შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ერთი კვირა ერთ ოთახში (მეოთხე თავი)


30-10-2021, 05:29
ნანახია 521

იმ დღის შემდეგ მატილდას გვერდიდან აღარ მოვშორებივარ - სიამის ტყუპებად გადავიქეცით. საპირფარეშოში გასვლის სურვილს ვიმიზეზებდი, რომ საკლასო ოთახიდან ნაადრევად გამეღწია და ზარის დარეკვამდე ავტუზულიყავი მის კართან. ერთ ადგილას ვერ ვჩერდებოდი - ვქცმუტავდი და მოუთმენლად ველოდი, როდის გამოვიდოდა. მთელი ტანით ვგრძნობდი, რომ თავადაც მელოდა, ამიტომ ყოველთვის ვაკითხავდი... შესაძლოა, მაშინაც მივსულიყავი, თუკი აღარ დამელოდებოდა. პირველი უნდა ვყოფილიყავი, ვისაც დაინახავდა გაკვეთილის შემდეგ; ვისაც შესჩივლებდა, რომ დაიღალა (თუმცა, არ მახსენდება, რომ ოდესმე დაეჩივლოს). მატილდაც ყოველ ჯერზე ზუსტად ისე მიღიმოდა, როგორც მაშინ, როცა პირველად დამინახა დერეფანში დაყუდებული.
- შემთხვევით, მე ხომ არ მელოდები? - ლოყაზე მიჩქმიტა მაშინ და შემომანათა მარგალიტებივით ჩამწკრივებული კბილები.
- უი, შენი კლასი აქაა? არც ვიცოდი. კომპიუტერების ოთახში მქონდა საქმე. - თავი გავისულელე. ვის ვატყუებდი, ნეტავ?
ჩემი ხორბლისფერი გოგოს გარეშე ბუფეტშიც კი არ დავდიოდი. თითქოს მეშინოდა, რომ თუ წუთით მაინც მოვაშორებდი თვალს, ისევე გაქრებოდა, როგორც უწინ და ვეღარ ვიპოვიდი, მთელი დედამიწაც რომ შემომევლო მისი ძებნის სურვილით ანთებულს. მატილდა თითქოს ხვდებოდა, რომ მის გარეშე პირში ლუკმა არ გადამდიოდა, ამიტომ მორჩილად მომყვებოდა ხალხით გადაპენტილ ოთახში. ყავას წრუპავდა და მაკვირდებოდა, როგორ ვილუკმებოდი ხაჭაპურით ან ლობიანით:
- ჭამე, მოზარდი ხარ, გჭირდება... - მეტყოდა ხოლმე და თმას ამიჩეჩავდა. მისი თითები სახალისოდ დასრიალებდა ჩემს სქელ თმაში.
ზოჯერ მატილდას უახლოესი მეგობრებიც მოგვისხდებოდნენ ამოჩემებულ მაგიდასთან; ისინი ყოველთვის კარგად მექცეოდნენ, მეც მეამაყებოდა უფროსკლასელებთან ერთად რომ მხედავდნენ თანატოლები. ყველაზე მეტად კი მაინც ის მიხაროდა, რომ სკოლის ყველა ბიჭს შურდა ჩემი (უფროსსაც და უმცროსსაც), მატილდასთან გამოლაპარაკება უნდოდათ, მაგრამ ის მხოლოდ ჩემთან ყოფნის სურვილს ავლენდა. გულახდილად რომ ვთქვათ, მატილდა ყველასთვის შეუმჩნეველი, ნაცრისფერი თაგვი რომ ყოფილიყო, ისეთივე სიამოვნებას მომანიჭებდა მის გვერდით ყოფნა. რა თქმა უნდა, თავში აზრად არ მომდიოდა, რომ ჩვენი სიახლოვე ასაკობრივი სხვაობით იყო გამოწვეული - ხორბლისფერი გოგო უსაფრთხოდ გრძნობდა ჩემთან თავს, არ ეშინოდა, რომ შეყვარებულობას დაგვაბრალებდნენ და ჭორაობას დაიწყებდნენ, ან გრძნობები გაუჩნდებოდა ჩემ მიმართ და არ ეცოდინებოდა როგორ გამკლავებოდა მათ, მე ხომ უბრალოდ, საყვარელი ბავშვი ვიყავი მისთვის.
- შენ მატილდა ხო არ გიყვარს? - ხუმრობით მკითხა მისმა დაქალმა ერთხელ.
- ამან ჯერ არც იცის სიყვარული რა არის, - ჩემ ნაცვლად მატილდამ უპასუხა.
მართლაც, წარმოდგენა არ მქონდა, რა იყო სიყვარული. თუმცა, მატილდას ნათქვამი მაინც უსიამოვნოდ მომხვდა გულზე. მინდოდა ჩაეთვალა, რომ დედამიწის ზურგზე, რაც კი არსებობდა, ყველაფერი ნაცნობი იყო ჩემთვის. ამ გადმოსახედიდან, რა თქმა უნდა, მეღიმება ამ გულუბრყვილო სურვილზე. დღესაც კი, როცა პარიზული ვნებებიდან უამრავი წელი გავიდა; როცა მეორედ დავოჯახდი და მამაც გავხდი, ვერ ვიტყვი, რომ ყველაფერი ვნახე, ყველაფერი ვიცი და ყველაფერზე საუბარი შემიძლია. მოწიფულობაში შებიჯების ყველაზე დიდი პლუსი, ალბათ, სწორედ ეგ არის - სოკრატესეული სიბრძნე მთელი დიდებულებით მოდის შენამდე და ხვდები, რომ შენც მასავით „იცი, რომ არაფერი არ იცი“.
- მაშინ, მოგწონს მაინც... - არ ჩერდებოდა დაქალი. რას მიჩხიკინებდა?!
- ნუ აწვალებ, - თვალები დაუბრუალა მატილდამ ჩემ დასაცავად.
იმ დღის მერე მატილდას დაქალის სიტყვები ამოვიჩემე - რატომ ჩათვალა, რომ მიყვარდა? საერთოდაც, როგორი იყო სიყვარული? როდის გიყვარდებოდა ადამიანი? რატომ ჩნდებოდა შენში ეს გრძნობა? ან როგორ უნდა მივმხვდარიყავი, რომ ვინმე შეგიყვარდა? ამ კითხვებზე პასუხი მატილდასთან არ მიპოვნია - არც უნდა მეპოვნა, ალბათ. ეს მოხდა დამამთავრებელ კლასში, როცა ჩემი მომავალი ცოლი გავიცანი და უნივერსიტეტში ჩაბარებისთანავე შევთავაზე დაოჯახება; თუმცა ეს, სულ სხვა ამბავია და მატილდას არ უკავშირდება...

***
სტეიკისთვის შესაფერისი ხორცი შევარჩიე, სუნელებიც შევიძინე და ფრანგული, ნახევრად ტკბილი წითელი ღვინოც (მინდოდა მოსწონებოდა მატილდას, ამიტომ ფული არ დავიშურე). სუპერმარკეტიდან გამოსულმა ფეხით გავისეირნე და ერთი ღერი სიგარეტიც მოვწიე. გზაში ძმაკაცებმა დამირეკეს, მაგრამ ყურმილი არ ამიღია. გადაწყვეტილი მქონდა, შინ მისვლისთანავე გამომერთო მობილური და ერთი კვირის განმავლობაში აღარ დავკავშირებოდი გარესამყაროს. არც მესიჯები გამიხსნია იმ გოგონებისგან, რომლებიც მეპრანჭებოდნენ, ან რომლებთანაც მხოლოდ სილამაზის გამო ვმეგობრობდი (რა გულისამრევია მეგობრების გარეგნობით არჩევა, არა? არადა, ბიჭები თითქმის ყოველთვის მასე იქცევიან).
ტაქსიში რომ ჩავჯექი, სოციალურ ქსელში შევედი და მატილდას პირადი გვერდი დავათვალიერე - სულაც არ ჩანდა მარტოსული, საინტერესო და მხიარული ცხოვრება ჰქონდა, მეგობრებთან ერთად გადაღებული უამრავი ფოტოთი შეემკო ვირტუალური კედელი: ხან პიკნიკზე იყვნენ, ხან - ლაშქრობაში, ზღვის სანაპიროზე ირუჯებოდნენ ან იახტაზე ცეკვავდნენ, ზოგჯერ ძვირადღირებულ რესტორნებში და ღამის კლუბშიც ერთობოდნენ. ყველა ფოტოში კარგად გამოიყურებოდა, არა ისე, როგორც დღეს, აერპორტში. მოგზაურობდა კიდეც, აი, პარიზში გადაღებული სურათი კი არ მინახავს. მგონი, პირველად ჩამოფრინდა. ეგოისტურად გამიხარდა, რომ საფრანგეთს ვერღარასდროს გაიხსენებდა უჩემოდ; რომ მის მოგონებებში მე და პარიზი გავერთიანდებოდით და ერთმანეთისგან ვერ გაგვყოფდა. შეყვარებულის ფოტო ვერსად ვნახე, მიჭირდა იმის დაჯერება, რომ მარტო იყო, შესაძლოა ფარულ ურთიერთობაში ყოფნა ერჩივნა (რუსთაველზე გაზრდილი თაობისგან სხვას რას უნდა ელოდო? - „სიყვარულსა მალვა უნდა, ვითა ცხენსა ნაპარავსო“ და აჰა, მალავდა). მატილდა სტატუსებსაც ხშირად წერდა, ქვეყანაში მიმდინარე მნიშვნელოვან მოვლენებს ეხმაურებოდა - აზრის საინტერესოდ ჩამოყალიბება ყოველთვის ეხერხებოდა, ისეთ ასპექტებს ეხებოდა, თავში ფიქრადაც რომ არ გაგკრავდა, თუმცა, წაიკითხავდი და გული დაგწყდებოდა, მე როგორ ვერ მოვიაზრეო. რამდენივე ვიდეოც ვნახე - გადაცემაში ჰყოლიათ მიწვეული; ახალი ამბების სიუჟეტიც ედო, კომენტარის გაკეთება სთოხვეს, როგორც ჩანს.
გულწრფელად რომ ვთქვა, მატილდა ზედმეტად ჭკვიანი და ღრმა იყო ჩემისთანა კაცისთვის, მაგრამ ამის დანახვასაც სჭირდებოდა ჭკუა, აღიარებას - სიმამაცე, გათავისებას კი დრო. იმ გადაულახავ გარემოებებს თავი რომ დავანებოთ, რომელიც ჩვენ შორის იდგა, და ასაკზეც რომ დავხუჭოთ თვალი (ბოლოს და ბოლოს, როცა იზრდებით, სამი წელი საერთოდ აღარ იგრძნობა) - ამ შესამჩნევ ინტელექტუალურ განსხვავებას მაინც ვერ გავექცეოდით, მე ვერ გამოვკვებავდი მატილდას გონების საზრდოთი, მას კი მოსწყდინდებოდა „შიმშილი“ და ერთ დღეს აუცილებლად დამტოვებდა ამის გამო. ან, შესაძლოა, იმდენი გამჭრიახობა გამოეჩინა, რომ ჩვენს შორის ბალანსისთვის კი არ მიეღწია, თავად გამხდარიყო ეს ბალანსი. არ ვიცი... არ ვიცი... ამაზე პასუხი არც მაშინ მქონდა, არც - დღეს მაქვს. ოდესღაც მეგონა, რომ ადამიანი ყველა კითხვაზე პოულობდა პასუხს - თან იქ სადაც არც კი ელოდა ამ პასუხებს - მაგრამ ზრდასრულობაში რომ შევაბიჯე, მივხვდი, არსებობს სამუდამოდ პასუხგაუცემელი შეკითხვებიც.
შინ რომ მივედი, მატილდა ჩემს სპორტულებში გამოწყობილი დამხვდა, რა თქმა უნდა დიდი ჰქონდა, ფიფქიას შვიდი ჯუჯიდან ბოლოს ჰგავდა, ცისფერთვალასა და ბოთეს. სიცილი ძლივს შევიკავე. თმა ცხენის კუდად აეწია, ზუსტად ისე, როგორც იმ დღეს, პირველად რომ დავინახე. მომეჩვენა, რომ ჩემს მოსვლამდე დასვენება მოაწყო, უფრო მხნედ ეჭირა თავი და უკეთეს განწყობაზეც იყო.
- გიხდება, - სიცილით ვუთხარი და პროდუქტის ამოლაგება დავიწყე.
- ეს გამასხარავება იყო თუ კომპლიმენტი? - თვალები დაიწვრილა და ვითომ ეჭვით შემათვალიერა.
- შენ რომელიც გინდა. - ღიმილი არ მომშორებია.
- დაგეხმარო?
- რა თქმა უნდა!
- აბა, რაში?
- ღვინის დალევაში. - თაროდან ორი ბოკალი ჩამოვიღე, ბოთლი გავხსენი და ჩამოვასხი. - გაგვიმარჯოს, - ვუთხარი და ერთმანეთს ჭიქები მივუჭახუნეთ.
- გაგვიმარჯოს! - ჭიქა ცხვირთან მიიტანა და სასმელის სურნელი შეიგრძნო: - რა საოცარი არომატი აქვს!
- მაშ, ფრანგებმა იციან კარგი ღვინის ფასი!
ღვინის გემოვნური თვისებები ფართო ასორტიმენტად გაიშალა მისი დაგემოვნებისას. პირველი ყლუპისთანავე მოიხიბლა მატილდა.
- ღმერთო, ღვინო კი არა, ბადაგია!
- გახლავს, მშვენირო ქალბატონო.
- ოჰ, უკვე ქათინაურებზე გადავედით?
- შენ ხომ გიყვარს, როცა კომპლიმენტებს გეუბნები? - ბეჭამდე მწვდებოდა, ამიტომ გადავიხარე და შუბლზე ისე ვაკოცე.
შეწინააღმდეგება უნდოდა, მაგრამ ჩემმა სითამამემ დააბნია და სიტყვები ტუჩებზე შეაკვდა. ხელები მშვიდად დავიკაპიწე და დავიბანე, რომ ხორცის გამზადება დამეწყო. თვითკმაყოფილებას ვგრძნობდი. მატილდა ისევ ისე იდგა, თითქოს გააქვავესო - თვალებგაფართოებული და სუნთქვაშეკრული.
- შენ ადგილას ღვინოს დავუბრუნდებოდი, - ჩავიცინე.
ვიგრძენი, რომ თავდაჯერებულობა მომემატა. შემეძლო მატილდასთვის თავბრუ დამეხვია - არა ისე, როგორც სხვა ქალებს ვაჯადოებდი - არ მინდოდა რიგითი გამხდარიყო ჩემს კოლექციაში - განსაკუთრებულად: გულის გადახსნით, სულს გამომზეურებითა და მისი შინაგანი სამყაროს ყველა კუნჭულის შესწავლით. არ ვიცი, რამ იმოქმედა ასე ჩემზე - მისმა ხილვამ ჩემს სპორტულებში, ჩემსავე სახლში განმარტოებით, თუ სიტყვებმა, რომ რთული იყო ცდუნებისთვის გაეძლო. რაც უნდა ყოფილიყო, აშკარად გამათამამა და ის ბორკილები მომხსნა, სკოლიდან მოყოლებული რომ მოვათრევდი. არც ბედნიერების მეშინოდა, არც შეცდომების და არც სიგიჟის - მზად ვიყავი ყველა არანორმალური ნაბიჯის გადასადგმელად, რომლისაც მომავალში შემრცხვებოდა, რომელსაც დავმალავდი და სასიამოვნო საიდუმლოდ გადავაქცევდი, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში არ ვინანებდი.
მატილდამ მორჩილად მოიქცია თითებში ბოკალი და გემრიელი ღვინო მოწრუპა. მერე სამზარეულოში ჩაშენებულ, მცირე მაგიდას მიეყრდნო და თვალი აღარ მოუშორებია ჩემთვის. ისეთი ინტერესით აკვირდებოდა, როგორ ვუმზადებდი სტეიკს, თითქოს საუკეთესო ფრანგული რესტორნის მთავარი მზარეული ვიყავი.
- პირადში რა ამბებია? - ვითომ და სხვათა შორის ვიკითხე.
- საჰარას უდაბნოზე გსმენია? - გაეცინა.
- უდაბნოდ რამ აქცია, კი მაგრამ? ვერ დამაჯერებ, რომ შენ ირგვლივ კაცები არ არიან.
- არიან.
- აბა, რა ხდება?
- არავინ მომწონს... და რომც მომწონდეს, მათთან ურთიერთობას ვერ ვაწყობ.
- სიყვარულის შიში?
- არა... უფრო იმის შიში, რომ ამ ურთიერთობაში საკუთარი თავი არ მომეწონება და არ მეყვარება.
- ეს საკმაოდ უცნაური პასუხია.
- მეც საკმაოდ უცნაური გოგო ვარ.
- ხორბლისფერი... - ჩავილაპარაკე.
- რა? - მატილდამ ვერ გაიგონა ჩემი ნათქვამი, ან გაიგონა და გამამეორებინა.
- შენ ხორბლისფერი გოგო ხარ... ბავშვობაში ასე შეგარქვი.
- ხორბლისფერი... ანუ ხორბალა?
- კი, ხორბალაც მშვენიერი სახელია.
გავიცინეთ.
- და აქამდე რატომ არასდროს გიხსენებია?
- არ ვიცი... ბევრი რამეა ისეთი, რაც აქამდე არ მითქვამს შენთვის, მაგრამ აწი გაჩუმებას აღარ ვაპირებ.
- ოჰო, ვიღაცას საღერღელი აეშალა?
- შენი საღერღელიც ასაშლელია. ეს სამი წელი მარტო იყავი?
- ვხვდებოდი ახალგაზრდა კაცებს, რამდენჯერმე საკმაოდ უფროსსაც მივეცი შანსი, მაგრამ ორი-სამი პაემნის იქით აღარ წასულა ჩვენი ურთიერთობა. ასე რომ, ჰო... მარტო ვიყავი ეს სამი წელი.
- ყოჩაღ, ხორბალა, მიხარია, რომ ჩემი ერთგული დარჩი! - თვალი ჩავუკარი და დავეჭყანე. გადასარევად მესმოდა, რომ მე არაფერ შუაში ვიყავი, მაგრამ ვიცოდი, გაეცინებოდა.
- ხო, აბა... ღამეებს ვათენებდი შენზე ფიქრსა და ცრემლების ღვარღვარში. - წაიცინიკოსა.
- დიახ, დიახ. - თავს ვაქნევდი თვითკმაყოფილი იდიოტივით.
- რა გეშველება, ლუკას?!
- არაფერი არ მეშველება, მატილდა... გგონია, მე არ ვიცი?!
- რომ იცი, უკვე წინ გადადგმული ნაბიჯია. შენ არც კი გკითხავ, სამი წლის განმავლობაში რას აკეთებდი. - ჭიქა ჩაცალა და თავად დაისხა ღვინო.
- ო... - მრავლისმთქმელად გავწელე ხმოვანი. - ჩვენი შეთანხმების მერე მალევე წამოვედი პარიზში. პირველი წელი, უბრალოდ, ფრანგულ ცხოვრებას „ვუმუღამებდი“, ვიმოგზაურე კიდეც, ხალხი გავიცანი, დავფუძნდი. მერე უკვე მაგისტრატურაზე ჩავაბარე და წელს ვამთავრებ უნივერსიტეტს. ამ დროის განმავლობაში ბევრი რომანი მქონდა - მცირე ხნიანიც, ცოტა უფრო ხანგრძლივიც. მგონი, ერთი მიყვარდა კიდეც... ყოველ შემთხვევაში, საქართველოში რომ დავბრუნდები, ერთადერთი ქალი იქნება, ვინც მართლა მომაგონდება ხოლმე.
- რატომ დაშორდით?
- ვუღალატე და ვუთხარი კიდეც.
- მერე?
- გაგიკვირდება და მეორე შანსის მოცემა უნდოდა ჩემთვის.
- მაგრამ?
- მაგრამ ვიცოდი, ისევ ვუღალატებდი და არ მინდოდა ხელახლა მეტკინა გული მისთვის.
- მიზეზად ეს დაუსახელე?
- არა, მოვიმიზეზე, რომ თითქოს თავს ვერ ვპატიობდი მის ღალატს.
- დაგიჯერა?
- დამიჯერა და დარწმუნება დამიწყო, რომ ასეთი გარღვევები ყველა ურთიერთობაში ხდება; რომ ადამიანები უშვებენ შეცდომებს, მთავარია მათი მონანიება. რისი მომნანიებელი ვიყავი მე, შემომხედე, გეხვეწები. - ჩამეცინა.
- ვფიქრობ, კარგ გოგოსთან გქონდა ურთიერთობა.
- კი, ნამდვილად კარგი ადამიანი იყო, ყველაფერთან ერთად, ხასიათიც არაჩვეულებრივი ჰქონდა, სილამაზეზე ხო აღარაფერს ვამბობ.
- აბა, რაღა გინდოდა?
- გგონია, ვიცოდი, რა მინდოდა?! შესაძლოა, თავისულება ვერ დავთმე... ძალიან ცნობისმოყვარე ვარ, ჭეშმარიტი თავგადასავალა. მსურდა, ცხოვრებისგან ყველაფერი გამომეგლიჯა, რაც მეკუთვნოდა და ისიც კი, რაც არ მეკუთვნოდა.
- ნანობ?
- რას? დაშორებას?
- ჰო.
- არავითარ შემთხვევაში. მასთან რომ დავრჩენილიყავი ბევრ რამეს გამოვტოვებდი. მოგონებები, რომლებიც შევაგროვე, ფასდაუდებელია ჩემთვის. ეგეც რომ არა, პარიზში დასაოჯახებლად ნამდვილად არ ჩამოვსულვარ. ოდესმე მაინც დავიშლებოდით.
- მიკვირს რა... ასე როგორ შეგიძლიათ?
- იმის წინასწარ განსაზღვრა, როგორ დასრულდება ურთიერთობა?
- ხო.
- არ ვიცი, ზებუნებრივი ნიჭია, ალბათ. - ისევ გამეცინა. მატილდასთან ყოფნისას სულელივით ვიკრიჭებოდი. - თან, ჩემს ყოფილ შეყვარებულს ზედმეტად კარგი წარმოდგენა ჰქონდა ჩემზე და არ შემეძლო ამის ატანა. მინდა ცხოვრება ისეთ ადამიანს დავუკავშირო, ვისაც ეცოდინება, ვინ ვარ.
- იქნებ სწორი წარმოდგენა ჰქონდა და შენ ვერ აფასებ სათანადოდ საკუთარ თავს?
გემრიელად გადავიხარხარე.
- ე.ი. ვიღაც გოგომ, რომელსაც ცხოვრებაში არ ჩაუხედავს ჩემს გულსა და გონებაში, უკეთესად იცოდა, ვინ ვიყავი, ვიდრე მე - ვინც ამ სხეულში მთელი ცხოვრება გაატარა? რას მეუბნები, აბა?
- ხანდახან ისე ხშირად ვიხედებით ჩვენს თავში, რომ იმის დანახვას ვიწყებთ, რაც რეალურად არცაა... და იმას ვეღარ ვხედავთ, რაც მასში ნამდვილადაა.
- შენ თუ ყველაფერს მასე აფასებ, გამოდის, ძალიან რთულა ცხოვრობ.
- ვიცი, ბევრჯერ მინატრია, რომ მარტივად ცხოვრების უნარი მქონდეს.
- ამ ერთ კვირაში აგიხდენ მაგ ნატვრას.
- ყოველთვის დავდაჯერებული იყავი, - ბეჭზე მზრუნველად მომისვა ხელი.
- შენც.
- ჰო...
- მაგრამ ორივე ვთამაშობდით ამ თავდაჯერებულობას.
- ახლა?
- ახლა შენ თავდაჯერებული საერთოდ აღარ ხარ.
- და შენ?
- მე ისეთი თავდაჯერებული ვარ, როგორც არასდროს. - მეც მივიყუდე ღვინო.
- უნდა მოვწიო.
- ამჯერად ვერ შემოგიერთდები.
- WIFI-ის პაროლი მითხარი მაშინ, რომ არ მოვიწყინო უშენოდ აივანზე.
- Interdit.
- ეგ რას ნიშნავს?
- აკრძალულს.
- მეშაყირები?
- არა, მართლა ეგაა. ჩემი დაყენებული არ გეგონოს, მასე დამხვდა.
თავი მრავლისმთქმელად გააქნია და აივნისკენ ჩუსტების ფრატუნით დაიძრა. თვალი ღიმილით გავაყოლე. მთელი სხეულით ვგრძნობდი, რომ ბედნიერი ვიყავი. არ შემეძლო სიახლოვეს მყოლოდა და სხვაგან გამეხედა. ისიც კი არ შემეძლო, სიახლოვეს მყოლოდა და სხვა ვინმეზე მეფიქრა. ჯიბიდან მობილური ამოვიღე და გამოვრთე. ეს ერთი კვირა მხოლოდ მატილდასი ვიქნებოდი და ყველაფერს გავაკეთებდი, რომ თავადაც მხოლოდ ჩემი ყოფილიყო.



საკმაოდ საინტერესო და თვგადასავლებით სავსე წარსული ქონია ბატონ ლუკასს. ყველაზე მატად მაინც ის მომწონს, რომ თავად მშვენივრად ხვდება როგორი ტიპიც არის და არც ირონიას იშურებს თავისი თვის მიმართ.
აი მატილდა კი საკმაოდ იდუმალი ქალია. რაღაც მიზეზია რის გამოც პარიზშია და რა ძალიან მაინტერესებს. ამ ორის დაშორების მიზეზიც მაინტერესებს.
კიდევ ბევრი რამ მაინტერესებს, მაგრამ მირჩვნია იდტორიის განთარებას დაველოდო.

 


რუსკიმარუსია
საკმაოდ საინტერესო და თვგადასავლებით სავსე წარსული ქონია ბატონ ლუკასს. ყველაზე მატად მაინც ის მომწონს, რომ თავად მშვენივრად ხვდება როგორი ტიპიც არის და არც ირონიას იშურებს თავისი თვის მიმართ.
აი მატილდა კი საკმაოდ იდუმალი ქალია. რაღაც მიზეზია რის გამოც პარიზშია და რა ძალიან მაინტერესებს. ამ ორის დაშორების მიზეზიც მაინტერესებს.
კიდევ ბევრი რამ მაინტერესებს, მაგრამ მირჩვნია იდტორიის განთარებას დაველოდო.


ლუკასის პერსონაჟში ყველაზე მეტად იმას ვაფასებ, რომ განვლილი ცხოვრება გაანალიზებული აქვს, რეალურად ამ ამბავს ხომ ზრდასრული ლუკასი ყვება, რომელიც უკვე მეორედაა დაოჯახებული, მამაცაა და უკან აქვს მოტოვებული ახალგაზრდული შეცდომები. უკვე მიმხვდარია, ვინ იყო, როგორი იყო, რა გამოიარა, რა ისწავლა, სად შეეშალა, ვინ გახდა და ა.შ. ფაქტობრივად ის ყვება საკუთარ პიროვნულ ზრდაზე, არამარტო ურთიერთოაბზე, რომელიც მატილდასთან აკავშირებდა.

ვეცდები დღეს კიდევ ერთი თავი დავდო. ძალიან შემიყოლია ამ ნაწარმოებმა. ერთი სული მაქვს ყველაფერი გაგაგებინოთ. <3 მადლობა გამოხმაურებისთვის. :*

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent