შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ნაკრების გული (დასასრული)


1-10-2021, 17:54
ავტორი EllaTriss
ნანახია 1 481

***
დრო.
უთქვამთ, ჩერდებაო, არა?
არ ჩერდება, უბრალოდ შენ ვეღარ გრძნობ ვერაფერს.
თითქოს, ცარიელი ხარ. აი ასე, უბრალოდ, წამში, ყველაფრისგან ცარიელი ხდები. მიდიხარ, მაგრამ ვერ გრძნობ რომ მიდიხარ, საუბარი გესმის, მაგრამ ვერ აღიქვამ. ვიღაც იღიმის, ვიღაც ჩხუბობს, ვიღაც მოწყენილია. ამას ხედავ, მაგრამ თითქოს, გარშემო მაინც არაფერია.
რაღაცეები კვდება, მაგალითად უნებართვოდ შემოჭრილი ბედნიერების მარცვალი, მე კი ვერაფერს ვაკეთებ.
ძალა არ მაქვს.
მინდა, რომ იმედს მოვეჭიდო, არ დავეცე, მაგრამ სასწრაფოს სირენის ხმა, ხელს მაშვებინებს.
სერიოზულია...
მეშინია.
ყველაფრის, მაგრამ ყველაზე მეტად მისი თვალების.
ვიცი, რას ნიშნავს ფეხბურთი მისთვის.
როცა საკუთარ სიცოცხლეზე წინ აყენებ და შემდეგ, ხელიდან გეცლება, აღარც შენ ხარ ცოცხალი.
ვერ გადაიტანს.
ვერც მე გადავიტან.
უყურო და იცოდე, რომ ვერაფერს გააკეთებ მისი ზუსტად 'იმ' ღიმილის დასაბრუნებლად, ყველა სხვა ტკივილზე უფრო მწარეა.
არც ტირილით მოგეშვება და საერთოდ, არც არაფრით.
პირიქით, უფრო და უფრო ძლიერად მოგიჭერს.
სუნთქავ, მაგრამ აღარ არსებობ...
***
ფრთხილად ვაღებ პალატის კარს.
სამარისებული სიჩუმეა.
არც ქალბატონი ქეთი, არც ბატონი ვახო, დათაც კი არ გააჩერა შიგნით.
ძლივს ვსუნთქავ. როგორ ხდება, რომ ერთდროულად ასე ძალიან ცხელა და ამავდროულად ძალიან ცივა?
ღმერთო...
ნაბიჯის გადადგმა, არასოდეს ყოფილა ასეთი რთული.
შევდივარ და თითქოს, რაღაც გრძნობაც იწყებს ჩემში შემოჭრას და უცნაურად მივლის მთელს სხეულში.
,,საყვარელი ადამიანის ტკივილი''
- ერეკლე...
ვიცი, რომ ღვიძავს, მაშინვე ახელს თვალებს, თუმცა თავს არ აბრუნებს.
ნელი ნაბიჯებით ვუახლოვდები.
არ ვიცი, რომ შემოეხედა ამას შევძლებდი?
ღრმად ვსუნთქავ.
ფრთხილად ვჯდები საწოლის კიდეზე და ხელს ვკიდებ.
მასაც ისეთივე გაყინული აქვს თითები, როგორც მე.
- გახსოვს გითხარი, ხატვაზე მეტად მაინც ვერ მიყვარს - მეთქი... - ხმადაბლა იწყებს.
- ყველაფერი კარგად იქნება. - ვცდილობ მტკიცედ ვთქვა, თუმცა მაინც მებზარება ხმა.
- მგონია, რომ მოვკვდი... - ისევ არ მისწორებს მზერას.
- სისულელეებზე ნუ ფიქრობ. აქამდეც გქონია ტრამვა, ყველაფერი კარგად იქნება, ისევ ითამაშებ და ძალიან, ძალიან ბევრ გოლს გაიტან - მაინც მომდის ცრემლები. მაშინვე ვიწმენდ, თუმცა ვიცი, რომ მაინც ამჩნევს.
- ეს ის ტრამვა არ არის, ალე...
- ძალიან გთხოვ, მე შენს გვერდით ვარ, ბიჭებიც შენს გვერდით არიან. დარწმუნებული ვარ, როგორც კი თამაში დამთავრდება ყველა მოვა. თქვენ ერთნი ხართ... ვერაფერი დაგაშორებს ნაკრებს და...
- ალე. - მაწყვეტინებს.
ვგრძნობ, როგორ ეჭიმება მთელი სხეული, მაგრამ მაინც, თავს ძალას ატანს.
ოდნავ აბრუნებს თავს ჩემსკენ და მზერას მისწორებს.
მეხის გავარდნასავით არის.
თითქოს, წამში, მთლიანად იცვლება რეალობა.
მაკანკალებს.
ეს ერეკლე არაა...
ეს მისი თვალები არაა.
იმდენადაა შეცვლილი, რომ ვერაფრით ვიჯერებ.
ტირილი მინდა.
ვიკავებ და კიდევ უფრო მეტად მიჭერს ყელში.
ღმერთო...
ხვდება. თითქოს, განგებ ხუჭავს თვალებს რომ ამოსუნთქვის საშუალება მომცეს.
- ახლა... - პაუზა. საუკუნედ იწელება წამები - ახლა მე შენ რაღაცას გეტყვი...
- არა. - მაშინვე ვაჩერებ.- მაგის თქმა არ გაბედო! - ტონსაც ვუწევ.
ღრმად სუნთქავს.
- მომისმინე.
- ერეკლე...
- ერეკლე... - იმეორებს. სულ ოდნავ მიღიმის და მერე ფრთხილად იქცევს ჩემს ხელს საკუთარში.
- მე ცოცხალი აღარ ვარ, ალე. -საკუთარ გულთან მიაქვს ჩემი ხელი და ნელა მადებინებს.
შიში მეპარება, ვერაფერს ვგრძნობ.
იმასაც კი ვფიქრობ, რომ შეიძლება ოდნავ სხვაგან დამადებინა და ამიტომ. ვაპირებ კიდეც, რომ ვუთხრა, თუმცა ზუსტად ამ წამს, თითქოს წამიერად, სულ ოდნავ ვგრძნობ გულისცემას.
მაჟრჟოლებს.
თავისით მცვივა ცრემლები თვალებიდან.
ღმერთო...
შენელებული გულისცემა...
- მე...- საშინლად უჭირს საუბარი - მე შენთვის დავიწყე ნაკრებში თამაში, ალე. ეს მითქვამს კიდეც.
არავინ... არავინ და არაფერი არ მაინტერესებდა შენს გარდა. ჩემი მეორე ნახევრის გარდა, რომელიც დარწმუნებული ვიყავი, რომ აუცილებლად იქნებოდა ტრიბუნებზე.
ადამიანი ცვლილებებს ვერ იღებს, უფროსწორად არ.
ჰგონია, რომ რადგან ასეა, ასე დარჩება და მორჩა.
ხო...
ალბათ უნდა დაკარგო, რომ დააფასო. მიხვდე, რამხელა ადგილი ეჭირა და რა იყო.
ნაკრები...
თურმე წლებია, მე მხოლოდ შენ აღარ გეძებ. შიგნიდან, ძალიან, ძალიან მინდა ის, რასაც ვაკეთებ. ძალიან მინდა იმ სამყაროში, რასაც ფეხბურთი ჰქვია, თურმე ძალიან მინდა სტადიონზე, მე, ბურთი და ბიჭები.
ახლა ვხედავ ამას.
-ღრმად სუნთქავს - შენ... შენ ისედაც ამ სამყაროს ეკუთვნოდი, მაგრამ გახსოვს? ჩვენ ერთად შევედით სტადიონზე...
ოდნავ ვუქნევ თავს და ისევ ვიწმენდ ცრემლებს.
- ახლა, ჩემს გარეშე უნდა დარჩე იქ.
- ხელს არ გაგიშვებ და არც შენ მოგცემ ამის გაკეთების უფლებას. - ვცდილობ მტკიცედ ვთქვა.
- ერეკლე რომელიც გიყვარს, აღარ არსებობს.
- შენ გგონია იმიტომ მიყვარხარ, რომ ფეხბურთელი ხარ? გგონია, რომ თუ იქ არ იქნები, ჩემი ერეკლეც არ იქნები?!
- ალე...
- არა! ათასჯერ წამოვმდგარვარ და ვიცი, რომ შენც. დაცემა დანებებას არ ნიშნავს და ნუღარ მიმანიშნებ, საკმარისია! - ინსტიქტურად ვუწევ ტონს.
- ვიცი...
შენი სიყვარული ვიცი. არც მიფიქრია, რომ ფეხბურთის გამო გიყვარვარ.
მომისმინე, ძალიან მიჭირს ახლა ამაზე ლაპარაკი და პირდაპირ იმიტომ ვერ... არ მიგანიშნებ.
- არაფერი არ გააკეთო, უბრალოდ ჩემთან იყავი და მომეცი უფლება რომ მეც შენთან ვიყო. ერთად ავდგეთ ფეხზე...
- არ შემიძლია. - ოდნავ აქნევს თავს - ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ არ ვარსებობ, ალე. საერთოდ არ ვარ, გესმის? სწორად გამიგე... მე შენ ძალიან მიყვარხარ, მაგრამ აჯობებს, თუ ცოტა ხანს ერთმანეთისგან შორს ვიქნებით.
- რატომ... თუ ასე გიყვარვარ, რატომ გინდა, რომ შენგან შორს დავიტანჯო?!
- იმიტომ, რომ ჩემთან ახლოს, უფრო დაიტანჯები. ყოველ ჯერზე, როცა ასეთს შემომხედავ...
გთხოვ... არ გაუკეთო საკუთარ თავს ეს და არც მე არ გამიკეთო.
ჩვენი ლამაზი მოგონებების ხათრით, გთხოვ, ძალიან გთხოვ, მინდა, რომ სულ ფერადები ვიყოთ.
მოვალ...
შენთვის ავდგები და მოვალ.
ჩვენი ზღაპრისთვის მოვალ, აუცილებლად მოვალ, გპირდები, შევცდები რომ სიცოცხლე დავიბრუნო და წერა გავაგრძელოთ...
არ იტირო, ჩემი ხომ გჯერა, არა? ხომ იცი, რომ
პირობას ყოველთვის ვასრულებ.
ოდნავ ვუქნევ თავს.
- ვიცი, რომ არ დამივიწყებ...
მაპატიე, გეხვეწები, გემუდარები.
არ მინდა, რომ წახვიდე, მაგრამ ახლა თუ არ წახვალ...
სახეზე ვიფარებ ხელებს.
- მაპატიე, არა, ძალიან გთხოვ, უფრო გეტკინება თუ დარჩები...
საკუთარი თავი არ მადარდებს, ჩემსას როგორღაც ავიტან, მაგრამ შენსას ვერ ავიტან, ალე.
ღრმად ვსუნთქავ.
- შემომხედე.
მხოლოდ წამით...
ინსტიქტურად ვასრულებ.
სულ დანისლული აქვს თვალები, ჩაწითლებული.
ეჭვი მეპარება მე უკეთეს მდგომარეობაში მქონდეს.
- არ მინდოდა ამის ასე თქმა, მაგრამ -ღრმად სუნთქავს- თუ... მოკლედ, მინდა იცოდე, რომ ჩემი ყველა გოლი, ყოველთვის შენი იყო.
მაპატიე, რომ არ იცოდი, მომენტი არ მქონია, რომ მეთქვა და... მომეცა.
ვხვდები, რომ წერილებს გულისხმობს.
- და ახლა იმიტომ მეუბნები, რომ აღარც გვექნება? - მაინც მიკანკალებს ხმა.
- არა, გვექნება, ალე. გპირდები, რომ გვექნება, მაგრამ იმ შემთხვევაში თუ ვეღარასდროს შევძლებ...
- შეძლებ!
- ის მაინც ხომ შევძელი... -ოდნავ ეღიმება- აქამდე თუ არ იცოდი, რომ შენი გოლი იყო, დღეს იცოდი.
არ იტირო, გთხოვ.
- შენთან მინდა...
- მეც. მეც ძალიან მინდა შენთან.
ვიცი, რომ ამის თხოვნის უფლება არ მაქვს, მაგრამ თუ დამელოდები ვიბრძოლებ.
ნელა ვხუჭავ თვალებს.
ჯერ კიდევ საშინლად მიჭირს მოსმენილის გააზრება.
- წადი... მეტკინება, მაგრამ ვერ დავუშვებ, რომ მიყურო და დაიტანჯო.
- შორს ყოფნა უარესი ტანჯვაა, ერეკლე.
- ახლა ასე ფიქრობ, მაგრამ არ არის, დამიჯერე. ვიცი, რომ რთულია, მაგრამ ცუდსა და უარესს შორის, მაინც ცუდი ჯობია. წადი...
- ერეკლე...
- წადი, ალე. გთხოვ, თუ გიყვარვარ, გააკეთე ეს ჩემთვის, ჩვენთვის. ჩვენი ზღაპრისთვის.
ვეღარაფერს ვპასუხობ.
ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს მთელს სხეულში მხოლოდ მისი სიტყვები მივლის.
მაკანკალებს, მაცივებს, თუმცა ეს სიცივისგან არაა.
ნელა მიშვებს ხელს...
თითქოს, უფსკრულში ვიჩეხები.
საერთოდ არ მაქვს ბრძოლის ძალა, წარმომიდგენია მას როგორ უჭირს ახლა.
ძალიან ბევრი რამის თქმა მინდა, თუმცა საშინლად მიჭერს შიგნიდან რაღაც.
მთელი არსებით ვგრძნობ, რომ ცუდად ვარ. ძალიან ცუდად ვარ...
ვდგები, თუმცა მუხლები მეკვეთება.
ვეღარც ვტირი, ეს ყველაზე საშინელი მომენტია ჩემს ცხოვრებაში.
ზურგს ვაქცევ. უკანასკნელი ძალით ვცდილობ ნაბიჯის გადადგმას, მაგრამ იმის მიუხედავად, რომ თითქოს ვახერხებ, ისევ მისივე სიტყვები მყინავს.
- 21 დედამიწის მოვლენილი ჯადოსნობაა, ჩვენი ზღაპრისთვის. იქნებ, 21-ში მოგიყვე მისი საიდუმლო.
თუ არა და... თავად 21 მოგიყვება.
პატარა ბიჭს, პატარა გოგონა შეუყვარდა, დედამიწის ერთი ბოლოდან მეორეში...
***
• დაუსრულებელი ზღაპარი •
....
"იყო და არა იყო რა...
იყო ერთი გოგონა, რომელმაც სხეულში არსებული ქარიშხლების ირწმუნა. გოგონა, რომელსაც ყველაფერი ჰქონდა და ამავდროულად არაფერი.
გოგონა, რომლის ცხოვრებაში შემოჭრილმა 21 - მა ნომერმა ,,არაფერი'' გააქრო.
გოგონა, რომლის ცხოვრება სამუდამოდ შეიცვალა"

მე 21 ოქტომბერს დავიბადე.
უცნაურია, თუმცა არასოდეს გამივლია პარალელი 'ჩემს 21 ნომერთან' .
დამთხვევებსაც აქვთ თავიანთი მიზეზი. ზღაპარს, "21" ჰქვია.
იგი, ზუსტად შუაშია გაჩერებული.
ოცდაერთი, ოცდაერთში, ოცდამეერთე წინადადებას დაწერს.
....
ადამიანი.
რვა ასო და უამრავი ცოცხალი გრძნობა.
უცნაურია.
როცა პატარა ვიყავი, ყოველთვის ვამბობდი, მე არავინ შემიყვარდება - მეთქი. რა უნდა იყოს ისეთი, რასაც შენ, შენში ვერ გააკონტროლებ.
თურმე, სიყვარული.
ყველა მოგონებაზე ცხადად მახსოვს, როცა პირველად დავინახე.
როცა პირველად გამოჩნდა ნაკრებში, როცა მისი დებიუტი იყო...
ვერ ავღწერ, რა დამემართა.
თითქოს, მას შემდეგ აღარც გასულა დრო.
ან, სრულიად სხვა წერტილიდან დაიწყო ათვლა.
შევიცვალე.
ისევე, როგორც ის.
უნებურად, ისევ მისი სიტყვები მიტივტივდება გონებაში ,,ადამიანი ცვლილებებს ვერ იღებს, უფროსწორად არ"
შეუძლებელია, რაიმე გრძნობა მოვიდეს და მოგესალმოს, ან თავი წარგიდგინოს.
ის უბრალოდ შენში იწყებს ცხოვრებას, ან სულაც ცხოვრობდა და თავადვე უნდა შეამჩნიო.
ეს შინაგანი ცვლილებაა, რომელიც არ ჩანს და სწორედ ამიტომაცაა რთული მისი დანახვა...
***
დრო.
რამდენი წუთი გავიდა? საათი?
თითქოს, სიცარიელეს რაღაც ემატება.
ვიღაც ყვირის.
ძალიან, ძალიან ხმამაღლა ყვირის.
ყურებზე ვიფარებ ხელებს.
ბნელა.
მოგონებები ქრება.
არ მინდა რეალობას შევხედო.
იქ, არაფერი არაა.
მტკივა. ძალიან მტკივა...
ვეღარც ვტირი და ეს ყველაზე დიდი საშინელებაა.
ვიცი, რომ ვერც ის ტირის.
მისი თვალებიც ტკივილის ოკეანეა.
ახლა რომ ჩემს წინ იყოს, ვერ შევხედავ.
ვიცი, რომ ვერც ის შემომხედავს.
საკუთარს აიტან, მისას ვერა...
გავუცხოვდებით.
ერთმანეთს ვეტყვით, რომ კარგად ვართ, კარგად უნდა ვიყოთ.
თუმცა...
ეს გრძნობა შეგვცვლის.
ერთმანეთს მოვატყუებთ.
ტყუილი არ გვინდა.
წრფელი ღიმილი გაქრება.
ავდგებით, მაგრამ ეს მომენტები გვემახსოვრება, ისეთები აღარ ვიქნებით, როგორც ადრე.
ზღაპარში, მუქი ფერებიც შემოვა.
არა...
მოგონებები.
ერთ დღეს, მასაც მოუნდება, რომ თავი მოგვაგონოს.
ვერ შევეწინააღმდეგები.
ეს მომენტიც მომაგონდება, მაგრამ ახლა, ვერაფერს ვხედავ.
ცივა.
ისევ ძალიან, ძალიან ხმამაღლა ისმის გაბმული კივილი...
***
ერთი კვირის თავზე, ანუკი და ვაკო მოდიან.
არაფერი მახსოვს.
თითქოს, საერთოდ არ გასულა დრო.
კივილის ხმა წყდება, მერე, თითქოს საერთოდ ქრება, მაგრამ ამავდროულად მახსენებს, რომ ეს სამუდამოდ არაა.
ვცდილობ, გავუღიმო.
ჰო, ალბათ ადრე რომ მენახა ასე, ერთმანეთს ჩახუტებულები, თავისით გამეღიმებოდა, ახლა ვერ.
ვიცი, რომ აუცილებელია და ვუღიმი.
თუმცა ამისთვის იმხელა ძალისხმევა მჭირდება, თითქოს, მთელს ენერგიას მაცლის.
- მანანა დეიდა როდის ჩამოდის? - სპეციალურად ცდილობს ყურადღება გადამატანინოს. თუნდაც რამდენიმე წუთით, სხვა თემაზე ვიფიქრო.
ანუკი იმაზე კარგად მიცნობს, ვიდრე ეს ერთი შეხედვით ჩანს.
- არ ვიცი, ჯერ არა - მხრებს ვიჩეჩავ.
შეიძლება ძალიან ცუდად გამომდის, მაგრამ არ მინდა, რომ ჩამოვიდეს და ასეთ მდგომარეობაში მნახოს.
ცოცხლად სიკვდილის ფასად მიჯდება ყოველ ჯერზე, მასთან მხიარულად საუბარი და იმის თქმა, რომ ყველაფერი ძალიან კარგადაა.
ვერ დავუშვებ, რომ ინერვიულოს, ისედაც საკმარისად ნერვიულობს ბებიას გამო.
- ბებია ხომ უკეთაა? - ახლა ვაკო მეკითხება.
- ჰო... - თავსაც ვუქნევ. - მაგრამ მარტო არაფრის გაკეთება არ შეუძლია. ექიმი რომ მგზავრობის უფლებას დართავს, დედა წამოიყვანს. - ძლივს ვაწყობს წინადადებას.
პაუზა.
ჩემი დაძაბულობა ედებათ.
ძალიან მიჭირს სუნთქვა და თავისუფლად ღიმილი.
- ალე, იცი, ჩვენ რაღაც უნდა გითხრათ.- კვლავ ანუკი ცდილობს მხიარულების შემოტანას.
თვალს ვუსწორებ.
ისეთი საყვარლები არიან ერთად...
სწრაფად მირბის ვაკოსთან და მუხლებზე უჯდება.
- მითხარით.
- შენ უთხარი. - კისერზე ხვევს ხელებს და ეხუტება.
ოდნავ ეღიმება ვაკოს.
- ხო... ანუ, ჩვენ დაქორწინება გადავწყვიტეთ...
- მართლა? - აი ახლა, მართლა თავისით მეღიმება და ბედნიერების ცრემლებიც არ აყოვნებს.
- ჰოო, აი მეც ასე ამეტირა ხელი რომ მთხოვა. - ბეჭედს მაჩვენებს. მერე, სწრაფად იხრება მისკენ და მოწყვეტით კოცნის.
- გილოცავთ...
- ოღონდ... - წამიერად, ერთმანეთს უსწორებენ მზერას. - ანუ, ჩვენ გვინდა, რომ თქვენ იყოთ მეჯვარეები და... როცა ერეკლე კარგად იქნება, მაშინ დავქორწინდებით.
- ხო, მნიშვნელობა არ აქვს, ეს როდის მოხდება. ჩვენ დაგელოდებით.
ერთად ვიყოთ ბედნიერები...
ისევ მეტირება.
ღმერთო, რით დავიმსახურე მათნაირი ადამიანები გვერდით.
- ალე, არ გინდა გთხოვ...
- ეს... - მართლა ძალიან მიჭირს თქმა.
- ჩემი ცენტრ ფორვარდის გარეშე, არაფერი არ მინდა. კაპიტანს, სრული შემადგენლობა უნდა ჰყავდეს.
- არც მე მინდა ჩემი ცანცარა სიძის გარეშე ქორწილი. ის თუ არ იქნება, ვინ მომიშლის ნერვებს.
ოდნავ ვუღიმი.
- საუკეთესოები ხართ.
- თქვენც...
*
ვაკოს და ანუკის ქორწილის ამბავს, თითქოს ნათელი ფერები შემოაქვს ჩემს მუქში.
დარწმუნებული ვარ, ერეკლესაც გაუხარდა.
იმის მიუხედავად, რომ აღარ ვკონტაქტობთ, ვგრძნობ.
ვიცი, რომ სულ ჩემთან არის. მაშინაც კი, როცა ვერ ვხედავ მისი ხმა მესმის.
არ დამირეკავს.
არ ვიცი, რამდენი დრო გავიდა მას შემდეგ, თუმცა ჩემთვის, თითქოს გუშინ იყო.
ბიძიას ველაპარაკე.
მისი ტრამვა, იმაზე ბევრად უფრო მძიმეა, ვიდრე წარმოედგინათ.
არ ვიცი, იგრძნო?
ექიმი ამბობს, რომ ეს მისი კარიერის დასასრული არ არის, თუმცა მნიშვნელოვნად დიდი დროის გატარება მოუწევს ბურთის გარეშე.
ერეკლე, ფეხბურთის გარეშე...
ისევ მეტირება, მაგრამ ეს დასასრული არაა.
ერთხელ, უკვე გადალახა მსგავსი.
მიუხედავად იმისა, რომ ფანქარს ვეღარ იღებდა, დახატა.
ვიცი, რომ ისევ შეძლებს გოლის გატანას.
მჯერა, რომ ამასაც გადაიტანს.
ჩვენთვის, ჩვენი ზღაპრისთვის...
*
ისევ დაბნელდა.
მზე მიიმალა.
უკვე
თითქმის 1 თვე შენს გარეშე...
*
იმის მიუხედავად, რომ ანუკი თითქმის სულ ჩემთანაა, ისეთი შეგრძნება მაქვს, რომ მაინც მარტო ვარ.
მელაპარაკება, ცდილობს გამამხიარულოს, მაგრამ არ შემიძლია.
მაინც ძალიან, ძალიან მცივა...
ასე მგონია, რომ ვეღარ გავუძლებ, მის მოსვლამდე გავიყინები.
მხოლოდ ერთ წერტილს ვუყურებ.
ის ძალიან, ძალიან თეთრია.
იქნებ ვგიჟდები.
არარსებული კივილი, ხანდახან, ისევ მახსენებს თავს.
გონება, აღარაფერზე ფიქრობს.
გული, ძალიან ნელა ძგერს...
*
ოქტომბერი.
თითქოს, მთლიანად დავშორდი ფეხბურთს. თურმე, ყველაფერი ერთმანეთს ავსებდა.
სინათლეს მქრქალად გადაკრული ბურუსი, ნელ-ნელა, კიდევ უფრო მუქდება.
ვაკო ესპანეთში გაფრინდა.
ალბათ, ანუკის რომ არ ეთქვა, არც მეცოდინებოდა, რომ ,,ტენერიფემ" მატჩები განაახლა.
მოწყენილია. ვიცი, რომ ჩემს გამო არ გაჰყვა.
მიუხედავად იმისა, რომ ძალა არ მაქვს, ყველანაირად ვცდილობ თავს ძალა დავატანო და დავარწმუნო, რომ ისიც გაფრინდეს.
ისინი ისედაც საკმარისად დიდხანს იყვნენ ერთმანეთისგან შორს, ვერ დავუშვებ, რომ კიდევ თვეები გაატარონ სხვადასხვა ქვეყანაში, ერთმანეთის ჩახუტების გარეშე.
რა თქმა უნდა, ანუკი უარზეა. ჩემი დატოვება არ უნდა, თუმცა როგორღაც მაინც ვახერხებ მის დარწმუნებას და აეროპორტშიც ვაცილებ.
ბოლო წუთამდე ვუმეორებ, რომ კარგად ვარ, მაგრამ მაინც, ლამის გამომექცა იქიდან.
მეღიმება თუ მეტირება ვეღარ ვგებულობ. საერთოდ დავკარგე ემოციებზე კონტროლი.
ტყუილად ცოდვა არ უნდა თქვა.
მე და მყავს.
ზუსტად ის უფროსი და, რომელზეც ყოველთვის ვოცნებობდი.
ჩემი
ყველაზე ფერადი
ანუკი.
*
საბოლოოდ, ეს ბრძოლა მოვიგე.
ანუკის ვუთხარი, 'წილი ნაყარია და რუბიკონი უნდა გადალახო' - თქო.
ერთადერთი ფრაზაა, რომელიც მსოფლიო ისტორიიდან ვიცი.
გამომადგა.
მთავარია, რომ ისინი ერთად იქნებიან.
ისევ მოუშლის ვაკოს ნერვებს და ისევ ეწუწუნება, ამდენს ნუ ვარჯიშობო.
როგორი საყვარლები არიან ერთად...
ძალიან, ძალიან საყვარლები.
***
2 კვირის შემდეგ.
21 ოქტომბერი.

,,იქნებ, 21-ში მოგიყვე მისი საიდუმლო''.
ვიცი, რომ ეს 21 იგულისხმა.
დღეს, 21 წლის გავხდი.
ის მოვა, აუცილებლად მოვა...
...
ღრუბლებს ამოფარებული სუსტი მზის სხივები, მაინც იკვლევს გზას ჩემს ფანჯარამდე.
დღეს, თეთრი კაბა მაცვია.
პირველად რომ ვნახე, მასაც თეთრი მაისური ეცვა. ,,ტაბატაძე 21''
არასოდეს გასულა დრო ასე ნელა.
სახლიდან არ გავდივარ.
აღარც ფანჯარაში ვიყურები.
მგონი წვიმა დაიწყო, მაგრამ არაუშავს, ის მოვა, ჩემს ოცდამეერთე დაბადების დღეზე, მარტო არ დამტოვებს.
კართან მივდივარ და იქვე, შემოსასვლელში, ნოხზე ვჯდები.
დრო გადის...
რეალობაში არაფერია, გონება კი მოგონებებზე გადადის.
მისი პირველი მიყვარხარ, ესპანურად იყო.
ერთ-ერთ ინტერვიუში თქვა, რომ ქართული ისწავლა. ალბათ არაფერია იმაზე რთული, როცა მშობლიური ქვეყნისგან შორს იბადები, იქ ცხოვრობ, შემდეგ ჩამოდიხარ და შენი ენის სწავლა გიწევს.
უცნაურია...
არასოდეს შემიმჩნევია აქცენტი.
ალბათ, თავიდან ჰქონდა, მერე მიეჩვია.
ერთხელ, აუცილებლად ვკითხავ ამაზე.
,,- ესპანეთი თუ საქართველო?
- საქართველო.
- რა გხიბლავთ საქართველოში?
- თვითონ საქართველო"
ისიც კი მახსოვს, რომელ არხზე, რომელ საათზე ვუყურე.
ისეთი დაბნეული იყო ხოლმე თავიდან, თითქოს მორცხვიც კი.
როცა ნაკრებში პირველი გოლი გაიტანა, შემდეგ მეორე, მესამე და ხალხმა აიტაცა, ნაცვლად თავში ავარდნისა, მის სახეზე, სულ სხვა რაღაცას ვხედავდი.
ბავშვურად უხაროდა.
შეეძლო მთელი დღე, გულშემატკივრებთან ფოტოს გადაღებაში გაეტარებინა.
მაშინ, მაინც ვერ გავბედე მისვლა.
დრო ისევ გადის...
,,-ბატონო ერეკლე, რას ფიქრობთ, თუ...
- უბრალოდ ერეკლე, თუ შეიძლება"
,,- გოლის მომენტს როგორ აღწერთ?
- აუ რავი, მაგარი იყო. თან ამ სტადიონზე არ მქონდა გატანილი და... გაასწორა."
ძალიან ახლოდან მესმის მისი ხმა.
ასე მგონია, რომ თუ გავიხედავ, დავინახავ.
ბინდდება...
*
ჯერ არ დავბადებულვარ.
მისთვის არ მითქვამს, მაგრამ მე 21:00-ზე დავიბადე. ყოველ შემთხვევაში, დედამ ასე მითხრა.
5 წუთი აკლია.
ნუთუ არ მოხვალ...
*
,,თუ არა და... თავად 21 მოგიყვება."
გადაცდა.
ისევ მეცლება ძალა.
არ შემიძლია, თითქოს ჩამოვიშალე.
შავი ლაინერით შეღებილი ცრემლები, თავისით მიიკვლევს გზას ლოყებზე.
კედელი, ისევ ძალიან ცივია.
უნდა ავდგე.
ბუნდოვნად ჩამესმის კარზე ზარის ხმა.
თავიდან მგონია, რომ მელანდება, თუმცა აშკარად კაკუნიც იყო.
ერთდროულად...
სწრაფად ვდგები ფეხზე.
ცრემლებს ვიწმენდ და კარს ვაღებ.
იმის იმედით, რომ იქ დამხვდება, თუმცა სრული სიცარიელეა.
მომელანდა?
ჰო, აი ნამდვილად ეს მაკლდა.
არა, მგონი საგიჟეთში დავასრულებ სიცოცხლეს.
კარის მიხურვას ვაპირებ, თუმცა ზუსტად ამ წამს, ძირს არსებულ პატარა, თეთრ ყუთს ვკრავ თვალს.
- ეს რა არის... - ჩემთვის ვჩურჩულებ.
წამსვე ვიხრები და ხელში ვიღებ.
თეთრი...
შეიძლებოდა, სხვა ფერიც ყოფილიყო.
აქაც რომ იყოს, მაინც არ გამოვა.
სხვა შემთხვევაში, ყუთს არ დამიდებდა.
კარს ვხურავ და ისევ ნოხზე ვჯდები.
საშინლად მიჩქარს გული, ხელები უარესად მეყინება, მიკანკალებს.
ძლივს ვახერხებ თავის ახდას.
წერილები.
ღმერთო...
ვერაფრით ვერ ვიკავებ ცრემლებს.
ძლივს ვახერხებ მათ ყუთიდან ამოღებას.
სხვადასხვანაირი ქაღალდებია.
პირველ წერილს ვშლი და...
,,გამარჯობა, საყვარელო.
მე ერეკლე ვარ, 13 წლის. შენ რა გქვია?
იცი, დღეს ჩემმა კლასელმა, შეყვარებული გამაცნო. დავფიქრდი და... მე აქამდე არასდროს მყოლია შეყვარებული. იმიტომ რომ შენ ჯერ არ გამოჩენილხარ.
ვიცი, რომ მეორე ნახევრები უმეტეს შემთხვევაში შორს არიან და მერე ხვდებიან ერთმანეთს.
საინტერესოა, ნეტავ ჩვენ როგორ შევხვდებით?
ხო, იცი, მე ვხატავ. ძალიან მინდა, რომ სკოლის დამთავრების შემდეგ ამას გავყვე. ვინ იცის, იქნებ ჩემს გამოფენაზე მოხვიდე."

მეღიმება.
ჩემი, პატარა ერეკლე...
ცრემლებს ვიწმენდ და ახლა, მეორე წერილს ვშლი.

,,გამარჯობა საყვარელო.
როგორ ხარ...
ძალიან მაინტერესებს ახლა რას აკეთებ. ჩემი აზრით, სკოლაში ხარ. ჯერ მესამე გაკვეთილი არ გამოსულა.
ნეტავ ერთ სკოლაში ვსწავლობდეთ.
თუმცა შეიძლება შენც აქ ხარ.
იცი, ყველგან გეძებ.
ძალიან მინდა, რომ გამოჩნდე.
ასე მგონია, რომ დაგინახო, მიხვდები რომ შენ ხარ. თუ ვერ მივხვდი...
იდიოტი ვიქნები ხო? არა, მივხვდები. მაგრამ თუ ვერ მივხვდები მაპატიე.
იქნებ, შენ მიხვდე."

,,საყვარელო, სალამი.
რამდენი ხანია შენთვის არ მომიწერია.
თითქმის 1 წელი გავიდა.
მაპატიე როგორმე. დღეს პარკში ვიყავი. ხო, შენ გეძებდი.
იცი, ძალიან მინდა, რომ ჩემს გვერდით იყო. ხანდახან, ჩემი საერთოდ არავის არ ესმის. ცხოვრება ძალიან რთულია ასე. პატარები ვართ, მაგრამ მე, თითქოს პატარა არ ვარ. ყოველშემთხვევაში, ,,უდარდელი ბავშვობა" არ მაქვს. ნეტავ სკოლას რომ დავამთავრებ და სრულწლოვანი ვიქნები, ამაზე უარესი პრობლემები წამოვა? რაღაცნაირად მეშინია.
იქნებ, იქამდე გიპოვო"

,,საყვარელო, გამარჯობა.
მეთორმეტე კლასში გადავედი.
გეფიცები, არ მჯერა.
უკვე აბიტურიენტი ვარ.
იცი, დედა ორსულადაა. მალე პატარა ძმა მეყოლება და მე დიდი ძმა ვიქნები.
ისეთ მაგარ ხასიათზე ვარ, ძალიან მინდოდა, რომ ეს გამეზიარებინა.
ნეტავ შენ თუ გყავს და ან ძმა.
რატომღაც მგონია, რომ არ გყავს. (თუ გყავს, მაპატიე) უბრალოდ რაღაცნაირად ასე ვფიქრობ.
ნეტავ, შენც აბიტურიენტი ხარ?
ძალიან მაინტერესებს, რა ვქნა. ლამის მთელი საქართველო შემოვიარო, რომ გიპოვო.
კარგი საყვარელო, ახლა წავედი.
იმედი მაქვს, შემდეგზე უკვე გიპოვი.
აღარ მოვიდა დრო?"

,,საყვარელო, საყვარელო სად ხარ...
ძალიან ცუდად ვარ, საყვარელო.
ვეღარ ვხატავ.
მაპატიე, გთხოვ, გემუდარები.
შენ მეგონე...
მეგონა, რომ ის შენ იყავი.
ვისჯები.
როდესაც ფანქარს ვიღებ, ხელი მიკანკალებს. აღარ შემიძლია...
საშინელი გრძნობა მაქვს, საყვარელო, დამეხმარე...
მე ხატვის გარეშე არ შემიძლია, ამას უნდა გავყოლოდი.
1 თვეში ვამათავრებ სკოლას.
ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ყველაფერი თავზე ჩამომენგრა.
არ ვიცი რა მინდა.
საყვარელო, სად ხარ..."

,,გამარჯობა, საყვარელო.
ძალიან დიდი დრო გავიდა, ჩვენი ბოლო საუბრიდან. მაპატიე, ვერ მოვახერხე შენთვის მომეწერა.
ფეხბურთი ავირჩიე.
(მას შემდეგ, ისევ არაფერი დამიხატავს)
მამას ყოველთვის ძალიან უნდოდა, რომ ფეხბურთელი გავმხდარიყავი. როგორც ის ამბობს, გამომდის.
ის ბედნიერია...
მაგრამ
საყვარელო, მე ეს არ მინდა.
მეშინია. თითქოს, ჩვენ ერთმანეთს არ ვეკუთვნით.
აქ ძალიან კარგი გარემოა, მაგრამ რაღაც მბოჭავს.
იცი? მე თბილისის დინამოს წევრი ვარ.
მწვრთნელი ამბობს, რომ თუ ასე მონდომებით გავაგრძელებ, ეროვნულ ნაკრებში მოხვედრის შანსი მაქვს.
წარმოგიდგენია? მე, საქართველოს ერვონულ საფეხბურთო ნაკრებში.
ეროვნული ნაკრების მაისურით.
დაუჯერებლად ჟღერს.
მაგრამ საყვარელო, თუ ეს მართლა მოხდება, ვინ იცის, ჩვენ ასე შევხვდეთ ერთმანეთს.
ჩვენს საგულშემატკივროდ დინამოზე მოხვალ?
იქნებ ფეხბურთი გიყვარს, იქნებ იმ ათასობით ადამიანში შენც იყო ტრიბუნებზე.
საყვარელო, მე ვერ გპოულობ, მაგრამ შენთვის, მხოლოდ შენთვის, ვიბრძოლებ და ნაკრების წევრი გავხდები.
იქნებ შენ მიპოვო, საყვარელო..."

,,საყვარელო...
მგონი წესად მექცა, ერთი წლის შუალედით მოწერა. არ გამიბრაზდე, გთხოვ.
ხო, უკვე ნაკრების წევრი ვარ.
21 ნომერი.
თავდამსხმელი. წარმოგიდგენია? მე სხვადასხვა ქვეყნის საფეხბურთო გუნდებს ვუტევ.
როგორც შალვა (ჩვენი მწვრთნელი) ამბობს ჩემი ეშინიათ.
აი ვაკო კი (ვაკო ჩვენი კაპიტანია)
ის ნაკრების გულს მეძახის.
ეს ზედმეტსახელი თუ არ ვიცი რა დავარქვა, სხვებმაც აიტაცეს და ბოლოს, გულშემატკივრებშიც გავარდა როგორღაც.
ნეტავ შენამდე მოვიდა?
საყვარელო, შენს გარეშე ძალიან ძნელია...
როცა სტადიონზე გავდივართ - ხოლმე, პირველი სულ ტრიბუნებისკენ გამირბის თვალი.
მანდ ხარ?
როგორ მინდა, რომ მანდ იყო და მიყურებდე.
საყვარელო, ჩემს ყველა გოლს შენ გიძღვნი..."

2 ივნისი. 2021 წელი.
,, გამარჯობა საყვარელო...
რა დრო გავიდა.
დღეს საბერძნეთთან წავაგეთ.
ამხანაგური მატჩი არ ყოფილა, მსოფლიო ჩემპიონატის შესარჩევია. ეს უკვე მეორე მარცხია
წინაზე, შვედეთთანაც წავაგეთ.
ყველა განადგურებულია.
ვაკომ ტრამვა მიიღო და პოლონეთთან ვეღარ დაგვეხმარება.
საყვარელო, შენ ისევ არ ხარ...
იცი? დღეს მაგარი არაკაც.ივით მოვიქეცი და ერთი გოგო ვატირე. ჩვენი მწვრთნელის, შალვას ძმიშვილია.
მითხრა, რომ ფეხბურთის გულშემატკივარია და დამარცხებას განიცდიდა.
საშინელება მჭირს შიგნიდან.
ვეღარ ვმალავ, ვეღარ ვუძლებ.
ვგრძნობდი, ვხედავდი, გულწრფელად განიცდიდა და მაინც... გავუშვი.
უფლება მივეცი ეფიქრა, რომ ფეხებზე მკიდი.ა მისი ცრემლები.
ეს როგორ გავაკეთე.
საყვარელო, მე ვიცვლები...
ეს გრძნობა მცვლის.
ცარიელი ვარ.
ძალიან ცარიელი...
გთხოვ, მოდი, ძალიან გთხოვ..."

"საყვარელო, დღეს ესპანეთთან უნდა ვითამაშოთ. მსოფლიო ჩემპიონატის მეხუთე მატჩია. (მეც მაგარი ვარ, ისე გიყვები, გეგონება არ იცი) ხოდა, მოკლედ, გოლების ცვენას რომ მოვრჩებით, ცოლობა უნდა გთხოვო...
როგორ უცნაურად შემოიჭერი ჩემს ცხოვრებაში. ჩვენს პირველ შეხვედრას, ათასნაირად წარმოვიდგენდი. თურმე მომხდარა და ვერც კი მივხვდი.
მაპატიე, გეხვეწები...
ისეთ ქაოსში ვიყავი იმ დღეს.
იმ დღეს, 2 ივნისს.
ფეხბურთი ჩემი ნაწილი გახდა...
ვინ წარმოიდგენდა.
არასოდეს თქვა არასოდესო, ჩემი საყვარელი ფრაზაა.
იცი? ხშირად ვხუჭავ თვალებს და ვცდილობ ის დღე გავიხსენო.
ალბათ, ბიჭებს რომ ვუთხრა ჩემთვის ყველაზე ბედნიერი დღეა - მეთქი, ჩამქოლავენ.
მაგრამ არის, არის და რა ვქნა.
იმ დღეს, შენ შეგხვდი.
შენ მე მიპოვე, საყვარელო.
ოცნებები რეალობა აქციე.
შენ ჩვენს საგულშემატკივროდ იყავი მოსული.
ახლაც ისე ძლიერ მიჭირს ამის დაჯერება. შენ ჩემი ფიქრებიდან, ოცნებებიდან გამოიპარე და ჩემს რეალობაში შემოხვედი.
ახლა უკვე ვიცი, რომ ამას, ერთხელ აუცილებლად წაიკითხავ.
არ დამცინო, კარგი? :დ
ყოველთვის ძალიან მეოცნებე ბიჭი ვიყავი.
ჩემს გონებაში ვქმნიდი ზღაპრებს და ეს, ძალიან ბედნიერს მხდიდა.
შენი წყალობით, ჩემი ზღაპრები ახდა.
საყვარელო, ძალიან ვბოდიალობ, მაგრამ მხოლოდ შენი სიყვარულით.
მინდა, ყველაფერი გითხრა რასაც ვგრძნობ და არაფერი დამრჩეს, მაგრამ... ვიცი, შენ ისედაც ყველაფერს ხვდები, რადგან ჩემი ნაწილი ხარ."

,,ალე, ნუ ტირი, საყვარელო.
ჩემო ერთადერთო, ჩემო ყველაფერო...
შენი ღიმილისთვის, ყველაფერს შევძლებ.
მაპატიე, რომ გატკინე, გთხოვ, გეხვეწები.
ჩამოდი, პირადად უნდა მოგილოცო.
შენი
21 ნომერი"

სწრაფად ვკეცავ წერილს და დანარჩენებთან ერთად, მასაც ყუთში ვაბრუნებ.
ის აქ არის, ის მოვიდა...
არ ვიცი, როგორ გამოვრბივარ სახლიდან.
ჩვენ, მართლა ზღაპარში ვართ.
ეს, ჩვენი რეალური ზღაპარია.
ვიცოდი, რომ მოვიდოდა...
ვიცოდი, რომ მარტო არ დამტოვებდა.
ეს დღე, ჩვენი ოცდაერთია.
სადარბაზოდან გამოვრბივარ.
ბნელა.
ლამპიონებიდან მომავალი სინათლე, თითქოს მხოლოდ მას ანათებს.
მანქანას მიყრდნობილი, ხელში, თეთრ კონვერტს ათამაშებს და თან, არაფრით აშორებს მზერას ერთ წერტილს.
თითქოს, სულ სხვა სამყაროდანაა...
მთელი ძალით გავრბივარ მისკენ.
ბრუნდება.
იმასაც კი ვგრძნობ, როგორ სუნთქავს.
ვეხუტები.
არანაირი სიტყვები.
უბრალოდ, ძალიან, ძალიან მაგრად ვეხუტები.
ნელა მხვევს ხელებს და თავს ჩემს თმაში რგავს.
- მომენატრე...
- მეც ძალიან მომენტარე.
გილოცავ...
ფრთხილად ვშორდები, თუმცა ხელს, მაინც არ ვუშვებ.
შეცვლილია.
აღარ არის თმა, რომელიც მუდამ თვალებში ჩამოსდიოდა.
სამაგიეროდ წვერია, რომელსაც ოდნავადაც კი არ უშვებდა ხოლმე.
- ეს...
- არ მითხრა, რომ არ მიხდება. - ოდნავ მიღიმის.
ღიმილიც კი შეცვლილი აქვს.
ხელს მაშვებინებს და ერთი ნაბიჯით იხევს უკან.
- დაგპირდი, რომ ვიბრძოლებდი...
- ერეკლე... - შიში მიპყრობს.
ნელა ხსნის კონვერტს და მერე, ზუსტად ისე იხრება, თითქოს, ცოლობა უნდა მთხოვოს.
ბილეთები.
შეიძლება სიბნელეში კარგად არ ჩანს, მაგრამ თავს დავდებ, ეს მატჩის ბილეთებია.
- შენთვის, შევძლებ. თუ წლები იქნება საჭირო, იყოს, მთავარია დავბრუნდები. დღეს, ექიმმა ზუსტად მითხრა, რომ შევძლებ.
მანამდე კი...
წამოხვალ ჩემთან ერთად ესპანეთში?- ბილეთებს მიწვდის. დავადგეთ კაპიტანს თავზე. არ ვაღირსებ ჩემს გარეშე მატჩს...
სიცილი და ტირილი, ერთად მივარდება.
სწრაფად ვუქნევ თავს და როგორც კი დგება, ისევ ვეხუტები.
- მიყვარხარ... მადლობა იმისთვის, რომ არსებობ. - უფრო ჩურჩულებს ვიდრე ამბობს.
- მეც ძალიან მიყვარხარ.
...
წლები გარბისო, ამბობენ.
არ გარბის, უბრალოდ გადის.
ზოგჯერ, ჩვენ ვერ ვგრძნობთ დროს, რადგან ზღაპარში, ის არ არსებობს.
ერთ დღესაც, ჩვენ გამოვიპარეთ იქიდან და თუ დღეს, თქვენ თბილისის დინამო არენაზე შეიხედავთ, იქ დაინახავთ თეთრ კაბიან გოგონას და თეთრ მაისურიან ბიჭს.
ისინი, ზღაპრის რეალური გმირები არიან.
მათ, ერთი ციფრი აერთიანებთ.
ციფრი, რომელიც ყოველ მატჩზე, გოგონას კაბისა და ბიჭის მაისურის განუყოფელი ნაწილია.
,,21"

/დასასრული/

___________________________________________
სიყვარულებოო, თუ მჯეროდეს, რომ დავასრულე. ამ მომენტში, ყოველთვის უამრავი გრძნობით ვარ ხოლმე სავსე.
მიხარია, თუმცა ამავდროულად გულიც მწყდება, რომ თითქოს პერსონაჟებს ვშორდები...
ძალიან ძალიან დიდი მადლობა მინდა გადაგიხადოთ ყველას, ვინც ამდენი ხნის განმავლობაში ერთგულად მომყვებოდით, აფასებდით, ელოდით.
თქვენი ერთი სიტყვაც კი, უდიდესი მოტივაციაა ჩემთვის.
მადლობა, ჩემი დღეების გაფერადებისთვის^^
მიყვარხართ და გაფასებთ.
თუ ისტორიის შესახებ უფრო ვრცლად მოგინდებათ საუბარი, ან სულაც ფეხბურთზე ჭორაობა, ჩემი ფეისი იცით. ყოველთვის ძალიან გამეხარდება თქვენი იქ ხილვაც.
გემშვიდობებით, შემდეგ ისტორიამდე.
სიყვარულით
თქვენი
ელა'ტრისი



№1  offline წევრი likuu_s

მარია!!!
წინ რომ მედგე, ალბათ ვერ გადამირჩებოდი იმის გამო, რომ ასეთ დღეში ჩამაგდე!

ყოველ თავზე გიწერ, მერამდენედ უნდა მატირო?

ყურსასმენებში ვუსმენდი მუსიკას მღალ ხმაზე, რომ შემოვედი და ახალი თავი ვნახე, ვიფიქრე, თან წავიკითხავ და თან მუსიკას მოვუსმენ-თქო. როცა ალემ თქვა, რომ ეს ჩემი ერეკლე აღარ არისო, მუსიკაც გავთიშე და ყურსასმენებიც მივაგდე.

ძალიან ცუდად, საშინლად დაემთხვა შემდეგ გაგრძელებული მოვლენები, გაბმულ წუილს ყურებში. ისეთი სასტიკი ხმა იყო… პალატაში, ადამიანი რომ კვდება და აპარატის გაბმული უსაშინლესი ხმა რომ ისმის, ეგ ხმა არ მომშორებია, ახლაც კი.

როგორ გამიხარდა, რომ მომავალში ერეკლე ისევ შეძლებს ძველებურად თამაშს. კი, რთული იქნებოდა, მაგრამ ეს განშორება ორივესთვის საჭირო იყო, რომ ერთმანეთი არ დაეკარგათ (მაგრამ ჩემი აზრით, რომც მომხდარიყო რამე, საბოლოოდ ერთმანეთს მაინც იპპვიდნენ, ისინი ერთმანეთისთვის არიან გაჩენილნი).

21

როგორ კარგად წავიდა. 21 ოქტომბერი და 21 ნომერი.

ამის მერე, მიდი და დაამტკიცე, თუ ერთმანეთისთვის არ არსებობენ.

ისევ წუილი ყურებში. ოდესმე მომშორდება?


წერილები…

პატარა ერეკლე როგორი საყვარელი და როგორი დიდია ამასთანავე. როგორი ნამდვილი, სუფთა სიყვარულით უყვარს ალექსანდრა, როგორ გრძნობს მის არსებობას. როგორ ყველაფერს ასე ზუსტად გრძნობს.

ერეკლე არის საოცრება, ალექსანდრას საოცრება, მისი 21 ნომერი.

ვაკოს და ანუკის ამბავი როგორ გამიხარდა.

ერეკლეც როგორ კარგადაა ანუკისთან.

აი, მჯერა, რომ ასეთი რაღაცეები არა მხოლოდ ისტორიებში, არამედ რეალობაშიც ხდება. მაგრამ, ძალიან, ძალიან ცოტას თუ შეუძლია ბოლომდე სიყვარულის არსის შეცნობა და შეგრძნება. ერეკლე და ალექსანდა ამ ძალიან ცოტაში შედიან.

მომკალი და ვერ აღვიქვავ მათ, როგორც უბრალოდ მოთხრობის პერსონაჟებს. ჩემთვის ორივე ძალიან რეალურია.


ორი, ერთმანეთისთვის გაჩენილი, ერთი მთლიანი.

სწორედ მათზეა ეს ნათქვამი.

არ ვიცი, სხვა რა უნდა ვთქვა და რა უნდა დავწერო.


ერთ-ერთი ჩემი უსაყვარლესი მწერალი ხარ.

მინდა, ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა გადაგიხადო, რომ ეს ისტორია შექმენი და გაგვიზიარე.

მაღლა, ცოტა გაბრალებული ვიყავი, მიხვდებოდი :დ

ელა, ძალიან კარგი გოგო ხარ!

წარმატებები!❤️❤️❤️

მარია!!!
წინ რომ მედგე, ალბათ ვერ გადამირჩებოდი იმის გამო, რომ ასეთ დღეში ჩამაგდე!

ყოველ თავზე გიწერ, მერამდენედ უნდა მატირო?

ყურსასმენებში ვუსმენდი მუსიკას მღალ ხმაზე, რომ შემოვედი და ახალი თავი ვნახე, ვიფიქრე, თან წავიკითხავ და თან მუსიკას მოვუსმენ-თქო. როცა ალემ თქვა, რომ ეს ჩემი ერეკლე აღარ არისო, მუსიკაც გავთიშე და ყურსასმენებიც მივაგდე.

ძალიან ცუდად, საშინლად დაემთხვა შემდეგ გაგრძელებული მოვლენები, გაბმულ წუილს ყურებში. ისეთი სასტიკი ხმა იყო… პალატაში, ადამიანი რომ კვდება და აპარატის გაბმული უსაშინლესი ხმა რომ ისმის, ეგ ხმა არ მომშორებია, ახლაც კი.

როგორ გამიხარდა, რომ მომავალში ერეკლე ისევ შეძლებს ძველებურად თამაშს. კი, რთული იქნებოდა, მაგრამ ეს განშორება ორივესთვის საჭირო იყო, რომ ერთმანეთი არ დაეკარგათ (მაგრამ ჩემი აზრით, რომც მომხდარიყო რამე, საბოლოოდ ერთმანეთს მაინც იპპვიდნენ, ისინი ერთმანეთისთვის არიან გაჩენილნი).

21

როგორ კარგად წავიდა. 21 ოქტომბერი და 21 ნომერი.

ამის მერე, მიდი და დაამტკიცე, თუ ერთმანეთისთვის არ არსებობენ.

ისევ წუილი ყურებში. ოდესმე მომშორდება?


წერილები…

პატარა ერეკლე როგორი საყვარელი და როგორი დიდია ამასთანავე. როგორი ნამდვილი, სუფთა სიყვარულით უყვარს ალექსანდრა, როგორ გრძნობს მის არსებობას. როგორ ყველაფერს ასე ზუსტად გრძნობს.

ერეკლე არის საოცრება, ალექსანდრას საოცრება, მისი 21 ნომერი.

ვაკოს და ანუკის ამბავი როგორ გამიხარდა.

ერეკლეც როგორ კარგადაა ანუკისთან.

აი, მჯერა, რომ ასეთი რაღაცეები არა მხოლოდ ისტორიებში, არამედ რეალობაშიც ხდება. მაგრამ, ძალიან, ძალიან ცოტას თუ შეუძლია ბოლომდე სიყვარულის არსის შეცნობა და შეგრძნება. ერეკლე და ალექსანდა ამ ძალიან ცოტაში შედიან.

მომკალი და ვერ აღვიქვავ მათ, როგორც უბრალოდ მოთხრობის პერსონაჟებს. ჩემთვის ორივე ძალიან რეალურია.


ორი, ერთმანეთისთვის გაჩენილი, ერთი მთლიანი.

სწორედ მათზეა ეს ნათქვამი.

არ ვიცი, სხვა რა უნდა ვთქვა და რა უნდა დავწერო.


ერთ-ერთი ჩემი უსაყვარლესი მწერალი ხარ.

მინდა, ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა გადაგიხადო, რომ ეს ისტორია შექმენი და გაგვიზიარე.

მაღლა, ცოტა გაბრალებული ვიყავი, მიხვდებოდი :დ

ელა, ძალიან კარგი გოგო ხარ!

წარმატებები!❤️❤️❤️

 


№2 სტუმარი Qeti qimucadze

ყველანაირ დასასრულს ველოდი. ასეთს არაა. გადააჭარბე მოლოდინს. აუ ვტირი ახლაც. საოცრად ემოციური ეპილოგი გამოვიდა. (მე 21 ოქტომბერს დავიბადე.
უცნაურია, თუმცა არასოდეს გამივლია პარალელი 'ჩემს 21 ნომერთან' .
დამთხვევებსაც აქვთ თავიანთი მიზეზი. ზღაპარს, "21" ჰქვია.
იგი, ზუსტად შუაშია გაჩერებული.
ოცდაერთი, ოცდაერთში, ოცდამეერთე წინადადებას დაწერს.) უღრმესი მადლობა. ყოველთვის მემახსოვრება ვაკო და ანკა. ალე და ტაბა და ვიქნები საქართველოს ნაკრების კულტურული გულშემატკივარი. უღრმესი მადლობააა
....

 


№3  offline წევრი Koala°

გულმა დამარტყა. რატო მატირე ჰა?❤️ საოცარი იყო, სიტყვებით ვერ გადმოვცემ ისეთი ემოციები დამიტოვა❤️❤️❤️საოცარი იყო. ❤️❤️❤️ასეთ დასასრულს არ ველოდი. შენი ფეისი არ ვიცი სამწუხაროდ.

 


№4  offline წევრი EllaTriss

likuu_s
მარია!!!
წინ რომ მედგე, ალბათ ვერ გადამირჩებოდი იმის გამო, რომ ასეთ დღეში ჩამაგდე!

ყოველ თავზე გიწერ, მერამდენედ უნდა მატირო?

ყურსასმენებში ვუსმენდი მუსიკას მღალ ხმაზე, რომ შემოვედი და ახალი თავი ვნახე, ვიფიქრე, თან წავიკითხავ და თან მუსიკას მოვუსმენ-თქო. როცა ალემ თქვა, რომ ეს ჩემი ერეკლე აღარ არისო, მუსიკაც გავთიშე და ყურსასმენებიც მივაგდე.

ძალიან ცუდად, საშინლად დაემთხვა შემდეგ გაგრძელებული მოვლენები, გაბმულ წუილს ყურებში. ისეთი სასტიკი ხმა იყო… პალატაში, ადამიანი რომ კვდება და აპარატის გაბმული უსაშინლესი ხმა რომ ისმის, ეგ ხმა არ მომშორებია, ახლაც კი.

როგორ გამიხარდა, რომ მომავალში ერეკლე ისევ შეძლებს ძველებურად თამაშს. კი, რთული იქნებოდა, მაგრამ ეს განშორება ორივესთვის საჭირო იყო, რომ ერთმანეთი არ დაეკარგათ (მაგრამ ჩემი აზრით, რომც მომხდარიყო რამე, საბოლოოდ ერთმანეთს მაინც იპპვიდნენ, ისინი ერთმანეთისთვის არიან გაჩენილნი).

21

როგორ კარგად წავიდა. 21 ოქტომბერი და 21 ნომერი.

ამის მერე, მიდი და დაამტკიცე, თუ ერთმანეთისთვის არ არსებობენ.

ისევ წუილი ყურებში. ოდესმე მომშორდება?


წერილები…

პატარა ერეკლე როგორი საყვარელი და როგორი დიდია ამასთანავე. როგორი ნამდვილი, სუფთა სიყვარულით უყვარს ალექსანდრა, როგორ გრძნობს მის არსებობას. როგორ ყველაფერს ასე ზუსტად გრძნობს.

ერეკლე არის საოცრება, ალექსანდრას საოცრება, მისი 21 ნომერი.

ვაკოს და ანუკის ამბავი როგორ გამიხარდა.

ერეკლეც როგორ კარგადაა ანუკისთან.

აი, მჯერა, რომ ასეთი რაღაცეები არა მხოლოდ ისტორიებში, არამედ რეალობაშიც ხდება. მაგრამ, ძალიან, ძალიან ცოტას თუ შეუძლია ბოლომდე სიყვარულის არსის შეცნობა და შეგრძნება. ერეკლე და ალექსანდა ამ ძალიან ცოტაში შედიან.

მომკალი და ვერ აღვიქვავ მათ, როგორც უბრალოდ მოთხრობის პერსონაჟებს. ჩემთვის ორივე ძალიან რეალურია.


ორი, ერთმანეთისთვის გაჩენილი, ერთი მთლიანი.

სწორედ მათზეა ეს ნათქვამი.

არ ვიცი, სხვა რა უნდა ვთქვა და რა უნდა დავწერო.


ერთ-ერთი ჩემი უსაყვარლესი მწერალი ხარ.

მინდა, ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა გადაგიხადო, რომ ეს ისტორია შექმენი და გაგვიზიარე.

მაღლა, ცოტა გაბრალებული ვიყავი, მიხვდებოდი :დ

ელა, ძალიან კარგი გოგო ხარ!

წარმატებები!❤️❤️❤️

მარია!!!
წინ რომ მედგე, ალბათ ვერ გადამირჩებოდი იმის გამო, რომ ასეთ დღეში ჩამაგდე!

ყოველ თავზე გიწერ, მერამდენედ უნდა მატირო?

ყურსასმენებში ვუსმენდი მუსიკას მღალ ხმაზე, რომ შემოვედი და ახალი თავი ვნახე, ვიფიქრე, თან წავიკითხავ და თან მუსიკას მოვუსმენ-თქო. როცა ალემ თქვა, რომ ეს ჩემი ერეკლე აღარ არისო, მუსიკაც გავთიშე და ყურსასმენებიც მივაგდე.

ძალიან ცუდად, საშინლად დაემთხვა შემდეგ გაგრძელებული მოვლენები, გაბმულ წუილს ყურებში. ისეთი სასტიკი ხმა იყო… პალატაში, ადამიანი რომ კვდება და აპარატის გაბმული უსაშინლესი ხმა რომ ისმის, ეგ ხმა არ მომშორებია, ახლაც კი.

როგორ გამიხარდა, რომ მომავალში ერეკლე ისევ შეძლებს ძველებურად თამაშს. კი, რთული იქნებოდა, მაგრამ ეს განშორება ორივესთვის საჭირო იყო, რომ ერთმანეთი არ დაეკარგათ (მაგრამ ჩემი აზრით, რომც მომხდარიყო რამე, საბოლოოდ ერთმანეთს მაინც იპპვიდნენ, ისინი ერთმანეთისთვის არიან გაჩენილნი).

21

როგორ კარგად წავიდა. 21 ოქტომბერი და 21 ნომერი.

ამის მერე, მიდი და დაამტკიცე, თუ ერთმანეთისთვის არ არსებობენ.

ისევ წუილი ყურებში. ოდესმე მომშორდება?


წერილები…

პატარა ერეკლე როგორი საყვარელი და როგორი დიდია ამასთანავე. როგორი ნამდვილი, სუფთა სიყვარულით უყვარს ალექსანდრა, როგორ გრძნობს მის არსებობას. როგორ ყველაფერს ასე ზუსტად გრძნობს.

ერეკლე არის საოცრება, ალექსანდრას საოცრება, მისი 21 ნომერი.

ვაკოს და ანუკის ამბავი როგორ გამიხარდა.

ერეკლეც როგორ კარგადაა ანუკისთან.

აი, მჯერა, რომ ასეთი რაღაცეები არა მხოლოდ ისტორიებში, არამედ რეალობაშიც ხდება. მაგრამ, ძალიან, ძალიან ცოტას თუ შეუძლია ბოლომდე სიყვარულის არსის შეცნობა და შეგრძნება. ერეკლე და ალექსანდა ამ ძალიან ცოტაში შედიან.

მომკალი და ვერ აღვიქვავ მათ, როგორც უბრალოდ მოთხრობის პერსონაჟებს. ჩემთვის ორივე ძალიან რეალურია.


ორი, ერთმანეთისთვის გაჩენილი, ერთი მთლიანი.

სწორედ მათზეა ეს ნათქვამი.

არ ვიცი, სხვა რა უნდა ვთქვა და რა უნდა დავწერო.


ერთ-ერთი ჩემი უსაყვარლესი მწერალი ხარ.

მინდა, ძალიან, ძალიან დიდი მადლობა გადაგიხადო, რომ ეს ისტორია შექმენი და გაგვიზიარე.

მაღლა, ცოტა გაბრალებული ვიყავი, მიხვდებოდი :დ

ელა, ძალიან კარგი გოგო ხარ!

წარმატებები!❤️❤️❤️

ლიკუნა, გეფიცები, ემოციურად ყველაზე რთული ამ თავის დაწერა იყო.
ჩემთვის, ყოველთვის, ყველა პერსონაჟი რეალურია. გულწრფელად განვიცდი და ძალიან, ძალიან მოქმედებს, მართლა...
სიხარულიც, რა თქმა უნდა.
ყველაფერი, ჰო, მაგრამ...
მთავარი ისაა, რომ ერეკლე ისევ თამაშობს.
მე მჯერა სასწაულების!^^
არსებობს.
ხდება.
ზღაპრებიც არსებობს.
ფერებიც...
ძალიან ძალიან ბევრი, ლამაზი ფერი. ♡
ის ხმა, რომელსაც ხაზი გაუსვი.
არ შემეძლო, ეს გამეტარებინა.
მეც მესმოდა. ისე ახლოდან, ისე ხმამაღლა.
გაივლის...
ეპილოგი გადაიკითხე.
ყველა ცუდი გაივლის.
წვიმის შემდეგ გამოიდარებს^^
შენც ჩემი, ერთ-ერთი უსაყვარლესი მკითხველი ხარ❤
ყოველთვის მახსოვხარ და მიყვარხარ!
მადლობა შენ, ძალიან ძალიან ბევრი, ლამაზი კომენტარისთვის, რომლითაც მუდამ მილამაზებდი დღეებს ❤
ძალიან ბევრ, ფერად გულებს გიგზავნი❤❤❤
❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤❤

Qeti qimucadze
ყველანაირ დასასრულს ველოდი. ასეთს არაა. გადააჭარბე მოლოდინს. აუ ვტირი ახლაც. საოცრად ემოციური ეპილოგი გამოვიდა. (მე 21 ოქტომბერს დავიბადე.
უცნაურია, თუმცა არასოდეს გამივლია პარალელი 'ჩემს 21 ნომერთან' .
დამთხვევებსაც აქვთ თავიანთი მიზეზი. ზღაპარს, "21" ჰქვია.
იგი, ზუსტად შუაშია გაჩერებული.
ოცდაერთი, ოცდაერთში, ოცდამეერთე წინადადებას დაწერს.) უღრმესი მადლობა. ყოველთვის მემახსოვრება ვაკო და ანკა. ალე და ტაბა და ვიქნები საქართველოს ნაკრების კულტურული გულშემატკივარი. უღრმესი მადლობააა
....

ქეთი, ძვირფასო, გეთანხმები, ემოციური იყო.
ამ გრძნობის აღწერა, უბრალოდ შეუძლებელია...
ციტირება. ♡
ჩემთვის ძალიან, ძალიან ბევრს ნიშნავს, მართლა.
მადლობა შენ, შენეული თბილი კომენტარებისთვის ❤
მიყვარხარ, ასე შორიდან❤❤❤

Koala°
გულმა დამარტყა. რატო მატირე ჰა?❤️ საოცარი იყო, სიტყვებით ვერ გადმოვცემ ისეთი ემოციები დამიტოვა❤️❤️❤️საოცარი იყო. ❤️❤️❤️ასეთ დასასრულს არ ველოდი. შენი ფეისი არ ვიცი სამწუხაროდ.

ლიზი, ემოციები ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ნაწილია.
ეს თავი, ჩემთვისაც სხვანაირად რთული იყო, თუმცა...
მომიტევე, თუ გატირე, იმედი მაქვს, ბოლოს გაიღიმე❤
ჰო, ფეისზე Ella Triss მიწერია. თუ მაინც ვერ მიპოვი, აქ მომწერე და დაგილინკავ მერე❤
რა თქმა უნდა, ძალიან გამეხარდება თუ შემეხმიანები ხოლმე❤❤❤

 


№5 სტუმარი სტუმარი თამო

რა საოცარი იყო.ეს რა ემოციური დასარული გამოვიდა ძალიან ვინერვიულე მათ ამბავზე.ეს დაშორება თიტქოს საჭირო იყო.მაგრამ არ მესმის წყვილმა ტკვილი ცალკე რატომ უნდა გადაიტანოს როცა პირიქით უნდა გაამხნევონ ერთმანეთი ასე ცალკე ხომ უარესია ნუ ეს ჩემი სუბიექტური აზრია.მე მოვკვდებოდი ნწრვიულობით როგორც ალე იყო ეკეს გარეშემაგ დროს რომ არიცი როგორ არის და იცი რომ ცუდად არის ვერ ეხმარები დათან შორს რომ ხარ.აი ისე განვიცადე ვინერვიულე მათი ამბავი ზოგადად ეს ისტორია სხვა განზომილებაა ჩემთვის და იცი ეს შენც.

ანუკი და ვაკოს ამბავი ძალიან გამიხარდა მათი ამბავი.ასეთი მეგობრების ყოლა ძალიან მაგარია.პატარა ერეკლე მართლაც როგორი რომანტიული ბიჭი ყოფილა.ძალიან ძალიან კარგი იყო.ძალიან მაგარი დასარულით.ბოლოს ხომ საერზთოდ ფავორიტი წყვილია ეს ორი ჩემთვის თავისი სათუთი გრძბობებით.აი ისეთები არიან სულ რომ ეფერებიან თავიანთ სიყვარულს და უფრთხილდებიან.ვგიჟდები ტაბაზე 21.

"21 დედამიწის მოვლენილი ჯადოსნობაა, ჩვენი ზღაპრისთვის. იქნებ, 21-ში მოგიყვე მისი საიდუმლო.
თუ არა და... თავად 21 მოგიყვება.
პატარა ბიჭს, პატარა გოგონა შეუყვარდა, დედამიწის ერთი ბოლოდან მეორეში..".
***


"იცი? დღეს მაგარი არაკაც.ივით მოვიქეცი და ერთი გოგო ვატირე. ჩვენი მწვრთნელის, შალვას ძმიშვილია.
მითხრა, რომ ფეხბურთის გულშემატკივარია და დამარცხებას განიცდიდა.
საშინელება მჭირს შიგნიდან.
ვეღარ ვმალავ, ვეღარ ვუძლებ.
ვგრძნობდი, ვხედავდი, გულწრფელად განიცდიდა და მაინც... გავუშვი.
უფლება მივეცი ეფიქრა, რომ ფეხებზე მკიდი.ა მისი ცრემლები.
ეს როგორ გავაკეთე.
საყვარელო, მე ვიცვლები...
ეს გრძნობა მცვლის.
ცარიელი ვარ.
ძალიან ცარიელი...
გთხოვ, მოდი, ძალიან გთხოვ..."


"შენ მე მიპოვე, საყვარელო.
ოცნებები რეალობა აქციე.
შენ ჩვენს საგულშემატკივროდ იყავი მოსული.
ახლაც ისე ძლიერ მიჭირს ამის დაჯერება. შენ ჩემი ფიქრებიდან, ოცნებებიდან გამოიპარე და ჩემს რეალობაში შემოხვედი.
ახლა უკვე ვიცი, რომ ამას, ერთხელ აუცილებლად წაიკითხავ"
ვგიჟდები მე შენზე და ამ საოცარ ისტორიაზე.

 


№6  offline წევრი EllaTriss

სტუმარი თამო
რა საოცარი იყო.ეს რა ემოციური დასარული გამოვიდა ძალიან ვინერვიულე მათ ამბავზე.ეს დაშორება თიტქოს საჭირო იყო.მაგრამ არ მესმის წყვილმა ტკვილი ცალკე რატომ უნდა გადაიტანოს როცა პირიქით უნდა გაამხნევონ ერთმანეთი ასე ცალკე ხომ უარესია ნუ ეს ჩემი სუბიექტური აზრია.მე მოვკვდებოდი ნწრვიულობით როგორც ალე იყო ეკეს გარეშემაგ დროს რომ არიცი როგორ არის და იცი რომ ცუდად არის ვერ ეხმარები დათან შორს რომ ხარ.აი ისე განვიცადე ვინერვიულე მათი ამბავი ზოგადად ეს ისტორია სხვა განზომილებაა ჩემთვის და იცი ეს შენც.

ანუკი და ვაკოს ამბავი ძალიან გამიხარდა მათი ამბავი.ასეთი მეგობრების ყოლა ძალიან მაგარია.პატარა ერეკლე მართლაც როგორი რომანტიული ბიჭი ყოფილა.ძალიან ძალიან კარგი იყო.ძალიან მაგარი დასარულით.ბოლოს ხომ საერზთოდ ფავორიტი წყვილია ეს ორი ჩემთვის თავისი სათუთი გრძბობებით.აი ისეთები არიან სულ რომ ეფერებიან თავიანთ სიყვარულს და უფრთხილდებიან.ვგიჟდები ტაბაზე 21.

"21 დედამიწის მოვლენილი ჯადოსნობაა, ჩვენი ზღაპრისთვის. იქნებ, 21-ში მოგიყვე მისი საიდუმლო.
თუ არა და... თავად 21 მოგიყვება.
პატარა ბიჭს, პატარა გოგონა შეუყვარდა, დედამიწის ერთი ბოლოდან მეორეში..".
***


"იცი? დღეს მაგარი არაკაც.ივით მოვიქეცი და ერთი გოგო ვატირე. ჩვენი მწვრთნელის, შალვას ძმიშვილია.
მითხრა, რომ ფეხბურთის გულშემატკივარია და დამარცხებას განიცდიდა.
საშინელება მჭირს შიგნიდან.
ვეღარ ვმალავ, ვეღარ ვუძლებ.
ვგრძნობდი, ვხედავდი, გულწრფელად განიცდიდა და მაინც... გავუშვი.
უფლება მივეცი ეფიქრა, რომ ფეხებზე მკიდი.ა მისი ცრემლები.
ეს როგორ გავაკეთე.
საყვარელო, მე ვიცვლები...
ეს გრძნობა მცვლის.
ცარიელი ვარ.
ძალიან ცარიელი...
გთხოვ, მოდი, ძალიან გთხოვ..."


"შენ მე მიპოვე, საყვარელო.
ოცნებები რეალობა აქციე.
შენ ჩვენს საგულშემატკივროდ იყავი მოსული.
ახლაც ისე ძლიერ მიჭირს ამის დაჯერება. შენ ჩემი ფიქრებიდან, ოცნებებიდან გამოიპარე და ჩემს რეალობაში შემოხვედი.
ახლა უკვე ვიცი, რომ ამას, ერთხელ აუცილებლად წაიკითხავ"
ვგიჟდები მე შენზე და ამ საოცარ ისტორიაზე.

თამო, რაღაც მხრივ გეთანხმები.
პირადად ჩემთვისაც, რაღაც, თითქოს ისე ვერ იყო, როცა ერეკლემ დროებითი დაშორების თემა წამოჭრა.
თუმცა...
სხვანაირად რომ შევხედოთ.
ერეკლეს მხრიდან რომ შევხედოთ...
გიყვარს, ის ყველაფერია.
შეიძლება ასე ეტკინოს, თუმცა რომ დარჩეს, უფრო ეტკინება, რადგან ყოველ ჯერზე, როცა თვალებში შემოგხედავს, იქ ძირს დაცემულს დაგინახავს, ეს კი მას გაანადგურებს.
ერეკლე უნდა ამდგარიყო.
დრო სჭირდებოდა და...
ჰო, შეიძლება ცოტა რთულია, თუმცა მე მესმის მისი.
მიხარია, რომ ამდენად ახლოს მოვიდა ისტორია ❤ ციტირებებზე, აღარ დავამატებ. შენ იცი, როგორ მაბედნიერებს სულ❤❤❤
ძალიან ძალიან მიყვარხარ და მადლობა, რომ ამდენი ხნის განმავლობაში ჩემს გვერდით იყავი❤❤❤❤❤

 


№7  offline წევრი ქიქი

ორი საათია დავყურებ კლავიატურას და ვფიქრობ რა დავწერო,როგორ დავწერო...
გეფიცები,ხელები მიკანკალებს,თვალები ცრემლებით მაქვს სავსე,თავში ქაოსი მაქვს და ყველანაირი ემოციით ერთდროულად ვარ სავსე.
მაგრამ მაინც ბოდიშით უნდა დავიწყო...
ბოდიში...
ბოდიში...
და ისევ ბოდიში...
მაპატიე,რომ წინა ორ თავზე ვერაფერი დაგიკიმენტარე.
მაგრამ,იცოდე,რომ სულ აქ ვიყავი.
ვერც ერთ თავს ვერ დავტოვებბი წაუკითხავს.
უბრალოდ,თუ კომენტარის დაწერაა აუცილებლად თავიდან ბოლომდე უნდა შემეფასებინა და არც ერთი დეტალი გამომეტოვებინა.
აბიტურიენტობამ არ მომცა ამდენის საშუალება.
მაგრამ,ახლა სულ რომ უსწავლელად დავტოვო ხვალინდელი სამეცადინო კომენტარს მაიმც დავწერ.
ოღონდ არ ვიცი რა დავწერო.
არ ვიცი სად წავიდნენ სიტყვები.
ასე თვალისდახამხამებაში როგორ ერთიანად გაქრნენ?!
ელა ტრის,მე ჯადოქარი შეგარქვი და მართლა ჯადოქარი ხარ.
თითების მაგივრად მგონი ჯადოსნური ჯოხები გაქვს და ასეთ სასწაულებს მაგიტომ ქმნი.
მადლობა ყველა იმ ემოციისთვის რაც ამ ისტორიის კითხვის დროს განმაცდევინე.
მადლობა ამ საოცარი ზღაპრისთვის.
მადლობა შენთვის.
მადლობა საერთოდ ყველაფრისთვის.
არ ვიცი რატომ მაგრამ ახლა ტირილი მინდა.
კითხვის დროს ხო ისედაც ვიტირე,მაგრამ ახლა კიდე მინდა:)
დასასრულიც იყო და დასასრულიც.
ვაკოს და ანუკის ერთგულებამ და მეგობრობამ საერთოდ მადღავლა.ეგეთ მეგობრებს ვუსურვებ ყველას.
მეტი რა ვთქვა?!
თავი მართლა ზღაპარში მეგონა მთელი ისტორიის განმავლობაში♥️

 


№8 სტუმარი one

me miyvarxar ese -shoridan da cheme “ cicqna” goniereba khar shen❤️
dasasruli dzalian emiciuri iyo, tumca saucxoo da kargi))
axla mkholod is mitrialebs gonebashi me rattomar. vici sheni fb)))
icide tavi ar unda mogvanatro❤️

 


№9  offline წევრი EllaTriss

ქიქი
ორი საათია დავყურებ კლავიატურას და ვფიქრობ რა დავწერო,როგორ დავწერო...
გეფიცები,ხელები მიკანკალებს,თვალები ცრემლებით მაქვს სავსე,თავში ქაოსი მაქვს და ყველანაირი ემოციით ერთდროულად ვარ სავსე.
მაგრამ მაინც ბოდიშით უნდა დავიწყო...
ბოდიში...
ბოდიში...
და ისევ ბოდიში...
მაპატიე,რომ წინა ორ თავზე ვერაფერი დაგიკიმენტარე.
მაგრამ,იცოდე,რომ სულ აქ ვიყავი.
ვერც ერთ თავს ვერ დავტოვებბი წაუკითხავს.
უბრალოდ,თუ კომენტარის დაწერაა აუცილებლად თავიდან ბოლომდე უნდა შემეფასებინა და არც ერთი დეტალი გამომეტოვებინა.
აბიტურიენტობამ არ მომცა ამდენის საშუალება.
მაგრამ,ახლა სულ რომ უსწავლელად დავტოვო ხვალინდელი სამეცადინო კომენტარს მაიმც დავწერ.
ოღონდ არ ვიცი რა დავწერო.
არ ვიცი სად წავიდნენ სიტყვები.
ასე თვალისდახამხამებაში როგორ ერთიანად გაქრნენ?!
ელა ტრის,მე ჯადოქარი შეგარქვი და მართლა ჯადოქარი ხარ.
თითების მაგივრად მგონი ჯადოსნური ჯოხები გაქვს და ასეთ სასწაულებს მაგიტომ ქმნი.
მადლობა ყველა იმ ემოციისთვის რაც ამ ისტორიის კითხვის დროს განმაცდევინე.
მადლობა ამ საოცარი ზღაპრისთვის.
მადლობა შენთვის.
მადლობა საერთოდ ყველაფრისთვის.
არ ვიცი რატომ მაგრამ ახლა ტირილი მინდა.
კითხვის დროს ხო ისედაც ვიტირე,მაგრამ ახლა კიდე მინდა:)
დასასრულიც იყო და დასასრულიც.
ვაკოს და ანუკის ერთგულებამ და მეგობრობამ საერთოდ მადღავლა.ეგეთ მეგობრებს ვუსურვებ ყველას.
მეტი რა ვთქვა?!
თავი მართლა ზღაპარში მეგონა მთელი ისტორიის განმავლობაში♥️

ქიქი, ძალიან გამიხარდა შენი გამოჩენა❤
მეც აბიტურიენტი ვარ და მესმის. ძალიან კარგად მესმის. როცა ისტორიის წერა დავიწყე, დარწმუნებული ვიყავი, რომ სკოლის დაწყებამდე დავამთავრებდი. უნდა დამემთავრებინა, ყოველშემთხვევაში, გეგმაში ასე მქონდა, თუმცა მერე ისე განვითარდა მოვლენები, როგორც ვერც კი წარმოვიდგენდი და კი შემოვრჩი. დროში გამეწელა.
მითქვამს და კიდევ ვიტყვი, უმუზობა რთულია, მაგრამ იმაზე რთული არაფერია, როცა იცი რაც უნდა დაწერო და დრო არ გაქვს.
არ ვიცი რა მეშველებოდა, ონლაინ რომ არ განახლებულიყო სწავლა. სექტემბერი, მაინც არ ვიყავი ინტენსიურად დატვირთული.
რეპეტიტორებიც ახლახანს დავიწყე.
თუმცა, უკვე ნელ-ნელა ვიტვირთებოდი და... აგერ უკვე ორშაბათს მივდივართ სკოლაში.
ბოლო დღეებში, სერიოზული ნერვიულობდა ავიკიდე. რომ ვერ მოვასწრო, ისეთი რომ არ გამოვიდეს, რომ ვერ შევძლო...
არ ვიცი როგორ, მაგრამ სასწაულებრივად გამოვიდა.
მართლა ძალიან მახარებს ის ფაქტი, რომ მე ეს შევძელი.
მჯერა, რომ ამ ქვეყნად შეუძლებელი არაფერია. ირწმუნეთ, იბრძოლეთ...
ჰო, შენს არ ყოფნასაც რაღაც მხრივ, სხვანაირად განვიცდიდი, მოკითხვასაც ვაპირებდი. მეთქი, თუ ბოლო თავზეც არ გამოჩნდა აუცილებლად მივწერ - თქო.
მოკლედ, ძალიან ძალიან მიხარიხარ.
შეიძლება ასე გავიცანით ერთმანეთი, თუმცა მართლა, გულწრფელად გეუბნები, ძალიან ბევრს ნიშნავ ჩემთვის.
ვიცი, რომ როცა ოქტომბრის მატჩებს ჩავუჯდები, შენც, სადღაც, აქ, ახლოს, ძალიან ახლოს, უყურებ.
ერთად ვუყურებთ.
მერე რა, თუ აბიტურიენტები ვართ.
ჩვენ შეუძლებელს შევძლებთ, ყველაფერს ეყოფა დრო❤
მოკლედ, წარმატებები. აბა შენ იცი, საუკეთესო სასწავლო წელს გისურვებ❤❤❤ეს ჩვენი წელია.
ტირილიც რომ მოგინდეს ამდენი წიგნების დანახვისას, რომ დაიღალო, გამიხსენე.
არ ვნებდებით.
ეს ჩვენი დიდი გზის დასაწყისია.❤
გზა - ოცნებებამდე.
მუდამ გახსოვდეს, რომ შენ, ყველაფერს შეძლებ! ❤❤❤

one
me miyvarxar ese -shoridan da cheme “ cicqna” goniereba khar shen❤️
dasasruli dzalian emiciuri iyo, tumca saucxoo da kargi))
axla mkholod is mitrialebs gonebashi me rattomar. vici sheni fb)))
icide tavi ar unda mogvanatro❤️

მეც ძალიან მიყვარხარ❤
შენი თბილი კომენტარებით, ყოველთვის, უდიდესი მოტივაციის წყარო ხარ.
მადლობა იმ ღიმილისთვის, რომელსაც შენი კომენტარების წაკითხვა მანიჭებდა ხოლმე ❤❤❤ Ella Triss მიწერია ფბ-ზე. თუ ვერ ნახავ, აქ მომწერე და დაგილინკავ❤❤

 


№10 სტუმარი Ana-maria

არ მეყო!!!! მინდოდა კიდევ მეგრძნო ტაბას უკიდეგანო სიყვარული,ფეხბურთი უფრო შემყვარებოდა, მინდოდა დამენახა ტაბას თვალები საქორწინო კაბაში გამოწყობილ ალეს რომ ნახავდა, მოკლედ ისტორიის დასრულება არ მინდოდა. მთლიანი ისტორია იყო ძალიან კარგი სიყვარულით სითბოთი სავსე და ფეხბურთის უზომო სიყვარულით გაჯერებული. საოცარი და საინტერესო წყვილები იყვნენ ალე და ტაბა და რათქმაუნდა ანუკი და ვაკო. ორივე შემთხვევაში სიყვარულმა გაიმარჯვა. ბოლო თავში შოკი იყო ერეკლეს წერილები,პატარა ბიჭის ნაგრძნობი უცნობი სიყვარული. ისტორია შედგა და მე პირადად ახალ ისტორიას მოუთმენლად ველოდები. ეს ისტორია იყო სუპერ!!!!!!!!!!

 


№11 სტუმარი სტუმარი ნესტანი

ძალიან საოცარი საინტერესო და საყვარლები წყვილების ისტორია იყო შეუდარებელი სიყვარულით და ემოციებით მიხარია ორივე წყვილი ერთად და ბედნიერად დარჩნენ აუ არ მინდოდა კიდევ დამთავრებულიყო ჯერ და მინდოდა მთელი ემოციით მეკითხა მაპატიე ალბათ ეგოისტი ვარ მაგრამ ასე შემაყვარა ამ ისტორიამ თავი ვერ გავძლებ ძალიან ნიჭიერი და კარგი გოგო ხარ თბილი უცებ გეჩვევა ადამიანი მადლობა დიდი და ულევი წარმატებები ????????????

შეუდარებელი ნაწარმოები შეუდარებელ მწერლისგან ველოდები ახალ ნაწარმოებს მადლობა წარმატებები ????????????♥️????????

 


№12 სტუმარი სტუმარი თიკო

არ მეყო???????? ძალიან მაგარი ხარ❤️❤️

 


№13  offline წევრი Crazy dreamer

ეს იყო ყველაზე გამართული და ემოციური ისტორია რაც კი ბოლო პერიოდში წამიკითხავს.
ფეხბურთი მიყვარს, ვგიჟდები ამიტომ თავიდან არ ვრისკავდი სიახლის გახსნას თითქოს არ დამხვდებოდა იმდენად მაგარი ისტორია რამდენად მაგარსაც ფეხბურთი იმსახურებს. გავხსენი სიახლე და იმ დღის შემდეგ მათზე ვფიქრობ. ვერ წარმომიდგენია ამდენად როგორ შემიყვარდა ეს არარეალური ხალხი? საოცრება იყო ახალი თავის მოლოდინში გაჩენილი ემოციები დიდი მადლობა ამისთვის. წარმატებას და წინსვლას გისურვებ ძვირფასო ელ.
იმედი მაქვს მალე შევხვდები. კეთილი სურვილებით 21 ნომერზე შეყვარებული ანი <3

 


№14 სტუმარი სტუმარი Life is beautiful

"დრო, რა მალე გადის არა?
არა,ის უბრალოდ მიდის , არც გარბის და არც ელოდება, ეს ჩვენ ვითარებით ადამიანები და გვიჭირს სასურველი დროის პოვნა , რადგან სასურველ ვითარებას იშვიათად ვპოულობთ ცხოვრებაში."

რომ ვკითხულობდი, (სულ ღიმილით ...)
ერთი აზრი და შეგრძნება მიტრიალებდა თავში. "არ უნდა , რომ დაასრულოს". მაგრამ ილუზიიდან გამოვიდეთ და იქით ცხოვრებაა, იქ კი დრო არ გაქვს ალბათ.
ეს 15 თავი, სულ სასიამოვნოდ ჩავიკითხე. (გავმეორდები - ღიმილით.)
იყო ამაღელვებელი მომენტები, (თუმცა არასდროს მყოფნის).
"გოგონა, რომელსაც ყველაფერი ჰქონდა და ამავდროულად არაფერი.
გოგონა, რომლის ცხოვრებაში შემოჭრილმა 21 - მა ნომერმა ,,არაფერი'' გააქრო."
როგორი სავსე იყო ეს სიტყვები.
...
წერილები , 2 ივნისამდე , ისეთი თბილი და მეტყველი იყო, რომ ბევრი არ გამოუვლია, მაგრამ როგორც კი იწყებს (იწყებ)საბერძნეთის ხსენებით ეგრევე , შემოდის ცივი ნიავი .
მერე უფრო ძლიერდება.
აი რამაც მართლა მასიამონა , მისი ცოლობის თხოვნის მცდელობის სურვილი იყო.
"იმ დღეს, 2 ივნისს.
ფეხბურთი ჩემი ნაწილი გახდა...
ვინ წარმოიდგენდა." (აქ შენი სიყვარულიც იგრძნობა , ყველაზე დიდი ემოციები სწორედ მაგ შენი სიყვარულით "ფეხბურთისადმი" გამსჭვალულ სიტყვებში მოდიოდა.რომ არ ვიცოდე შენი წინა შემოქმედებები ვიფიქრებდი , ალბათ ფეხბურთელია თავის ისტორიას წერსთქო. :დდდ)
"მაპატიე"-ს მივხვდი ისედაც , ამიტომ აღარ ვლაპარაკობ.
ძაან მინდოდა , ეხლა ეთხოვა მისთვის ხელი.. აი ძაან .. (მარა ფაფუ ალალი).
კიდე ანუკი და ვაკოც დამაკლდა, ძლივს მოვლღვი მის მიმართ და აქ გადამიწყვიტე ყველაფერი დამთავრდაო.
ცოტაზე გაგებუტე. )))
მოკლედ მთლიანობაში , კარგი ისტორია გამოვიდა და მე უკვე მოხრილი მაქ ფეხი , ხელახლა მისაბრუნებლად. ))
მოკლედ , "ჭირი იქა(მარა ჭირი ყველგანაა რა უცნობი მაა. ) , ლხინი აქა(გვეშველოს იქნებ რამე. :დ), ქატო იქა(ხო ქატო , არ უნდა ამ ქატოს აქ და ფილოსოფოსის და ხალხური სიბრძნისწყალობით დადგენილია რომ "იქ " უნდა იყოს , :დ) ფქვილი აქა, (უფრო სწორად საცხობში. )
მომავალ შეხვედრამდე. .. ))

❣ გუდ ლაქ. წარმატებები, ჩვენ კი ბუთხუზა ისტორიები. )) :დ

 


№15  offline წევრი EllaTriss

Ana-maria
არ მეყო!!!! მინდოდა კიდევ მეგრძნო ტაბას უკიდეგანო სიყვარული,ფეხბურთი უფრო შემყვარებოდა, მინდოდა დამენახა ტაბას თვალები საქორწინო კაბაში გამოწყობილ ალეს რომ ნახავდა, მოკლედ ისტორიის დასრულება არ მინდოდა. მთლიანი ისტორია იყო ძალიან კარგი სიყვარულით სითბოთი სავსე და ფეხბურთის უზომო სიყვარულით გაჯერებული. საოცარი და საინტერესო წყვილები იყვნენ ალე და ტაბა და რათქმაუნდა ანუკი და ვაკო. ორივე შემთხვევაში სიყვარულმა გაიმარჯვა. ბოლო თავში შოკი იყო ერეკლეს წერილები,პატარა ბიჭის ნაგრძნობი უცნობი სიყვარული. ისტორია შედგა და მე პირადად ახალ ისტორიას მოუთმენლად ველოდები. ეს ისტორია იყო სუპერ!!!!!!!!!!

ანამარია, ეს თქვენს ფანტაზიას მივანდე.
მთავარია, რომ ყველაფერი კარგად დამთავრდა და ,,დღეს, როცა დინამოზე შეიხედავთ, იქ ისევ დაინახავთ თეთრკაბიან გოგონას და თეთრ მაისურიან ბიჭს''. სხვანაირად, უბრალოდ ვერ...
ამის შემდეგ, რომ ერეკლე ალეს ცოლობას ისევ სთხოვდა, საქორწინო კაბაში გამოწყობილსაც ნახავდა, ამაში ეჭვი არავის გვეპარება, მგონი ❤
თქვენ წარმოიდგინეთ, დარწმუნებული ვარ, ძალიან ლამაზად გამოვა ყველაფერი.
მითუმეტეს, ახლა, არის ამის საშუალება...^^
მოკლედ, მიხარია, რომ მოგეწონათ❤❤❤
მადლობა, რომ ამდენი ხნის განმავლობაში მუდამ ჩემს გვერდით იყავით. ძალიან ძალიან ბევრს ნიშნავს, მართლა❤❤❤

სტუმარი ნესტანი
ძალიან საოცარი საინტერესო და საყვარლები წყვილების ისტორია იყო შეუდარებელი სიყვარულით და ემოციებით მიხარია ორივე წყვილი ერთად და ბედნიერად დარჩნენ აუ არ მინდოდა კიდევ დამთავრებულიყო ჯერ და მინდოდა მთელი ემოციით მეკითხა მაპატიე ალბათ ეგოისტი ვარ მაგრამ ასე შემაყვარა ამ ისტორიამ თავი ვერ გავძლებ ძალიან ნიჭიერი და კარგი გოგო ხარ თბილი უცებ გეჩვევა ადამიანი მადლობა დიდი და ულევი წარმატებები ????????????

შეუდარებელი ნაწარმოები შეუდარებელ მწერლისგან ველოდები ახალ ნაწარმოებს მადლობა წარმატებები ????????????♥️????????

უდიდესი მადლობა, ასეთი თბილი სიტყვებისთვის ❤
მიხარია, რომ ამდენად ახლოს მოვიდნენ პერსონაჟები. თავი შეგაყვარათ, ყველაფერს გრძნობდით, მათ ემოციებსა და სიყვარულს.
ყველას ვუსურვებ თქვენნაირ მკითხველებს.
ძალიან ძალიან დიდი მოტივაცია ხართ❤❤❤

სტუმარი თიკო
არ მეყო???????? ძალიან მაგარი ხარ❤️❤️

თიკო, მიხარია თუ მოგეწონა❤❤❤

Crazy dreamer
ეს იყო ყველაზე გამართული და ემოციური ისტორია რაც კი ბოლო პერიოდში წამიკითხავს.
ფეხბურთი მიყვარს, ვგიჟდები ამიტომ თავიდან არ ვრისკავდი სიახლის გახსნას თითქოს არ დამხვდებოდა იმდენად მაგარი ისტორია რამდენად მაგარსაც ფეხბურთი იმსახურებს. გავხსენი სიახლე და იმ დღის შემდეგ მათზე ვფიქრობ. ვერ წარმომიდგენია ამდენად როგორ შემიყვარდა ეს არარეალური ხალხი? საოცრება იყო ახალი თავის მოლოდინში გაჩენილი ემოციები დიდი მადლობა ამისთვის. წარმატებას და წინსვლას გისურვებ ძვირფასო ელ.
იმედი მაქვს მალე შევხვდები. კეთილი სურვილებით 21 ნომერზე შეყვარებული ანი <3

ანი, ძალიან სასიამოვნოა ამის მოსმენა❤
სხვათაშორის, იქიდან გამომდინარე, რომ მეც ძალიან მიყვარს ფეხბურთი, მსგავსი დამმართნია. ვიცი, როგორი მომენტიცაა. ალბათ, უმთავრესი, ამ შემთხვევაში ისაა, რომ მოლოდინებს ამართლებს.
თუ ჩემი ისტორიის შემთხვევაში ეს ასე მოხდა, ძალიან ძალიან მიხარია❤❤❤
ჩემთვის არარეალურები არასდროს არ ყოფილან. არც ამ ისტორიის პერსონაჟები და არც სხვა. საერთოდ, წიგნებსაც რომ გადავწვდეთ.
ისინი არსებობენ, თუნდაც სადღაც, ვიღაცის გონებაში. ის ჩვენ გვაცნობს და შემდეგ, ჩვენც ვიცნობთ. ❤
მადლობა შენც, თბილი კომენტარებისთვის. ❤❤❤ ასევე წარმატებებს გისურვებ ❤❤❤

სტუმარი Life is beautiful
"დრო, რა მალე გადის არა?
არა,ის უბრალოდ მიდის , არც გარბის და არც ელოდება, ეს ჩვენ ვითარებით ადამიანები და გვიჭირს სასურველი დროის პოვნა , რადგან სასურველ ვითარებას იშვიათად ვპოულობთ ცხოვრებაში."

რომ ვკითხულობდი, (სულ ღიმილით ...)
ერთი აზრი და შეგრძნება მიტრიალებდა თავში. "არ უნდა , რომ დაასრულოს". მაგრამ ილუზიიდან გამოვიდეთ და იქით ცხოვრებაა, იქ კი დრო არ გაქვს ალბათ.
ეს 15 თავი, სულ სასიამოვნოდ ჩავიკითხე. (გავმეორდები - ღიმილით.)
იყო ამაღელვებელი მომენტები, (თუმცა არასდროს მყოფნის).
"გოგონა, რომელსაც ყველაფერი ჰქონდა და ამავდროულად არაფერი.
გოგონა, რომლის ცხოვრებაში შემოჭრილმა 21 - მა ნომერმა ,,არაფერი'' გააქრო."
როგორი სავსე იყო ეს სიტყვები.
...
წერილები , 2 ივნისამდე , ისეთი თბილი და მეტყველი იყო, რომ ბევრი არ გამოუვლია, მაგრამ როგორც კი იწყებს (იწყებ)საბერძნეთის ხსენებით ეგრევე , შემოდის ცივი ნიავი .
მერე უფრო ძლიერდება.
აი რამაც მართლა მასიამონა , მისი ცოლობის თხოვნის მცდელობის სურვილი იყო.
"იმ დღეს, 2 ივნისს.
ფეხბურთი ჩემი ნაწილი გახდა...
ვინ წარმოიდგენდა." (აქ შენი სიყვარულიც იგრძნობა , ყველაზე დიდი ემოციები სწორედ მაგ შენი სიყვარულით "ფეხბურთისადმი" გამსჭვალულ სიტყვებში მოდიოდა.რომ არ ვიცოდე შენი წინა შემოქმედებები ვიფიქრებდი , ალბათ ფეხბურთელია თავის ისტორიას წერსთქო. :დდდ)
"მაპატიე"-ს მივხვდი ისედაც , ამიტომ აღარ ვლაპარაკობ.
ძაან მინდოდა , ეხლა ეთხოვა მისთვის ხელი.. აი ძაან .. (მარა ფაფუ ალალი).
კიდე ანუკი და ვაკოც დამაკლდა, ძლივს მოვლღვი მის მიმართ და აქ გადამიწყვიტე ყველაფერი დამთავრდაო.
ცოტაზე გაგებუტე. )))
მოკლედ მთლიანობაში , კარგი ისტორია გამოვიდა და მე უკვე მოხრილი მაქ ფეხი , ხელახლა მისაბრუნებლად. ))
მოკლედ , "ჭირი იქა(მარა ჭირი ყველგანაა რა უცნობი მაა. ) , ლხინი აქა(გვეშველოს იქნებ რამე. :დ), ქატო იქა(ხო ქატო , არ უნდა ამ ქატოს აქ და ფილოსოფოსის და ხალხური სიბრძნისწყალობით დადგენილია რომ "იქ " უნდა იყოს , :დ) ფქვილი აქა, (უფრო სწორად საცხობში. )
მომავალ შეხვედრამდე. .. ))

❣ გუდ ლაქ. წარმატებები, ჩვენ კი ბუთხუზა ისტორიები. )) :დ

როგორც ყოველთვის...
(ჰო, აქ, ბევრი მრავალწერტილი)
მიყვარს, შენი ზუსტი და სწორი ხედვა.
არ მინდოდა, მართალი ხარ.
ყველაზე რთული მომენტი, წერისას, ბოლო თავია. რაღაც მხრივ, თითქოს იყო რაღაცეები, რისი გაშლაც შეიძლებოდა, თუმცა...
ამ შემთხვევაში, მთლიანად მკითხველს მივანდე. ზემოთაც ვახსენე, ეჭვი არავის გვეპარება, რომ ერეკლე ალეს ისევ სთხოვდა ცოლობას. დარწმუნებული ვარ, თქვენს მიერ წარმოდგენილიც საუცხოოდ ლამაზი გამოვა ♡
მიხარია, რომ ცივი ნიავი იგრძენი.
სწორედ ამ ცივი ნიავი დაიწყო ყველაფერი...
ფეხბურთი.
ჰოო, ფეხბურთი.
რა ვთქვა, რაღა დავამატო, მართლაც ძალიან, ძალიან, არაამქვეყნიურად მიყვარს მგონი.
ამ ისტორიის წერა, სულ სხვა გრძნობა იყო.
თავიდან ბოლომდე, მთლიანად განსხვავებული.
სხვანაირად მიხაროდა, სხვანაირად გელოდით❤
ანუკი და ვაკო...
ვაკო და ანუკი...
მთავარი ისაა, რომ ყველაფერი კარგადაა.
ცოტაზე გამებუტე? )
ცოტა, მოდი, არაუშავს.

ბოლო ნაწილზე, აღარაფერს დავამატებ.
'პერფექტო', იყო. ^^
შენეული, აი ზუსტად ისეთი, როგორიც უნდა ყოფილიყო და იყო კიდეც.
მოკლედ
მადლობები, გუდ ლაქებისთვის :დ
მადლობა ასევე შენ.
ახლაც მახსოვს ის ემოციები, როცა პირველად გამოჩნდი ჩემთან.
ყოველთვის ძალიან მიხარიხარ. ❤❤❤
და მიხარია, რომ გიცნობ ❤❤❤

 


№16  offline წევრი ქიქი

დღეს მეორედ წავიკითხე შენი პასუხი:)მიხარია რაღაცნაირად.მგონია წლებია გიცნობ.ბოლო თავზეც თუ არ გამოჩნდებოდი მოკითხვას ვაპირებდიო...გული გამითბე.რა თქმა უნდა,აქ ვიქნები ოქტომბრის მატჩებზე.მინდა აქ ვიყო და ჩემი ემოციები გაგიზიარო...შენც შემოიხედე,იქნებ დაგხვდეს პატარა კომენტარი უცნობი ქიქისგან(მაგრამ მე ძალიან ნაცნობი მგონიხარ უკვე:დ)♥️
მომენატრები შენც და ეს ისტორიაც.
მგონი ხშირად შემოვალ და თავიდან გადავიკითხავ ეპიზოდებს♥️

 


№17  offline წევრი EllaTriss

ქიქი
დღეს მეორედ წავიკითხე შენი პასუხი:)მიხარია რაღაცნაირად.მგონია წლებია გიცნობ.ბოლო თავზეც თუ არ გამოჩნდებოდი მოკითხვას ვაპირებდიო...გული გამითბე.რა თქმა უნდა,აქ ვიქნები ოქტომბრის მატჩებზე.მინდა აქ ვიყო და ჩემი ემოციები გაგიზიარო...შენც შემოიხედე,იქნებ დაგხვდეს პატარა კომენტარი უცნობი ქიქისგან(მაგრამ მე ძალიან ნაცნობი მგონიხარ უკვე:დ)♥️
მომენატრები შენც და ეს ისტორიაც.
მგონი ხშირად შემოვალ და თავიდან გადავიკითხავ ეპიზოდებს♥️

თუ შენთვის უფრო მოსახერხებელი იქნება, შეგიძლია ფეისზე მომწერო (Ella Triss - მიწერია)
თუ გინდა აქ, შეტყობინებებში ან კომენტარებში. რა თქმა უნდა, შემოვიხედავ. ❤❤
აუცილებლად გამიზიარე ემოციები^^

 


№18  offline წევრი OKI ME

ხომ იცი რომ შენი ყველა ისტორია ძალიან მიყვარს? ეჭვიც არ შეგეპაროს ამაში, მაგრაამ ეს ისტორია სხვა ყველასგან განორჩეულად შემაყვარე. ალესთან და ტაბასთან ერთად ვცხოვრობდი. ვკითხულობდი და ასე მეგონა იქ ვიყავი, ჩემს თვალწინ ხდებოდა ყველაფერი და ვითარდებოდა მათი სიყვარულის ამბავი.

ვიტირე, ცოტა გავბრაზდი თუმცა შემდეგ გავამართლე ისევ ტაბას საქციელი. ერთი შეხედვის, სულ სხვანაირი ჩანს მაგრამ შინაგანად რამდენს იტევს ეს ბიჭი ❤️❤️

არ მინდოდა რომ ასე მალე დასრულებულიყო. ეს საიტი აღმოვაჩინე სარას მეჯვარეებით. იქაც ფეხბურთი დიდი სიყვარული და ასე შემდეგ. ბევრი ემოციებით დახუნძლულია. პარალელს არ ვავლებ, შეუძლებელია ერთმანეთს შეადარო ორი სხვადასხვა ისტორია და თქვა ამ ორიდან რომელი უფრო კარგია. ჩემთვის ორივეე საოცრებაა. ხოდა რას მოვაყოლე ეს :დდდ არა ერთხელ მითქვამს რომ შენ და შენმა ისტორიამ გამახსენა, ოდესღაც, უხსოვარ დროში, ჩემი ფეხბურთისადმი სიყვარული. :დდ სხვა ისტორიებიც წამიკოთხავს ფეხბურთზე მაგრამ ამდენი და ასეთი დოზით არასდროს დავუფიქრებივარ, დავუბრუნებივარ წარსულში. მადლობა შენ რომ გამახსენე ძველი, ფეხბურთის მოყვარული მეგი. რომელიც თავის მეგობარ გოგო-ბიჭებში არჩევდა გასულ მატჩებს და ფეხბურთელების თამაშს. :დდ ❤️❤️

კიდევ ბევრი რამის თქმა მინდა, მაგრამ როგორც ყოველთვის ახლაც მავიწყდება. რომ გამახსენდება მოგწერ პირადში :დდდ

ბევრს ნუ გვალოდინებ რაა. ვიცი და ვერ ვიტან როცა გეუბნებიან მალე დაბრუნდი ახალი ისტორიით (ვერ ვიტან პირადი მიზეზის გამო. როდესაც მეუბნებიან დაწყებული ნახატი დავასრულო მაშინ როდესაც ჩემი მუზა გავიდა და აღარ დაბრუნდა :დდდ) საშინლად მძულს ეს ფრაზა მაგრამ რა ვქნა რომ მეც მიწევს თქმა?

არ მინდოდა დასრულებულიყო. კიდევ მინდოდა გაგრძელება (((( არ მყოფნის და რა ვქნა? ამ ორის სიყვარულის ისტორია არ მყოფნის :დდდ ახლა რომ შემოვალ აქ საიტზე და აღარ დამხვდება ახალი თავი? რა ვქნა ახლა ყოველ დღე მოლოდინში რომ ვიყავი ხოლმე ახალი თავის? ძაან ბევრს მივედ-მოვედე და დროა გავჩერდე. :დდდ

მოკლედ, ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო წარმატებები შენ ❤️❤️ ახალ ისტორიას ველოდები ისე როგორც არასდროს ❤️❤️ ახლა იმაზე ფიქრს დავიწყებ ნეტა შემდეგი ისტორია რაზე იქნება? :დდ

 


№19  offline წევრი მე♥უცნაურე

ვიტირე, ისეთი ემოციური იყო, განშორება...
მომენატრებიან!
მადლობა, რომ ფეხბურთი მხოლოდ თამაში არაა, და სტადიონზე ნაკრებთან ერთად ყველა ემოცია ასე ცოცხლად მაგრძნობინე.
წარმატებები და მალე დაგვიბრუნდები, იმედია.

 


№20  offline წევრი EllaTriss

Megioki
ხომ იცი რომ შენი ყველა ისტორია ძალიან მიყვარს? ეჭვიც არ შეგეპაროს ამაში, მაგრაამ ეს ისტორია სხვა ყველასგან განორჩეულად შემაყვარე. ალესთან და ტაბასთან ერთად ვცხოვრობდი. ვკითხულობდი და ასე მეგონა იქ ვიყავი, ჩემს თვალწინ ხდებოდა ყველაფერი და ვითარდებოდა მათი სიყვარულის ამბავი.

ვიტირე, ცოტა გავბრაზდი თუმცა შემდეგ გავამართლე ისევ ტაბას საქციელი. ერთი შეხედვის, სულ სხვანაირი ჩანს მაგრამ შინაგანად რამდენს იტევს ეს ბიჭი ❤️❤️

არ მინდოდა რომ ასე მალე დასრულებულიყო. ეს საიტი აღმოვაჩინე სარას მეჯვარეებით. იქაც ფეხბურთი დიდი სიყვარული და ასე შემდეგ. ბევრი ემოციებით დახუნძლულია. პარალელს არ ვავლებ, შეუძლებელია ერთმანეთს შეადარო ორი სხვადასხვა ისტორია და თქვა ამ ორიდან რომელი უფრო კარგია. ჩემთვის ორივეე საოცრებაა. ხოდა რას მოვაყოლე ეს :დდდ არა ერთხელ მითქვამს რომ შენ და შენმა ისტორიამ გამახსენა, ოდესღაც, უხსოვარ დროში, ჩემი ფეხბურთისადმი სიყვარული. :დდ სხვა ისტორიებიც წამიკოთხავს ფეხბურთზე მაგრამ ამდენი და ასეთი დოზით არასდროს დავუფიქრებივარ, დავუბრუნებივარ წარსულში. მადლობა შენ რომ გამახსენე ძველი, ფეხბურთის მოყვარული მეგი. რომელიც თავის მეგობარ გოგო-ბიჭებში არჩევდა გასულ მატჩებს და ფეხბურთელების თამაშს. :დდ ❤️❤️

კიდევ ბევრი რამის თქმა მინდა, მაგრამ როგორც ყოველთვის ახლაც მავიწყდება. რომ გამახსენდება მოგწერ პირადში :დდდ

ბევრს ნუ გვალოდინებ რაა. ვიცი და ვერ ვიტან როცა გეუბნებიან მალე დაბრუნდი ახალი ისტორიით (ვერ ვიტან პირადი მიზეზის გამო. როდესაც მეუბნებიან დაწყებული ნახატი დავასრულო მაშინ როდესაც ჩემი მუზა გავიდა და აღარ დაბრუნდა :დდდ) საშინლად მძულს ეს ფრაზა მაგრამ რა ვქნა რომ მეც მიწევს თქმა?

არ მინდოდა დასრულებულიყო. კიდევ მინდოდა გაგრძელება (((( არ მყოფნის და რა ვქნა? ამ ორის სიყვარულის ისტორია არ მყოფნის :დდდ ახლა რომ შემოვალ აქ საიტზე და აღარ დამხვდება ახალი თავი? რა ვქნა ახლა ყოველ დღე მოლოდინში რომ ვიყავი ხოლმე ახალი თავის? ძაან ბევრს მივედ-მოვედე და დროა გავჩერდე. :დდდ

მოკლედ, ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო წარმატებები შენ ❤️❤️ ახალ ისტორიას ველოდები ისე როგორც არასდროს ❤️❤️ ახლა იმაზე ფიქრს დავიწყებ ნეტა შემდეგი ისტორია რაზე იქნება? :დდ

მეგი, ეჭვი არ მეპარება, მართლა. ♡
შენს კომენტარებში, ყოველთვის იგრძნობა ის სითბო და სიყვარული პერსონაჟების მიმართ.
არ ვიცი, როგორ ავღწერო, მართლა უბედნიერესი მომენტია, როცა შენს მიერ შექმნილს ამდენად ზუსტად ხედავენ, ყველა იმ ემოციით რაც აქვს და უყვართ.
ალბათ, არ გაგიკვირდება თუ გეტყვი, რომ მეც მათთან ერთად ვცხოვრობდი.
რა თქმა უნდა, ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე სხვადასხვა პერსონაჟებთან^^
თუმცა ჰო, ალე და ტაბა, ჩემთვისაც განსაკუთრებულები არიან.
ადრეც მითქვამს, ფეხბურთი სხვაა და სხვაა ყველაფერი.
არც მე არ მინდოდა დასრულებულიყო.
რაღაც მომენტში, თითქოს, ძალიან რთულია.
თუმცა სამუდამოდაც ვერ გავაგრძელებდი.
ერთ დღეს, ეს დღეც მოვიდოდა და მოვიდა.
რაც შეეხება შემდეგ ისტორიას.
რომ გითხრა რომ ვიცი რაც იქნება, როგორიც,რაზე, როდის, ნამდვილად არა.
თუმცა როცა იქნება და როცა მეცოდინება, აუცილებლად თქვენთან გავჩნდები ❤
მოკლედ
მადლობა
მუდამ მახსოვხარ და მიყვარხარ❤❤❤

მე♥უცნაურე
ვიტირე, ისეთი ემოციური იყო, განშორება...
მომენატრებიან!
მადლობა, რომ ფეხბურთი მხოლოდ თამაში არაა, და სტადიონზე ნაკრებთან ერთად ყველა ემოცია ასე ცოცხლად მაგრძნობინე.
წარმატებები და მალე დაგვიბრუნდები, იმედია.

მეც, მეც ძალიან მომენატრებიან ❤
ძალიან ბევრს ნიშნავს შენი სიტყვები, მართლა.
მიხარია, თუ ამდენად ახლოს მოვიდა ფეხბურთი❤
მადლობა შენ, თბილი სიტყვებისა და მუდამ გვერდში ყოფნისთვის ❤❤❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent