აუღელვებლად ჩაალაგა მანქანაში ბარგი მარიამმა და გაოცებულ ტაქსის მძღოლს მაქსიმალურად მშვიდი ტონით უთხრა
-რამდენიმე წუთში ჩემი ბიძაშვილი მოვა მანქანით და ჩვენ მას გამოვყვებით
-დაგელოდოთ თუ წავიდე?
-ერთ მისამართზე მივდივართ და... თქვენ როგორც გირჩევნიათ
-ადგილზე დამხვდება ვინმე?
-არა
-მაშინ მირჩევნია რომ დაგელოდოთ და უკან გამოგყვეთ, ოპერატორმა ლოკაცია ვერ დამიზუსტა და...
-გასაგებია. როგორც კი ჩემი ბიძაშვილი მოვა... აი როგორც იქნა გამოჩნდა- აღელვებული ხმით თქვა მარიამმა და როგორც კი პაწაწინა ნისან მარჩი გამოჩნდა მაშინვე ეზოში შევიდა დარჩენილი ბარგის გამოსატანად.
-დაგეხმაროთ?- მორიდებით ჰკითხა ტაქსის მძღოლმა და დასახმარებლად კარებთან მივიდა
-არ შეწუხდეთ
-არ შევწუხდები- გაეღიმა მძღოლს და ჩემოდნები გამოართვა
-მადლობა-ხმა დაბალი ტონით უთხრა მარიამმა და ნისან მარჩის საბარგული გახსნა.
-რა ხდება მარიამ, ბარგს რატომ ალაგებ?- გაოცება ვერ დამალა ანამ, როცა მის უკითხავად ჩატენეს საბარგულში ჩემოდნები მარიამმა და ვიღაც ზედმეტად სიმპათიურმა მამაკაცმა
-მერე აგიხსნი! ახლა უნდა წავიდეთ!- ნაჩქარევად უთხრა აღელვებულმა გოგონამ და სახლში შევიდა. მალევე დაბრუნდა უკან ატირებულ პატარასთან ერთად რომელსაც ხელში ლეკვი ეჭირა- ვერ დავატივებინე- მორიდებით უთხრა ბიძაშვილს და ისე რომ მის პასუხს არ დალოდებია და მანქანაში მათთან ერთად ჩაჯდა.
-რა ხდება მარიამ გამაგებინე-მისი აღელვება გადაედო ანას და მანქანა სწრაფად დაქოქა.
-გადავწყვიტე რომ გეგას გავშორდე
-რაა?! შენ რა გაგიჟდი?- შეყვირა ანამ და მანქანა მკვეთრი დამუხრუჭებით გააჩერა- ხვდები მაინც რა შეიძლება მოყვეს ამ ამბავს?
-ვხვდები!
-გეგა გაგიჟდება!
-ვიცი!
-მაშინ რატომ წამოხვედი სახლიდან...ასე მოულოდნელად?!
-სხვა გზა არ დამიტოვა.
-ჩამოგაკითხავს ხომ იცი
- ვიცი
-მერე რას აპირებ?
-ვუჩივლებ!
-დედაშენმა იცის რომ...
-არა! შენს გარდა არავინ იცის სახლიდან რომ წამოვედი
-მისმინე გეგა რომ ჩამოვა მშვიდად დაელაპარაკე კარგი?!
-კარგი რა ანა... არ იცი რა ხისთავიანია?
-ხო მაგრამ...
-მასთან მშვიდად ლაპარაკი შეუძლებელია!
-ვიცი მაგრამ...
-უკან აღარ დავბრუნდები... აღარასოდეს!
-დარწმუნებული ხარ?- ეჭვნეულად ჰკითხა ანამ და სარკიდან გახედა-ხომ იცი დედაშენს არუნდა რომ განქორწინდეთ!
-ვიცი მაგრამ...
-როგორ ფიქრობ შეძლებ მასთან გამკლავებას?
-.......
-მარიამ!
-.......
-ძლიერი უნდა იყო! სხვა შემთხვევაში ისევ იმ სახლში მოგიწევს დაბრუნება! ხომ იცი არა?!
-ვიცი...- სლუკუნით უთხრა მარიამმა და ძლივს შეიკავა თავი რომ არ ეტირა.
-განქორწინებაზე განცხადება...
-უკვე შევიტანე! ამ დილით...
-რააა?- გაოცება ვერ დამალა ანამ-სერიოზულად?
-ადვოკატს ველაპარაკე და მირჩია პირდაპირ სასამართლოსთვის მიმემართ, ალიმენტის მოთხოვნის საფუძველზე
-მარიამ
-არაფერი არ მითხრა გთხოვ!
-!?... კარგი, მაგრამ წინ რთული დღეები გელოდება
-არ ვიცი როგორ, მაგრამ გადავიტან- კიდევ რაღაცის თქმას აპირებდა მარიამი, მაგრამ ხმა ჩაუწყდა.
-ვაჩემ დაიძინა?
-კი ჩაეძინა
-დედაშენი გაგიჟდება ლეკვს რომ დაინახავს
-ვიცი მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა... რომ არ წამომეყვანა ვაჩე ძალიან ინერვიულებდა
-საყვარელი
-ძალიან უყვარს მაქსი.
-გინდა ამაღამ თქვენთან დავრჩე?
-არა ჯობია უკან დაბრუნდე ხვალ ხომ მუშაობ?!
-ვმუშაობ მაგრამ...
-დილით რომელზე უნდა ადგე რომ თელავიდან ქუთაისში დაბრუნდე?
-არ წავალ... ვეტყვი რომ მოვიწამლე
-არავითარ შემთხვევაში!
-არაფერი მოხდება ნუ ღელავ
-დარწმუნებული ხარ რომ პრობლემები არ შეგექმნება?
-კიიი
-კარგი მაშინ დარჩი!- გაუხარდა მარიამს და ჩაძინებული პატარა კიდევ უფრო ძლიერად მიიხუტა გულზე.
5 საათიანი დამღლელი მგზავრობის შემდეგ როგორც იქნა თელავში ჩააღწიეს. მანქანა როგორც კი გაჩერდა მაშინვე გაეღვიძა ვაჩეს და მანქანიდან გახარებული გადავიდა ლეკვთან ერთად.
-არ იღლება- გაეღიმა მარიამს
-მთელი ღამე არ დაიძინებს ალბათ- უკმაყოფილო ტონით თქვა ანამ და საბარგული გახსნა.
ტაქსის მძღოლი, ორივე მანქანიდან დაეხმარა გოგონებს ბარგის გადატანაში და როცა ყველაფერი გდმოალაგეს ეზოში შეტანა შესთავაზა.
-არა მადლობა ისედაც ძალიან შეგაწუხეთ- მორიდებით უთხრა მარიამმა და გაუღიმა
-არაა პრობლემა დაგეხმარებით- გაუღიმა მძღოლმაც და მძიმე ჩემოდნები ატალახებული ეზოს გავლით სახლის კარამდე მიიტანა.
-შეგაწუხეთ
-არა რას ამბობთ
-ძალიან დიდი მადლობა
-მშვიდობიან ღამეს გისურვეთ
-მადლობა თქვენც.
ტაქსის მძღოლის წასვლის შემდეგ გოგონებმა ბარგი ძველ, ნესტიან და ბნელ სახლში შეიტანეს.
-აბა? როგორი გრძნობააა მშობლიურ სახლში დაბრუნება?!
-საშინელი!
-ნანობ რომ წამოხვედი?
-არა
-მაშინ რატომ ხარ მოწყენილი?
-უბრალოდ...
-თუ გინდა დედაშენს დავურეკავ სანამ სახლში მოვა.
-ვფიქრობ არ ღირს.
-კარგი რა მარიამ, ნუ ხარ ასე მოწყენილი
-დედაჩემს ხომ იცობ.
-როგორმე გადაიტანს- მომღიმარი სახით თქვა ანამ და ფანჯარას მოშორდა -მგონი მოვიდა
-ღმერთო. წარმომიდგენია რა რეაქცია ექნება როცა დამინახავს
-ვფიქრობ ეს მისთვის მოულოდნელი არ იქნება.
-ხო მაგრამ მაინც ძალიან ვღელავ- ჩამწყდარი ხმით თქვა აღელვებულმა გოგონამ და კარის გაღებისთანავე, სევდით სავსე მზერით სახეში მიაჩერდა, მუშაობისგან დაღლილ-დაქანცულ ქალს.
-ბებო მოვიდაააა- მოულოდნელად იყვირა ვაჩემ და გახარებული მისკენ გაიქცა
-ბებოს სიხარულო როგორ გამახარე- გაუღიმა მაიამ და მაშინვე ხელში აიყვანა ლეკვთან თამაშით დაღლილი პატარა.
-ბიცოლა როგორ ხარ?- მორიდებით ჰკითხა ანამ და გადაკოცნა
-შენ როგორ ხარ?-გულგრილად ჰკითხა მაიამ და მარიამს გახედა რომელიც მთელი ეს დრო ერთადგილზე მიყინულივით იდგა და თვალის მოუშორებლად უყურებდა მას.
-კარგად.
-დედაშენი როგორაა, რამდენი ხანია არ მილაპარაკია მასთან, ჩამოსვლას ხომ არ აპირებს?
-ჯერ არა...
-ისევ საბერძნეთშია ხო?
-კიი...საფრანგეთში გადასვლა ვერ მოახერხა
-მამაშენი როგორაა? ისევ სახლშია თუ მუშაობა დაიწყო
-ჯერ-ჯერობით ისევ უმუშევარია.
-სხვა?
-სხვა ისეთი არაფერი...
-საბა როგორაა, მოხსნეს თაბაშირი?
-კიიი
-ბებო მეთამაშე რააა- ლაპარაკი შეაწყვეტინა ვაჩემ და იქამდე არ მოისვენა სანამ ძირს არ დასვა დაღლილ-დაქანცულმა ქალმა.
-ბებო დაღლილია, ხვალ გეთამაშება!- თვალების ბრიალით უთხრა გაჯიუტებულ პატარას მარიამმა და გასაჩუმებლად ტელეფონია შეაჩეჩა ხელებში, მაგრამ გაბუსხულმა ვაჩემ მაშინვე უკან დაუბრუნა
-არ მინდა!
-მოდი მე გეთამაშები-ღიმილით უთხრა ანამ და ხელი ჩაკიდა.
-მართლა მეთამაშები?
-რა თქმა უნდა!- დარწმუნებით უთხრა ანამ მადთან ერთად ხატვა დაიწყო.
-ძალიან დაღლილი ვარ წავალ დავწვები- დაღლილი ხმით, უმისამართოდ თქვა მაიამ და საძინებლის კარი შეაღო
-დედა!- მარიამის აღელვებულმა ხმამ ადგილზე გააშეშა- შეიძლება რომ ვილაპარაკოთ?
-რაზე უნდა ვილაპარაკოთ?-უინტერესოდ ჰკითხა მაიამ და მისკენ მიტრიალდა
-სახლიდან წამოვედი
-მივხვდი- უემოციო ტონით უთხრა გაღიზიანებულმა ქალმა და დაღლილი მზერა მარიამის არეული სახიდან უწესრიგოდ დალაგებულ ჩემოდნებზე გადაიტანა. კარგა ხნის სიჩუმის კი მერე ინტერესით ჰკითხა -გეგამ იცის, რომ სახლიდან წამოხვედი?
-არა
-ჩამოგაკითხავს ხომ იცი!
-ვიცი!
-და შენ ისევ გაყვები!
-არ გავყვები!
-მარიამ!
-დედა...
-ძალიან დაღლილი ვარ ხვალ ადრე უნდა ავდგე!
-კარგი- ჩამწყდარი ხმით უთხრა მარიამმა და დივანზე უღონოდ ჩამოჯდა.
-დედიკო მშია
-ახლავე რამეს მოგიმზადებ!
ვახშმის შემდეგ მალავე ჩაეძინა დივანზე ვაჩეს, ამიტომ მარიამმა საწოლი გაშალა
-ანა შენ ოთახში დაიძინე, მე ვაჩეს მივუწვები
-არა გოგო, შენ და ვაჩე დაწექით საწოლში, მე კი დივანზე დავიძინებ.
-ძალიან ფრთხილი ძილი აქვს და ჯობია აქ დავტოვო და მეც აქ დავიძინო
-კარგი როგორც გინდა-მხრები აიჩეჩა ანამ და ტელეფონს დახედა-აუ ჯერ 10 საათია, საერთოდ რომ არ მეძინება რა ვქანა?
-არც მე მეძინება
-იმაზე ნერვიულობ რაც შეიძლება ხვალ მოხდეს ?
-....
-დედაშენმა თქვა ეს პირველად არ ხდებაო...ადრეც წამოხვედი სახლიდან?- ფრთხილად წამოიწყო საუბარი ანამ, მარიამისთვის ყველაზე სენსიტიურ თემაზე
-...
-!?
-...
-მარიამ!
-იძულებული გავხდი ასე მოვქცეულიყავი.
-რატომ?
-მაშინ, როგორც ახლა...არაადეკვატურ მდგომარეობაში მყოფი მოვიდა სახლში...ზუსტად არ ვიცი რა ჰქონდა მ*ღებული მაგრამ ძალიან აგრესიული იყო...განსაკუთრებით ვაჩეს მიმართ... ვიჩხუბეთ. მისი მშობლები ჩაერივნენ, მაგრამ ვერ დააწყნარეს...ბოლოს იმ დონემდე მივედით რომ დავემუქრე, პოლიციაში დავრეკავ-მეთქი...
-და ამან უარესად გააგიჟა არა?