შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მემკვიდრეობითი ცოდვა (თავი 14)


10-03-2021, 22:49
ავტორი Melice
ნანახია 1 831

ცხოვრება გაგრძელდა.
ყოველ დილით აივანზე გავდიოდი და იმ ყვავილებს ვრწყავდი, ჩემს არ ყოფნაში დაჩი რომ უვლიდა. ბალახიც კი საგულდაგულოდ გაენადგურებინა თიხის ქოთნებიდან. თათიას მიერ დამზადებული გასაღები, რომელიც ერთგულ მეზობელს ჩავაბარე, ჩამოსვლიდან მეორე დღესვე დამიბრუნა და ჩვენი ვირტუალური მეგობრობა ისევ ცოცხალ რეჟიმში განახლდა.
გულის დაწყვეტამდე მომხიბვლელი იყო. შეუძლებელია ასეთი ბიჭის გარემოცვაში გიწევდეს ცხოვრება და კეთილგანწყობის იქით ვერაფერს გრძნობდე.
საერთო ვახშამი ტრადიციად გვექცა. ეს უკანასკნელი უმეტესწილად ჩემს სამზარეულოში ხდებოდა. ის თავის კერძს ჩამოიტანდა, მე - ჩემს ნამოქმედარს დავახვედრებდი და ორ სახლში გაბატონებული სიმარტოვე მიტოვებული ბავშვივით იბუსხებოდა.
- მარტო რატომ ცხოვრობ? - ვკითხე ერთ დღეს, როცა ჩვეულებისამებრ ვვახშმობდით.
- ის უფრო საოცარი იქნებოდა, ოცდასამი წლის ბიჭი მშობლებთან რომ ვცხოვრობდე. - უდარდელად გაიცინა და ქათქათა კბილების წყება გამოაჩინა.
- ქართული რეალობისთვის უცხოა, თუმცა მისასალმებელი. - ლამის კვერი დავუკარი.

ვახშმის შემდეგ სამზარეულოს მილაგებაშიც დამეხმარა და კუთვნილი თეფშის თანხლებით კარისკენ გაემართა.
- ხვალამდე.
- ხვალ თათიასთან უნდა წავიდე. - მაშინღა გამახსენდა. - ბინაში მოეწყვნენ და პატარა წვეულება იქნება.
- მეგობრის თან წაყვანა შეგიძლია?
- არ ვიცი... - მოახერხა და დამაბნია.
- გეხუმრე, არ მცალია ხვალ. - სულ ოდნავ გამიღიმა და კიბის საფეხურებს შეუყვა.

ჩემთან ერთად წამოსვლა უნდოდა? ეს რაღაც ახალი იყო. თავს ყოველთვის შორს იჭერდა და ბარშიც კი არ დადიოდა იმ დღეებში, როცა ვმუშაობდი.
დივნის საზურგესა და კედელს შორის გაჩრილ შუქურას გავხედე. თავი უკან გადაეგდო და შესაშური სიმშვიდით ეძინა. მეც ავიშენე ბარიერები ჩემს ირგვლივ და თავს კომფორტულად ვგრძნობდი. არ მინდოდა დაჩისთან ერთად მივსულიყავი და მცდარი წარმოდგენა შემექმნა.
ან, იქნებ ვიცოდი, რომ საბაც იქ იქნებოდა? დაჩისთან ერთად იქ მისვლა ცეცხლზე ნავთის დასხმის ტოლფასი იქნებოდა.
იმედი მქონდა, რომ ეს ცეცხლი ჯერ ისევ ენთო.
ბოლოს იმ ღამეს ვნახე, როცა მითხრა, რომ სიყვარული არ შემეძლო.
ჰქონდა საფუძველი, მაგრამ ცდებოდა.

უცნაური შფოთვა დილიდან შემომიჩნდა და დასამშვიდებლად ისევ აივნის სარწეველა სკამს მივაშურე.
ქუჩის ხმაურს ყური დავუგდე და ფსკერზე გართხმულ დედამიწას დავაცქერდი.
პეტრიწის ქუჩა არტერიას ჰგავდა. ცხოვრება სისხლივით ჩქეფდა. ვიწრო ქუჩები კაპილარევით უერთდებოდნენ და მასთან მიტანილ სიცოცხლეს უსასყიდლოდ ატანდნენ.

თათიასა და ნიკას ახლადნაქირავები ბინა მუხიანის ერთფეროვან კორპუსებში მდებარეობდა. მცირე გაურკვევლობის შემდეგ მივაკვლიე სასურველ მისამართს და სანამ კრემისფერ კარზე დავაკაკუნებდი, ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე.
- ლიტა!.. - თათია კისერზე ჩამომეკიდა და თბილ ატმოსფეროში შემათრია. - რა კარგია გიტარა რომ არ დაგავიწყდა.
- ვიცოდი, არ შემომიშვებდი და... - წარბი ავზიდე.

ოთახის ოთხკუთხა მაგიდაზე პატარა სუფრა დიდი გულმოდგინებით გაეშალათ. მონდომებით დამათვალიერებინა სამ ოთახში მოქცეული სიმყუდროვე. ნიკა თავიდან ცივად შემხვდა, თუმცა მოგვიანებით ჩვენს შორის გაჩრილი ყინული გადნა და გაილია.
- რას დალევ? - სხვადასხვა სახეობის ალკოჰოლით სავსე დახლი გამოაღო და ეშმაკურად გამომხედა.
- შამპანიურს. - შედარებით მსუბუქ ვერსიაზე შევჯერდი. - მხოლოდ ჩვენ ვიქნებით?
- საბაც მოდის, მეგობართან ერთად. - ღიმილი ჯერ სახეზე შეახმა, შემდეგ კი სრულიად აულაგდა.

მეგობარი? ჰმ...
რატომ ჟღერდა ასე არასასიამოვნოდ? იქნებ, მამრობითი სქესის მეგობარზე იყო საუბარი?
ალბათობა გონებაში გამოვიანგარიშე და გული მიმეწურა.
ორი კვირის წინ გარკვევით მიმახვედრა, რომ ყველაფერი დამთავრდა, მაგრამ ჩემთვის ვერ დასრულდებოდა ის, რისი თავიდან დაწყებაც მთელი არსებით მსურდა.

ნაპრალი უფსკრულად მაშინ იქცა, როდესაც საბამ შავგვრემანი გოგონას თანხლებით შემოაბიჯა. წარბიც კი არ შეუხრია ისე დამიკრა თავი და სამადგილიანი დივნის ზედაპირი თანმხლებს გაუყო.
- მე ნინა ვარ. - მხიარულად მომესალმა გოგონა და ღიმილისგან ლოყები მიეჩხვლიტა.
- ლიტა... - ბურანიდან ვუპასუხე.
თითქოს კოცონიდან დარჩენილ ღადარს ცივი წყალი დაასხეს და მისი სითბოსგან მხოლოდ მწველი კვამლი დარჩა. ნაცრად იქცა... ვეღარასდროს რომ აინთება, ისეთ ნაცრად.

როგორც კი ნიკა სამზარეულოდან გამოვიდა, თათია იქ მარტოკა დარჩა და მაშინვე მისკენ გავეშურე.
- როდის გაიცანით? - არ ვაპირებდი მასთან უდარედელის როლი მეთამაშა.
- ორი დღის წინ, მაგრამ მართლა მეგობრები არიან. - თვალები დაუმრგვალდა.
- მეგობრები როდის მერე უფათურებენ ხელებს ერთმანეთს? - მეგონა სისხლი ტვინში ჩამექცეოდა.
- მართლა? - გულწრფელად გაოცდა. - ორი დღის წინ მსგავსი არაფერი შემინიშნავს. მაცივარიდან შამპანიურის ორი ბოთლი გამოიყოლე.

ჭიქებით ხელში გავიდა და შემაწუხებელი ფიქრების შტორმში დამტოვა.

სამიოდე საათი საუკუნესავით გაიწელა. საბა მხოლოდ ცივ, უალკოჰოლო სასმელს სჯერდებოდა, თუმცა ჩვეულებრივზე მეტად მხიარულობდა და არც ნინასთვის გადახვეული ხელის მოშორება უცდია ათ წუთზე მეტხანს. ზედმეტად კარგად ვიცნობდი იმისთვის, რომ მისი სილაღის სიყალბე მთელი სისავსით შემეგრძნო.
ასე არასდროს იქცეოდა ჩემთან. ვუყურებდი და მიხაროდა, რომ მის თმას არც ერთხელ შეხებია, რომ მათი თვალები ორ წამზე მეტ ხანს არ ჩერდებოდნენ ერთმანეთთან.
ან, იქნებ ეს უბრალოდ ჩემი ილუზია იყო?
ვხედავდი იმას, რაც მინდოდა. ჩვენს აწ უკვე დასრულებულ ურთიერთობას ვადარებდი და მათ შორის გაჩრილი გაუცხოება გულუბრყვილო ბავშვივით მიხაროდა.
ის ვერ იქნებოდა სხვასთან ისე, როგორც ჩემთან იყო, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავდა, რომ აღარ შეუყვარდებოდა, ცხოვრებას არ გააგრძელებდა, წარსულში არ ჩამტოვებდა იმ ჩაბარებული დამატებითი საგანივით, რომელიც მხოლოდ ქულის მისაღებად აირჩია.

- ლიტა, დაგვატკბე შენებურად. - ნიკა უკვე გვარიანად შეზარხოშებულიყო.
- მეშინია, ზედმეტი სიტკბოსგან დიაბეტი არ დაგემართოთ. - გაუაზრებლად დავგესლე და გიტარა ჩიხოლისგან გამოვანცალკევე.

სავარძელს მივუბრუნდი, განუყრელი ინსტრუმენტი მუხლზე დავიბჯინე და თვალების დახუჭვამდე სულ ერთი წამით შევხედე თვალებს, რომლებიც არც შემდეგ გამქრალან.
ორ წყვილს შორის უადგილოდ ამოსული ეკალივით ვიყავი. თითქოს სადღაც მწვერვალზე იყვნენ, მე კი მთის ძირიდან ავცქეროდი და ვეძახდი, მაგრამ ჩემი არ ესმოდათ.
„აბა, რას ელოდი ლიტა? წერტილის შემდეგ აღარაფერი გრძელდება...“ - ჩამსისინებდა ქვეცნობიერი და ძლივს დალაგებულ თავშეკავებას ძირს უთხრიდა.

აზრმა, რომ მომღერალ ჩიტად დამიბარეს და უნდა მეგალობა, სანამ ერთმანეთს ესიყვარულებოდნენ, გონებაში ყველაფერი თავდაყირა დააყენა. თვალები სწრაფად გავახილე და გულისცემამ მაქსიმალურ ნიშნულს მიაღწია.
- საბაც შესანიშნავად მღერის... - მთელი დარჩენილი ენერგიით გავიღიმე. - თან ადრესატის აქვეა. სულ მე რატომ უნდა ვიმღერო?
- მღერი? - ნინამ მტევნები გულზე მიიბჯინა და თვალები მინაბა. - მიდი რა, ერთი სიმღერა.
კარგად დამახსოვრებული ღიმილით მივაწოდე გიტარა და სავარძლის საზურგეს შვებით მივენდე.
ერთხანს თვალი გამისწორა, მაგრამ ყურადღება მალევე სიმებზე გადაიტანა და მისი თითების შერხევისას გაბნეულ ჰანგებში ისევ ჩემი შექმნილი მელოდია ამოვიცანი.

- „ნუ იფიცებ...
ნუ ამაყობ...
მე შენს თვალებს დაღლას ვატყობ.
და შენს ბაგეს,
გაუშლელი ვარდის ფერი კვლავ რომ ადევს,
ღიმილს ვამჩნევ ნაძალადევს.
ნათლად ვხედავ,
შენს თვალებში უტყვი სევდა ახავერდდა,
ნუღარ მალავ...
აღარა გაქვს მოლოდინის ძველი ძალა
და ჩამქრალა
საბოლოოდ ის იმედი,
დღეს რომ ენთო კიდევ მკრთალად.
ნუ იცინი...
ნუ იკავებ მომდგარ ცრემლებს,
ნუღარ ცდილობ ჩემს დანდობას,
ნუ უარყოფ განშორების წინათგრძნობას.
ნუ იფიცებ...
გამძლეობით ნუ ამაყობ,
მე შენს ბაგეს,
ჯერ კიდევ რომ ჩემი კოცნის ფერი ადევს,
ღიმილს ვამჩნევ ნაძალადევს...“

და მიუხედავად იმისა, რომ ერთხელაც არ შემოუხედავს, ვიცოდი, აქ მხოლოდ ჩემი ღიმილი იყო იძულებითი, უადგილო. აქ მხოლოდ მე ვიყავი უადგილო.

- მე უნდა დაგტოვოთ... - გიტარა წართმეული იმედივით გამოვგლიჯე და ჩიხოლში მოქნილად ჩავტენე.
- ასე ადრე? - თათია წამოდგა, მაგრამ სახეზე ეტყობოდა, რომ წინააღმდეგობის გაწევას არ აპირებდა.
- ზეგ გეცლება? - ნიკა მობილურიდან ამოხტა.
- რისთვის?
- სიღნაღში წავიდეთ სწავლის დაწყებამდე, ძალიან მაგარი იქნება. - მზერა საბასკენ გააპარა და ჩაიღიმა.
- ძალიან მაგარი აზრია, მაგრამ ლიტას რომ მეწყვილე არ ეყოლება? - ნინაც წამში აჟიტირდა და უკანასკნელი მშვიდი ნერვი გამიღიზიანა.
- შენ გეყოლება? - ცინიკურად გახედა ნიკამ და კითხვით სავსე მზერა ჩემკენ გადმოანაცვლა. - ორი მანქანით წავალთ და შენც წამოიყვანე ვინმე, მეგობარი.
- სიყვარულის ქალაქში უბრალოდ მეგობრები არ მიჰყავთ. - საბა ნინას მარწუხებს დაეხსნა და წამოდგა. - ჩვენც წავალთ, გვიანია უკვე...
- ბარემ ლიტაც გაიყოლე, ერთ უბანში ცხოვრობთ. - ისე თქვა ნიკამ, თითქოს რაღაც წინასწარ გაუწერელ სპექტაკლს ვდგამდით. ყველამ ყველაფერი ვიცოდით, მაგრამ გვერჩივნა ჩვენი სათქმელი სხვას გაეჟღერებინა.
- არ არის საჭირო, ტაქსით გავალ. - გიტარა მხარზე შემოვიგდე და გული დაჭერილი ჩიტივით ამიფართხალდა.
- ერთ გზაზე ვართ. - ნინა საბას მიეტუზა და ისე შემომხედა, როგორც ბედნიერი უყურებს უბედურს.

რამოდენიმე წუთის შემდეგ უკვე ნაცნობი მანქანის უკანა სავარძელზე ვიჯექი და წინ მსხდომების განცალკევებულ ხელებს ვასტერდებოდი. მეშინოდა, რომ ხელს ჩაკიდებდა...
ეს ყველაზე მწარე შურისძიება იყო.
საბა გამუდმებით გარბოდა და ვინატრე, რომ ამჯერადაც წასულიყო. ის საერთო სივრცე, სადაც ერთად ყოფნა მოგვიწევდა, ჩემთვის ზედმეტად სავსე იყო და ვგრძნობდი, მალე დავკარგავდი მათთან კავშირს. სითხეში გაჩენილი აირის ბუშტუკივით გავეცლებოდი მათ საზოგადოებას და ზედაპირზე გავსკდებოდი.

ნინა სადღაც სარაჯიშვილის მეტროსთან გამოგვეცალა და დიდ დიღმამდე გასავლელ მანძილს უხერხული დუმილით დავადექით.
- ვის წამოიყვან? - გზისთვის თვალისმოუშორებლად მკითხა და მის ხმაში გაბნეულმა იდუმალებამ ძარღვებში სისხლივით დამიარა.
- არ მითქვამს, რომ მოვდივარ. - საქარე მინას მივაშტერდი.
- ჩვენ ხშირად მოგვიწევს შეხვედრა. გულითადი მეგობრები ვერასდროს ვიქნებით, მაგრამ ერთ სივრცეში თანაარსებობა უნდა შეგვეძლოს. - მანქანა სადარბაზოსთან გააჩერა და დაბინდული მზერით გამომხედა.
- ასეთი მარტივია? - ყელში მწარე ბურთი გამეჩხირა და სუნთქვა შემეკრა.
- დროს დრო უნდა მივცეთ, ლიტა... რაღაც პერიოდის შემდეგ, როცა ამ ყველაფერს გავიხსენებთ, გაგვეღიმება.

სიბნელისგან შეჭმულ სფეროებში შევყურებდი და ვერ ვიჯერებდი, რომ მისი გზა გაგრძელდა. ჩვენს საერთო გზაჯვარედინს გასცდა და მომავლის იმედებს ყავის ჯიხურებივით მიაგნო. მეც გავაგრძელე, მაგრამ გზად მხოლოდ ცხელი ქვიშა და გამომშრალი კაქტუსები დამხვდა.

მანქანიდან მთვარეულივით გადმოვედი და უკნა მხრიდან შემოვუარე.
- ეს მამაჩემთან დაგრჩა... - შორიდან მოქროლილი ნიავივით ჩამესმა და მისკენ მივტრიალდი. საჩვენებელ და შუა თითებს შორის ორად მოკეცილი თეთრი ბარათი მოექცია. მაშინვე ამოვიცანი მისი წერილი, რომელიც ვანოსთან სტუმრობის დღეს დავკარგე და ვეღარსად ვპოულობდი.
გაუცნობიერებლად გადავდგი რამოდენიმე ნაბიჯი და ჩამოწეული საქარე მინიდან გამოჩრილ ბარათს დავწვდი. მოულოდნელად მაჯაზე ხელი წამავლო და მისკენ დამქაჩა. ჩემკენ მომართული სახიდან სულ რამოდენიმე სანტიმეტრში გავჩერდი.
- გაგიჟდი? - დაბნეულობისა და გაღიზიანების ნაზავმა გრძნობამ სისხლი ამიდუღა.
- ორი კვირის წინ ვანოსთან სახლში მიხვედი და მე გავგიჟდი? - ხმა გაუმკაცრდა, სახე კი ისე გაუქვავდა, ნებისმიერ სკულპტორს რომ შეშურდება. ხელი გამოვგლიჯე და ორი ნაბიჯით უკან დავიხიე.
- შენ გეძებდი... შეგიძლია დაიტოვო, ისე მაინც აღარ ფიქრობ, როგორც მაშინ. - გამქრალი გრძნობებისთვის ვუსაყვედურე


როგორ მარტივად უყურებდა ყველაფერს. საუკუნეც რომ გასულიყო ეს წარსული ღიმილს ვერანაირად მომგვრიდა.

ბურანში ვერაფრით შევიპარე. ფიქრებმა, რომელსაც საგულდაგულოდ ვჩქმალავდი გონებაში აშენებული კედლები შემომინგრიეს და ამაწრიალეს. მთელი დღის მოთმინება წამში გამეფლანგა.

ძალიან მალე ჩამტოვა წარსულის რომელიღაც ბნელ ჯურღმულში.
არ მიხაროდა მისი ბედნიერება... და პირველად დავფიქრდი, იქნებ მართლა არ მიყვარდა? ყოველ შემთხვევაში იმდენად, რომ მისი სიხარული გამეზიარებინა...
ქვეცნობიერს ლოტუსის ფორმაში ჩამოვუჯექი და მის თვალებში ჩასახედად საკუთარი დავხუჭე.
„რას გრძნობ?“ - უსიტყვოდ ვკითხე.
ვგრძნობდი, რომ ყვირილი მინდოდა...
მსხვრევადი ნივთებით სავსე ოთახი მჭირდებოდა, სადაც ყველაფერს დავლეწავდი და ცრემლებამდე ვიყვირებდი...
ისეთი დამღლელი იყო ის სიჩუმე. დუმილში ჩაკლული სიტყვები, რომლებიც ატმოსფეროს ვერასდროს შეერეოდა. მისი სიცილი, რომელიც მე აღარ მეკუთვნოდა და ვიცოდი... ვიცოდი, რომ ის გოგო ვერასდროს დაინახავდა საბას თვალებს მიღმა ამოფარებულ ღრმა ზღვებს. მის მზერაში ჩაიძირებოდა, მაგრამ ვერ იგრძნობდა, როგორ ლამაზად სერავენ თოლიები სივრცეს, გარდამავალ სეზონებზე მედუზები უფრო რომ ამლაშებენ ჰაერს. ვერასდროს გაიგებდა მზისა და ლაჟვარდისთვალება ბიჭის შესახებ... ვერ გაიგებდა, რომ ცხოვრების გრძელ გზაზე იმას გაებუტებოდა, ვისი ღიმილიც სხვას ენატრებოდა, იმას აკოცებდა, ვისი უბრალო გამოხედვაც სხვისი სიცოცხლის წყარო იყო.
ვერასდროს გაიგებდა, რომ მტკვარი შორიდან მოსული, ნელი მდინარეა, რომელსაც გიჟი არაგვი ერთვის და ფერებს ურევს. ვერ გაიგებდა, რომ სიბნელეში ყველა ფერის უკეთ დანახვაა შესაძლებელი. ვერ გაიგებდა, რომ ზღვისთვის კენჭების სროლა არ შეიძლება...

ეგოისტურად, ჩემებურად, არადამაჯერებლად და მტკივნეულად...
მიყვარდა...

დავნებდი, რადგან მიყვარდა.
მეორე დღეს ისევ შემომთავაზეს სიღნაღში წასვლა და უყოყმანოდ დავთანხმდი. მოსამზადებლად ერთი დღე მქონდა.
საერთო ვახშმისას დაჩის შუქურას მიხედვა ვთხოვე. უყოყმანოდ დამთანხმდა და გასვლისას თათიას ნაქონი გასაღებიც გაიყოლა.
ბარიდან გვიან დავბრუნდი და დილისთვის პატარა ბარგი გავიმზადე. სიღნაღში მხოლოდ ერთი ღამის გატარებას გეგმავდნენ. საორგანიზატორო საკითხებში არ ვერეოდი და ვცდილობდი სხეული დინებისთვისთვის მიმენდო.

დილის შვიდი საათისთვის ორდღიანი მოგზაურობისთვის სრულიად მზად მყოფი ეზოში ჩავედი და ნიკას ახალთახალი ავტომობილის უკანა სავარძელზე გიტარასთან ერთად მოვთავსდი.
საბა და ნინა სადღაც ვარკეთილთან იყვნენ. თათია ძალიან ფრთხილად მაწვდიდა ცნობებს მათ შესახებ.

შუადღემდე ჩავედით. ქალაქის შესასვლელთან საბას მანქანა დაგვხვდა. საოჯახო სასტუმროს ძიებამ ორ საათზე მეტი წაიღო. საბოლოოდ ორსართულიან სახლს მივადექით, რომლის სრული მეორე სართული ქირავდებოდა.
სამ საძინებელში ნივთები გადავანაწილეთ.
თათია და ნიკა ერთ ოთახში შეიყუჟნენ. საბამ ასანთის კოლოფივით საძინებელი შეარჩია. მე და ნინას კი ერთი სივრცის გაყოფა მოგვიწევდა.

ფილაქანით მოპირკეთებული ვიწრო ქუჩები, გამუდმებით აღმავალი და დაღმავალი გზები, რომლებსაც კოხტა სახლები ყურძნის მარცვლებივით გამოუსხამთ. დეკორაციით სავსე მაღაზიები, ღია ცის ქვეშა კაფეები და უამრავი ტურისტი... მთელი ზაფხული უცხოელებს შევყურებდი, მაგრამ ეს რაღაც სხვა მუხტი იყო.
მოკირწლულ ქუჩებში ერთ ჯგუფად დავდიოდით.
სიყვარულის ქალაქში ვიყავი და ჩემს საყვარელ ადამიანს სხვა ახლდა.
ყოველთვის ვთვლიდი, რომ ძლიერი ვიყავი. ვთვლიდი, რომ სუსტი ადამიანები არ არსებობდნენ.
შეუძლებელია ჩვენს რეალობაში გაჩნდე, გაიზარდო და იცხოვრო, თუ ძლიერი არ ხარ.
რაიმეს მტკიცება არასდროს მიცდია, მაგრამ ვგრძნობდი, რომ საჭირო იყო. ცხოვრებას გავაგრძელებდი და ამას ყველა დაინახავდა.
ისიც, ვისთვისაც უკვე სულ ერთი იყო.

ზღაპრებში აღწერილ ქალაქს ჰგავდა. გალავანით შემოსაზღვრულ სამეფოს, სადაც ყველა ბედნიერია, მღერიან და სინქრონულად ცეკვავენ.

სადილისთვის ტერასით დამშვენებულ რესტორანს მივაკითხეთ და მოზრდილ მაგიდას მივუსხედით.
- მწვადი უკონკურენტოა. - ღიმილით აღნიშნა ნიკამ და ვრცელ მენიუს თვალი ჩააყოლა.
- სამწვადე ვიყიდოთ და საღამოს ჩვენ თვითონ შევწვათ. - საბას მხიარულება ყოველგვარ ზღვარს სცდებოდა. - სახლის აივანზე პატარა ბუხარი ვნახე.
- ღვინოც ვიყიდოთ... - ნიკა თვალების გაფართოებით აჰყვა. - დღეს კარგი კახური ქეიფი გველის!..

თათიამ უბრალოდ თვალები გადაატრიალა და მრავალმნიშვნელოვნად გადმომხედა.
თითქოს შეგრძნებები დამიქვეითდა, საკუთარ არსებაში სუნთქვაშეკრული ვიძირებოდი და განვითარებული მოვლენები სადღაც შორიდან მეხებოდნენ. მთელი დღის განმავლობაში ვცდილობდი ხელი არავისთვის შემეშალა. ქალაქით ტკბობა ბოლომდე ვერც მოვაერხე, გამუდმებით თვალში მეჩხირებოდა ბედნიერი წყვილის წევრად მოვლენილი საბა, რომელიც მეგობრული ღიმილით ცდილობდა წარსულის მიჩქმალვას.

საღამოს ნაქირავებ სახლში დავბრუნდით. ბიჭებმა მეპატრონეებისგან შამფურები ითხოვეს და ხორცის ნაჭრების გადანაწილება დაიწყეს. გოგონები რიგრიგობით შევიხიზნეთ აბაზანაში. წინდახედულ თათიას თმის საშრობი ფენიც აღმოაჩნდა და ვინაიდან სექტემბრის შუა რიცხვებისთვის საკმაოდ გრილოდა, სამივემ ვისარგებლეთ.
სუფრა ფართო აივანზე გავშალეთ. მასპინძლებმაც შემოგვაშველეს რამოდენიმე კერძი და ჩვენთან ერთად მოულხინეს.
ცოლ-ქმრული ურთიერთობის ყველაზე თვალსაჩინო მაგალითი იყო. შეხმატკბილებულები, დოზირებული იუმორითა და მხოლოდ ერთმანეთის ცქერისთვის აციმციმებული თვალებით.
ყოველი ჭიქის დაცლის შემდეგ უფრო მეტ ლამაზ დეტალს ვპოულობდი ამ ორ ადამიანს შორის და გული უფრო მეტად მიჩუყდებოდა.
ტრადიციული სადღეგრძელოები ერთმანეთს ცვლიდნენ. ნიკას მიერ მორთმეული პლედი მხრებზე მქონდა მოხვეული და მასპინძლების თითოეული სიტყვის დაჭერას ვცდილობდი. მსიამოვნებდა მათზე დაკვირვება, საბასა და ნინას ერთმანეთისთვის მიმდგარი სკამებიდან ყურადღება მათზე გადამქონდა და აღარც შეურაცხად ალქაჯს ვგავდი.
- ლიტა, შენც თქვი რამე. - ნინა რატომღაც ზედმეტად აქტიურად ცდილობდა ჩემი პირადი სივრცის გარღვევას.
- რასთან დაკავშირებით? - ვცადე გამეღიმა, მაგრამ წარმატებაში დარწმუნებული არ ვიყავი.
- სიყვარულის სადღეგრძელოა... - ყურებამდე გამიღიმა.
- ძალიან კარგი... - შევსებულ სასმისს თითები შემოვაჭდე და გულში საკუთარი თავი გავკიცხე.
იმდენად გავერთე ბედნიერი წყვილის თვალიერებით, რომ საბას სიტყვები გამომრჩა. ნეტავ რა თქვა?
რომელი სიტყვებით გადმოსცა ის, რასაც რამოდენიმე დღეში აქრობს?
- და რომ ვიმღერო? - კუთხეში ეულად მიყუდებულ გიტარას გავხედე. თავს ისიც ზედმეტად გრძნობდა.

იდეა ყველას მოეწონა. განუყრელი მეგობარი მაგიდასთან მოვაკალათე და თვალები სწრაფად დავხუჭე.
დავხუჭე, რადგან ღამის ზღვებისთვის შეხედვა მომინდებოდა და შევხედავდი.

- „ როგორ მოიწყინეს მთებმა,
ჩქარა ჩამოწვება ნისლი,
ხდება, ყველაფერი ხდება...
ტყდება ერთგულების ხიდი.
ხდება, ყველაფერი ხდება,
ირგვლივ ხავსია და მთები,
მაგრამ სიყვარული რჩება
და ეს სიყვარული მღერის...
სიცოცხლ მღერის,
სინათლე მღერის,
ეს გული მღერის,
მიყვარხარ შენ...
როგორ გაირბინეს წლებმა,
ყველამ დაგვივიწყა თითქმის.
ქრება, ყველაფერი ქრება,
მიდის, ყველაფერი მიდის...
ქრება, ყველაფერი ქრება,
ჭკნება ვარდისფერი ტოტი,
მაგრამ სასწაული ხდება
და კვლავ გაზაფხული მოდის.
სიცოცხლე მღერის,
სინათლე მღერის,
ეს გული მღერის,
მიყვარხარ შენ!..“

- კარგი ბიჭია? - ჩვენმა მასპინძელმა, მარო ბებომ მკითხა და ჩემკენ გადმოიწია.
- ვინ? - გიტარა ისევ კედელს დავუბრუნე და ადგილს დავუბრუნდი.
- ვინც გიყვარს... - სავსე სახეზე ღიმილმა გადაუფრინა. - ასე მხოლოდ შეყვარებულები მღერიან.
- ფიქრობს, რომ სიყვარული არ შემიძლია... - სადღესასწაულოდ გამოვაცხადე და შექმნილმა სიტუაციამ გამაცინა.
- სულელი ყოფილა. - აჰყვა მეუღლეს. - ბრმა და ყრუ...
- როგორ ზუსტად აღწერეთ. - ნიკამ შეკავებული ღიმილით გამომხედა და როგორც კი მზერა გავუსწორე, თვალი ჩამიკრა.
ალბათ ალკოჰოლის ბრალი იყო, ან ყველას მოგვბეზრდა შეკრული სამეგობროს როლის თამაში, ვინ იცის?
ფაქტი ერთი იყო - ვისხედით ჩვენ, ჩვენი ოდესღაც განუყრელი ოთხეული და სიმწრის სიცილს ცრემლებამდე მივყავდით.
გული რომ ვიჯერეთ და სამ გაოცებულ სუფრის წევრს მივუბრუნდით, თითქოს მაშინღა გავიაზრეთ, რომ ეს სასაცილო არ იყო... ჩვენ ვეღარასდროს ვივახშმებდით ერთად. ვეღარასდროს ვისეირნებდით ორ ბედნიერ წყვილად.

როგორც კი ლხინი გაგრძელდა, მაგიდიდან შეუმჩნევლად გავიძურწე, ოთახების გამყოფი დერეფნისა და წინა გასასვლელის გავლით ქუჩაში აღმოვჩნდი.
დაბალღერძიანი ლამპიონები ენთო. მართკუთხა ფილაქანს ყვითელი ფერი დასდებოდა. გრილი და სუფთა ჰაერი სიღნაღის ვიწრო ქუჩებში დაეხეტებოდა და ჩემსავით უსიყვარულოდ დარჩენილებს ეძებდა. უფრო რომ დაეტანჯა და დაეკარგა.

- იცი, დღეს რა დღეა? - საბა ჩემს გვერდით, ქუჩის შემაღლებულ ნაწილზე ჩამოჯდა.
- პარასკევი. - მცირე პაუზის შემდეგ ვუპასუხე. შევხედე, თვალები ოდნავ ამღვრეული ჰქონდა.
- შარშან ამ დღეს გავიცანით ერთმანეთი. - გულისწყვეტით აღნიშნა და მზერა ამარიდა.
- თარიღებს ვერ ვიმახსოვრებ. - თავის გამართლებასავით ჩავიჩურჩულე და ძალიან მომინდა, რომ აქ მხოლოდ ჩვენ ორნი ვყოფილიყავით. - მთელი დღე ვსეირნობდით, არადა ღამე უფრო ლამაზია აქაურობა.
- წამოდი და გავისეირნოთ! - ფეხზე წამოდგა და აჟიტირებული ბავშვივით დამაცქერდა.
- ნიკას ისე უნდოდა მამა-პაპური ქეიფი, არ წამოვა...
- მათთვის თქმა არ მინდა. - დაიხარა, ხელები მაჟებზე წამავლო და წამომაყენა. - ჩვენ გავისეირნოთ.
- ნინა არ გაგიბრაზდება? - წარბაწეულმა გავხედე.
- ჩემს ახალ ურთიერთობას უფრთხილდები? - ხელი გადამხვია და ნაბიჯი ამიწყო.
ვერაფრის თქმა მოვახერხე. მხრებზე მისი ხელი მეხურა და სიყვარულის ქალაქის ღამეულ ქუჩებში მივაბიჯებდი.

მოედანზე ჩავედით და მატჩის ბიუროსთან გამართულ ჟრიამულს დავაკვირდით. ბარიდან მაგიდები ეზოში გამოედგათ და მუსიკის ფონზე მხიარულობდნენ. ერთ-ერთს ელემენტზე მომუშავე მიკროფონი საყრდენზე მიემაგრებინა და გიტარასთან დუეტში მღეროდა.
- მიდი, იმღერე... - ხელი დანანებით გამიშვა და შეკრებისკენ მანიშნა.
- შენც შეგიძლია. - მტევნები გულზე დავიკრიფე.
ძველებურად ჩაიცინა და გამეცალა.
ქუჩის მუსიკოსს, რომელსაც სიმღერის პირველი ნაწილი უკვე ჩამეთავრებინა, რაღაც გადაულაპარაკა და ისიც თავის ქნევით დაეთანხმა.
წარმოვიდგინე, რომ ჩვეულებრივი წყვილი ვიყავით, წარსულის აჩრდილებისა და განხორციელებული შურისძიებების გარეშე.
მოხდენილად ჩაბღუჯა მიკროფონი და ღიმილიანი მზერა გამისწორა.

- „შეხედე წარსულს, გაიგებ ვინა ხარ...
გრძელ გზაზე მეგზურს
ნუ მკითხავ ვინა ვარ.
ისე მოგყვები კარგო,
ჩემს ნაბიჯს შეხედავ ქუჩაზე მარტო,
ქუჩაზე მარტო...
და თან
ორივე ვხვდებით, რომ ცხოვრების გზითა ვარ,
მივყვები რაღაცას, გაჩენილს ღვთისაგან.
მე დღეს ვითომ ამითი მინდოდა მეთქვა,
რომ მე დღეს შენ აღარ მიყვარხარ...
აღარ მიყვარხარ...
არადა მიყვარხარ...
მე დღეს ვითომ ამითი მინდოდა მეთქვა,
რომ მე შენ დღეს მაინც მიყვარხარ...
უბრალოდ, მე შენ მიყვარხარ...“

კახური ღვინის ან სიყვარულით გაჟღენთილი ატმოსფეროს ბრალი იქნებოდა ის, რაც შემდეგ მოხდა.
ვიგრძენი, რომ ვუყვარდი.
რა მნიშვნელობა ჰქონდა წარსულს? ყველა მტკივნეული სიტყვა, რომლებსაც ცეცხლმოკიდებული ისრებივით ვუშენდით ერთმანეთს, გაქრა და მათგან დანატოვარი ჭრილობები მოშუშდა.

უცხო ადამიანების გარემოცვაში ვსვამდით. არყით სავსე ჭიქებს მიყოლებით ვცლიდით და გვიხაროდა, რომ მათ ჩვენზე არაფერი იცოდნენ. მათთვის უბრალო წყვილი ვიყავით, სიყვარულის ქალაქში სიყვარულისთვის ჩამოსულები...



ყელში ხანძარი მქონდა. უწყლოდ ჩამიქრეს და მისი ადგილი უდაბნომ დაიკავა.
თვალები ნელა გავახილე და ნერწყვის გადაყლაპვა ამაოდ ვცადე. უცხო ოთახს თვალი მოვავლე და გავიაზრე, რომ კახეთში ვიყავი.
საწოლზე წამოვჯექი და თვალებამდე მოსული თავის ტკივილი შუბლზე ხელებით დავიჭირე.
როდის მოვედით სახლში? ან სხვები რას იფიქრებდნენ ჩვენს „გასეირნებაზე?“
კითხვების კორიანტელი შემომაწვა.
წამოვდექი და ზედმეტად გრძელი მაისური შევისწორე. მხოლოდ მაშინ დავაკვირდი, ჩემზე სამი ზომით დიდი იყო და ძალიან ჰგავდა მამაკაცისას. ოთახს თვალი მოვავლე და ის ასანთის კოლოფი გამახსენდა, სადაც საბა უნდა დარჩენილიყო.
- უნდა ვაღიარო, ძალიან მაგრად სვამ... - მის ხმაზე კარისკენ მივტრიალდი. ზღუდესთან იდგა, ამაყი და თავმომწონე.
- სად გეძინა? - ხმის კანკალით ვკითხე.
- აქ. - ხელი იმ საწოლისკენ გაიშვირა, სადაც წუთის წინ მე ვიწექი.
- და ჩვენს შორის რამე ხომ არ...
- ლიტა, ვინ გგონივარ? - გამაწყვეტინა, როგორც კი აზრს ჩაწვდა. - მთვრალი გოგონების მდგომარეობით მოსარგებლე?
წყლით სავსე ჭიქა მომაწოდა. გამოვართვი და სულმოუთქმელად დავცალე.
- ისინი სად არიან? - საწოლზე ჩამოვჯექი.
- თბილისში დაბრუნდნენ ნინასთან ერთად. - ჩემს წინ ჩაიმუხლა და შევამჩნიე, რომ მის თვალებში ახლა უფრო ძლიერი შტორმი იწყებოდა. - უკვე შუადღეა...
- აქ რატომ მეძინა? - ოთახი კიდევ ერთხელ მოვათვალიერე. - ან ეს რატომ მაცვია?
- არაფერი გახსოვს? - ოდნავ გამიღიმა და ალბათ მომეჩვენა ის გულისწყვეტა, რამაც შტორმი ჩაანაცვლა.
- მახსოვს, რომ ვსვამდით ვიღაცეებთან ერთად... თან ვმღეროდით... - გონება მაქსიმალურად დავძაბე, თუმცა ვერაფერი გავიხსენე.
- ნორმალურობა გვინდოდა და შევრიგდით. - მხრები ოდნავ აიჩეჩა. - აქ რომ დავბრუნდით, უკვე ყველა გვეძებდა. ნინა განაწყენდა, თუმცა დილამდე ვერსად წავიდოდა და დარჩა... ჩვენ აისამდე საუბარი გვინდოდა და აქ შემოვედით. ჩაგეძინა, უჰაერობა გაწუხებდა და თითქმის მთლიანად გაშიშვლდი.
- იგონებ!.. - ხმას გაუაზრებლად ავუწიე და არც საჩვენებელი თითის მოქნევა დამვიწყებია.
- ამიტომ ჩაგაცვი ჩემი მაისური. - ჩვეულ ტონში დაასრულა.

იმ საძინებელში გავჩანჩალდი, სადაც წესით უნდა დამეძინა. წყლის გადავლების დრო აღარ იყო, ამიტომ მხოლოდ კბილების გამოხეხვასა და ზედაპირულ ჰიგიენას დავჯერდი. სახეს ვიბანდი, როცა უცხო ნივთმა თვალი მომჭრა და როცა ჩემივე მარჯვენა ხელის არათითზე წამოცმულ ვერცხლისფერ ბეჭედს დავაკვირდი, მოულოდნელობისგან შევყვირე.
სარკიდან მომზირალი ორეულის დაჰიპნოზება ამაოდ ვცადე. საერთოდ არაფერი ახსოვდა.
საიდან მქონდა ეს ბეჭედი? ვინმე სხვას ხომ არ ეკუთვნოდა? ისევ პასუხგაუცემელი კითხვების კასკადი...

სააბაზანოდან გამოსვლისთანავე საბა მოვძებნე. აივანზე ვიპოვე და ხელებზე დავაკვირდი. მეგონა წნევა ჰერში ამიტაცებდა, რადგან ზუსტად ჩემნაირი ბეჭედი ეკეთა.
- საიდან გვაქვს ეს ბეჭდები? - შიში ხმაში გამებნა და ამან უფრო შემაშინა.
- ეს არც მე მახსოვს... - ფეხზე სწრაფად წამოდგა და ქვედა სართულზე ჩასასვლელი კიბისკენ დაიძრა. - ჩვენს მასპინძლებს გამოვემშვიდობოთ.
- შენ ჩადი, მე მაღაზიაში გავალ.


ვიწრო ქუჩას ჩავუყევი და მოედანზე გავაბიჯე. მატჩის ბიუროსთან ასავლელი საფეხურების მარჯვნივ ნაცნობი ბარის მაგიდები შევნიშნე.
მიმტანის უნიფორმიანი გოგონა ჩემკენ ღიმილით გამოეშურა და ორიოდე ნაბიჯში გაჩერდა.
- დღეს აპირებთ? - იდუმალი სახით მკითხა.
- რას? - მივხვდი, რომ გასულ ღამეს ზედმეტად ბევრ ადამიანს დავუახლოვდი.
- გუშინ დაქორწინება გინდოდათ და ეს უკვე დაკეტილი იყო. - მატჩის ბიუროსკენ მანიშნა. - ბეჭდები მაინც იყიდეთ... უფრო სწორად იჩუქეთ... - გადაიხარხარა და სახტად დამტოვა.
- ეგ კარგად არ მახსოვს... - უხერხულად გავიღიმე.
- აი, იმ მაღაზიაში ვიყავით. - მოედნის მეორე მხარეს გამახედა. ქუჩის პირას პატარა, ჭრელად აკიაფებული მაღაზია მოჩანდა. - ფული არცერთს გქონდათ წამოღებული და გამყიდველს იმდენი უმღერეთ, ნისიად გაგატანათ. აქ მსგავსი არაფერი ხდება ხოლმე...

შეძლებისდაგვარად თავაზიანად გამოვემშვიდობე და მითითებული მაღაზიისკენ გავწიე. აქსესუარებისა და ტრადიციული სუვენირების მთელი ამალა დამხვდა. თიხის ნაკეთობებს მხატვრულად მოქსოვილი ფარდაგები ცვლიდა, ფარდაგებს - პატარა ხალიჩები.
- გამარჯობა... - მოხუც ქალს მივესალმე და მაგიდაზე გაშლილ ბეჭდების ყუთს დავაცქერდი. - გუშინ აქედან ბეჭდები წავიღეთ, არ გვახსოვდა სამწუხაროდ. რამდენი უნდა გადავიხადო? - საფულეს დავწვდი და დანაოჭებულ თვალებზე მზერა შევავლე.
- დილით მოვიდა ბიჭი და გადაიხადა. - ხელები გაასავსავა. - ჩემი ქმარი მუშაობდა გუშინ. დამიბარა, მოვლენ და ფული არ გამოართვაო, მაგრამ იმ ბიჭმა დაიჟინა და...

ვიწრო ქუჩას შევუყევი, საბა ჩემს მცირე ბარგს გიტარასთან ერთად უკანა სავარძელზე ანაწილებდა.
ნუთუ ისევ გვქონდა რაიმე შანსი?
ჩვენი გაცნობიდან ერთი წლის თავზე ისევ რომ დავბრუნებოდით ერთმანეთს, ეს ძალიან ლამაზი და სიმბოლური შერიგება იქნებოდა.
- არ მინდა გაუგებრობამ უფრო ჩაგვიხლართოს ურთიერთობა. - დაიწყო, როგორც კი უსაფრთხოების ღვედები შევიკარით. - ჩავთვალოთ, რომ ეს ყველაფერი არ მომხდარა.
- თითი გაატკაცუნე, იქნებ უფრო შორეული წარსულიც გააქრო. - კბილი გავკარი და წუთის წინ მოფრენილი აღმაფრენა სადღაც გაქრა.
- დავიწყება მხოლოდ მე მომიწევს, შენ ისედაც არაფერი გახსოვს. - ისე მითხრა, თითქოს გასული ღამის დავიწყება ჩემი იდეა იყო. თითქოს რაღაც ჩემზე იყო დამოკიდებული და ვერ ვხვდებოდი.
სავარძელს ორივე ხელით ჩავებღაუჭე და პირზე მომდგარი სალანძღავი სიტყვები კბილებით გავაჩერე.
საჭეზე შემოდებულ მარჯვენა მტევანზე დავაკვირდი.
არათითზე ბეჭდის კვალიც კი აღარ ეტყობოდა.



№1 სტუმარი სტუმარი მარიკო

თავიდან იწყებეეეენ ❤️❤️❤️❤️
ამდენი მძიმე თავის შემდეგ ამოსუნთქვა იყო ეს თააავი

 


№2 სტუმარი სტუმარი ნათია

ვერ გავიგე, ან ავტორს რისი თქმა სურს, ამ ამ გოგოს რა უნდა. ბიჭს ლამის თავზე ჩამოამხო მთელი ცხოვრება, ახლა თავიდან მოუნდა სიყვარულობანა. შურისძიება, მაგრამ ასეთი? შეცდომა, მაგრამ უპატიებელი? ეჰ, წავედი, თორემ ამის ავტორს დიდად არ სიამოვნებს განსხვავებული აზრები...

 


№3  offline წევრი Melice

სტუმარი ნათია
ვერ გავიგე, ან ავტორს რისი თქმა სურს, ამ ამ გოგოს რა უნდა. ბიჭს ლამის თავზე ჩამოამხო მთელი ცხოვრება, ახლა თავიდან მოუნდა სიყვარულობანა. შურისძიება, მაგრამ ასეთი? შეცდომა, მაგრამ უპატიებელი? ეჰ, წავედი, თორემ ამის ავტორს დიდად არ სიამოვნებს განსხვავებული აზრები...

აზრის დაფიქსირება არავისთვის შემიზღუდავს.
თქვენი განსხვავებული აზრის გამო ვერ შევცვლი ისტორიას, რომელიც წინასწარაა გაწერილი... ვერ გავიგე თქვენი დასკვნა.

 


№4 სტუმარი სტუმარი ანი

ვაიმე ეს რა იყოოოო...

"მე დღეს ვითომ ამითი მინდოდა მეთქვა,
რომ მე დღეს შენ აღარ მიყვარხარ...
აღარ მიყვარხარ...
არადა მიყვარხარ...
მე დღეს ვითომ ამითი მინდოდა მეთქვა,
რომ მე შენ დღეს მაინც მიყვარხარ...
უბრალოდ, მე შენ მიყვარხარ...“

დავდნი დავიფერფლე..

მოდი სულ მთვრალები ვამყოფოთ რა ძაან გთხოვ :დ ^-^

ბოლოში ლამის დავახჩე საბა.
აუ ლიტას რა არ ახსოვს?! როდის გაახსენდება ეხლა ^-^

მალე დადე შემდეგი, სულმოუთქმელად გელი ^-^

 


№5  offline წევრი Melice

სტუმარი ანი
ვაიმე ეს რა იყოოოო...

"მე დღეს ვითომ ამითი მინდოდა მეთქვა,
რომ მე დღეს შენ აღარ მიყვარხარ...
აღარ მიყვარხარ...
არადა მიყვარხარ...
მე დღეს ვითომ ამითი მინდოდა მეთქვა,
რომ მე შენ დღეს მაინც მიყვარხარ...
უბრალოდ, მე შენ მიყვარხარ...“

დავდნი დავიფერფლე..

მოდი სულ მთვრალები ვამყოფოთ რა ძაან გთხოვ :დ ^-^

ბოლოში ლამის დავახჩე საბა.
აუ ლიტას რა არ ახსოვს?! როდის გაახსენდება ეხლა ^-^

მალე დადე შემდეგი, სულმოუთქმელად გელი ^-^

ვეცდები მალე იყოს ❣️

 


№6  offline წევრი ნანა73

ვტკბები... გეფიცები ვტკბები შენი ნაწერით.
ასეთი სიტყვები, ასეთი გააზრებული ქმედებები(ან გაუაზრებელი), ასეთი ემოციები...
უზომოდ მომწონს!
ყოველთვის ზუსტად შერჩეული სიმღერები.
მიუხედავად ყველაფრისა, არაფერი არ მთავრდება რაც ჭეშმარიტია. რჩება და ელოდება სიცოცხლეს, არსებობის უფლებას.
ძალიან კარგი ხარ და ეს არ არის უბრალოდ კომპლიმენტი!!!

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 


№7 სტუმარი სტუმარი თამო

ძალიან რომ გელოდები ხოლმე ისე მახარებს შენ ახალ დადებულ თავს რომ ვხედავ.ძალიან საინტერესო იყო.ლიტას რა დაავიწყდა ბეჭდების ამბავი კარგი გასაგებია მაგრამ რატომ შეცვალა საბა მაგ ამბავმა ვერ გავიგე ან დავივწყოთო რატომ უთხრა გონია რომ ლიტას არ უნდა შერიგება?ცოტა ავირიე რას ნიშნავდა საბას საქციელი

 


№8 სტუმარი სტუმარი ნინია

ვერ მოვითმინე და დავიწყე ისტორიის კითხვა გუშინ ძალიან მომწონს ????
არის ხოლმ რაღეცები რაც თავისთავად ხდება მითუმეტეს თუ ორი შეყვარებული და მონატრებული ადამიანი ერთმანეთს ხვდება...
არცერთს ქონია ნორმალური ბავშვობა და ერთმანეთში იპოვეს, ასე მგონია ❤️
აქვთ ბავშვური გამოხტომები მაგრამ ორივემ ისწავლა სიფრთხილე და გაჩუმება ერთმანეთს ისევ რომ არ ატკინონ. გრძნობები ლაპარაკობენ მათ მაგივრად. სიყვარულის ქალაქმა და სასმელმა რეალური გრძნობები გამოაჩინა. უყვართ ერთმანეთი და ერთი ღამით ყველაფერი ფეხებზე დაიკიდეს. ესაა ცხოვრება აბა რაა
ველი შემდეგ თავს და არ ვნანობ დაუსრულებელი ისტორიის წაკითხვა რომ დავიწყე ????
წარმატებებიი და ბევრი მუზებიიი

 


№9  offline წევრი Melice

უღრმესი მადლობა ყველას ❣️❣️

 


№10 სტუმარი სტუმარი ნათია

ჰაჰ, ესე იგი ჩემი დასკვნა ვერ გაიგეთ. კარგი... პირველ რიგში მოგესალმებით ჰუმანიტარულ ფაკულტეტთა უმცროსი მევნიერ-თანამშრომელი, რომლის მთავრი მიზანიც ნიჭიერ ახალბედა შემოქმედთა აღმოჩენა და პროპაგანდაა. დავიწყოთ: პირველ რიგში არანაირი დასკვნა არ დამიწერია, ეს იყო მოკლე, ზერელე კომენტარი. მეორე, მე გახლავართ ამ საიტზე ნინა ტერიკოს, ფორთოხლის, მარიამ ნატროშვილის, პენელოპეს შემოქმედების თაყვანისმცემელი, თუმცა ხანდახან სხვა ახალბედა მწერლების ნაწარმოებების წაკითხვასაც გამოვკრავ ხოლმე ხელს. მესამე-თქვენ არ წერთ ცუდად, ნორმალურია თქვენი მართლწერაც და არც ფანტაზიის უნარს უჩივით, თუმცა წინ რომ წახვიდეთ, ჯანსაღი კრიტიკის მოსმენა აუცილებელია. მეოთხე, ხანდახან უადგილოა თქვენი შედარებები და ცოტა თავისმომაბეზრებლად გაწელილი ლიტას სასოწარკვეთის აღწერა საკუთარ საქციელზე, რომელიც ორი წუთის წინ სიამოვნებით და სიამაყით ჩაიდინა. და ბოლოს, melice,ძვირფასო, მეჩვენება, თუ რაღაც გაწუხებთ? თითქოს რაღაც არ გასვენებთ შიგნიდან და გარეთ ჩვენზე იყრით ჯავრს. სიკეთე, სისუფთავე, სიცოცხლე არ იგრძნობა, გესმით? ცუდი ცუდის წილ, შურისძიება წარსულის გამო, მაშ უფალი სადღაა თქვენთან? ვინ გთხოვთ ფაბულის შეცვლას? რატომ ამტკიცებთ დაჟინებით, რომ არაფერს შეცვლით? ჩვენ ვეძებთ შემოქმედ ადამიანებს და არა მასებზე დაყრდნობილ მწერლებს. ხომ გინდათ თქვენი თამასა ამ ცხოვრებასა თუ ამ საიტზე? წარმატებები melice, უფალს ებარებოდეთ და თუ სურვილი გექნებათ, შემიძლია ხელი გამოგიწოდოთ და დაგეხმაროთ იმ სამყაროს დამკვიდრებაში, სადაც კრიტიკის, ჯანსაღი აზრისა თუ ულევი ნიჭის წყალობით ხდება ჭეშმარიტების დამკვიდრება. არ გაწიწმატდეთ, გეთაყვა, არ უხდება შემოქმედ ადამიანს აგრე რიგად თავის გამოდება, ღირსებას ნუ დაკარგათ...პატივისცემით ნათია❤️

უი, sameone grazi girl როგორ დამვიწყებია, თავი მომიკვდეს. ჩემი უსაყვარლესი მწერალია, წაიკითხეთ, არ ინანებთ❤️

 


№11  offline წევრი Melice

სტუმარი ნათია
ჰაჰ, ესე იგი ჩემი დასკვნა ვერ გაიგეთ. კარგი... პირველ რიგში მოგესალმებით ჰუმანიტარულ ფაკულტეტთა უმცროსი მევნიერ-თანამშრომელი, რომლის მთავრი მიზანიც ნიჭიერ ახალბედა შემოქმედთა აღმოჩენა და პროპაგანდაა. დავიწყოთ: პირველ რიგში არანაირი დასკვნა არ დამიწერია, ეს იყო მოკლე, ზერელე კომენტარი. მეორე, მე გახლავართ ამ საიტზე ნინა ტერიკოს, ფორთოხლის, მარიამ ნატროშვილის, პენელოპეს შემოქმედების თაყვანისმცემელი, თუმცა ხანდახან სხვა ახალბედა მწერლების ნაწარმოებების წაკითხვასაც გამოვკრავ ხოლმე ხელს. მესამე-თქვენ არ წერთ ცუდად, ნორმალურია თქვენი მართლწერაც და არც ფანტაზიის უნარს უჩივით, თუმცა წინ რომ წახვიდეთ, ჯანსაღი კრიტიკის მოსმენა აუცილებელია. მეოთხე, ხანდახან უადგილოა თქვენი შედარებები და ცოტა თავისმომაბეზრებლად გაწელილი ლიტას სასოწარკვეთის აღწერა საკუთარ საქციელზე, რომელიც ორი წუთის წინ სიამოვნებით და სიამაყით ჩაიდინა. და ბოლოს, melice,ძვირფასო, მეჩვენება, თუ რაღაც გაწუხებთ? თითქოს რაღაც არ გასვენებთ შიგნიდან და გარეთ ჩვენზე იყრით ჯავრს. სიკეთე, სისუფთავე, სიცოცხლე არ იგრძნობა, გესმით? ცუდი ცუდის წილ, შურისძიება წარსულის გამო, მაშ უფალი სადღაა თქვენთან? ვინ გთხოვთ ფაბულის შეცვლას? რატომ ამტკიცებთ დაჟინებით, რომ არაფერს შეცვლით? ჩვენ ვეძებთ შემოქმედ ადამიანებს და არა მასებზე დაყრდნობილ მწერლებს. ხომ გინდათ თქვენი თამასა ამ ცხოვრებასა თუ ამ საიტზე? წარმატებები melice, უფალს ებარებოდეთ და თუ სურვილი გექნებათ, შემიძლია ხელი გამოგიწოდოთ და დაგეხმაროთ იმ სამყაროს დამკვიდრებაში, სადაც კრიტიკის, ჯანსაღი აზრისა თუ ულევი ნიჭის წყალობით ხდება ჭეშმარიტების დამკვიდრება. არ გაწიწმატდეთ, გეთაყვა, არ უხდება შემოქმედ ადამიანს აგრე რიგად თავის გამოდება, ღირსებას ნუ დაკარგათ...პატივისცემით ნათია❤️

უი, sameone grazi girl როგორ დამვიწყებია, თავი მომიკვდეს. ჩემი უსაყვარლესი მწერალია, წაიკითხეთ, არ ინანებთ❤️


საკუთარი რეგალიებისა და საყვარელი მწერლების ჩამონათვალით აზრის გამყარებას არ დავიწყებ.
თქვენ რაღაც წინასწარი შეხედულება გაქვთ ჩემზე... რომ "გავწიწმატდები" ან ჯავრს მკითხველზე ვიყრი.
არ მესმის საიდან მოგაქვთ.
მესმის, რომ სიუჟეტის განვითარებამ ვერ მოგხიბლათ. ბუნებრივი მომენტია...
ჯანსაღ კრიტიკას ყოველთვის ვიღებ და მივიღებ, მაგრამ ვერ დამადანაშაულებთ იმაში, რომ განსხვავებული აზრი არ მსიამოვნებს და ა.შ.
უამრავი სხვადასხვა ვარაუდი გამოითქვა და დაიწერა. ვერ ვიხსენებ რომელიმე მათგანისთვის უსიამოვნოდ მეპასუხოს.
წარმატებებს გისურვებთ.

 


№12 სტუმარი სტუმარი ნინა

სტუმარი ნათია
ჰაჰ, ესე იგი ჩემი დასკვნა ვერ გაიგეთ. კარგი... პირველ რიგში მოგესალმებით ჰუმანიტარულ ფაკულტეტთა უმცროსი მევნიერ-თანამშრომელი, რომლის მთავრი მიზანიც ნიჭიერ ახალბედა შემოქმედთა აღმოჩენა და პროპაგანდაა. დავიწყოთ: პირველ რიგში არანაირი დასკვნა არ დამიწერია, ეს იყო მოკლე, ზერელე კომენტარი. მეორე, მე გახლავართ ამ საიტზე ნინა ტერიკოს, ფორთოხლის, მარიამ ნატროშვილის, პენელოპეს შემოქმედების თაყვანისმცემელი, თუმცა ხანდახან სხვა ახალბედა მწერლების ნაწარმოებების წაკითხვასაც გამოვკრავ ხოლმე ხელს. მესამე-თქვენ არ წერთ ცუდად, ნორმალურია თქვენი მართლწერაც და არც ფანტაზიის უნარს უჩივით, თუმცა წინ რომ წახვიდეთ, ჯანსაღი კრიტიკის მოსმენა აუცილებელია. მეოთხე, ხანდახან უადგილოა თქვენი შედარებები და ცოტა თავისმომაბეზრებლად გაწელილი ლიტას სასოწარკვეთის აღწერა საკუთარ საქციელზე, რომელიც ორი წუთის წინ სიამოვნებით და სიამაყით ჩაიდინა. და ბოლოს, melice,ძვირფასო, მეჩვენება, თუ რაღაც გაწუხებთ? თითქოს რაღაც არ გასვენებთ შიგნიდან და გარეთ ჩვენზე იყრით ჯავრს. სიკეთე, სისუფთავე, სიცოცხლე არ იგრძნობა, გესმით? ცუდი ცუდის წილ, შურისძიება წარსულის გამო, მაშ უფალი სადღაა თქვენთან? ვინ გთხოვთ ფაბულის შეცვლას? რატომ ამტკიცებთ დაჟინებით, რომ არაფერს შეცვლით? ჩვენ ვეძებთ შემოქმედ ადამიანებს და არა მასებზე დაყრდნობილ მწერლებს. ხომ გინდათ თქვენი თამასა ამ ცხოვრებასა თუ ამ საიტზე? წარმატებები melice, უფალს ებარებოდეთ და თუ სურვილი გექნებათ, შემიძლია ხელი გამოგიწოდოთ და დაგეხმაროთ იმ სამყაროს დამკვიდრებაში, სადაც კრიტიკის, ჯანსაღი აზრისა თუ ულევი ნიჭის წყალობით ხდება ჭეშმარიტების დამკვიდრება. არ გაწიწმატდეთ, გეთაყვა, არ უხდება შემოქმედ ადამიანს აგრე რიგად თავის გამოდება, ღირსებას ნუ დაკარგათ...პატივისცემით ნათია❤️

უი, sameone grazi girl როგორ დამვიწყებია, თავი მომიკვდეს. ჩემი უსაყვარლესი მწერალია, წაიკითხეთ, არ ინანებთ❤️



აი,დავაკვირდი ამ კომენტარს.ჯანდაბას თითქოს ნორმალურად მიდოდა თავიდან,მაგრამ...დიდი მაგრამ აქ.პირველი რაც მინდა ვთქვა,ეს ისტორია არ წამიკითხავს.ამ წამს შემოვედი,უბრალოდ თვალი გადავავლე და ვფიქრობ საიტზე არსებული ისტორიების ოთხმოცდაათ პროცენტზე უკეთესი,გარამართული და რეალურია,ამასთან დახვეწილი,ორიგინალური და მხოლოდ ქალისა და კაცის ფიზიკური ურთიერთობის მშრალ აღწერას გაცდენილი.ძალიან სათუთ ,ფაქიზ რამეებზე წერს ეს გოგონა.კი,არცერთი თავი წამიკითხავს ჯერ.
უბრალოდ ხშირად მესმოდა ,ახლა შემხვდა,თვალი გადავავლე და ამ ერთ თავში იგრძნობა ეს ყველაფერი.
რაღაცას გეტყვი.ფილოლოგი არა,სამართლმცოდნე ვარ ,მაგრამ წამიც კი არ მჭირდება იმის გასააზრებლად რომ ავტორი სრულიად,სავსებით თავისუფალია სიუჟეტში,ფაბულაში და საერთოდ ყველაფერში ! თუ ხვდები საერთოდ რა არ მოგწონს,ან რის შეცვლას ითხოვ.შურისძიებას შურისძებას უპირისპირებო არგუმენტად მოგყავს.მაპატიე,მაგრამ მხოლოდ ბედნიერ, უნაკლო წყვილებითა და უკვდავი სიყვარულით სავსე რომანებს კითხულობ ? სულ რომ საშინელების ჟანრი იყოს ,რა შუაშია ავტორის პიროვნებასთან,უღმერთობასთან და ა.შ.რა გამოდის პარფიუმერის ავტორი ,თავადაც ატყავებდა ადამიანებს ? კაფკასაც ეკიდა დედამისი ,რადგან ნოველის ფაბულად ჰქონდა უცხოში ?
ბოლოს გეტყვი.
ჰო,გემოვნებაზე არ დაობენ ,მაგრამ ჩემი აზრით , იმ ავტორის ხსენებამ ,ვინც დასასრულისკენ ახსენე ზუსტად განსაზღვრა რასაც ეძებდი.სამწუხარო ინფორმაცია მაქვს შენთვის,სხვაგან მოხვდი.სხვაგან სადაც არეული პუნქტუაცია,გადაღეჭილი სიუჟეტი და ათასი წყვილი არ არის და ძალიან მეცოდება ამ ისტორიის ავტორის ნიჭი ასეთი შედარებებისათვის.კარგად დაფიქრდი,ვის ვინ ურჩიე ? რა ღირებულება აქვს მაგ ავტორის ნაწარმოებს ? არავითარი.

ამხელა რამ იმიტომ დავწერე,რომ ეს ერთი თავი მთელ იმ შემოქმედებას სჯობია,წაკითხვას რომ ურჩევ.არა,რა უნდა მეთქვა,იმაზე მეტი რასაც საყვარელი მწერალი ამბობს ხოლმე ადამიანზე და რაც შენ თქვი საკუთარ თავზე შენი საყვარელი მწერლით.

 


№13 სტუმარი სტუმარი მარიტა

ძალიან მომწონს თქვენი ისტრია,წინაც და ესეც.იმედია მალე დადებთ ახალ თავს????ძალიან ლამაზი შედარებები გაქვთ.გამართულად წერთ,რასაც ყველაზე მეტად ვაფასებ.ისტორიას თქვენ წერთ,მონახაზი გაქვთ და მიჰყვებით მის ხაზს.ვისაც არ მოსწონს,თავად დაწეროს ისეთი ისტორია,რომელიც მის გემოვნებაში ჯდება,ან ის წაიკითხოს რაც მოსწონს.ჯანსაღი კრიტიკა სხვაა და ისტრიის ფინალი და განვითარება არ მომწონს სხვა.ყველას გვყავს ჩვენი მოსაწონი ავტორები,მაგრამ მათი ერთმანეთთან შედარება,არასწორად მიმაჩნია.მომწონს რასაც წერთ,როგორც წერთ და წარმატებებს გისურვებთ????დიდი სიამოვნებით დაველოდები თქვენს ახალ ისტორიას????(ეს რომ დასრულდება)????

 


№14  offline წევრი Mary Alice In Wonderland

სტუმარი ნინა
სტუმარი ნათია
ჰაჰ, ესე იგი ჩემი დასკვნა ვერ გაიგეთ. კარგი... პირველ რიგში მოგესალმებით ჰუმანიტარულ ფაკულტეტთა უმცროსი მევნიერ-თანამშრომელი, რომლის მთავრი მიზანიც ნიჭიერ ახალბედა შემოქმედთა აღმოჩენა და პროპაგანდაა. დავიწყოთ: პირველ რიგში არანაირი დასკვნა არ დამიწერია, ეს იყო მოკლე, ზერელე კომენტარი. მეორე, მე გახლავართ ამ საიტზე ნინა ტერიკოს, ფორთოხლის, მარიამ ნატროშვილის, პენელოპეს შემოქმედების თაყვანისმცემელი, თუმცა ხანდახან სხვა ახალბედა მწერლების ნაწარმოებების წაკითხვასაც გამოვკრავ ხოლმე ხელს. მესამე-თქვენ არ წერთ ცუდად, ნორმალურია თქვენი მართლწერაც და არც ფანტაზიის უნარს უჩივით, თუმცა წინ რომ წახვიდეთ, ჯანსაღი კრიტიკის მოსმენა აუცილებელია. მეოთხე, ხანდახან უადგილოა თქვენი შედარებები და ცოტა თავისმომაბეზრებლად გაწელილი ლიტას სასოწარკვეთის აღწერა საკუთარ საქციელზე, რომელიც ორი წუთის წინ სიამოვნებით და სიამაყით ჩაიდინა. და ბოლოს, melice,ძვირფასო, მეჩვენება, თუ რაღაც გაწუხებთ? თითქოს რაღაც არ გასვენებთ შიგნიდან და გარეთ ჩვენზე იყრით ჯავრს. სიკეთე, სისუფთავე, სიცოცხლე არ იგრძნობა, გესმით? ცუდი ცუდის წილ, შურისძიება წარსულის გამო, მაშ უფალი სადღაა თქვენთან? ვინ გთხოვთ ფაბულის შეცვლას? რატომ ამტკიცებთ დაჟინებით, რომ არაფერს შეცვლით? ჩვენ ვეძებთ შემოქმედ ადამიანებს და არა მასებზე დაყრდნობილ მწერლებს. ხომ გინდათ თქვენი თამასა ამ ცხოვრებასა თუ ამ საიტზე? წარმატებები melice, უფალს ებარებოდეთ და თუ სურვილი გექნებათ, შემიძლია ხელი გამოგიწოდოთ და დაგეხმაროთ იმ სამყაროს დამკვიდრებაში, სადაც კრიტიკის, ჯანსაღი აზრისა თუ ულევი ნიჭის წყალობით ხდება ჭეშმარიტების დამკვიდრება. არ გაწიწმატდეთ, გეთაყვა, არ უხდება შემოქმედ ადამიანს აგრე რიგად თავის გამოდება, ღირსებას ნუ დაკარგათ...პატივისცემით ნათია❤️

უი, sameone grazi girl როგორ დამვიწყებია, თავი მომიკვდეს. ჩემი უსაყვარლესი მწერალია, წაიკითხეთ, არ ინანებთ❤️



აი,დავაკვირდი ამ კომენტარს.ჯანდაბას თითქოს ნორმალურად მიდოდა თავიდან,მაგრამ...დიდი მაგრამ აქ.პირველი რაც მინდა ვთქვა,ეს ისტორია არ წამიკითხავს.ამ წამს შემოვედი,უბრალოდ თვალი გადავავლე და ვფიქრობ საიტზე არსებული ისტორიების ოთხმოცდაათ პროცენტზე უკეთესი,გარამართული და რეალურია,ამასთან დახვეწილი,ორიგინალური და მხოლოდ ქალისა და კაცის ფიზიკური ურთიერთობის მშრალ აღწერას გაცდენილი.ძალიან სათუთ ,ფაქიზ რამეებზე წერს ეს გოგონა.კი,არცერთი თავი წამიკითხავს ჯერ.
უბრალოდ ხშირად მესმოდა ,ახლა შემხვდა,თვალი გადავავლე და ამ ერთ თავში იგრძნობა ეს ყველაფერი.
რაღაცას გეტყვი.ფილოლოგი არა,სამართლმცოდნე ვარ ,მაგრამ წამიც კი არ მჭირდება იმის გასააზრებლად რომ ავტორი სრულიად,სავსებით თავისუფალია სიუჟეტში,ფაბულაში და საერთოდ ყველაფერში ! თუ ხვდები საერთოდ რა არ მოგწონს,ან რის შეცვლას ითხოვ.შურისძიებას შურისძებას უპირისპირებო არგუმენტად მოგყავს.მაპატიე,მაგრამ მხოლოდ ბედნიერ, უნაკლო წყვილებითა და უკვდავი სიყვარულით სავსე რომანებს კითხულობ ? სულ რომ საშინელების ჟანრი იყოს ,რა შუაშია ავტორის პიროვნებასთან,უღმერთობასთან და ა.შ.რა გამოდის პარფიუმერის ავტორი ,თავადაც ატყავებდა ადამიანებს ? კაფკასაც ეკიდა დედამისი ,რადგან ნოველის ფაბულად ჰქონდა უცხოში ?
ბოლოს გეტყვი.
ჰო,გემოვნებაზე არ დაობენ ,მაგრამ ჩემი აზრით , იმ ავტორის ხსენებამ ,ვინც დასასრულისკენ ახსენე ზუსტად განსაზღვრა რასაც ეძებდი.სამწუხარო ინფორმაცია მაქვს შენთვის,სხვაგან მოხვდი.სხვაგან სადაც არეული პუნქტუაცია,გადაღეჭილი სიუჟეტი და ათასი წყვილი არ არის და ძალიან მეცოდება ამ ისტორიის ავტორის ნიჭი ასეთი შედარებებისათვის.კარგად დაფიქრდი,ვის ვინ ურჩიე ? რა ღირებულება აქვს მაგ ავტორის ნაწარმოებს ? არავითარი.

ამხელა რამ იმიტომ დავწერე,რომ ეს ერთი თავი მთელ იმ შემოქმედებას სჯობია,წაკითხვას რომ ურჩევ.არა,რა უნდა მეთქვა,იმაზე მეტი რასაც საყვარელი მწერალი ამბობს ხოლმე ადამიანზე და რაც შენ თქვი საკუთარ თავზე შენი საყვარელი მწერლით.


ოჰ, melice ეს რა ამბები დაატრიალე ამ ახალი თავით ჰა? :დდდ

საერთოდ არ მიყვარს კომენტარებზე გამოხმაურება, მაგრამ წინა ორი კომენტარის ავტორმა გადამაწყვეტინა :დდ ბოლო კომენტარის ავტორისგან დავიწყებ. არადა ის მწერალი ვისზეც თქვენ საუბრობთ, მართლა კარგი მწერალია. ნუ ვისთვის როგორ თუმცა ჩემთვის საკმაოდ კარგია. ყველა მწერალს თავისი სტილი აქვს, თავისი ხაზი და იმას მიყვება. აბა ვინ ვისზე უკეთესია, იმას შენ ჯობიხარ, ის მწერალი არ არის, შენი შემოქმედება იმას ჯობს და ასე შემდეგ. სამართალ მცოდნე ვარო და რავიცი აი კონკრეტულად აქ "ამხელა რამ იმიტომ დავწერე,რომ ეს ერთი თავი მთელ იმ შემოქმედებას სჯობია,წაკითხვას რომ ურჩევ.არა,რა უნდა მეთქვა,იმაზე მეტი რასაც საყვარელი მწერალი ამბობს ხოლმე ადამიანზე და რაც შენ თქვი საკუთარ თავზე შენი საყვარელი მწერლით." - მეორე მწერლის მიმართ რა იკვეთება აბა მითხარით?თქვენივე ნათქვამ სიტყვებში, ვგონებ არის რაღაც შეურაცხყოფის შემცველი. თქვენ კომენტარში არა ერთი შეურაცხყოფის შემცველი სიტყვები ამოვიკითხე. არ გეგონოთ გამოვხტი არამკითხე მეამბესავით. უბრალოდ როგორც თავად თქვენ დააფიქსირეთ თქვენი აზრი ასევე მოვიქეცი მეც. ღირებულებები სადავოა, ვისთვის როგორ. ზოგჯერ შესაძლოა არაღირებულიც საოცრად კარგი იყოს, მარტივად წასაკითხი, პოზიტივით აღსავსე და გადატვირთული სამუშაო დღის ბოლოს კარგი განსატვირთი.

პირველი თავიდან მოყოლებული, ვკითხულობ და ვგულშემატკივრობ მწერალს. ერთ ერთი საუკეთესოა ჩემი აზრით. ახლა წინა კომენტარის ავტორს მინდა ვუთხრა. შურისძიებაზე. ბოდიშით მაგრამ აბა მეორე ლოყას ხომ არ მიუშვერს მოდი ახლა აქეთ გამარტყიო? რეალურად რაც ხდება იმაზე წერს. ვერავინ დამაჯერებს, გულს რომ გატკენენ შენ ადგები და აპატიებ, თავზე ხელს გადაუსმევ, დამცირებას აპატიებ, ყველაფერს აპატიებ და არ გაიფიქრებ მაინც შურისძიებაზე ან სამაგიეროს გადახდაზე. კარგით რაა, ეს უკვე ძალიან ზღაპარია.

მოკლედ melice, წარმატებებს გისურვებ. პირველი თავიდან მოგყვები, კომენტარი არ დამიწერია მართალია არასდროს თუმცა ახლა გადავწყვიტე. ჩემთვის ერთ-ერთი ფავორიტი მწერალი ხარ. ასე გააგრძელე, საოცრად კარგი წერის სტილი გაქვს, ისტორიაზე ხომ არაფერს ვამბობ. ახალ თავს კი მოუთმენლად ველი. ბოლომდე მეგონა, რომ შერიგდებოდნენ. თუმცა მე ორივესი კარგად მესმის. ლიტა მომწონს როგორც იქცევა, რომ ყოველთვის აგრძნობინებს გრძნობებს მის მიმართ და საბასავით არ იქცევა. თუმცა საბა ბოლომდე ვერ მალავს სიყვარულს ❤️❤️

 


№15  offline წევრი Megioki

ჰაჰ, აი იცი, სიმღერის ტექსტებზე რა მემართება? სიმღერით ხომ ვკითხულობ და ესეც რომ აღარ მაკმაყოფილებს ამ სიმღერებს ვრთავ და ისე ვკითხულობ :დდდ მიყვარს მე შენი ისტორიები ❤️❤️

ჰოო, ახლა ამ თავს რაც შეეხებაა. ოხ საბა როგორ მაბრაზებ, რომ იცოდე. ჩემი აზრით მათი პრობლემა ის არის რომ არ საუბრობენ სრულყოფილად. იწყებს ერთი და მეორრ სადღაც შუაში ისეთ ეტყვის რომ იქვე ასრულებენ. :დდდ ნუ მთლად ახლავე, რომ შერიგდებოდნენ ამის იმედი არც მქონია :დდდ თუმცა ვფიქრობ ახლა იწყება თუ იწყებააა :დდ მეეჭვება საბამ დიდხანს გაძლოს ლიტას გარეშე.

იმედი მაქვს რომ მალე შეძლებ ახალი თავის დადებას. ❤️❤️❤️

 


№16  offline წევრი Barbare ❤

აუუ რა საინტერესო მომენტებზე წყვეტ.. თუმცა ყველა მომენტი საინტერესოა და გაწყვეტა მაინც დამწყვეტს გულს :დ ველოდები გაგრძელებას როგორც ყოველთვის მშვენიაკური თავი იყო ❤

 


№17 წევრი gogincha

ძალიან მომწონს საინტერესოდ წერ, გადმოსცემ სიღრმოსეულად, თუმცა მგონია რომ ზოგჯერ ძალიან არის გაწერილი ემოციები, ზოგჯერ მოკლე აღწერაც საკმარისია ხოლმე, თუმცა ეს ჩემი აზრია. წარმატებები

 


№18  offline წევრი Melice

პირველ რიგში, გულწრფელი მადლობა თქვენ ❤️ ყველას ერთად და თითოეულს ცალ-ცალკე ❣️

რაც შეეხება სხვა მწერლებთან შედარებას.
როგორც კი ეს საიტი აღმოვაჩინე, კითხვის ნაცვლად წერა დავიწყე და ჩემდა სამწუხაროდ უნდა ვაღიარო, რომ არაფერი წამოკითხავს.
მყავს რამოდენიმე ავტორი შერჩეული, რომელთა შემოქმედებასაც აუცილებლად გავეცნობი, როგორც კი ამ ისტორიას დავასრულებ.
სამართლიანად არ მიმაჩნია ავტორების შედარება, თუნდაც ჩემს სასიკეთოდ.

მე აქ სხვა სამყარო აღმოვაჩინე და არ მინდა უბრალო მარათონად იქცეს.
პატივს ვცემ ყველას, ვინც რაღაც ისეთს დაწერს, მკითხველის გულს და გონებას რომ შეეხება ❣️

სანამ ერთი ადამიანი მაინც მკითხულობს და მელოდება, დავწერ!..

 


№19  offline წევრი ნანა73

Melice
პირველ რიგში, გულწრფელი მადლობა თქვენ ❤️ ყველას ერთად და თითოეულს ცალ-ცალკე ❣️

რაც შეეხება სხვა მწერლებთან შედარებას.
როგორც კი ეს საიტი აღმოვაჩინე, კითხვის ნაცვლად წერა დავიწყე და ჩემდა სამწუხაროდ უნდა ვაღიარო, რომ არაფერი წამოკითხავს.
მყავს რამოდენიმე ავტორი შერჩეული, რომელთა შემოქმედებასაც აუცილებლად გავეცნობი, როგორც კი ამ ისტორიას დავასრულებ.
სამართლიანად არ მიმაჩნია ავტორების შედარება, თუნდაც ჩემს სასიკეთოდ.

მე აქ სხვა სამყარო აღმოვაჩინე და არ მინდა უბრალო მარათონად იქცეს.
პატივს ვცემ ყველას, ვინც რაღაც ისეთს დაწერს, მკითხველის გულს და გონებას რომ შეეხება ❣️

სანამ ერთი ადამიანი მაინც მკითხულობს და მელოდება, დავწერ!..


ყოველთვის სიამოვნებით წაგიკითხავ!!! ❤️❤️❤️

 


№20 სტუმარი one

ubralod sheni st gaagrdzele da iyavi gamorcheuli, rogoric xar❤️
yvela tavisi sulieri ganwyobis mixedvit iwonebs nawarmoebs ,mokled chemi favoriti gogo xar, minda suul gkondes weris muza da warmatebebi ❤️

 


№21  offline მოდერი sameone crazy girl

არ ვიცი რა უნდა ვთქვა ისეთი რაც აქამდე არ მითქვამს უფანტაზიობა აქაც მეტყობა , მაგრამ ისე ვერ დავტოვებ უნდა გავიმეორო ლილიტი ჩემთვის ყველაზე ძლიერი პერსონაჟია და წიგნის სურნელი მოუხდება ამ ამბავს
შენ კი იმ ნიჭით ხარ დაჯილდოებული რომელიც შეუფასებელია
და ისევ ისე მიხარია რომ აღმოგაჩინე ♥︎

 


№22 სტუმარი სტუმარი ქეთა

სტუმარი ნათია
ჰაჰ, ესე იგი ჩემი დასკვნა ვერ გაიგეთ. კარგი... პირველ რიგში მოგესალმებით ჰუმანიტარულ ფაკულტეტთა უმცროსი მევნიერ-თანამშრომელი, რომლის მთავრი მიზანიც ნიჭიერ ახალბედა შემოქმედთა აღმოჩენა და პროპაგანდაა. დავიწყოთ: პირველ რიგში არანაირი დასკვნა არ დამიწერია, ეს იყო მოკლე, ზერელე კომენტარი. მეორე, მე გახლავართ ამ საიტზე ნინა ტერიკოს, ფორთოხლის, მარიამ ნატროშვილის, პენელოპეს შემოქმედების თაყვანისმცემელი, თუმცა ხანდახან სხვა ახალბედა მწერლების ნაწარმოებების წაკითხვასაც გამოვკრავ ხოლმე ხელს. მესამე-თქვენ არ წერთ ცუდად, ნორმალურია თქვენი მართლწერაც და არც ფანტაზიის უნარს უჩივით, თუმცა წინ რომ წახვიდეთ, ჯანსაღი კრიტიკის მოსმენა აუცილებელია. მეოთხე, ხანდახან უადგილოა თქვენი შედარებები და ცოტა თავისმომაბეზრებლად გაწელილი ლიტას სასოწარკვეთის აღწერა საკუთარ საქციელზე, რომელიც ორი წუთის წინ სიამოვნებით და სიამაყით ჩაიდინა. და ბოლოს, melice,ძვირფასო, მეჩვენება, თუ რაღაც გაწუხებთ? თითქოს რაღაც არ გასვენებთ შიგნიდან და გარეთ ჩვენზე იყრით ჯავრს. სიკეთე, სისუფთავე, სიცოცხლე არ იგრძნობა, გესმით? ცუდი ცუდის წილ, შურისძიება წარსულის გამო, მაშ უფალი სადღაა თქვენთან? ვინ გთხოვთ ფაბულის შეცვლას? რატომ ამტკიცებთ დაჟინებით, რომ არაფერს შეცვლით? ჩვენ ვეძებთ შემოქმედ ადამიანებს და არა მასებზე დაყრდნობილ მწერლებს. ხომ გინდათ თქვენი თამასა ამ ცხოვრებასა თუ ამ საიტზე? წარმატებები melice, უფალს ებარებოდეთ და თუ სურვილი გექნებათ, შემიძლია ხელი გამოგიწოდოთ და დაგეხმაროთ იმ სამყაროს დამკვიდრებაში, სადაც კრიტიკის, ჯანსაღი აზრისა თუ ულევი ნიჭის წყალობით ხდება ჭეშმარიტების დამკვიდრება. არ გაწიწმატდეთ, გეთაყვა, არ უხდება შემოქმედ ადამიანს აგრე რიგად თავის გამოდება, ღირსებას ნუ დაკარგათ...პატივისცემით ნათია❤️

უი, sameone grazi girl როგორ დამვიწყებია, თავი მომიკვდეს. ჩემი უსაყვარლესი მწერალია, წაიკითხეთ, არ ინანებთ❤️

: დდდ

????????????????
ბოლო შედარებაზე უბრალოდ გამეცინა

ეს გოგო გაცილებით მაღალ ლეველზეა

 


№23 სტუმარი სტუმარი ნინა

Mary Alice In Wonderland
სტუმარი ნინა
სტუმარი ნათია
ჰაჰ, ესე იგი ჩემი დასკვნა ვერ გაიგეთ. კარგი... პირველ რიგში მოგესალმებით ჰუმანიტარულ ფაკულტეტთა უმცროსი მევნიერ-თანამშრომელი, რომლის მთავრი მიზანიც ნიჭიერ ახალბედა შემოქმედთა აღმოჩენა და პროპაგანდაა. დავიწყოთ: პირველ რიგში არანაირი დასკვნა არ დამიწერია, ეს იყო მოკლე, ზერელე კომენტარი. მეორე, მე გახლავართ ამ საიტზე ნინა ტერიკოს, ფორთოხლის, მარიამ ნატროშვილის, პენელოპეს შემოქმედების თაყვანისმცემელი, თუმცა ხანდახან სხვა ახალბედა მწერლების ნაწარმოებების წაკითხვასაც გამოვკრავ ხოლმე ხელს. მესამე-თქვენ არ წერთ ცუდად, ნორმალურია თქვენი მართლწერაც და არც ფანტაზიის უნარს უჩივით, თუმცა წინ რომ წახვიდეთ, ჯანსაღი კრიტიკის მოსმენა აუცილებელია. მეოთხე, ხანდახან უადგილოა თქვენი შედარებები და ცოტა თავისმომაბეზრებლად გაწელილი ლიტას სასოწარკვეთის აღწერა საკუთარ საქციელზე, რომელიც ორი წუთის წინ სიამოვნებით და სიამაყით ჩაიდინა. და ბოლოს, melice,ძვირფასო, მეჩვენება, თუ რაღაც გაწუხებთ? თითქოს რაღაც არ გასვენებთ შიგნიდან და გარეთ ჩვენზე იყრით ჯავრს. სიკეთე, სისუფთავე, სიცოცხლე არ იგრძნობა, გესმით? ცუდი ცუდის წილ, შურისძიება წარსულის გამო, მაშ უფალი სადღაა თქვენთან? ვინ გთხოვთ ფაბულის შეცვლას? რატომ ამტკიცებთ დაჟინებით, რომ არაფერს შეცვლით? ჩვენ ვეძებთ შემოქმედ ადამიანებს და არა მასებზე დაყრდნობილ მწერლებს. ხომ გინდათ თქვენი თამასა ამ ცხოვრებასა თუ ამ საიტზე? წარმატებები melice, უფალს ებარებოდეთ და თუ სურვილი გექნებათ, შემიძლია ხელი გამოგიწოდოთ და დაგეხმაროთ იმ სამყაროს დამკვიდრებაში, სადაც კრიტიკის, ჯანსაღი აზრისა თუ ულევი ნიჭის წყალობით ხდება ჭეშმარიტების დამკვიდრება. არ გაწიწმატდეთ, გეთაყვა, არ უხდება შემოქმედ ადამიანს აგრე რიგად თავის გამოდება, ღირსებას ნუ დაკარგათ...პატივისცემით ნათია❤️

უი, sameone grazi girl როგორ დამვიწყებია, თავი მომიკვდეს. ჩემი უსაყვარლესი მწერალია, წაიკითხეთ, არ ინანებთ❤️



აი,დავაკვირდი ამ კომენტარს.ჯანდაბას თითქოს ნორმალურად მიდოდა თავიდან,მაგრამ...დიდი მაგრამ აქ.პირველი რაც მინდა ვთქვა,ეს ისტორია არ წამიკითხავს.ამ წამს შემოვედი,უბრალოდ თვალი გადავავლე და ვფიქრობ საიტზე არსებული ისტორიების ოთხმოცდაათ პროცენტზე უკეთესი,გარამართული და რეალურია,ამასთან დახვეწილი,ორიგინალური და მხოლოდ ქალისა და კაცის ფიზიკური ურთიერთობის მშრალ აღწერას გაცდენილი.ძალიან სათუთ ,ფაქიზ რამეებზე წერს ეს გოგონა.კი,არცერთი თავი წამიკითხავს ჯერ.
უბრალოდ ხშირად მესმოდა ,ახლა შემხვდა,თვალი გადავავლე და ამ ერთ თავში იგრძნობა ეს ყველაფერი.
რაღაცას გეტყვი.ფილოლოგი არა,სამართლმცოდნე ვარ ,მაგრამ წამიც კი არ მჭირდება იმის გასააზრებლად რომ ავტორი სრულიად,სავსებით თავისუფალია სიუჟეტში,ფაბულაში და საერთოდ ყველაფერში ! თუ ხვდები საერთოდ რა არ მოგწონს,ან რის შეცვლას ითხოვ.შურისძიებას შურისძებას უპირისპირებო არგუმენტად მოგყავს.მაპატიე,მაგრამ მხოლოდ ბედნიერ, უნაკლო წყვილებითა და უკვდავი სიყვარულით სავსე რომანებს კითხულობ ? სულ რომ საშინელების ჟანრი იყოს ,რა შუაშია ავტორის პიროვნებასთან,უღმერთობასთან და ა.შ.რა გამოდის პარფიუმერის ავტორი ,თავადაც ატყავებდა ადამიანებს ? კაფკასაც ეკიდა დედამისი ,რადგან ნოველის ფაბულად ჰქონდა უცხოში ?
ბოლოს გეტყვი.
ჰო,გემოვნებაზე არ დაობენ ,მაგრამ ჩემი აზრით , იმ ავტორის ხსენებამ ,ვინც დასასრულისკენ ახსენე ზუსტად განსაზღვრა რასაც ეძებდი.სამწუხარო ინფორმაცია მაქვს შენთვის,სხვაგან მოხვდი.სხვაგან სადაც არეული პუნქტუაცია,გადაღეჭილი სიუჟეტი და ათასი წყვილი არ არის და ძალიან მეცოდება ამ ისტორიის ავტორის ნიჭი ასეთი შედარებებისათვის.კარგად დაფიქრდი,ვის ვინ ურჩიე ? რა ღირებულება აქვს მაგ ავტორის ნაწარმოებს ? არავითარი.

ამხელა რამ იმიტომ დავწერე,რომ ეს ერთი თავი მთელ იმ შემოქმედებას სჯობია,წაკითხვას რომ ურჩევ.არა,რა უნდა მეთქვა,იმაზე მეტი რასაც საყვარელი მწერალი ამბობს ხოლმე ადამიანზე და რაც შენ თქვი საკუთარ თავზე შენი საყვარელი მწერლით.


ოჰ, melice ეს რა ამბები დაატრიალე ამ ახალი თავით ჰა? :დდდ

საერთოდ არ მიყვარს კომენტარებზე გამოხმაურება, მაგრამ წინა ორი კომენტარის ავტორმა გადამაწყვეტინა :დდ ბოლო კომენტარის ავტორისგან დავიწყებ. არადა ის მწერალი ვისზეც თქვენ საუბრობთ, მართლა კარგი მწერალია. ნუ ვისთვის როგორ თუმცა ჩემთვის საკმაოდ კარგია. ყველა მწერალს თავისი სტილი აქვს, თავისი ხაზი და იმას მიყვება. აბა ვინ ვისზე უკეთესია, იმას შენ ჯობიხარ, ის მწერალი არ არის, შენი შემოქმედება იმას ჯობს და ასე შემდეგ. სამართალ მცოდნე ვარო და რავიცი აი კონკრეტულად აქ "ამხელა რამ იმიტომ დავწერე,რომ ეს ერთი თავი მთელ იმ შემოქმედებას სჯობია,წაკითხვას რომ ურჩევ.არა,რა უნდა მეთქვა,იმაზე მეტი რასაც საყვარელი მწერალი ამბობს ხოლმე ადამიანზე და რაც შენ თქვი საკუთარ თავზე შენი საყვარელი მწერლით." - მეორე მწერლის მიმართ რა იკვეთება აბა მითხარით?თქვენივე ნათქვამ სიტყვებში, ვგონებ არის რაღაც შეურაცხყოფის შემცველი. თქვენ კომენტარში არა ერთი შეურაცხყოფის შემცველი სიტყვები ამოვიკითხე. არ გეგონოთ გამოვხტი არამკითხე მეამბესავით. უბრალოდ როგორც თავად თქვენ დააფიქსირეთ თქვენი აზრი ასევე მოვიქეცი მეც. ღირებულებები სადავოა, ვისთვის როგორ. ზოგჯერ შესაძლოა არაღირებულიც საოცრად კარგი იყოს, მარტივად წასაკითხი, პოზიტივით აღსავსე და გადატვირთული სამუშაო დღის ბოლოს კარგი განსატვირთი.

პირველი თავიდან მოყოლებული, ვკითხულობ და ვგულშემატკივრობ მწერალს. ერთ ერთი საუკეთესოა ჩემი აზრით. ახლა წინა კომენტარის ავტორს მინდა ვუთხრა. შურისძიებაზე. ბოდიშით მაგრამ აბა მეორე ლოყას ხომ არ მიუშვერს მოდი ახლა აქეთ გამარტყიო? რეალურად რაც ხდება იმაზე წერს. ვერავინ დამაჯერებს, გულს რომ გატკენენ შენ ადგები და აპატიებ, თავზე ხელს გადაუსმევ, დამცირებას აპატიებ, ყველაფერს აპატიებ და არ გაიფიქრებ მაინც შურისძიებაზე ან სამაგიეროს გადახდაზე. კარგით რაა, ეს უკვე ძალიან ზღაპარია.

მოკლედ melice, წარმატებებს გისურვებ. პირველი თავიდან მოგყვები, კომენტარი არ დამიწერია მართალია არასდროს თუმცა ახლა გადავწყვიტე. ჩემთვის ერთ-ერთი ფავორიტი მწერალი ხარ. ასე გააგრძელე, საოცრად კარგი წერის სტილი გაქვს, ისტორიაზე ხომ არაფერს ვამბობ. ახალ თავს კი მოუთმენლად ველი. ბოლომდე მეგონა, რომ შერიგდებოდნენ. თუმცა მე ორივესი კარგად მესმის. ლიტა მომწონს როგორც იქცევა, რომ ყოველთვის აგრძნობინებს გრძნობებს მის მიმართ და საბასავით არ იქცევა. თუმცა საბა ბოლომდე ვერ მალავს სიყვარულს ❤️❤️



ირველ რიგში,კრიტიკა რატომ არის შეურაცხყოფა ?
ან რატომ ჩათვალეთ რომ თავდაპირველი კომენტარის ავტორს შეურაცხყოფაში ვუთვლიდი მის აზრს ? ხო,სამართალმცოდნეს რაც შეეხება ეს ფილოლოგი ვარო -ამის პასუხი იყო.რა არაადეკვატურიც იყო იმის ხაზგასმა რომ ფილოლოგია ,ისეთივე არაადეკვატური იყო ჩემი პროფესიის ხაზგასმაც.ხოდა ზუსტად ამის დანახვება მსურდა მისთვის. შეურაცმყოფელი მაინც რა იყო ჩემს კომენტარში ? იმ ავტორზე , რომელიც ჩვენი აზრი ასე არ ემთხვევა ერთმანეთს რაიმე სიცრუე ვთქვი ? არ ჰყავს ათასი წყვილი?გადაღეჭილი იძულებით გათხოვებები და ა.შ ?
ან რატომ არ უნდა შევადაროთ,რატომ არ უნდა ვთქვათ რომ ვიღაც ვიღაცას ჯობია ? მჯობნის მჯობნი არ დაილევაო,დარწმუნებული ვარ კარგად მოგეხსენებათ.ხოდა გულწრფელად რომ დაფიქრდეთ,მიუხედავად თქვენი სიმპათიებისა მაგ ავტორის მიმართ,რომლის შემოქმედებაში უფროა სიღრმისეული ხედვა?ეს ეპითეტები,შედარებები,აღწერები რომელთან გვხვდება ?
შეურაცხმყოფელი რატომაა ვთქვათ იმის თქმა , რომ ნაბაკოვს ტოლსტოი ჯობია? ან რატომ არ უნდა შევადაროთ? ვერ ვხვდები და ღრმად მწამს,რომ პირიქით,ჯანსაღი კონკურენცია,შედარება ძალიან კარგი რამეა.მითუმეტეს,მე პირადად არც ვასენებდი ასე რომელიმე კონკრეტულს,უბრალოდ ჩემი კომენტარის ადრესატმა თავად გაამახვილა იმ ავტორზე ყურადღება.

ან იმას რატომ მიხსნით,რომ თქვენი ჩართვა გამოხტომად არ უნდა მივიჩნიო. რა მიდგომაა,აზრის გამოხატვა რატომ უნდა ითვლებოდეს ან შეურაცხყოფად,ან არამკითხეობად.

თავდაპირველ სათქმელს რომ დავუბრუნდე,თავად აღნიშნეთ განსატვირთად წასაკითხიო.ჩემი მიზანი არავის შედარება არ ყოფილა,უადგილო შედარებაზე პასუხი იყო მხოლოდ.ერთი მწერალი რომ მეორეს ჯობდეს ამას თუ შეჯიბრად,ან შეურაცხყოფად აღიქვამთ,არ ვიცი,თქვენი აზრია და კი ბატონო,მაგრამ ობიექტურად რომ ვიმსჯელოთ,თვითონ ნაწერი ამბობს ყველაფერს.მითუმეტეს იმ ავტორმა იცის ჩემი შეხედულება,ზუსტად ისევე გამოხატული როგორც აქ და არანაირად არ მიუღია ცუდად :დ

არგუმენტი რომ აი,სხვადასხვა სტილი აქვთ
ძალიან სუსტი მგონია მე პირადად.არაფერია ერთმანეთის იდენტური ,გარდა გაფეტიშებული ისტორიების უმეტესობისა და მაშინ ვეღარაფერი შეგვიდარებია ერთმანეთისთვის მხოლოდ დიალოგებითა და ძალადობისკენ მიდრეკილი,"ჩემი ქალი" დაგარქვი ტიპებით სავსე ისტორიების გარდა .)) მაინც თქვენს ბოლო წინადადებას ჩავეჭიდები და ისევ თავადაც ხომ ხვდებით რამხელა განსხვავებაა განსატვირთად დაწერილ,კონკიასა და პრინცის ამბებსა და დამაფიქრებელ,მეტაფორებით,დახვეწილი და რაც მთავარია რეალური დიალოგებით სავსე ამბავს შორის? ან რა შრომა იდება ერთში და რა მეორეში?

არსად მითქვამს,რომ someone crazy girl მწერლად არ მიმაჩნია, ან რამე მსგავსი.მე რომ ვწერდე და ვინმეს არ მოსწონდეს,ან თვლიდეს რომ თუნდაც სხვისი ერთი წინადადება მთელს ჩემს შემოქმედებას სჯობდეს,შეურაცხყოფად რატომ უნდა მივიღო?


მასებზე გათვლილი ამბები მარტივად იწერება,პერსონაჟებისთვის თვალების ამღვრევა და სუნთქვის აჩქარებაა ერთადერთი გამოხატვის ფორმა ემოციისა.რატომაც არა? ეს ხომ ძალიან ბევრს მოსწონს და რატომ უნდა დაფიქრდნენ რეალურია თუ არა,ან რატომ უნდა დაფიქრდნენ რაიმე ახალს წერენ თუ არა?
ჩვენ ყველას იდეალური ადამიანები გვხიბლავს.მდიდარი,განათლებული და შეუცდომელი მამაკაცი პერსონაჟები.რატომაც არა? ხომ უნდა განვიტვურთოთ,აქ მაინც ვხედავდეთ ასეთ პარტნიორებს. ეს და არა მარტო ეს ,საერთო და ძალიან სამწუხარო პრობლემაა საიტზეც და ზოგადად თანამედროვე ლიტერატურაში.ისე ნუ ჩამომართმევთ,თითქოს მხოლოდ მაგ ავტორზე ვსაუბრობდე.არა,ზოგადად მინდა ვთქვა.თუკი ამ პრინციპზე დავალთ ,მაშინ ლიტერატურაც ავტომატურად დავა რაღაც უტოპიურ,ფუქსავატ გმირებზე,მხოლოდ სიყვარულსა და გვერდით მყოფი მამაკაცის თუ ქალის შენარჩუნებაზე და აღარაფერი დარჩება ღირებული.არ გთხოვთ ჩემი აზრი გაიზარეთთქო,მაგრამ აშკარა არაა რაც ხდება?
უმეტესობა ისე მიეჩვია ამ ყველაფერს,სიმსუბუქეს,ზერელე განცდებსა და ემოციებს,რომ იმ მწერელებისგან,ვინც განსხვავებულია,ორი სიტყვით არ შემოიფარგლება ადამიანის შინაგანზე საუბრისას,რაღაც უფრო მეტს აქსოვს ამბავში,რაღაცას რასაც უფრო მეტი ფიქრი სჭირდება,ხალხი ბრაზდება,გაწელილად ეჩვენება ის ,რაზეც ფიქრი და შრომაა დახარჯული,არ მოსწონთ რომ არაპროგნოზირებადი ქალიც შეიძლება იყოს. განა აშკარა არაა,რომ უმეტესობა სხვა რამესაა მიჩვეული , სხვანაირ მამაკაც პერსონაჟებს,სუსტ ქალებს შეხებისთანავე რომ დნებიან და ამ მიჩვევით სხვად უკეტავან გზას ასეთი მკითხველები .მხოლოდ ეს აღვნიშნე,ან თუკი შესაბამისად ვერ გადმოვეცი ,მაშინ მხოლოდ ამის აღნიშვნა მინდოდა და არ ვფიქრობ,შეურაცმხყოფელი იყოს რამე რეალურ ფონზე საუბრისას. ფონზე თუ არა,იმ აშკარა განსხვავებებზე რაც ნამდვილად არსებობს.

 


№24 სტუმარი ანუ

როდის დადებ შემდეგს ^-^

 


№25  offline წევრი ვიპნი

ერთ-ერთი განსხვავებული მწერალი ხარ ამ საიტზე ,წარმატებები ჩემო კარგო ❣️

 


№26  offline ადმინი ელ პინი

ძალიან არ მიყვარს მსგავსი შინაარსის კომენტარების წერა, მაგრამ ადამიანებმა უნდა იცოდნენ რომ ყველას სხვადასხვა პრიორიტეტი აქვს კითხვის პროცესში და, თუ ვიღაცას მარიამი მოსწონს და ვიღაცას მელისი - არა, ეს იმ ვიღაცის პრობლემაა და არა - ჩემი. ამიტომ აქ თავის გამოდება და იმის მტკიცება, რომ ეს ჯობია და ის არ ჯობია - ძალიან დიდი სისულელეა.

ჯანსაღი კრიტიკა არსად ჩანს ნათიას პირველ კომენტარში, რად უნდა ამას განხილვა საერთოდ? ნათიას რაღაცა არ მოეწონა და სიუჟეტი ვერ მოირგო, სხვისი, მით უმეტეს, მწერლის პრობლემა ეგ არაა. ადამიანი, რომელიც ჯანსაღ კრიტიკას ვერ ცნობს, ესე იგი, იმისი პროფესიაც მეასეხარისხოვანი ხდება ავტომატურად. საერთოდ პროფესიის ხაზგასმა რა საჭირო იყო? ანუ აუცილებლად ჰუმანიტარები ეძებენ ნიჭიერ მწერლებს და სხვებს კითხვა არ შეუძლიათ, თუ მარტო ფილოლოგები იძლევიან ჯანსაღ კრიტიკას? გამეცინა. სხვათა შორის, მეც ფილოლოგი ვარ. სადმე ამის აღნიშვნა საჭიროდ არ გამხდომია დღემდე, მაგრამ ფილოლოგობა არ სჭირდება იმის გარჩევას - ვინ არის კარგი მწერალი და ვინ - ცუდი. ზედმეტი მსოფლმხედველობაც არ უნდა, არც ფილოსოფია, არც სხვა ბევრი რამ, რაც შემდეგ მოყოლილ ვრცელ კომენტარში ჩანდა.

სიუჟეტი არავის ეკითხება, ეს შინაარსია. როგორც უნდა, ისე დაწერს. რასაც უნდა - იმაზე. თუ ვინმესთვის ეს მოსაწონი არ იქნება, ნერვების გაფრთხილება ჯობია ორმეტრიანი კომენტარების წერას, თუ როგორი სიუჟეტი ჯობია. ან საერთოდ რა მოწოდებაა სხვა მწერლებივით წერა? რატომ უნდა მიბაძო ვინმეს? შეგნებულად არ გამოვიყენებ და არ დავასახელებ აქ მწერლების სახელებს, არც ერთ მკითხველს არ აქვს მაგის უფლება ისედაც, რომელი კულტურის ნორმა ასწავლის ადამიანს იმას, რომ სხვისი სახელი გამოიყენო არასწორად მეორე ადამიანთან? იქნებ, საერთოდ არ ესიამოვნა მარიამს, ნინას და დანარჩენებს იმ კომენტარში ხსენება? ბევრი ფიქრი უფრო საჭიროა, ვიდრე სიტყვების რახარუხი.

მელო, ჩემი დამოკიდებულება იცი. წერე, როგორც გინდა.

ზღვართან ძალიან ახლოს ხარ და ეს წარმატების ზღვარია, დამიჯერე. აქ თუ ვინმეს არ მოეწონე და არაჯანსაღი კრიტიკა მოგაწოდა, არ იფიქრო რომ ეგ რამეს გადაგიწყვეტს.
წერე, წერე და წერე.

 


№27  offline წევრი Melice

უღრმესი მადლობა ყველას ❤️
ზემოთ განხილულ საკითხთან დაკავშირებით კომენტარს აღარ გავაკეთებ. ვთქვი ჩემი სათქმელი და აღარ განვავრცობ.

შემდეგი თავის დაწერას ხვალ შევუდგები. ზუსტ თარიღს ვერ გეტყვით, რადგან გამუდმებით რაღაც დაუგეგმავი გამოხტება ხოლმე და არ მინდა კონკრეტული დღის მოლოდინი შეგიქმნათ ❤️
ვეცდები მალე იყოს❣️

 


№28 სტუმარი სტუმარი Tamara Tamo

სრულყოფილება... როგორც ყოველთვის...

 


№29 სტუმარი სტუმარი მარი

როდის იქნება დაახლოებით? ^-^

 


№30  offline წევრი Melice

ახალ თავზე ვმუშაობ. ვიცი დააგვიანდა, მაგრამ ბოლო თავია და ცოტა მიჭირს ყველაფრის ერთად დაწერა.
შევეცდები მალე იყოს ❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent