3
-არ უთხრათ რაა მარიამ ბებო და დედას გეფიცებით აღარ გადმოვიპარები ღობიდან,ეზოში მცირე ჩოჩქოლი იყო და მიიქცია ბურდულებისა და გედეხაურების ყურადღება
-აი ონავარი დათუნააც,-ყველას ეღიმებოდა დიმას კი ეცნობოდა პატარა ბიჭი
-გუგა უთხარი რაა მარიამ ბებოს არ „ჩამიშვას“,თორემ დედაჩემი აქეთ აღარ გამომახედებს და მთელი ზაფხული წიგნის კითხვას მომისჯის,
-აგრძელებ არა ბავშვო მამაშენის უარესობას?სიცილს ვეღარ იკავებდნენ ნიკო და გედე
-მაინც გაიგეთ?
-გავიგეთ და აბა შენ თქვი ზუსტად როგორ მოხდა?მიუხვდნენ რომ საკუთარი თავი „გაყიდა“ ბავშვურად
-მე გავუშვი ის ცხვრები გამომწყვდეული,რომ ყავდათ,გედე ნიკო მართლა გეუბნებით მარიამი და ცოტნე არაფერ შუაში არიან

-აჰაა მართალია მე დიდი ხანია აქ არ ვყოფილვარ,მაგრამ ყველაფერი გასაგებია,ცხვრები,რომლებიც სოფლის საერთო სადგომში ყავდათ დამწყვდეული და ხატობაზე უნდა შეეწირა სოფლის მოსახლეობას უკვალოდ გაქრნენ,გედეს ცოტნეს,ნიკოს მარიამის და აი ამ გმირის წყალობით,მართალი გითხრათ ყოჩაღ ბავშვებო,ჩვენც ვაპარებდით ხოლმე და ნიკო პაპა სულ ჩვენს მხარეს იჭერდა
-შენ მხარეს რუსიკო და ჩვენ გვბრალდებოდა,ჩემი რუსა მაგას არ ჩაიდენდაო და თან თვალს უკრავდა,იცოდა კარი რუსას გაღებული რომ იყო
-რუსიკო იქნება გურამ,ცხვარივით რომ შეიწირები შენც
-დიმა
-გისმენ ნიკო
-მიხვდი ვინც არის?
-თედის შვილია,მოდი ჩემთან,რაო?რას გეუბნებიან შენ უფრო მაგარი ხარ თუ ცოტნე?
-მარიამი,თეა ბებო ამბობს ხოლმე ესაც რუსასავით ქალაბიჭა და თხაა ბიჭებს ესაც ჯობნისო,ილია პაპამ გვითხრა:მაგრები ხართ,მაგრამ დიმა გედე და თედი უფრო მაგრები იყვნენ და მაგრადაც ისჯებოდნენო
-ხო აბა დიდი ილია მერე შეშას გვაჩეხინებდა ჭას გვაწმენდინებდა და ჩვენც წიგნები უნდა გვეკითხა,
-დიმა,მაგაში მამიდაშენ თეას ვერავინ ჯობნიდა,რომელ გვერდზე რა აბზაცი იყო სულ იცოდა და აბა ვერ გეთქვა
-შენ დიმა ხარ?შენ ის ხარ მამაჩემს ყველაზე მეტად რომ ენატრები და თუ ნასვამია ეტირება ხოლმე
-მამა აქ არის?ძალიან გავხარ ხატიას,დედასავით ლამაზი თვალები გაქვს
-აქ არინ მამა,დედა,აჩო და ვერიკო
-ვერიკო?
-აჩოს საცოლეა,ახალი ამბავია,მაგრამ გადაწყვეტილიო ემხვარმა. უპასუხა გუგამ
სულ რამოდენიმე ეზოს დაშორებით იყვნენ,არც კი ახსოვდათ რა ასაკიდან იცნობდნენ დიმა და თედი ბაშარული ერთმანეთს,მეგობრობა სკოლის მერხთანაც გააგრძელეს იქიდან აიდევნეს აჩო ემხვარი,დროთა განმავლობაში მეგობრობა ოჯახის წევრობაში გადაიზარდა,აი ახლაც როგორც ბავშვობაში თედის სახლიდან დიმას ეზოსაკენ დაუყვნენ,ეძნელებოდათ იქაურობა დიმას და რუსას გარეშე,არც ნიკო, გუგა და გედე ეგულებოდათ,სტკიოდათ დიმას გარეშე გასული წლები,აღარ უხაროდათ ის სახლი,სადაც ყველაზე ბედნიერი წლები გაატარეს,იქ წარმოუდგენლად კარგი მოგონებები ცოცხლდებოდნენ,აღარ ჩაირბენდნენ ხალისით,მაგრამ მარიამ ბებოს უნახავად არ წავიდოდნენ დათუნაც იქ იქნებოდა,
-მარ...სიტყვა გაუწყდა აჩოს
-ახლა უნდა ვიტირო, -ფეხზე წამოდგა დიმა და გრძნობდა როგორ ქრებოდა თვალსა და ხელს შუა მანძილი ამერიკიდან საქართველომდე და მიიწევდა დიდი მეგობრობისაკენ,ისიც იცოდა ერთ ნაბიჯსაც ვეღარ გადმოდგამდა ვერც ერთი,გაცილების დროსაც ასე გაქვავებულები იდგნენ და აცილებდნენ თავინთ გულის ნაწილს,მხოლოდ ცრემლი იყო განსხვავებული ახლა სიხარულით ტიროდა სამივე და სულაც არ ერიდებოდათ,-ჩემი ,,,ვეღარ მოუყარა სიტყვას თავი,წამში გაჩნდა მათთან,შუაში მოექცა,მხრებზე მოხვია თავისი ძლიერი მკლავები და თავი მათ თავებს შორის მოაქცია,ერთმანეთის სურნელს გრძნობდნენ,ცრემლსაც და ძვლების ტკივილამდე ჩახუტებას-ღმერთოო იქ რამდენჯერ გავექეცი ამ მონატრებას!
-მართლა შენ ხარ ბიჭო?საიდან გაჩნდი?რატომ არ გვითხარი?ემოციებს ვეღარ იოკებდნენ
-ბიჭებო მხოლოდ ნიკოს ვუთხარი და ზუსტად ერთ კვირაში ბილეთი მქონდა და აი ასე დაგადექით, დავბრუნდი სუულ დავბრუნდი აი ახლა ვსუნთქავ ყველა აქ მყავხართ,მხოლოდ ერთი ადამიანი მაკლია სრული ბედნიერებისთვის და ისიც მალე იქნება ჩემთან, სამი ოთხი დღე მაჩუქეთ და ძველებურად ავაფორიაქოთ არახვეთი,
-რვა წელი ისე გავიდა ვერ გაიღიმა მარიამ ბებომ,საყვარელი მეუღლეც იმ წელს მიაბარა მთიულეთის მიწას,კვდებოდა მისი გული,როგორც ამ სახლის კედლები,დიმა წავიდა,აღარც მისი თვალებ ბრიალა რუსა ჩადიოდა და აღარც თვალები უბრიალებდა სიხალისით,რუსაც კვდებოდა... ახლა სიხარული ატირებდა და ყველაზე მეტად ეს ხალხი აბედნიერებდა
-ეხ,ჩემო ნიკო ახლა მშვიდად ხარ არა?აღარ გაუბრაზდე ილოს,თუმცა ჩუმად ხომ მითხარი:
ჩემი ილო,შენი გაზრდილი შვილი უმიზეზოდ არ ჩაიდენდა ამასო,დიმა დაბრუნდა,შენი რუსუდანიც მოვიდა ნიკო,,,დიდი ხანია ჩემი გოგოების სოფიოს და თეას ასეთი ბედნიერი თვალები აღარ მინახავს... ისევ ისე ტრიალებს ჩვენი ორი გოგო
დაივიწყეს,დროებით მაინც დაივიწყეს ყველა ტკივილი,ერთმანეთის ჰაერით სუნთქვა ადვილი იყო,დიმა ბურდულისთვის ივლისი მეორე ახალ წლად იქცა ბედნიერი 2001 წელი ქონდა,,,ეს ადგილი,ეს სოფელი სხვანაირად ეძვირფასებოდათ,თბილისში დაიბადა და გაიზარდა,როგორც მისი მამა პაპა,აქაურობის სიყვარული ზუსტად მათგან მოდიოდა და ყველაზე დიდი წვლილი მარიამ ბებოს მიუძღვოდა,მათ ხუთ შვილიშვილს ზღვის სეზონიც კი ავიწყდებოდათ ისე ატარებდნენ ზაფხულს და როგორც კი შესაძლებლობა ქონდათ ბებოსთან და პაპსთან გარბოდნენ,მერე დიმა წავიდა... და აი ახლა ისევ სუნთქავდა ჰაერს და თითქოს მელოდია მოჰყვებოდა,იქ სახლები ოდნავ დახრილ გორაკებზე იყო „დარგული“,თითქოს მიწის სუნთქვას ელიან და მწვანე ნისლები ხეებში იღვრებიან და იკარგებიანო,თეთრი არაგვი მიჰყვებოდა სოფელს,თითქოს ბავშვობის სიმღერას მღეროდა ახლა,ბევრის ბავშვობაზე და დიმას ბავშვობაზეც გიამბობდათ არაგვი,ღამე ცვარია ჰაერში,იცი როგორი სუნი დგას?მხოლოდ ფიჭვისა და წმინდა წყლის შერევით რომ იბადება,გუგა ეტყოდა ხოლმე პირველად ნამყოფებს,ერთხელ რომ ნახავთ ვეღარასდროს დაივიწყებთო,ასეც იყო,ყველას გული იწევდა და მხოლოდ ბუნებაც არ იყო შუაში,თავში ბურდულების შინაურულად დახვედრა იყო...
მიილია ერთმანეთის მოფერებით გაჯერებული დღეები,მერე წავიდ წამოვიდოდნენ და სანამ დაიშლებოდნენ:-დიმა მამა მოდი,ყველას გვითხარი,შენი სათქმელი,თუმცა მგონია იკომ და ნიკომ იციან...
-რუსამ გუგამ აჩომ და თედიმაც იციან და შენც იცი მამა,ნეტა რატომ არ მიკვირს და როდიდან იცი დიადო ილია?
გაგადიადებთ მე თქვენ,1998 წლის 22 თებერვლიდან,იქნებ უფრო ადრეც გავიგე?! შვილო ბავშვი გგონივარ?გგონია ჩემი ჩვიდმეტი წლის შვილი ოჯახიდან,გულიდან მოვიგლიჯე,ქვეყნიდან წასვლა ვაიძულე,წასვლისას ისიც ვუთხარი:მამა აღარასდროს დამიძახო მეთქი!აეროპორტშიც არ გაგცილე არა შვილო?ასეთი ცივსისხლიანი გგონივარ?ხო არ გაგაცილე,მე შენ ამერიკაში ჩაგაცილე და ერთი კვირა შენს სუნთქვასაც კი ვუსმენდი,არ დაგენახე,ისიც კი ვიცი რამდენჯერ იტირე,ამ დღეების განმავლობაში ორჯერ ჭამე მხოლოდ და ზუსტად ამ ერთ კვირაში დაიწყე სიგარეტის მოწევა,გედეს გარდა არავისთან რეკავდი და იცი როდის ვიგრძენი თავი ყველაზე დიდ არამზადად?ნიკოს რომ დაურეკე და მისი ღმუილის გარდა არაფერი ისმოდა,მხოლოდ ერთი გითხრა:დიიმ მაპატიეო და მეორე დღეს საქართველოში გამოვფრინდი,იცი რატომ?აუცილებლად გავტყდებოდი და წამოგიყვანდი,შენ ვერ იზავდი იმას რაც ქენი ოცდახუთი წლის ასაკში სრული უფლება გაქვს მსოფლიოს ნებისმიერ კლინიკაში დაიწყო მუშაობა უმცროს ექიმად.
-შენ მაგისთვის არ გაგიგდივარ,არაფრის გამო გამაგდე და უფლება არ მომეცი ჩემი სიმართლე დამემტკიცებინა!გამოსცრა დიმამ
-მართლა დიმა?ვისთვიის?!!იცი სად დაამტკიცებდი შენს სიმართლეს ?ციხეში ან ვეერ,საიდანაც სხეულთან ერთად სულიც დაგიმახინჯდებოდა,ცხოვრება წართმეული და გასამართლებული გამოხვიდოდი,ადამიანობასაც ისე წაგართმევდა იქაურობა როგორც საუკეთესო წლებს და იცი ვინ იქნებოდი??მოქმედი თუ არა მომავალი კაკონიერი ქურდი,მე არ ვიმეტებ მაგისთვის ჩემს ბიჭებს,ჩემს ვაჟკაც შვილებს,ომში სამივეს ისე გაგიშვებთ წარბს არ შევიხრი, ციხეში?სიცოცხლის ფასადაც არ მოხვდებით იქ,რაც შეეხება სიმართლეს,იცის დიადმა მამაშენმა შენი სიმართლე და ამაყობს მაგით.
-მამა რაც შეეხება სამსახურს,აქ ვრჩები და ჩემი სამსახურიც აქ იქნება
-თავართქილაძეების გენმა მძლავრად იფეთქა ჩემს შვილებში,სამივე ექიმი,რაღა მოგკვლავს სოფიო,სამივე ძმა ერთ სფეროში,სხვადასხვა სპეციალობით.
-
და მთავარი ამბავი 1998 წლის 22 თებერვალს ამერიკაში დაიბადა ჩემი და იტალიელი ელენა კონტის ვაჟი,ილია ბურდული ილუ,მასე ნუ მიყურებ სოფო,როგორ არ გაგაცანი რძალი არა?მამიდაჩემ თეასაც ეგ აზრი ებრძვის გონებაში,ცოლი არ მყავს,მე და ელენა ერთად ვცხოვრობით იქ,მსგავის ურთიერთობები ძალიან ჯანსაღია,თუმცა ელენა ორუსლობას არ ელოდა და მე ფაქტიურად ვაიძულე ბავშვის გაჩენა,მას არ აქვს სურვილი ილუსთან ცხოვრების,უბრალოდ კიდევ ერთ კვირას გაატარებენ ერთად და შემდეგ ჩემი მეგობარი კატო ჯაფარიძე მოფრინავს და ჩამომიყვანს მამას ბიჭს.გაჩენის დღიდან მე ვზრდი.ორ სამსახურში ვმუშაობდი,რომ ძიძისთვის მეხადა ფული,მეხმარებოდნენ ნიკო და გედე.
-დიმა დედას სიამაყევ,ჩვენმა ილუმ იცის მას დიდი ოჯახი რომ ყავს და მოუთმენლად ველოდებით?
თუ თანახმა იქნებით ერთად ვიცხოვროთ დიდ სახლში,ილუსთვის თქვენთან ურთიერთობა საუკეთესო იქნება
მალე კიდევ ერთი ბურდული გვეყოლება...საუბრის დროს გაირკვა,რომ ნიკოს და მის მეუღლეს გვანცას კიდევ ერთი შვილი ეყოლებოდათ,რასაც წრფელი სიხარული და ცრემლიც მოყვა,ახალი სიცოცხლის,ბედნიერების მოლოდინით გაჯერებული რვა თვე იყო წინ
4
სულ ოდნავ ეუცხოვა ქართული თბილი ურთიერთობები ილუს,ჯერ კიდევ ამერიკულ დროზე იყო,თუმცა მალევე იმძლავრა გენმა და საოცარი სიყვარული ქონდა თითოეულის მიმართ,აქ,მის სამშობლოში სხვანაირად უყვარდათ და სიყვარულმაც წარმოშვა პრობლემა
-დიმაა,რა კარგია,რომ სამსახურიდან შემოირბინე
-ძალიან მომშივდა და მომენატრა შენი გაკეთებული სადილი დეე,ხო მაჭმევ?თან ილუსთანც გავატარებ დროს
-არ ჩამოდის დიმა,საუზმეზეც უარი გვითხრა,მარიამსაც არ ეთმაშა,ოთახშია
-არ იდადრო დეე,ახლავე მივხედავ - ილუუ მამას სიყვარული,რატომ არის მოწყენილი?
-აღარ დაველოდები ამოიტირა ილუმ
-ვის ელოდები ჩემო სოცოცხლევ?
-ელენა დამპირდა დაგირეკავო,თუ დარეკავს აღარ დაველაპარაკები,მას არ ვუყვარვარ,არ უნდა რომ დედაჩემი იყოს
-მოდი ახლა მე შენ დაგელაპაარკები,როგორც ილიას:უყვარხარ,დარწმუნებით გეუბნები,რომ უყვარხარ,მაგრამ აქ სხვანაირად ესმით მაამ სიყვარული,სამაგიეროდ მე მიყვარხარ ყველაზე და ყველაფერზე მეტად,ჩემი სამყარო ხარ,შენს გარეშე წამიც არ მინდა და ეს გული,რომ სუნთქავს შენ ხარ მიზეზი,ჩემი ვარსკვლავი ხარ,ილია ის,რომ ვიღაცას თუნდაც დედას ისე არ უყვარხარ როგორც გინდა,ნუ დაიტანჯავ თავს,მამ იცოდე ყველა თავის წილ სიკეთესა და უკეთურებას უკან იბრუნებს,შენ გიყვარდეს და შეგეძლოს ჯანსაღად მიიღო გრძნობები და ადეკვატურად დააბრუნო... მამას უსასრულო ბედნიერება ხარ და ჩემი სიამყე,ჩემი ღირსება ხარ
-მამიკოოო მე სულ ვიამაყებ შენით და აუცილებლად დაგიბრუნებ შენს სიკეთეს
ბედნიერი იყო დიმა,მიუხედავად ასაკისა ზუსტად ისე მიიღო მისი სიტყვები,როგორც უთხრა,დაუბრუნდებოდა ვაჟკაცად გაიზრდებოდა ილია ბურდული და ეს იქნებოდა დათესილის მკა.
-ახლა წამო სოფიოს იცი რა აქვს?მარწყვის ტორტი ქვევით ჩავიდეთ ბუხრის ოთახში
-დიდი და წარმოსადეგი სახლი ჰქონდათ ბურდულებს,2000 წელს დასრულებული პროექტი სრულად აკმაყოფილებდა მაშინდელ ევროპულ სტანდარტებს,ქონდა ილიას ამის ფუფუნება,იმსახურებდა თავისი ღირსეულად გაწეული,თავგანწირული შრომისთვის,მისი სიცოცხლე პირდაპირ კავშირში იყო ლიკვიდაციასთან და არა მხოლოდ ის,ოჯახის წევრებიც დაუყენეს სასწორის პინაზე,მაშინ „გადარჩა“გადარჩა???
-არ აუშენებია სამ სართულიანი სახლი,იმიტომ რომ სამი ბიჭი ყავდა და აუცილებლად მშობლებთან უნდა ეცხოვრათ,არასდროს მიაჩნდა მშობლისა და შვილის ურთიერთობა,მოვალეობად-წყვილი ცალკე უნდა ცხოვრობდეს,უბრალოდ მე და სოფიო გაგვახარეთ და იყავით ჩვენთან რამდენ ხანსაც გინდათ...ეს ჩვენი სახლია,ანუ თქვენიც.ამით ყველასთვის ყველაფერი გასაგეbი ხდებოდა.ერთ სართულიანს კიბით ჩასასვლელი ქონდა,საკმაო ფართზე იყო მოწყობილი დიდი სამზარეულო ხის მაგიდით და სკამებით,კედელზე ბუხარი,ის აგრძელებდა მამის ტრადიციას,შემოდგომით აუცილებლად ხდიდა არაყს საარყე ქვაბით და ეს ხდებოდა აუცილებლად სოფელში,წურავდა ღვინოს,ამ დროს რაღათქმაუნდა მარიამ ბებო,თავის გოგოენებთან ერთად ხინკალს ახვევდა და მასპინძლობდენ ღირსეულად,სწორედ ეს ღვინო და არაყი იკავებდა ამ სამზარეულოში პირველ ადგილს ბევრ სხვდასხვა ქყეყნის სასმელის კოლექციასთან,რომელიც ილიას ეკუთვნოდა,ერთ კუთხეში სიმყუდროვეს ქმნიდა რბილი სამეული,პატარა მაგიდით,სადაც სტუმრები მსუბუქად მიირთმევდნენ,ხოლო დიდ მაგიდასთან ნამდვილი ქეიფი ჩაღდებოდა,სტუმარი არ აკლდა სახლს და სოფო დიდი სიყვარული და სიხალისით დიასახლისობდა,ახლა გვანცაც ეხმარებოდა,პირველ სართულზე მისაღები იყო ნათელი ფერებით,ღია კრემისფერი და თბილი „ბეჟის“ შერწყმა სიმშვიდეს ქმნიდა,მუხის ხის „პარკეტი“ კი გრაციოზულობას მატებდა,ჭერზე დიდი ცენტრალური „პოტოლკოვი“ მინის აბაჟურით. თბილი ფერით ეხამებოდა ღია ნაცრისფერი დივანი მის წინ მდგარ პატარა მრგვალ მინის მაგიდას.ერთ კუთხეში დაბალი ფართე ტელევიზორის სადგამი,ზედ კვადრატული ფორმის Sony Trinitron ტელევიზორი,კედელზე ოჯახური ფოტოები,რომლებიც თანმიმდევრულად ყვებოდა მათ ისტორიას,დიდი ფანჯრები ღია ფერის ფარდებით,მისაღების გარშემო განლაგებული იყო ხუთი დიდი დამოუკიდებელი ოთახი,საკუთარი აბაზანითა და საპირფარეშოთი,ოთახები პირდაპირ ქმნიდნენ პირად მყუდრო სივრცეს,სამზარეულო სადაც იქმნებოდა სოფიოს საოცრებები,ილიამ საყვარელ ქალბატონს რაც შესაძლებელი იყო ყველანაირი კომფორტი შეუქმნა,გემოვნებიან ქალს არ უყვარდა მუქი ტონალობები,ამიტომ სამზარეულოც ღია და მშვიდ ფერებში იყო ხის კარადებითა და ტექნიკით აღჭურვილი.მანსარდა, საიდუმლო თბილი სივრცე იქ სუსტად იყო შეზავებული სიმუქე,იატაკს ოდნავ აცდენილი საწოლები,დიდი სარკე,ვინტაჟური კუთხე კედელი,სადაც ილიას საქმიანობა ინახებოდა.ქუჩის განათებასავით იყო დაკიდებული ეგრეთ წოდებული ლონდონური საათი,სწორედ მის უკან იმალებოდა სეიფი.
-ნიკო გთხოვ შვილო აქ დარჩი შენი ოჯახით სანამ მე დავბრუნდები თხოვნით წამოიწყო საუბარი ილია ბურდულმა
-ისევ არა?თუმცა რას გეკითხები?ვიცი პასუხი,შენ სამშობლოს სამსახურში ხარ.-ნიკოო მხირული რიხით შემოვიდა დიმა და როგორც ბავშვობაში იცოდა მაჯაზე ჩამოეკიდა უფროს ძმას
-არა!მანდ არა! გამიშვას მამა,უთხარი მამა გამიშვას,მანდ არა დიმაა,გთხოვთ მეწვის მამა პანიკური შეტევა დაწყო ნიკოს
-ნიკო დამშვიდდი გთხოვ,ნიკო შემომხედე,აქ ვარ ნიკოო მამას ბიჭო შემომხედე გთხოოვ,გაგიშვა აი ნახე მამა, მომხედე,მოდი მამასთან მოდი ჩემო ბიჭო -ნიკომ იგრძნო,რომ მიუხედავად ასაკისა მაინც შეეძლო მამის მკერდს ამოფარებოდა და ცრემლიც გაპარვოდა,ისევ ის თოთხმეტი წლის ნიკო იყო მაჯებ დასერილი... ადგილ მიყინულ დიმას უმძიმესმა პერიოდმა შეახსენა თავი და და ტკივილი ისევ ისეთი ძალით დაეტაკა,როგრც თერთმეტი წლის დიმას ტკიოდა უფროსი ძმა.
-ნიკოო მაპატიე რაა თავი ჩახარა დიმამ
-არა დიმა არ იდარდო გთხოოვ,უბრალოდ ვერ ვივიწყებ,ცამეტი წელი გავიდა და ისევ ისეთი გრძნობით მახსენებს ტკივილი თავს,ისევ ისე მექაჩება ის მაჯაზე მეც და პატარასაც...მამა არ იდარდო აქ ვართ ჩვენ და შენ დაგელოდებით,თქვა და ოთახი დატოვა ნიკომ
-ხვდები დიმა???
მამა კი ვიცოდი,მაგრამ ამას არ ველოდი
-ახლა როცა ყველაფერი იცი,მისმინე დიმა და არ შემაწყვეტინო,ნიკო დროებით მაინც უნდა გამოეთიშოს ამ ამბავს,მან ძალიან რთული პერიოდი გაიარა და დღემდე მოყვება დაღი,დიმა ჩემი სიამაყე ხარ,მე შენ ძალიან პატარა ასაკში უმკაცრესად მოგექეცი შენ ამას გაუძელი,ბევრად ძლიერი ხარ ვიდრე შენი ძმები,თანაც გუგას ახლა სხვა ქაოსიც აქვს,შენ იცი არა?კიი თქვენ ყველაფერი იცით
-კარგი ილია რაა,ახლა არ მითხრა და ნუ მეტყვი,რომ გუგას იმის გამო დაუპირისპირდები,რომ ქმარ გაშორებული გოგო უყვარს
-არა რათქმაუნდა,მთავარი გაგებაა და თუ ერთმანეთ უგებენ და აბედნიერებენ მე მოხარული ვიქნები,მხოლოდ ერთს ვითხოვ თქვენგან,იმაზე ნაკლებად ნუ მოექცევით თქვენს გვერდით მყოფ ქალებს,ვიდრე ამ სახლში გინახავთ,ახლა მთავარი ######### კოდია,მხოლოდ შენ გეცოდინება და მხოლოდ და მხოლოდ გონებაში ჩაიბეჭდავ,არსად სხვაგან,თუ ერთ დღესაც აღარ დავბრუნდები და ჩემს გვამსაც ვერ იპოვნი არ იდარდო,დრო გავა და მკვდარს თუ ცოცხალს მაინც მომაგნებ,როგორც კი ამას შეიტყობ,რომ აღარ ვარ სეიფში ყველაფერია,რითაც საქმე ილია ბურდული დასრულდება და აღარც კი გაიხსენებ ჩემს საქმიანობას,ღმერთო შვილო როგორი ძლიერი და ემოციური ხარ თან რომანტიკოსიც,ასე უსიტყვოდ რამდენ ემოციას გამოხატავ,თუმცა იცოდე მე ჯერ ცოცხალი ვარ.
-როდის მიდიხარ?დედამ იცის?
-დედამ ბევრი იცის,თუმცა შენზე ნაკლები,ჯერ თქვენ წახვალთ მცხეთის აგარაკზე და მეც გავემგზავრები.
5
ლევან მშვიდობაა?
-შეიძლება ვინმემ სტატუსი მომანიჭოს?მხოლოდ ჩემი მასო მეძახის მამას მოჩვენებით გაუბრაზდა ლევანი დის შვილებს
-რაო ლევანო?ასაკმა ხომ არ შემოუტია ჩეემს უსიმპატიურეს ბიძას?
-ოოხ კატო,ჯერ ისევ ისეთი ვარ სიმპათიური და ჯანზე
-რას იცინი?მართლა ეგეთი ხარ და კიდევ დიდ ხანს იყავი,ხომ იცი ჩემი გმირი ხარ,შენნაირი ქმარი თუ არ მეყოლება არ გავთხოვდები
-ღმერთო შენ გადმოგვხედე,სად მოვძებნო ახლა მე ბიძაჩვენის მსგავსი სუპერმენი?არა კატო აუცილებლად გათხოვდები მე მოგიძებნი შესაფერის მამრს
-ჯაბა იცემები
-კატო თხოვდები მეთქი...
-კატო მაგას ნუ უსმენ,შენ ამერიკაში ისევ ბრუნდები?
არა,ორი წელი არა და მერე
-ძალიან კარგი,მოკლედ გამგზავრება მიწევს ბავშვებო და მასოს უნდა მიმიხედოთ,პირველ რიგში მწვანე კონცხზე ჩააკითხეთ და ჩამოიყვანეთ,არ დამიტოვოთ მარტო,
-უუფ იმ მახინჯს და მის გოგოებს უნდა ჩავაკითხო?
-აი ამიხსენი,რატომ ეძახი ჩემს შავს და ლამაზთვალებას მახინჯს?
-გიხსნით და ვერ გაგიგიათ:ისეთი ლამზია სიმახინჯეში გადასდის დააკონკრეტა ჯაბამ
-ღმერთო რა ა ლოგიკური აზრებით ხარ ამოიოხრა კატომ და ისე განაგრძო-ლევანოო წავედი მე თორემ ეს ისე მიშლის ფსიქიკას შემომაკვდებაა,მალე დაგვიბრუნდი რაა და არაფერზე იდარდო,მე ვიქნები მასოსთან
-ჯაბა,ახლა კარგად მისმინე,სერიოზული ტონით მიმართა ლევანმა-შენ და დათამ იცით სადაც ვმუშაობ და ისიც იცი თუ რატომ ცხოვრობს დათა ასე შორს,მასოს მიხედე,არაფერი გამოგეპაროს დათას მაგივრობაც შენ უნდა გაწიო და თუ ერთ დღესაც მე გავქრები და ოჯახს ეტყვიან,რომ გარდავიცვალე,შენ მაშინვე ჩაფრინდები დათასთან,მის სახლში სამზარეულოს კედელში ჩაშენებულია სეიფი,იქ ყველაფერია რითაც შენ და დათა დაასრულებთ ლევან მაჩაბელს!სეიფის კოდი დათამ იცის,თუმცა ადგილი მხლოდ შენ,შემდეგ დაბრუნდებით საქართველოში,დათა მაჩაბელის და ლიკუნა სეხნიაშვილის სიყვარული ათვლას მათი პირველი კლასიდან იწყებდა და აი უკვე რვა წლის ლევანიკოს და ხუთი წლის ანჩოს მშობლები იყვნენ.
-დაუვწყარი,კიდევ ერთი თავგადასავლებით სავსე ზაფხული მილია თავის განუყრელ გოგონებთან ერთად,საოცრად იხდენდა ისედაც შავგვრემანი მატასი რუჯს,არ იყო ძალიან მაღალი,აი ისეთი იყო როგორც თვითონ იტყოდა:ქუსზლეც,რომ მეცვას მაინც უნდა შემეძლოს ჩემს პირველს თავი მკერდზე დავადოვო, ლამაზი იყო საოცრად,თუმცა თვითონ ეშხიანს ეძახდა თავის თავს, თექვსმეტი წლის იყო და ბავშვურობას ირგებდა საოცრად ქალური ტანით,თავბრუ დამხვევი იყო ბევრი მამაკაცის გული ააჩქროლა,იმდენად ქონდა სინაზე და სიველურე შერწყმული გარეგნობაში ოქროს შუალედს საერთოდ კარგავდა,თვალის ფერი ისე ეცვლბოდა ზუსტ ფერს ვერ იტყოდით,ძირითადად ლურჯი ქონდა,თავად მთის მოყვარული ხუმრობით ამბობდა:არხოტის ცასავით ლურჯი მაქვს თვალები-ო,საოცარი მიზიდულობა ქონდა ამ ნარნარა გოგოს მთისადმი,იქ მეტი რომანტიკაა,იქ სხვანაირად უყვართოო,თავადაც სხვანაირად შეუყვარდებოდა,ყორნისფერი თმის ბზინვარება კლავიშებზე გამების გადასვლას მოგაგონებდათ,მამას ყველაზე ლამათვალებას ზედმეტად მსხვილი ორივე ტუჩი,ოდნავ წინ წამოწეული კბილები და შესქელებული წარბები ქონდა,მუქ ყავისფრად შეფერმკრთალებული გამოკვეთილი ყბები და თხელი სახე...მამას გოგო იყო,ამაყობდა ყველანაირად მამას ვგვარო
-ნუ ზიხარ რა მგლოვიარე სახით ბრაზობდა ჯაბა მატასიზე,ეს დაგიტოვა დაურეკე და უთხარი,რომ ნაწყენი ხარ და არ პატიობ მარტო,რომ დაგტოვა,
-მობილურიიი,აუუუ ჩემი მამიკოო,მაინც არ ვაპატიებ
-დაურეკე მატასი დაურეკე და უთხარი
-ვერ ვეტყვი,გულს ვერ ვატკენ,ჩუმად რეკავს
-მასოო მამას ერთადერთო,მაპატიე რაა,ტირი?გევედრები მაგ ცრემლებით გულს ნუ მომიკლავ,
-მალე მოდი მაამ,ჩამეხუტე რაა,მე მარტო ვარ,არ მინდა მარტო ყოფნა შენთან მინდა მამიკო,თქვენთან მინდა
-ახალ წელს ყველა ერთად შევხვდებით და დიდ ხანს ვიქნებით ერთად
-გაუთიშა და ჯაბას მკერდს მიკრული ცხარე ცრემლით ატირდა,ვერ ერეოდა ემოციებს და მონატრებას...
-ჯაბაა,კატო გევედრებით მარტო არ დამტოვოთ რაა მოვკვდები,თათაა, თინუ,ანა...ქვითინებდა მატასი
-სოსო პავლიაშვილი ჩამოვიდა მოსკოვიდან,ცისანაც აქაა,რა გჭირს მასო?აქ ვართ ყველა და შენ მარტო არ იქნები-სიცილი ხარხარში გადაუვიდა,მახინჯო რახან გაიღიმე სადმე დაგპატიჟებთ,მეც ძალიან მშია და უარს არ ვიტყოდი „ბარაქას“აჭარულ ხაჭაპურზე აჟიტირდა ჯაბა.
-მე რომ ყავა,ყველი და პური მინდა??გახალისდა მატასი
-ღმერთო ერთი ძროხა გამოგვიგზავნე,უფრო ცხვარი,არა რა უნდა ვიყიდო,ამას გუდის ყველი რომ არ მოაკლდეს,ისე სარფიანი საქმეა და მეცხვარეობა ხომ არ დავიწყო ქალებო?მე კაი ბიზნესს „დავატრიალებ“ და ამას გუდა არ მოაკლდება,უკვე ყველა ხარხარებდა
-ჯაბა სულ უნდა დამცინო ხოლმე?
-ადამიანი შემოგხედავს მოდის გურუ ხარ,დახვეწილი გემოვნება,გარეგნობა ნებისმიერ მოდის სახლს აოცნებებ,თექვსმეტი წლის ასაკში ხუთ ენაზე საუბრობ,მანქანას ისე მართავ ტოლს არ გვიდებ კარგ და გამოცდილ მძღოლებს,ჯირითობ,ცურავ პროფესიონალურ დონეზე,თხილამურზეც არა გიშავს,განათლებულ კეთილშობილურად აღზრდილი და ზრდილი გოგო ხარ
-ჯაბა ცუდად ვარ უკვე
-მოიცა თათუ დავამთავრო და უცებ მოხეთქავს მთის ქარი,კაი ყვავილების მაღაზია,რომ გინდა გვესმის და ეს ყავაც გავიგეთ,ახალი სიტყვა და საქმეა კრეატიული,მაგრამ აი გუდა და შოთი???ერთი თონე უნდა დაგიდგა ყვავილების მაღაზიასთან,მორჩა გოგოებო,პურის ჩაკვრას სწავლობთ,ცხვირს წველაზე არ შეგაწუხებთ,ვინმეს მოველაპარაკები,თუ მასო შენ აიღებს მაგას შენ თავზე?
-ჯაბა მამაჩემი ტყუილად კი არ გეძახის,ნამდვილი მასხარა ხარ,ისე კაი ბიზნესი გამოგვივა შენ ცხვარის ამბავი მოაგვარე და ოციანი ჩვენზე იყოს,
-ხოო არ გეშლებათ თქვენ ოთხს ეგეთები,ახლაც ახსოვთ დანელიებს როგორი სათუთები იყავით,შოკირებულები იყურებოდნენ იმდენი სვით,მგონი მას შემდეგ... ო ცუდ თემას მივადექით
-სულაც არა ჯაბა,ხო მაგის შემდეგ მალევე დავშორდით მე და შენი ძმაკაცი ირაკლი დანელია,დასევდიანდა თათა
-ძველი ბიჭი ვარო არაა?შუბლი შეკრა ჯაბამ
6
-აჩო და თედიც მოსულაან-როგორც ყოველთვის ხალხმრავლობას არ უჩიოდა ბურდულების მცხეთის აგარაკი,
-დიმა აქ ხო იყო?
კი გუგა,აქ იყო,თუცა ცოტა ხნის წინ გზა მოგვიჭრა და ისე ჩაგვიქროლა თავის ფაშატით საერთოდ არ შეგვიმჩნია ბუზღუნებდა აჩო-ეს ბიჭი გადამრევს,წამოიწყო აჩომ,მთის შვილობა და ტყე ღრე სისხლში აქვს ისე,რომ ვერანაირი ზეგავლენა მოახდინა ამერიკის თანამედროვეობამ,ვერც თავადდმა დედამ
ოცდახუთი წლის ასაკში ექმის წოდებით,პოლიგლოტობას არ იბრალებს,თორემ არის,დახვეწილი მანერების მამად გვევლინება და აი ცხენს,რომ ხედავს ნამდვილი ვეფხია ხალიბაურია.
-ოოოხ,ემხვარო ჩვენ გვაპატიეთ ამ გლეხ,მთის შვილებს,სად თქვენ და სად ჩვენ?-ახარხარდა თედი ბაშარული,აი იმ ჯეელს ცხენს რომ დააქროლებს პოლიგლოტობაში ტოლს არც თქვენ უდებთ,რასაც ჯირითზე ვერ ვიტყვით,შეგახსენებთ არჩილ:სულ ორიოდე დღის წინ გადამხდარ ამბებს:ეს ცხუმ აფხაზეთის თავადი ზედმეტად გადამთვრალ მდგომარეობაში,შუა რუსთაველზე ფაეტონს ითხოვდა,ჩვენ ვერ დაგვითანხმა და გუგას ეხვეწებოდა ნაჩხუბარ ვერიკოსთან გაყოლას,ნაბდით მომატაცებინეო,პათოლოგი-თეა და სოფიო საქმის კეთებას შეეშვნენ სიცილისგან თავს ვეღარ იკავებდნენ,

რუსას ამბები გეცოდენებათ ალბათ ხოო?დაიწყო გედემ,ისე მიყურებთ არ იცით
-იკოო,სიმკაცრე გაერია თეას
-რა იკო დედა,რა იკო?!ის რომ რუსას ვესაუბრე და ყველაფერი ზღაპარივით არ დავუხატე იმას არ ნიშნავს,რომ წინააღმდეგი ვარ,ოცდასამი წლის გოგოს დავუშალო?ან რატომ?კახი პეტრიაშვილს რუსასთან არსდროს შეშლია და ამდენი ხნის განმავლობაში ელოდება როდის მოვა რუსა ამ ქვეყანას,წლებია ერთმანეთი უყვართ და იცი შენ რაც მოხდა და რატომ გაწყვიტა რუსამ არა მარტო მასთან ყველასთან კონტაქტი,ახლა როცა დიმა დაბრუნდა და რუსა მაინც თვითგვემაშია კახიმ მართა ისევ სიტუაცია და ბოლო სიტყვა უთხრა:მართლა ბოლო შანსი ქონდა და როგორც იქნა შენმა შვილმა სწორი არჩევანი გააკეთა,ახლა გთხოვთ ჭორებს ნუ აყვებით,რომ კახიც ბიძის ავტორიტეტს აგრძელებს,კი ბატონო ბიძამისი კრიმინალური ავტორიტეტია,თუმცა კახის ამასთან საერთო არ აქვს და თუ აქვს ეგ მისი და რუსას საქმეა,მე ჩემი სიტყვა ვუთხარი მას და იცის სად გადის ზღვარი,კახის ნაირი მაღრთლაი ადამიანი ბევრი არ არის,იმ ნაბიჭვარს თითი იცი რატომ არ დააკარა?დიმამ გასაკეთებელზე მეტი გააკეთა და ახლა ჩემი საქციელი პატარა ბიჭის ახირებასავით იქნებაო და თუ მერე ჩემს ხელში ჩავარდა და აუცილებლად ჩავარდება მერე მივხედავო,რვა წლის მერე ძლივს ვნახე ბედნიერი ჩემი და,ასე რომ რუსიკოს და კახაბერს ჩემგან კურთხევა აქვთ,ქალბატონებო სანამ რამეს შეიცხადებთ,გეტყვით რომ მალე ქორწილი იქნება და მოგვიწევს გედეხაურებში ნიშნობა,ქალიშვილის ხელს ტრადიციულად ითხოვს კახას ბიძა,რადგანაც მამა გარდაცვლი ყავს
-რას იძახი გედე?უკვე ნიშნობა?ასე მალე უნდა წაიყვანონ ჩემი გოგო?
რას სოფიო და კაცი სამ კვირაში ქორწილს აპირებს და ...
-მე გავაგრძელებ იკო,საუბარი ახლად მოსულმა რუსამ შეაწყვეტინა.ყველამ შესანიშნავად იცით ჩემი და კახის ამბავი რაც დავინახე მას შემდეგ მიყვარს,დიახ ორ კვირაში ნიშნობა გვექნება და ერთ თვეში ქორწილი.თეა სოფო თქვენს გასაგონად ვიძახი ვიწრო წრეში და არა მილიონ კაციანი.
-ჩემო ცხოვრებავ იცი უშენოდ როგორ გამიჭირდება,მაგრამ შენ სადაც და ვისთანაც ბედნიერი იქნები იქ უნდა იყო და იცოდე შენი ოჯახი მუდამ შენს გვერდითაა აეტირა თეას
-დიმამ იცის?
-დიახ ქალბატონო მამიდა,არა მხოლოდ დიმამ მე და ნიკომაც ოთახში ხმაურით შემოვდა გუგა
-ოხ გუგა ანუ ესამხელა მონოლოგი მხოლოდ ჩვენთვის იყო,ყველამ ყველაფერი იცით ილიას არ ცოდნას არც განვიხილავთ
-ასეა ასე გოგოებო,ჯერ გედეს ელაპარაკა და შემეგ რესტორანში გადავინაცვლეთ,კაი ხელგაშლილი სიძე გვეყოლება.რუსიკოო კაი ბედში ჩავრდი
-გუგაა,შენივე პროფესია დაგჭირდება მრავლობითი მოტეხილობით,მუქარა და სიცილი ერთად ერეოდა რუსას
-ენას ძვალი რომ არ აქვს?
-ფეხს მოგტეხავ,ხელზე ვერ შეგეხები საჭირო კაცი ხარ
-ეჰ იცოდეს კახიმ რა თხაც ხარ,რა ბიჭი უღუპება,ვაი ვაი ვაიიი- უკვე ყველა ხმით იცინოდა
-გუგა დეე,იქნებ შენც გაგვაცნო?დანარჩენების ამბავი გარკვეულია,მალე აჩოც იქორწინებს,გედე და დიმა ზიან მყარად
-კარგი რა სოფიოო,შეგახსენებთ,რომ მათგან განსხვავებით მეც და დიმასაც შვილები გვყვავს და მეორედ ქორწინებას ჯერ ჯერობით არც კი განვიხილავ,ასე რომ ჯერ დაგვეწიონ და მერე ვისაუბროთ
-გუგა არაფერს გვეტყვი? წყენა შეეტყო ხმაში სოფიოს
-ელენე ბუბუტეიშვილი,ოცი წლის თბილისში დაიბადა და გაიზარდა ფიქრის გორაზე,წელს ამთვარებს უნივერსიტეტს და მომავალი დეგუსტატორია,ოჯახი ღვინის მწარმოებელია,გედეს კონკურენტი ეყოლება ჩემი ელენეს სახით,ყავს მშობლები და და ძმა,თვითონ ყველაზე უმცროსია,თექვსმეტი წლის ასაკში გათხოვდა და ერთ წელში დაშორდნენ,შვილი არ ყავს,მე ის მიყვარს და მის სიყვარულშიც დარწმუნებული ვარ,ის არის ადამიანი,რომელიც ჩემი ცოლი გახდება,თუ თქვენთვის მიუღებელი იქნება ყველაფერი ისე დარჩება,როგორც არის მე ვიქორწინებ ელენეზე და ყველას თქვენ თქვენი ადგილი გექნებათ ჩემს ცხოვრებაში,ელენე ჩემი ღირსებაა და ქალი,რომელიც... კიდევ გააგრძელებდა,თუმცა
-გუგა,ხმა მარალი და მაკცრი იყო სოფიო,ასე გაგზარდე?სად შეგვეშალა მე და ილოს?აღარ გააგრძელო მსგავსი საუბარი
-დედა...ყველა დაძაბული იყო და არ ქონდათ სიტუაციის შესამაბისი სიტყვები
რა დედა?იცი ელენეზე ვისგან გავიგე?მამაშენისგან,რომელსაც თვალები უბრწყინავდა,როცა მეუბნებოდა,სოფი ჩვენი ბიჭები ისე გავზარდეთ ქალის პატივისცემა და დაფასება იციანო,გუგა ბედნიერი თვალებით იყურება და თუ იმ გოგონას თვალებშიც იგივეს დავინახავ ჩემზე ბედნიერი კაცი და მამა ქვეყნად არ იქნებაო.ახლა მე მომისმინე მეტად არ გავიმეორებ,ზეგ საქმეს რომ მორჩები გელოდებით,თუ ელენე ბუბუტეიშვილს არ მომიყვან აქ მოსული არ გნახო,თბილისშიც გაქვს სახლი და შეგიძლია იქ დარჩე. რა იფიქრე?! მთავარია ქალიშვილი იყოს და დანარჩენს არ აქვს მნიშვნელობა?თუ ვინმეს აზრი მაინტერესებს როცა თქვენ ბედნიერები ხართ??ახლა კი მითხარი რა უყვარს ჩემს მომავალ რძალს?-დედას მკერდათან მიეხუტა ბედნიერი და ამაყი იყო ასეთი ოჯახით
-მადლობა დეე,მადლობა რომ ასეთი ხარ,ხინკალი უყვარს და ხილის ტორტი ბავშვით გაუხარდა გუგას და როგრც ბავშვიბაში ასკინკილათი დატოვა ოთახი.
7
მაღალი იყო,აი ისე ქუსლიანი ფეხსაცმლით,რომ დაუდგებოდა მისი პირველი და მაინც შეძლებდა ფართე მკერდზე თავის დადებას,თუმცა მხარს ძნელად გაუტოლდებოდა,რომ შეხედავდით უნიებლიედ დაგცდებოათ უუფ ამ ურჩს რა გააღიმებსო,ოდნავ წამოზრდილი მუქი ჩალისფერი თმა,ბევრი ვერ უძლებდა მის მწვანე თვალებს,თვითონ კი თავს ჩახრიდა ხოლმე და ჩუმად ჩაცინებით იტყოდა:ჯანდაბას იყოს როგორც არის მიწოდეთ სიმპატიური,მაგრამ ეგ ილიას მოკითხეთ,შვილად კი არა საკუთარ კლონად შემქმნაო-ეს ოხრები,ძმებს გულისხმობდა როგორები არიან ჩემზე უკეთესები და წარმატებულები მითუმეტეს ქალებში უმართლებთო,ნიკოს ხსენებისას ხმის ტემბრს ამდაბლებდა,გვანცასგან მომხვდებაო-რას გადამეკიდეთ არ მაქვს არც რუჯი და არც არანაირ კუნძულებზე დაუსვენებივარ მამა ბატონს,ჩემი და მისი ბუნებრივი ფერია არა და სიამოვნებით კი წამოვწვებოდი არაგვის პირასო,მადლობლები ვართ მშობლების ,ქართული „ჯიშიანი“ ცხვირი არცერთს არ გვაქვსო და ღიმილით გახედავდა თედი ბაშარულს,საშუალოდ მხსვილი ტუჩები მეტად გამოკვეთილი ყბები ნაკლებად თვალსაჩინო იყო დაბალ წვერში,რთული იყო ხასიათით,მარიამ ბებო იტყოდა ხოლმე:აი ბურდულმა აიბზუა ტუჩები და ხასიათი ერთნაირად და უხეიროდო.
-სოფლის გზაზე მიაგელვებდა ფაშატს და ფიქრებიც იფანტებოდა ჰაერში,თუმცა კარგად გაარჩია რამდენად გადააჭარბა ავტომობილმა დასაშვებ სიჩქარეს და თვალებს არ დაუჯერა ,როდეაც მიხვდა რომ საჭესთან თითქმის ბავშვი იჯდა,არც მდევარი გამორჩენია და გულმა იმისკენ გასწია ვისაც უჭირდა,ძალიან ცდილობდა გოგონა მდევარის ჩამოშორებს -აბა ჩემო აჰრა საინტერესო ამბავი გველის,ზედმიწევნით გაიგო და შეასრულა ერთგულმა მეგობარმა თხოვნა,ჯირითს მოუმატა,ჯერ მდევარს აიძულა უკან გაბრუნება,შემდეგ მოკლედ ჩააჭრა გზას და ცხენი ორ ფეხზე შეაყენა,მძღოლს აიძულა მანქანა სავალი გზიდან გადაეყვანა და გაჩერა კიდეც მკვეთრი მუხრუჭით,
-რა გააკეთე?შეშინებული და განრისხებული გოგო მიიჭრა დიმასთან
-დიმა სახელი ამცნო და ხელი გაუწოდა ჩამოსართმევად,თუმცა პასუხი ვერ მიიღო
-რა გააკეთე?ცოტაც და დავიმტვრეოდი
-შენ არა,მაგრამ ის მგონი დაიმტვრა,ვინც მოგსდევდა და მანქანას ასე კარგად რომ მართავ ისიც გეცოდინება,რომ არ დაიმტვრეოდი მანევრირებაც შესანიშნავად მოახდინე,აი იმისგან განსხვავებით...იციიან?
-ვიინ?რაა?
-ის რომ ალქაჯივით დაქრიხარ და სავარაუდოდ მართვის მოწმობა არ გაქვს,თუმცა ვაღიარებ საუკეთესოდ მართავ და მაინც არ იციან ხოო?
-გამარჯობა,მატასი
-სასიამოვნოა მატა
-მატა არა მატასი
-მე მატა მომწონს
-მატას არავინ მეძახის
-უკვე მე გეძახი...ჩაეცინა დიმას
-იყოს მატა,თუმცა სულ სხვანაირად წარმომედგინა მატას დაძახება,მხოლოდ მას უნდა დაეძახებინა წამოცდა უნებლიედ მაჩაბელს
-მხოლოდ ის დაგიძახებს ესმაკურად ჩაეცინა დიმას,მატასი,გლეხის ქალო მატასი...
-მაჩაბელი ვარ არ გამოდის ეგ ჩემზე და ვერც ათას კოცნას გპირდები,,,რატომ არ გაუბრაზდა?რატომ არ აუკრძალა მატას დაძახება?მოურიდებლად შეანათა მის თვალებს თავისი და უცებ აღიქვა რა მოხდა და რა შეიძლება მომხდარიყო,ორივე თვალმა გაყიდა,ცრემლი გამოეპარა,თვალის ფერიც შეეცვალა, ხელი ინსტიქტურად წაიღო სახისკენ,თუმცა კანკალმა ისე მოიცვა ვეღარ შეძლო ცრემლის მოწმენდა,თრთოდა მთელი სხეულით და თვალებშიც გაუავდრდა.
-მატა ცუდად ხარ?ასე უცებ გახდა მისთვის მატა?რატომ მიიტანა გულთან ასე ახლოს ეს პატარა გოგონა?ააფორიაქა და ჟრუანტელი მოგვარა მისმა ცრემლებმა დიმას
-დიმა მეშინია
-რისი?კითხვა დასვა,თუმცა მატასისგან პასუხი ვერ მიიღო,-მატა მოდი ახლა შენი მობილური მათხოვე,ჩემი არ წამომიღია მე და აჰრა გამოპარულები ვართ და არ მინდოდა ჩვენი იდილია იმ მტარვალებს დაერღვიათ,ოჰოო შენ არ ხუმრობ თავადის ქალო Siemens (C35) Mitsubishi Pajero,შენია თუ ვინმეს მოპარე?
-მობილური ჩემია,მამამ დამიტოვა სანამ წავიდოდა,მანქანა კი,სიმართლე გითხრა მოვიპარე,როგორც წეღან აღნიშნე ასაკი ხელს არ მიწყობს
-შარში ხარ დიმა,ისე მაინც რამდენი წლის ხარ?
-16
-მომეცი შენი მობილური-აჩო აჩოო ნუ გაუტიე შენებურად მომისმინე,ხო აჩო ჩემი ნომერია და შენ არ იცი,აჩო ბაზალეთის ტბას არ გაკმარებ და თერგს გაგატან საპირისპირო მიმართულებით,უხ მადლობა ღმერთს,კი მშვიდობაა,თედი მანდ არის?ბრაზი შეერია დიმას
-არა მე და გუგა დავრჩით
-მომაკითხეთ,აგიხსნით ყველაფერს უთხრა და გაუთიშა დიმამ
-აჩო თუ ოდესმე აფხაზეთს დავიბრუნებთ პირველი შენ მიდიხარ,აჩოს საუბრისგან გაბრუებულ გუგას აღარ ქონდა მოსმენის სურვილი
-გუგა ასეთი მთიულიც ნუ ხარ რაა,მოიცაა მოიცა გააჩერე,ამას უყურეთ.დროს არ კარგავს დიმიტრი
-მშვენიერი ერთმანეთი გაიცანით კმაყოფილმა დაილაპარაკა დიმამ
-თქვენ დიდი ხანია იცნოობთ?დიმა სკოლა გენატრება?რამდენი წლის ხარ პატარავ?საუბრის ტემპს არ აგდებდა აჩო
-მეთერთმეტეში გადავედი,დაიმორცხვა მატამ
-აჩოო ხომ იცი არ აგაცილებ და მერამდენედ უნდა გაიტეხო თავი?
-სახელის გატეხვას ჯობია
-ვაი რა შარში ვართ მოჩვენებით აღელდა დიმა,მიდი არჩილ ჩემს მანქანაში ჩაჯექი და გამომყევი მატა დავტოვოთ და უკან დავბრუნდეთ,გუგა შენ აჰრა წაიყვანე რა გთხოვ
-და მე რომ წავიყვანო?ითხოვა აჩომ
-გუგა რაც მე აქ არ ვიყავი ამან ჯირითი ისწავლა და არ ვიცი?
-უიი ეგ სულ დამავიწყდა,მატაა არ გეწყინოს ხომ ხვდები ვიხუმრე,კარგია,რომ გაგიცანით დასერიოზულდა აჩო
-აჩო დიდი მადლობა,გაუღიმა მატამ და მანქანაში ჩაჯდა
თბილისამდე არ იყო დიდი მანძილი,თუმცა ჩაფიქრება ორივემ მოასწრო,ისე რომ მატას მისამართის თქმა კინაღამ დაავიწყდა... მერე დიმა წავიდა,წავიდა,თუმცა მატას გულში რაღაც დატოვა ჯერ კიდევ გაურკვეველი და იქნებ დიმას გულმაც გაიყოლა?მატას თვალები გაყვა და უცებ გულში აემღერა ურჩ მთიულს-შატილის ცასავით ლურჯი გაქვს თვალები... მატა