შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მარტო'სული {8}


28-11-2019, 19:30
ავტორი sameone crazy girl
ნანახია 3 616

ვერ უძლებდა ციხეს, ადამიანებს რომლებიც ფსიქოლოგიურ ტერორში ამყოფებდნენ და ეს ისე კარგად გამოსდიოდათ ნებისმიერ ფსიქოლოგს უკან ჩამოიტოვებდნენ. ამცირებდნენ, ავიწროებდნენ, სუნთქვის საშუალებას არ აძლევდნენ , როდესაც შეეშვებოდნენ შემდეგ მიშო ჩნდებოდა . იმაზე ხშირად ჩნდებოდა ვიდრე ოდესმე , ნებისმიერ დროს როდესაც მარტო დარჩებოდა, როდესაც სიმშვიდეს იგრძNობდა მისი ხმა ესმოდა. თვალს ვერ ხუჭავდა, წამსვე მის სახეს ხედავდა . არ ეძინა, არ ჭამდა, მთვარეულივით დააბიჯებდა ან ერთ ადგილას გაშეშებული იჯდა სრულიად მარტო , საკუთარი ცოდვებით დამძიმებული სულით .
თვეები გადიოდნენ , მაგრამ იქ ვერ გრძნობდა ციხეში დრო არ გადიოდა, დრო გაჩერდა, წინ არ მიდიოდა . ყოველი დღე ერთმანეთს ჰგავდა, გარეთ უნდოდა გასვლა, ვეღარ იტანდა იმ კედლებს, იმ ხალხს და იქაურ ცხოვრებას. კიტას სიტყვებზე ფიქრობდა, მის სანახავად არავინ მიდიოდა საკუთარმა მამამაც კი არ მოინახულა, შვილებიც დაივიწყებდნენ, ახალაია ხომ საერთოდ თავისუფლებით დატკბებოდა და მხოლოდ წყევლას თუ გაუგზავნიდა . წლები უნდა გაეტარებინა იქ , იმ ადგილას სადაც არსებობა შეუძლებელი იყო . სამყაროში სადაც მარტო დარჩა, ყველა ნიღაბი ერთროულად წაართვა მენაბდემ, სახიდან ჩამოგლიჯა თან ისე რომ თითიც არ დაუკარებია. თავს ვერ იხსნიდა ამ მდგომარეობიდა, ვერ პოულობდა გზას და დამხმარეც აღარავინ ჰყავდა. თამაში , ერთადერთი გზა საკუთარი მდგომარეობის გამოყენება იყო და მრავალკვირიანი ფიქრის შემდეგ მოქმედებაზეც გადავიდა.
გამთენიისას პატიმრებს ძილი დაურღვია მირცხულავას განწირულმა ყვირილმა . საკანში მყოფები მალევე გამოფხიზლდნენ, ოთახში მოსიარულე კაცს შეხედეს და გაკვრივებულები ადევნებდნენ თვალს საბანში გახვეული ,შეშლილი სახით როგორ დააბიჯებდა და გაუგებარ სიტყვებს ყვიროდა. ვიღაც არარსებულს ხმამაღლა ესაუბრებოდა, წასვლას სთხოვდა და შემდეგ სახეს იხოკავდა. არავინ მიეკარებოდა ბადრაგი რომ არ გამოჩენილიყო. ქაოსი გამოიწვია მისმა შეტევამ, დაუმორჩილებელი იყო, არ მიჰყვებოდა ბიჭებს, წინააღმდეგობას უწევდა და თან შველას სთხოვდა. გონს არ მოდიოდა, გათიშული იყო და სრულიად ალოგიკურად საუბრობდა . რამდენიმე ექიმმა შეამოწმა, კლინიკაშიც გადაიყვანეს, გამოკვლევები ჩაუტარეს და დროებით მარტო ჩასვეს საკანში. მისი ერთი , ფხიზელი ნაწილი გეგმას მიჰყვებოდა , მაგრამ მეორე შეშლილი ნახევარი მოსვენებას არ აძლევდა.
მარტო დარჩა, ეს უნდოდა , რომ არავინ შეხებოდა,არავის დალაპარაკებოდა , მაგრამ მშვიდად ძილის საშუალებას მიშო არ აძლევდა. იწვა , ჭერს უყურებდა და წამიერად გამოჩენილ სახეს თვალს არ აშორებდა
-ისევ თამაში დაიწყე ? შე უნიჭო მსახიობო გგონია გამოგივა? ... მე აქ ვარ შენთან - გამოსახულება უახლოვდებოდა , ბოლოს ისე ახლოს იყო რომ ვეღარ გაუძლო და ხელი უშედეგოდ აუქნია - მარტო არ ხარ... მე შენთან ვარ გუგააა - ხმა ესმოდა და ხელებს უშედეგოდ იფარებდა
-წადი შენი ... მოშორდი , მოშორდი გესმის? საერთოდ არ არსებობს, მოგკალი და გაგაქრობ . არ არსებობ , სულებიც არ არსებობენ არც მოჩვენებები
-როგორ არა , მე შენთან ვარ... ჩემი სისხლი შენს კანშია ჩამჯდარი . შენს ტვინში ვარ და ვერ მომიშორებ- ესმოდა და ჭკუიდან შლიდა. გასაქცევიც აღარ ჰქონდა. პატარა ოთახში დატყვევებული , დაჭრილი ცხოველივით დააბიჯებდა და საკუთარ თავს ელაპარაკებოდა. ბოლოს სრულიად დაკარგა კონტროლი კედლები რომ მიუახლოვდნენ, სივრცე რომ დაპატარავდა და სუნთქვა გაუჭირდა კედელს თავით დაეჯახა. მუშტებს და თავს ურტყავდა , ღრიალებდა და გახეთქილი კანიდან სისხლი სდიოდა. მიშოს ხმას კი თავიდან ვერ იშორებდა
-არ ხარ...არ ხარ და მოგერევი. ისევ მოგერევი
კარი გაიღო, მარტო აღარ იყო . დაცვა მის შეჩერებას ძლივს ახერხებდა. ხელები შეუკრეს, მაგრამ მაინც ვერ დაამშვიდეს. საკუთარი სისხლით იყო მოთხვრილი მისი ტანსაცმელი. წამლის საშუალებით დაამშვიდეს , მეორე დღეს ფსიქიატრიულში გადაიყვანეს. ყოველი გასაუბრებისას ყველა ექიმის ერთი და იგივე დასკვნა გამოჰქონდა , მირცხულავა შეურაცხადად ცნეს .
..........
-არ მჯერა . მართალი იყავი ... ფსიქიატრიულში ჰყავთ უკვე - მოსე შეშფოთებული უყურებდა სავარძელში მოკალათებულ მენაბდეს და ეშინოდა, მისი სიცივის , მისი ურეაქციობის
-კარგი მსახიობი იყო ყოველთვის, ვერ დავუკარგავთ ნიჭს
-იგონებს ? იცი რამდენი ექიმი გავუგზავნეთ?
-ჯერ-ჯერობით იგონებს ...
-კიტა
-რატომ მიყურებ ასეთი შეშინებული სახით- გაიცინა და წინ წამოიწია
-რას აპირებ ... ვიცი რომ რაღაცას გეგმავ და არ მეუბნები !
-იურისტი აღარ იქნება საჭირო ... შეგიძლია განხილული საქმე დაივიწყო და გადადო მოგებულ საქმეთა შორის
-და მე მხოლოდ შენი ადვოკატი ვარ კიტა?
-ეჭვიანი ქალის ტონალობა გაგერია ხმაში... ხო არ შეგიყვარდი შე ჩემა . ციხეში კი კაცებთან ვიჯექი , მაგრამ
-გეყოფა რა ... ამ შენი ხუმრობებით ვერ შენიღბავ მთავარს
-მეყოფა , ნამდვილად... უკვე თავხედობაა ამხელა იურისტ კაცს დროს გართმევ. გარეთ რიგი დგას . დრო ფულია, შენი დრო კი განსაკუთრებით ძვირია - სავარძლიდან წამოდგა და ღიმილიანი სახით დატოვა მოსეს კაბინეტი.
მთელი კვირა ელოდა , სულ უფრო მეტად უმძაფრდებოდა სურვილი . მიდიოდა ფსიქიატრიული კლინიკის ნესტიან დერეფანში და ოთახების ნომრებს აკვირდებოდა. თეთრი ხალათი ეცვა, ისეთი მშვიდი სახით მიაბიჯებდა თითქოს იქაურობა მისი სახლი იყო და ყველა კუთხეს იცნობდა. ბოლოს დანიშნულების ადგილიც იპოვნა, კართან შედგა ,დერეფანში მიმოიხედა და სახელური ჩამოსწია. ჭრიალით გაიღო ხის ძველი კარი ,ოთახის სითეთრემ წამით თვალი მოსჭრა, გახუნებული ფარდებიდან მთვარის შუქი ძლივს აღწევდა. ჭერზე დამაგრებული ჭაღიდან წამოსული სინათლე საწოლის ბოლოს ეცემოდა და თეთრ ხალათში გახვეული მირცხულავაც მშვენივრად ჩანდა. წამლის ზემოქმედების ქვეშ მყოფს უგონოდ ეძინა, არც უფიქრია მისი გაღვიძება , ფანჯარასთან დადგა და სიგარეტს მოუკიდა. იცოდა იქ არავინ შევიდოდა, დილამდე ჰქონდა დრო ბატონი გურამის შესასწავლად.
რა იყო დარჩენილი გურამ მირცხულავასგან ... „უშნო სხეულში გამომწყვდეული მახინჯი სული „, ჩაცვენილი ყვრიმალები, ჩაშავებული თვალები, მელოტ თავზე ურიცხვი ჭრილობები, ბოლო რამდენიმე თვეში დაკლებული ჭარბი კილოგრამები და შფოთვა , რომელიც მის სახეს ძილშიც არ ტოვებდა.
ალბათ ერთ საათს ელოდა მხოლოდ , შეიძლება კიდევ უფრო ნაკლები დროც გავიდა მირცხულავამ უცებ რომ გაახილა თვალები. მზერა მოპირდაპირე კედელს მიაპყრო და ჩასისხლიანებული თვალებით ერთ წერტილს მიაშტერდა . კიტას ვერ აღიქვამდა მისი არეული გონება და არც მენაბდე ახსენებდა თავს . უშედეგოდ ცდილობდა შეკრული ხელების ამოძრავებას, ისე ეგდო საწოლზე , ერთ პოზაში გაშეშებული, გადაბრუნებაც ძლივს მოახერხა. სახე დაეცვარა, ღრმად სუნთქავდა და ჩუმად იგინებოდა ფანჯარასთან მდგომ მენაბდეს რომ შეხედა და გაშეშდა
-ამის დედაც ...
-როგორ გიხდება ეს ხალათი გურამ ... აქამდე როგორ ვერ მოიფიქრე აქ დასვენება- სიგარეტის კვამლი მისი მიმართულებით გაუშვა და თვალები დააწვრილა. კედელს მიეყრდნო ზურგით და ფეხი ფეხზე გადაიდო - მეც ხომ მიხდება? ექიმობაზე უნდა ვიფიქრო... ცხოვრება წინ მაქვს- გაიცინა და მერე მისკენ დაიხარა- რა ? ვერ მიცანი ?
-მეჩვენები ხომ? აქ არ შემოგიშვებდენ. შენი დედაც მოვყან ახლა ესეც მეჩვენება? - ბუტბუტებდა და კიდევ უფრო მეტად ეცვარებოდა სხეული. გრძNობდა ცივი ოფლის წვეთები როგორ მიუყვებოდნენ კანს , წამლის მოქმედებას თავს ვერ აღწევდა, გაბრუებული იყო და თავს უცნაურად გრNძობდა. მზერაც ერეოდა, სინათლე კიდევ უფრო აღიზიანებდა
-მიშოც აქ არის?
-შენ ვერ ხედავ? გიყურებს ... მაქვეა -დარწმუნებულმა თქვა და მერე უცებ გადაიხარხარა- შენ დაბერდი ეს კიდევ ისევ ისეთია ეს არ იცვლება... სიკვდილის კიდვე ერთი პლიუსი
-სიკვდილს ბევრი პლიუსი აქვს ჩემო გურამ ... ყველაფრისგან ისვენებ , წყვეტ უაზრო არსებობას, დამპალ ცხოვრებას აჩერებ და უჩერებ გზებს , მეტად ვეღარ გაწამებს . კვდები და კოვზს ნაცარში უგდებ - თვალებში უყურებდა და ისე ესაუბრებოდა თითქოს რჩევას აძლევდა- შენ რა დაგრჩენია აქ ... ასე ხელ-ფეხ შეკრული გინდა იწვე ? საკუთარ ნ.ხვში ამოსვრილს ჩაგესმოდეს მიშოს ხმა
-მოკეტე ... - თვალები დახუჭა, თავი სტკიოდა, გაორებულად ხედავდა და მისი ხმაც წყვეტილად ესმოდა. მერე იცინოდა , ხმამაღლა იცინოდა და თვალებს არ ახელდა-წადი შენი დედაც გინდა თავი დავიბრიდო? შენი გასაკეთებელი გავაკეთო? შე ს.რო გგონია მართლა გავგიჟდი? აქედან გამოვალ, გამოვალ და დედა მოგიტყ.ავ .. გგონია შეგარჩენ? უნდა დამებრიდე , მაგრამ მურთოს ევასებოდი და ციხეში გაგიშვა. ხომ ვიცოდი არ შემარჩენდი მიშოს სიკვდილს... ვიცოდი, ვიცოდიიი შე - ხმას ვეღარ აკონტროლებდა, მაგრამ მაინც არ ყვიროდა. კბილებს ერთმანეთს აჭერდა, ძარღვები დაბერილი ჰქონდა, ხელებს უშედეგოდ ამოძრავებდა , თვალები გაფართოებული და ჩაწითლებული ჰქონდა. ნორმალურად ვერ ხედავდა, ყველაფერი ტკიოდა, მაგრამ მაინც არ ჩერდებოდა - იგულავე სანამ დრო გაქვს...შენამდე მოვალ და იმ შენს ექიმსაც მივწვდები . ხო ... ხო პირველს მას ვესტუმრები- იცინოდა და კიტას თვალს არ აშორებდა. მენაბდეს მთელი სხეული აუდუღდა , შიგნიდან იწვოდა და სულ ცოტა სჭირდებოდა აფეთქებისთვის. სიგარეტის ღერმა თითები დაუწვა, ვერც კი იგრძნო ისე მოიქცია ხელისგულში და ფერფლი იატაკზე დააგდო . ყბები დაეჭიმა, სული შეუხუთა მისმა სიცილმა. წამით დახუჭა თვალები და გონს რომ მოვიდა უკვე მის საწოლთან იდგა, ერთი ხელით ბალიშს აწვებოდა რომელიც მირცხულავას პირს ფარავდა. მხოლოდ მის თვალებს უყურებდა უჰაერობისგან და შიშისგან შეშლილ მზერას . იცინოდა, ამჯერად თავად იცინოდა და წამით დაკარგული კონტროლით მიღებული სიამოვნებაც მთელს სხეულში ვრცელდებოდა. მეორე ხელში მისი თითი მოიქცია და ისე დაქაჩა რომ დამსხვრეული ძვლებიც შეიგრძNო. უყურებდა როგორ ტკიოდა, როგორ უჭირდა სუნთქვა და უჰაერობისგან იგუდებოდა, მის სიკვდილს ხედავდა , მაგრამ არ უნდოდა არ მოსწონდა. ბალიში მოაშორა აღრიალებულს სუნთქვის საშუალება მისცა. ხრიალი ისმოდა , ახველებდა და ცდილობდა ტკივილის გაქრობას
-მოხვალ ? იჩქარე ... აქედან თავი დააღწიე . იპოვნე გზა - ყბაში წვდა და ისევ დაუხშო პირი - ცდილობდი თავი დაგეხსნა და თითები დაიმტვრიე , მაგრამ არ გამოგივიდა . ექიმებს შეებრალები, გიმკურნალებენ - ხედავდა როგორ ფართხალებდა, როგორ ცდილობდა თავის დახსნას, ყვირილს, ტკივილის გაყუჩებას , მაგრამ არაფერი გამოსდიოდა. საცოდავი იყო, უძლური , მარტივი არსება , რომელსაც მხოლოდ მუქარა შეეძლო . ის არ იყო კაცი რომელიც უნდა მოგეკლა რომ დაგემარცხებინა, ის უკვე აღარ არსებობდა. თვალებში უყურებდა და ხვდებოდა , რომ მირცხულავა დასრულდა. ბალიში გაუსწორა, გაიცინა და უკან დაიხია- ეცადე შემდეგ შეხვედრამდე მოემზადო ... მოულოდნელად გესტუმრები და გაგახარებ. მიშოს დაგიტოვებ , დაგიამებს ტკივილს
კარი დახურა , გარედან გადაკეტა და დერეფანს გაუყვა . ესმოდა ღრიალის ხმა , სხვა ოთახებშიც ხმაურობდნენ პაციენტები , მაგრამ არავინ ჩანდა შეშლილთა ტკივილი არავის ადარდებდა. ალბათ იმიტომ რომ მათი არავის ესმოდა. ისინი სხვა სამყაროში არიან , ტოვებენ რეალობას და ინაცვლებენ ირეალურ სამყაროში იქ ზოგჯერ მათი ოცნებები ხდება, ზოგჯერ კოშმარები ცოცხლდება . ჩვენ არ შეგვიძლია დავინახოთ მათი თვალებით სამყარო რომელიც მხოლოდ მათ გონებაშია ...
..........
სისხლის სუნს გრძნობდა , საკუთარი სისხლის სუნს რომელიც ნელ-ნელა ერეოდა ჰაერს და მალე მთელს ოთახს მოიცავდა. ტკივილს ვერ აღიქვამდა, გამოსახულება ნელ-ნელა ბუნდოვანი ხდებოდა . მიშოს ხმაც აღარ ისმოდა ისე ხმამაღლა , მისი სახეც უფერულდებოდა ... გააქრო. ფანჯრიდან ჩანდა უცნაური ხედი , ისეთი მანამდე რომ არ უნახავს იქნებ ეჩვენებოდა კიდეც სისხლის სუნი უფრო მძაფრად იგრძნობოდა, წითელი სითხე თეთრ ზეწარზე იღვრებოდა და მოძრაობას აგრძელებდა. ხელებს ვეღარ ამოძრავებდა, ძალა აღარ ჰქონდა და არც სურვილი. დაასრულა, მიშოს მოჩვენებამ ღიმილიანი სახით დატოვა და თავადაც დასრულდა.
შემოწმებაზე შესულ ექთანს ვენებგადაჭრილი დახვდა , სუსტი პულსით რომლის შენარჩუნებაც ვერ მოახერხეს. გვიანი იყო , ბრძოლა სიცოცხლისთვის არ უცდია , მხოლოდ ექიმები ცდილობდნენ , მხოლოდ ისინი და არავინ სხვა. სიკვდილმა მოიგო , სიცოცხლე დამარცხდა და გურამ მირცხულავას 40 წლიანი ცხოვრება წარსულად იქცა. დასრულდა მისი სულის ამქვეყნიური ტანჯვა, ცოდვებით დამძიმებულმა სხეული დატოვა და გაეშურა იქ, საიდანაც არ ბრუნდებიან. იქ , სადღაც შორს მოკვდავთათვის მიუწვდომელ სამყაროში .
გარეთ კოკისპირულად წვიმდა , ცივი ქარი ქროდა და ყველაფერს ყინავდა. მირცხულავა რომ დაიბადა მაშინაც ასე ყინავდა , მაგრამ ბიჭის დაბადებით გამოწვეულმა სიხარულმა გაათბო ყველა. უხაროდათ , მაშინ მოლოდინები ჰქონდათ, იმედები რომლებსაც ვაჟიშვილზე ამყარებდნენ. მის ფერად მომავალს ხედავდნენ, ვერავინ იფიქრებდა იმ დღეს რომ მეორმოცე ზამთარს თვითმკვლელობით დაასრულებდა . განა შესაძლებელია ახალშობილის დანახვისას მიხვდე როგორი ბნელი ცხოვრება ელის ? ნუთუ შესაძლებელია იმ პატარა , უსუსურ არსებას ბოროტება მართავდეს. არა , მე მჯერა რომ სულის სიმახინჯეს ცხოვრება ქმნის , არავინ იბადება მკვლელად , არავინ იბადება იმისთვის რომ საკუთარ თავს განაჩენი გამოუტანოს. გურამ მირცხულავამ ორი ადამიანი მოკლა, მიშო თევდორაძე და თავად გურამ მირცხულავა. ერთ , ზამთრის წვიმიან ღამეს დაასრულა ცხოვრების წიგნი
........
უცნაური იყო , მაგრამ იმ ღამით დაძინება ვერ მოახერხა. ვერ ისვენებდა, რაღაც ამბავს ელოდა, მაგრამ ვერ ხვდებოდა კარგი იქნებოდა თუ ცუდი. გამთენიისას ჩაეძინა , მაგრამ მალევე გამოაფხიზლა საძინებელში დაუკითხავად შეჭრილმა ბიჭმა
-რა ხდება ? - კოკოს გაფითრებულ სახეს უყურებდა და გული უცნაურად სწრაფად უცემდა
-აქ ხარ ...კიდევ კარგი
-რა ჯანდაბაა...რა გესიზმრა
-თავი მოიკლა ,ტო ... თავი მოიკლა იმ ნ.ბოზარმა . მოსე წავიდა , მორგში ჰყავთ უკვე -ემოციებს ვერ ფარავდა და კიტას თვალს არ აშორებდა . ელოდა, მაგრამ ვერაფერს ხედავდა თითქოს გაქვავდა მენაბდე . იქ იყო, მაგრამ აღარ იყო სიტყვა არ უთქვამს ისე ჩაიცვა და წავიდა-სად მიდიხარ , მორგშია და იქნებ არც გენახა . კიტა დარწმუნებული ხარ ?
-მარტო მინდა ვიყო - უკან ადევნებულ ბიჭს უთხრა და მანქანაში ჩაჯდა. ეზო ისე სწრაფად დატოვა კოკო გაყოლას ვერ მოახერხებდა
იქ დასრულდა ? ხომ ნამდვილად დასრულდა , მიიღო ის რაც სურდა და სრული სიზუსტით შეასრულა გეგმა , ხედავდა მის ამქვეყნიურ ტანჯვას, თავს მოერია მის სისხლში ხელები არ გაისვარა, მაგრამ მაინც ამხელა წვლილი ჰქონდა ადამიანის მკვლელობაში. წამით განცდილმა ბედნიერების შეგრძნებამ საკუთარი თავი შეაძულა, არ მოსწონდა სხვისი უბედურებით განცდილი სიამოვნება. ეს არ იყო ნორმალური, ეს არაადამიანური შეგრძნება იყო რომელიც კიტა მენაბდეს სამყაროში ყველაზე მეტად სძულდა .
განა საკმარისია ერთი ადამიანის სიკვდილი მეორეს დანგრეული ცხოვრების აღსადგენად? არა. არა რა თქმა უნდა ადამიანს შეუძლია სხვის ცხოვრებაზე იმოქმედოს, შეუძლია ისე მოაწყოს საკუთარი ბოროტებით რომ ვიღაც გააუბედუროს, ყველაფერი უკუღმა წარმართოს , მაგრამ მისი გაქრობით დამსხვრეულის გამრთელება შეუძლებელია. თავად უნდა გქონდეს ძალა , შესაძლებლობა რათა ფერფლისგან აღსდგე . შურისძიება მხოლოდ ადამიანური სისუსტის გამოხატულებაა, თავის მოტყუება რომელიც გაგრძნობინებს ყალბ ბედნიერებას. ამ დროს ემსგავსები იმ ცივსისხლიან ქმნილებას ,რომელიც ერთ დროს შენი უბედურებით ერთობოდა.
მირცხულავამ თავი მოიკლა, ვეღარ გაუძლო მიშო თევდორაძის მოჩვენებას, კიტას თავისუფლებით მოახლოებულ სასჯელის შიშს და ამქვეყნიურ ჯოჯოხეთს ბოლო მოუღო. მისი უსულო სხეული მიწას მიაბარეს , არ ჰგავდა ჩვეულებრივ გამოსამშვიდობებელ რიტუალს. არავინ ტიროდა, არავინ დარდობდა, ისე დაკრძალეს როგორც უპატრონო გვამი. ახალაიას არც კი უნახავს, ბავშვებიც არ მიუშვია ახლოს. ნათესავები და ნაცნობები სულ რამდენიმე წუთით გამოჩნდნენ , არაფერი ჰქონდათ სათქმელი . მოხუცი კაცი მიაცილებდა შვილს უკანასკნელ გზაზე, უხმოდ , ამღვრეული თვალებით და ათრთოლებული სხეულით. დასუსტებული გული დარტყმებს ტოვებდა, ტკიოდა უზომოდ , ვერ უძლებდა , ძალა ეცლებოდა . იქ იყო ჯოჯოხეთი რომელიც მირცხულავამ შექმნა
-თავი არ დაიდანაშაულოთ მახო ძია ... - უეცრად გამოჩენილმა მენაბდემ მკლავზე მოუჭირა თითები და საყრდენად ექცა. დიდხანს უყურებდა შორიდან რიტუალს, მაგრამ ვერ გაუძლო კაცის მდგომარეობას
-მე მივიყვანე აქამდე...მე ვერ გავზარდე სწორად, ვერ შევამჩნიე როგორ ივსებოდა მისი გული ღვარძლით, ბრმა ვიყავი და ასე დამსაჯა . საკუთარი შვილის სიკვდილი მანახა
კიტა იქ იდგა. მწვანე ბალახზე , მხრებში გამართული და ზემოდან დაჰყურებდა ღრმა ორმოში ჩაშვებულ ხის კუბოს. მირცხულავა იქ იყო, უჰაერობაში, სიშავეში, სიბნელეში , მიწის ქვეშ. ესმოდა ხმა , მიწის ხეზე დაცემის ხმა. ქარი ძლიერად უბერავდა , იმდენად ძლიერად რომ სიცოცხლეს გაგრძნობინებდა. შემდეგ წვიმის სურნელიც მოიტანა, ციდან წამოსული წვრილი წვეთების სუნი
-მე მხოლოდ ის ვიცი, რომ თქვენ გიყვარდათ მიშო . ღირებულ ფასეულობებს უნერგავდით გურამს, მაგრამ ის თქვენ არ გგავდათ . მისი დანაშაული მხოლოდ მას ეკუთვნის და არავის სხვას ... სამწუხაროდ შვილების დანაშაულზე პასუხს მშობლებიც აგებენ , ტკივილით რომელიც არასდროს ქრება
რატომ ამბობდა ამ სიტყვებს ? ალბათ იმიტომ რომ ერთ დროს ირაკლის გვერდით იდგა ეს კაცი ახლა სიცოცხლის ნაწილს რომ ემშვიდობებოდა , ალბათ იმიტომ რომ სწორედ ამ სიტყვებს ეუბნებოდა დამნაშავედ შერაცხული ბიჭის მამას და ახლა ვალს უბრუნებდა. ან იქნებ იმიტომ რომ მენაბდეში დიდი დოზით იყო ადამიანობა როგორც ყველაზე ჰუმანური გრძნობდა . თვისება ,რომელიც ყველას არ გააჩნდა , მხოლოდ ერთეულებს ჰქონდათ მისი ფლობის უნარი...
..........
მარტო იჯდა კუთხის მაგიდასთან . იხსენებდა განვლილ წლებს და მოგონებები ერთმანეთში ერეოდა .ჰაერში ტრიალებდნენ, ერთად გროვდებოდნენ და შემდეგ ერთ პატარა უჯრაში ექცეოდნენ, რომელიც ტვინის ერთ-ერთ სექტორში დაიდებდა ბინას სახელწოდებით „წარსული“ .
მშვიდი იყო, მძიმედ დამვშიდებული და ისევ ცარიელი. ვისკით სავსე ჭიქას ნელ-ნელა ცლიდა და თვალს ადევნებდა მოცეკვავე სხეულებს. საინტერესო არაფერი ჩანდა, მუსიკის რიტმს აყოლილი ახალგაზრდები, ვნებააშლილები, გონებაარეულები , გაბრუებულები ცეკვავდნენ შეუჩერებლად და ასე შორდებოდნენ ცხოვრების დამღლელ რიტმს.
მოდუნდა , ალკოჰოლმა იმოქმედა და მსუბუქად გრძნობდა თავს. არ იცოდა მერამდენე ჭიქა იყო , არ ითვლიდა , მაგრამ აშკარად მოქმედებდა. ის გამოჩნდა, ხედავდა მოცეკვავეებს შორის მის სახეს , ის არ ცეკვავდა უბრალოდ კიტას უახლოვდებოდა და მზერას არ აშორებდა. თვალები დახუჭა, ძლიერად დააჭირა ქუთუთოები , მაგრამ გამოსახულება არ გაქრა, უფრო ახლოს იყო და სულ მალე გვერდითაც მიუჯდა. თავისი ჭიქა სასმელით აავსო და პაუზის შემდეგ დააგემოვნა. გულს ვეღარ გრძნობდა, თვალებდახუჭული იჯდა , არ განძრეულა, არც შეუხედავს უბრალოდ სუნთქავდა მის სურნელს და შეიგრძნობდა მისგან წამოსულ სითბოს
-როგორ გგონია სიცოცხლეში დასასრული არსებობს თუ ყოველი დასასრული ახლის დასაწყისია
-ვიღაცები სრულდებიან, ცოცხლობენ , მაგრამ სრულდებიან
-და თუ გავაცოცხლებთ?
-არ შეგიძლია!
-იქნებ შემიძლია...მინდა რომ შევძლო , ძალიან მინდა- უყურებდა , მის პროფილს. დაჭიმულ ყბებს და დაძაბულ სხეულს. მის შეწყვეტილ სუნთქვასაც კი გრძნობდა , ის კი არ უყურებდა. თვალის მოუშორებლად უცქერდა მოცეკვავე წყვილებს -კიტა
-15 წლით დასრულებულს გააცოცხლებ? გააცოცხლებ და გგონია ისევ ისეთი იქნება? ასე არ ხდება ექიმო . ცხოვრება დიდი ჯაჭვია , ნებისმიერი რგოლის დაკარგვა მთლიანობას არღვევს . ჩვენს შორის კი ყველა რგოლი გამქრალია - სავსე ჭიქა აიღო და სულმოუთქმელად დაცალა
-უბრალოდ შემომხედე , სულ რამდენიმე წუთით და გეფიცები წავალ - ისევ უძლური იყო მის გვერდით. სხვა ნებისმიერთან იბრძოლებდა, დანაშაულის გამოსყიდვისთვის და უბრალოდ სურვილის შესასრულებლად, მაგრამ კიტასთან არ შეეძლო.
-ჩემი თვალები გეტყვიან სათქმელს - ჩაიცინა და მოულოდნელად მოუჭირა თითები ყბაზე. იმდენად ახლოს იყო მის ყოველ ამოსუნთქვას კანით გრძნობდა. თვალებში უყურებდა , მზერას მთელს მის სახეზე დაატარებდა და თითებს არ უშვებდა - რამეს თუ ხედავ მეც მითხარი, სარკეში ჩახედვისას სრული სიცარიელე მხვდება - ისე უნდოდა მოფერებოდა, მის ათრთოლებულ ტუჩებს შეხებოდა. ემოციებისგან გაყინული მისი სხეული მკლავებში მოექცია და დიდხანს , ძალიან დიდხანს ჰყოლოდა ახლოს.
-და თუ იარსებებს ერთი გრძნობა მაინც, სიცარიელე გაქრება ის დაიკავებს მთელს სივრცეს . გაიზრდება , გაბევრდება და შთანთქავს სიცივეს - თითები ჯერ მაჯაზე შეახო, შემდეგ მტევანზე და ხელისგულზე მიაწება ტუჩები . სულ წამით შეეხო, წლების წინ ნათქვამი სიტყვები გაახსენა მენაბდეს და ისე გაუჩინარდა როგორც მოჩვენება.
იქნებ მოჩვენება იყო? თრობით გამოწვეული ლამაზი მოჩვენება , რომელიც სულ რამდენიმე წამით ესტუმრა, სული აუფორიაქა და გაქრა.
წავიდა, მაგრამ არა სამუდამოდ ...
ისევ ხედავდა კიტას თვალებში მეტს ... აღმატებულს , რაღაც განუმეორებელს ისეთს სხვაგან რომ ვერ წააწყდებოდა. ხომ ნამდვილად ხედავდა და ეს არ იყო ილუზია.
სწრაფად მიაბიჯებდა, ქარის საწინააღმდეგო მიმართულებით მიდიოდა და გრძნობებსაც ებრძოდა, სურვილებს რომლებიც უკან დაბრუნებას სთხოვდნენ. მენაბდის გვერდით, მასთან ახლოს ყოფნას. წამით შეჩერდა კიდეც, შებრუნდა და წარმოიდგინა როგორ მირბოდა მისკენ, მოეხვია კიდეც. წლების წინ დაკარგული შეგრძნება დაიბრუნა , სულ ერთი წამით რომ განიცდიდა და სამყაროს აჩერებდა.
ცარიელ ქუჩაში მხოლოდ ორნი მიაბიჯებდნენ . ერთი გრძნობებს გაურბოდა მეორე კი მოჩვენებად ქცეულ ქალის ფიგურას მიჰყვებოდა . მათ შორის მანძილი იზრდებოდა და მცირდებოდა , თუმცა არ ქრებოდა . ნუთუ არ შეეძლო მენაბდეს უფრო სწრაფად წასვლა , ან თევდორაძეს შეჩერება... . ორი მარტო’სული უშედეგოდ ცდილობდა გაერთიანებას მათ შორის მანძილი კვლავ უცვლელად დარჩა . არაფერი გამოუვიდათ, სხეულები ზედმეტად შორს იყვნენ ერთმანეთისგან , მათი გონება წინააღმდეგობას უწევდა სულის სისავსეს.

ვერ დავწერე ისე როგორც მინდოდა, მაგრამ მაინც დავდე
მომდევნოს ალბათ დააგვიანდება ემოციურად გამოფიტული ვარ და თანაც ახლა უკვე მართლა იწყება ახალი ეტაპი სულ ბოლო დასკვნით ნაწილზე გადავდივართ რომელიც არ ვიცი რამდენი თავი გამოვა, მაგრამ მინდა რომ გამოვიდეს ისეთი როგორიც წარმომიდგენია
იმედია დამელოდებით და დიდხანს არ მომწევს დაგვიანება
მომენატრეთ და მოუთმენლად ველი თქვენს აზრს



№1  offline წევრი duchi_duchi

როგორ ველოდებოდი გავგიჟდი სიხარულით რომ დამხვდა ატვირთული.ორი დღეა ჩასაფრებული ვარ.წავიკითხავ ახლაა..

 


№2  offline მოდერი sameone crazy girl

duchi_duchi
როგორ ველოდებოდი გავგიჟდი სიხარულით რომ დამხვდა ატვირთული.ორი დღეა ჩასაფრებული ვარ.წავიკითხავ ახლაა..

heart_eyes bowtie

 


№3 სტუმარი სტუმარი მაკო

ამეტირა ბოლოს...შენი ისტორიები ხომ ემოციების გარეშე არ არსებობს....
"ბრალოდ შემომხედე , სულ რამდენიმე წუთით და გეფიცები წავალ...."
მოიბრუნოს ანოზე გული რააა:((

 


№4  offline მოდერი sameone crazy girl

სტუმარი მაკო
ამეტირა ბოლოს...შენი ისტორიები ხომ ემოციების გარეშე არ არსებობს....
"ბრალოდ შემომხედე , სულ რამდენიმე წუთით და გეფიცები წავალ...."
მოიბრუნოს ანოზე გული რააა:((

გონებას ვერ იბრუნებს თორემ გული კი აქვს მობრუნებული
heart_eyes
ძალიან მიხარია ემოციური თუ იყო

 


№5 სტუმარი სტუმარი თამო

ძალიან კარგია მარიამ.ხოო მეცოდება ორივე ნეტავ რას იზავს კიტა არ გადადაგამს ანოსკენ ნაბიჯს.ველოდები შემდეგს მოუთმენლად.მანამდე შენ ძველ ისტორიებს უნდა გადავხედო მომენატრა უკვე

 


№6  offline მოდერი sameone crazy girl

სტუმარი თამო
ძალიან კარგია მარიამ.ხოო მეცოდება ორივე ნეტავ რას იზავს კიტა არ გადადაგამს ანოსკენ ნაბიჯს.ველოდები შემდეგს მოუთმენლად.მანამდე შენ ძველ ისტორიებს უნდა გადავხედო მომენატრა უკვე

მეეჭვება კიტამ გააკეთოს რამე, მისი შურისძიება უმოქმედობაშია და რა ვიც აბა? ჯერ არ დამიწერია
ვნახოთ
heart_eyes heart_eyes

 


№7  offline წევრი ნანა73

რა უნდა ვთქვა, ზუსტად ისე ხდება, როგორც მოსალოდნელი იყო... შეუძლებელია მცირე დროში ჩარეცხილი წლების აღდგენა... ველი მოუთმენლად გაგრძელებას ❤️❤️❤️

 


№8  offline მოდერი sameone crazy girl

ნანა73
რა უნდა ვთქვა, ზუსტად ისე ხდება, როგორც მოსალოდნელი იყო... შეუძლებელია მცირე დროში ჩარეცხილი წლების აღდგენა... ველი მოუთმენლად გაგრძელებას ❤️❤️❤️

ვეცდები მალე დავწერო
heart_eyes heart_eyes
მიხარია განვითარებარომ მოგწეონათ

 


№9  offline წევრი აბაშიძე

მარიამ.

მძიმე თავი იყო.
მძიმე.
ემოციური.
რთული.
შენი.

გურამმა მიიღო ის რაც დაიმსახურა.
კიტამ მიიღო ის რაც სურდა.
მაგრამ როგორია ხო?
ადამიანია!

აი კიტა ისეთი პერსონაჟია მარტო მისი განსხვავებული და უცხო სახელით რომ ვერ დაგახსოვრდება.
არ ვიცი.
კიტა კიტააა.
ხო და უკვე ნათქვამია მგონი ყველაფერი.
და მაინც.
რანაირია რა.

ბოლო ნაწილი იყო საოცარი.
არ ვიცი მეტი რა გინდოდა.
მაგრამ მენდე.
არაჩვეულებრივი იყო.

მოთმინებით დაგელოდები მარიამ.
გამოფითული და დაღლილი.

შემდეგამდე.

 


№10  offline მოდერი sameone crazy girl

აბაშიძე
მარიამ.

მძიმე თავი იყო.
მძიმე.
ემოციური.
რთული.
შენი.

გურამმა მიიღო ის რაც დაიმსახურა.
კიტამ მიიღო ის რაც სურდა.
მაგრამ როგორია ხო?
ადამიანია!

აი კიტა ისეთი პერსონაჟია მარტო მისი განსხვავებული და უცხო სახელით რომ ვერ დაგახსოვრდება.
არ ვიცი.
კიტა კიტააა.
ხო და უკვე ნათქვამია მგონი ყველაფერი.
და მაინც.
რანაირია რა.

ბოლო ნაწილი იყო საოცარი.
არ ვიცი მეტი რა გინდოდა.
მაგრამ მენდე.
არაჩვეულებრივი იყო.

მოთმინებით დაგელოდები მარიამ.
გამოფითული და დაღლილი.

შემდეგამდე.



აი კომენტარშიც ვიგრძენი გამოფიტული და დაღლილი რომ ხარ
მე ხო საერთოდ ემოცია აღარ მაქ მგონი
პირველი თვითმკვლელობამდე მიყვანა იყო ამდენი რამ დამიწერია და თვითმკვლელობა აქამდე თან ასე არ მახსენდება ლამის გავყევი მეც გურამს ცოტახანს თავი დამნაშავეც მეგონა
ჩავრჩი ამ მერვე თავში და არ ვიცი ახლა მეცხრეს როგორ დავწერ როცა სულ სხვა გრძნობებზე გადართვის დრო მოვიდა , გავწელე დრო როგორ ა რვეცადე მაგრამ მაინც მოვიდა დრო
არ ვიცი, მართლა არ ვიცი აწი რა გამოვა
მმადლობა რომ ხარ ჩემთან
კიტასთან და სხვებთან ერთად

 


№11 სტუმარი დარიანა

ჯერ კიდევ ემოციების ზევაში ვარ ყევალაზე განსხვავებული ისტორიაა შენს ისტორიებს შორის და სწორედ ყველაზე მეტადაც მოვიდა გულამდე და სულამდეე, ორივე ისეთი განსხვავებული პერსონაჟები არიან არ ვიცი ერთად ყოფნას როგორ შეძლებენ, არ ვიცი კიტამ ის თხუტმეტი წელი როგორ უნდა გადალახოს ამას პლიუს ამდენი ცუდი აქვთ ანოს ოჯახს მისთვის გაკეთებულიი, რთულია ეს ყველაფერი გადალახო და საყვარელ ქალთან ერთად თავიდან დაიწყო, მაგრამ ანოსაც არაფერი გაუკეთებია მსკენ რომ მოებრუნებინა, ჩაიძირა თავის გვემაში, განსაკუთრებული ავტორი ხარ ჩემთვის მარიამ, რაც არ უნდა დაწერო სულ შენთან ვარ ვგიჟდები ისეთი მაგარი გოგო ხარრ.

 


№12  offline მოდერი sameone crazy girl

დარიანა
ჯერ კიდევ ემოციების ზევაში ვარ ყევალაზე განსხვავებული ისტორიაა შენს ისტორიებს შორის და სწორედ ყველაზე მეტადაც მოვიდა გულამდე და სულამდეე, ორივე ისეთი განსხვავებული პერსონაჟები არიან არ ვიცი ერთად ყოფნას როგორ შეძლებენ, არ ვიცი კიტამ ის თხუტმეტი წელი როგორ უნდა გადალახოს ამას პლიუს ამდენი ცუდი აქვთ ანოს ოჯახს მისთვის გაკეთებულიი, რთულია ეს ყველაფერი გადალახო და საყვარელ ქალთან ერთად თავიდან დაიწყო, მაგრამ ანოსაც არაფერი გაუკეთებია მსკენ რომ მოებრუნებინა, ჩაიძირა თავის გვემაში, განსაკუთრებული ავტორი ხარ ჩემთვის მარიამ, რაც არ უნდა დაწერო სულ შენთან ვარ ვგიჟდები ისეთი მაგარი გოგო ხარრ.

ამ ბოლო დროს ზედმეტად რთულ გრძNობებს ვეჭიდები და როდის გადავიწვები მეც არ ვიცი
მგონი ძალიან მალე, იმედია ეს მალე ისტორიის დასრულებამდე არ იქნება
და ბოლომდე მივიყვან აზრებს რომლებიც მქონდა ისტორიის დაწყებისას
მადლობა რომ ხართ , მომყვებით და გველოდებით მე და ჩემ გმირებს
heart_eyes

 


№13  offline წევრი Anansio

ამეტირაა...მართლა...გურამმა მიიიღო ყველაფერი რასაც იმსახურებდაა.სული დაუავადდა და ფაიქიკაც მიჰყვება...ძალიან გამიხარდა.გურამის მამა შემეცოდაა.ძალიან განვიცადე. აიი დასკვნითი მომენტი იყო რაღააც საოცარიი,გავქვავდი ისე მეტკინა ანო და კიტაა.ძალიან ვინერვიულე.იცი მარიამ იმდენად რეალურიაა რომ მართლა რეალურ ცხოვრებასთან ვაკავშირებ.ერთხელ ვცხოვრობთ,მერე რა რომ გამოგონილები არიან,იმსახურებენ ბედნიერებას! კიტა და ანო ერთმანეთს იმსახურებს...უშეცდომო არავინ არ არის,ჰო შეეშალა ანის თან ძალიან,მაგრამ ადამიანია... იმსახურებენ ერთმანეთის პატიებას,გულისა და გონების მობრუნებას.იმდენად მტკივა ეს ორი,რომ მინდა სულის ნავსაყუდელი ერთმანეში იპოვნონ! იმსახურებენ ერთმანეთს და არ გაწირო გთხოვ! საოცარი გოგო ხარ შენ,ოქროსხელება მარიამ! გელოდები მოუთმენლად❤️❤️❤️❤️

 


№14  offline მოდერი sameone crazy girl

Anansio
ამეტირაა...მართლა...გურამმა მიიიღო ყველაფერი რასაც იმსახურებდაა.სული დაუავადდა და ფაიქიკაც მიჰყვება...ძალიან გამიხარდა.გურამის მამა შემეცოდაა.ძალიან განვიცადე. აიი დასკვნითი მომენტი იყო რაღააც საოცარიი,გავქვავდი ისე მეტკინა ანო და კიტაა.ძალიან ვინერვიულე.იცი მარიამ იმდენად რეალურიაა რომ მართლა რეალურ ცხოვრებასთან ვაკავშირებ.ერთხელ ვცხოვრობთ,მერე რა რომ გამოგონილები არიან,იმსახურებენ ბედნიერებას! კიტა და ანო ერთმანეთს იმსახურებს...უშეცდომო არავინ არ არის,ჰო შეეშალა ანის თან ძალიან,მაგრამ ადამიანია... იმსახურებენ ერთმანეთის პატიებას,გულისა და გონების მობრუნებას.იმდენად მტკივა ეს ორი,რომ მინდა სულის ნავსაყუდელი ერთმანეში იპოვნონ! იმსახურებენ ერთმანეთს და არ გაწირო გთხოვ! საოცარი გოგო ხარ შენ,ოქროსხელება მარიამ! გელოდები მოუთმენლად❤️❤️❤️❤️

მე ისე ამერია ტვინი გურამი რო მოკვდა იმაზეც კი ვიტირე (არავარ ჯანსსაღად . ეს ისტორია შემშლის)
ერთი დანაშაული ბევრს აზარალებს და მხოლოდ მოკლული არ კვდება მასთან ერთად ბევრი სხვაც იღუპება . გურამმა კი მიიღო თავისი მაგრამ რა ვიცი კიტას ვუშელი? ანოს ვუშველი ?
ეგ თ შევძელი დავისვენებ მერე და მძიმეს აღარ დავწერ

 


№15  offline წევრი ablabudaa

გურამს საშინელი სიკვდილი ხვდა წილად, ამაზე უარესად ალბათ ადამიანის სიცოცხლეში დატანჯვა ძნელი წარმოსადგენია, რაც თავის თავს უყო ვაღიაროთ კიტას დახმარებით. შემეცოდა მამამისი. კარგია რომ ანომ გადადგა პირველი ნაბიჯი... ❤️

 


№16  offline მოდერი sameone crazy girl

ablabudaa
გურამს საშინელი სიკვდილი ხვდა წილად, ამაზე უარესად ალბათ ადამიანის სიცოცხლეში დატანჯვა ძნელი წარმოსადგენია, რაც თავის თავს უყო ვაღიაროთ კიტას დახმარებით. შემეცოდა მამამისი. კარგია რომ ანომ გადადგა პირველი ნაბიჯი... ❤️

არ მოვასვენე საწყალი გურამი, გავყევი ბოლომდე რა ვქნა შურისმაძიებელი მწერალი ვარ smile grin
ანო კიდევ გადადგამს ნაბიჯს, მაგრამ კიტა გაგვიჯიუტდდება და სულ მოუკლავს გულს ჩემს ყინულის ქალს
heart_eyes heart_eyes

 


№17 სტუმარი სტუმარი სოფი

თავების დაგროვებას ველოდი, მაგრამ მაინც ვერ გავძელი და შემომეკითხა. აი ძალიან მაგარი გოგო ხარ. მიყვარს შენი თითოეული პერსონაჟი, მაგრამ რა ვქნა მეტი კესო მინდა. კიტა და მისი მეგობრები შემიყვარდნენ???????? მახო აქ ყველაზე მეტად შემეცოდა და რაღაცნაირად სითბოც ვიგრძენი მის მიმართ. მოკლედ გელოდები და კესო არ გამომიტოვო რა♥️

 


№18  offline მოდერი sameone crazy girl

სტუმარი სოფი
თავების დაგროვებას ველოდი, მაგრამ მაინც ვერ გავძელი და შემომეკითხა. აი ძალიან მაგარი გოგო ხარ. მიყვარს შენი თითოეული პერსონაჟი, მაგრამ რა ვქნა მეტი კესო მინდა. კიტა და მისი მეგობრები შემიყვარდნენ???????? მახო აქ ყველაზე მეტად შემეცოდა და რაღაცნაირად სითბოც ვიგრძენი მის მიმართ. მოკლედ გელოდები და კესო არ გამომიტოვო რა♥️

კესო გამოჩნდება მეორე თავში ნუ ვახსენებთ :დ მე და მუზა
მადლობაა❤❤❤❤
მახო მეც ძალიან შემეცოდა და რა ვუყოთ მოკლედ გურამმა გაანადგურა ყვეალ

 


№19  offline მოდერი abezara98

იცი, რას ვფიქრობდი, სანამ ბოლომდე ჩამოვიდოდი? რომ კიტაც ნელ-ნელა ემსგავსებოდა მირცხულავას და მისი გაგიჟებით და ამ შურისძიებით... სისასტიკის გამოვლინებით დიდად აღარ განსხვავდებოდა მისგან. და რაც არ უნდა უცნაურად მოგეჩვენოს, მაინც ვთვლი, რომ კიტასაც ძალიან დიდი წვლილი მიუძღვის გურამის სიკვდილში :/
ბოლო სამი თავი ერთად გადავიკითხე და ეს ყველა მათგანზე უფრო მეტად მძიმე და ემოციური იყო ჩემთვის. თითქოს მირცხულავამ ის მიიღო, რაც დაიმსახურა, მთელი სიცოცხლე გამწარდა, არც სხვებს აცადა ბედნიერება და სრულ კომპლექტს თვითმკვლელობაც მიუმატა. არ ვიცი, მართლა არ მყოფნის სიტყვები, მეც იმდენად გამოფიტული ვარ ახლა ემოციებისგან.
აი, რაც შეეხება ორ მარტო'სულს, მართლა არ ვიცი, მათ რა ბედი ელით. თითქოს ანო მზადაა უკვე ყველაფრისთვის (დადებით კონტექსტში ვგულისხმობ, რა თქმა უნდა ^_^), შედარებით; მაგრამ მაინც ისევ ის ანოა, 15 წლის წინ რომ იყო, თუმცა კიტაა შეცვლილი. ვიცი, მასაც უნდა, სჭირდება ეს ქალი, მაგრამ არ შეუძლია. და ეს ყველაზე ნაკლებ სიჯიუტია ბრალი თუ იქნება :/ არადა, მართლა ქალის აჩრდილადაა ქცეული და მის გარეშე უბრალოდ არ შეუძლია ❤❤❤
ბოდიში, რომ ამდენ ხანს დავიკარგე, მაგრამ გპირდები, ულევი მოთმინებით დაველოდები შემდეგ თავებს და ჩემს ემოციებსაც გაგიზიარებ! ❤❤❤ მე მჯერა შენი, რომ ყველაფერი სწორედ ისე მოხდება, როგორც გინდა და გელი! ❤❤❤

 


№20  offline მოდერი sameone crazy girl

abezara98
იცი, რას ვფიქრობდი, სანამ ბოლომდე ჩამოვიდოდი? რომ კიტაც ნელ-ნელა ემსგავსებოდა მირცხულავას და მისი გაგიჟებით და ამ შურისძიებით... სისასტიკის გამოვლინებით დიდად აღარ განსხვავდებოდა მისგან. და რაც არ უნდა უცნაურად მოგეჩვენოს, მაინც ვთვლი, რომ კიტასაც ძალიან დიდი წვლილი მიუძღვის გურამის სიკვდილში :/
ბოლო სამი თავი ერთად გადავიკითხე და ეს ყველა მათგანზე უფრო მეტად მძიმე და ემოციური იყო ჩემთვის. თითქოს მირცხულავამ ის მიიღო, რაც დაიმსახურა, მთელი სიცოცხლე გამწარდა, არც სხვებს აცადა ბედნიერება და სრულ კომპლექტს თვითმკვლელობაც მიუმატა. არ ვიცი, მართლა არ მყოფნის სიტყვები, მეც იმდენად გამოფიტული ვარ ახლა ემოციებისგან.
აი, რაც შეეხება ორ მარტო'სულს, მართლა არ ვიცი, მათ რა ბედი ელით. თითქოს ანო მზადაა უკვე ყველაფრისთვის (დადებით კონტექსტში ვგულისხმობ, რა თქმა უნდა ^_^), შედარებით; მაგრამ მაინც ისევ ის ანოა, 15 წლის წინ რომ იყო, თუმცა კიტაა შეცვლილი. ვიცი, მასაც უნდა, სჭირდება ეს ქალი, მაგრამ არ შეუძლია. და ეს ყველაზე ნაკლებ სიჯიუტია ბრალი თუ იქნება :/ არადა, მართლა ქალის აჩრდილადაა ქცეული და მის გარეშე უბრალოდ არ შეუძლია ❤❤❤
ბოდიში, რომ ამდენ ხანს დავიკარგე, მაგრამ გპირდები, ულევი მოთმინებით დაველოდები შემდეგ თავებს და ჩემს ემოციებსაც გაგიზიარებ! ❤❤❤ მე მჯერა შენი, რომ ყველაფერი სწორედ ისე მოხდება, როგორც გინდა და გელი! ❤❤❤

მომნატრებიხარ
კიტაც გრძნობს რომ მირცხულავას დაემსგავსა, გრძნობდა და იცოდა ეს , მაგრამ მაინც ვერ თქვა უარი შურისძიებაზე ისიც არ არის ალბათ საკმარისად ძლიერი ჩემი გმირებია ადამიანური ცოდვებით არიან სავსენი მოკლედ რომ ვთქვათ
ანო მაინც ვერ დაუბრუნდა იმ პატარა გოგოს და კიტა ხომ საერთოდ
მომდევნო თავი უნდა იყოს წესით უფრო მსუბუქი და თან სხვანაირად მძიმე
ჩემთვის არის , მაგრამ მეეჭვება ისე მოვიდეს თქვენამდე როგორც მე ვიგრძენი ასე კარგად ვერ დავწერე

 


№21  offline წევრი whidout name

ნამდვილად გამოვიდა, ემოციური იყო ძალიან აი ისეთი ნებისმიერის გულდე რომ მიაღწევს და ყველა გრძნობას თუ არა რაღაცას მაინც იგრძნობს.ნამდვილად განსხვავებულია ნამდვილად ემოციებით სავსეა და ნამდვილად ფერადია მაგრამ არა ნათელი არამედ რუხი ფერებით სავსე ცხოვრება რომელიც იმედი მაქვს გამოსწორდება იმედია შეძლებენ და გაერთიანდებიან იმედია ერთი მთლიანობა გახდებია შეივსებიან და გაბედნიერდებიან.იმედია შეძლებენ 15 წლის წინ შეწყვეტილო ურთიერთობის აღდგენას იმედია გამოუვათ.რაც მთავარია მართლაც სასწაულად საინტერესო ისტორიაა.
კიტა მენაბდე ჩემთვის ისევ ამოუცნობი ადამიანია სხვა გალაკტიკა და სხვა სამყარო ყველაზე განსხვავებული აზროვნებით და გრძნობებით.ყველაზე დიდი ტკივილით და ყველაზე დიდი სატანჯველით.მას ტანჯავს ერთის მხრივ მიშოს სიკვდილი ხოლო მეორე მხრივ უნდობლობა რომელიც მისმა ნათესავებმა გამოიჩინეს და ალბათ ყველაზე მტკივნეული მის ცხოვრებაში ეს უნდობლობა იქნებოდა ,საშინელებაა როდესაც ადამიანები რომლებიც გიყვარს არ გენდობიან.
ანო,ანო იმედია შეძლებს და გამოუვა მათი ბედნიერება იმედია შეძლებს და იქნება ბედნიერი უდიდესი ტანჯვის შემდგომ კიტა მენაბდესთან ერთად.
მგონი ძაან გავწელე მაგრამ მე ასე ვგრძნობ და ასე ვფიქრობ ამიტომ გადავწყვიტე ჩემი აზრის დაფიქსირება.იმედია ზედმეტი არ მომივიდა????❤❤

 


№22  offline მოდერი sameone crazy girl

whidout name
ნამდვილად გამოვიდა, ემოციური იყო ძალიან აი ისეთი ნებისმიერის გულდე რომ მიაღწევს და ყველა გრძნობას თუ არა რაღაცას მაინც იგრძნობს.ნამდვილად განსხვავებულია ნამდვილად ემოციებით სავსეა და ნამდვილად ფერადია მაგრამ არა ნათელი არამედ რუხი ფერებით სავსე ცხოვრება რომელიც იმედი მაქვს გამოსწორდება იმედია შეძლებენ და გაერთიანდებიან იმედია ერთი მთლიანობა გახდებია შეივსებიან და გაბედნიერდებიან.იმედია შეძლებენ 15 წლის წინ შეწყვეტილო ურთიერთობის აღდგენას იმედია გამოუვათ.რაც მთავარია მართლაც სასწაულად საინტერესო ისტორიაა.
კიტა მენაბდე ჩემთვის ისევ ამოუცნობი ადამიანია სხვა გალაკტიკა და სხვა სამყარო ყველაზე განსხვავებული აზროვნებით და გრძნობებით.ყველაზე დიდი ტკივილით და ყველაზე დიდი სატანჯველით.მას ტანჯავს ერთის მხრივ მიშოს სიკვდილი ხოლო მეორე მხრივ უნდობლობა რომელიც მისმა ნათესავებმა გამოიჩინეს და ალბათ ყველაზე მტკივნეული მის ცხოვრებაში ეს უნდობლობა იქნებოდა ,საშინელებაა როდესაც ადამიანები რომლებიც გიყვარს არ გენდობიან.
ანო,ანო იმედია შეძლებს და გამოუვა მათი ბედნიერება იმედია შეძლებს და იქნება ბედნიერი უდიდესი ტანჯვის შემდგომ კიტა მენაბდესთან ერთად.
მგონი ძაან გავწელე მაგრამ მე ასე ვგრძნობ და ასე ვფიქრობ ამიტომ გადავწყვიტე ჩემი აზრის დაფიქსირება.იმედია ზედმეტი არ მომივიდა????❤❤


უღრმესი მადლობა რომ გადაწყვიტეთ კიდევ ერთხელ თქვენი აზრის და გრძNობების გაზიარება
მიხარია რომ ასე გრძნობთ ამ ისტორიას და ამდენად ემოციურია თქვენთვის
არც კი ვიცი როგორგადმოვცე , წარმოუდგენელია ჩემთვის რომ ვხედავ ჩემი ემოციები თქვენამდე მოვიდა შევძელი და დავწერე რაღაც ნაწილი მაინც რასაც ვგრძნობ
კიტა როგორმე მოერევა თავის ტკივილს , მაგრამ ანოსთან რა იქნება არ ვიცი
გეგმები მაქვს, მაგრამ როგორ განვახორციელებ ჯერ არ ვიცი
heart_eyes heart_eyes

 


№23  offline წევრი რუსკიმარუსია

გურამის ყოფა ხომ ყოვლად აუტანელი იყო, მაგრამ ასეთი სიკვდილისთვის შემეცოდა :( ჯობდა ისევ მიშოსთან ლაპარაკში გაელია ცხოვრება ვიდრე თავი მოეკლა, ნუ ყოველთვის ლაჩარი იყო და ბოლოს ისევ ლაჩრულად მოიქცა :(
მახო ძია შემეცოდა :(
კიტა ისევ აგრძელებს ჩვენს გაოცებას სხვა მის ადგილზე გაიხარებდა იმით, რომ მიზანს მიაღწია, მან კი მხოლოდ წამიერი ბედნიერება იგრძნო. წამის შემდეგ შეძლო და გაიაზრა, რომ გურამის თვითმკვლელობაში მასაც მიუძღვის წვლილი, არაპირდაპირი მაგრამ მაინც.
"არ მოსწონდა სხვისი უბედურებით განცდილი სიამოვნება. ეს არ იყო ნორმალური, ეს არაადამიანური შეგრძნება იყო რომელიც კიტა მენაბდეს სამყაროში ყველაზე მეტად სძულდა ."
კიტა მენაბდის ცხოვრებაში აღარაა სიძულვილის ადგილი. ის ყველაზე ნამდვილი ადამიანია, ყველაზე ნამდვილი გრძნობებით❤
ანოზე და კიტაზე რა უნდა ვთქვა არ ვიცი, მაშინ მთელი მათი დიალოგი უნდა დავაკოპირო :) მიხარია პირველი ნაბიჯი ანომ რომ გადაგა, მაგრამ კიტას თქმის არ იყოს შეძლებს კი 15 წლის წინანდელის ისე გაცოცხლებას, რომ მასში ძველი დატოვოს და თან ახალი სიცოცხლეც შესძინოს? რთულ საქმეს ეჭიდები ექიმო.
"-და თუ იარსებებს ერთი გრძნობა მაინც, სიცარიელე გაქრება ის დაიკავებს მთელს სივრცეს . გაიზრდება , გაბევრდება და შთანთქავს სიცივეს - თითები ჯერ მაჯაზე შეახო, შემდეგ მტევანზე და ხელისგულზე მიაწება ტუჩები."❤❤❤ ამ ერთი ქმედებით ანომ ჩემთვის 15 წელი გააქრო და მალე კიტასთვისაც გააქრობს.
როდის არ ვიცი მაგრამ ხომ დადგება დღე როდესაც კიტას გული და გონება ერთ აზრზე შეჯერდებიან და მათი სულების სიცარიელე შეივსება, გაბევრდება და გაფერადდება❤

მარიამო, ძალიან მძიმე და ემოციური თავი იყო. მგონი ბოლომდე კიდევ არ მაქვს გააზრებული რა წავიკითხე.
მალე დაგვიბრუნდი❤

 


№24  offline მოდერი sameone crazy girl

რუსკიმარუსია
გურამის ყოფა ხომ ყოვლად აუტანელი იყო, მაგრამ ასეთი სიკვდილისთვის შემეცოდა :( ჯობდა ისევ მიშოსთან ლაპარაკში გაელია ცხოვრება ვიდრე თავი მოეკლა, ნუ ყოველთვის ლაჩარი იყო და ბოლოს ისევ ლაჩრულად მოიქცა :(
მახო ძია შემეცოდა :(
კიტა ისევ აგრძელებს ჩვენს გაოცებას სხვა მის ადგილზე გაიხარებდა იმით, რომ მიზანს მიაღწია, მან კი მხოლოდ წამიერი ბედნიერება იგრძნო. წამის შემდეგ შეძლო და გაიაზრა, რომ გურამის თვითმკვლელობაში მასაც მიუძღვის წვლილი, არაპირდაპირი მაგრამ მაინც.
"არ მოსწონდა სხვისი უბედურებით განცდილი სიამოვნება. ეს არ იყო ნორმალური, ეს არაადამიანური შეგრძნება იყო რომელიც კიტა მენაბდეს სამყაროში ყველაზე მეტად სძულდა ."
კიტა მენაბდის ცხოვრებაში აღარაა სიძულვილის ადგილი. ის ყველაზე ნამდვილი ადამიანია, ყველაზე ნამდვილი გრძნობებით❤
ანოზე და კიტაზე რა უნდა ვთქვა არ ვიცი, მაშინ მთელი მათი დიალოგი უნდა დავაკოპირო :) მიხარია პირველი ნაბიჯი ანომ რომ გადაგა, მაგრამ კიტას თქმის არ იყოს შეძლებს კი 15 წლის წინანდელის ისე გაცოცხლებას, რომ მასში ძველი დატოვოს და თან ახალი სიცოცხლეც შესძინოს? რთულ საქმეს ეჭიდები ექიმო.
"-და თუ იარსებებს ერთი გრძნობა მაინც, სიცარიელე გაქრება ის დაიკავებს მთელს სივრცეს . გაიზრდება , გაბევრდება და შთანთქავს სიცივეს - თითები ჯერ მაჯაზე შეახო, შემდეგ მტევანზე და ხელისგულზე მიაწება ტუჩები."❤❤❤ ამ ერთი ქმედებით ანომ ჩემთვის 15 წელი გააქრო და მალე კიტასთვისაც გააქრობს.
როდის არ ვიცი მაგრამ ხომ დადგება დღე როდესაც კიტას გული და გონება ერთ აზრზე შეჯერდებიან და მათი სულების სიცარიელე შეივსება, გაბევრდება და გაფერადდება❤

მარიამო, ძალიან მძიმე და ემოციური თავი იყო. მგონი ბოლომდე კიდევ არ მაქვს გააზრებული რა წავიკითხე.
მალე დაგვიბრუნდი❤

მიხარია შენი დანახვა და ისიც რომ ჯერ კიდვე ვერ გაიაზრე ბოლომდე
ზუსტად იქ ხარსადაც მე გურამი შემეცოდა წერის დროს მგონიმე და მიხო ვტიროდით მარტო იმ საშნელ კაცს
როგორ გამიხარდა ის ადგილი რომ დავინახე კიტამ წვლილი შეიტანა გურამის ამ მდგომარეობამდე მისვლაში და სძლია სიბოროტემ , მაგრამ დაინახა და მორჩა ალბათ ამით ან არ მორჩა და ახლა ანოზე იძიებს შურს . არ ვიცით ამ მდგომარეობაშ მყოფი კაცისგან ყველაფერია მოსალოდნელი ახლა

ანოს აპატიე ... ეს უკვე ისაა რაც მინდოდა და შენ ყველაზე ადრე მოახერხე აი მომდევნო თავში განგიმტკიცდება ეგ აზრი , ვფიქრობ ასე იქნება და კიდევ შემოგიერთდდებიან
heart_eyes heart_eyes

 


№25  offline წევრი Tkemali

ძალიან ემოციური იყო მარიამ, ყოველმხრივ ემოციური: გურამის თვითმკვლელობა, მამამისის რეაქცია, კიტას ურეაქციობა, შურისძიების შედეგმა კმაყოფილება რომ ვერ მოუტანა, ბოლოს კი ანო. ყველა აბზაცმა და მონაკვეთმა იმდენი ემოცია მოიტანა, არ შემიძლია ყველაფერზე არ გაგიზიარო ჩემი აზრი. პირველმა მოქმედებამ, ანუ გურამის სიკვდილმა იმდენი აზრი დამიგროვა, იმდენი ფიქრის გაზიარება მინდა, მაგრამ შეგნებულად არაფერს დავწერ. არაფერს დავწერ, რადგან ვფიქრობ რომ თვითმკვლელობა ძალიან სენსიტიური საკითხია. კიტას რაც შეეხება, გასაკვირი არ არის გურამის აღსასრულმა შვება რომ ვერ მოგვარა. როცა ამდენი ტანჯვა და ტკივილი უკვე გამოვლილი გაქვს, როცა ზიანი უკვე მიყენებულია...იმ გამოვლილ ტკივილს ხომ ვეღარაფერი უშველის, ვეღარც გააქრობს? ერთი შეხედვით იგივე სიტუაციაა ანოსთან და მის პატიებასთან დაკავშირებით, მაგრამ ამ გოგოსთან ისეთ სინანულის განცდას ვხედავ, არანაკლებ ტკივილს...ტკივილს იმის გამო, რომ მენაბდეს ესე ძალიან ატკინა. ჩემს თვალში იმდენად დიდია ეს ყველაფერი, რომ იმსახურებს თევდორაძე შეიძლება ერთბაშად პატიებას არა , მაგრამ დასაწყისისთვის ის ნანატრი წუთიერი შეხედვაც კი საკმარისია. დანარჩენი უკვე შენზეა მარიამ blush კიდევ, რომელიღაც თავზე დაგიკომენტარეს ამ ისტორიას განვითარება არ აქვსო? თვალში მომხვდა ის კომენტარი და ვიფიქრე ამ კომენტარის ავტორი, ისეთი ისტორიების კითხვას არის შეჩვეულია, სადაც პერსონაჟების ცხოვრება ორ წუთში ეწყობა smile იმას კი ვერ მიმხვდარა, რომ ეს ის ისტორიაა, სადაც პერსონაჟებს რთული და გრძელი გზა აქვთ გასავლელი, სადაც ყველა დეტალს ფრთხილი მიდგომა და მიყოლა უნდა. შეუდარებელი გოგო ხარ მარიამ, ყოველ ჯერზე სულ უფრო მეტად მაოცებს შენი ცოდნა ადამიანის სულის სიღრმეებისა!

 


№26 სტუმარი Baron

ძნელია როდესაც გული ერთს გეუბნება და გონება მეორეს. ძნელია პატიება ამდენწლიანი ტკივილის. არ ვიცი რა იქნება გელოდები სულმოუთმენლად.

 


№27  offline მოდერი sameone crazy girl

Tkemali
ძალიან ემოციური იყო მარიამ, ყოველმხრივ ემოციური: გურამის თვითმკვლელობა, მამამისის რეაქცია, კიტას ურეაქციობა, შურისძიების შედეგმა კმაყოფილება რომ ვერ მოუტანა, ბოლოს კი ანო. ყველა აბზაცმა და მონაკვეთმა იმდენი ემოცია მოიტანა, არ შემიძლია ყველაფერზე არ გაგიზიარო ჩემი აზრი. პირველმა მოქმედებამ, ანუ გურამის სიკვდილმა იმდენი აზრი დამიგროვა, იმდენი ფიქრის გაზიარება მინდა, მაგრამ შეგნებულად არაფერს დავწერ. არაფერს დავწერ, რადგან ვფიქრობ რომ თვითმკვლელობა ძალიან სენსიტიური საკითხია. კიტას რაც შეეხება, გასაკვირი არ არის გურამის აღსასრულმა შვება რომ ვერ მოგვარა. როცა ამდენი ტანჯვა და ტკივილი უკვე გამოვლილი გაქვს, როცა ზიანი უკვე მიყენებულია...იმ გამოვლილ ტკივილს ხომ ვეღარაფერი უშველის, ვეღარც გააქრობს? ერთი შეხედვით იგივე სიტუაციაა ანოსთან და მის პატიებასთან დაკავშირებით, მაგრამ ამ გოგოსთან ისეთ სინანულის განცდას ვხედავ, არანაკლებ ტკივილს...ტკივილს იმის გამო, რომ მენაბდეს ესე ძალიან ატკინა. ჩემს თვალში იმდენად დიდია ეს ყველაფერი, რომ იმსახურებს თევდორაძე შეიძლება ერთბაშად პატიებას არა , მაგრამ დასაწყისისთვის ის ნანატრი წუთიერი შეხედვაც კი საკმარისია. დანარჩენი უკვე შენზეა მარიამ blush კიდევ, რომელიღაც თავზე დაგიკომენტარეს ამ ისტორიას განვითარება არ აქვსო? თვალში მომხვდა ის კომენტარი და ვიფიქრე ამ კომენტარის ავტორი, ისეთი ისტორიების კითხვას არის შეჩვეულია, სადაც პერსონაჟების ცხოვრება ორ წუთში ეწყობა smile იმას კი ვერ მიმხვდარა, რომ ეს ის ისტორიაა, სადაც პერსონაჟებს რთული და გრძელი გზა აქვთ გასავლელი, სადაც ყველა დეტალს ფრთხილი მიდგომა და მიყოლა უნდა. შეუდარებელი გოგო ხარ მარიამ, ყოველ ჯერზე სულ უფრო მეტად მაოცებს შენი ცოდნა ადამიანის სულის სიღრმეებისა!


წერის დროს განცდილ ემოციებს მიორმაგებთ როდესაც ასეთ შეფასებებს ვკითხულობ
თითქოს თავიდან ვწერ , თავიდნა ვიაზრებ და ვხვდები რა დავწერე
როგორ გამოვიდა იმის გადმოცემა რასაც ვგრძნობდი და ამ გრძNობის ახსნა სიტყვებით არ შემიძლია
უბრალოდ მადლობა ყველაფრისთვის თითოეული სიტყვისტვის
heart_eyes heart_eyes

Baron
ძნელია როდესაც გული ერთს გეუბნება და გონება მეორეს. ძნელია პატიება ამდენწლიანი ტკივილის. არ ვიცი რა იქნება გელოდები სულმოუთმენლად.

ბევრი რამ მეც არ ვიცი
მხოლოდ დეტალები და როგორ ავაწყობ ისტორიის გაგრძელებას მეც მაინტერესებს
იმედია გამაოცებს საკუთარი თავი და გაგახარებთ თქვენც
heart_eyes

 


№28 სტუმარი სტუმარი მარიამი

მეტი ბრძოლა , მოთმინება ანო თევდორაძევ და პატიებაც იქნება❤ მჯერა ამის და არ მინდა სხვანაირად ❤

 


№29  offline მოდერი sameone crazy girl

სტუმარი მარიამი
მეტი ბრძოლა , მოთმინება ანო თევდორაძევ და პატიებაც იქნება❤ მჯერა ამის და არ მინდა სხვანაირად ❤

მგონი მაგ ტაქტიკით იმოქმედებს და დაიბრუნებს დაკარგულს
ან ვერ გატეხავს კიტას
ვნახოთ

 


№30 სტუმარი Tiko tikuna

მარიამო საოცარი გოგო ხარ?? მალე დადე შემდეგი გხოვ❤❤❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent