ყოლევი წამი, წუთი და დღე საიდუმლოა.არავინ ვიცით, წინ რა გველის ან რას უნდა ველოდეთ. თუმცა მთავარია, თვალი გავუსწოროთ რეალობას. ყოველი დღე იდუმალია და ყოველი წამი - ღმერთის სასწაულია,საჩუქარია,რომლის ნაწილად ყოფნა გვერგო წილად.სხვა ცხოვრებაში, სხვა დროს,მაგრამ არა ახლა....
ვიქნებით ჩვენ....

თბილისის ქუჩებს მიუყვებოდა ელენე და ფიქრობდა წლებზე,როდესაც ყველაზე ბედნიერი იყო — ზუსტად ეს ადგილები იყო იმ ბედნიერების ნაწილი.არავინ გვაფრთხილებს,რაოდენ რთულია ცხოვრება,რას გვიმზადებს იგი ან რას უნდა ველოდეთ მომავალში.განა გვასწავლის ვინმე, როგორია რეალურად ცხოვრება და როგორ უნდა გავუმკლავდეთ მას? ან შეიძლება
კი ამ ყველაფრის სწავლა?
ფიქრობდა ელენე და იცოდა, რომ ამ სკივრის გასაღები მაინც ვერ იპოვა —გასაღები, რომელსაც იმ ცხოვრების კარი უნდა გაეღო, რომელიც მას ეკუთვნოდა.წლების წინ ეს გასაღები დაჩისთან ერთად ეჭირა ხელში,მერე,მერე,ორივემ დაკარგა ერთმანეთი.იყო ირაკლი,თუმცა გასაღები არა....
- ალო,სესო… შემხვდები ?
- რამე მოხდა,ელე ? ცუდი ხმა გაქვს.
- კი.. ცუდად ვარ. საქართველოში დაბრუნებიდან პირველად თქვა,მგონი,სიმართლე იმაზე,რასაც რეალურად გრძნობდა.
- სესო, გთხოვ, მიშველე რა…. ის ბრუნდება ჩემში…. უთხრა თუ არა სესილის,ცრემლები წამოუვიდა.
- მისმინე,ელენე,მომწერე სად ხარ.
- შენი რესტორნის წინ,იმ შუქნიშანთან…. საიდანაც ყველაფერი დაიწყო.
- არ მისცე საკუთარ თავს უფლება, წარსულში ჩარჩე.მალე მოდი.— და ყურმილი დაუკიდა.
კარი გააღო თუ არა,სესილის თვალწინ ის ელენე გამოჩნდა,რომელმაც ათი წლის წინ ზუსტად ასე შემოაღო კარი.
- ელე,დაჯექი.
- ხედავ, ხო,სესო? შენც იმ ელენეს ხედავ და იმიტომ მიყურებ ასე.
- არა, ელე, მისმინე. შეშვი იმ ბიჭს.აღარ იფიქრო, შენ ახლა ქმარი და შვილი გყავს.წარსული წარსულში უნდა დარჩეს.
- ჰმ…. ქმარი….. კი,ირაკლი მყავს,მაგრამ ის....
- რა მოხდა ?
- კაფეში შემხვდა….მაკოცა…. და მე ვერ შევეძინაღმდეგე.ეს ისეთი არასწორია….. მაგრამ თან სასურველიც. არ მინდა უკან დაბრუნება, სესო. შენც ხომ იცი რა გამომატარა…..
- ელენე,მოკიდე ქმარს და შვილს ხელი და იმ კაცს გაეცალე.ოჯახს დაგინგრევს.
- არ შემიძლია. ირაკლის საქმეები აქვს ფედერაციაში,ვერ მოვთხოვ წასვლას. მე და ლილია რომ წავიდეთ, ისიც გამოგვყვება.
- რა უფლება აქვს,რომ არ გაგიშვას,ახლა რაღა უნდა შენგან ?
- შენც კარგად იცი….. მე არ ვუნდივარ.
- აბა რა უნდა, ელენე ? რისთვის? .....
ხმა გაუწყდა სესილის.
- არა… შანსი არა…. ვერ მიხვდებოდა …..
- მგონია, რომ ეჭვობს. მგონია, რომ
ერთუ სული აქვს დამიმარტოხელოს,მატკინოს და მათქმევინოს ის, რასაც ჩემს თავსაც კი ვუკრძალავ.
- არა მგონია იცოდეს.
- გგონია, დღეს კაფეში მე ვუნდოდი ?
არა… მხოლოდ იმის დამტკიცება სურდა,რომ
ისევ აქვს ჩემზე გავლენა. რომ ისევ ვგრძნობ მის მიმართ რაღაცას. რომ ისევ მას უჭირავს სადავეები.მხოლოდ ამის გაგება უნდოდა. მიხვდა.და შემდეგში თუ დამიმარტოხელებს… მომკლავს,სესო და მაინც მათქმევინებს სიმართლეს.
- ელე,არ გაბედო!
- წამართმევს…. არ მაპატიებს,რომ დავუმალე.არ შემარგებს წლებს,რომლებიც მოვპატე. არ მაპატიებს,რომ ლილია ირაკლის ეძახის მამას. ხვდები,სესილი? შვილს დაუფიქრებლად წამართვემს და მერე მე ამომშლის მათი ცხოვრებიდან.
- არა, ამას ვერ იზამს.ლილიას ვერ წაგართვემს. არა ასეთი,თან მგონია,რომ ისევ უყვარხარ….
- არა, სესო, შენ არ იცი, როგორია მისი სიყვარული. როგორ შეუძლია წამში გააქროს გრძნობები, როგორი გულგრილია,ეგოისტი  და მტკიცე მაშინ, როცა ართმევენ იმას, რაც ეკუთვნის და უყვარს.სინამდვილეში არ გაბრაზდება, სიტყვას არ მეტყვის, არ იყვირებს — უბრალოდ იწყენს, ღრმად გულში ჩაიდებს და დაელოდება.იცის, როგორ გამანადგუროს.მოვა ლილიას წამართმევს,არ გამაკარებს და ასე მარტო დამტოვებს….. როგორც მაშინ.
- ახლა,ირაკლია შენს ცხოვრებაში.
არაფერი გამოუვა.
- ჰმ…. მაშინ თქვენც მყავდით…. მაგრამ.
- მაშინ, ელე,შენ არ თმობდი მას.
- არა…. მაშინ არც ის მთმობდა და არც მიკარების საშუალებას მაძლევდა. არც მასთან მიშვებდა ახლოს და არც თქვენთან.განა ძალით მტოვებდა, არა, ისე იზამდა ხოლმე,რომ ვერ ვუძლებდი.
მიფიქრია მიტოვება,მაგრამ როგორც კი შემომხედავხა,ისევ უკან ვიხევდი.
მძულდა იმ წლებში….. და მაინც მიყვარდა. რომ დამეტოვებინა,მეც მოვკვდებოდი მასთან ერთად. მაგრამ, ვერ გავუძელი ბოლოს,თან ლილიაც ვერ გავიმეტე ასეთი დაჩისთვის. .
- იქნებ შეიცვალა ?
- არ მგონია.ის ისეთია…..
- სანამ გაიგებს,წაიყვანე ლილია.
-  არ ვიცი,რა ვქნა…..დავიღამე…
— უღონოდ გაიქნია თავი ელენემ. —მეც ეს მინდა. იქნებ,რომ გავარიდო და აღარ ნახოს, შემეშვას.  ისე მინდოდა ლილიას სვანეთი ენახა… ისე მიყვარს იქავრობა. ბავშვსაც მინდა ვანახო. ღმერთმა იცის,აქ როდის დავბრუნდებით……
- კარგი იდეაა, ელე.აიყვანე მშობლიურ კუთხეში.
- დიდი ბებია- ბაბუა მინდა გავაცნო….
მისგან მალულად.
- არასწორია,ხვდები ხომ?
- მაგრამ მათ პირობა მივეცი….
და მინდა შევასრულო.მას არ ჰგვანან.
- მესმის, ელენე, მაგრამ ისიც იცი,ალბათ, რომ მთა, როცა მის შვილს იცნობს,არ გამოუშვებს. მიხვდება რომ მისი სისხლია,მისი ნაწილია, იგრძნობს და ამას დაჩისაც აგრძნობს,რადგან ლილია მისი შვილია.
- მე არ დავუშვებ ამას. ერთხელ ხომ დავუმალე, ახლაც შევძლებ.მერე წავალთ,ისევ საფრანგეთში… და ყველაფერი კარგად იქნება.
სესილიმ თავი ჩახარა და სევდიანი ხმით ამოთქვა.
- არ შეგეშვება…. ეს იცოდე.უყვარხარ.რაც უყვარს კი იმისებს.
- წლების წინ იცი, რატომ ავირჩიე ის, რომ მაისური გამოგერთვა ?
პასუხის მოლოდინში ამოხედა ელენემ.
- გავიგონე გასახდელში როგორ ელაპარაკებოდა ვიღაცას შენზე, ისე აგღწერდა, ისეთი ენთუზიაზმით, ისეთი სიტყვებით…. მაშინვე ვიცოდი, რომ თქვენი ამბავი მოედანზევე იწერებოდა. და როცა პირველი გოლიც შენ მოგიძღვნა — ისე გიყურებდა,რომ ვიხსენემ.
მივხვდი: სადღაც ზემოთ უკვე გადაწყვეტილი იყო, რომ ბედის მწერლები თქვენი ისტორის წერას იწყებდნე.
იმ მოედანზე მაშინ მხოლოდ შენ, დაჩი და ღმერთი იყავით. სხვა არავინ ........

——————————-
- რატის ვახლავარ, — გაუღიმა და ხელი ჩამოართვა.
- რა იყო, რაღაც გახარებული ჩანხარ.
- არაფერია…. უნის სახელზე მოვიგე და მიხარია რა.
- მართლა? —გაუღიმა რატიმ. - სხვა რამეში ხო არა საქმე, დაჩიკო. ?
- სხვა რაში უნდა იყოს საქმე, ბატონი რატიკო?
- გოგოში.
- ყველა შეთანხმდით, თუ რა არის, მაგას რომ იჩემებთ ?
- იჩემებენ, თუ სიმართლეა ? —თავი შემოყო კარში სანდრომაც.
- საიდან მოიტანეთ ?
- თამაშს მეც თვალს ვადევნებდი.აღიარე, გოლი ვის მიუძღვენი ?
- გააფრინე? ვის და შენ !
- რატო არ ტყდები, ბიჭო ? დაგინახე, ვიღაცას უყურებდი, მაგრამ ვერ გავარჩიე იმ ორი გოგოდან რომელი იყო.
- არც ერთი. — წარბი მაღლა ასწია და რატის გადმოხედა.— მიდი, მანახე ჩანაწერები.
- ახლა მასეც ნუ დამიკარგავ შთაბეჭდელიებას და ნუ მეტვი, რომ იმ შენზე გაგიჟებულ “სტერაჩკა” გოგებიდან რომელიღაცას მიუძღვენი. მარტო
შენი ფული რომ უნდათ.
- მაჩვენებ, რატი ?
- სერიოზულადა საქმე, — თვალი ჩაუკრა სანდროს რატიმ და კაბინეტისაკენ წაიყვანა.
- ლაშა, ნახე, ჩანაწერები, რომ გთხოვე ?
- კი,ბატონო რატი, ინებეთ.
- აბა, მზად ხარ, დევდარიანის ვაჟკაცო ? ცემა- ტყეპისთვის თუ მოეგე გონს?
- ეგეთი პირველყოფილიც არ ვარ.უბრალოდ დაველაპარაკები.
- როგორ არა, გვჯერა…..
- ჩართე რაა ….
და მერე იქ ნანახმა ერთმა კადრმა მოჰგვარა ის ღიმილი, ის შეგრძნება, რომელსაც გრძნობდა რომ სამუდამოდ მისი ნაწილი გახდებოდა.წამი, რომელიც თითოეული უჯრედის ნაწილად იქცა.
- გაადიდე.
- რა ხდება, რა გაცინებს ?
- ისაა…..
- რაო ? ამ გოგოსაც გული გაუტეხე და შენმა მანქანამ აგო პასუხი ?
- ღმერთო, იდიოტიი ვარ….. ის იყო შუქნიშანზეც, ჩემს მანქანასთანაც, ფეხბურთზეც…. ყელსაბამი მისია ….
ის ერთი წამი, როცა ეს  ყველაფერი გაიაზრა დაჩიმ — წამი, როცა იგრძნო, რაღაც სხვა, რომელიც სამუდამოდ მისი ნაწილი გახდა.   თითქოს შეიგრძნო ელენე და ის, თუ რამდენად მისი იყო ეს ადმიანი. და რა გეგმები წყდებოდა სადღაც მაღლა.
- ეს ვერაა, ხო ? —სანდრომ უცნაურად შეხედა მარტო მოლაპარაკე დაჩის.
- მისი მზეა… ნეტას იცის,რომ ნე მაქვს?
- ბიჭო,თქვი?
- ელენეა.
- ვინა ელენე?
- ჩემი  შვილების დედა.  
- ვერა მეთქვი? არ ვთვქი ?
- სანდრო…. ღმერთმა გამომიგზავნა ყველაგან არის.ჩემი ბედია.
- ახლა მართლა გააფრინა, რამე მოწიე ?
- არ გესმით….
- ბიჭო, შენ ქალი შეგიყვარდა ნამეტნავად.
- არა… ჯერ არ მიყვარს… მარა… არა, არა მგონი მიყვარს კიდეც.
- ღმერთო, უშველე…
- უნდა ვნახო, უნდა დავუბრუნო.— უეცრად წამოხტა სკამიდან და გავარდა.
- ამას რა ჰქვია?
- ერთი ნახვით შეყვარება…..
დაჩი წელებზე ფეხს იდგამდა და ყველანაირ ხერხს მიმართავდა, რათა კავკასისი უნივერსიტეტის რექტორისგან ელენეზე ინფორმაცია გამოეძლა, უამრავი უარის მიუხედავად მაინც გარკვია,რომ იქ არც კი სწავლობდა.
- ანუ თსსუ ეულია? ღმერთო…..
ელე უკვე როგორ მაწვალებ……
ერთი ჩაინიცა და უნივერსიტეტიდან გავიდა.


- მოდი, საყვარელო, — თბილად გაუღო კარი ლელამ ელენეს.
- გამარჯობა, ქალბატონო ლელა.
- არ გვინდა ეს “ქალბატონო” ხომ
იცი, ჩემთვის შვილივით ხარ.
- კარგით.
- წამოდი, დანის გაგაცნობ, ნუ გაქვს შეშინებული სახე. გოგომ ბიოქიმიას გაუგე და ბავშვის გეშინია?—გაუღიმა და ოთახში შეატარა.
- შენ რომ არ მენახე, არ ვიცი ელე… ისე მჭირდებოდა ვინმე, ვისაც ბავშვს ვანდობდი.
- რას ამბობთ…..
ოთახში ტკბილად ეძინა დანის.
- ხო მართლა ეს დალი — ის ჩვენი დამხმარეა . შენ არაფერის გაკეთება არ მოგიწევს ბავშვზე ზრუნვის გარდა.
- მე შემიძლია დავეხმარო ქალბატონ დალის.
- არ გინდა,საყვარელო,შენი მოვალეობა არ არის. ელე ხანდახან შეიძლება მე და ჩემი მეუღლე ვერ დავბრუნდეთ და ღამითაც მოგიწიოს დარჩენა. თანახმა ხარ?
- კი,შემიძლია. ქალბატონი დალიც იქნება?
- დალი ბებო დამიძახე, საყვარელო, მისაღებში გამოჩნა დალიც.
- ლელა, ეს რა კარგი გოგო მოგიყვანია— თბილად გაუღიმა ელენეს და ლოყაზე ხელი მოუსვა.
- მე სულ ვერ დავრჩები,საყვარელო,თუმცა როცა შევძლებ, აუცილებლად.
-  სხცა ვინმე ცხოვრობ აქ ? —
საძინებლისკენ გააპარა ელენემ თვალი.
- კი,ჩემი ვაჟი, თუმცა ამჟამად ბოიკოტს გვიცხადებს და დედაჩემთან ცხოვრობს. კარგა ხანი არ დაბრუნდება, შენ მაგაზე არ ინერვიულო.
- კარგი, მაშინ წავალ, დანის შევაღვიძებ და ვაჭმეს.
- კახაც მოვიდოდა და ჩვენც წავალთ. -ცხრისთვის აქ ვიქნებით  — ლელამ თბილად გაუღიმა ელენეს და წავიდა.  
- ბედნიერი საღამო, გაუღიმა და დანის ოთახში შევიდა.
- დანიკო…
ბავშმა ერთი გამოხედა ელენეს.
- გამარჯობა…. ნამძინარებმა წარმოსთქვა ბავშმა და ელენეს მიაჩერდა.
- დანი, მე შენი ახალი ძიძა ვარ.
-  რა ლამაზი ხარ….
- მადლობა,წამოდი გაჭმევ.
მთელმა დღეს ისე კარგად ჩაირა დანი უპრობლემო და უსაყვარლესი ბავშვი აღმოჩნდა. ელენეს არაფერი გასჭირვებია, თან დალი მასთან ერთად იყო.
- ელენე,შვილო, მე უნდა წავიდე. ლელამ დამირეკა — მალე მოვლენ. დანისთან ცოტა ხანი გაჩერდი.
- კარგით,ნახვამდის.
დალი წავიდა თუ არა, პირველი თვალი იმ შავი კარისაკენ გაექცა,რომელიც უცნაურად იზიდავდა. კარის სახელური ჩამოსწია და შიგნით შევიდა.
ყველაფერი მუქ ფერებში იყო — შავი კარადა, საწოლი, კედლებიც კი შავად იყო შეღებილი, ერთადდერთი კუთხე,რომელიც ფერადი იყო ეხებოდა ფეხბურთს.უამრავი პოსტერი, ცნობილი ფეხბურთელების ხელმოწერები, მაისურები, უამრავი მოგებული ჯილდო, სიგელები,
ბურთები ხელმოწერებით, ფოტოები…..
და ბოლოს — ყველაზე დიდ ადგილის იკავებდა ნაკრების 14 ნომრიამ მაისურს, გვარით; დევდარიანი.
ერთ- ერთ სიგელზე ამოიკითხა დაჩი დევდარიანი.
- რა მაგარია…. თითქმის ყველა ფეხბურთელის ხელმოწერა აქვს. ნადვილო სამოთხეა…
- ჰო, ჩემ ძმას ძალიან უყვარს ფებურთი. ისიც ფეხბურთელია, რომ გავზრდები მეც მინდა მისნაირი ვიყო.
- დანიკო, გაიღვიძე? —ხელში ოჯახის სურათი ეჭირა ელენეს სადაც დაჩიც იყო
- მოგეწონა ჩემი ძამიკო ?
- არა პატარა… ან რანაორად მომეწონებოდა…
- აა ქო მაქ პატარაა, დღეს დამპირა, მოვალო…. მაგრამ ვნახოთ. გაგაცნობ მერე.მოგეწონება.და მასაც მოეწონები —ერთნაირი გემოვნება გვაქს.
ელენეს გაუღიმა და მისკენ გაიქცა, ხელში აიტაცა ელენემ და ლოყაზე აკოცა.
- შენ რა ენაჭარტალა ყოფილხარ.
- ლა იყო, არ გაინტერესებდა?
- არა… თან აქ არ უნდა შემოვსულიყავი.
- ეგ მალთალია. დაჩიკომ თუ გაიგოს, გაბრაზდება.
- მერე შენ ხომ არ ეტყვი ?
- დღეს კიდე თუ მაჭმევ იმ ფაფას —ვეტყი.
- პატრა მექთამე ! არ გაჭმევ ისედაც ძილის დროა.
საწოლში ჩააწვინა, გვერდით მიუჯდა და წიგნის კითხა დაიწყო, პატარა ონავარს მალევ ჩაეძინა.
- ქალბატონო ლელა,სწინავს უკვე, წავალ მე.
- ჩემი ვაჟი აპირებს მოსვლას. ერთად ხომ არ გვევახშმა,საყვარელო?
- ვერ, ხომ იცით, დედა ვახშმის მიმართ ძალიან მკაცრია. უნდა წავიდე.
- ხო ნინო, კარგი… წადი.

- მოვედი! — ისეთი ენთუზიაზმით შეაბიჯა სახლში,ალბათ ეს ყველაფერი დანის დამსახურება იყო. ისეთი კარგი ბავშვი იყო ისე გაუმართლა….
- ოჰოო, ქალბატონო, გაგახსენდა,ოჯახიც რომ გყავვს? წამოდი, სუფრა მზადაა.
- დედა, კარგი რა…. რამდენ ხანს უნდა ბრაზობდე?
- ლუკა, ჩამოდი ! — თითქოს არაფერი გაუგონია ნინოს.
- ფრთხილად დაიწყო, ელენემ საუბარი.
-ისაა…. სახლი ვნახეთ და ხვალ, რადგან შაბათია გადავალთ.
ფრთხილად გადახედა ნინოს
- აჰა… შენ რამეს გვეუბნებოდი? უკვე ხომ ყველაფერი გადაწყვიტე.
- დედა, გთხოვ…. რა არ მინდა ასე მოხვდეს ყველაფერი. არ მინდა ბრაზობდე. აქვე ვინქები, ქყევნიდან ხომ არ მივდივარ.
- შენთვის ოჯახს მნიშველობა არასოდეს ჰქონია! ფიქრობ საერთოდ ჩევნზე ? ან საკუთარ თავზე ? როგორ უნდა ისწავლო ? ან რას შეჭამ ? დარწმუნებული ვარ, ის გოგო არაფერ გააკეთებს, ყველაფრის გაკეთება შენ მოგიწევს.მერე კიდევ ვიღაცეებს ამოათრევს და რეცხოს და ხეხოს ელენემ, რა პროვლემა, მერე ვინღა ისწავლის?
- დედაა! ერთხელ ხომ გითხარი არა —საკმარისია! არ იცნობ სესილოს და ასე ნუ ლაპარაკობ. ელენე გადავა და მორჩა ლუკასაც ყელში ჰქონდა უკვე დედის ისტერიკა.
- შენ რაღა დაგემარათა ? ვინა ერთი ის გოგო ასეთი ? მიდი, შენც გადადი და იცხოვრეთ სამივემ ტკბილად! —ჩანგალი ხმაურით დადო ნინო და ფეხზე წამოდა.
- სად დაიწყე ქალბატონო მუშაობა? მასავით მიმტანი ხარ?
- ნინო! —ხმას დაუწია და მაგიდასთან დაბრუნდი.
- შენ ჩემს კონტროლსა და ყვირილს შვილები აკონტროლე. კითხე მიდი კითხე სად მუშაობს?
- ძიძად ვმუშაობ. საერთოდ არ ვიღლები. კარგი ბავშვია თან სწავლასაც ვასწრებ— შეშინებული შეხედა მამას ელენემ.
- ჰმმ …ძიძად? ხომ მშვენიერია! ეგღა გვაკლდა! ნორმელური ხარ საერთოდ ! ჩემი ქალიშვილი ძიძად უნდა მუშაობდეს?
- დედა, შემეშვი, ერთხელ და სამუდამოდ! დაივიწყე ეს ფული და სიმდიდრე. მე არ ამირჩევია ეს ყველაფერი. სხვა რამ მინდა და მაცადე რა ცხოვრება. წამოდგა ელენე და ოთახში გაიქცა.
- როგორ მიყვირი! სულ გაგიჟდი! მოდი დამელაპარაკე მეთქი!
- ნინო, ახლა გამოდი აქეთ და მაგ ბავშს შეეშვი! — მკაცრად უთხრა დავითმა.
- დედა, გულს სტკენ…. მეც მასთან ვიქნები, დავეხმარები. ნუ გეშინია, გაუშვი რა …
- თქვენ არ გესმით…. მე როგორ ვიცხოვრო აქ, როცა ის სხვაგან იქნება? მის გარეშე ვერ გავძლებ, ხომ იცით…
- გთხოვ, დედა… ენდე.ნუ აბუქებ. სულ შეგიძლია მასთან მიხვიდე.
- როცა შვილები გეყოლებათ,
მაშინ გამიგებთ…..
თავზე აკოცა ლუკას ნინომ, კიბებს აუყვა და ზემოდან გადმოხედა ლუკას.
- შენ მაინც არ დამტოვო….
დავითმა ერთი ამოიხვნეშა და ელენეს ოთახისაკენ გაემართა.
- ელე,შეძლება?
- მოდი, მამა.
- ხომ იცი,ნინო გიჟდება, შენზე. ისე უყვარხარ…. იმდენ ხანს ნატრობდა გოგოს. შენ გაჩნდი თუ არა, მთლიანად თავის ნაწილად გაქცია. უსაზღვროდ უყვარხარ. ვერ გიმეტებს, რომ შორს ყავდე. არ იწყინო.
- მამა, ვცდილობ გაგუგო,მაგრამ ზედმეტები მოსდის. სესილის არც კი იცნობს და რეებს ლაპარაკობს…
- მერე გააცანი და აღარ იტვის.
- მამა, ხომ იცი არა,რომ წავალ.
- ვიცი, არავინ გიშლის ხელს, თუმცა დამპირდი რომ,არ დაგვივწყებ. და თუ რამე დაგჭირდება მე მირკავ, და არ იმ შენს ძმას, რომელსაც, სავარაუდოდ შენი დაქალი მოსწონს, ისეთი თავგამოდებით იცავს.
- დავით,კარგი რა… — გაეღიმა ელენეს
- დილით დედასთან შედი და ისე წადი. მასაც დაველაპარაკები. ორივემ ბოდიში მოუხადეთ ერთმანეთს და შერიგდით.არ ვარგა წყენა.
- კარგი… ერთმანეთს ჩაეხუტნენ და დავითი გავიდა.
ელენემ კარადის კარი გამოაღო და რას ხედავს — პატარა ყუთს, რომელშიც მზის ფორმის სამაჯური იდო.
- ჰმ… ლუკა… შემისრულა. ჩემი მზე…ხვალიდან ისევ გაანათებს ერთი გაიღიმა და სამაჯური გაიკეთა.
—————————-
- დე,ლილია მინდა ხვალ სვანეთში წავიყვანო.
- კარგი, შვილო, როგორც გინდა ირაკლი მოდის?
- ვერა,ირაკლი ვერ მოდის, საქმები აქვს ფედერაციაში. ხუთი დღით ავალთ, დავისვენებთ. ხომ იცი, როგორ მიყვარს სვანეთი… მინდა ლილიასაც შევაყვარო.
-კარგი .. და ის ?
- ის რა შუაშია? ვერაფერს გაიგებს? თან არც იცის.
- ელენე, როგორც უკეთესი იქნება შენთვის და ლილიასთავის, ისე გააკეთე.
დილით, დიდი ჩემოდნებითა და ხმამაღალი მუსიკის ფონზე, მიუყვებობნენ სვანეთის გზას , რომელიც საბოოლოდ ყოველთვის დევდარიანების სახლში მთავრდებოდა.
- ლამარა ბებო !
- დე,სად ვართ?
- საყვარელო, ახლა ერთ ბებოს გაგაცნობ, რომელსაც უსაზღვროს უყვარხარ.
- შვილო,ელენე,ეს შენ ხარ?
- მე ვარ…. გზას გაუყვნნე სახლამდე
- მოდი, ჩაგეხუტო …..
და მერე იყო ის რაც ყველაზე მეტად უყვარდა — სვანეთი, სვანების სითბო, სიყვარული და თავისუფლება,რომელსაც სულ ეძებდა ელენე და მხოლოდ დევდარიანების სახლში პოულობდა.
- ბებო,ის ლილია
- ჰმ…. ჰგავს
- ხო თან ძალიან ….
მერე მოხუცმა აიყვანა ხელში ლილია და ისე შევიდნენ სახლში.
- შალვა, გამოდი გარეთ ! სტუმრები გვყავს
- ელენე, გოგო, როგორ შეცვლილხარ….. ეს ქალბატონი ისა ვინც მგონია ?
- კი, ბაბუ. გახსოვთ, რამდენი ხნის წინ დაგპირდით ჩამოგიყვანთ —მეთქი ? მართალია გვიან, მაგრამ მაინც აგისრულეთ დანაპირები….
- ლილია დაიღალა.ავალ ზემოთ დავაძინებ და მერე ვიჭორავოთ. ბებია- ბაბუას გაუღიმა და ზემოთ ავიდა.
- ელე,იცი… —ქალი თითქოს რაღაცის თქმას აპირებდა.
- გისმენთ.
-არაფერი, მალე ჩამოდი, მომენატრე.
ისე ტკბილად ძინავს, ალაბათ გრძნობს,რომ სანდო ხელში.
- მოდი,შვილო, ჭამე რამე.
- არა, გზაში შევჭამეთ, მადლობა. მოდით თქვენზე მომიყევით როგორ ხართ.
- ჩვენ როგორ ვიქნბებით,საყვარელო ყველაფერი ძველებურადაა…. შენ როგორ ხარ ?
- მე გავთხოვდი, საფრანგეთში ვცხოვრობთ, მე და ჩემი ქმარი ერთად ვართ ჩამოსულები,
რაღაც საქმე აქცს.
- გათხოვდი ? ის ნახე ? იცის?
- კი ,გაიგო .
- ცუდია… ეჰ, ნეტა ისევ ჩემი ბიჭის ცოლი იყო
- გთხოვთ, არ მინდა ამ თემაზე საუბარი.
- მაშინ, რომ ჩამოხვედი და მიტახრი, რომ ორსულად იყავი და წასვლის გადაწყვეტილება მიიღე, ვერც კი შეგეწინაღმდეგე. ისეთი განადგურებული იყავი….. ახლა უფრო ძლერი ჩანხარ.ძალიან გაიზარდე, შვილო.
- მართალია, ლილიამ მომცა ის ძალა, რითაც ვცხოვრობ.
- შენი ქმარი გიყვარს ?
- კი ,რა თქმა უნდა,შალვა ბაბუ.
- მაშინ აქ რა გინდა ? წადი ქმართან, თორემ ყველაფერი აირევა.
- ვერ მივხვდი …. მე ხომ დაგპირდით. გაწყენინეთ რამე?
- შეგეძლო პირობა არ შეგესრულებინა. შენც ხომ იცი, სხვა გზაც გქონდა. არ მინდა შვილო ისევ გეტკინოს და თან ოჯახი აგერიოს.
- ვერ ვხვდები ,თუ ასეა წავალთ…. ელენეს ძალიან ეწყინა შალვას ნათქვამი.
- შალვა, აწყენინე ბავშვს, ხედავ ხომ ?
- ჯობია ახლ ეწყინოს და გაასწროს ხომ იცი ისიც აქ მოდის. რატომ არ უთხარი ? რატომ უწყობ ისევ ხელს, რომ ამ გოგოს ისევ ატკინოს?
- შეიცვალა.უყვარს.
- ლამარა ქალო, შენ მაინც გჯეროდეს რასაც ამბობ.
- აჰა , მოვიდა მიდი,ახლა და რაც დაიწყე გააჩერე ისე, რომ ორივე გადარჩეს.
ლამარა კარებთან დახვდა დაჩის.
- გააჩერე,ბარგს ალაგებს და მიდის.
ერთი წამითაც არ გაჩერებულა დაჩი მაშინვე მათი საძინებლის კარი შეაღო.
- ვერსად წახვალ.
ელენე გაოცდა, როცა ის ხმა გაიგო ,ის ბოხი ხმა რომელსაც ახლა არ ელოდა.
- შენ ?
მისკენ მიტრიალდა
-ამიტომ მაუძულებდა შალვა ბაბუ წასვლას.
— შენ მოდიოდი
- ჰმ შენ უფრო უყვარხარ ვიდრე მე,მაინც არ გაგიმეტა ჩემთვის.მაგრამ ლამარიამ გაგყიდა,რას ვიზამთ. მერე იტყვიან კაცები არიან მოღალატეებიო.
- დაჩი გამეცალე, უნდა წავიდე.
- რატომ? ხომ გინდოდა აქ ყოფნა ხოდა ვიყოთ მეგონა გასწავლე, რომ მთა მის შვილს არასად არ უშვებს.
- რომელ მის შვილს ? ნუ სულელობ.
- ელნე, მოდი უბრალოდ დაწყნარდი და ხვალ ვისაუბროთ.
- გადი,არ მომეკარო.
- დამშვიდდი, ფრთხილად მიუახლოვდა და სახეზე ხელი შეახო .
- ნუ კანკალებ,აქ ვარ
- გთხოვ ,დაჩი ,გამიშვი.
- ელე, გიშვებ, მაგრამ რა ვქნა შენც რომ არ გინდა წასვლა.
- ერთი შეხედა, ცრემლიანი თვალებით ელენემ დაჩის და ტუჩებს დაეწაფა.
- ენენე.
- დაჩი, მაკოცე.
არავინ იყო მათ გარშემო არვინ და არაფერი მხოლოდ მთვარე, რომლის შუქი მკრთალად ანათებდა ოთახს. ჰაერში სიმშვიდე და რაღაც განსაკუთრებულის მოლოდინი ტრიალებდა.
ხელი დაჩის მაისურა მოკიდა და ერთი ხელის მოსმით გადაძრო.
- ელე,დარწმუნებული ხარ?
- ისე როგორ არასდროს.
დაჩიმაც ვნებიანად აკოცა და ლოგინზე გადაწვინა,კაბა გახადა,საცვლების ამარად დარჩენილ ელენეს დააცქერდა.
- ისე, მენატრებოდი, ტკივილამდე… ყოლელი წამი ვნატრობდი, რომ ისევ შეგხებოდი.
მერე აღარ იყო არავითარი სიტყვები, მხოლოდ ორი ადმიანი და ის გრძნობები,რომელიც არსად წასულა. იყო ისევ ტკვილის, უზადო სიამოვნების განცდა და წამი როცა ორი ადამიანი ათვითცნობიერებს, რომ არასოდეს ქრება ის რაც ნადვილია.მხოლოდ ერთმანეთის სიახლოვის შეგრძნება.
- აჰჰჰ … დაჩი ფრთხილად, მტკენ, თითქოს ის წამი იყო რომ მიხვდა ელენემ.როგორ უღალატა თავის თავს, ყველას გარშემო, და რაც მთავარია ღმერთს, შეცდა, ვერ აჯობა თავს.მაგრამ უკან დახედა დააგვიანა.
- მაპატიე..
- არა,არა,უფრო მატკინე…გაგრძე….. ისე გამ**მე რომ ცხობრების ბოლომდე გაგყვეს ეს გრძნობა.. ხომიცი, რომ უკანასკნელია.
- ელენე რას ამბობს?
- ნუ ლაპარაკობ, გაგრძელი .
დაჩიმაც არ დაინდო გოგო ისე სურდა ისე ენატრებოდა და ახლა როცა სანატრელი ასე ახლოს ყავდა უკან დახევას არც აპირებადა.
თითქოს ელენე ამით ცდილობდა დანაშაულის გამოსყიდვა ყველას და ყველაფრის წინაშე თითქოს საკუთარუ თავის ტკენით აპატიებდა ხვალ თავის თავს, მეობის დაკარგვას, ამ შეცდომას. და იყო წამი როცა მანაც ის გააკეთა რითიც დაჩის ატკინა.
— აჰჰ ირაკლი, ერთი ამოიკვნესა და მიხვდა, რომ სიამოვნების ზენიტში მყოფმა გაცნობიერებულად ატკინა მას.
- რაა ?! ეტკინა დაჩის რადგან არ შეეძლო ასეთი ელენეს მიღება.
- მოხვდა რამე ?
- რა დამიძახე ?
- არ ვიცი განაგრძე რა
- ელენე ასეთი არ ხარ
- რა იცი როგორ ვარ ? ზემოდან მოექცა კაცს ვნებიანად აკოცა კისერში და ნელ- ნელა ქვემოთ მიიწევდა.
- ელენე გადადი არ მინდიხარ, ასეთი ამორალური არ ყოფილხარ, რას უკეთებ საკუთარ თავს, თავმოყვარეობა სულ დაკარგე, რა უქენი ჩემს ენენეს?
-რა იცი მეთქი რა გავხდი შენს მერე
- მიდი, მიდი, ბოლომდე ისიამოვნე ჩემი სხეულით ბოლომდე წამბილეწე მიდი მეთქვი. დაჩის მტევანი ხელში მოიქცია და მკერდზე მოაკიდინა ხელი.
-ხომ გინდოდა არა შენი ძალაუფლების დამტკიცება, გამოგივიდა მაინც დაგნებდი მიდი ისიამოვნე, ახლა ბოლომდე გამთელე, ბოლომდე გამითელე თავმოყვარეობა.
- რას ამბობს არც კი მიფიქრია არ გინდა რა ხომ იცი მიყვარხარ, მე, მე ამას არასოდეს გაკადრებ…
- უკვე გააკეთე დაჩი,მერემადენედ მომკალი ვეღარც ვითვლი.
- ფეხზე წამოდგა ელენე, დაჩის მაისური გადაიცვა, ჩანთას დაწვდა, სიგარეტი ამოაძვრინა და ფანჯარა გამოაღო.
- ელე, გთხოვ შენ იცი, რომ უერთმანეთოთ არ შეგვიძლია და ნუ ეწევე თავს ვნებ.
- უერთმანეთოთ არა რა ცინიზმია….
შენთან ყოფნითაც ვნებ თავს იცი ხო
- ელე გადაგდე რა ან როდის დაიწყე ეს მოწევა რა უბედურებაა.
- ვინ გაიხსენებს ალბათ მას შემდეგ რაც გაგიცანი.
- არ ხარ ასეთი რა უქენი ელენეს იმ
საფრანგეთში?
- იქნებ ზუსტად ასეთი ვარ
- ღერი ფანჯრიდან მოისროლა და ლოგინში შეწვა.
- ძალით დამიძახე არა სახელი რომ მტკენოდა ?
- მისმინე აქ რაც მოხვდა აქ რჩება, მოისვენე და დაიძინე ლილია დილით ადრე იღვიძებს ძილი მჭირდება.
ისევ ძლიერი ქალის იმიჯი მოირგო და თითქოს ტკბილად დაიძინა სიმანდვიეში კი კვდებოდა შიგნიდან და გრძნონდა , რომ ძველი ელნესგან რაც იყო დარჩენული იმასაც კი კლავდა. შეეძლო გაჩერებულიყო, მაგრამ თითქოს ამით მხოლოდ საკუთარი თავი გაიმეტა, რომ კიდე უფრო მეტად ტკენოდა და საბოლოდ ესწავლა წასვლა.
დაჩი ზემოდან დაჰყურებდა მის მშვიდ და ნატანჯ სახეს, მიუხედავად ყველაფრისა გრძნობდა, რომ ერთმანეთის გვერდით აქ და ახლა თავს სწორ ადგილას გრძნობდა.
ფრთხილად დახარა თავი მისკენ, და ყურთან უჩურჩულა.
“ვაი თუ ერთხელ მოგენატრო, დიდი ხნის მერე,და არაფერი აღარ გქონდეს სალაპარაკო”
თუმცა შეხება ვერ გაბედა,ადგა,ნელა გააღო კარები, ერთი წამით გამოხრდა ელენეს თითქოს ამ წამს იმახსოვრებდა მაგრამ, ვეღარ დაინახა ის ქალი, რომელიც ადრე იყო.
დარჩა მხოლოდ სიჩუმი და ელენე,იმ დიდი სიცარიელის ნაწილიად, რასაც ახლა გრძნობდა და პირველად მიხვდა,რომ ზოგჯერ ყველაზე მძიმე ხმა სწორედ ჩუმად დახურული კარისაა. იგრძნო ჟამი დასასრულისაა….
დაჩი რომ გავიდა ჩუმათ ამოიჩურჩულა
- მიყვარხარ……