შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ეგოისტი (სრულად)


16-10-2020, 22:15
ავტორი guroo
ნანახია 10 419

ზაფხულის მიწურული იდგა, გრძელმკლავიანი სვიტრი რომ ჩავიცვი და ერთ კვირიანი შესვენების შემდეგ ისევ გავედი სახლიდან.
ცარიელი იყო ქუჩა და ერთადერთი სულიერი ვიყავი, ვინც ამ სიცარიელეს არ ეპუებოდა და ჯიუტად იდგა ერთ ადგილას გაქვავებული, ქანდაკებად ქცეული, იმის მოლოდინში, რომ ვიღაც გამოივლიდა და შეამჩნევდა. გოგირდწასმული გვერდებით შემოსაზღვრულ კოლოფში დარჩენილ უკანასკნელ ასანთის ღერს ვგავდი, რომლითაც ცეცხლი უნდა გაეჩინათ და შემდეგ, ჩამწვარი, შავში ამოგანგლული მოესროლათ ნაგავში. მაინც იქ ვრჩებოდი. ფეხს არ ვიცვლიდი და აზრად არ მომდიოდა, რომ სასაცილო ვიყავი. როდის იყო ასანთის ღერებს ამატებდნენ თითქმის ცარიელ კოლოფებში? პირიქით - ერთი სული აქვთ ბოლომდე გამოშიგნონ.
ქუჩაში ვიდექი მარტოდმარტო, რომ ჩემი იქ ყოფნით თავი დამერწმუებინა, სახლის გარეთაც არსებობს სიცოცხლე.
გული დამწყდა. აბორტ გაკეთებული ქალის საშვილოსნოსავით ამოფხეკილი იყო ადამიანის არსებობის ნიშნები აქაურობიდან. მე არ ვიძვროდი. ვიდექი და ხალხის გამოჩენას მოთმინებით ველოდი.
მზე გადაწვა ცის კაბადონზე დასაძინებლად. მე სახლში წავედი, რადგან საღამოს ქუჩა ცოცხლდება და იქ ჩემი, ერთადერთი ასანთის ღერის, ადგილი არ არის.
ბოლო დღე იყო დაღვრემისა და მარტოობის. ჩემი შვილები მესტუმრნენ მეორე დილით და შემოდგომის შუა რიცხვებამდე ჩემთან იყვნენ, ვიდრე ისევ შეცდომა არ დავუშვი.
***
ლამაზი შვილები მყავს. განსაკუთრებულები.
ელენე რომ დაიბადა, ჩემთვის სრულიად უცნობ ადამიანთან ერთად ვიყავი და გულის ყურით ვისმენდი მის წარუმატებელ სასიყვარულო ისტორიას. იმ დღეს ერთად ვიყავით ახალი სამსახურის ტრენინგზე და დიდი ძალისხმევა არ დამჭირვებია, რომ მასში გულჩაფერფლილი კაცი ამომეცნო. ტრენინგზე ძალიან ბევრი ვილაყბე და დარწმუნებული ვიყავი, მასაც არ დავრჩებოდი შეუმჩნეველი. ყველას მეგობრულად შევთავაზე ერთად წავსულიყავით სადმე და ერთმანეთი უკეთ გაგვეცნო. ვიცოდი, დამთანხმდებოდნენ, რადგან თავი მსუბუქ, ლაღ, სასიამოვნო ტიპად გავასაღე.
ასე აღმოვჩნდი უცნობის პირისპირ იმ საღამოს.
- როგორ გგონია, შენთან ურთიერთობაზე თავს შეიკავებს გარვეული დროით?
- გურამ, კი არ მგონია, მართლა არ ვუნდივარ. სიყვარულისა არაფერი იცის ჯერ. არავინ არ ჰყოლია აქამდე. ეშინია და არ იცის სიყვარულს როგორ შეხვდეს.
მინდოდა მეთქვა, რომ ყველაფერს ამოყირავებულად ხედავდა; რომ არცერთხელ უცდია უკეთ გაეცნო გოგონა, რომელიც, მისი თქმით, უყვარდა. მე კი სიყვარულის ნაცვლად უაზრო დაჟინებას ვამჩევდი მის სიტყვებში.
- მისმინე... - ზუსტად მახსოვს ამ დროს ძალიან ღრმად ამოვისუნთქე და მაგიდას დავაშტერდი, რომ საჭირო სიტყვები მომეძებნა სათქმელის გადმოსაცემად; - ჩვენ არ ვიცით მას ვინმე უყვარდა თუ არა და საერთოდაც რატომ ხარ ასე დარწმუნებული, რომ სიყვარულისა არაფერი იცის ჯერ? მემგონი, ეგ გღუპავს და ეგ გხდის აუტანელს. იქნებ ძალიან შენებურად და დაბურულად ხედავ რეალობას, რომელიც შენ წინ მარტივი და კონკრეტული სახით დგას?
მაშინ ჩემ ცოლს გაჭინთვას სთხოვდნენ, აუტანელი ტკივილების მიუხედავად და ახალი სიცოცხლე ნელ-ნელა მობობღავდა ჩემ ცხოვრებაში შემოსაბიჯებლად. ჩემ მოპირდაპირედ მჯდომი უცნობი კი სახეს მიმანჭავდა უსიამოვნოდ, რადგან იმას არ ვეუბნებოდი, რისი მოსმენაც სურდა.
ტელეფონზე ზარი შემოვიდა. დედაჩემი მირეკავდა.
- დედა, არ მცალია. მეთვითონ დაგირეკავ, როცა...
- გილოცავ, შე ჩერჩეტო, მამა გახდი, მ ა მ ა! ღმერთმა ჯანმრთელობა არ მოაკლოს ჩემ პატარას.
გავთიშე. იმიტომ, რომ ხმას ვერ ამოვიღებდი. სადღაც გადაკარგულში წასვლა და მარტო დარჩენა მჭირდებოდა ჟანგბადივით.
- უნდა წავიდე. წარმატებები შეყვარებულთან ურთიერთობაში.
ელენე ძალიან გვიან ვნახე. დრო მჭირდებოდა, რომ სათანადოდ მოვმზადებულიყავი ასეთი ემოციური შეხვედრისთვის. არ მინდოდა გული გამჩერებოდა, როცა ხელში ავიყვანდი. უპასუხისმგებლო ეგოისტი, სიცოცხლეს გადამეტებულად ვეჯაჯგურებოდი.
გამიჭირდა ცოლთან ურთიერთობა, მაგრამ დროთაგანმავლობაში ყველაფერი დალაგდა და მე ისევ უცნაურ, ძალიან კომუნიკაბელურ და სასიამოვნო ადამიანად ვიქეცი. ოღონდ უკვე შვილი მყავდა, ჩემი ანგელოზი, რომელზეც ყველას ვუყვებოდი და ალბათ, ამიტომ გამივარდა უცნაურის სახელი.
ზაფხულის იმ შეხუთულ საღამოს, როცა ჩემი შვილები ჩემთან იყვნენ და ელენესთან ერთად უზარმაზარ ეზოში განვმარტოვდი, მცირე ნიავიც არ კრთოდა ჩვენი სახეების სიახლოვეს.
ციცინათელა შენიშნა ელენემ ბალახებში.
- მამა, ნახე, როგორ ანათებს.
სულ არ მაინტერესებდა, ანათებდა თუ აბნელებდა. ელენეს გამო შევხედე და უშინაარსოდ დავეთანხმე:
- ჰო, ანათებს.
უცებ ზიზღმა მომიცვა და მომინდა, რომ წამწამები ამომეპუტა, მერე კი მომეშარდა ჩემ უინტერესო თვალებში.
- რაზე ფიქრობ? - ძალიან თბილი გამომეტყველება ჰქონდა ელენეს, მზრუნველი და თანამგრძნობი; - მამა, მითხარი, რა... რაზე გეცინება?
- გინდა, ციცინათელა ხელში ავიყვანოთ და ბევრი ვირბინოთ?
შარვლის ჯიბიდან ასანთის კოლოფი ამოვიღე. გავხსენი. შიგ ერთადერთი ღერი იდო და დანანებით გადავაგდე. მე ხომ არ მინდოდა, მეღიარებინა, რომ იქაც მშვიდად ირწეოდა სიკვდილის აკვანი. ციცინათელას კრუნჩხვებით შევეხე და კოლოფში მოვათავსე. მერე სახლში შევედით, რომ კოლოფი ჩაგვეხვრიტა რამდენიმე ადგილას.
ბევრი ვირბინეთ. ვღრიალებდით. ვხტუნაობდით, ვბზრიალებდით და აღარ გვახსოვდა, რომ ჩვენი ცხოვრების ყველაზე სათნო ქალი კუბოში იწვა, გაუყუჩებელი ტკივილისას სიცოცხლე-გაძარცვული.
ჩემი ცოლი რომ გამახსენდა, ყველა ღიმილის კვალი გამიქრა სახიდან და უძირო სევდას ნება დავრთე ისე შემომხვეოდა სხეულზე, რომ განძრევა აღარ შემძლებოდა. დავრჩი ციცინათელას მწვანე სინათლით ალაგ-ალაგ სხივგამობმული კოლოფით ხელში და ვერ შევამჩნიე, სიცხისთვის შეუფერებლად ჩაცმული სვიტრის მკლავები როგორ მოშორდა ჩემ ხაზებად დასერილსა და დაკაწრულ მაჯებს.
- მამა?! ხელებზე რა გჭირს? - ნეტა ასეთი შეშინებული და აკანკალებული ხმა არ ჰქონოდა მაშინ ელენეს. რა მოხდებოდა, ხმაამოუღებლად დაევიწყებინა, რაც დაინახა და ყურადღება არ მიექცია, როგორც ამ შემთხვევის შემდეგ აკეთებდა?
მთელი ზაფხული ყურადღების ცენტრში მოხვედრას ვლამობდი და ახლა ჩემმა პატარა ანგელოზმა, უჩემოდ დაბადებულმა გოგონამ, წამებში მოახერხა, რომ სასურველი მიმეღო.
აღარც მაშინ შემეძლო ხმის ამოღება, სიტყვას ვერ გავიღებდი და ვერ შევამცირებდი უცაბედად თავსდამტყდარი ტრიუმფის ნეტარ წამებს.
შვილებს გავექეცი რამდენიმე დღით.
***
ჩემი ცოლი მესამე შვილის გაჩენას გადაჰყვა. არც მაშინ ვიყავი მის გვერდით, რადგან ისევ ახალი ადამიანი გამოჩნდა ჩემ ცხოვრებაში და გადავწყვიტე, რომ ისე არ უნდა გამეშვა, ჩემგან რაიმე სახის დახმარება რომ არ მიეღო.
ნუთუ აუარება ქველმოქმედების დაგროვებას ვცდილობდი დავიწყებისთვის განწირული ურთიერთობების გასამყარებლად?
***
შეცდომა ოქტომბრის თვეში დავუშვი.
მეორე ანგელოზის თინეიჯერულმა დაუცხრომლობამ მოთმინებიდან გამომიყვანა.ორი დღით სახლიდან გასვლა ავუკრძალე. ვერ წარმომედგინა, ელენე ამის გამო მე თუ დამსჯიდა და თავის დას მოუყვებოდა იმ ავბედითი საღამოს შესახებ.
მოვლენები ელვის უსწრაფესად განვითარდა. მეორე დღეს ჩემი შვილები, ჩემი პატარა ანგელოზები, ჩემგან წავიდნენ. მე კი, სუიც*იდისკენ მიდრეკილ მამას, პაწაწინა იმედი აღარ უნდა მქონოდა, რომ მომავალში კვლავაც ვნახავდი მათ.
ყველასგან მიტოვებულმა, კაკლის დაბერტყვა გადავწყვიტე, რადგან დრო იყო ვეებერთელა კაკლის ხეს ნაყოფი მოეცა ჩემთვის.
ხის ძირში დავდექი. გრძელი ჯოხი ძლიერად შემოვკარი მის ტოტებს და დაველოდე, როდის ახმაურდებოდა კაკლები გარშემო. ისევ შემოვკარი, ისევ, ისევ... ვხვდებოდი, ძალიან შორს ვიყავი წასული იმ ადგილიდან, სადაც ახლა ვიდექი, მაგრამ არავინ მყავდა გადამრჩენელი, რომ ხელი ჩაეკიდა და სიღრმიდან ამოვექაჩე.
ყველა სისუსტე გაერთიანდა ერთ დიდ სიმძიმედ და ჩემ ცხოვრებას დააწვა დიდი, უძრავი, გადაუგორებელი ლოდივით. მე თავი ჩავრგე შემოდგომის ფოთლებივით ხმელ ხელებში და ყველაფრისგან დაღლილი, თავზარდაცემული ავქვითინდი, როგორც გაზაფხულის ცვალებადი და მრავალსახა ცა.
სცვიოდა კაკლები ოქტომბრის თვეში უზარმაზარ ხეს და ცრემლები ნიაღვრებად მომდიოდა სიმშრალეს შეჩვეული თვალებიდან. ისე მომეწონა ცრემლის სისველე, რომ წამიერად ფიქრი გამიკრთა, ვაითუ შევეჩვიო-მეთქი. თუმცა, ვიცოდი, ერთჯერადი იყო ჩემი მოთქმა და სხვა დროს იგივეს აღარ ვიზამდი. სანამ დრო იყო, ბოლომდე უნდა მიმეძღვნა თავი ამ არეულობისთვის, რადგან შემდგომში წესრიგი და სიმშვიდე ძალიან დიდი ხნის მანძილზე გახდებოდა ჩემი თანამგზავრი.



№1  offline წევრი მწერალი ქალი

დავმუნჯდი...ყოჩაღ.

 


№2 მოდერი guroo

მწერალი ქალი
დავმუნჯდი...ყოჩაღ.

ყველაზე მეტად მკითხველის დამუნჯებას გავურბივარ. ორი დღის წინ მეც დავმუნჯდი სალანდერის "ფილოსოფია ფსიქიატრიულის კედლებში" რომ წავიკითხე და მივხვდი, ენის ტლიკინი უკეთესი იქნებოდა.
მადლობა heart_eyes

 


№3 სტუმარი ტაისა

ღმერთო!
რამდენი ხანია ასეთი არაფერი წამიკითხავს!

 


№4 მოდერი guroo

ტაისა
ღმერთო!
რამდენი ხანია ასეთი არაფერი წამიკითხავს!

ღმერთო!
რა ლამაზი სახელი გაქვს შენ, ტაისა. ძალიან გამახარე heart_eyes

 


№5 სტუმარი გრძნობებში დაკარგული

წავიკითხე. დამაფიქრა. მომეწონა. შემიყვარდა.

 


№6 მოდერი guroo

გრძნობებში დაკარგული
წავიკითხე. დამაფიქრა. მომეწონა. შემიყვარდა.

უღრმეს მადლობას გიხდი, მაგრამ მეეჭვება, რომ შენ სიტყვებს ეყოს ეს მადლობა. heart_eyes heart_eyes

 


№7 სტუმარი გრძნობებში დაკარგული

guroo
გრძნობებში დაკარგული
წავიკითხე. დამაფიქრა. მომეწონა. შემიყვარდა.

უღრმეს მადლობას გიხდი, მაგრამ მეეჭვება, რომ შენ სიტყვებს ეყოს ეს მადლობა. heart_eyes heart_eyes

საუკეთესო ხარ შენ. არასოდეს ტოვებ მკითხველს უყურადღებოდ.

 


№8 მოდერი guroo

გრძნობებში დაკარგული
guroo
გრძნობებში დაკარგული
წავიკითხე. დამაფიქრა. მომეწონა. შემიყვარდა.

უღრმეს მადლობას გიხდი, მაგრამ მეეჭვება, რომ შენ სიტყვებს ეყოს ეს მადლობა. heart_eyes heart_eyes

საუკეთესო ხარ შენ. არასოდეს ტოვებ მკითხველს უყურადღებოდ.

ორივემ ვიცით, ჩემისთანა უპასუხისმგებლო ავტორი ყველაზე უვარგის ავტორებს შორისსაც კი ძნელად მოიძებნება.

 


№9 სტუმარი გრძნობებში დაკარგული

guroo
გრძნობებში დაკარგული
guroo
გრძნობებში დაკარგული
წავიკითხე. დამაფიქრა. მომეწონა. შემიყვარდა.

უღრმეს მადლობას გიხდი, მაგრამ მეეჭვება, რომ შენ სიტყვებს ეყოს ეს მადლობა. heart_eyes heart_eyes

საუკეთესო ხარ შენ. არასოდეს ტოვებ მკითხველს უყურადღებოდ.

ორივემ ვიცით, ჩემისთანა უპასუხისმგებლო ავტორი ყველაზე უვარგის ავტორებს შორისსაც კი ძნელად მოიძებნება.

ზოის თუ ვიგულისხმებთ, შესაძლოა )) თუმცა მესმის. მე კომენტარზე ვამბობ. რაც უნდა ცუდად მოგწერონ, ყოველთვის პასუხობ. დასაფასებელია)და ერთი შენიშვნა მაქვს.არ ვიცი, მექანიკურია შეიძლება და ს უბრალოდ გამოგრჩა, მაგრამ როგორც მე ვისწავლე, ჩემს ცხოვრებას არის სწორი. მაგრამ ჩემ ნაცვლად, ჩემ გარდა. არსებით სახელებთან კუთვნილებითი ნაცვალსახელი შესაბამის ბრუნვის ნიშანს დაირთავს. წინდებულებთან როდესაც არის, მაშინ არ უნდა ბრუნვის ნიშანი. თუმცა, შეიძლება, ჩემ შემდეგ რამე შეცვალეს დდდ

 


№10 მოდერი guroo

გრძნობებში დაკარგული
guroo
გრძნობებში დაკარგული
guroo
გრძნობებში დაკარგული
წავიკითხე. დამაფიქრა. მომეწონა. შემიყვარდა.

უღრმეს მადლობას გიხდი, მაგრამ მეეჭვება, რომ შენ სიტყვებს ეყოს ეს მადლობა. heart_eyes heart_eyes

საუკეთესო ხარ შენ. არასოდეს ტოვებ მკითხველს უყურადღებოდ.

ორივემ ვიცით, ჩემისთანა უპასუხისმგებლო ავტორი ყველაზე უვარგის ავტორებს შორისსაც კი ძნელად მოიძებნება.

ზოის თუ ვიგულისხმებთ, შესაძლოა )) თუმცა მესმის. მე კომენტარზე ვამბობ. რაც უნდა ცუდად მოგწერონ, ყოველთვის პასუხობ. დასაფასებელია)და ერთი შენიშვნა მაქვს.არ ვიცი, მექანიკურია შეიძლება და ს უბრალოდ გამოგრჩა, მაგრამ როგორც მე ვისწავლე, ჩემს ცხოვრებას არის სწორი. მაგრამ ჩემ ნაცვლად, ჩემ გარდა. არსებით სახელებთან კუთვნილებითი ნაცვალსახელი შესაბამის ბრუნვის ნიშანს დაირთავს. წინდებულებთან როდესაც არის, მაშინ არ უნდა ბრუნვის ნიშანი. თუმცა, შეიძლება, ჩემ შემდეგ რამე შეცვალეს დდდ

მექანიკური შეცდომა არ არის. გაგებ არ დავწერე, რადგან არ ვიცოდი. ამის შემდეგ მეცოდინება. heart_eyes

 


№11 სტუმარი გრძნობებში დაკარგული

guroo
გრძნობებში დაკარგული
guroo
გრძნობებში დაკარგული
guroo
გრძნობებში დაკარგული
წავიკითხე. დამაფიქრა. მომეწონა. შემიყვარდა.

უღრმეს მადლობას გიხდი, მაგრამ მეეჭვება, რომ შენ სიტყვებს ეყოს ეს მადლობა. heart_eyes heart_eyes

საუკეთესო ხარ შენ. არასოდეს ტოვებ მკითხველს უყურადღებოდ.

ორივემ ვიცით, ჩემისთანა უპასუხისმგებლო ავტორი ყველაზე უვარგის ავტორებს შორისსაც კი ძნელად მოიძებნება.

ზოის თუ ვიგულისხმებთ, შესაძლოა )) თუმცა მესმის. მე კომენტარზე ვამბობ. რაც უნდა ცუდად მოგწერონ, ყოველთვის პასუხობ. დასაფასებელია)და ერთი შენიშვნა მაქვს.არ ვიცი, მექანიკურია შეიძლება და ს უბრალოდ გამოგრჩა, მაგრამ როგორც მე ვისწავლე, ჩემს ცხოვრებას არის სწორი. მაგრამ ჩემ ნაცვლად, ჩემ გარდა. არსებით სახელებთან კუთვნილებითი ნაცვალსახელი შესაბამის ბრუნვის ნიშანს დაირთავს. წინდებულებთან როდესაც არის, მაშინ არ უნდა ბრუნვის ნიშანი. თუმცა, შეიძლება, ჩემ შემდეგ რამე შეცვალეს დდდ

მექანიკური შეცდომა არ არის. გაგებ არ დავწერე, რადგან არ ვიცოდი. ამის შემდეგ მეცოდინება. heart_eyes

♡♡♡ძალიან კარგი ბავშვი ხარ შენ

 


№12  offline წევრი mad_words

კომენტარებიდან გავიგე ბავშვი ყოფილხარ და ეხლა უფრო გადავირიე. ძალიან კარგად წერ.

 


№13 მოდერი guroo

mad_words
კომენტარებიდან გავიგე ბავშვი ყოფილხარ და ეხლა უფრო გადავირიე. ძალიან კარგად წერ.

მიხარია, რომ მოგწონთ. მადლობა heart_eyes

 


№14 სტუმარი სტუმარი ნათია

"ბევრი ვირბინეთ. ვღრიალებდით. ვხტუნაობდით, ვბზრიალებდით და აღარ გვახსოვდა, რომ ჩვენი ცხოვრების ყველაზე სათნო ქალი კუბოში იწვა, გაუყუჩებელი ტკივილისას სიცოცხლე-გაძარცვული".
გული შემიქანდა ამაზე.
აქ განსატვირთად შემოვდივარ ხოლმე. ვკითხულობ ისტორიებს და ვერთობი. ამ ისტორიამ კი ტყვიასავით დამამძიმა... როგორც შენ თქვი, არ არის ადვილი გადასაგორებელი.

 


№15 მოდერი guroo

სტუმარი ნათია
"ბევრი ვირბინეთ. ვღრიალებდით. ვხტუნაობდით, ვბზრიალებდით და აღარ გვახსოვდა, რომ ჩვენი ცხოვრების ყველაზე სათნო ქალი კუბოში იწვა, გაუყუჩებელი ტკივილისას სიცოცხლე-გაძარცვული".
გული შემიქანდა ამაზე.
აქ განსატვირთად შემოვდივარ ხოლმე. ვკითხულობ ისტორიებს და ვერთობი. ამ ისტორიამ კი ტყვიასავით დამამძიმა... როგორც შენ თქვი, არ არის ადვილი გადასაგორებელი.

მთავარია გადააგორეთ, კარგად ხართ და ძალაც შემოგრჩათ კომენტარის დასაწერად.
სულ სხვა ემოცია მოაქვს ამონარიდიან კომენტარს. მადლიერი ვარ. heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 


№16  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

რაც ბოლო დროს საიტზე წავიკითხე, საუკეთესოა!
ეს იყო რეალიზმი! ცხოვრების მიერ მოთრეული უსამართლობა!
მაინტერესებს, რატომ გამოიყვანე საკუთარი თავი ლაღი სხვასთან? ხშირად გიწევს, იცრუო? თუ დიახ, მაშინ რატომ? იქნებ იმიტომ, რომ ადამიანებმა მოწყენილი გურამი არ დაინახონ. რატომ თამაშობ ნუგეშისმცემლის როლს, როცა ამ დროს თავად ხარ სანუგეშო?

***
პასუხისმგებლობებს გაურბიხარ? მეორე ნაწილმა ეს დამანახა...
...და ბოლოს! ისე ხარ დამძიმებული, შენი სიცოცხლის ხე საგრძნობლად არის გადაზნექილი.
მაპატიე ზედმეტი გულწრფელობისთვის. ზედაპირული შეფასებით ვერ შემოვიფარგლებოდი. მართლაც კარგია! არა -ძალიან კარგი!
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№17 მოდერი guroo

ქეთი იმერლიშვილი
რაც ბოლო დროს საიტზე წავიკითხე, საუკეთესოა!
ეს იყო რეალიზმი! ცხოვრების მიერ მოთრეული უსამართლობა!
მაინტერესებს, რატომ გამოიყვანე საკუთარი თავი ლაღი სხვასთან? ხშირად გიწევს, იცრუო? თუ დიახ, მაშინ რატომ? იქნებ იმიტომ, რომ ადამიანებმა მოწყენილი გურამი არ დაინახონ. რატომ თამაშობ ნუგეშის მცემელის როლს, როცა ამ დროს თავად ხარ სანუგეშო?

***
პასუხისმგებლობებს გაურბიხარ? მეორე ნაწილმა ეს დამანახა...
...და ბოლოს! ისე ხარ დამძიმებული, შენი სიცოცხლის ხე საგრძნობლად არის გადაზნექილი.
მაპატიე ზედმეტი გულწრფელობისთვის. ზედაპირული შეფასებით ვერ შემოვიფარგლებოდი. მართლაც კარგია! არა -ძალიან კარგი!

ქეთი, შოკში ვარ. მინდა, სხეულიდან გამოგისროლო. როგორ შემოხვედი, რანაირად? ღმერთო, ღმერთოოოოოოოოოო!!!!!!!!!!!!!!!!! არ ვიცი ტირილი მირჩევნია თუ ღრიალი, მაინც არცერთი არ მეყოფა და გამაძღობს.
სხვებთან ურთიერთობისას ყოველთვის ლაღი ვარ. მეშინია, რომ ხალხს დავაფრთხობ. დიდი ხნის წინ დავამუღამე და ჩვევად ვიქციე ურთიერთობის ეს ფორმა - სილაღე. თეთრი დროშის აფრიალებას ჰგავს.
სინამდვილეში შინაგანად უზარმაზარ აგრესიას დავატარებ. ტოველთვის დუღილის ზღვარზე ვარ. ერთი სული მაქვს რამე სისაძაგლე ვუთხრა საყვარელ ადამიანებსაც კი.
ნუ მეუბნები სანუგეშო ხარო, თორემ ეგრევე მინდება, უარვყო და ტყუილებით დაგიმტკიცო საპირისპირო. ვხვდები, დამტკიცებას ვერ შევძებ... უკვე ჩემ ტვინში ხარ. ნეტავ, რომელი ხვრელი დამრჩა ღია, საიდან შემოძვერი?!
პასუხისმგებლობები ჩემთვის დიდობასთან ასოცირდება. მე ბავშვად დარჩენა მსურს, რადგან ბავშვობაში დაკლებული სითბო და მზრუნველობა ახლა მაინც ავინაზღაურო.

შოკიდან ვერ გამოვდივარ.
კომპლიმეტებისთვის მადლობა heart_eyes heart_eyes heart_eyes

 


№18  offline ახალბედა მწერალი ქეთი იმერლიშვილი

guroo
ქეთი იმერლიშვილი
რაც ბოლო დროს საიტზე წავიკითხე, საუკეთესოა!
ეს იყო რეალიზმი! ცხოვრების მიერ მოთრეული უსამართლობა!
მაინტერესებს, რატომ გამოიყვანე საკუთარი თავი ლაღი სხვასთან? ხშირად გიწევს, იცრუო? თუ დიახ, მაშინ რატომ? იქნებ იმიტომ, რომ ადამიანებმა მოწყენილი გურამი არ დაინახონ. რატომ თამაშობ ნუგეშის მცემელის როლს, როცა ამ დროს თავად ხარ სანუგეშო?

***
პასუხისმგებლობებს გაურბიხარ? მეორე ნაწილმა ეს დამანახა...
...და ბოლოს! ისე ხარ დამძიმებული, შენი სიცოცხლის ხე საგრძნობლად არის გადაზნექილი.
მაპატიე ზედმეტი გულწრფელობისთვის. ზედაპირული შეფასებით ვერ შემოვიფარგლებოდი. მართლაც კარგია! არა -ძალიან კარგი!

ქეთი, შოკში ვარ. მინდა, სხეულიდან გამოგისროლო. როგორ შემოხვედი, რანაირად? ღმერთო, ღმერთოოოოოოოოოო!!!!!!!!!!!!!!!!! არ ვიცი ტირილი მირჩევნია თუ ღრიალი, მაინც არცერთი არ მეყოფა და გამაძღობს.
სხვებთან ურთიერთობისას ყოველთვის ლაღი ვარ. მეშინია, რომ ხალხს დავაფრთხობ. დიდი ხნის წინ დავამუღამე და ჩვევად ვიქციე ურთიერთობის ეს ფორმა - სილაღე. თეთრი დროშის აფრიალებას ჰგავს.
სინამდვილეში შინაგანად უზარმაზარ აგრესიას დავატარებ. ტოველთვის დუღილის ზღვარზე ვარ. ერთი სული მაქვს რამე სისაძაგლე ვუთხრა საყვარელ ადამიანებსაც კი.
ნუ მეუბნები სანუგეშო ხარო, თორემ ეგრევე მინდება, უარვყო და ტყუილებით დაგიმტკიცო საპირისპირო. ვხვდები, დამტკიცებას ვერ შევძებ... უკვე ჩემ ტვინში ხარ. ნეტავ, რომელი ხვრელი დამრჩა ღია, საიდან შემოძვერი?!
პასუხისმგებლობები ჩემთვის დიდობასთან ასოცირდება. მე ბავშვად დარჩენა მსურს, რადგან ბავშვობაში დაკლებული სითბო და მზრუნველობა ახლა მაინც ავინაზღაურო.

შოკიდან ვერ გამოვდივარ.
კომპლიმეტებისთვის მადლობა heart_eyes heart_eyes heart_eyes

ადამიანებს ან ნაწერებიდან ვკითხულობ, ან თვალებიდან...
საბედნიეროდ, არასოდეს ვცდები :)))
--------------------
When nothing goes right, go left!

 


№19 წევრი kiwibanana

მადლობა უნდა გადაგიხადო ამის დაწერისთვის heart_eyes [i][/i]

 


№20 მოდერი guroo

kiwibanana
მადლობა უნდა გადაგიხადო ამის დაწერისთვის heart_eyes [i][/i]

ჩემგანაც მადლობა❤️

 


№21 სტუმარი სტუმარი nancho

მე ვფიქრობ რომ ,ძალიან რეალური.და კიდევ ვფიქრობ,რომ პრობლემას და საკუთარ თავს ვერ გავექცევით.უბრალოდ უნდა ვისწავლოთ ცხოვრება რეალობას თან ერთად.მივიღოთ სამყარო ისეთი როგორიცაა,როგორიც უფალმა მოგვცა.დაბადება ,სიცოცხლლე,სიკვდილი ,.ჩვენ არ ვიბადებით ჩვენი ნებით.წარმატებები.საუკეთესო ხარ,ამ საიტის საუკეთესო მწერლებთან ერთად ერთი - ერთი ხარ ,

 


№22 მოდერი guroo

სტუმარი nancho
მე ვფიქრობ რომ ,ძალიან რეალური.და კიდევ ვფიქრობ,რომ პრობლემას და საკუთარ თავს ვერ გავექცევით.უბრალოდ უნდა ვისწავლოთ ცხოვრება რეალობას თან ერთად.მივიღოთ სამყარო ისეთი როგორიცაა,როგორიც უფალმა მოგვცა.დაბადება ,სიცოცხლლე,სიკვდილი ,.ჩვენ არ ვიბადებით ჩვენი ნებით.წარმატებები.საუკეთესო ხარ,ამ საიტის საუკეთესო მწერლებთან ერთად ერთი - ერთი ხარ ,

დიახ, ცხოვრება უნდა შევძლოთ მწარე რეალობის ფონზე.
ძალიან, ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა! heart_eyes heart_eyes

 


№23  offline წევრი ნანა73

არ გეგონოს რამდენიმეზე კომენტარი რომ არ გავაკეთე არ გკითხულობ.
ხანდახან ვერ ვაკეთებ, ან არ ვაკეთებ...
აქ კი, აქაც მიჭირს ბევრის თქმა...
თითქოს განსხვავებულია დანარჩენებისგან ...
თითქოს სხვა გურამს ვხედავ აქ.
უფრო გაზრდილს, უფრო იდუმალს...
მრავალფეროვანს.
ამბობ შინაგანად აგრესიული ხარ და შენი ჩანახატებიც ამას მოწმობს. იმდენი არა-"ჩვეულებრივი" პერსონაჟი გყავს და ისეთი სიღრმისეულად განსხვავებულები, სხვანაირად გააზრებას საჭიროებენ.
არადა ლაღიც ხარ და სასიამოვნო მოსაუბრეც.
გიყვარს ადამიანების კითხვა და ურთიერთობები.
როგორ უთავსებ ამ ორ უკიდურესობას ერთმანეთს?
ყოველთვის რატომ არის შენს ისტორიებში ჩამუქებული სამყარო?
უკიდურესად მძიმე გქონდა შედარებები...
მომეფხაჭნა სული...
გახსოვს ალბათ, არ არის ეს ჟანრი ჩემი. ვკითხულობ მხოლოდ კონკრეტული მიზეზის გამო.
მთავარი კი, მხოლოდ ის არის, რომ პატივს ვცემ შენს ნიჭს!
❤️❤️❤️

 


№24 მოდერი guroo

ნანა73
არ გეგონოს რამდენიმეზე კომენტარი რომ არ გავაკეთე არ გკითხულობ.
ხანდახან ვერ ვაკეთებ, ან არ ვაკეთებ...
აქ კი, აქაც მიჭირს ბევრის თქმა...
თითქოს განსხვავებულია დანარჩენებისგან ...
თითქოს სხვა გურამს ვხედავ აქ.
უფრო გაზრდილს, უფრო იდუმალს...
მრავალფეროვანს.
ამბობ შინაგანად აგრესიული ხარ და შენი ჩანახატებიც ამას მოწმობს. იმდენი არა-"ჩვეულებრივი" პერსონაჟი გყავს და ისეთი სიღრმისეულად განსხვავებულები, სხვანაირად გააზრებას საჭიროებენ.
არადა ლაღიც ხარ და სასიამოვნო მოსაუბრეც.
გიყვარს ადამიანების კითხვა და ურთიერთობები.
როგორ უთავსებ ამ ორ უკიდურესობას ერთმანეთს?
ყოველთვის რატომ არის შენს ისტორიებში ჩამუქებული სამყარო?
უკიდურესად მძიმე გქონდა შედარებები...
მომეფხაჭნა სული...
გახსოვს ალბათ, არ არის ეს ჟანრი ჩემი. ვკითხულობ მხოლოდ კონკრეტული მიზეზის გამო.
მთავარი კი, მხოლოდ ის არის, რომ პატივს ვცემ შენს ნიჭს!
❤️❤️❤️

სამი დღე გავიდა, რაც ჩანახატი გამოვაქვეყნე და ამ დროის მანძილზე ყოველდღე დანევროზებული ვამოწმებდი, იყო თუ არა შენი კომენტარი...
მიხარია, რომ, როგორც იქნა, მოხვედი. სევდის ზღვაში შემოცურე. ხელ-ფეხი მოიქნიე, ისევ ნაპირისკენ გაცურე და წახვედი. მაგრამ სანამ წყალში ლივლივებდი, ბევრი სანეტარო და ტკბილი სიტყვა მაჩუქე.
ვფიქრობ, გაგანაწყენე ერთხელ დაა ძალიან ვნანობ ამას. ახლა კი მივხვდი, რომ წყენის კედლები გამქრალა, ჩამონგრეულა.
უღრმესი მადლობა, ნანა! სულ გელოდები ხოლმე, რადგან საინტერესო მკითხველი ჩანხარ. შენი კომენტარებიც არანაკლებ განსხვავებულია, არც მათ აკლია სიღრმე.
ჩემი აზრით, ჩვენი მენტალური გემოვნება ემთხვევა და ეს განაპირობებს ერთმანეთისადმი დამოკიდებულებას, რაც პატივისცემასა და დაფასებას გულისხმობს.
შევეცდები დასმულ კითხვებს ამომწურავად ვუპასუხო.
ხელოვნების ნიმუში ყურადღების მიღმა რჩება, თუ საინტერესო არ არის. უზადო ტექნიკით შექმნილი ნახატის ცქერა მარტო იმათ სიამოვნებთ, ვინც გარკვეულია ხელოვნებაში და იცის ფუნჯის ნაკვალევებში რა არის შესანიშნავი. მაგრამ დახვეწილი სილამაზის აღქმა იშვიათთა ხვედრია, არ მეთანხმები? წარმოვიდგნოთ, რომ ადამიანები ხელოვნების ნიმუშებს ვგავართ. რა შემთხვევაში ვიქნებით საინტერესო ფართო მასებისთვის? ჩემი პასუხი ასეთია: როდესაც ვიზულური მხარე შიინაარსიანი იქნება და არა დახვეწილ ფორმებში მოქცეული. შენ მკითხე, როგორ ვუტავსებ ორ უკიდურესობას ერთმანეთს... მგონია, რომ ყველაფერია შესაძლებელი, მათ შორის შეუთავსებლის შეთავსებაც. მაგრამ მთავრი ის არის, რატომ ვაკეთებ ამას. იმიტომ, რომ საპირისპირო მხარეების შეჯახება ყველაზე ამაღელვებელი სანახაობაა. ღმერთი და ეშმაკი, სიკეთე და ბოროტება, სიყვარული და სიძულვილი, ერთგულება და ღალატი, მეგობრობა და ორპირობა, სილაღე და მელანქოლია... სამყაროშიც კი უკიდურესობათა ჭიდილია ყველაზე ლლამაზი იდეა. მოკლედ, ვცდილობ საინტერესო ვიყო. :დდ
რომ არ შემომედავო, ფართო მასები რა საჭიროაო, წინდაწინ მოგიყვან არგუმენტებს. როდესაც პირად ტერიტორიებს ვინიშნავთ და ვისაკუთრებთ, საზღვრებს ვავლებთ მათ გარშემო და მხოლოდ იმათ ვაძლევთ შემოსვლის უფლებას, ვინც ჩვენ წარმოდგენებთან ახლოს არიან, ვისაც მოვწონვართ და უპრეტენზიოდ ვაკმაყოფილებთ მთელი ჩვენი პიროვნულობით, იდეებით, არსებობით, ზუსტად მაგ დროს ვხერგავთ ყველა გზას, რომ რაღაც კარგი და ახალი შემოვუშვათ ჩვენში. ფაქტობრივად იმას ვთანხმდებით, რომ ჩარჩოებში მოქცეულებმა განვაგრძოთ ცხოვრება და მხოლოდ ამ ჩარჩოებს შიგნით ვიმოქმედოთ. აბა მითხარი, ოდესმე შევძლებთ მეტის მიღწევას? ოდესმე შევეცდებით საზღვრების წაშლას და ახალი ხაზების მონიშვნას? ვერ შევძლებთ, რადგან ვამბობთ, რომ იქ გვინდა დარჩენა, იმ ჩარჩოებში, სადაც დისკომფორტი არ შეგვექმენება და ვერ მივხვდებით, რომ რაღაც არასწორია, რაღაც დამთრგუნველია, შეცდომაა... ფართო მასები კი თავისივე თავში გულისხმობს უსაზღვროობას. უბრალოდ განსხვავება იმაშია, რომ აქ მეტი ტკივილი იქნება, მეტი იმედგაცრუება, მეტი ადამიანური გრძნობები... მაგრამ სხვა დანარჩენიც, სამყაროს მთელი დადებითი მხარეც მეტი იქნება, ვიდრე ჩაკეტილ საზღვრებსა და ნიშნულებში.
სამყაროს იმიტომ ვამუქებ, რომ წერის პროცესში ასე მსიამოვნებს. წინასწარ არ ვგეგმავ ხოლმე ცუდის დაწერას. ასეთი მოთხოვნილება მაქვს - ტრაგედია გამოვძერწო ყველაფრიდან.
გმადლობ, კიდევ ერთხელ heart_eyes

 


№25  offline წევრი ნანა73

გურამ, მეც გელოდი...
ვერ წარმოიდგენ რა დამემართა, ჯერ მოცულობა რომ დავინახე შენი პასუხის :)
უღრმესი მადლობა ყველა სიტყვისთვის რომლითაც მომმათე და პირველად ცხოვრებაში განცდა გამიჩინე, რომ მე ვიყავი ავტორი და შენ ჩემი მკთხველი ... მიხვდები ალბათ რატომ.
პატივი დამდე და მაქსიმალურად ზედმიწევნით გადმომიშალე შენი აზრი .
როგორ არ უნდა გაფასებდე?
სასწაული ხარ!!!

 


№26  offline წევრი ნანა73

გურამ, მეც გელოდი...
ვერ წარმოიდგენ რა დამემართა, ჯერ მოცულობა რომ დავინახე შენი პასუხის :)
უღრმესი მადლობა ყველა სიტყვისთვის რომლითაც მომმათე და პირველად ცხოვრებაში განცდა გამიჩინე, რომ მე ვიყავი ავტორი და შენ ჩემი მკთხველი ... მიხვდები ალბათ რატომ.
პატივი დამდე და მაქსიმალურად ზედმიწევნით გადმომიშალე შენი აზრი .
როგორ არ უნდა გაფასებდე?
სასწაული ხარ!!!

 


№27 მოდერი guroo

ნანა73
გურამ, მეც გელოდი...
ვერ წარმოიდგენ რა დამემართა, ჯერ მოცულობა რომ დავინახე შენი პასუხის :)
უღრმესი მადლობა ყველა სიტყვისთვის რომლითაც მომმათე და პირველად ცხოვრებაში განცდა გამიჩინე, რომ მე ვიყავი ავტორი და შენ ჩემი მკთხველი ... მიხვდები ალბათ რატომ.
პატივი დამდე და მაქსიმალურად ზედმიწევნით გადმომიშალე შენი აზრი .
როგორ არ უნდა გაფასებდე?
სასწაული ხარ!!!

heart_eyes heart_eyes

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent