შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ერთი კვირა ერთ ოთახში (მეცხრე თავი)


24-11-2021, 07:03
ნანახია 426

სკოლაში რომ ვსწავლობდით, ერთხელ მომეჩვენა, რომ მატილდას ჩემი კოცნა მოუნდა... ეს მოგონება ისეთივე რეალურია, როგორც ჩემი მთელი განვლილი ცხოვრება, პარიზული ვნებები, სულიერი მეტამორფოზა, ვინაობა და რაობა; ისეთივე ხელშესახებია, როგორც ჩემი უფროსი შვილის პირველი საწოლი, საკუთარი ხელით რომ ავაწყე, და ჩემი ცოლის არშიებიანი საქორწილო კაბა - ჩვენი შეუღლების უპირველესი მემატიანე - რომელსაც მრავალი წელია გარდერობში საგულდაგულოდ ინახავს. სანამ ღრმა სიბერე მეხსიერებას დამაკარგვინებს ან რომელიმე დაავადება ამირევს გონებას; სანამ სიკვდილი ჩამომიქროლებს თავისი არცთუ ისე მხიარული ფაეტონით, მოგონება ამ „თითქმის კოცნაზე“ ჩემთან დარჩება, ჩემში იცხოვრებს და მატილდაზე ფიქრებით გამოიკვებება, რადგან რომ არა ის ერთადერთი შემთხვევა, ვერასდროს გავბედავდი, რომ მატილდასთვის მეკოცნა ან კოცნა დამეპირებინა; მეგონებოდა, რომ ეს კარი ჩემთვის სამარადჟამოდ ჩარაზულია.
მარტოები ვიყავით მზით გამთბარ ოთახში, ისეთი ნათელი და მშვიდი იყო, სამოთხის დერეფანს მოგაგონებდა, სადაც სულებს დროებით აჩერებენ, რადგან ღმერთთან შეხვედრის მსურველთა გრძელი რიგია საიქიოში. ნაადრევად დამწიფებული ატმები აფეთქებულიყო დეკორატიულ ბათქაშზე და შუადღის შუქი ნახეთქებზე ნაზად ესალბუნებოდა. ფანჯარა უსაცვლო ქალივით დარჩენილიყო და უფარდობის რცხვენოდა. მის გასაწმენდ შუშებზე ფირუზისფრად ირეკლებოდა ცა და მასზე ბამბასავით მიმოფანტული ფენა-გროვა ღრუბლები. მტვრიან, თეთრ რაფაზე შემოდებული ქოთნიდან მარტოსული ყვავილი ეზოს სევდიანად გადაჰყურებდა და ველური მცენარეების თავისუფლებას შენატროდა. მისი ცალი ფოთოლი მოხუცის ხელივით დამჭკნარიყო, მაგრამ მეორისთვის ვერაფერი დაეკლო უწყლობას.
ხორბალა დაფისგან მოშორებით, ბოლო მერხთან იჯდა და ღიმილით შემომყურებდა. ვიმანჭებოდი, ვხუმრობდი და ვიგრიხებოდი მისი განწყობის ასამაღლებლად. შემომღიმოდა, მაგრამ სევდის გუბეები მაინც არ შრებოდა მის ჭრელ თვალებში. არასდროს მიყვებოდა, რაზე დარდობდა, რა აწუხებდა; არაფერი ვიცოდი მის ჭრილობებსა და აწ უკვე მოშუშებულ იარებზე. ალბათ, თვლიდა, რომ მოყოლას აზრი არ ჰქონდა, რადგან ვერ გავიგებდი; არ ცდებოდა. მეცხრე კლასელს რა ჭკუა მოეკითხება?! აი, ბაბუინის იმიტაცია - ნაღდად საჩემო საქმე იყო. მაიმუნს კი არა, მთელ ზოოპარკს განვასახიერებდი, ოღონდ მატილდას თვალებში სიხარულის გეიზერებს ამოეფრქვია. ცანცარით რომ დავიღალე შუბლზე ჩამოყრილი თმა გადავიწიე და სულის მოსათქმელად მასთან ახლოს, სკამზე დავეხეთქე.
- ჩამიჯდები კალთაში? - ვკითხე და ბარძაყებზე დავირტყი ორივე ხელი.
მატილდა ჯერ ჩემს მოძრაობას დააკვირდა, მერე კი ამომხედა და მომენტალურად წასკდა სიცილი. ისე გულიანად იცინოდა, მეც კი გამეღიმა საკუთარ გულუბრყვილობაზე.
- არა, რა თქმა უნდა, - ძლივს ამოთქვა ხარხარში და თვალზე მომდგარი ცრემლი ნეკით მოიწმინდა: - შენს კალთაში რა მინდა?!
- ჩემს კალთაში რა გინდა, არა?! - ფეხზე ელვისებური სისწრაფით წამოვფრინდი და ერთ ნაბიჯში მასთან გავჩნდი: - მე ჩაგიჯდები კალთაში, მაშინ! - ხელი დავავლე მის სკამს და მერხიდან მოშორებით გამოვწიე.
- არც გაბედო! - სათქმელი რომ დაამთავრა, უკვე მის კალთაში მოვკალათებულიყავი.
- ნორმალური არ ხარ, - ისეთი ხმა ჰქონდა, თითქოს არ სჯეროდა, რომ მართლა მუხლებზე ვეჯექი.
- რაო? მძიმე ვარ? - წონის ნახევარს ფეხებით ვიჭერდი, რომ არ გამეჭყლიტა.
- გავუძლებ როგორმე, შენ არ იდარდო მაგაზე.
- სხვა რა გზა გაქვს?! აწი სულ შენს კალთაში ვაპირებ ნავარდობას.
- კი, როგორ არა! - სახე დამანჭა: - მაგ ჭკუაზე ვარ.
- გქონდა შანსი, რომ ჩემსაში - გენავარდა, მაგრამ „გამაზე“ და აწი წუწუნს აღარ ვართ!
მატილდამ ჯერ თავზე მზრუნველობით გადამისვა ხელი, შემდეგ კი თმაში შემიცურა თითები და თავის ქალაზე მომეფერა. გავიტრუნე და თვალები დავხუჭე. ვგრძნობდი, რომ ჩემს პროფილს აკვირდებოდა. მთელი სხეულით ვისრუტავდი მის უსუფთავეს ენერგიას.
- ყველაზე მეტად რისი კეთება მოგწონს, ლუკას? - მკითხა უეცრად.
- არ ვიცი... მეცადინეობა ნაღდად არ მომწონს, - გავიღრიჯე. დედაჩემს რომ მოესმინა, გემრიელად წამომარტყამდა კეფაში: - რატომ მეკითხები?
- წელს ეროვნულ გამოცდებს ვაბარებ, რომ უნივერსიტეტში მოვხვდე. - ხელები დაუშვა და გულზე დაიკრიფა.
- „ასწორებს“! სტუდენტი გახდები და მაგრად გაერთობი. აღარავინ გაგაკონტროლებს და აღარც თავის ჭკუაზე გატარებს ვინმე! - აღტაცების ტაში შემოვკარი: - ნეტავ, მეც მალე გავხდე სტუდენტი!
- საერთოდ არ მეფიქრება გართობაზე. პროფესიას ვირჩევ და ცოტა არ იყოს, შეშინებული ვარ ამ არჩევანის გამო, ზედმეტად დიდი პასუხისმგებლობა მგონია თვრამეტი წლის ადამიანისთვის; ცხოვრებაში რომ ბევრი არაფერი უნახავს, საშუალება არ მისცემია თავი ეძია და ეპოვნა; დაკვირვებოდა სხვადასხვა საქმეს და შეეხედა „კულისებს მიღმა.“ როგორ უნდა მიხვდეს, რა უნდა ან რა გამოსდის?
- აზრზე არ ვარ. დარწმუნებული ვარ, იპოვი მაგ კითხვებზე პასუხს და მერე მეც გამაგებინებ. - უხერხულად გავუცინე. შემრცხვა, სათქმელი რომ არაფერი მქონდა. ალბათ, ერჩივნა სხვა, უფრო ჭკვიან და გამოცდილ ადამიანთან ესაუბრა ამ თემაზე.
- ვაცნობიერებ, რომ მხოლოდ დროს შეუძლია პასუხის გაცემა ჩემს კითხვაზე. ის დამანახებს რამდენად სწორი იყო ჩემი არჩევანი. - შეჩერდა და ჩაფიქრდა. ერთხანს დუმდა, ფანჯრის რაფაზე შემოდებულ ყვავილს აკვირდებოდა: - მაგრამ... ვაითუ, აღმოვაჩინე, რომ შევცდი? - განაგრძო შემდეგ: - მგონია, რომ პროფესიის არჩევისას შეცდომების დაშვების უფლება არ გვაქვს.
- მე კი მგონია, შეცდომების დაშვების უფლება ყოველთვის გვაქვს, არც პროფესიაა გამონაკლისი. - პოზა ვიცვალე, გვერდულად დავჯექი მის მუხლებზე და ახლა უკეთ შემეძლო მატილდას სახის დანახვა.
- ვთქვათ, ჩავირიცხე, დავიწყე სწავლა და ბოლო კურსზე მივხვდი, რომ არ მაინტერესებს ეს საქმე. მერე?
- მერე ადგები და ხელახლა მოეწყობი უნივერსიტეტში ან საბუთებს სხვა ფაკულტეტზე გადაიტან. რაც უფრო ადრე მიხვდები, სინამდვილეში რა გინდა, მით უფრო მალე გადააწყობ ცხოვრებასაც.
- მართალია, მაგრამ ამ შემთხვევაში ხომ სამ-ოთხ წელს ვკარგავ. გამოდის, დრო - რომელიც ჩემს საქმეში დაოსტატებისა და კვალიფიკაციის შესაძენად უნდა გამომეყენებინა - უბრალოდ, ქარს გავატანე.
- ჰო? რაღაც ეჭვი მეპარება... - ქართული ენისა და ლიტერატურის მასწავლებლის ამოჩემებული შეგონება გამახსენდა, სწავლა ერთადერთია, რასაც ვერავინ წაგართმევდთო, და გავილექსე: - იმ სამ-ოთხ წელიწადში რაღაცას ხომ ისწავლი?! ის ცოდნა უკვალოდ ხომ არ აორთქლდება, მარტო იმიტომ რომ საქმიანობის სფერო შეიცვალე?! თუკი აღმოაჩენ, რომ შერჩეული ფაკულტეტის საგნებს გულს ვერ უდებ ან არ გამოგდის, ეს ფაქტი დაკარგულ წლებად კი არა, შეძენილ ცოდნად უნდა აღიქვა. - საკუთარი ნათქვამი ძალიან ჭკვიანურად მეჩვენა: - ხო, - დავეთანხმე თავს: - მე ნამდვილად ასე მგონია.
- არის შენს ნათქვამში სიბრძნის მარცვალი. თუ იმის მეშინია, რომ კონკურენციას ვერ გავუძლებს ფაკულტეტის გამოცვლის შემთხვევაში, ანუ სხვები სპეციფიკური ცოდნითა და უნარ-ჩვევებით ჩემზე დაწინაურებულები იქნებიან, თავი იმით უნდა დავიმშვიდო, რომ „პროფესიულ ბაზარზე“ ისედაც ყოველთვის იარსებებენ ჩემზე ნაკლებად და მეტად გამოცდილები. თან მე უფრო მრავალფეროვანი ცოდნა მექნება, რომელსაც წინა ფაკულტეტიდან წამოვიღებ, ეს კი ერთგვარ „ფორადაც“ შეიძლება იქცეს.
- „ფორად“?
- ხო, უპირატესობად, რადგან დანარჩენებს, უმეტესწილად, ერთნაირი თეორიული საფუძველი ექნებათ. ლოგიკურია, არა? ერთი და იგივე საგნები, იდენტური სახელმძღვანელოები, მსგავსი პრაქტიკული კურსი... მე კი ყოველივეს ბონუსსაც დავუმატებ. მოკლედ, მაშინაც კი თუ პროფესიას შევიცვლი და, როგორც ამბობენ, გადავკვალიფიცირდები, წაგებული არ დავრჩები. საყვედურების მოსმენა კი ნამდვილად მომოწევს...
- მშობლებისგან, არა?
- კი, - თავი ჩაქინდრა: - რით ვერ ჩამოყალიბდიო, მეტყვიან იმედგაცრუებით. არარეალური მოლოდინი აქვთ. ელოდებიან, რომ ცხოვრების ამ მომენტში ისე მექნება გეგმები დალაგებული, როგორც ბებიაჩემს კომპოტის ქილები - საკუჭნაოში. მართლა კომპოტის მოხარშვა ხომ არაა მიზნების არჩევა, არა? მაჩქარებენ, ერთი სული აქვთ კოლექტიურ დინამიკაში ჩამრთონ: ჯერ ბაღში, ბაღიდან სკოლაში, სკოლიდან უნივერსიტეტში, უნივერსიტეტიდან სამსახურში, სამსახურიდან ოჯახსა და ცოლქმრობაში. ვიღაცამ თითქოს საყოველთაო მატრიცა შეიმუშავა, სწორად ცხოვრების განაწესი, რომლის დარღვევის უფლებაც არ გაქვს... ყველა და ყველაფერი გიბიძგებს, რომ ზუსტად ისე იცხოვრო.
დაბნეული შევყურებდი. ვერ გამეგო, რა იყო ცუდი იმაში, რომ ბაღის მერე სკოლაში შესულიყავი, სკოლის დამთავრებისთანავე უნივერსიტეტში ჩარიცხულიყავი, მერე კი მუშაობა დაგეწყო და დაოჯახებულიყავი. ეს ყველაფერი, ხომ ძალიან ბუნებრივი იყო... ზუსტად ისევე ბუნებრივი, როგორც სეზონების ცვლა, წყლის სმით წყურვილის მოკვლა ან ღამღამობით დაძინება?
- დაგღალე, არა?
- არა, სულაც არა... უბრალოდ, ვერ ვხდები რატომაა ცუდი იცხოვრო ისე, როგორც სხვები ცხოვრობენ. მაგალითად, მე ამ სკოლაშიც მშობლების დაჟინებული მოთხოვნით გადმოვედი; მომავალი პროფესიაც დედ-მამამ ამირჩია; ასე დასხდნენ და იმსჯელეს, რა უფრო პრესტიჟული იქნება, რომელი საქმე უფრო შემოსავლიანია და პერსპექტიული. ცოლის მოყვანის ასაკში რომ ვიქნები, მათ აზრს აუცილებლად გავითვალისწინებ.
- რა საშინელებაა... - სახე მოექუფრა მატილდას.
- ხო? მასე ფიქრობ? - კიდევ უფრო ღრმად შევედი მატილდას ლაბირინთში. უკვე არიადნეს ძაფის გორგალიც კი ვეღარ მიშველიდა.
- რა თქმა უნდა, საშინელებაა, როცა სხვის მიერ დაგეგმილი ცხოვრებით ცხოვრობ და სხვის მერ არჩეულ საქმეს ახარჯავ მთელ შენ დროსა და ენერგიას.
- მაშინაც კი, როცა ეს „სხვა“ მშობელია?
- დიახ, დიახ და ისევ დიახ! - გაცხარება შევატყვე. წინათ არასდროს მიფიქრია, რომ ამ ყველაფერში რამე შესაშფოთებელი იყო; მაგრამ ხორბალა ტყუილად ხომ არ გაბრაზდებოდა?! ასე გაჩნდა ჩემს თავში ეჭვის ნაპერწკალი, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო, მე კი იქამდე შეუნიშნავი დამრჩა.
- მიუხედავად იმისა, რომ თავად აზრზე არ ხარ რა გინდა, მაინც არ უნდა მიგითითონ მშობლებმა ან გარშემომყოფებმა, პროფესიისკენ, საქმისკენ, პარტნიორის არჩევისკენ... მითითებას თავი დავანებოთ, ზეგავლენა სხვა ფორმითაც არ უნდა მოახდინონ შენზე. ეს, უბრალოდ, არასწორია. ამგვარი ჩარევით კიდევ უფრო გვირთულებენ საქმეს, თავგზას გვიბნევენ, ჩვენს რეალურ სურვილებს, შესაძლებლობებსა და მიდრეკილებებს გვაშორებენ! ფაქტობრივად, სხვისი ცხოვრებით ცხოვრებას გვაიძულებენ.
- ამ სიტუაციიდან გამოსავალი არსებობს? რა უნდა ქნა, როცა სხვას არ უსმენ და არც თავად იცი, რა გინდა ან რა უნდა ქნა?
- დრო უნდა მისცე საკუთარ თავს.
- შენ რატომ არ აძლევ თავს დროს?
- იმიტომ რომ მე დროის დაკარგვის პანიკურად მეშინია. თითქოს სულ მომსდევს ვინმე, გავრბივარ და გავრბივარ... ეს საკმაოდ რთულია. შეძლებდი შეუსვენებლად დაჭერობანას თამაშს მთელი ცხოვრების განმავლობაში?
- წარმოუდგენლადაც კი მეჩვენება. არ შეგიძლია შეჩერდე?
- ჯერ ალხახან „მოვიქოქე“. ოდესმე, ალბათ, შევჩერდები, დავისვენებ და გარბენილ გზასაც დავაკვირდები... თუმცა ჯერ ადრეა; ჯერ იმდენი არ გამირბენია, რომ გაკვეთილის გამოტანა შევძლო დაფარულ მანძილზე დაკვირვებით.
- დროის შიშს რომ თავი დავანებოთ, ზედმეტად დიდი წნეხია გარშემომყოფების მხრიდან. მშობლებთან შეწინააღმდეგების ძალაც არ მაქვს, ვერ ავუხსნი, რატომ გადაწყვიტა მათმა წარჩინებულმა შვილმა, რომ „პაუზა“ აიღოს და არ ჩააბაროს უმაღლეს სასწავლებელში, როცა მეზობლის და ნათესავის შვილი უკვე მოეწყო; როცა ირგვლივ „პაუზა“ არავის აუღია, მითუმეტეს მედალოსან მოსწავლეს. ჩათვლიან, რომ გავზარმაცდი, ხელიდან წავედი ან გათხოვება მინდა. ამ სიტყვების აბსურდულობაზეც კი მეცინება...
- და გინდა?
- რაზე მეკითხები? დაქორწინებაზე?
- ჰო. აბა, „ხელიდან რომ არ წახვალ“ და არ გაზარმაცდები, მაგაში ეჭვი არ მეპარება.
- დაოჯახება ქალის თვითმიზანი არ უნდა იყოს, ლუკას. ქალების ნაწილი იმიტომ თხოვდება, რომ მხოლოდ ცოლობასა და დედობაში პოულობს თავის როლს; თითქოს მხოლოდ გასამრავლებლად და სხვისი მსახურებისთვის მოევლინა ქვეყანას. ნაწილობრივ, იმიტომ რომ ასე გაზარდეს, ფასეულობათა სისტემა ამგვარად ჩამოუყალიბეს; ნაწილობრივ კი იმიტომ, რომ არ იცნობს თავს, არ ივის, რა უყვარს, რა მოსწონს, რა უხარია, რა შეუძლია... სინამდვილეში ქალს გაცილებით უფრო მასშტაბური მისიაც აკისრია, რომელსაც ვერ ამჩნევს, არ ეძებს, შესაბამისად, ვერც პოულობს და ვერც იხარჯება და რეალიზდება მასში. ქალი საზოგადოების სრულფასოვანი წევრია, ამ საზოგადოებას, შვილის გარდა, რაიმე უნდა შემატოს. იცი, რამდენი ოჯახი იქმნება უსიყვარულოდ? მხოლოდ იმიტომ რომ „ქალი პატრონს ჩაბარდეს?“ ქალს პატრონი არ სჭირდება, არც აღსაზრდელი ბავშვია და არც ცხოველი. ქალი საკუთარი თავის ბატონპატრონია და ისევე შეუძლია თანხის შოვნა ფინანსური უზრუნველყოფისთვის, როგორც კაცს. ადამიანი - სქესის განურჩევლად - ჯერ პიროვნულად უნდა შედგეს და შემდეგ დაამყაროს სხვასთან ისეთი მჭიდრო კავშირი, როგორიც ოჯახია.
- შეიძლება ორმა ადამიანმა ერთად მიაღწიოს მაგ პიროვნულ სრულყოფილებას?
- შეძლებით ყველაფერი შესაძლებელია, მაგრამ ხშირად ადამიანები სხვადასხვა მიმართულებით ვითარდებიან ერთად ყოფნის დროს, რაც ავტომატურად აშორებს მათ გზებს, გაუცხოებასაც იწვევს მათ შორის. ლოგიკურიც კია, რომ ერთ დღეს ერთმანეთი აღარ ჰყოფნით, რაღაც მეტი სჭირდებათ პიროვნული ზრდისთვის. ასე რომ, უმჯობესია, გარდამტეხი მომენტები ცალცალკე გადაიარონ, მეტნაკლებად ჩამოყალიბდნენ, თავიც გაიცნონ და ცხოვრებაც. აი, მერე კი, როცა პიროვნული მეტამორფოზის ყველაზე მტკივნეულ და მძაფრ მომენტებს უკან ჩამოიტოვებენ, ერთმანეთის ორბიტები გადაკვეთონ და დატკბნენ ურთიერთობით. სხვა შემთხვევაში, აუცილებლად იარსებებს დაშორების მაღალი ალბათობა.
- ადამიანები სულ ისეთებად რჩებიან, როგორებიც გავიცანით, თუ იცვლებიან, დრო რომ გადის?
- იცვლებიან ცოტ-ცოტა...
- მაშინ, იმის ალბათობაც იარსებებს, რომ შეცვლილი მეორე ნახევარი აღარ მოგეწონება, ან პირიქით, იმას აღარ მოეწონები შეცვლილი. მაშინ ყველაფერს, რაც ილაპარაკე, აზრი ეკარგება.
- მცირე ცვლილებების მიუხედავად, ამ შემთხვევაში, ორივე მხარემ იცის, თავად ვინ არის და ისიც იცის, ვის ირჩევს თანამეგზურად. მას თავისი ისტორია აქვს; ის, რაც გამოიარა; ის, რამაც შექმნა და პიროვნებად ჩამოაყალიბა. შესაძლოა ოდესმე აირიო-დაირიოს, ახალი ჩვევები და ინტერესები გაუჩნდეს, ახალი შეცდომებიც დაუშვას, მაგრამ არსით იგივე რჩება, ის გაკვეთილებიც ახსოვს, რაც მეორე ნახევართან შეხვედრამდე ჩაუტარა ცხოვრებამ.
- ეს ყველაფერი საიდან იცი, მატილდა?
- არსაიდან.
- ეგ როგორ?
- მართლა არსაიდან ვიცი... უბრალოდ, თავისით მოდის გონებაში აზრები... ჩემი გონება რუბიკის კუბივითაა: ცდილობ კუბიკები ფერების შესაბამისად დაალაგო, მაგრამ ბოლომდე ვერ ახერხებ, რომელიღაც კუბიკი აუცილებლად გირევს მონასტერს... როცა გავაცნობიერებ, საიდან მოდის ეს ცოდნა, რუბიკის კუბიც აეწყობა.
- დარწმუნებული ხარ, რომ ყველაფერი ის, რასაც მეუბნები, ჭეშმარიტებაა?
- არა... შესაძლოა ვცდები კიდეც. არასდროს გაქვს გარანტია, რომ სრულიად მართალი ხარ, შეგიძლია მხოლოდ გჯეროდეს...
- ანუ შენ გჯერა.
- მჯერა.
- შენ თუ გჯერა, მეც დავიჯერებ.
გავჩუმდით. მატილდა ცას აკვირდებოდა უფარდო ფანჯრიდან, მე კი მას შევყურებდი, თვალის დაუხამხამებლად. ჩემთვის, მეცხრეკლასელი ბიჭისთვის, უფროსებისთვის განკუთვნილი სუდოკუსავით რთული ადამიანი იყო ხორბალა. როგორ შეიძლებოდა „არსაიდან“ სცოდნოდა ამდენი რამე? ოჯახის შექმნის წახნაგებზეც დამაფიქრა და არჩევანის თავისუფლებაზეც; მომავალ პროფესიაზეც და მშობლების უხილავ ხელებზე, რომლებიც ჩვენს ცხოვრებას ისე აწესრიგებენ, როგორც გამოუცდელი დამლაგებელი - ოთახს: ლამაზად, მაგრამ - არა ჩვენს გემოზე, სწორედ ამიტომ ნივთების ძებნა წარამარა გვიწევს, ზოგჯერ კი სამუდამოდ ვკარგავთ მათ.
- იმ კითხვაზე მაინც არ გიპასუხია. - გამომხედა.
- რომელზე? - აღარც მახსოვდა, რა მკითხა.
- ყველაზე მეტად რისი კეთება მოგწონს? - პირდაპირ თვალებში ვუყურებდით ერთმანეთს.
- კალათბურთის თამაში. - ბევრი ფიქრის გარეშე მივუგე და ზარიც დაირეკა.
- აუცილებლად მოგაკითხავ და გიგულშემატკივრებ მომდევნო თამაშზე. - გარინდულ ოთახში ხორბალას ხმა მომაჯადოებლად ისმოდა.
მზე ისევ ავსებდა ოთახს შუადღის სხივებით... ფანჯრის რაფის მაცხოვრებელი - ქოთნის ყვავილი - ძველებურად შენატროდა ველურ მცენარეთა თავისუფლებას... გაჭუჭყიანებულ მინაში ნახატივით ჩანდა მდინარის აუზს დამსგავსებული ცა, რომელზეც ღრუბელთა კალაპოტები დატოტილიყო. მატილდას ნაზი სხეული იმაზე გამძლე აღმოჩნდა ჩემი სიმძიმის მიმართ, ვიდრე ორივეს გვეგონა, რადგან მთელი საუბრის განმავლობაში, ერთხელად არ დაუწუწუნია, წამოდექი, ფეხები მეტკინაო. ერთმანეთისთვის მზერა არ მოგვიშორებია... ხორბალას ლოყებშეფაკლული სახე ძალიან ნელა მოიწევდა ჩემკენ, პასუხად კი, მთელი ჩემი ტანი მიიზიდებოდა მისკენ. ერთიანად გავთბი. მატილდას სუნთქვა უჩვეულოდ ახლოს ვიგრძენი, ზედ ტუჩებზე მელამუნებოდა მისი ამოსუნთქული, ცხელი ჰაერი... წამწამები ტაატით დავუშვი ქუთუთოებზე და გონება გავთიშე, რომ ამ კოცნას არაცნობიერის ვნებით შევგებებოდი.
- მე წინ ვჯდები! - დაიღრიალა ვიღაცამ და ოთახში შემოვარდა. დანარჩენებიც მას მიყვნენ.
თვალები ვჭყიტე და ფეხზე წამოვიჭერი. მატილდას სხეულიც შემოდგომით ფეხსაცმელზე მიკრული ფოთოლივით ამყვა. უხერხულად მივშტერებოდით მეათეკლასელებს.
- გაკვეთილი გვიტარდება აქ. - გვითხრა მათ შორის ყველაზე თამამმა და გვაგრძნობინა, დაგვტოვეთო.
- ჰო, ჰო... მივდივართ. - წაილუღლუღა მატილდამ და სახეალეწილი, სწაფი ნაბიჯით გაიჭრა დერეფანში, სადაც მოსწავლეები ირეოდნენ. ყველას გაკვეთილზე მიეჩქარებოდა.
- მატილდა! - დავუძახე, მაგრამ ჩემკენ არ მოუხედავს. ვხედავდი, როგორ შეერია თანატოლებს. კიდევ კარგი, რომ არ მობრუნდა, წარმოდგენა არ მაქვს, რას ვეტყოდი...



№1 სტუმარი სტუმარი ანასტასია

აბა რაა, ეგღა მაკლდა, არ მეცნე, ქალს თავი მომაქვს კიტრივით, ასეთი ვარ, ისეთი ვარ მეთქი და კარგი და ცუდი ვეღარ გამირჩევია? უბრალოდ მაშინ მეც სხვა სახელით ვწერდი კომენტარებს. მოკლედ, აბა ახლა კარგად მომისმინე ჩემო ძვირფასო: 1. თავების დაგვიანებები მოსულა კაცო, ადამიანები ვართ ყველა და პრობლემები ყველას გვაქვს, 2. დაკარგვაც მოსულა განა არა, შეიძლება მუზაც გაიჭედოს და ვაფშე ნერვიც არ გქონდეს ამდენი უწიპუწის, მაგრამ…არის ერთი მაგრამ: გაიგეთ ხალხო, ყველას არ აძლევს ღმერთი ასეთ ნიჭს, ყველას არ შესწევს უნარი ასე ერთი შებერვით აიყვანოს ხელში ამხელა აუდიტორია და მონუსხოს სასწაული უნარით. წავა, გაქრება ეგ შემოქმედებითი უნარი, წვა განელდება და შენისთანები ჩამქრალან?იშვიათი ხარ, განუმეორებელი და ძალიან ნიჭიერი და წერე რაა, შექმენი შედევრები, გაგვაძლიერე და წინ წაგვიყვანე, გვჭირდები

 


ჩემი და მატილდას აზრები სრულიად ეთანხმება, სწავლას, პროფესიის არჩევას და ზოგადად ქალის როლს ცხოვრებაში❤ (მატილდას რა, შენს აზრებს და ნეტავ იცოდე როგორ მიხარია❤). მიმაჩნია, რომ ქალისთვის გათხოვება და "პატრონისთვის ჩაბარება" არაა მთავარი და ნეტავ იცოდე რამდენთან მომსვლია ამ საკითხის გამო კამათი. კიდევ კარგი ჩემს გარშემო არიან ისეთები ვინც ჩემსავით ფიქრობს და ძალიან მიხარია. თუმცა ისეთებიც ბევრნი არიან ლუკასის მშობლების მსგავსი აზროვნება, რომ აქვთ და შვილებს მთელ მომავალს უგეგმავენ და შვილებიც "შესაწირი კრავივით" მშობელთა ნებას მიჰყვებიან ისე, რომ პროტესტის გრძნობა არ უჩნდებათ :(
ვფიქრობ, მატილდა ერთადერთი სწორი პოროვნება იყო ლუკასის ცხოვრებაში, რომელმაც ბევრ მნიშვნელოვან საკითხზე დააფიქრა ჩვენი ბიჭი და სანამ მის გვერდით იყო, ლუკასის ცხოვრებაც "სწორად" მიდიოდა. ახლა კი მშვენივრად ვხედავთ როგორი "დალაგებული" ცხოვრება აქვს ლუკასს. ნამდვილად მჯერა, რომ ეს ერთი კვირა არ იქნება მარტივი ლუკასისთვის, დასასრულს კი სრული მეტამორფოზა გვექნება❤
ველოდები შემდეგ თავს❤

 


№3 სტუმარი სტუმარი nancho

მომწონს შენი ისტორიები.მე მინდოდა ეს ისტორია სრულად წამეკითხა,მაგრამ ვეღარ მოვითმინე,საოცარი ისტორიაა ძალიან კარგი,გამართული წერის სტილით..ვარ მოლოდინში.

 


სტუმარი ანასტასია
აბა რაა, ეგღა მაკლდა, არ მეცნე, ქალს თავი მომაქვს კიტრივით, ასეთი ვარ, ისეთი ვარ მეთქი და კარგი და ცუდი ვეღარ გამირჩევია? უბრალოდ მაშინ მეც სხვა სახელით ვწერდი კომენტარებს. მოკლედ, აბა ახლა კარგად მომისმინე ჩემო ძვირფასო: 1. თავების დაგვიანებები მოსულა კაცო, ადამიანები ვართ ყველა და პრობლემები ყველას გვაქვს, 2. დაკარგვაც მოსულა განა არა, შეიძლება მუზაც გაიჭედოს და ვაფშე ნერვიც არ გქონდეს ამდენი უწიპუწის, მაგრამ…არის ერთი მაგრამ: გაიგეთ ხალხო, ყველას არ აძლევს ღმერთი ასეთ ნიჭს, ყველას არ შესწევს უნარი ასე ერთი შებერვით აიყვანოს ხელში ამხელა აუდიტორია და მონუსხოს სასწაული უნარით. წავა, გაქრება ეგ შემოქმედებითი უნარი, წვა განელდება და შენისთანები ჩამქრალან?იშვიათი ხარ, განუმეორებელი და ძალიან ნიჭიერი და წერე რაა, შექმენი შედევრები, გაგვაძლიერე და წინ წაგვიყვანე, გვჭირდები


რა საყვარელი კომენტარია - ლაღი, სიცოცხლით სავსე, გული გამიხარა და ბუმბულივით შემამსუბუქა! უპირველესად, მადლობა ამხელა მხარდაჭერისთვის და გვერდშიდგომისთვის. მართლა ძალიან მჭრდება ცხოვრების ამ ეტაპზე ეს სითბო და სიყვარული. ჩათვალე, რომ ხელკავი გაქვს გამოდებული ჩემთვის და უკეთეს მომავალში მიმათრევ, რადგან ჩემს სხეულს უჭირს იმ მომავლამდე მიღწევა დამოუკიდებლად. თუკი ოდესმე ამ ნაწარმოებს წიგნად ქცევა ეღირსება, იცოდე, საჩუქრად გიგზავნი. <3 ამიტომ როგორმე მომაწოდე შენი საკონტაქტო ინფორმაცია.

აქვე დავძენ, თუ კი ვინმეს ვინმე სჭირდება, არა მე - თქვენ, არამედ თქვენ მჭირდებით მე. <3 უღრმესი მადლობა კიდევ ერთხელ.

რუსკიმარუსია
ჩემი და მატილდას აზრები სრულიად ეთანხმება, სწავლას, პროფესიის არჩევას და ზოგადად ქალის როლს ცხოვრებაში❤ (მატილდას რა, შენს აზრებს და ნეტავ იცოდე როგორ მიხარია❤). მიმაჩნია, რომ ქალისთვის გათხოვება და "პატრონისთვის ჩაბარება" არაა მთავარი და ნეტავ იცოდე რამდენთან მომსვლია ამ საკითხის გამო კამათი. კიდევ კარგი ჩემს გარშემო არიან ისეთები ვინც ჩემსავით ფიქრობს და ძალიან მიხარია. თუმცა ისეთებიც ბევრნი არიან ლუკასის მშობლების მსგავსი აზროვნება, რომ აქვთ და შვილებს მთელ მომავალს უგეგმავენ და შვილებიც "შესაწირი კრავივით" მშობელთა ნებას მიჰყვებიან ისე, რომ პროტესტის გრძნობა არ უჩნდებათ :(
ვფიქრობ, მატილდა ერთადერთი სწორი პოროვნება იყო ლუკასის ცხოვრებაში, რომელმაც ბევრ მნიშვნელოვან საკითხზე დააფიქრა ჩვენი ბიჭი და სანამ მის გვერდით იყო, ლუკასის ცხოვრებაც "სწორად" მიდიოდა. ახლა კი მშვენივრად ვხედავთ როგორი "დალაგებული" ცხოვრება აქვს ლუკასს. ნამდვილად მჯერა, რომ ეს ერთი კვირა არ იქნება მარტივი ლუკასისთვის, დასასრულს კი სრული მეტამორფოზა გვექნება❤
ველოდები შემდეგ თავს❤


მარუსია, შენ ხარ მკითხველი, რომელიც პირველი თავიდან მოყოლებული მაგრძნობინებს, რომ ჩემთანაა. ერთი თავიც არ მახსოვს ისეთი, შენ რომ არ გამოხმაურებოდი ჩემს შრომას, ამიტომ განსაკუთრებული ხარ ჩემთვის. თუ დადგება ბედნიერი დღე, როცა ამ ნაწარმოებს წიგნის სახით დავიჭერ ხელში, მინდა იცოდე, რომ ეს წიგნი აუცილებლად აღმოჩნდება შენს თაროზეც. ამიტომ პირადში მომწერე, როგორ გიპოვო.

ძალიან მიხარია, რომ ჩვენი მოსაზრებები ქალის როლთან დაკავშირებით ერთმანეთს ემთხვევა. რა თქმა უნდა, ავტორი ყოველთვის თავის აზრებს არ ახმოვანებს პერსონაჟების პირით, მაგრამ ეს ის შემთხვევაა, როცა მწერლისა და პერსონაჟის მოსაზრებები იდენტურია აღნიშნულის თაობაზე.

სხვათა შორის, მეც მგონია, რომ მატილდა ერთადერთი თუ არა, პირველი "სწორი" პერსონა ნამდვილად არის ლუკასის ცხოვრებაში.

ველოდები შენს მომდევნო კომენტარს. ძალიან დიდი მადლობა, რომ ჩემთან ხარ. <3

სტუმარი nancho
მომწონს შენი ისტორიები.მე მინდოდა ეს ისტორია სრულად წამეკითხა,მაგრამ ვეღარ მოვითმინე,საოცარი ისტორიაა ძალიან კარგი,გამართული წერის სტილით..ვარ მოლოდინში.


არ დაგიმალავ, მეც მერჩია ერთიანად ამეტვირთა, მაგრამ ვერ ვითმენ ხოლმე. რომ დავწერ, მინდა მომეტალურად გაგიზიაროთ და ამ ჩემი მოუთმენლობის ბრალია თავებად დადება. ისიც მესმის, რომ მკითხველისთვის რთულია დიდი ინტერვალებით წაიკითხოს რამე. მაგრამ ხან მე ვიჭირვებ, ხან თქვენ და ვართ ერთმანეთის გატანაში <3 ამიტომაა რომ ვამბობ, მკითხველსა და ავტორს შორის უხილავი კავშირი არსებობს-მეთქი.

ძალიან მიხარია, რომ მოგწონს ისტორია. მადლობა დაფასებისთვის. <3 დაველოდები შენს მომდევნო კომენტარს.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent