ქუთაისში ჩასვლისთანავე მარიამმა კახას დაურეკა და მომხდარის შესახებ უამბო. ნაწილობრივ.
-ეგ ნაბ*ჭვარი! იქამდე არ მოსვენა სანამ არ დაკავეს- გამოსცრა კბილებში გაგიჟებულმა კაცმა და საუბრის დასრულებისთანავე ტელეფონი კედელს შეახეთქა.
-რა მოხდა?! ამ დილაადრიან რამ გაგაგიჟა?- უემოციო ტონით ჰკითხა სოფომ ქმარს და საწოლიდან უენერგიოდ წამოდგა
-რა მოხდა? შენი საყვარელი შვილი დააკავეს. აი რა მოხდა! -უყვირა კახამ და აკანკალებული ხელებით სიგარეტს ნერვიულად მოუკიდა
-რას ნიშნავს დააკავეს?!- დაიბნა სოფო
-ავარია მოსვლია მთვრალს
-რაა?!-სასოწარკვეთილი ქალი დივანზე უღონოდ ჩამოჯდა
-მიდი დროზე მოემზადე და წავიდეთ
-ვინმეს დაეჯახა?
-ჯერ არ ვიცი
-კახა...
-სამე საშინელება რომ მომხდარიყო მეტყოდა მარიამი
-მან დაგირეკა არა?- წამიერად ზიზღის ნაპერწკლები გაკრთა სოფოს თვალებში
-ჰო მან დამირეკა
-ეგ გოგო...-სოფო!
-რაც მოხდა ყველაფერი მისი ბრალია!
-საიდან მოიგონე?!
-ეგ აგიჟებს გეგას! მერე კი ათას სისულელეს აკეთებს...
-შენც მაგიჟებ! მაგრამ მე სახლიდან გაქცევის ნაცვლად საწოლში ვაგვარებ ჩვენს პრობლემებს! ასე რომ... - გამომწვევი ტონით უთხრა კახამ დივანზე მჯდომ ცოლს და ნელა მიუახლოვდა.
-კახა ნუ სულელობ- დაიბნა სოფო, როცა ვნება მორეული კაცი მოულოდნელად მისკენ დაიხარა და ტუჩებში აკოცა
-რომ არა შენი გამოს*რებული შვილი ხვდები ახლა რაც მოხდებოდა ხო?
- ...
-სოფო?!
-ვხვდები- ღიმილით უთხრა თვალებანთებულმა ქალმა, რომელსაც უცრად ხასიათი გაუფუჭდა და აღელვებული ფეხზე წამოდგა- უნდა წავიდეთ!
-დაბლა დაგელოდები
-კარგი
-არაფერზე ინერვიულო! ყველაფერს მოვაგვარებ...მოვაგვარებ...გპირდები!
-ძალიან მეშინია
-საუკეთესო ადვიკატს ავუყვან
-მისი გამოყვანა რომ ვერ შეძლო?
-მოდი წავიდეთ, სანამ ყველა გაიღვიძებს რომ ახსნა-განმარტებების გაკეთება არ დაგვჭირდეს... დანარჩენზე მერე ვილაპარაკოთ
-კარგი.
სახლში მისვლისთანავესახლში მისვლისთანავე ჩემოდნებს მიაჩერდა სოფო და უმისამართოდ იკითხა
-ეს რა არის?
-იცი მე და დედა ბებოსთან ვიყავით- მომღიმარი სახით უთხრა ვაჩემ და მასთან მიირბინა
-ეს რას ნიშნავს?- მოიღუშა სოფო და ზიზღით სავსე მზერით გახედა მარიამს
-სოფო!- თვალები დაუბრიალა კახამ ცოლს
-ვინმე ამიხსნის აქ რა ხდება?- ვერ მშვიდდებოდა გაავებული ქალი
-მე აგიხსნით-უეცრად სამზარეულოდან გამოვიდა ანა- როგორც იცით გუშინ წინ ღამე თქვენმა ვაჟმა და მარიამმა იჩხუბეს.
-ვიცი მერე?
-ამიტომ ბარგი ჩავალაგე და სახლიდან წავედი-როგორც იქნა გამბედაობა მოიკრიბა მარიამმა და ხმა ამოიღო
-უკან რატომ დაბრუნდი? -წარბი არ შეუხრია სოფოს ისე ჰკითხა
-იმიტომ რომ პოლიციიდან დამირეკას და მითხრეს რომ გეგა დააკავეს
-მერე რაა?- ირონია გაერია ხმაში სოფოს-დღეს იქნება თუ ხვალ გამოუშვებენ! შენი უკან დაბრუნება საჭირო არ იყო
-სოფო გეყოფა-წამოენთო კახა
-თან თუ გეყო გამბედაობა და სითავხედე რომ სახლიდან სიტყვის უთქმელად წასულიყავი, მაშინ...-მაშინ რა- საუბარში ჩაერია ანა
-იქ უნდა დარჩენილიყავი!- სოფომ ანა დააიგნორა და გაწყვეტილი წინადადება მაქსიმალირა დმშვიდი ტონით დაასრულა- თან... იქნებ გეგასაც მობეზრდი და შენი უკან დაბრუნება...
-იცით თქვენი შვილი რატომ დააკავეს?- ვერ მოითმინა ანამ და საუბარში ისევ ჩაერია- იმიტომ რომ უგონოდ მთვრალი დაეჯახა სხვა მანქანას რომელშიც ახალგაზრდა გოგონა და მისი მცირე წლოვანი შვილი ისხდნენ
-რაა?!- უმისმაართოდ იკითხა სოფომ და როცა ანას ნათქვამი სიტყვების სიმძიმე გაიაზრა დივანზე უღონოდ დაეშვა
-მარიამ შვილო ამ დილით რატომ არ მითხარი რომ...-აღელდა კახა
-არ მინდოდა რომ გენერვიულათ... ვიფიქრე სახლში რომ მოხვდიდით მერე მოგიყვებოდით ყველაფერს დაწვრილებით.
-იცით როგორ არიან ის დედა-შვილი ახლა?
-ბათუმში წასვლას ვაპირებდი... მაგრამ...ვიფიქრე ჯობდა თქვენ დაგლოდებოდით - ჩამწყდარი ხმით უთხრა მარიამმა მამამთილს და მორიდებით შეხედა სახეში.
-სწორად მოიქეცი.
-კახა ახლავე წავიდეთ და გავიგოთ სად არიან, ან როგორ არიან ის დედა-შვილი. იქნებ გეგაც ვნახოთ. დღესვე ავუყვანოთ ადვოკატიც
-ადვიკატი? -აფეთქდა კახა
- ?!
-ვერ გაიგე რა თქვეს გოგოებმა? შენი დაყ**ვებული შვილი მთვრალი დაეჯახა დედა-შვილს მანქანით!
-მერე რა, ძალით ხომ არ გაუკეთებია...შემთხვევით მოხდა- თვალები ცრემლებით აევსო სოფოს
-კარგი მიდი მანქანაში ჩაჯექი მეც ახლავე მოვალ- მკაცრი ტონით უთხრა კახამ ცოლს და მარიამს გახედა დაღლილი სახით-შენც წამოხვალ შვილო?
-თქვენ თუ საჭიროდ თვლით რომ წამოვიდე...
-ჯობია სახლში დარჩე და ბავშვს მიხედო!-საუბარში ჩაერია სოფო.
-მარიამ შვილო, წამოსვლა თუ გინდა, წამოდი...
-არა ჯობია დავრჩე
-კარგი როგორც გინდა, სასამართლო პროცესამდე გეგას ნახვის უფლებას მაინც არ მოგვცემენ და- უემოციო ტონით თქვა კახამ და ცოლს გახედა-წავიდეთ.
-რა აუტანელი ქალია ღმერთო- თვალები აატრიალა ანამ როცა კახა და სოფო ეზოში გავიდნენ.
-შენთან კიდევ თავს იკავებდა.
-ბარბარეც მისნაირი აუტანელია?
-არა-გაეღიმა მარიამს-ბარბარე ძალიან საყვარელი გოგოა.
-მართლა? მე რატომღაც სწერვა მეგონა
-თავიდან მეც ასე მეგონა მაგრამ...
-ესე იგი ტიპიური მული არაა
-არა!
-წელს ჩააბარა არა?
-კიიი
-რაზე სწავლობს?
-სამედიცინოზე.
-დედამისმა დააძალა?
-რა თქმა უნდა...
-არადა რა კარგად ხატავს!
-მას მერე არ ყოფილა აქ რაც სწავლა დაეწყო
-რატომ არ შეეწინაადეგა დედამისს თუ სამედიცინოზე სწავლა არ უნდოდა?
-ვერ შეძლო.
-ამ ქალს ყველა თავის ჭკუაზე რანაირად დაჰყავს?- შეიცხადა ანამ
-აზრზე არ ვარ.
-ბარბარეზე მეტად ალბათ გეგას აკონტროლებს.
-ასეა.
-საშინელებააა! ტიპი 26 წლისაა და
-უკვე 27-გაეღიმა მარიამს
-და ჯერ კიდევ დედა აკონტროლებს.
-ყოველთვის იცის სად და ვისთან ერთადააა... გამუდმებით ურეკავს როცა სადმეა წასული.
-დედკოს ბიჭია რა ქნას- ირონიული ტონით თქვა ანამ და და დივანზე მავედრებელი სახით ჩამოჯდა
-კარგი ხო გაგიკეთებ ყავას-ბუზღუნით უთხრა მარიამმა და სამზარეულოში შევიდა. მალევე დაბრუნდა უკან 2 ჭიქით ხელში.
-აუუუუ, ძააან დიდი მადლობა- გაბრწყინებული თვალებით მიუახლოვდა ანა ბიძაშვილს და ჭიქა გამოართვა.
-დედიკო ჩემი სპაიდერმენი მინდა ამოვიღოთ რაა ჩანთიდან- შეეხვეწა ვაჩე დედას როცა კუბიკებით თამაში მოწყინდა.
-არ მახსოვს რომელ ჩანთაში ჩავდე- დაღლილი ხმით თქვა მარიამმა და როცა ვაჩეს თვალებზე ცრემლები დაინახა მაშინვე ფეხზე წამოდგა და ჩანთები გახსნა, მალევე იპოვა საჭირო ნივთი და გაუწოდა.
-მადლობა დედიკო-გაუღიმა ვაჩემ და გახარებული ლეკვთან ერთად ეზოში გაიქცა.
-რას ფიქრობ, ამოვალაგოთ ჩანთები მარიამ?
-არ ვიცი.
-