერალი ელპინი

Timi.TR
vauu))))))))))

მადლობა. :))))

 


№15 მოდერი guroo

წერტილის გასაყარი?!
ცა და ზღვა... და მათი დაუსრულებელი ჰორიზონტი?!
ხელის გულებზე მოქცეული ცრემლები?!


ზოგჯერ მგონია, რომ ზედმეტად ფარფატა ხარ. ცასავით კრიალა ლურჯი სული გაქვს, ნაცრისფერი — არა! იქნებ შეხებისთანავე იმსხვრევი, ანდა, საერთოდაც ქრები?
მიდი, გაიარე!
უკან უნდა გამოგყვე!
შენს ნაბიჯებს დავითვლი... ჩუმად — მხოლოდ ჩემთვის❤️

რაზე გავგიჟდი, იცი?
სულ პირველი დიალოგი რომაა... აი იქ...
ბრჭყალებში დაწერილი წინადადებები ცალკე წავიკითხე და ერთიანი მონოლოგი გამოდის!
ტირეთი გამოყოფილი წინადადებები წავიკითხე და... ისევ იგივე!
დიალოგებში ორი მონოლოგი...
ენის იდუმალება და მისი დიდოსტატი — ელ პინი❤️

მიყვარხარ!
უზომოდ!!!

დამპირდი, რომ ოდესღაც ერთად დავლევთ ყავას.
უშაქრო ნუ იქნება.
არ წაგართმევ ამ არანორმალურ დეტალს.
❤️❤️❤️

 


№16  offline ახალბედა მწერალი ელპინი

guroo
წერტილის გასაყარი?!
ცა და ზღვა... და მათი დაუსრულებელი ჰორიზონტი?!
ხელის გულებზე მოქცეული ცრემლები?!


ზოგჯერ მგონია, რომ ზედმეტად ფარფატა ხარ. ცასავით კრიალა ლურჯი სული გაქვს, ნაცრისფერი — არა! იქნებ შეხებისთანავე იმსხვრევი, ანდა, საერთოდაც ქრები?
მიდი, გაიარე!
უკან უნდა გამოგყვე!
შენს ნაბიჯებს დავითვლი... ჩუმად — მხოლოდ ჩემთვის❤️

რაზე გავგიჟდი, იცი?
სულ პირველი დიალოგი რომაა... აი იქ...
ბრჭყალებში დაწერილი წინადადებები ცალკე წავიკითხე და ერთიანი მონოლოგი გამოდის!
ტირეთი გამოყოფილი წინადადებები წავიკითხე და... ისევ იგივე!
დიალოგებში ორი მონოლოგი...
ენის იდუმალება და მისი დიდოსტატი — ელ პინი❤️

მიყვარხარ!
უზომოდ!!!

დამპირდი, რომ ოდესღაც ერთად დავლევთ ყავას.
უშაქრო ნუ იქნება.
არ წაგართმევ ამ არანორმალურ დეტალს.
❤️❤️❤️

გურო, ძალიან დიდი მადლობა!
მადლობა ამ არანორმალური კომენტარისთვის და ამგვარი წაკითხვისთვის!

ის მონოლოგები ჩემი სულია და ძალიან მიყვარს.
ერთხელ მადლობა უნდა გითხრა, რომ თვალთახედვიდან არ გამოგრჩა.

კიდევ მადლობა იმისთვის, რომ გიყვარვარ.
მეც გაფასებ შენ, როგორც ასეთ მაგარ მკითხველს და როგორც ადამიანს!

მადლობა, რა!
ძალიან დიდი მადლობა შენ!

❤️

 


№17  offline წევრი Morfeous

ნუ საუეკეთესო.რომ იყო არარ გეტყვი.
ნამდვილი საოცრება იყო!
--------------------
მორფეოსი

 


№18  offline ახალბედა მწერალი ელპინი

Morfeous
ნუ საუეკეთესო.რომ იყო არარ გეტყვი.
ნამდვილი საოცრება იყო!

ძალიან დიდი მადლობა!
❤️

 


№19  offline წევრი Friorelo

ელ
პინ
ან
ნო
ტკბი...
ჩვენ რომ ვიცით .
ელი და ანნო სხვაა.
ჩემი ანნო და მისი ელი სხვაა
არ მჯერხარ.
შეუძლებელი ხარ.
მაპატიე უსიტყვობა მისო.
ვერ ვაზროვნებ.
მიყვარხარ

 


№20  offline ახალბედა მწერალი ელპინი

Friorelo
ელ
პინ
ან
ნო
ტკბი...
ჩვენ რომ ვიცით .
ელი და ანნო სხვაა.
ჩემი ანნო და მისი ელი სხვაა
არ მჯერხარ.
შეუძლებელი ხარ.
მაპატიე უსიტყვობა მისო.
ვერ ვაზროვნებ.
მიყვარხარ

ლილე,
გიჟი ხარ, ჰო?
აბა, რა მითხარი ახლა!
ჩაგეხუტე, ტკბილო, მეც ძალიან მიყვარხარ!

 


ინფორმაცია
ჯგუფ სტუმარი-ის წევრებს არ აქვთ კომენტარის დატოვების უფლება.