შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ერთი კვირა ერთ ოთახში (მესამე თავი)


29-10-2021, 03:42
ნანახია 628

- ყავა თუ ჩაი?
- ამჯერად ყავა.
- შაქრით? უშაქროდ?
- ცხოვრება ზედმეტად მწარეა უშაქრო ყავისთვის, - მრავლისმთქმელად ჩაეცინა მატილდას: - არ მეთანხმები?
- არავითარ შემთხვევაში! - თავი გავაქნიე უარის ნიშნად: - პირიქით, ცხოვრება ტკბილია და მწარე ყავა აბალანსებს. - თვალი ჩავუკარი და სამზარეულოსკენ გავეშურე.
გაზქურა ავანთე, წყალი დავადგი და ჩაიდანს თავზე დავადექი, თითქოს ასე უფრო სწრაფად ადუღდებოდა. მატილდა გაუნძრევლად იჯდა, ჩამწვარი სიგარეტის ნარჩენი მოექცია თითებში. კოსტუმი გაეხადა და თმაც ცალ მხარზე გადაეყარა. მის მოშიშვლებულ ბეჭებს ვხედავდი, შორიდან დაშვებულ ფრთებს ჰგავდა.
ჩვენი პირველი შეხვედრა მომაგონდა... ჩვეულებრივი დღე იყო, დილას საწოლიდან ადგომა რომ გეზარება, მაგრამ დედა ნებივრობას არ გაცდის (სულ ძალისძალით, ყვირილით გაგდებს ფეხზე); პირველ გაკვეთილზე რომ გაგვიანდება, რადგან მამაშენმა მანქანის გასაღები დაკარგა, ბოლოს კი მაცივარში იპოვა (აი, იქ რა უნდოდა ვერ ამოხსნიდი); შენი უმცროსი ძმა რომ მთელი გზა ჯღაოდა, მობილური მათხოვეო, შენ კი კლასის ჩატში „სიბრძნეების“ ფრქვევის ხასიათზე იყავი; სახელმძღვანელოების ნახევარი რომ სახლში დატოვე და საშინაო დავალებებიც ბუნჩულა, სათვალიანი კლასელისგან გადაიწერე (ეგენი ხომ ყოველთვის ყველაზე კარგად სწავლობენ);
მოკლედ, ზუსტად მასეთი, რიგითი დღე იყო, უცნობმა უფროსკლასელმა შუა გაკვეთილზე საკლასო ოთახის კარი რომ შემოაღო. ამაყად თავაწეულმა, ზრდასრულისთვის ჩვეული (მისი ასაკისთვის კი სრულიად შეუფერებელი) თავდაჯერებით შემოაბიჯა. გამიკვირდა, მასწავლებელს როგორ არ მოერიდა, ან ოთახიდან იმწუთასვე რატომ არ გააპინტრიშეს-მეთქი. მის დანახვაზე ჩვენს მყვირალა დამრიგებელს სახე ეცვალა და ხმა დაუტკბა. ეს ძალიან, ძალიან უცნაური იყო, რადგან ჩვენთან არასდროს უცხრებოდა ბრაზი და გაღიზიანება.
- ბავშვებო, გაიცანით მატილდა... - წარგვიდგინა: - ჩემი ერთ-ერთი საუკეთესო მოსწავლე.
თურმე, რა ხდება! მასწავლების ფავორიტია, მაგათ ხომ ყველაფერი ეპატიებათ, გინდა გაკვეთილზე შეალაჯე და გინდა საკონტროლო წერა დაიკიდე, მაინც კარგი გოგო ხარ; გასასამართლებელ საბუთს მაშინაც მოგიძებნიან, როცა განვლილი მასალა არ იცი და თუ რამეს გააფუჭებ, დირექტორთანაც არავინ დაიბარებს შენს მშობელს, - გავიფიქრე და კარგად დავაკვირდი.
მბზინავი თმა უკან გადაეწია და ცხენის კუდად შეეკრა; ალაგ-ალაგ ღია ფერის ღერები დაჰყვებოდა, ვერ მივხვდი შეეღება თუ ბუნებრივი იყო. მორკალული, ხშირი წარბები და ღრმად ჩამჯდარი თვალები ჰქონდა - კამკამა, ლაჟვარდისფერი. მკვეთრად გამოყვანილ სახის ოვალს თხელი ცხვირი და ნაზი ტუჩები უმშვენებდა. რაღაცნაირად... ხორბლისფერი გოგო იყო. ღია ხორცისფერი, თხელი პულოვერი ეცვა, რომელიც მის მთელ სხეულს კვეთდა - ლიფში მოქცეული მკერდის სიმრგვალეს, წვრილ წელსა და ოდნავშესამჩნევად ამობურცულ მუცელს. პულოვერს სამკუთხა ფორმის საყელო ჰქონდა, რომლის წვერიც მკერდის ღარში ეშვებოდა, ამიტომ მთელი კისერი მოუჩანდა - გედივით დახვეწილი და გრძელი. შავი, გაშვებული, მუხლამდე კაბა სავსე წვივებზე სცემდა, თუ დატრიალდებოდა, ცოტა აუფრიალდებოდა კიდეც და, ვინ იცის, იქნებ მუხლებიც დამენახა?! მისი ლავიწების დანახვა მომინდა, მაგრამ ტანსაცმელი ეჭვიანი ქმარივით ეფარებოდა მის გულ-მკერდს. შემეძლო დამეფიცა, რომ დედამიწაზე ყველაზე ლამაზი ლავიწყები სწორედ მას ჰქონდა!
- მატილდა ინოვაციური პროექტის მონაწილეა, სახელად - „იმიტირებული მართვა“. წამოწყება ჯერ იტესტება, წარმატების შემთხვევაში კი დაინერგება და ყოველწლიურად განხორციელდება.
- რას ნიშნავს „იმიტირებული მართვა“, მასწ?! - გამოვძახე ბოლო მერხიდან.
- ნუ ხარ სულსწრაფი, ლუკას! აგიხსნით, თუ დამაცდი! - საყვედურის ტონით მომიბრუნდა: - დირექციამ გადაწყვიტა, რომ ფრიადოსანი მოსწავლეები სკოლის მართვის პროცესში ჩართოს. მოსწავლეები შეითავსებენ პედაგოგებისა და ადმინისტრაციის წარმომადგენლების როლებს, რათა მეტი შეიტყონ სკოლის სპეციფიკაზე.
- ეს ქალი მისდღემჩი რთულად ლაპარაკობს, - დავიჩივლე გვერდით მჯდომ ძმაკაცთან.
- ბაზარი არაა, - დამეთანხმა ისიც.
- მატილდა მთელი დღის განმავლობაში დირექტორის პოზიციას დაიკავებს, ასე რომ თქვენც დირექტორივით უნდა მოექცეთ. შევთანხმდით, ბავშვებო?
- კარგი, მასწავლებელო, - დათანხმდა კლასი, თუმცა დარწმუნებული ვარ დიდად არავის მოსწონებია ეს იდეა. აბა, რომელ უმცროსკლასელს ეპიტნავება უფროსკლასელის ჭკუაზე სიარული?! შემეძლო „დებოში“ მომეწყო და ქაოსი გამომეწვია, მაგრამ მომეწონა ეს გოგო... ლამაზი იყო და... თვალს ვერ ვწყვედი. ერთადერთი რამ მინდოდა იმ მომენტში - შევემჩნიე, პირადად ჩემთვის ეთქვა რამე.
- მატილდა საგაკვეთილო პროცესის შესაფასებლად და თქვენი ცოდნის დონის შესამოწმებლად გვესწრება, ასე რომ იყოჩაღეთ! - დაგვარიგა და უფროსკლასელს ანიშნა, ჩემს მაგიდასთან დაჯექიო. სანამ მატილდა სკამზე მოკალათდა, დაუკითხავად წამოვდექი და დაფასთან გავედი.
- რა ხდება, ლუკას? - წარბები ასწია დამრიგებელმა.
- იმას მოვყვები, რაც უნდა გვესწავლა. - შინ არაფერი მიმეცადინებია, მაგრამ კლასელების ბლუყუნს ვისმენდი და დამამახსოვრდა რაღაც-რაღაცები. როგორ ამბობენ ხოლმე? ნიჭიერია, მაგრამ ზარმაცი - აი, ზუსტად ჩემზე იყო ნათქვამი.
- გამოკითხვა დავასრულეთ, ახსნაზე გადავდივართ.
- მერე რა, უცბად ვიზამ.
- მოგვიანებით განვლილ მასალას გამოვიკითხავ, კითხვა-პასუხის რეჟიმში, და მაშინ იაქტიურე. ახლა წადი, დაჯექი.
- აქ მინდა დგომა, - ქვა ავაგდე და თავი შევუშვირე: - რამეში დაგეხმარებით, - ვუთხარი და დაფის საწმენდს დავავლე ხელი.
მასწავლებელი აღარ შემწინააღმდეგებია. შეიძლება მიხვდა კიდეც, რომ „დირექტორთან“ ახლოს დგომა მინდოდა... მაგრამ თავად მატილდას ერთხელაც არ გამოუხედავს ჩემკენ, ინტერესით ათვალიერებდა ჩემს კლასელებს. ჯანდაბა, რა იყო მათში ასეთი საინტერესო?! ჩვეულებრივი ბავშვები იყვნენ, ასევე, ჩვეულებრივ მერხებთან ისხდნენ, ჩვეულებრივი (იდენტური) სკოლის ფორმები ეცვათ... არაფერი განსაკუთრებული. და მაინც, მატილდა მათ მისჩერებოდა, მე - არა.
ზარი რომ დაირეკა, უფროსკლასელი დაგვემშვიდობა, მასწავლებელს მადლობა გადაუხადა და საკლასო ოთახიდან უკანმოუხედავად გავიდა. ავეკიდე, მინდოდა გამეცნო, მაგრამ ბიჭებმა გზა გადამიღობეს, ჯეირანის ჩემპიონატი მოვაწყოთო... აბა, არ მეკიდა ჯეირანი?! მაგრამ, ცოცხალი თავით არ გამიშვეს, ყველაზე კარგად მე ვთამაშობდი, ამიტომ მაინც და მაინც ჩემი დამარცხება უნდოდათ.
გაკვეთილებს დიდი ყურადღებით ისედაც არ ვუსმენდი, მაგრამ მატილდას ნახვის შემდეგ, მთლად გამოვლენჩდი: ყურში აღარაფერი შემდიოდა, დაფას ვუყურებდი და ვერაფერს ვხედავდი, მელაპარაკებოდნენ და ვერ ვიგებდი, რა უნდოდათ ჩემგან, თითქოს მოჯადოებული ვიყავი - აზროვნებაც შემინელდა და ქმედებაც. ერთადერთი რამ მინდოდა, კიდევ ერთხელ მენახა მატილდა. გულის ნადები ძმაკაცს გავუზიარე, მანაც ალალად მირჩია, მთელი სკოლა შემოვიაროთ და მატილდას კლასს მივაგნოთო.
დაუღალავი მცდელობების მიუხედავად, ოპერაცია „მატილდა“ სამარცხვინოდ ჩაფლავდა: სართულ-სართულ დავდიოდით, კლასებშიც ვიხედებოდით, ბუფეტში ვმორიგეობდით, სპორტ დარბაზს ვამოწმებდით და გოგონების ტუალეტებშიც კი ვიპარებოდით (ერთხელ მასწავლებელმა წაგვასწრო. ბედი არ გინდა?! ეგონა, უფროსკლასელებს ვუთვალვალებდით და კუდით ქვა გვასროლინა); ჩემს ხორბილსფერ გოგოს ვერ მივაკვლიე... თითქოს მიწამ ჩაყლაპა. ცოტა ხანს ვდარდობდი, უხასიათობაც დამჩემდა და კალათბურთის თამაშიც შევწყვიტე (არადა, კალათბურთი მართლა მიყვარდა), მაგრამ მერე, როგორც ხდება ხოლმე, ძალიან მომწყინდა ვარამი და ჩემს უდარდელ ცხოვრებას დავუბრუნდი. ისე, ახალგაზრდობაში გაურკვეველი გრძნობები და მირაჟული ადამიანები მალევე გავიწყდება, ხოლო თუ - ყველა სიკეთესთან ერთად - ბიჭიც ხარ, ინტერესი მალე გინელდება და არც თვითგვემაში დიდხანს დარჩენა შეგიძლია.
წყალი ადუღდა და ჩაიდანი ახმაურდა, დილეტანტი სოპრანოსავით გაჰკიოდა (ბალეტი და ოპერა არასდროს მყვარებია, რაღა დაგიმალოთ). გაზქურა გამოვრთე თუ არა, გაუაზრებლად დავწვდი გავარვარებული ჭურჭლის სახელურს და სიმწრისგან წამოვიყვირე.
- რა ამბავია?! დაიწვი?! - მატილდა შემოვარდა: - პატარა ბავშვივით ხარ! - ქოთქოთით მომიახლოვდა, როგორც აპილპილებულ ქალებს სჩვევიათ, და მაჯაში ჩამავლო: - ყავა ვერ მოგიდუღებია?! - მერე ონკანი მოუშვა და ცივი წყლისთვის შემაშვერინა თითები: - დედაშენმა, საერთოდ, როგორ გამოგიშვა აქ, მარტო საცხოვრებლად?!
- რა ვიცი, საწოვარა დიდი ხანია გადავაგდე...
- რაღაც ეჭვი მეპარება, გექნება სადმე გადამალული, - წამკბინა.
- კარგი ახლა! - ბრაზი ვერ დავმალე ხმაში. მძულდა, როცა შვილივით ან უმცროსი ძმასავით მექცეოდა: - ფიქრებში გავერთე, სულ ეგ იყო. ახლა არ დამიწყო წამალიო, მალამოო.
ელვისებური სისწრაფით გადაურბინა სახეზე ჩემთვის უცნობმა განცდამ, თითქოს გონებაში აზრად გაირბინა და მიმიკებმაც მომენტალურად აირეკლა ფიქრი. ვერ მივხვდი, რომელი ემოცია იყო. სულ ცოტათი მეტი დრო რომ მქონიდა, იქნებ ამომეცნო კიდეც. უეცრად ხელი რაღაცნაირად, შესამჩნევად ცივად გამიშვა, თითქოს უსულო საგანივით გადამაგდო. მოულოდნელობისგან თვალები ვჭყიტე - „კი მაგრამ, რა დაემართა?!“ - კითხვის დასმა ვერ მოვასწარი.
- არაფერსაც არ დაგიწყებ. - მშვიდად მომიგო. - წავალ, ყავას დავლევ და კიდევ ერთ ღერს გავაბოლებ.
- მე თავში ქვა მიხლია?
- ზუსტად, - თვალი თვალში გამიყარა: - ოცდახუთი წელი უჩემოდ გიცხოვრია, არც ახლა გაფშიკავ ფეხებს, - შემდეგ თავად გააკეთა ყავა ორივესთვის და აივანზე გაბრუნდა.
არ ვიცი, რა მერჩივნა, სახლი გადაებრუნებინა და დამწვრობის მალამო ეპოვნა, ძალით წასვა ჩემთვის თუ ფეხზე დავეკიდებინე და სრული გულგრილობით თავის ნაჭუჭში შებრუნებულიყო. ფინიასავით ავეკიდე. აივნის რიკულებს მივეყუდე და პარიზს ზურგი ვაქციე:
- რომ არ გაექურდე, არც დამირეკავდი, ისე დაბრუნდებოდი საქართველოში, ხომ მართალი ვარ?
- მაგაზე პასუხი იცი, ლუკას.
- მაინც მითხარი.
- რა გითხრა? ის, რაც ისედაც ცხადია?
- სიმართლე.
- ხო, არ გაგირეკავდი.
- დანარჩენს, აბა, ჩემით მივხვდები... დარეკვამდეც ბევრი იფიქრე, ალბათ, სხვისი პოვნაც სცადე - ნებისმიერი ნაცნობის ან შორეული ნათესავის, რომელსაც არასდროს გაიხსენებდი, ეს შემთხვევა რომ არა; ყველგან მიხვიდოდი, ოღონდ მე არ შემხვედროდი.

თავი დამიქნია, თუმცა ჩემკენ არ გამოუხედავს. მოტკბო ყავას წრუპავდა და ეიფელის კოშკისკენ იმზირებოდა. როგორ თქვა? ცხოვრება ზედმეტად მწარეა უშაქრო ყავისთვისო, არა? ძალიან მომინდა ჩემს ჭიქაშიც ჩამეყარა შაქარი. კიდევ ერთხელ დავაკვირდი მზის შუქზე. მატილდა აღარ იყო ის ახალგაზრდა ქალი, ვინც ჯერ კიდევ საქართველოში გამოვიგლოვე... რა გამოიარა ამ სამ წელიწადში ისეთი, რამაც ასეთი მძიმე კვალი დატოვა მასზე?! არც ის მატილდა იყო, ჯერ კიდევ ბავშვი რომ გავიცანი. ნეტავ, ოდესმე შევძლებდი მის დაბრუნებას? იქნებ, გულის რომელიღაც მიუვალ კუნჭულში, ჯერ კიდევ ცოცხლობდა? შესაძლოა სულს ღაფავდა და გადარჩენა სჭირდებოდა, მაგრამ ბოლომდე არ გამქრალიყო - ჩემი მხიალური, ბედნიერი, მოფარფატე ხორბლისფერი გოგონა.
- რას შეჭამ?
- რასაც მაჭმევ, იმას...
- სტეიკს გაგიკეთებ მაშინ. - ვიცი, რომ ამ ნათქვამმა ჩვენს საერთო წარსულში დააბრუნა. საოცარი იყო, თითქოს ყველა ჩანაფიქრის ახდენის საშუალება მოგვცა სამყარომ, ჩვენ კი მაინც არ ვიყავით ბედნიერები, რადგან შიში და სინდისის ქენჯნა ბასრად გვსერავდა. შემეძლო საკუთარი ნამუსი გამეჩუმებინა, შუბლის ძარღვსაც გავუწყვეტდი მატილდას გულისთვის, მაგრამ ფუჭი იქნებოდა ჩემი მცდელობები, თუ თვით მატილდა არ შემომაგებებდა სურვილს. ნუთუ, არ ესმოდა, რომ ასეთი შანსი აღარასდროს მოგვეცემოდა ფანტაზიებისთვის ხორცის შესასხმელად?
- რასაც მაჭმევ, იმას შევჭამ... - გამიმეორა.
- კარგი, მაშინ გემრიელად ვისადილოთ.
სტეიკის ხორცი შინ არ მქონდა, ამიტომ მაღაზიაში გასვლა მომიწევდა. დროულად გამახსენდა, რომ მატილდას წითელი ღვინო უყვარდა, განსაკუთრებით კი ხორცთან ერთად.
- ხომ დალევ? - ვკითხე და ჯიბეში საფულე მოვისინჯე.
- არსებობს ადამიანი, ვინც პარიზში არ სვამს?
- ვიფიქრე, პირველობას აპირებდი.
- ზედმეტად დიდი ცდუნებაა, უარის თქმა არ შემიძლია.
ვერ მივხვდი, ღვინოზე მეუბნებოდა თუ რამე მანიშნა.
- თუ უარის თქმა არ შეგიძლია, ნუ შეეწინააღმდეგები თავს, - გავრისკე. იმედი მქონდა, რომ უკანასკნელი სულელივით არ გამოვიყურებოდი მატილდას თვალში: - ეს იქნებოდა ჩემი რჩევა; თუკი, რა თქმა უნდა, საწოვარიანი ბიჭის რჩევა შენთვის რამეს ნიშნავს.
- მალე მოხვალ?
- მშვიდად გამოცვლას მოასწრებ, ჩემ მოსვლამდე. კარადა შეათვალიერე და ნებისმიერი რამ აიღე. სახლში ჩუსტებიცაა და არც მისი გამოყენება მოგერიდოს.
- მივხედავ თავს.
- კარი გარედან ჩავკეტო?
- საჭირო არ არის... არ მგონია ვინმე შემომივარდეს.
მაღაზიაში ხეტიალისას ისევ წარსულზე ფიქრებმა წამიღო. ერთმა სასწავლო წელმა გაიფრინა მატილდას ძებნასა და დავიწყებაში. მერე ზაფხულის არდადებიც მოვიდა - ჯერ მთის, მერე კი ზღვისპირა კურორტზე გავატარე დასვენების დღეები. სექტემბერის დასაწყისში დედამ გამომიცხადა, კერძო სკოლაში გადამყავხარ სასწავლებლადო; თურმე ნუ იტყვი, გაძლიერებული პროგრამით ხელმძღვანელობდნენ იქ. უარზე ვიყავი - მეგობრების დატოვება და კლასში პოზიციების დათმობა არ მინდოდა - მაგრამ ჩემმა მშობლებმა თავი გაიგიჟეს, ჩვენმა უნიჭიერესმა და უჭკვიანესმა შვილმა აუცილებლად ქალაქის ყველაზე პრესტიჟულ, კერძო სკოლაში უნდა ისწავლოსო. მართლა სჯეროდათ, რომ იქ პედაგოგები ჩემს გონებრივ გასხივოსნებაზე იზრუნებდნენ. ვერ ვიტანდი ისე რომ მექცეოდნენ, თითქოს ტვინი ყურებიდან გადმომდიოდა, არაფერია მიკერძოებულ მშობელზე საზიზღარი - ჩემი შვილი და ჩემი შვილი... ერთი გაუთლელი ხეპრე და თავხედი ვირია ეგ შენი შვილი, თუ სიმართლე გაინტერესებს - უპასუხსიმგებლო, ამჩემფეხება, ეგოცენტრიკი (კიდევ კარგი, აღიარება და სიმართლისთვის თვალებში ჩახედვა მაინც შეუძლია). ადრევე მივხვდი, რომ მშობლები ყველაზე ნაკლებად იცნობენ თავიანთ შვილებს, ზედმეტად გატაცებულები არიან მათ შესახებ თავიანთი წარმოდგენებით და, რაც მთავარია, იმედით, რომელსაც შვილებზე ამყარებენ. შენც აღარაფერი გრჩება იმის გარდა, რომ მოერგო მათ მიერ გამზადებულ როლს და ისე იცხოვრო, როგორც ისინი ელოდებიან... ამისთვის კი, რა თქმა უნდა, ოდესმე საზღაურსაც ახდევინებ - აუცილებლად სჯი, გაუცნობიერებლად მაინც.
ადამიანებთან ურთიერთობა არასდროს მიჭირდა, მეტიც, დიდ სიამოვნებას მანიჭებდა ახალი ნაცნობების შეძენა (ზოგიერთან დამეგობრებაც), მათ მარაქაში გარევა და ამ მოგზაურობის მეშვეობით ცხოვრების ყველა წახნაგის დანახვა. მაშინ ვერც ვაცნობიერებდი, რამდენად აისახა - ავად თუ კარგად - თითოეული მათგანი ჩემს პიროვნებაზე: ზოგმა - შემძინა, ზოგმა - წამართვა; ისეთებიც იყვნენ, ვინც რეალური სახის გამოვლენის საშუალება მომცა, ანუ უფლება იმისა, რომ საკუთარ თავად დავრჩენილიყავი - იმად, ვინც მასთან შეხვედრამდე ვიყავი - ეს კი დაუჯერებელი ფუფუნებაა.
ბუნებრივია, ახალ სკოლაში მეგობრები ადვილად შევიძინე და მათთან ერთად დავხეტიალობდი ეზოსა და ბუფეტში. ეს შენობა, ძველთან შედარებით, სამჯერ უფრო პატარა მაინც იყო. დაწყებითი კლასის მოწავლეებს არ იღებდნენ, მხოლოდ მეცხრე კლასიდან შეგეძლო მასში ჩარიცხვა, ძვირადღირებულიც იყო, შესაბამისად, ვიწრო წრე იკვრებოდა - გინდოდა თუ არა, ყველას იცნობდი და ყველა გიცნობდა. მეორედ სწორედ აქ შევხვდი მატილდას.
დერეფანში მიაბიჯდებდა და წიგნს კითხულობდა. ერთხელ მასწავლებელს შეეჯახა, მეორედ - აბიტურიენტს პარალელური კლასიდან, ორივეს მოუბოდიშა, ფურცლისთვის კი თვალი არ მოუშორებია. ძლივს ვიცანი, მომეჩვენა, რომ ჩვენი ბოლო შეხვედრის შემდეგ ძალიან სწრაფად გაიზარდა და მე ვერ დავეწიე - კიდევ უფრო ლაწირაკად ვიგძენი თავი, მისი ყურადღების მიქცევის ყველა შანსი გამომეცალა. თმა გაეშალა, ვარდისფერი ტუჩსაცხი ესვა და თვალები შეეღება - ლაინერითა და ტუშით (მაშინ, ჯერ კიდევ არ ჰქოდა აღმოჩენილი თვალის ჩრდილების მაგია). მრგვალი, ცისფერი საყურე ეკეთა - უსწორმასწორო, წახნაგოვანი ზედაპირით. იმავე ფერის ბლუზი ეცვა - კლასიკური, გიპიურით გაფორმებული; უკან ბანტით იკვრებოდა, ის კი კისერზე იხვევდა, რომ ბანტი წინ გამოეჩინა. ზედ თეთრი კოსტუმი ეცვა, რომელიც ცისფერსა და ვარდისფერში გადაწყვეტილი ყვავილებით იყო მოჩითული. იმავე ნაჭრით შეკერილი შორტი ეცვა, ფეხზე - ვარდისფერი, კლასიკური ფეხსაცმელი, მცირე ქუსლით. მოდის ჩვენებაზე დასასწრებად იყო გამზადებული. პომპეზური და თვალშისაცემი იყო, სადაც უნდა მდგარიყო ან მჯდარიყო, ყურადღებას იქცევდა - ბიჭებს მოსწონდათ, გოგონებს - სძულდათ, მასწავლებლებს - უყვარდათ და პატივს სცემდნენ. თავად ბევრს ვერავის ამჩნევდა სწავლასა და კითხვაში გართული. თავის სამყაროში ცხოვრობდა, სადაც წიგნების პერსონაჟები უფრო მნიშვნელოვანი იყო, ვიდრე რეალური ადამიანები და მათი პრობლემები. შესაძლოა, უბრალოდ, ძალიან მარტოსული იყო და ლიტერატურა თავშესაფრად გაიხადა. მარტოსული, ხორბლისფერი გოგო... თუ კარგ განწყობაზე იყო, სკოლაში ვერავის ნახავდით მასავით გადაპრანჭულს, სწორედ ამიტომ ხშირად აგვიანებდა პირველ გაკვეთილზე (მეც მოუთმენლად მივჩერებოდი ფანჯარას საკლასო ოთახიდან და ველოდი იმ წამს, როცა ეზოს ბორდოსფერ ჭიშკარს სირბილით გადმოკვეთდა), მაგრამ, თუ უხასიათოდ იღვიძებდა ან დასევდიანებული იყო, ცალ ფეხზე ეკიდე რა ეცვა, როგორ გამოიყურებოდა. სკოლის ყველა საერკეს ისე ჩაუვლიდა, ერთხელაც არ შეათვალიერებდა თავს. ერთხელ პიჟამოთი და ხალათით გამოგვეცხადა სკოლაში, ეს ამბავი, როგორც მოსალოდნელი იყო, დიდხანს დარჩა განხილვის საგნად, თუმცა მას სხვა დროს გიამბობთ.
მატილდას წინ გავუსწარი და კიბის ძირში, ბოლო საფეხურთან დავხვდი (სხვა ვერაფერი მოვიფიქრე):
- რას კითხულობ? - ვკითხე და წიგნი ჩამოვაწევინე. შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ, რამხელა გამბედაობა დამჭირდა ამ ნაბიჯის გადასადგმელად?!
გაკვირვებით ამომხედა. მის ლაჟვარდოვან მზერაში მოხვედრილი ბრინჯივით დავიბენი. გაქცევა მინდოდა, მაგრამ მუხლებში ძალას ვერ ვგრძნობდი. მისი ღრმად ჩამჯდარი თვალებიდან მოუთმენლობა და დაბნეულობა იღვრებოდა, ერთი სული ჰქონდა, კითხვას როდის გააგრძელებდა, მაგრამ თან სურდა გაეგო, რატომ მოვწყვიტე თავის სამყაროს.
- რომანს... - მიპასუხა, თუმცა სახელი არ დამიკონკრეტა.
- რაზეა? - სასაცილო ხმა ამოვუშვი და ყელის ჩასაწმენდად ჩავახველე.
- ადამიანებზე, რომლებიც ერთად ვერასდროს იქნებიან...
- და უნდათ ერთად ყოფნა?
- უზომოდ. - მის სახეზე სევდა დავლანდე, ხმაში კი თანაგრძნობა.
ორი საფეხურით მაღლა იდგა, ჩვენ კი მაინც ერთი სიმაღლისანი ვიყავით, იდეალური იქნებოდა გემრიელად ჩასახუტებლად. ერთი სული მქონდა, როდის შევაღწევდი მის ყოველდღიურობაში, რომ შემჩვეოდა და ჩახუტების ნება დაერთო.
- მაშინ, ძალიან სევდიანია... იმდენად სევდიანი, რომ მასეთ წიგნს არც კი წავიკითხავდი.
რა მარტივი ყოფილა მასთან საუბარი... მომეჩვენა, რომ მისთვის ყველაფრის მოყოლა შემეძლო, უსათუოდ მომისმენდა; და შემეძლო ყველა სისულელეც მეკითხა, რადგან პასუხი აუცილებლად ექნებოდა.
- მე ლუკასი ვარ...
- მე - მატილდა.
მატილდა - ჩემი ხორბლისფერი, მარტოსული გოგონა... თუმცა, არა - ჩემი გამოჩენის შემდეგ მატილდა მარტოსული არ ყოფილა... ან შეიძლება მე მეგონა, რომ მარტოობას გამოვგლიჯე საზარელი მარწუხებიდან; შესაძლოა თეთრ რაშზე ამხედრებული პრინცი კი არა, თავად რაშიც არ ვყოფილვარ.



გამართული და შესანიშნავი წერის სტილია. განსაკუთრებით თვალშისაცემია, რომ გრამატიკულად გამართულია( ეს მეც კი შევამჩნიე, რომელსაც გრამატიკა დიდად არ მიყვარს) და სწორად იყენებ სასვენ ნიშნებს relaxed
ლუკასი მართლაც არაა ზედაპირული პიროვნება და მისი ეს გაუთავებელი აღვირახსნილობაც გაბრაზებული ლაწირაკის ქცევაა და გაბრაზების ობიექტიც სახლში ყავს უკვე blush ნუ იტყვით და ეს გაბრაზების ობიექტი აკრძალულთან ერთად პირველი სიყვაარულიც ყოფილა. თუ მეშლება რამე? smirk
ლუკასი რატომაც არის პარიზში უკვე ვიცით, მაგრამ მატილდას რა უნდა იქ?
ველოდები შემდეგს.

 


რუსკიმარუსია
გამართული და შესანიშნავი წერის სტილია. განსაკუთრებით თვალშისაცემია, რომ გრამატიკულად გამართულია( ეს მეც კი შევამჩნიე, რომელსაც გრამატიკა დიდად არ მიყვარს) და სწორად იყენებ სასვენ ნიშნებს relaxed
ლუკასი მართლაც არაა ზედაპირული პიროვნება და მისი ეს გაუთავებელი აღვირახსნილობაც გაბრაზებული ლაწირაკის ქცევაა და გაბრაზების ობიექტიც სახლში ყავს უკვე blush ნუ იტყვით და ეს გაბრაზების ობიექტი აკრძალულთან ერთად პირველი სიყვაარულიც ყოფილა. თუ მეშლება რამე? smirk
ლუკასი რატომაც არის პარიზში უკვე ვიცით, მაგრამ მატილდას რა უნდა იქ?
ველოდები შემდეგს.


გულახდილად რომ ვთქვა, გემრიელადაა დასარედაქტირებელი ეს ტექსტი, მაგრამ სამწუხაროდ, დრო და საშუალება არ მაქვს, რომ დარედაქტირებულ-დაკორექტირებული ვერსია ავტვირთო. ვინაიდან ხარვეზები ძალიან თვალშისაცემი არ არის და ძირითადი ნორმები დაცულია, თავს უფლებას ვაძლევ და ვტვირთავ დაწერისთანავე.

მართალი ხარ, ლუკასის აღვირახსნილობის ერთ-ერთი მიზეზი ბრაზია... ბრაზი მშობლების მიმართ, რომლებმაც თავიანთი წესებით აცხოვრეს და ახლა სამაგიეროს უხდის ამ უკიდეგანო "თავისუფლებით".

 


ფურცლებში დაკარგული
რუსკიმარუსია
გამართული და შესანიშნავი წერის სტილია. განსაკუთრებით თვალშისაცემია, რომ გრამატიკულად გამართულია( ეს მეც კი შევამჩნიე, რომელსაც გრამატიკა დიდად არ მიყვარს) და სწორად იყენებ სასვენ ნიშნებს relaxed
ლუკასი მართლაც არაა ზედაპირული პიროვნება და მისი ეს გაუთავებელი აღვირახსნილობაც გაბრაზებული ლაწირაკის ქცევაა და გაბრაზების ობიექტიც სახლში ყავს უკვე blush ნუ იტყვით და ეს გაბრაზების ობიექტი აკრძალულთან ერთად პირველი სიყვაარულიც ყოფილა. თუ მეშლება რამე? smirk
ლუკასი რატომაც არის პარიზში უკვე ვიცით, მაგრამ მატილდას რა უნდა იქ?
ველოდები შემდეგს.


გულახდილად რომ ვთქვა, გემრიელადაა დასარედაქტირებელი ეს ტექსტი, მაგრამ სამწუხაროდ, დრო და საშუალება არ მაქვს, რომ დარედაქტირებულ-დაკორექტირებული ვერსია ავტვირთო. ვინაიდან ხარვეზები ძალიან თვალშისაცემი არ არის და ძირითადი ნორმები დაცულია, თავს უფლებას ვაძლევ და ვტვირთავ დაწერისთანავე.

მართალი ხარ, ლუკასის აღვირახსნილობის ერთ-ერთი მიზეზი ბრაზია... ბრაზი მშობლების მიმართ, რომლებმაც თავიანთი წესებით აცხოვრეს და ახლა სამაგიეროს უხდის ამ უკიდეგანო "თავისუფლებით".

ჩემთვის თვალშისაცემი "კრანი" იყო და დამავიწყდა დამეწერა :) ძირითადი ნორმები კი იმდენად კარგად გაქვს დაცული დანარჩენს ფარავს ❤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent