შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

დაბნელების დაწყებიდან დასრულებამდე (სრულად)


3-03-2020, 10:52
ავტორი guroo
ნანახია 8 309

დღე დაბნელებას იწყებდა, როცა ისნის მეტროდან უკმაყოფილო გამომეტყველების მქონე სახედაღრეჭილი კაცი გამოვიდა.

- აბა, თელავი გავიდა, თელავიიი! - გულგრილად ჩაუარა ენთუზიაზმით აღსავსე, ყვირილისგან სახეშეწითლებულ და მგზავრების მოლოდინით დაღლილ მძღოლს, რომლის დამიზნებულ მზერას ვერსად გაექცა, გვერდი ვერ აურა და, მართალია სულ არაფრად ადარდებდა იგი, მაგრამ წამიერად მაინც ჩაიხედა მის თვალებში, ცარიელსა და არაფრის მთქმელში. გზა გააგრძელა. ქვის ცივი კიბე აიარა - სულ რამდენიმე საფეხური. წარმოუდგენლად ნაგვიანი და ბინძური იყო გარშემო ყველაფერი.

ზებრა გადასასვლელთან დაყოვნდა. დრო უჩვეულოდ გაიწელა, ვიდრე მწვანემ ჩაანაცვლა შუქნიშანზე დიდხანს ანთებული წითელი. გვერდით უცხოები ედგნენ და თვითონაც უცხო იყო მათთვის. ყალბი და სასაცილო ეჩვენა ისინი და მათი მოძრაობები, რომელთაც გაწელილი ლოდინის თავდაჯერებულად ატანა ევალათ. ღიმილი ამის გაფიქრებაზე შეეპარა მის სახეს პირველად და გზის მოპირდაპირე მხარემდეც გაყვა შეუცვლელად.

ნაცრისფერი მოაჯირი უკან მოიტოვა. ავტობუსის გაჩერებასთან ჩამოდგა. ფიქრებში ჩაიკარგა. გაყუჩდა. ქალი გამოჩნდა. მის წინ გაიარა. ხმამაღალი სიცილით ელაპარაკებოდა ვიღაცას. მისი სიცილის გამო ფიქრებიდან უცაბედად და ნაძალადევად გამორკვეულმა ზიზღით სავსე თვალები გააყოლა. ქალმა, როგორც ჩანს, იგრძნო მისი დაჟინებული მზერა და უკან მოიხედა. გაიცინა. მისკენ წამოვიდა და ფართო ღიმილით პირადპირ მიახალა:

- შეგამჩნიეთ, რომ მიყურებდით. რა უცნაური ბატონი ხართ? - საყვედურივით გამოუვიდა. მის ხმაში გაბუტვა იგრძნობოდა. სახე მოეღრიცა. თვალები თითქოს ცრემლების დასაღვრელად მოამზადა, მაგრამ უცებ ყველაფერი წაიშალა მისი სახიდან და კვლავ მხიარულ ქალად გადაიქცა; - იცით, მე ალ პაჩინო ვნახე. ისეთი ბებერი იყო... ვაიმე, თან ისე სასაცილოდ მელაპარაკა, აი აღარ შემიძლია იმდენი ვიცინე. აჰაჰაჰაჰა! ჩაიცვი არ შეგცივდესო.
- ალბათ, თქვენზე ზრუნავდა.
- ეგ არ ვიცი. ბებერი იყო. მეც ბებერი ვარ. ასე მითხრა: "ქლისტინე, მე და სენ, ლოგოლც ბებლები..." აჰაჰაჰა! ისე სასაცილოდ ჩლიფინებდა. აი, ახლაც ვერ ვჩერდები, ისევ ვიცინი. ვაიმე, რანაირი კბილები გაქვთ? მეც არ მივარგა, მაგრამ ჩემები თქვენსაზე უკეთესია.
- ჰმ! ამ კბილების დასწორებას რკინები შეეწირა. იმდენად დეფორმირებულია მათი წყობა, რომ რკინები დავღუნე. ბრეკეტების ჩასმა მჭირდება, მხოლოდ ეგ თუ მიშველის.
- დიახ, ძალიან ცუდად გაქვთ. უშნოდ იღიმით და სახე გიმახინჯდებათ. მე მყავს მეგობარი სტომატოლოგი. ნომერს მოგცემთ და მიაკითხეთ.
- არა, მეთვითონ მივხედავ, მადლობა.
- არ გიხდებათ და უნდა გაისწოროთ, რა.

შეშლილი ქალი ყურადღებით დააკვირდა მის კბილებს, სახე ახლოს მიუტანა და ისე ათვალიერებდა. თვალები მოჭუტა, რომ უკეთ შეემჩნია ყველა დეტალი. მოულოდნელად ისე გაუფართოვდა მზერა და ისე არანორმალური ცეცხლი აბრიალდა მის შავ გუგებში, რომ კაცს შიშისგან შეაჟრჟოლა.

- გამარჯობა თქვენ! - შავგვრემან, ხშირ და ხუჭუჭა თმიან მამაკაცს მიესალმა.

შეშინებამ გადაუარა, როცა მიხვდა, რომ ქალის სახე ნაცნობის დანახვაზე შეიცვალა ასე ელვისებურად და რადიკალურად.

- გამარჯობა; - ხმაში გაკვირვება შეეტყო. იგრძნობოდა, რა გამალებით ცდილობდა მისი გონება, რომ რაც შეიძლება სწრაფად გაეხსენებინა ვინ იყო ეს ქალი.
- თქვენ ჩემი მეზობელი ხართ, აგერ იმ კორპუსში ცხვრობთ. ფანჯრიდან გხედავთ ხოლმე დილაობით და ახლა რომ გაიარეთ, გიცანით.
- მართალია, მანდ ვცხოვრობ.

კიდევ ერთხელ გაეღიმა ამ დიალოგის შემსწრეს. გადაწყვიტა, რომ ყურადღებით მოესმინა მათი საუბარი.

- შვილები როგორ გყავთ? პატარა ბიჭსაც ვხედავ ხოლმე. ეტყობა მძიმე ჩანთა აქვს, ძლივს მიათრევს ყოველდილით. წიგნები მაინც ამოაცალეთ. დიდი ბიჭი ძალიან მსუქანია. ვხედავ მარტო რომ მიდის სკოლაში და იქიდანაც მარტო ბრუნდება. სიმსუქნის გამო არავის მოეწონება და მაგას კიდევ ცოტა აჭამეთ. მეგობარი მყავს, დიეტოლოგია. ნომერს მოგცემთ და იმასთან მიიყვანეთ თქვენი ბიჭი. თქვენ ქართველი არ ხართ, ხო?
- რავიცი, ქალბატონო, ქართველს არ ვგავარ?
- რა გვარი ხართ? მამა გყავთ უცხოელი, როგორც მახსოვს.
- გელაშვილი ვარ.
- ააა, ანუ დედის გვარზე ხართ და მამათქვენის გვარიც რომ მითხრათ?
- მამაჩემი გელაშვილია, მეც გელაშვილი ვარ და ყველანი ქართველები ვართ ჩემ ოჯახში. უნდა წავიდე, კარგად იყავით.
- დიახ, წადით. შვილები მომიკითხეთ.

მისი მეზობელი უკვე შორს იყო, როცა რაღაც გაახსენდა და ბოლო ხმაზე დაუწყო ყვირილი:

- მოცადეთ, უნდა გაცინოთ. დღეს ალ პაჩინო შემხვდა. უკბილო ბებერი და სასაცილო კაცია. ქლისტინეს მეძახდა ეგ ჩლიფინა ბებრუხანა. მე ვუთხარი მახინჯი კბილები გაქვთ და აუცილებლად უნდა გაიკეთოთ-მეთქი. იცით რა მიპასუხა? ლკინები დავღუნეო. აჰაჰაჰაჰა! აი აქ დგას. თუ არ გჯერათ დაელაპარაკეთ და თქვენც ბევრს იცინებთ მის ჩლიფინს რომ მოისმენთ.
- ამას ჩემზე ამბობთ?
- ვაიმე მაპატიეთ, ხომ არ გეწყინათ? იცით, ძალიან მცივა და სიცივეზე გონება მერევა ხოლმე. შემეშალა ალბათ.ეგ ყველაფერი ჩემმა მეზობელმა მითხრა, მაპატიეთ, რა.
- თუ გცივათ, ჩაიცვით! არ გაცივდეთ.
- აჰაჰაჰაჰაჰა! ალ პაჩინომაც ეგ მითხრა. ვაიმე ახლა მოვკვდები იმდენს ვიცინებ, აჰაჰაჰაჰა!
- ღმერთო, სად არის ჩემი ავტობუსი?!
- ავტობუსს ელოდებით? აგვიანებს თქვენი ავტობუსი? რამდენი ხანია აქ ვდგავართ და არ მოსულა. რა ცოდო ხართ. თან რა ცუდი კბილები გაქვთ.
- კი, თქვენსავით ცუდი კბილები მაქვს; - გაბრაზება დაეტყო, მაგრამ მაინც ძალიან ხიბლავდა ქალის თავხედობა.
- მე და დედაჩემიც ველოდებოდით ავტობუსს. ის მალე მოვიდა. მერე დედაჩემმა გამომამწყვდია. ერთი თვე ვიყავი დამწყვდეული. იცით, რა მითხარით... გარეთ რომ ვარ, ვინმეს ვუშავებ რამეს? იქ წასვლა აღარ მინდა. იცით, რა საშინელებაა ფსიქიატრიულ კლინიკაში ყოფნა? თეთრი პური ცხოვრებაში არ მქონდა ნაჭამი და იქ სულ მაგას მაჭმევდნენ. არა, შავ პურსაც არ ვჭამდი ხოლმე, მაგრამ იქ ძალიან თეთრი პური ჰქონდათ და სულ რაღაც წამლებს მალევინებდნენ. კარგად რომ ვიყავი და წამლებს ვიღებდი, მერე ვითიშებოდი ხოლმე. ვაიმეე, იქ რა ვნახე! მიმიყვანეს და გამოკეტეს იმ გიჟებთან. ჭკუაზე არ იყვნენ ისეთ რაღაცებს აეკეთებდნენ. ერთმა ჭიქა აიღო და ცხოველური ღრიალით მოისროლა და მერე ხმამაღლა ხარხარებდა. იცით, რა ბოროტი ხარხარი სჩვევია იმ გიჟს? არა,როგორ გეცოდინებათ. უიიი, ალ პაჩინოც იქ ვნახე, ახლა გამახსენდა. ძალიან სასაცილო კაცი იყო. "ქლისტინე, მე და სენ, ლოგოლც ბებლები..." აჰაჰაჰაჰა! გავიგუდები.
- აი, თურმე სად გაგიცნიათ ალ პაჩინო.
- მომენატრა ეგ ბებრუხანა. დედაჩემს კიდევ უნდოდა, რომ გამოვემწყვდიე, მაგრამ ჩემმა ბიძაშვილმა გაიგო და იმან დამტოვა სახლში.
- თქვენთან ერთი თხოვნა მექნება. როცა დედათქვენი კვლავ დაგიპირებთ ფსიქიატრიულში წაყვანას, ძალიან გთხოვთ, ყველაფერი იღონეთ და თქვენ ბიძაშვილს დაუკავშირდით და უთხარით,რომ გასაჭირში ხართ, დახმარება სთხოვეთ, რომ ისევ გადააფიქრებინოს დედათქვენს, კარგი? ხომ დამპირდებით, რომ ამას აუცილებლად გააკეთებთ?
- არა, დედა იქ აღარ წამიყვანს. მე მოვუყევი რაც ვნახე და რა სიგიჟეები ხდებოდა კლინიკაში და დამპირდა, რომ აღარ წამიყვანს. იცით, ახლა რა მინდა ძალიან? სამუშაოს ვეძებ. გასაუბრებაზე დამიბარეს ორჯერ, მაგრამ არავინ ამიყვანა. ძალიან კარგი გოგო ხარ, მაგრამ ვერ გამუშავებთო - ყველა ასე მეუბნება. არადა, საკუთარი ფული ძალიან მჭირდება. დედაჩემი კი მაძლევს, მაგრამ მე მაინც ჩემი მინდა, რომ მქონდეს.
- ხატვა ან წერა არ გიყვართ? იქნებ ამაში სცადოთ ბედი?
- დიახ, მე ვხატავ, თანაც საკმაოდ კარგად. კლინიკაშიც მახატინებდნენ. დამსვამდნენ ხოლმე და მეუბნებოდნენ დახატეო. მეზიზღებოდა იქ ხატვა, მაგრამ სახლში რომ ვარ, სიამოვნებით ვხატავ ხოლმე. მაგრამ ხატვით ფული როგორ ვიშოვო?
- მთავარი ეგ არ არის. ხომ გინდათ, რომ ცნობილი გახდეთ?
- მაგრამ მე უკვე ძალიან ცნობილი ვარ. ძალიან ბევრი მიცობს.
- მოვიფიქრე, რაც უნდა ქნათ. ის კაცი დახატეთ, თქვენ რომ მიყვებოდით. ალ პაჩინო დახატეთ, ისეთი, როგორადაც დაგამახსოვრდათ. კიდევ ისიც დახატეთ, როგორ დააბრიალა გიჟმა კაცმა თვალები, რგორ იღრიალა და როგორ მოისროლა წყლიანი ჭიქა. წარმოიდგინეთ, რა მაგარი გამოვა. ხალხი გაგიჟდება თქვენ ნახატებზე, იყიდიან კიდეც და თქვენც ძალიან შეგიყვარებენ.
- ვაიმე, რა ჭკვიანი ყოფილხართ. მოიცა, თქვენ რა გქვიათ? მგონი ტელევიზორიდან გიცნობთ. ააა, გამახსენდა. დუტა სხირტლაძე ბრძანდებით. ისე მიხარია თქვენი ახლოდან ნახვა.
- ხომ დამპირდებით, რომ ყველაფერს დახატავთ, რაც ფსიქიატრიულ კლინიკაში ნახეთ?
- კარგი, გპირდებით, ბატონო დუტა. მაგრამ იცით, რა არის? ჯვარი მეკეთა კლინიკაში რომ წამიყვანა დედაჩემმა და მერე დირექტორმა ჩამომხსნა და თავისთან შეინახა. გუშინ ტელეფონზე ველაპარაკე, დედაჩემმა დამარეკინა და მოვთხოვე, რომ დაებრუნებინა ჩემი ჯვარი. ხოდა, ზეგ უნდა შევხვდე და გამოვართვა. მაგას ეგონა შევარჩენდი!
- ანუ დედათქვენმა იცის ამის შესახებ?
- დიახ, რა თქმა უნდა. მან დამარიგა, რომ მკაცრად მომეთხოვა წართმეული ჯვრის დაბრუნება და ისიც, რომ კლინიკის დირექტროს თავად მოეტანა ჩემთვის. ზეგ მე და დედაჩემი ერთად წავალთ დირექტორთან შესახვედრად. ისევ ავტობუსით უდა წავიდეთ, იცით?
- გემუდარებით, არ წახვიდეთ, რა! ეგ სატყუარაა. ისევ კლინიკაში დაგაწვენენ, არ დაუჯეროთ. ძალიან გთხოვთ, არ წახვიდეთ. თქვენ ბიძაშვილს დაურეკეთ და ყველაფერი მოუყევით. რამე მოიფიქრეთ. სატყუარაა ჯვარი, ისევ იქ გამოგკეტავენ. არ წახვიდეთ, არა!
- არა, არა. რას ამბობთ, რა სატყუარა. დედაჩემი მეხმარება. მე მარტო ვერ წავალ და იმიტომ მომყვება. თან ავტობუსი თუ ისევ მალე მოვა, როგორც მაშინ, მე სახლში გავიქცევი და ვეღარ წამიყვანენ ფსიქიატრიულში.
- ბიძაშვილს სთხოვეთ, რომ ისიც წამოვიდეს.
- უიი, თქვენი ავტობუსი მოდის. ნახვამდის.
- კი მაგრამ, საიდან იცით, რომ ამ ავტობუსს ველოდებოდი?
- ჩემმა მეზობელმა მითხრა, წეღან რომ ველაპარაკე მაშინ.

ავტობუსის ლურჯი ფერი გაზაფხულის ჯერ კიდევ შეყინული და გაუმთბარი მიწიდან ამოწვერილი ენძელასგან მოპარულად ეჩვენა, როდესაც ცვირწინ აღმართულ, გრძელ და მასიურ სივრცეზე გადატყორცნილ სილურჯეს აესვეტა, როგორც მუზეუმში შესული ცნობისმოყვარე და ხელოვნების მეხოტბე დამთვალიერებელი, რომელმაც ეს-ესაა სიცოცხლით სავსე ფერი ამოიცნო დანარჩენ მკვდრებს შორის. კარი გაიღო. სწრაფად ავიდა ავტობუსში, თითქოს წამითაც რომ დაეგვიანა, ასვლას ვეღარ მოასწრებდა და კარიც უმოწყალოდ დაიკეტებოდა, როგორც საგიჟეთში გამომწყვდეული და ჭკუიდან შეშლილი ქრისტინესთვის დაბრახუდნდა მკაცრად მიჯახუნებული ჩვეულებრივი ცხოვრების წარმოუდგენლად ბევრი და ოდესღაც ფართოდ გაღებული ყველა ლამაზი და ულამაზო, ლაღი და სტრესული, წარმატებული და წარუმატებელი, სიყვარულით გაჟღენთილი და გაუჟღენთავი, ნამდვილი და ყალბი და უღიმღამო კარი. დარჩა მხოლოდ უზარმაზარი ოთახი, სადაც ფანტაზია, უცერემონიო პირდაპირობა და უხეშობა, უკონტროლო გულწრფელობა, აულაგმავი შთაბეჭდილებები და ემოციები და გულუბრყვილობაა ნებადართული და არ არსებობს ადამინური ყოფის სხვა გამოვლინებები.

სკამზე მოკალათებულმა ვეღარ მოითმინა და ვიდრე ავტობუსი დაიძვრებოდა, ფანჯარას ეცა. ისევ სურდა შეშლილი ქალის დანახვა. ის უკვე გზაზე გადასულიყო და მანქანებს სიცილ-სიცილით უცდიდა როდის გაივლიდნენ, რომ თვითონაც გადაეკვეთა მისი მხიარულებით გაყრუებული გზა. ხმა არ ისმოდა ავტობუსში, მაგრამ ზუსტად იცოდა, რომ ქრისტინე ძალიან ხმამაღლა იცინოდა. ხედავდა, როგორ ჰქონდა თავი უკან გადაგდებული, როგორ უცახცახებდა სხეული და როგორ შრიალებდა მისი გაშლილი თმა ამ უქარო ამიდში მანქანების სწრაფი მოძრაობისგან მობერილ ნიავზე. სულ ბოლო მტკიცებულებად მისი უშნო, უსწორმასწორო და ნაკლული კბილებიც დალანდა ფანჯარაზე ლამის ცხვირით აკრულმა. მერე მინა გაბუნტდა, ორთქლი გადაიკრა ზედაპირზე და კაციც მიხვდა, რომ ზედმეტად მძიმედ სუნთქავდა მის სიახლოვეს.

დღეს უკვე დასრულებული ჰქონდა დაბნელება, როცა მანამდე უჩვეულო აღტკინებით შეპყრობილი და აღელვებული კაცი ლურჯი ავტობუსიდან ჩამოვიდა, ფეხით რამდენიმე მეტრი გაიარა და მძიმე, ძლივს გამოსაღები რკინის კარს მიღმა გაუჩინარდა.



№1  offline მოდერი guroo

ესეც ასე. სიგიჟე მინდოდა დამეწერა, მაგრამ ვერ შევძელი. მხოლოდ ემოციების სინაზეს მივაღწიე ჩემში და მინდა, რომ თქვენც განაზდეთ სულ ცოტათი მაინც.

 


№2 სტუმარი სტუმარი მზიკო

თავიდან თელავი თელავის რომ გაყვიროდა მძღოლი, მაგ მომენტიდან ვიფიქრე, რომ კითხვა შემეწყვიტა. კიდევ კარგი ბოლომდე ჩამოვსქროლე და რომ ვნახე პატარა ისტორია იყო, ჯანდაბას, როგორმე წავიკითხავ-მეთქი.
ამდენი რომ არ ვილაპარაკო მოკლედ გეტყვით, რომ არეული შთაბეჭდილებები მაქვს. დიალოგები დასახვეწი მეჩვენა, მაგრამ ბოლოში ეს განცდაც გამიქრა, როცა ყველაფერი გაირკვა. აღწერებში ძალიან ძლიერი ხართ. ერთი სიამოვნებაა მათი წაკითხვა. ოღონდ დიქლოგების დროს რაღაცნაირად იკარგება ეს სიამოვნება. არ ვიცი რაშია პრობლემა, ალბათ სხვები გეტყვიან ამას, მაგრამ რაღაც ნამდვილად ვერ არის კარგად.
ძალიან მომეწონა. სხვა ისტორიებსაც გადავავლებ თვალს.

 


№3  offline მოდერი guroo

სტუმარი მზიკო
თავიდან თელავი თელავის რომ გაყვიროდა მძღოლი, მაგ მომენტიდან ვიფიქრე, რომ კითხვა შემეწყვიტა. კიდევ კარგი ბოლომდე ჩამოვსქროლე და რომ ვნახე პატარა ისტორია იყო, ჯანდაბას, როგორმე წავიკითხავ-მეთქი.
ამდენი რომ არ ვილაპარაკო მოკლედ გეტყვით, რომ არეული შთაბეჭდილებები მაქვს. დიალოგები დასახვეწი მეჩვენა, მაგრამ ბოლოში ეს განცდაც გამიქრა, როცა ყველაფერი გაირკვა. აღწერებში ძალიან ძლიერი ხართ. ერთი სიამოვნებაა მათი წაკითხვა. ოღონდ დიქლოგების დროს რაღაცნაირად იკარგება ეს სიამოვნება. არ ვიცი რაშია პრობლემა, ალბათ სხვები გეტყვიან ამას, მაგრამ რაღაც ნამდვილად ვერ არის კარგად.
ძალიან მომეწონა. სხვა ისტორიებსაც გადავავლებ თვალს.

მადლობა,რომ გადაიფიქრეთ და ბოლომდე წაიკითხეთ და შეფასებაც დამიტოვეთ.სხვა ისტორიების ქვეშაც არაერთხელ შეხვდებით კომენტარებს, სადაც დიალოგებთან დაკავშირებით მაძლევენ შენიშვნას. იქვე ჩემ პასუხებსაც ნახავთ, რომ ვერაფრით შევძელი დიალოგების წერაში დაოსტატება და უზომოდ მეზიზღება, როცა ჩემ პერსონაჟებს რაღაცის თქმა სურთ და მე უდა ავალაპარაკო ისინი.
იმედი მაქვს არ მოიწყენთ ჩემი ნაწერების კითხვით. მე კი თქვენს კომენტარებს დაველოდები

 


№4 სტუმარი ekke

au es qristine magari sasacilo tipia. kaci magari briyvia. ar momewona. dedamisi ra gveli qali yofila. dedebis dges aseti cudi dedis personaji ratom sheqmeni? kacs tavi ar unda daenebebina da tu daxmarebaa bolomde unda daxmareboda. qristines isev sagijetshi amoayofineben tavs

 


№5  offline მოდერი guroo

გუშინ ღამით ვწერდი და დღეს დილით ჩავასწორე რაღაცები. ასე რომ, დედების დღეს არ შემიქმნია ეს პერსონაჟი. სხვა ყველაფერში კი - სრულად გეთანხმები.
მადლობა, რომ წამიკითხე❤️

 


№6  offline მოდერი სალანდერი

მოკლედ ჩემთვის უცნობ ავტორებს, არ ვკითხულობ როგორც წესი, მაგრამ დამაინტერესე და შემოვიხედე.
ჩემთვის საინტერესო აღმოჩნდა ეს პატარა ჩანახატი, იმ პრიალა ქაღალდით, რომელიც ნაწარმოებს შემოახვიე. თითქოს პრობლემა "დაბლარე" და ძალიან მომეწონა ეს მიდგომა, რადგან "ბლარი" მკვეთრი არ ყოფილა და რაც ჩაიდო ამბავში, ყველაფერი ჩანდა.
თითქმის არ არსებობს ავტორი, რომელიც ნაწარმოების ყველა ნაწილს ერთნაირად ძლიერად წერს, შენც არ ხარ გამონაკლისი. რამდენად ლამაზად და მხატვრულადაც გადმოსცემ და აღწერ გარემოს ან სიტუაციებს, იმდენად მოიკოჭლებ დიალოგებში. თითქოს თვითონაც ერთი სული გაქვს, მალე დაამთავრო ის ნაწილი სადაც პერსონაჟებს საუბარი უწევთ და იმ ნაწილზე გადახვიდე რომელშიც კომფორტულად ხარ. მე შენს ადგილზე პირიქით, ამ ნაწილზე ვიმუშავებდი ბევრს, იმიტომ რომ სხვა მხრივ ნამდვილად მაღალ დონეზე ხარ.
მოხვდი იმ ავტორების სიაში, რომელიც შემეჩეხებიან და გადავხედავ ხოლმე, თვალის არიდების მაგივრად.
დიალოგებზე მეტი იმუშავე, ძალიან მშრალია ხვდები?
ხვდები რა თქმა უნდა, ავტორმა ყველაზე უკეთ იცის სად რა უჭირს ნაწარმოებს.
დაიხვეწები მგონია და წარმატებებს გისურვებ გურამ.

 


№7  offline მოდერი guroo

სალანდერი
მოკლედ ჩემთვის უცნობ ავტორებს, არ ვკითხულობ როგორც წესი, მაგრამ დამაინტერესე და შემოვიხედე.
ჩემთვის საინტერესო აღმოჩნდა ეს პატარა ჩანახატი, იმ პრიალა ქაღალდით, რომელიც ნაწარმოებს შემოახვიე. თითქოს პრობლემა "დაბლარე" და ძალიან მომეწონა ეს მიდგომა, რადგან "ბლარი" მკვეთრი არ ყოფილა და რაც ჩაიდო ამბავში, ყველაფერი ჩანდა.
თითქმის არ არსებობს ავტორი, რომელიც ნაწარმოების ყველა ნაწილს ერთნაირად ძლიერად წერს, შენც არ ხარ გამონაკლისი. რამდენად ლამაზად და მხატვრულადაც გადმოსცემ და აღწერ გარემოს ან სიტუაციებს, იმდენად მოიკოჭლებ დიალოგებში. თითქოს თვითონაც ერთი სული გაქვს, მალე დაამთავრო ის ნაწილი სადაც პერსონაჟებს საუბარი უწევთ და იმ ნაწილზე გადახვიდე რომელშიც კომფორტულად ხარ. მე შენს ადგილზე პირიქით, ამ ნაწილზე ვიმუშავებდი ბევრს, იმიტომ რომ სხვა მხრივ ნამდვილად მაღალ დონეზე ხარ.
მოხვდი იმ ავტორების სიაში, რომელიც შემეჩეხებიან და გადავხედავ ხოლმე, თვალის არიდების მაგივრად.
დიალოგებზე მეტი იმუშავე, ძალიან მშრალია ხვდები?
ხვდები რა თქმა უნდა, ავტორმა ყველაზე უკეთ იცის სად რა უჭირს ნაწარმოებს.
დაიხვეწები მგონია და წარმატებებს გისურვებ გურამ.


გულწრფელი აღიარება უნდა გამოვაცხო.
ელ პინის ისტორიებს რომ ვკითხულობდი და მერე შენ კომენტარებსაც დესერტივით ვაყოლებდი ხოლმე, სულ იმას ვოცნებობდი, ჩემამდეც მოგეღწია.
რამდენჯერმე მოგთხოვე კიდეც ჩემი წაკითხვა. სულ ორჯერ - მგონი.
ზუსტად შეამჩნიე ჩემი ლტოლვა, რომ რაც შეიძლება მალე გავექცე დიალოგებს და ჩემთვის კომფორტულ, ჩვეულ სტილში განვაგრძო წერა. თუკი, წერის პროცესი უზადო სიამოვნების მომტანია ჩემთვის, დიალოგების მომენტები ნამდვილ ჯოჯოხეთად მექცევა ხოლმე. უფროსწორად, ნამდვილ სიცარიელედ, არარად. გონება მეტანჯება პერსონაჟების ამეტყველებას როცა ვცდილობ.
რჩევას გავითვალისწინებ და დაგიჯერებ. რაც არ გამომდის, ზუსტად იმას დავწერ.
გადაჭარბებას მოვერიდე. არ მინდოდა ზედმედატ დრამატიზება. არადა, ამმხრივ ბადალი არ მყავს “როლებში შეჭრაში” :დ
მადლობა❤️

 


№8  offline წევრი განდგომილი

გურო, თქვენზე ოდნავ გაბრაზებული ვიყავი და თავს შეგნებულად გარიდებდით მას შემდეგ, რაც ჩემ ისტორიაზე დააკომენტარეთ. მკაცრი შეფასება მომეცით და არ მოგერიდათ შენიშვნების დაწერა. სამაგიეროდ მე მერიდება და არც ის მინდა, რომ სუსტ წერტილზე მტკივნეულად დაგაწვეთ, როგორც სხვებმა გააკეთეს.
წინა ისტორიაზე ერთ-ერთი კომენტარის ავტორს ისეთი პასუხი გაეცით, მივხვდი, რომ მლიქვნელი და აფერისტი მკითხველი არ გიყვართ. ხოდა, პირველ რიგში ჩემი კომენტარის ნამდვილობასა და ბუნებრივობაზე მოგახსენებთ. ყალბი არა ვარ, როგორც თქვენი პერსონაჟის გვერდით მდგომი უცნობები!
მართლა ძალიან მომწონს თქვენი წერის სტილი. რამდენიმე ადგილას ცოტა მუსიკალურობაც დავიჭირე. შეიძლება მაგას მუსიკა არ ჰქვია, მაგრამ ნამდვილად თავისებური რიტმი და ემოციურობა აქვს.
ყველაფერი ძალიან მარტივად გავიგე და წარმოვიდგინე. ცოცხლად დავინახე ისნის მეტროდან გამოსული კაციც და იქაურობაც. იმდენად რეალურია ის სიტუაციები, რასაც წერთ, რომ, მგონია, ჩემი თვალით დახატულ გარემოს აღწერთ. თქვენსავით ოსტატურად და ლამაზად ვერ გამოვთქვამდით ჩემს მიერ დანახულს, მაგრამ ნამდვილად იმ ადგილებს აღწერთ, მე რომელზეც მეფიქრება კითხვის დროს და, რა თქმა უნდა, ყველაფერი ისეთივეა, როგორსაც მე წარმოვიდგენ. თითქოს წინ ფოტო გვიდევს ორივეს, მეც და თქვენც, და მე ფოტოს ვუყურებ, თქვენ კი მასზე ლაპარაკობთ და ყველაფერზე თავს გიქნევთ მართალია-მეთქი.
ვერ მივხვდი ქრისტინე არისმთავარი პერსონაჟი, თუ ქრისტინეს მიერ ამოცნობლი დუტა სხირტლაძე. იმასაც ვერ ვხვდები, მართლა დუტა სხირტლაძეა თუ არა ის კაცი. ქრისტინემ ისტორია გამოაცოცხლა, მაგრამ ბოლოსკენ ყველაზე საცოდავი და უსუსური ხდება და გულს მიჩუყებს.
თავიდან კაცი ზიზღის დიდი გროვა მეგონა, რომელიც ვერავის და ვერაფერს ვერ იტანს ამქვეყნად, მაგრამ ბოლოსკენ ისიც სხვანაირი გახდა და შეყვარება შევძელი.
თავში ნათურა ამენთო. მივხვდი, რატომაც მომწონს თქვენი ისტორიები ასე ძალიან. ქრისტინეც და ეს კაციც ჩვენს თვალწინ ისე მოულოდნელად და სასიამოვნოდ გაასხვანაირეთ, ანუ ისე მგრად გამოგდით ამ ტრანსფორმაციების ზუსტად ჩვენ თვალწი ჩატარება, რომ ისტორიის დასასრულს სასიამოვნოდ გაკვირვებულებს გვტოვებთ. მემგონი, გაიგებთ რაც დავწერე. ცოტა გამიჭირდა ჩამოყალიბება.
"სიცოცხლით სავსე" ლურჯი ფერი - არ გეგონოთ, რომ ეს გამომრჩა. კაიფობთ და ისე წერთ. აიი ამიტომ მომწონხართ heart_eyes heart_eyes

 


№9  offline მოდერი guroo

განდგომილი
გურო, თქვენზე ოდნავ გაბრაზებული ვიყავი და თავს შეგნებულად გარიდებდით მას შემდეგ, რაც ჩემ ისტორიაზე დააკომენტარეთ. მკაცრი შეფასება მომეცით და არ მოგერიდათ შენიშვნების დაწერა. სამაგიეროდ მე მერიდება და არც ის მინდა, რომ სუსტ წერტილზე მტკივნეულად დაგაწვეთ, როგორც სხვებმა გააკეთეს.
წინა ისტორიაზე ერთ-ერთი კომენტარის ავტორს ისეთი პასუხი გაეცით, მივხვდი, რომ მლიქვნელი და აფერისტი მკითხველი არ გიყვართ. ხოდა, პირველ რიგში ჩემი კომენტარის ნამდვილობასა და ბუნებრივობაზე მოგახსენებთ. ყალბი არა ვარ, როგორც თქვენი პერსონაჟის გვერდით მდგომი უცნობები!
მართლა ძალიან მომწონს თქვენი წერის სტილი. რამდენიმე ადგილას ცოტა მუსიკალურობაც დავიჭირე. შეიძლება მაგას მუსიკა არ ჰქვია, მაგრამ ნამდვილად თავისებური რიტმი და ემოციურობა აქვს.
ყველაფერი ძალიან მარტივად გავიგე და წარმოვიდგინე. ცოცხლად დავინახე ისნის მეტროდან გამოსული კაციც და იქაურობაც. იმდენად რეალურია ის სიტუაციები, რასაც წერთ, რომ, მგონია, ჩემი თვალით დახატულ გარემოს აღწერთ. თქვენსავით ოსტატურად და ლამაზად ვერ გამოვთქვამდით ჩემს მიერ დანახულს, მაგრამ ნამდვილად იმ ადგილებს აღწერთ, მე რომელზეც მეფიქრება კითხვის დროს და, რა თქმა უნდა, ყველაფერი ისეთივეა, როგორსაც მე წარმოვიდგენ. თითქოს წინ ფოტო გვიდევს ორივეს, მეც და თქვენც, და მე ფოტოს ვუყურებ, თქვენ კი მასზე ლაპარაკობთ და ყველაფერზე თავს გიქნევთ მართალია-მეთქი.
ვერ მივხვდი ქრისტინე არისმთავარი პერსონაჟი, თუ ქრისტინეს მიერ ამოცნობლი დუტა სხირტლაძე. იმასაც ვერ ვხვდები, მართლა დუტა სხირტლაძეა თუ არა ის კაცი. ქრისტინემ ისტორია გამოაცოცხლა, მაგრამ ბოლოსკენ ყველაზე საცოდავი და უსუსური ხდება და გულს მიჩუყებს.
თავიდან კაცი ზიზღის დიდი გროვა მეგონა, რომელიც ვერავის და ვერაფერს ვერ იტანს ამქვეყნად, მაგრამ ბოლოსკენ ისიც სხვანაირი გახდა და შეყვარება შევძელი.
თავში ნათურა ამენთო. მივხვდი, რატომაც მომწონს თქვენი ისტორიები ასე ძალიან. ქრისტინეც და ეს კაციც ჩვენს თვალწინ ისე მოულოდნელად და სასიამოვნოდ გაასხვანაირეთ, ანუ ისე მგრად გამოგდით ამ ტრანსფორმაციების ზუსტად ჩვენ თვალწი ჩატარება, რომ ისტორიის დასასრულს სასიამოვნოდ გაკვირვებულებს გვტოვებთ. მემგონი, გაიგებთ რაც დავწერე. ცოტა გამიჭირდა ჩამოყალიბება.
"სიცოცხლით სავსე" ლურჯი ფერი - არ გეგონოთ, რომ ეს გამომრჩა. კაიფობთ და ისე წერთ. აიი ამიტომ მომწონხართ heart_eyes heart_eyes


აუ, თავს დამნაშავედ ვგრძნობ, მართლა ასე თუ გაწყენინე... მაგრამ შენ თუ გგონია კეთილი ხარ, მე რომ შენიშვნას არ მაძლევ, აი მაგაში ძალიან ცდები! კრიტიკა ყველას სჭირდება. მე რომ სულ იმას მიწერდნენ, გურო მაგარი ხარო, დავიჯერებდი და ვერც ვერასდროს შევძლებდი იმაზე უკეთესად მეწერა, ვიდრე მერვე კლასში ან იმაზე უფრო დაბალ ასაკში ვწერდი.
და ჰო! არ მიყვარს დებილური კომენტარები. მარტო იმიტომ, რომ წერია, რომ ერთი სიტყვა მაინც დაეწერათ და მაგაში 6 ქულა დაემსახურებინათ. ხა მგონია, რომ ბოლომდეც არ აქვთ ხოლმე წაკითხული და მაგიტომ წერენ მსგავს კომენტარებს:დ წაუკითხავობა რომ არ გამოამჟღავნონ. მოკლედ მეზიზღება ყალბი მკითხველი და კარგია, რომ შენ ასეთი არ ხარ. მადლობას გიხდი ამისთვის blush
ისეთი კომპლიმენტები მივიღე შენგან, ლამის ხტუვა დავიწყო. გაბადრული სახით ჩავიკითხე ნახევარი კომენტარი.
მიხარია სიცოცხლით სავსეობა რომ არ გამოგრჩა :დ
შენც დიდი მადლობა!
დაიმახსოვრე, კრიტიკა აუცილებელია. ნურც შენ გეწყინება და ნურც სხვისმიმართ დაგენანება.

 


№10 სტუმარი სტუმარი ნათია

განდგომილის არ იყოს, მეც მაიტერესებს ეს ჩანახატი (და არა ისტორია) იმიტომ დაიწერა, რომ ქრისტინეს ამბავი გაგვეგო, თუ კაცია მთვარი პერსონაჟი და მე რამეს ვერ მივხვდი? კიარადა, თუ უფრო მეტად კაცის შესახებ დაიწერ, მაში სამწუხარო სათქმელი მაქქვს თქვენთვის: არ გამოგივიდათ, ძვირფასო ავტორო!
ყველაზე ბუდოვანი პერსონაჟი და არასრულყოფილიც, მათ შორის, სწორედ რომ კაცია და დიალოგები რა მოსატანია ამასთან შედარებით. აშკარად ვერ შეძელით ბოლომდე მოგეყოლათ მის შესახებ. ან თქვენ მოგვიყევით და ჩვენ ვერ გავიგეთ, რაც ისევ თქვენი ბრალია, რადგან მკითხველამდე სათქმელის მიტანა უნდა შეეძლოს კარგ მწერალს. მე დამაკლდა კაცის შესახებ ბევრი რამ და უფრო მეტის გაგებას ვისურვებდი.
სხვა - სუპერ! ხელები ამიწევია, ოღონდ მართლა.

 


№11  offline მოდერი guroo

სტუმარი ნათია
განდგომილის არ იყოს, მეც მაიტერესებს ეს ჩანახატი (და არა ისტორია) იმიტომ დაიწერა, რომ ქრისტინეს ამბავი გაგვეგო, თუ კაცია მთვარი პერსონაჟი და მე რამეს ვერ მივხვდი? კიარადა, თუ უფრო მეტად კაცის შესახებ დაიწერ, მაში სამწუხარო სათქმელი მაქქვს თქვენთვის: არ გამოგივიდათ, ძვირფასო ავტორო!
ყველაზე ბუდოვანი პერსონაჟი და არასრულყოფილიც, მათ შორის, სწორედ რომ კაცია და დიალოგები რა მოსატანია ამასთან შედარებით. აშკარად ვერ შეძელით ბოლომდე მოგეყოლათ მის შესახებ. ან თქვენ მოგვიყევით და ჩვენ ვერ გავიგეთ, რაც ისევ თქვენი ბრალია, რადგან მკითხველამდე სათქმელის მიტანა უნდა შეეძლოს კარგ მწერალს. მე დამაკლდა კაცის შესახებ ბევრი რამ და უფრო მეტის გაგებას ვისურვებდი.
სხვა - სუპერ! ხელები ამიწევია, ოღონდ მართლა.


ქრისტინეზე მსურდა მოყოლა. კაცი კი, რომელსაც სახელიც ვერ მოვუფიქრე და ახლა ყველა კომეტარში ძალიან ცუდად მხვდება მას რომ ასე მოიხსენიებთ, უფერული პერსონაჟია. გარშემო რაც იყო ის რომ დამენახა, მაგისთვის დამჭირდა და ქრისტინე რომ ამელაპარაკებინა - ამისთვისაც.
კრიტიკისთვის გახსნილი რომ ვარ სათაურში წამომცდა, თუ რა ხდება? :DDDD არცერთ ავტორთან ასეთი რამ არ მომხდარა. ძირითადად ქების დასაწერად კითხულობენ ხოლმე და თქვენ რა დაგემართათ :დდდ მართლა გამოვშტერდი flushed flushed flushed
არ მეგონა, ასეთი მკაცრი მკითხველი თუ ჰყავდა ფორლავს...
ეს საყვედური არ არის, უბრალოდ მართლა ძალიან მიკვირს.

 


№12 სტუმარი ცირა

როგორც კი შვილებს პრობლემები უჩდებათ საზოგადოებასთან ურთიერთობაში, ეგრევე მარტივ გამოსავალს მოძებნიან ხოლმე. მრცხვენია, რომ ეს ჩანახატი ძალიან რეალურია და საქართველოში ხდება ასეთი შემთხვევები, თანაც რამდენიც გიდათ, იმდენი. მე ფსიქიატრილის არქივში ვმუშაობდი სასაცილო ხელფასის სანაცვლოდ და იმ დროის განმავლობაში ბევრის ისტორიას გავეცანი.
ქრისტინეს ისტორია უნიკალური არ არის. იგი არც ერთადერთია, ვინც უვიცმა მშობლებმა საგიჟეთში გამოამწყვდიეს და ფსიქოტროპული წამლების მიღების გამო მართლა გააფრენინეს.
ტირილი ვერ შევძელი, რადგან ამაზე ბევრად უარესები წამიკითხავს ფსიქიატრიულის არქივში. სხვათაშორის იქ მოხვედრილტა უმრავლესობა მართლა კარგად ხატავდა. მათ ისტორიებში ჩვენი გამოთაყვანებული ფსიქიატრების დასკვნებიც ინახებოდა. ისეთ დებილობებს წერდნენ, გული მერეოდა კითხვისას. უცნაურ ნახატებს ქმნიდნენ. ძირითადად იმას ხატავდნენ, რაც ესიზმრებოდათ.
მადლობა, რომ ჩემთვის ძალიან სამწუხარო და მტკივნეულ თემას შეეხეთ.
მე კომენტარებს არ ვწერ ხოლმე. ჩუმი მკითხველი ვარ. როცა მცალია თვალს გადავავლებ აქაურობას და კარგი სათაურების მიხედვით ვარჩევ საკითხავს. ხშირად არ მიმართლებს და ბოლომდე წაკითხვას ვერ ვახერხებ, მაგრამ თქვენი ჩანახატი ნამდვილად ძალიან კარგი მწერლის ნახელავია და ამიტომ ბოლომდე წავიკითხე. კომენტარიც თქვენ დაგიწერეთ, გამონაკლისის სახით.
კრიტიკას ყური უგდეთ და ნახავთ, რამდენს მიაღწევთ.
წარმატებას გისურვებთ!

 


№13  offline მოდერი guroo

ცირა
როგორც კი შვილებს პრობლემები უჩდებათ საზოგადოებასთან ურთიერთობაში, ეგრევე მარტივ გამოსავალს მოძებნიან ხოლმე. მრცხვენია, რომ ეს ჩანახატი ძალიან რეალურია და საქართველოში ხდება ასეთი შემთხვევები, თანაც რამდენიც გიდათ, იმდენი. მე ფსიქიატრილის არქივში ვმუშაობდი სასაცილო ხელფასის სანაცვლოდ და იმ დროის განმავლობაში ბევრის ისტორიას გავეცანი.
ქრისტინეს ისტორია უნიკალური არ არის. იგი არც ერთადერთია, ვინც უვიცმა მშობლებმა საგიჟეთში გამოამწყვდიეს და ფსიქოტროპული წამლების მიღების გამო მართლა გააფრენინეს.
ტირილი ვერ შევძელი, რადგან ამაზე ბევრად უარესები წამიკითხავს ფსიქიატრიულის არქივში. სხვათაშორის იქ მოხვედრილტა უმრავლესობა მართლა კარგად ხატავდა. მათ ისტორიებში ჩვენი გამოთაყვანებული ფსიქიატრების დასკვნებიც ინახებოდა. ისეთ დებილობებს წერდნენ, გული მერეოდა კითხვისას. უცნაურ ნახატებს ქმნიდნენ. ძირითადად იმას ხატავდნენ, რაც ესიზმრებოდათ.
მადლობა, რომ ჩემთვის ძალიან სამწუხარო და მტკივნეულ თემას შეეხეთ.
მე კომენტარებს არ ვწერ ხოლმე. ჩუმი მკითხველი ვარ. როცა მცალია თვალს გადავავლებ აქაურობას და კარგი სათაურების მიხედვით ვარჩევ საკითხავს. ხშირად არ მიმართლებს და ბოლომდე წაკითხვას ვერ ვახერხებ, მაგრამ თქვენი ჩანახატი ნამდვილად ძალიან კარგი მწერლის ნახელავია და ამიტომ ბოლომდე წავიკითხე. კომენტარიც თქვენ დაგიწერეთ, გამონაკლისის სახით.
კრიტიკას ყური უგდეთ და ნახავთ, რამდენს მიაღწევთ.
წარმატებას გისურვებთ!


ტყუილად ვერ დავიბრალებ, თითქოს ამ პრობლემის გაშიშვლება და მწვავედ დაყენება ჩამეფიქრებინოს, მაგრამ ცოტაზე უფრო მეტად შევიფერებ თქვენ კომენტარს.
გული ლამისაა გამისკდეს - ახლა ისე გამალებით მიცემს სიხარულისგან. არ ვიცი, რამდენი და რამხელა მადლობა უნდა გადაგიხადოთ იმისთვის, რომ ჩუმი მკითხველის ტყავიდან გამოძვერით და თქვენი პირველი კომენტარი მაინცდამაინც აქ, ჩემ სიახლეზე დაწერეთ.
ძალიან დიდი მადლობა -ცამდე აწვდენილი და უშველებელი!

 


№14 სტუმარი სტუმარი ანუკი

ზოის ბოლო თავები ისეთი საოცარია, რომ ამაზე ნამდვილად ვერ გადავირევი, მაგრამ მაინც ყოჩაღ! უმაგრესად წერ.
ზოის როდის დაასრულებ?

 


№15  offline მოდერი guroo

სტუმარი ანუკი
ზოის ბოლო თავები ისეთი საოცარია, რომ ამაზე ნამდვილად ვერ გადავირევი, მაგრამ მაინც ყოჩაღ! უმაგრესად წერ.
ზოის როდის დაასრულებ?

“ზოის” არცერთ თავზე არ დაგიკომენტარებია. საინტერესოა... ასე ძალიან თუ მოგწონს, ბარემ შთაბეჭდილებები ვრცლად გამიზიარე.
“ზოისთან” დაკავშირებით შესვენება ავიღე. ვერაფერს ვიგონებ ახალს. ეგ ნაწარმოები პირდაპირ ხელებში ჩამაკვდა. გავაგრძელენ, მაგრამ არ ვიცი - როდის.

 


№16  offline წევრი კორონავირუსი

დიალოგებზე უკვე ითქვა და აღარ განვმეორდები. სამაგიეროდ სხვა რამ არ მომეწონა. smiling_imp
"ნაცრისფერი მოაჯირი უკან მოიტოვა. ავტობუსის გაჩერებასთან ჩამოდგა. ფიქრებში ჩაიკარგა. გაყუჩდა. ქალი გამოჩნდა. მის წინ გაიარა. ხმამაღალი სიცილით ელაპარაკებოდა ვიღაცას. მისი სიცილის გამო ფიქრებიდან უცაბედად და ნაძალადევად გამორკვეულმა ზიზღით სავსე თვალები გააყოლა. ქალმა, როგორც ჩანს, იგრძნო მისი დაჟინებული მზერა და უკან მოიხედა. გაიცინა. მისკენ წამოვიდა და ფართო ღიმილით პირადპირ მიახალა:"
ყველა ზმნა ერთ კითხვას პასუხობს: რა ქნა?
და ზუსტად შუაში, ერთადერთი ზმნა გაქვს ბუკეტივით გამომწვევად ჩასმული, რომელიც პასუხობს კითხვას: რას შვრებოდა? ("ხმამაღალი სიცილით ელაპარაკებოდა ვიღაცას").
ამის მერე დროები აღარ აურიო, თორემ ძალიან ცუდად იკითხება. ერთმა აღნიშნა მუსიკალურიაო და მოდი რა, მართლა მუსიკალური იყოს!
წარმატებები

 


№17  offline მოდერი guroo

კორონავირუსი
დიალოგებზე უკვე ითქვა და აღარ განვმეორდები. სამაგიეროდ სხვა რამ არ მომეწონა. smiling_imp
"ნაცრისფერი მოაჯირი უკან მოიტოვა. ავტობუსის გაჩერებასთან ჩამოდგა. ფიქრებში ჩაიკარგა. გაყუჩდა. ქალი გამოჩნდა. მის წინ გაიარა. ხმამაღალი სიცილით ელაპარაკებოდა ვიღაცას. მისი სიცილის გამო ფიქრებიდან უცაბედად და ნაძალადევად გამორკვეულმა ზიზღით სავსე თვალები გააყოლა. ქალმა, როგორც ჩანს, იგრძნო მისი დაჟინებული მზერა და უკან მოიხედა. გაიცინა. მისკენ წამოვიდა და ფართო ღიმილით პირადპირ მიახალა:"
ყველა ზმნა ერთ კითხვას პასუხობს: რა ქნა?
და ზუსტად შუაში, ერთადერთი ზმნა გაქვს ბუკეტივით გამომწვევად ჩასმული, რომელიც პასუხობს კითხვას: რას შვრებოდა? ("ხმამაღალი სიცილით ელაპარაკებოდა ვიღაცას").
ამის მერე დროები აღარ აურიო, თორემ ძალიან ცუდად იკითხება. ერთმა აღნიშნა მუსიკალურიაო და მოდი რა, მართლა მუსიკალური იყოს!
წარმატებები


კარგი შენიშვნაა. მადლობა heart_eyes

 


№18 სტუმარი სს

ავტობუსს ელოდებით? აგვიანებს თქვენი ავტობუსი? რამდენი ხანია აქ ვდგავართ და არ მოსულა. რა ცოდო ხართ. თან რა ცუდი კბილები გაქვთ.

ამაზე ჩავბჟირდი:დდდდდდ

 


№19  offline მოდერი guroo

სს
ავტობუსს ელოდებით? აგვიანებს თქვენი ავტობუსი? რამდენი ხანია აქ ვდგავართ და არ მოსულა. რა ცოდო ხართ. თან რა ცუდი კბილები გაქვთ.

ამაზე ჩავბჟირდი:დდდდდდ


heart_eyes

 


№20 სტუმარი სტუმარი გვანცა

ერთი სიამოვნებაა ნამდვილად ამ პატარა ნოველის წაკითხვა. ძალიან ემოციური იყო და რაც მთავარია ნამდვილი და გულწრფელად გადმოცემული, ვისურვებდი რომ ეს ჩანახატი ერთ დიდ ნაწარმოებად აქციო????❤️❤️❤️

 


№21  offline მოდერი guroo

სტუმარი გვანცა
ერთი სიამოვნებაა ნამდვილად ამ პატარა ნოველის წაკითხვა. ძალიან ემოციური იყო და რაც მთავარია ნამდვილი და გულწრფელად გადმოცემული, ვისურვებდი რომ ეს ჩანახატი ერთ დიდ ნაწარმოებად აქციო????❤️❤️❤️


აბა შენ წარმოიდგინე, ჩემთვის რამხელა სიამოვნებაა ამის წაკითხვა და შენი წრფელი და კეთილი სურვილებიდან გადმოღვრილი დედობრივი სიყვარულის შეგრძება. heart_eyes heart_eyes kissing_heart

 


№22 სტუმარი მკითხველი

ალპაჩინო რა საყვარლად აიჩემა ქლისტინემ❤️ დუტა სხირტლაძე რა შუაშია, რატომ ჩააკვეხეთ?

 


№23  offline მოდერი guroo

მკითხველი
ალპაჩინო რა საყვარლად აიჩემა ქლისტინემ❤️ დუტა სხირტლაძე რა შუაშია, რატომ ჩააკვეხეთ?

ქრისტინე რეალური პიროვნებაა. დიალოგებიც რეალურია.

 


№24  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

ვიცი, გამაღიზიანებელია ერთი და იგივეს მოსმენა, მითუმეტეს, როცა ადრეც მაქვს ამაზე ხაზი გასმული, მაგრამ ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ დღეს ქრისტინეს გამოჩენით შესანიშნავად გადაგიფარავს დიალოგების "არამდიდრულობა".
თავისთავად ცხადია, სულ ასეთი პერსონაჟები არ/ვერ გეყოლებიან და ასე იოლად ვეღარ დაიძვრენ თავს :)))
მომეწონა, მოცულობა. ესეც კარგი გადაწყვეტილებაა. მოუხდა შენი მდიდარი ენა პატარა ნაწარმოებს.
ველოდები უფრო მაღალ დონეს.
ყველაფერი მიიღწევა, რასაც მოვინდომებთ!
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№25  offline მოდერი guroo

ქეთი იმერლიშვილი
ვიცი, გამაღიზიანებელია ერთი და იგივეს მოსმენა, მითუმეტეს, როცა ადრეც მაქვს ამაზე ხაზი გასმული, მაგრამ ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ დღეს ქრისტინეს გამოჩენით შესანიშნავად გადაგიფარავს დიალოგების "არამდიდრულობა".
თავისთავად ცხადია, სულ ასეთი პერსონაჟები არ/ვერ გეყოლებიან და ასე იოლად ვეღარ დაიძვრენ თავს :)))
მომეწონა, მოცულობა. ესეც კარგი გადაწყვეტილებაა. მოუხდა შენი მდიდარი ენა პატარა ნაწარმოებს.
ველოდები უფრო მაღალ დონეს.
ყველაფერი მიიღწევა, რასაც მოვინდომებთ!


აუუუ, ქეთი ძალიან მიყვარხარ! heart_eyes heart_eyes მადლობააააა!!!!!!!!!!!!!
ვახხხხ, რა უნდა ვქნააა. რაღაც ორიგინალური უნდა მოვიფიქრო, რაც ერთჯერადად კი არა, ყოველთვს დამეხმარება, რომ დიალოგების პრობლემა რამენაირად მივჩქმალო.
ჯერ არაფერი დამიწერია უცნაური პერსონაჟების გარეშე. ალბათ ამის ბრალია. მგონი, ზუსტად მიაგენი ჩემ პრობლემას. პერსონაჟებიც კი არ მყავს შესაბამისი, რომ დიალოგები ნორმალური გამომივიდეს.
აუუ ჯანდაბაა!!!!!!!
ხომ იცი, რომ უზომოდ გამახარე. ისევ მადლობა

 


№26 სტუმარი სტუმარი მარიამ

განსხვავებულია. სხვებს არ ჰგავს და ამიტომ მომეწონა.

 


№27  offline მოდერი guroo

სტუმარი მარიამ
განსხვავებულია. სხვებს არ ჰგავს და ამიტომ მომეწონა.

❤️ვგიჟდები, როცა მეუბნებიან, რომ სხვას არ ვგავარ ან ჩემი შემოქმედება არ ჰგავს სხვისას

 


№28 სტუმარი maoce

კაი კაცს სახელი რომ არ აქვს, უსახელოა, უსახო, გარშემომყიფთათვის მობეზრებული, ჩამოწერილი, ზედმეტი ადამიანი, და მოდის ისიც თავისი სამყაროსგან შეუმჩნევლობით გაქვავებული, შუბლშეკრული ... და ამ დროს ქრისტინე ამჩნევს ამ ხალხისგან მივიწყებულ კაცს, უბავს დიალოგს ყველაზე გულწრფელს, ათას სისულელეზე, უსწორმასწორო კბილებზე გუდასმით უსვავს ხაზზს და 32 ნაკლის ერთბაშას ბრეკეტით გამოსწორების ურჩევს, თავის კბილების არანაკლებ სიმახინჯესაც ახსენებას აქვე მის გასამხნევებლად, რომ ეს ნაკლი მასაც აქვს რომ ნაკლითაც კი თანასწორნი არიან...
ქრისტინე, ადამიანი რომელიც, განსვავებულობის გამო, დედის თანხმობით და საზოგადოების მოთხივნით ფსიქიატრიულის ბინადარია,ყველაზე შემჩნეველს სწორედაც, რომ ის ამჩნევს და ალ პაჩინოს და დუტა სხირტლაძეს ადარებს ... სხვის სახეს არგებ ყველაზე სახე დაკარგულ ადამიანს... ეს დიალოგი ფასეულია ამ კაცისთვის, ის შემაჩნიეს და მას აჩუქეს ყველაზე გულწფელი “გაუპრანჭავი” დიალოგი....
ქრისტინეს კი ქრისტეს ჯვარით, ისევ და ისევ ღმერთის სახელით შეიტყუებენ, ”გიჟების” სახლში...

 


№29  offline მოდერი guroo

maoce
კაი კაცს სახელი რომ არ აქვს, უსახელოა, უსახო, გარშემომყიფთათვის მობეზრებული, ჩამოწერილი, ზედმეტი ადამიანი, და მოდის ისიც თავისი სამყაროსგან შეუმჩნევლობით გაქვავებული, შუბლშეკრული ... და ამ დროს ქრისტინე ამჩნევს ამ ხალხისგან მივიწყებულ კაცს, უბავს დიალოგს ყველაზე გულწრფელს, ათას სისულელეზე, უსწორმასწორო კბილებზე გუდასმით უსვავს ხაზზს და 32 ნაკლის ერთბაშას ბრეკეტით გამოსწორების ურჩევს, თავის კბილების არანაკლებ სიმახინჯესაც ახსენებას აქვე მის გასამხნევებლად, რომ ეს ნაკლი მასაც აქვს რომ ნაკლითაც კი თანასწორნი არიან...
ქრისტინე, ადამიანი რომელიც, განსვავებულობის გამო, დედის თანხმობით და საზოგადოების მოთხივნით ფსიქიატრიულის ბინადარია,ყველაზე შემჩნეველს სწორედაც, რომ ის ამჩნევს და ალ პაჩინოს და დუტა სხირტლაძეს ადარებს ... სხვის სახეს არგებ ყველაზე სახე დაკარგულ ადამიანს... ეს დიალოგი ფასეულია ამ კაცისთვის, ის შემაჩნიეს და მას აჩუქეს ყველაზე გულწფელი “გაუპრანჭავი” დიალოგი....
ქრისტინეს კი ქრისტეს ჯვარით, ისევ და ისევ ღმერთის სახელით შეიტყუებენ, ”გიჟების” სახლში...

მეც რომ არ ჩამიფიქრებია და არ მიცდია, რომ ასე გამომსვლოდა, ისეთ რამეს მეუბნები შენ
მადლობა ძალია დიდი! ღმერთმანი, ჯვარზე გავგიჟდი. ეგ ასი წელია არ მომივიდოდა აზრად

 


№30 სტუმარი თემუკა

ყოჩაღ. კარგი ბიჭი ხარ

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent