აგვისტოს ედინბურგი ოქროსფრად დაწნულ გალიას ჰგავდა. მზე ისე დაბლა იდგა, რომ მისი სხივები ვიწრო ქუჩებში დანასავით ჭრიდნენ ჩრდილებს. ქალაქის გოთიკური არქიტექტურა, თავისი მძიმე კარნიზებითა და ქვის გარგოილებით, ამ შუქზე უფრო დრამატული ჩანდა. ჰაერში ზღვის სიმლაშე და გამომშრალი ქვის სუნი იდგა.
კუთხის პატარა კაფეში, „The Stone Rose“, სულ სხვა სამყარო იყო. აქ ყოველთვის კარკადეს ჩაის მჟავე, ყვავილოვანი არომატი და ახლად გამომცხვარი ალუბლის ღვეზელის თბილი, ტკბილი სურნელი ტრიალებდა.
დამიანე თავის მუდმივ ადგილას, კედლის ნიშაში მოქცეულ მაგიდასთან იჯდა. მის წინ უზარმაზარი ნახაზი გადაშლილიყო. 35 წლის არქიტექტორი, პერანგის სახელოებდაკეცილი, მონაცვლეობით ხან ფანქრით ავლებდა ზუსტ ხაზებს, ხანაც ცივ ყავას სვამდა. ყოველი ყლუპის შემდეგ ჭიქას ისეთი სიფრთხილით დგამდა მაგიდაზე, რომ ხმა არ გამოეცა. მისი მზერა ნახაზზე იყო მიჯაჭვული — მკაცრი, ანალიტიკური და სრულიად იზოლირებული გარე სამყაროსგან.
კარზე ჩამოკიდებულმა ზარმა ხმადაბლა დაიწკრიალა.
კაფეში კირა შემოვიდა. შავი, სწორი თმა მხრებზე ეფინა, ცალ ხელში ლეპტოპის ჩანთა ეჭირა, მეორეში კი — ტელეფონი. მან სათვალე შეისწორა, ბართან მივიდა და მომსახურე გოგონას დაბალი, მშვიდი ხმით მიმართა:
— „ერთი კარკადეს ჩაი და ალუბლის ღვეზელი, თუ შეიძლება...“
კირამ კუთხის მაგიდა აირჩია, დამიანესგან რამდენიმე ნაბიჯში. ლეპტოპი გახსნა, ყურსასმენები გაიკეთა და ეკრანს მიაჩერდა. რამდენიმე წამში მისი ხმა კაფის სიჩუმეში ძლივს გასაგონად აჟღერდა — ის დამკვეთს ონლაინ ესაუბრებოდა.
— „დიახ, მესმის თქვენი... მაგრამ ეს ფერი სივრცეს ჩაკეტავს. ჩვენ სინათლე გვჭირდება, არა ბეტონის სიმძიმე,“ — ამბობდა ის და თან ბლოკნოტში რაღაცებს სწრაფად ინიშნავდა. — „თუ ამ კედელს მოვხსნით, ოთახი სუნთქვას დაიწყებს. მერწმუნეთ, შედეგი გაგაოცებთ.“
კირა დროდადრო ჩერდებოდა, უსმენდა და უცებ სახე უნათდებოდა — ის გულწრფელად იღიმოდა, ხანდახან კი მოკლედ, ლაღად ჩაიცინებდა ხოლმე, როცა დამკვეთი, როგორც ჩანს, რაღაც სახუმაროს ეუბნებოდა. ეს სიცილი, მიუხედავად იმისა, რომ დაბალი იყო, კაფის აკუსტიკაში სხვანაირად ჟღერდა.
დამიანემ, რომელიც აქამდე მხოლოდ ციფრებსა და ხაზებში იყო ჩაკარგული, პირველად ასწია თავი. მას არ აინტერესებდა ვინ შემოვიდა, მაგრამ ამ გოგონას ხალისიანმა ტონმა და იმან, თუ როგორ ენთუზიაზმით საუბრობდა თავის საქმეზე, მისი ყურადღება მიიპყრო. დამიანემ მზერა ნახაზიდან კირასკენ გადაიტანა.
ზუსტად იმ წამს კირამაც გამოიხედა. მათი თვალები ერთმანეთს შეხვდა.
ეს იყო მხოლოდ ერთი წამი — შეფასებითი, ცივი და ცოტა უხერხულიც. დამიანეს მზერაში კითხვა იკითხებოდა, კირასი კი — უცხო ადამიანის მიმართ არსებული ბუნებრივი ინტერესი. მათ არ გაუღიმიათ ერთმანეთისთვის. დამიანემ მაშინვე აარიდა თვალი, თითქოს საკუთარ თავზე გაბრაზდა ყურადღების გაფანტვის გამო, და ფანქარი ისევ ქაღალდს დააჭირა. კირამაც მზერა ლეპტოპისკენ დააბრუნა, სათვალე შეისწორა და საუბარი განაგრძო, თითქოს არც არაფერი მომხდარა.
კაფეში ისევ მხოლოდ ალუბლის ღვეზელის სურნელი, კირას წყვეტილი ფრაზები და დამიანეს ფანქრის ხმაური ისმოდა. ორივე თავის საქმეში იყო ჩაფლული, ერთმანეთისგან სრულიად დამოუკიდებლად, თუმცა მათ შორის არსებულმა ერთმა წამიერმა მზერამ ჰაერში რაღაც უხილავი კვალი მაინც დატოვა.



​კირამ ბლოკნოტში ბოლო შტრიხი გააკეთა და ეკრანს თავდაჯერებულად შეხედა.
​— „შევთანხმდით. ორ დღეში, დილის ცხრა საათზე, ჩემს ჯგუფთან ერთად ობიექტზე ვიქნები. მასალები უკვე გზაშია, ასე რომ, პირდაპირ სამუშაოს დავიწყებთ. კარგად ბრძანდებოდეთ,“ — დაასრულა მან საუბარი, ლეპტოპი დახურა და ყურსასმენები მოიხსნა.
​კაფის სიმშვიდეში ისევ მხოლოდ დამიანეს ფანქრის ხმაური დარჩა. კირა თავის შეკვეთას მიუბრუნდა. ცხელი კარკადეს ჩაი უკვე სასიამოვნოდ შეგრილებულიყო. მან ალუბლის ღვეზელის პირველი ლუკმა გასინჯა და თვალები ნებიერად დახუჭა — ვაშლისა და დარიჩინის შემდეგ ალუბლის სიმჟავე ზუსტად ის იყო, რაც ამ დატვირთული დილის ბოლოს სჭირდებოდა. ის გემრიელად და მშვიდად შეექცეოდა ღვეზელს, როდესაც ტელეფონმა ვიბრაცია დაიწყო.
​— „გისმენ, ალექს,“ — უპასუხა მან მაშინვე. — „ჰო, აქვე ვარ, 'The Stone Rose'-ში. მოდი, ზუსტად ათ წუთში ველოდები მასალების მომწოდებელს და მანამდე გავიაროთ დეტალები.“
​დამიანემ, რომელიც ფასადის რთულ ელემენტს ხაზავდა, ისევ მოუწია ყურადღების გადატანა. „ჯგუფთან ერთად მივალ“, „სამუშაოს დავიწყებთ“ — ეს ფრაზები მისთვის ნაცნობი იყო. მიხვდა, რომ ეს გოგონა მხოლოდ მეოცნებე დიზაინერი კი არა, პრაქტიკოსიც იყო.
​ხუთიოდე წუთში კაფის კარი ისევ გაიღო და ენერგიული ნაბიჯით შემოვიდა ახალგაზრდა მამაკაცი. ის კირას თანამშრომელი და მეგობარი იყო, იმ ტექნიკური ჯგუფის წევრი, რომელიც კირას ნახაზებს რეალობად აქცევდა.
​— „კირა, ნახაზებში ცვლილებაა, მზიდი კედლის გამო მილები ცოტა გვერდით უნდა გადავიტანოთ,“ — თქვა ალექსმა მიჯდომისთანავე და მაგიდაზე ტექნიკური გეგმა გაშალა.
​კირამ ღვეზელი გვერდზე გადადო, სათვალე შეისწორა და მაშინვე საქმეში ჩაერთო.
— „ეგ გამორიცხულია, ალექს. თუ იქ გადავიტანთ, სამზარეულოს კუნძულის სიმეტრია დაირღვევა. მოდი, სხვა გზა ვნახოთ, კონსტრუქციას გადავხედოთ...“
​ისინი დაბალ ხმაზე, მაგრამ აზარტულად კამათობდნენ ტექნიკურ დეტალებზე. დამიანე უსმენდა მათ პროფესიულ ჟარგონს, მასალების დასახელებებს და ხედავდა, როგორ მყარად იცავდა კირა თავის პროექტს. 35 წლის არქიტექტორი ხვდებოდა, რომ მისი პირველი შთაბეჭდილება — თითქოს ეს გოგონა მხოლოდ „ფერად ქსოვილებს“ არჩევდა — მცდარი იყო. კირა მშენებლობის ენაზე საუბრობდა.
​დამიანემ ყავის ჭიქა დაცალა, ფანქარი დადო და პირველად გაუჩნდა სურვილი, ჩარეულიყო მათ საუბარში და ეთქვა, რომ იმ მილების პრობლემა ბევრად მარტივად გვარდებოდა. თუმცა, მან მხოლოდ მზერა შეავლო მათ მაგიდაზე გაშლილ გეგმას და ისევ თავის ნახაზს მიუბრუნდა, მაგრამ მისი პროფესიული ინტუიცია მოსვენებას არ აძლევდა — ის ხედავდა გამოსავალს იქ, სადაც ეს ორი ახალგაზრდა ჩიხში შედიოდა. მიუხედავად მისი ჩაკეტილი ბუნებისა, საქმისადმი ინტერესმა აჯობა.
​მან ფანქარი მაგიდაზე დადო, სკამი მსუბუქად გასწია და მათკენ წავიდა. სახეზე მშვიდი, საქმიანი გამომეტყველება.
​— „ბოდიშს გიხდით, რომ თქვენს საუბარში ვერევი,“ — თქვა მან დაბალი, ხავერდოვანი ხმით. ქართულმა სიტყვებმა კირა და ალექსი ერთდროულად შეაკრთო. მათ მოულოდნელობისგან საუბარი გაწყვიტეს და დამიანეს შეხედეს.
​დამიანემ მზერა კირას გაუსწორა, შემდეგ კი მათ მაგიდაზე გაშლილ გეგმაზე მიუთითა:
— „უბრალოდ მესმოდა, რაზეც მსჯელობდით. თუ მილებს არა გვერდით, არამედ იატაკის დონეზე, ჭრილის კუთხით დაუშვებთ, მზიდ კედელსაც აუვლით გვერდს და სიმეტრიაც შენარჩუნდება. ამ კონსტრუქციის შენობებში ედინბურგში ხშირად ასე აკეთებენ.“
​კირა გაოცებული უყურებდა. მან ჯერ დამიანეს შეხედა, მერე თავის ნახაზს და თითქოს გონებაში გადახაზა ყველაფერი. ალექსმა კი გეგმა დამიანესკენ გადააჩოჩა.
— „მოიცათ, მართალი ხართ... ასე უფრო ლოგიკურია. თქვენც ამ სფეროში ხართ?“ — ჰკითხა ალექსმა ინტერესით.
​დამიანემ მხოლოდ მოკლედ დაუკრა თავი, წამით ისევ კირას თვალებში დაინახა ის ინტერესი, რომელიც რამდენიმე წუთის წინ მხოლოდ წამიერი მზერა იყო.
— „არქიტექტორი ვარ. უბრალოდ ვიფიქრე, რომ ეს დეტალი დაგეხმარებოდათ,“ — თქვა მან ზედმეტი ახსნა-განმარტების გარეშე, ისევ თავის მაგიდას მიუბრუნდა და ნახაზების ჩალაგება დაიწყო, თითქოს ამით მიანიშნა, რომ საუბრის გაგრძელებას აღარ აპირებდა.
​კირას სათვალე ოდნავ ჩამოსცურებოდა. მან ვერ მოასწრო მადლობის თქმაც კი, ისე სწრაფად და პროფესიულად მოხდა ეს ყველაფერი. დამიანემ თავისი ნივთები აკრიფა, პალტო აიღო და კაფის გასასვლელისკენ წავიდა.
​— „გმადლობთ,“ — მიაწია კირას ხმამ, როცა დამიანე უკვე კართან იყო.
​მამაკაცი წამით შეჩერდა, უკან არ მოუხედავს, მხოლოდ ოდნავ დახარა თავი დასტურის ნიშნად და კაფის მძიმე კარი გაიხურა. ედინბურგის მზემ მისი ფიგურა მაშინვე შთანთქა.


დამიანეს წასვლის შემდეგ, კაფის კარზე ჩამოკიდებული ზარი კიდევ დიდხანს ქანაობდა. ალექსმა თვალი გააყოლა მიმავალ არქიტექტორს, მერე კი ისევ ნახაზს დახედა, სადაც უცხო მამაკაცის მიერ ნაჩვენები გამოსავალი მართლაც გენიალურად მარტივი ჩანდა.
​— „ნახე რა ტიპია...“ — ჩაილაპარაკა ალექსმა ქართულად და კირას გახედა, რომელიც ჯერ კიდევ კარისკენ იყურებოდა. — „ისე, კირა, ერთს მაინც ვერ ვხვდები. ოფისიდან ხუთი წუთის სავალზეა ეს კაფე, იქ მშვიდად ყავის აპარატიც გვაქვს, ინტერნეტიც და დაფაც. შენ კიდევ რატომ ჩამოდიხარ მაინცდამაინც აქ კლიენტებთან საუბრისას? ნოუთბუქი იღლიაში ამოჩრილი რომ დარბიხარ ყოველ დილას.“
​კირამ მზერა კარს მოაცილა, სათვალე შეისწორა და ჩაის ჭიქას ხელი მოჰკიდა.
— „იმიტომ, ალექს, რომ იქ კედლებია, აქ კიდევ — ჰაერი. ოფისში მხოლოდ ციფრებს ვხედავ, აქ კიდევ ადამიანებს. ხომ იცი, ჩემი იდეები სადღაც ამ ქუჩებსა და სურნელებში იმალება.“
​ალექსმა ჩაიცინა. ის კირას ბავშვობიდან იცნობდა. ერთ სადარბაზოში გაიზარდნენ, ერთად ატარებდნენ თბილისურ ზაფხულებს და მერე, როცა ალექსი ედინბურგში დამკვიდრდა, სწორედ მან დაარწმუნა კირა, რომ აქ სწავლის გაგრძელება და ერთად მუშაობა საუკეთესო იდეა იქნებოდა. მათ ერთმანეთის უსიტყვოდ ესმოდათ.
​— „ჰო, იდეები...“ — ალექსმა ეშმაკურად მოჭუტა თვალები და მეგობარს მიაშტერდა. — „ისე, იმ იდეებს შორის, აი, იმ კაცმა როგორ გაიელვა? როგორ გახედე, შეამჩნიე? მგონი, ცოტა მოგეწონა კიდეც, არა?“
​კირამ ალუბლის ღვეზელის ბოლო ნაჭერი დააგემოვნა და ალექსს აუღელვებლად შეხედა.
— „ნუ სულელობ, ალექს. უბრალოდ... საინტერესო ადამიანი ჩანს. ათი წუთია აქ ზის, ერთი სიტყვა არ უთქვამს და მერე უცებ ისეთი რაღაც მირჩია, რაზეც ჩვენ ორმა დილიდან თავი ვიმტვრიეთ. თან... ქართველია. ამ ქალაქში ასეთ ადამიანებს იშვიათად შეხვდები.“
​— „საინტერესოო, არა?“ — არ ეშვებოდა ალექსი. — „არქიტექტორი ვარო, ასე თქვა. ალბათ ერთ-ერთი იმათგანია, ვინც ამ ქვის შენობებს საკუთარი ხელით აშენებს. კარგი, წამო, თორემ მასალების მომწოდებელი ობიექტზე დაგვხვდება და არ მინდა დავაგვიანოთ.“
​კირამ ლეპტოპი ჩანთაში ჩადო. ის ჯერ კიდევ გრძნობდა იმ წამიერ, ცივ მზერას, რომელიც დამიანემ კაფედან გასვლამდე ესროლა.
— „წავედით,“ — თქვა მან მშვიდად, თუმცა გულში იცოდა, რომ ამ კაფეში ხვალაც აუცილებლად დაბრუნდებოდა.