მუსიკის ბასი ყველაფერს ფარავს. ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს რიტმი პირდაპირ ჩემი მკერდის შიგნიდან მოდის. კლუბებში ამ ხმაურის დონეს ვერასდროს შევეჩვიე.
ვიკვლევ გზას ერთმანეთზე მიწებებულ წყვილებს შორის, მთვრალ გოგოებს შორის, რომლებიც უკანალს აქანავებენ და აუტანელ ტიპებს შორის, ზედმეტად ბევრი სუნამო, რომ ასხიათ და თმაზე გელის მთელი მთა უსვიათ. ღმერთო… ერთს პერანგიც კი აქვს მკერდამდე გახსნილი, რომ ოქროს ჯაჭვი აჩვენოს — რომელიც მის ბანჯგვლიან, ზედმეტად გარუჯულ მკერდზე აქვს ჩამოკიდებული.
ფილმი “სქარფეისი” ბევრისთვის მისაბაძია, მაგრამ ძალიან ცოტას გამოსდის მისი მიბაძვა ისე, როგორც საჭიროა. კოკაინის მთაში ცხვირს ჩაყოფას კი ახერხებენ, მაგრამ იმავე დახვეწილობას ვერ ამჟღავნებენ.
კაპიუშონი თავზე მაქვს ჩამოფარებული, იდენტობას ვმალავ, და რკინის კიბეზე ავდივარ. იმავე კიბეზე, რომელზეც ცოტა ხნის წინ ადელაინიც ავიდა — სხვა კაცის ხელზე ჩაჭიდებული.
იმ ხელის მოჭრა ძალიან მომეწონა. და იგივეს ისევ სიამოვნებით გავაკეთებდი.
საფეხურის ბოლოში რომ ავდივარ, უცებ ვჩერდები.
ნახევარმთვარის ფორმის დივანზე მაქსი ზის — ფეხები გაშლილი აქვს, ხოლო მიმტანი გოგო მის კალთაში ზემოთ-ქვემოთ ხტუნავს. მაქსს თავი უკან აქვს გადაგდებული და თვალები დახუჭული. გოგოს ქვედაბოლო აწეული აქვს, ტანგა გვერდზე გადაწეული და მისი სხეული აშკარად აჩვენებს, როგორ შთანთქავს მისი ს*შო მაქსის პე*ნისს — ყველას თვალწინ.
წარბს ვწევ, აშკარად უკმაყოფილოა იმით, რამდენად დაბლა უწევს მას ხტუნვა.
აელაინს ეს პრობლემა არასდროს ექნებოდა.
ორივე მხარეს ტყუპები სხედან, და მათთანაც თითო გოგოა დაკავებული.
ვოხრავ, ჩრდილებში ვდგები, იარაღს ვიღებ და ჩამხშობ ნაწილს ვატრიალებ. აქ ზემოთ ბასი შედარებით სუსტია, მაგრამ თუ ტყვია ყურთან გაგიფრენს — ამას მაინც ყველა შეამჩნევს.
ვუმიზნებ და ვისვრი.
ტყვია მაქსის თავს ერთი ინჩით აცდება.
მყისვე, ის საფარს ეძებს, გოგოს კალთიდან ძირს აგდებს და იატაკზე აგდებს. გოგო კივის, სხეულს იფარავს, სწრაფად დგება და გარბის.
— ჰეი, — ვამბობ მშვიდად.
ის მაშინვე ჩერდება, ხოლო ტყუპები მოძრაობენ — საკუთარ იარაღებს წვდებიან, სანამ მაქსი სწრაფად იწევს შარვალს, რომ ახლა უკვე დაგდებული ს*რი დაფაროს.
— მადლობელი ვიქნები, თუ იარაღებსაც ჯიბეებში ჩააბრუნებთ… თქვენს ს*რებთან ერთად, — ვეუბნები ცივად. — არც ერთი თქვენგანი არ ხართ ჩემი გემოვნების. თქვენთვის სამწუხაროდ , მე უკვე მყავს ერთი და მას ლამაზი ღია ყავისფერი თვალები აქვს… და საშიში კაცებისადმი განსაკუთრებული სისუსტე.
ერთ-ერთი ტყუპი არ მისმენს და მაინც აგრძელებს იარაღის ამოღებასა და დამიზნებას, მეც ვესვრი — ტყვია მის თავთან ახლოს ჩაივლის. ის მაშინვე აგდებს იარაღს და ხელებს მაღლა წევს.
მზერას გოგონებს ვაბყრობ.
— მინდა, რომ თქვენ ქალბატონებო აქედან მშვიდად გახვიდეთ… და ეს ამბავი არასოდეს ახსენოთ, კარგი? სპილოსავით მეხსიერება მაქვს, განსაკუთრებით სახეების.
ამ ქალებს არასდროს მოუწევთ ჩემი იარაღის მეორე მხარეს დგომა, მაშინაც კი თუ ვინმეს მოუყვებიან. მაგრამ, ჯანდაბა, ცხოვრება ბევრად გამირთულდებოდა, თუ ამას იზავდნენ.
ყველა თავს აქნევს და ოთახიდან ისე გარბიან, თითქოს როტვეილერი მისდევთ შიშველ უკანალზე საკბენად.
— ვინ ხარ, შენი დედაც? და დაცვა სად ჯანდაბაშია? — აფურთხებს მაქსი, ხელი შარვლის უკან ჩადებულ იარაღზე უდევს.
— ამ კლუბის დაცვა? — მეცინება. — იცი, ტიპისთვის, რომელსაც ასეთი ბინძური ბიზნესები აქვს, ძალიან თავდაჯერებული ხარ, საკუთარი დაცვის გარეშე რომ დადიხარ.
მაქსი შეურაცხყოფილად ისრუტავს ჰაერს.
მე კი უფრო ფართოდ ვიღიმი, როცა ვხვდები, რომ ჯერ კიდევ ებრძვის ერთგულების პრობლემას და იმ საძაგელ ძალაუფლების ვაკუუმს, რაც ტალავერების ამოწყვეტის შემდეგ დარჩა.
— ვერ იპოვე ერთგული დაცვა?
— შენს საქმეს მიხედე, — მკაცრად მიჭრის სიტყვას. — ვინ ხარ და რა გინდა?
მე მშვიდად მივდივარ იქამდე, სადაც ზის, მის გვერდით ვჯდები და ისე ვოხრავ, თითქოს კერძო კუნძულზე პლაჟის სკამზე ჩამოვჯექი პინა კოლადასთან ერთად.
შემდეგ კი ჩამხშობის ცივ მეტალს მის საფეთქელზე ვადებ. თან ვფიქრობ იქნებ ამ ორ იდიოტს მაინც ეყოფოთ ერთგულების ნამცეცი.
— გაშინებს, როცა ვიღაც უცებ არსაიდან ჩნდება და სიკვდილით გემუქრება? ვაღიარებ, მე ცოტა უფრო პირდაპირი ვიყავი… მაგრამ განზრახვა იგივეა.
ტყუპებმა ერთმანეთს გადახედეს.
— რაზე ლაპარაკობ, ბიჭო?
— გეტყვით, რატომ ვარ აქ… როცა თქვენ სამივე იმ ლამაზ იარაღებს, რომლებიც ახლა უკანალში გაქვთ შეჭედილი, იმ მაგიდაზე დადებთ, — ვამბობ და თავით ვანიშნებ იქ მდგომ მაგიდაზე.
ტყუპები მაქსს უყურებენ მითითებისთვის. როცა ის თავს უქნევს, ისინი ემორჩილებიან.
ოჰ. მშვენიერია.
ანუ ორი კაცი მაინც ჰყავს, ვისაც ერთგულების ნამცეცი შერჩა. ვნახოთ, რამდენ ხანს გაგრძელდება.
მაქსს შუბლზე ოფლის წვეთი ჩამოუგორდება, როცა ჩემს მითითებას ასრულებდა და ბრაზისგან თითქმის ისვრის იარაღს მაგიდაზე.
დანარჩენებიც იმავეს აკეთებენ — ერთი ტყუპი იარაღს იატაკიდან იღებს, მეორე კი შარვლის უკნიდან იღებს და მაქსის იარაღის გვერდით დებს.
ნელა და ფრთხილად.
რაც იმას ნიშნავს, რომ ეს პირველი შემთხვევა არ არის, როცა მათ სახეში იარაღი აქვთ მიბჯენილი.
— ადელაინ რეილი და დაია პირსონი. ეს სახელები რამეს გახსენებთ თქვენს ცარიელ თავებში?
მაქსს თვალები ოდნავ უფართოვდება — იმდენად, რომ აშკარად ეტყობა, იცნო.
— არასოდეს მსმე—
— აი, რა პრობლემა მაქვს მატყუარებთან, — ვაწყვეტინებ. — საშინლად არ მიყვარს ისინი. სინამდვილეში ნერვებს მიშლიან. გინდა, ნერვები ამეშალოს მაშინ, როცა თითი ჩახმახზე მიდევს?
მაქსი ტუჩებს მაგრად კუმშავს.
— შენი გოგო ჩემი საუკეთესო მეგო—
— და აი, რა პრობლემაა ვარაუდებთან, — ისევ ვაწყვეტინებ, და ვიღიმი, როცა მაქსი გაღიზიანებით იღრინება. — ისინი უმეტესად უსაფუძვლოა… და ხშირ შემთხვევაში, საშინლად ცდები. ადის არანაირი კავშირი არ აქვს არჩის სიკვდილთან. მე კი — მაქვს.
მაქსის თავი მკვეთრად ტრიალდება ჩემკენ, მაგრამ საფეთქელზე მიბჯენილი იარაღი აჩერებს. კბილებს აკრაჭუნებს, მკერდი ბრაზისგან სწრაფად აუდის. მე კი ვიღიმი, როცა ვხედავ, როგორ უკანკალებს სხეული.
— რა იყო, ედი შენი ყოფილი იყო? გაგიჟდი, რომ არჩი ამჯობინა? — კბილებში ცრის მაქსი.
მართლა საუკეთესო მეგობრები ყოფილან. სიკვდილის წინაც კი ზუსტად ერთნაირად ლაპარაკობენ.
მხრებს ვიჩეჩავ, თითქოს არაფერია.
— ცოტა კი შემშურდა, მაგრამ ის ჩემი ყოფილი ნამდვილად არ არის. შენი საუკეთესო მეგობარი ნაგავი ადამიანი იყო. შეიძლება თქვენ, ნაბიჭვრებს, ქალების ცემა გსიამოვნებთ, მაგრამ მე ასეთ რაღაცაში ვერანაირ სიამოვნებას ვერ ვპოულობ.
— მე შენ მოგკლ—
— არაფერს არ გააკეთებ, — მესამედ ვაწყვეტინებ. — ოკეანეში პატარა თევზი ხარ ზვიგენებს შორის და წარმოდგენაც არ გაქვს, ვინ ვარ. მაგრამ ახლა გაიგებ.
როცა მაქსის თვალები ჩემსას ხვდება, კბილებს ვაჩენ, ტელეფონს ვიღებ და წინასწარ მომზადებულ ვიდეოს ვრთავ.
ეკრანზე მაქსის მამა ზის სკამზე, პირში ჩაჩრილი საცობით. ოფლი და ცრემლები ჩამოსდის სახეზე, კამერას უყურებს — იმ შიშით, რაც კაცობრიობას ოდესმე უგრძვნია.
მამა და შვილი ძალიან ახლოს არიან ერთმანეთთან — ერთი და იგივე ინტერესებით: ნარკოტიკები და ქალების გამოყენება გასართობად.
მისი მამა საცობის უკან რაღაცას ბუტბუტებს, სიცოცხლეს ევედრება.
მის მოკვლას არც ვაპირებ.
კი, ნაგავი ადამიანია, მაგრამ მკვდარი არაფერში გამომადგება. ბევრად უკეთესია ცოცხალი — როგორც ბერკეტი მაქსის თავზე.
სიმართლე რომ ვთქვა, ერთი ნაბიჯი მაშორებდა აქ შემოსვლას და სამივეს ადგილზე დახოცვას.
მაგრამ მერე მათი ოჯახების მოკვლაც მომიწევდა… და ჩემს გოგოს ძალიან არ მოსწონს, როცა ამას ვაკეთებ.
ახლა, როცა ადი უკვე მათ რადარზეა, რაც უფრო მეტს მოვკლავ, მით მეტ მტერს შევიქმნი — არა მარტო ჩემთვის, არამედ მისთვისაც.
მტკიცებულება №1 — ეს იდიოტი, რომელსაც ახლა ჩემი იარაღი საფეთქელზე აქვს მიბჯენილი, იმიტომ რომ მისი საუკეთესო მეგობარი მოვკალი.
არ მაქვს დრო წვრილ თევზებთან სათამაშოდ, როცა ჩემს ოკეანეში დიდი თეთრი ზვიგენები დაცურავენ.
სამწუხაროდ მათთვის — მე მეგალოდონი ვარ.
— რა უქენი მას?! — ყვირის მაქსი და იარაღებისკენ იწევს.
მკლავში ვწვდი და უკან, დივნის საზურგეს ვაჯახებ. დარტყმის ძალისგან ჰაერი ამოუვარდება ფილტვებიდან.
— მკვდარი არ არის, ასე რომ დამშვიდდი. ყვირილი საჭირო არ არის — მგრძნობიარე ყურები მაქვს.
პირში გინებები უჩერდება, მაგრამ ყურადღებას არ ვაქცევ და ჩახმახს ნიკაპის ქვეშ ვარტყამ ისე ძლიერად, რომ ენა მოიკვნიტოს.
— სანამ ედის და დაიას საბოლოოდ მოეშვები, მამიკო ძვირფასი დიდხანს და ჯანმრთელად იცოცხლებს. არ მინდა მათ თავზე ერთი თმაც კი ჩამოვარდეს, გასაგებია? შენზე ყველაფერი ვიცი, მაქს. შენზეც და იმ ორ დამხმარეზეც იქ. ვიცი სად ჭამ, სად გძინავს და სად ისაქმებ. და გიყურებ მანამ, სანამ რომელიმე სხვა ტყვიას არ დაგაჭედებს ტვინში. იგებ რას ვამბობ?
მისი ცისფერი თვალები ვიწროვდება და სიძუვილით მიყურებს.
ვიდეოს ვაჩერებ, სადაც მაქსის მამა საცოდავად წუწუნებს, და ფეხზე ვდგები, იარაღი ისევ მასზე მაქვს დამიზნებული.
უფრო სწორად — მის ყლ*ზე.
მამაკაცების უმეტესობა სიკვდილს ამჯობინებს, ვიდრე უს*იროდ ცხოვრებას.
— შევთანხმდით?
ხანდახან, როცა იარაღი პირდაპირ შენს კაცობას უმიზნებს, პრიორიტეტები იცვლება.
— კი… თუ მას გაუშვებ.
ფართოდ ვიღიმი.
— უკვე გზაშია სახლში.
შემდეგ ვტრიალდები და გასასვლელისკენ მივდივარ, კიბესთან ვბრუნდები, როცა მისი ხმა ისევ მაჩერებს.
— ჰეი! არც კი გითქვამს, ვინ ხარ, — მიძახის მაქსი, ხმაში ისევ დაუფარავი ბრაზი აქვს.
მხარზე ვიყურები. ტუჩებზე ველური ღიმილი მედება და თვალს ვუკრავ.
— შეგიძლია Z დამიძახო.
და მერე მშვიდად გავდივარ, მათ გაფითრებულ სახეებს რომ ვუყურებ — სიცილს ძლივს ვიკავებ.
****
— ბატონო ფორთრაით, კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება მარგალიტში, — ამბობს ქერა ქალი და ჩაბნელებულ ფოიეში შემიძღვა.
მას უბრალო შავი პიჯაკი და ქვედაკაბა აცვია, შეუმჩნეველი ქუსლები, თმა კი ისე აქვს უკან გადაწეული და მჭიდროდ შეკრული კოსად, რომ აშკარად მტკივნეულად უნდა ქაჩავდეს კანს.
ჯანდაბა, ისე ჩანს, თითქოს თავიც სტკივა.
სახეზე მშვიდი ღიმილი აქვს, მაგრამ კაშკაშა ცისფერი თვალები სრულიად მოკლებულია ბრწყინვალებას.
ის ღია ცისფერი ფერის მკვდარივით ცარიელია — და ეს ჩემი პირველი მინიშნებაა, რომ ამ ადგილას მეტისმეტად ბევრი რამ უნახავს.
ვშორდები მას და შევდივარ ფოიეს მსგავს სივრცეში — ოქროსფერი ფილებით დაფარული იატაკი, შავი კედლები და აბსურდულად დიდი ჭაღი.
კედლებზე ოქროს ჩარჩოებში გამოფენილია ამ „ჯენტლმენთა კლუბის“ დამფუძნებელთა ფოტოები.
სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ — კედლებზე ჩამწკრივებულია მოძალადეები.
საქმიანი კოსტიუმებით გამოწყობილი კაცები, კამერისკენ მომღიმარი სახეებით — ალბათ ჯერ კიდევ იმ ეიფორიაში, რაც პატარა ბიჭის ან გოგოს გაუპატიურების შემდეგ დარჩათ.
ყველა ერთნაირი ნაგავი ჩანს ჩემთვის.
დერეფანში მივდივარ. ორივე მხრიდან ამ საზიზღარი კაცების ფოტოები მიყურებენ, თითქოს მთელი გზა მაკვირდებიან.
წინიდან კი მძიმე ბასით გაჯერებული მუსიკა ისმის.
ყურსასმენი ჯერ კიდევ უსაფრთხოდ მაქვს დამალული პიჯაკში — სანამ დამჭირდება.
ამ დაწყევლილ ადგილას შემოსვლას ხუთი წუთი მოვანდომე, რადგან დაცვიდან დეტექტივ ფინგერსს ჩემი უკანალის ყოველი მილიმეტრი უნდა გამოეკვლია.
რამდენიმე წუთი დამჭირდა მისთვის ასახსნელად, რა მოუვიდოდა, კიდევ ერთხელ რომ შეეყო თითები ჩემს უკანალში.
„მოძალადეების დერეფანი“ რომ გავიარე, შევდივარ უზარმაზარ დარბაზში.
დივნებითა და პოკერის მაგიდებითაა სავსე.
კაცები დივნებზე არიან გაწოლილები, ქალები კი მათ მუხლებზე სხედან — უკანალებსა და მკერდს სახეში არტყამენ, თითქოს ეს რაიმე წარმოდგენაა.
სცენის უკანა მხარეს ქალი ძელს ეხვევა ისე თითქოს მასთან სექსი აქვს, კაცები კი დოლარებს ესვრიან.
მარცხნივ სრული ბარია — იქ რამდენიმე საქმიანი კოსტიუმით გამოწყობილი კაცი ზის და ძვირადღირებულ ალკოჰოლს სვამს.
ალბათ ორმოცდაათი ათასი დოლარის სკოჩია — ისეთი გემო აქვს, თითქოს ნაგავს სვამ.
თუმცა, ალბათ მოსწონთ კიდეც — კაცები, რომლებსაც ჰგონიათ საკუთარი კუილი ყვავილების სურნელს უგავთ. მიაქვთ, ყალბად იცინიან მათ სულელურ ხუმრობებზე და—
რა ჯანდაბაა ეს?
ათი ფუტის მოშორებით ქალი დგას პოკერის ბართან და შიშველ ხელს წევს წინ, მაშინ როცა ერთი ანთებული სიგარას პირდაპირ კანზე აწვავს.
სახე მეცვლება, როცა ვხედავ, რომ ის მარკ სეინბერგია.
ჯანდაბა.
ქალის კანზე კვამლი შიშხინით ადის, მაგრამ ის არც კი ინძრევა.
უფრო მეტიც — არც კი შეკრთა.
ბრაზი მკერდში მუშტივით მირტყამს.
თავს ვაიძულებ მშვიდად დავრჩე და მაგიდისკენ მივდივარ, ვითომ თამაშით უფრო ვარ დაინტერესებული, ვიდრე იმ გოგოთი.
რაც უფრო ვუახლოვდები, ვამჩნევ, რომ სახეზე ცარიელი გამომეტყველება აქვს — ზუსტად ისეთი, როგორიც იმ მასპინძელ ქალს, რომელმაც შემომიყვანა.
დამწვარი ხორცის სუნი ავსებს ჰაერს.
ერთმა იდიოტმა ცხვირწინ ხელიც კი აიქნია დრამატულად, თითქოს სუნი მისი ბრალი იყოს.
ქალი ხელს დაბლა წევს და უბრალოდ დგას — თვალებ ჩამქრალი, გაბუნდოვნებული მზერით.
უფრო ახლოდან რომ ვაკვირდები, ვამჩნევ, რომ მისი მთელი მკლავი დამწვრობის ნაწიბურებითაა დაფარული.
ძველიც არის და ახალიც.
სხვადასხვა ეტაპზე შეხორცებული — და დღეს მიღებული ახალი დამწვრობებიც მრავლად აქვს.
მარკი ხელს აუქნევს, თითქოს მწერს იგერიებს, და ქალი მექანიკურად ბრუნდება და მიდის — თითქოს ახლახან სიგარა არ ჩააწვეს კანზე.
ის ნარკოტიკზეა.
ოთახში რომ ვიხედები, ვხვდები — აქ ყველა ქალი ასეთ მდგომარეობაშია.
ასე ისინი დამყოლები რჩებიან.
და დიდი ალბათობით არც კი ემახსოვრებათ იმ ყველაფრის უმეტესობა, რაც აქ ხდება.
ჩემი „ნიღაბი“ ადგილზე რჩება — არ ვაძლევ უფლებას, რომ გულში ამოვარდნილმა ბრაზმა სახეზე გამოჟონოს.
თვალებს მაგიდაზე ვაჩერებ და კაცებს ვუახლოვდები.
— ბატონებო! დღეს ვინ იგებს?
ხუთი წყვილი თვალი ჩემკენ ბრუნდება — ყველას ირონიული, ამაყი გამომეტყველება აქვს.
ზუსტად ვიცი რას ფიქრობენ, სიტყვების გარეშეც.
ვინ ხარ შენ? რა გაძლევს უფლებას, ჩვენთან ილაპარაკო?
— მე, — კმაყოფილად ჭიკჭიკებს მარკი.
სიმართლე რომ ვთქვა, უკეთესად ამას ვერც დავგეგმავდი.
თითქოს ღმერთმა ხელები გახსნა და ეს მშვენიერი საჩუქარი პირდაპირ კალთაში ჩამიგდო.
— თამაშობ, ბიჭო?
რეალურად მინდა, მაგრად დავარტყა იმის გამო, რომ „ბიჭო“ დამიძახა — როცა ოცდათორმეტი წლის კაცი ვარ.
მაგრამ ამის ნაცვლად ეშმაკურად ვიღიმი.
— კი, ვთამაშობ, — ვეუბნები.
მარკი გვერდით მელოტ კაცს გადახედავს და ნიკაპით ანიშნებს.
— ადგილი დაუთმე.
მაგიდასთან უცებ სიჩუმე ჩამოწვება.
მე ისევ მშვიდ გამომეტყველებას ვინარჩუნებ, როცა მელოტი კაცი მარკს ცარიელი სახით უყურებს.
მაგრამ თვალებს ვერ მალავს.
მის ყავისფერ თვალებში ბრაზი ელავს — და მარკს ისე უყურებს, როგორც მე მინდა რომ ვუყურო.
ისე, თითქოს მოკვლას აპირებს. სინამდვილეში ასე უკეთესიცაა.
თუ ემოციებს ვერ აკონტროლებდა, ისედაც ცუდი პოკერის მოთამაშე ყოფილა.
მშვიდად დგება, კარტებს მაგიდაზე აწყობს.
როიალ ფლეში.
ამ ხელს ის მოიგებდა.
სახეს ისევ უძრავად ვიჭერ, არ ვაჩვენებ იმ ღიმილს, რომელიც ლამის ტუჩებზე ამომდის. შეიძლება შემცოდებოდა კიდეც… ქალების ტანჯვით რომ არ ერთობოდეს.
ვის ვატყუებ?
არანაირად არ შემეცოდებოდა.
სანამ მარკი ოფიციანტის კანზე სიგარას აწვავდა, ეს მელოტი ტიპი იქვე საკუთარ შარვალს ისწორებდა. მარტო ის არა — სხვებიც. და მე კარგად დავიმახსოვრე თითოეულის სახე.
მელოტმა კაცმა ბოლოს ერთხელ შემოგვხედა მე და მარკს — და ჩუმად წავიდა.
იმ სამარცხვინო სცენიდან ერთი საინტერესო დასკვნა გამოვიტანე:
მარკს ძალაუფლება აქვს.
რაც არ უნდა გავლენა ჰქონდეს, საკმარისი არაა იმისთვის, რომ უბრალო ხალხზე მაღლა იდგეს.
მაინტერესებს, რამდენი პატარა ბიჭისა და გოგოს სიცოცხლე დაჭირდა ამ დონემდე ასასვლელად.
— რა გქვია, ბიჭო? — მეკითხება.
— ზაკ ფორთრაითი, — ვატყუებ დაუფიქრებლად.
— მარკ სეინბერგი ვარ. ალბათ უკვე იცი, ვინ ვარ. რამდენი ხანია პოკერს თამაშობ? — კითხულობს მარკი, სანამ თამაშს თავიდან იწყებენ, ისე თითქოს შეუძლებელია, მე არ ვიცოდე ვინ არის.
ვიცი კიდეც, მაგრამ არა იმ მიზეზებით, რასაც ის ფიქრობს.
— ბავშვობიდან, — ვპასუხობ სიმართლეს.
მამაჩემი პროფესიონალი პოკერის მოთამაშე იყო და მან მასწავლა პოკერის სახის შენარჩუნება — უნარი, რომელიც ჩემს საქმეში ძალიან გამომადგა.
ბავშვობაში მუხლებზე მისვამდა, თამაშს მასწავლიდა. მერე კარტებს მაჩვენებდა, როცა მეგობრებთან თამაშობდა, და ამოწმებდა შევძლებდი თუ არა სახის დამალვას.
ამის გამო ბევრ ხელს აგებდა.
მაგრამ სჯეროდა, რომ პოკერის სახეს ვერ ვისწავლიდი, თუ თამაშის არსს არ გავიგებდი. ყურში მიჩურჩულებდა, ჩემს „ნიშნებს“ მიმანიშნებდა და მასწავლიდა როგორ წამეკითხა არა მხოლოდ სახის გამომეტყველება, არამედ მიკრო გამომეტყველებები.
იმ დროს მამას სინამდვილეში არასდროს დაუკარგავს ფული.
გაკვეთილის შემდეგ გავიქცეოდი სათამაშოდ, ხოლო ის თავის ფულს მთლიანად იბრუნებდა — პლუს კიდევ მეტსაც იგებდა.
რამდენიმე წელი დამჭირდა პოკერის სახის დასაუფლებლად, და კიდევ უფრო მეტი — თვითონ თამაშის.
მაგრამ როცა ეს შევძელი, მამამ ჩემთან თამაში დაიწყო.
პირველივე თამაშში მოვუგე.
და იმ დღიდან ამაზე დიდი სიამაყე კაცის თვალებში აღარ მინახავს.
— აბა ვნახოთ, ბიჭო, რისგან ხარ გაკეთებული, — ამბობს მარკი.
გაიგებს კიდეც… როცა ტყვია ყელში გაეჭედება.
მაგრამ ამას ხმამაღლა არ ვამბობ.
მომდევნო რამდენიმე საათის განმავლობაში განზრახ ვთამაშობ ისე, რომ მას გავუტოლდე.
ნარცისის ეგოს საკმარისად კარგად ვიცნობ — მთლიანად რომ გავძარცვო, უბრალოდ გავაღიზიანებ. ხოლო თუ ცუდად ვითამაშებ, პატივს აღარ მცემს.
ამიტომ ვტოვებ თამაშს თანაბარ დონეზე.
ხელს იგებ, ხელს აგებ. ასე მიდის თამაში — წინ და უკან — სანამ ბოლოს მარკი კარტებს მაგიდაზე არ დაახეთქებს და ხმამაღლა არ გადაიხარხარებს.
— მგონი ღირსეული მოწინააღმდეგე ვიპოვე, — ხითხითებს და ვისკის ჭიქიდან სვამს.
მე თავაზიანად ვუღიმი.
— იმაზე ბევრად უკეთ თამაშობ, ვიდრე თავიდან მეგონა, — ვაქებ.
სიგარას მიწვდის. ერთს ვიღებ, მაგრამ დეტექტივ „ფინგერსს“ უფრო დავანებებდი ჩემი უკანალის ქექვას, ვიდრე ქალის მკლავზე სიგარას ჩავაქრობ.თუ კიდევ სცადა მსგავსი რამ, უნდა მოვიფიქრო როგორ შევაჩერო ისე, რომ კისერი არ მოვტეხო.
— აქამდე რატომ არ მინახიხარ აქ? — მეკითხება, დაკვირვებით მაკვირდება, სანამ სიგარას უკიდებს. ეჭვი დიდად არ ეტყობა, მაგრამ ასეთ კლუბებში ახალი ადამიანს ყველა ეჭვის თვალით უყურებს. — ასეთ საზიზღარ ნაიარევს ყველგან ვიცნობდი.
უხეში იყო.
მაგრამ მართალია.
მხრებს ვიჩეჩავ.
— ფული ახლახანს ვიშოვე, — ვიტყუები.
ზაკ ფორთრაითი — თვითნაბადი მილიონერი ვებ-დიზაინისა და ბრენდინგის სფეროდან. თუ ვინმე ამ სახელს დაგუგლავს, იპოვის ვიკიპედიის გვერდს, სოციალურ ქსელებს ყალბი გამომწერებითა და აქტივობით. ყველაფერი ზედაპირული საიტებია.
როცა აქ უფრო ხშირად გამოჩენას დავიწყებ და სახელს გავითქვამ, აუცილებლად გადამამოწმებენ. რაღაც წვრილმანები შეიძლება ეჭვს გაუჩენს, მაგრამ არაფერი ისეთი, რაც აფიქრებინებთ, რომ კლუბის ჩამოგდებას ვცდილობ.
— ეს ნაიარევები როგორ მიიღე? — მკითხავს და ნიკაპით ჩემს სახეზე მანიშნებს.
— სკოლაში ერთ ბულერ ტიპს ჰქონდა დანებით თამაშის გატაცება, — ისევ ვიტყუები და ვიღიმი. მერე მხრებს ვიჩეჩავ. — ქალებს მოსწონთ.
ის იცინის.
— ოჰ, დარწმუნებული ვარ მოსწონთ. ახალგაზრდა გოგოებს ყოველთვის მოსწონდათ ეგ… როგორ ეძახიან? ცუდი ბიჭის იერი?
პასუხის გაცემას ვერც ვასწრებ, რომ ოფიციანტი გოგო მოდის და სასმელებს გვივსებს. თვალებში ისევ ის ცარიელი, გამქრალი მზერა აქვს.
— მოდი აქ, საყვარელო, — ეუბნება მარკი და მუხლზე ხელს იტყაპუნებს, რომ დაჯდეს. მის თითზე საქორწინო ბეჭედი ელავს, თითქოს ყველას ახსენებს, როგორი ამაზრზენი ნაძირალაა.
ადის არასდროს მოუწევს ასეთ რამეზე ნერვიულობა, როცა მე მასზე დავქორწინდები — ეს ნამდვილად ვიცი. სინამდვილეში, არც ახლა უწევს. ერთადერთი ქალი, რომლის სხეულიც მინდა მთელი ცხოვრება ჩემს გარშემო იყოს, ისაა.
ოფიციანტი ისე უყურებს მარკს, თითქოს მოჩვენებას უყურებდეს — თითქოს საერთოდ ვერ ხედავს. მისი მზერა მასში კი არა, მის მიღმა გადის.
მექანიკურად ჯდება მის მუხლებზე. სახეზე უფერო, გაყინული ღიმილი აქვს.
მარკი უფრო ახლოს იკრავს, კმაყოფილი ღიმილით უყურებს. აქედანაც კი ვხედავ, როგორ ებერება შარვალში. ჩვეულებრივ სხვა კაცის ორგანოს შეფასება არ მიყვარს, მაგრამ როცა ნაცემი გოგოს ხარჯზე უდგება და თან შარვლის „კარავი“ არც ისე შთამბეჭდავია… ეს უკვე რამდენიმე დონეზე ამაზრზენია.
გოგოს უკან სწევს, პირდაპირ თავის ფეხებს შორის, და თეძოებზე ძლიერად ჩაჭიდებული აიძულებს უკანალი მასზე აამოძრაოს.
ღრმად ვსუნთქავ და მშვიდ სახეს ვინარჩუნებ.

ფრთხილად ვსვამ ჩემი ვისკის ბოლო ყლუპს და განზრახ ვდებ ჭიქას კიდეზე.
ცხვირს ჰაერში ვწევ და თეატრალურად ვისუნთქავ.
— ეს რა გემრიელი სუნია? — ხმამაღლა ვკითხულობ. მარკი ჩემკენ იხედება, ღიმილი უფართოვდება, მე კი იმ გოგოს ვუყურებ. — ძალიან სასიამოვნოდ სუნი გაქვს. გადმოიხარე ცოტა, სუნი შეგიგრძნო.
გოგო არც ყოყმანობს. ორივე ერთმანეთისკენ ვიხრებით და როგორც კი მისი სხეული ჩემს ცარიელ ჭიქას ზემოთ აღმოჩნდება, ოდნავ ვკრავ ხელს.
ჭიქა ვარდება და შავი კაფელით მოპირკეთებულ იატაკზე გატყდება. ათასობით ნამსხვრევი იფანტება. ხმაური ძლიერად ისმის, მიუხედავად ოთახში მძიმედ მიმდინარე მუსიკისა.
ლაპარაკი წყდება და ყველას თავი ხმაურისკენ ტრიალდება.
მახსენდება სკოლა, როცა ერთმა ბიჭმა კლასში გაუშვა გაზი და მთელი ოთახი გაჩუმდა, სანამ ყველა მას არ უყურებდა და მისი სახე იისფერი არ გახდა.
გოგო სწრაფად ხტება, ფრთხილად გადააქვს თავისი პლატფორმიანი ქუსლები მინის ნამსხვრევებში, როგორც დაგეგმილი იყო.
—ძალიან დიდი ბოდიში, — ამბობს ის, და პირველად იგრძნობა მცირე ემოცია მის ხმაში. — ახლავე დავალაგებ.
— მეღადავები?— ვყვირი მე და ისე ვუყურებ, თითქოს თვითონ გადაეგდოს ჭიქა.
მას პირი ღია რჩება, მე კი ფეხზე ვდგები.
— წამოდი, უკან გავიდეთ, — ვიღრინები, თვალებში ბრაზი მიბრწყინავს. შიშით პატარავდება, სხვა კაცები კი ხითხითებენ.
— დაუფიქრებელი ძუკნა, — ჩაიბურტყუნებს ერთ-ერთი მათგანი და ისე უყურებს, როგორც შეხედავდი ერთი კვირის ძველ საღეჭ რეზინას, რომელიც შემთხვევით შენს მერხის ქვედა მხარეს მიეკრო.
— დავბრუნდები, როცა ამას მივხედავ, — ვეუბნები პირდაპირ მარკს.
ის გულიანად იცინის, თითქოს ძალიან სიამოვნებდეს უდანაშაულო ქალის დასჯის აზრი ასეთი უმნიშვნელო მიზეზის გამო. ეს მოხუცი ალბათ კვირაში ერთხელ მაინც ეცემა და წამოდგომისთვის სპეციალურ სიგნალურ მოწყობილობას საჭიროებს. ისეთი კაცია, სხეულსაც ვერ იმაგრებს სწორად და მაინც სხვებზე ლაპარაკობს.
ქალს მკლავში მაგრად ვეჭიდები, ჩემკენ ვქაჩავ და თან მივათრევ.
ის დიდად არ მეწინააღმდეგება. თვითგადარჩენის ინსტინქტი იღვიძებს და ნელ-ნელა აღწევს მის ორგანიზმში გავრცელებული ნარკოტიკების ბურუსში. მაგრამ თავის ბედს უკვე დიდი ხანია შეგუებულია.
როგორც კი წყნარ ოთახში შევდივართ, მისკენ ვბრუნდები. ის უკვე მუხლებზეა ჩამუხლული, მწვანე თვალებითშემომყურებს — სევდითა და მორჩილებით.
ძალიან ლამაზი გოგოა: კაშკაშა წითელი თმა აქვს, ბალახივით მწვანე თვალები და ცხვირზე მოფენილი ჭორფლები.
რაღაცით ცოტათი ედის მახსენებს და თითქმის იქვე ვბრუნდები უკან, რომ მარკს მუშტი სახეში ჩავარტყა მხოლოდ იმისთვის, რომ მას შეეხო.
— ადექი,— მკაცრად ვეუბნები.
ის არამყარად დგება ფეხზე, ისე გამოიყურება, როგორც პატარა ჟირაფი, რომელიც პირველად ცდილობს სიარულს.
— აქედან გაგიყვან,— ვეუბნები მე. ის შუბლს კრავს და წარბებს შეჭმუხნის.
— ბატონო—
— რა გქვია, ძვირფასო?
კითხვაზე დაიბნა.
— ჩერი.
თავი გავაქნიე.
— ეს შენი ნამდვილი სახელია თუ სასცენო?
ის ტუჩებს იკვნეტს.
— ნამდვილი.
მის მშობლებს აშკარად ფანტაზია საერთოდ არ ჰქონიათ. უკვე შეიძლება მეორე შვილიც ჰყავდეთ და მას მარწყვი ან საზამთრო დაარქვან.
მაგრამ ეს ახლა მთავარი არ არის.
— რას იტყოდი, თუ ცხოვრების თავიდან დაწყების შანსი მოგეცემოდა?
მისი თვალები ფართოვდება და თითქოს აქედან გაქცევის პერსპექტივამ მის მზერაში ნარკოტიკებით გამოწვეული ბურუსის ნაწილი გააქრო. მაგრამ შემდეგ მისი გამომეტყველება ეჭვიანად იცვლება, მერე კი — შეგუებულად. ცრემლები ედება ქუთუთოების კიდეებზე და ეს ხედი ალბათ სამუდამოდ დამრჩება მეხსიერებაში.
ის ქვემოთ იხედება, თითქოს თავის მოკრებას ცდილობს.
— ვიცი რას ნიშნავს ეს. მ-მაპატიეთ. ვერ მივხვდი ასე ძალიან რომ ვიყავი გადახრილი ჭიქაზე.
— მე არ ვაპირებ შენთვის ტკივილის მოყენებას ან მოკვლას, ჩერი, — ვაწყვეტინებ. — მე დაგეხმარები, მაგრამ უნდა მომისმინო და ზუსტად ის გააკეთო, რასაც გეტყვი.
ის ფეხიდან ფეხზე ოდნავ ინაცვლებს, წამწამებიდან მიყურებს და სწრაფად აქნევს თავს. ჯიბიდან ვიღებ ბლუთუზის პატარა ყურსასმენს, რომელიც კოსტიუმის შიდა ჯიბეში მქონდა დამალული. ჩემს ყველა პიჯაკს სპეციალური ტყვიის შემცველი საფარი აქვს, რომელიც რადიაციას აცილებს. ეს ნიშნავს, რომ ნებისმიერ სხეულის სკანერს შემიძლია გავიარო ისე, რომ მოწყობილობები ვერ აღმოაჩინონ.
ყურში ვირგებ, ვაჭერ ღილაკს, რომელიც პირდაპირ ჯეის ურეკავს, და ველოდები პასუხს.
როცა მპასუხობს, სიტუაციას ვუხსნი. დაახლოებით თხუთმეტ წუთში ის უკვე მანქანას ამზადებს, რომ ჩერი წაიყვანოს.
ამ დროის განმავლობაში ჩერი თავის ოჯახზე მიყვება. თავის პატარა დაზე, რომელსაც კიბო აქვს, და თავის ღარიბ მარტოხელა დედაზე. ამ სამუშაოს იმიტომ აკეთებს, რომ სამედიცინო ხარჯები გადაიხადოს, მაგრამ აღიარებს, რომ აღარ იცის ღირს თუ არა — თუ მოკლავენ და ეს დამატებითი შემოსავალიც შეწყდება.
მას აღარასოდეს მოუწევს ფიქრი იმაზე, როგორ იზრუნოს ოჯახზე. ან იმაზე, რომ შეიძლება მოკლან გატეხილი ჭიქის გამო.
ჯეი კამერების ჩანაწერს უყურებს და ისე მიმართავს, რომ შეუმჩნევლად უკანა გასასვლელისკენ წავიდე.
ის კართან გადის, მე კი მაჯაში ვიჭერ ხელს, სანამ გარეთ გავა. უბრალო შავი სედანი ათი ფუტის მოშორებით ელოდება, კარიც უკვე ღიაა მისთვის.
— ვიცი, — ამბობს ის ჩუმად. —თქვენს სახეს ვერ ვხედავ. არასდროს მინახიხართ, — ხვდება ის.
თავი გავაქნიე.
— ჩერი, შენ მიდიხარ ისეთ ადგილას, სადაც არასდროს დაგისვამენ მსგავს კითხვებს. შენ და შენი ოჯახი უსაფრთხოდ იქნებით და ყველაფრით უზრუნველყოფილნი. ამას გპირდები. მხოლოდ ერთ რამეს გთხოვ — შენი ცხოვრება რაღაც მნიშვნელოვანს მოახმარე. სულ ესაა.
ერთი ცრემლი ჩამოსცურდა თვალიდან. სწრაფად მოიწმინდა და თავი დამიქნია. მისი გაბრწყინებული თვალები იმედით ანათებს. და როცა ასეთ რამეებს ვაკეთებ — როცა ადამიანობის ყველაზე ბნელ მხარეებთან მიწევს შეხება — ყველაფერი ღირს იმ მომენტად, როცა გადარჩენილი ასე გიყურებს.
არა ისე, თითქოს გმირი ხარ — არამედ ისე, თითქოს მათ რეალურად შეუძლიათ მომავლის წარმოდგენა.
ის ოდნავ ბარბაცით მიდის მანქანისკენ, მე კი უკან ვბრუნდები შენობაში და ვრწმუნდები, რომ არავინ შემამჩნევს.
— ჯეი, კამერები გაასუფთავე,— ვეუბნები, სანამ ყურსასმენს მოვიხსნი და ისევ დამალულ ჯიბეში შევინახავ.
კამერის ჩანაწერები დამონტაჟდება. თუ ვინმე მათ გადაამოწმებს, დაინახავს, როგორ მიმყავს გულდაწყვეტილი ჩერი ოთახში და შემდეგ როგორ გამოვდივართ ცალ-ცალკე.
ეს ერთ-ერთი ჩემი სპეციალობაა — რაც სრულყოფილად ავითვისე და მერე ჯეისაც ვასწავლე: კამერის ჩანაწერების ნაწილების აღება და ისე მანიპულირება, რომ ზუსტად ისე გამოჩნდეს, როგორც შენ გინდა, ისე რომ საუკეთესო ჰაკერებმაც კი ვერ შეამჩნიონ ჩარევა.
კისერს ვატკაცუნებ და ვემზადები ძალიან გრძელი ღამისთვის — უაზრო ლაპარაკისთვის და ვითომ საუკეთესო მეგობრებად ქცევისთვის ერთი წყეული პედოფილითან.






წერილი

4 ივლისი, 1945 წელი



4 ივლისი ყოველთვის ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი დღესასწაულია. მთელი დღე სტუმრებისთვის მზადებაში ვატარებ, სანამ ჯონი გრილს ამზადებს.
შემდეგ კი ჩვენს ეზოში, კლდის ზემოთ, ფეიერვერკებს ვუშვებთ. ყოველთვის საოცრად ლამაზია და მთელი საღამოს ჩემი ყველაზე საყვარელი მომენტია.

მაგრამ ახლა ჩემს ოთახში ვზივარ და ვტირი.
ჯონი ისევ მთვრალია. მთელი დღე მე და სერას გვიყვირის. თითქოს არაფერია სწორად გაკეთებული და ბოლოს იქამდეც მივიდა, რომ მინის თეფში კედელს ესროლა.

მადლობელი ვარ, რომ სტუმრები ჯერ არ მოსულან.
ფრენკი გზაშია და ამისთვის მადლობელი ვარ. იმ ვახშმის შემდეგ, როცა ჯონი საბოლოოდ აფეთქდა, ცოტა დისტანციური გახდა.

ალბათ არ სურს ჩვენს ოჯახურ კამათებში ჩარევა. მიუხედავად ამისა, მიხარია, რომ მოდის. ის შეძლებს ჯონის დაკავებას, სანამ მე ჩვენი ოჯახის დანარჩენ წევრებს გავუმასპინძლდები.

მხოლოდ იმას ვლოცულობ, რომ ჯონმა დღეს საღამოს არ შემარცხვინოს. არ მგონია, ოდესმე ვაპატიო, თუ ამას გააკეთებს.



თავი 21
მანიპულატორი



ბრაზისგან ვიწვი.
ბავშვობაში ბებია ერთ საშინელ სუპს აკეთებდა ხოლმე. ნაგვის კონტეინერში გაჩენილი ხანძარივით ყარდა და გემოც კიდევ უარესი ჰქონდა. ახლა ჩემი განწყობა დაახლოებით იმ სუპივით საზიზღარია.
— მისი სახელიც კი არ ვიცი, — ვბუზღუნებ, სახე ხელებში ჩავმალე.
მას შემდეგ, რაც დაია მოვიდა და ვაღიარე, რომ ის ისევ შემოიჭრა ჩემს სახლში, ხელები სახეზე მაქვს აკრული.
ჯერ ისიც არ მითქვამს, რაც ამის მერე მოხდა. ჩემს ძვლებში ერთი წვეთი გამბედაობაც არ დარჩა. ის კი მოთმინებით ელოდება, რადგან იცის, რაღაცას ვმალავ. რაღაც საშინელს და სამარცხვინოს. და რაღაცას, რაზეც ფიქრს ვერ ვწყვეტ.
— მასთან იწექი, არა? — მშვიდად მეკითხება.
თვალები მიფართოვდება და ხელებს სახიდან ვიშორებ, რომ მკაცრი მზერით შევხედო.
— არა, მასთან სექსი არ მქონია — ვიღრინები, თითქოს რაღაც სრულიად გიჟურს მეუბნება, მაშინ როცა სინამდვილეში ძალიან ცოტაღა მაკლდა.
ვგრძნობ, როგორ მიხურდება ლოყები და მარცხენა თვალი მითამაშებს.
ჯანდაბა. დაიამ იცის, რომ ასე მემართება, როცა ვიტყუები.
— იწექი! — უცებ წამოიძახა და სკამიდან წამოხტა და შოკირებული მიყურებს ზემოდან.
— არ დავწოლილვარ! გეფიცები, — სწრაფად ვამბობ და მის ხელს ვიჭერ. — მაგრამ… რაღაც მაინც მოხდა.
ის ღრმად სუნთქავს, ისევ ჯდება სკამზე, ჩემს სამზარეულოს ბართან მიჩოჩდა და თავის მარგარიტას ხელი სტაცა. ორი დიდი ყლუპით სვამს, სახეზე აშკარა შფოთვა ეტყობა.
— მასთან… შენ… მო*წოვე? — ვარაუდობს ის და ცხვირის რგოლს თითით ეთამაშება.
ამ სიტყვებმა ისეთი სურათები ამომიტივტივა თავში, რომ არტერიული წნევა სახიფათოდ გამეზარდა. ტუჩს ვკბენ და ნელა ვაქნევ თავს უარყოფის ნიშნად, თუმცა დამნაშავის გამომეტყველება ისევ მაქვს.
— აბა მან გააკეთა ეს შენთვის?
როცა უბრალოდ ვუყურებ და ჩემს თვალებში დანაშაულის გრძნობა კიდევ უფრო აშკარად ჩანს, მას პირი ღია რჩება და თვალები უფართოვდება.
— გოგო, რა ჯანდაბაა! — ყვირის ის. უფრო ახლოს იხრება, მის თვალებში გაურკვეველი ემოცია ელავს. — ამაზე შეგითანხმდა?
აი აქ ვიბნევი.
იმიტომ რომ არ შევთანხმებულვართ, მაგრამ თუ ეს გაგრძელდებოდა, თუ ტანსაცმელს გაიხდიდა და ჩემთან სექსს გააგრძელებდა — სრული დარწმუნებით ვერ ვიტყვი, რომ შევაჩერებდი. ან რომ საერთოდ მომინდებოდა შეჩერება.
მაინც თავს ვაქნევ უარყოფით ნიშნად.
მის ნაცრისფერ-მწვანე თვალებში ბრაზი ევლება და ტუჩები უკუღმართად ეჭმუხნება. უკან ვიხევ — სიმართლე რომ ვთქვა, ცოტათი მისი მეშინია კიდეც.
მის ხელს ვადებ ჩემსას.
— დაია… მე… ჰმ, თავიდან შეთანხმებული არ იყო… ალბათ? — ბოლო სიტყვას კითხვასავით ვამბობ, რადგან მრცხვენია ასეთი რამის აღიარება.
ის თვალებს ახამხამებს.
— თავიდან, — იმეორებს. — ანუ რა? ისეთი კარგი იყო, რომ აზრი შეგეცვალა?
ხელებს ისევ სახეზე ვიფარებ, მაგრამ ის ძალით მაშორებს, ისე რომ ცხვირით თითქმის მეჯახება, რადგან პასუხს დაჟინებით ელოდება.
— ძალიან ლამაზი თვალები გაქვს,— ვეუბნები.
ის მიბღვერს.
— თქვი ყველაფერი, .
დანებების ამოსუნთქვით თვალებს ვხუჭავ.
— იმ კაცმა სული ამომაცალა… და მგონი ჯერაც არ დამიბრუნებია.
ის მოულოდნელობისგან უკან იხევს, ფერმკრთალ მწვანე თვალებში გაოცება უკრთის.
— ვიცი, შეგიძლია განმსაჯო. მეც ვნსჯი საკუთარ თავს, — საცოდავად ვამბობ. მის მარგარიტას ჩემსკენ ვწევ და ბოლომდე ვსვამ. ჩემი უკვე დიდი ხანია დამთავრდა — მაშინვე, როცა ვუთხარი, რომ ის სახლში შემოიჭრა.
— გოგო, მე არ განგსჯი. მაგრამ მოდი დავაზუსტოთ. მესიჯში შენ თვითონ გააღიზიანე, იმიტომ რომ თავი ძლიერი გეგონა. მერე ის მართლა შემოიჭრა სახლში, რომ თავისი სიტყვა შეესრულებინა, შეგკრა, თავიდან პანიკაში ჩავარდი… მაგრამ ბოლოს მისი სახეზე ზემოდან აღმოჩნდი? — ნელა აჯამებს ის.
მის თვალებში რამდენიმე ემოცია ტრიალებს: დაბნეულობა, შოკი, შეიძლება ცოტაოდენი ინტერესიც კი. მაგრამ არა — განსჯა. და ეს მხოლოდ იმიტომ, რომ იარაღის ამბავი არ მოვუყევი. მგონი ამას ვერასდროს მოვყვები.
ტუჩებს ვიკუმშავ.
— დაახლოებით ასე.
თვალს არ მაშორებს, ისე იხრება და ტეკილას ბოთლს იღებს, რომლითაც მარგარიტები გავაკეთეთ. ორივე ცარიელ ჭიქაში თითო შოთს ასხამს და ერთს მაწვდის.
ვიღებთ შოთს, სწრაფად ვკრავთ..
— მართლა არ ვიცი რა ვთქვა.
ვკვნესი.
— დაია, არ ვიცი რა გავაკეთო. მან არაფერი მატკინა, მაგრამ მაინც დამიშავა. აშკარად მაიძულა. მაგრამ თუ კიდევ უფრო შორს წავიდოდა… ალბათ არ შევაჩერებდი. იმდენად დაბნეული ვარ. თავს ბინძურად და არასწორად ვგრძნობ, მაგრამ როცა ეს ხდებოდა… ისეთი შეგრძნება იყო…
სიტყვა გამიწყდება და კიდევ ერთხელ ვკვნესებ, ამჯერად კი თავს პირდაპირ გრანიტის სამუშაო ზედაპირს ვარტყამ.
— ძალიან კარგი? — ამატებს ის. — საოცარი? საერთოდ სხვა სამყაროს მსგავსი?
— ყველაფერი ერთად, — ვაღიარებ. — ასე ძლიერ ცხოვრებაში არასდროს მივსულვარ ორგაზმამდე.
— ვაუ, — ჩურჩულებს ის, ხმაში აშკარა გაოცებას ურევს. — მას მერე დაგეკონტაქტა? — ნაზად მეკითხება და დამამშვიდებლად თმაში ატარებს თითებს.
თავს ვწევ, შუბლზე ნაოჭით.
— კი. უბრალოდ… მითხრა, რომ არ უნდა მე რაღაც ყალბი შემიყვარდეს. ფაქტობრივად თქვა, რომ მაჩვენებს, სინამდვილეში ვინ არის, იმის ნაცვლად რომ მომატყუოს. ის ფაქტი, რომ ჰგონია, საერთოდ შემიძლია მისი შეყვარება, უკვე აჩვენებს რამდენად შეშლილია.
— ეს… უცნაურად კეთილი ჟღერს? მაგრამ თან ძალიან არასწორადაც. აშკარად რაღაც სერიოზული პრობლემა აქვს. თუმცა ეს ისედაც ვიცოდით — მოჭრილი ხელების ამბიდან.
ვფრუტუნებ.
— ჰო, ცოტა ჟღერს.
— ჰმ… მას ამის შესახებ ჰკითხე?
თავს ვუქნევ.
— კი. თავისი ჩვეული მაჩო-კაცის მანერით მიპასუხა, არ ინერვიულოო და მე მოვაგვარებო. —თვალებს ვატრიალებ, მაგრამ სიმართლე რომ ვთქვა, ეს მახარებს კიდეც. თუ რამეზე შემიძლია ჩემს აჩრდილს ვენდო, ეს ისაა, რომ ვინმეს მაგრად გაუსწორდება. ეს უკვე არაერთხელ დაამტკიცა.
ვჯდები სწორად და ჯიჯის დღიურს ისევ ჩემკენ ვწევ.
— ჰოდა, მოდი ისევ იმაზე ვკონცენტრირდეთ, რა დაემართა ჩემს დიდბებიას.
დაიას ჰაკერის რეჟიმში დაბრუნება რთული არ არის. ის ლეპტოპს თავისკენ აჩოჩებს და მაშინვე სწრაფად იწყებს კლავიატურაზე კაკუნს. მისი თითების სისწრაფე ისეთია, რომ ჩემსასაც კი უწევს კონკურენციას მაშინ, როცა წიგნის წერაში განსაკუთრებით კარგ მონაკვეთში ვარ. ზოგჯერ კლავიშების გამოცვლაც კი უწევს, იმდენად ძლიერად ბეჭდავს.
— ჯიჯის სიკვდილის დრო დაახლოებით საღამოს 5:05-ზეა შეფასებული. შენი დიდი ბაბუა ამტკიცებდა, რომ მაღაზიაში იყო გასული და როცა სახლში დაბრუნდა, ის უკვე საწოლში მკვდარი დახვდა. რამდენიმე მოწმის ჩვენება ვიპოვე, სადაც ამბობენ, რომ ჯონი დაახლოებით 5:35-ზე მართლაც ნახეს მორტის სასურსათო მაღაზიაში. მაგრამ არ დაუკონკრეტებიათ, მაღაზიაში შედიოდა, გამოდიოდა თუ უბრალოდ იმ დროს შოპინგობდა.
თავს ვუქნევ და ტუჩებს ფიქრით ვიკვნეტ.
— მის ბოლო დღიურის ჩანაწერებში ძალიან პანიკაში იყო და გამუდმებით წერდა, რომ ‘ის’ მოდიოდა მისთვის. არასდროს უთქვამს, ვინ არის ეს ‘ის’. მაგრამ ალბათ რონალდო უნდა იყოს, არა?
— შეიძლება დაელოდა, სანამ ჯონი წავიდოდა, მერე შემოიპარა სახლში და მოკლა, სანამ ის არ იყო. ბოლოს და ბოლოს, ის მას დასდევდა — ზუსტად ეცოდინებოდა, როდის გავიდოდა ჩემი დიდი ბაბუა სახლიდან.
დაია მხრებს იჩეჩავს და აშკარად ეჭვი ეპარება რაღაცაში.
— მაგრამ დღიურის ჩანაწერებში ხომ წერია, რომ ჯონი აგრესიული ხდებოდა და ჯიჯიმ თქვა, რომ მასთან განქორწინებას აპირებდა, არა? — მეკითხება ის.
შუბლს ვკრავ.
— ჰო, მაგრამ არ მგონია, რომ მას მოეკლა. ძალიან უყვარდა.
— იგივე არ შეიძლება ითქვას მის მდევარზეც?
ჩემს გამომეტყველებას რომ ამჩნევს, დაია ოხრავს და ხელს ჩემს ხელზე დებს.
— ედი, ძალიან მიყვარხარ და ამას მთელი სიყვარულით გეტყვი. მგონი ნელ-ნელა ისეთი შეგრძნება მიჩნდება, რომ გინდა მკვლელი რონალდო იყოს, იმიტომ რომ შენს თავში ეს შენს მდევარსაც კრიმინალად წარმოაჩენს. გთხოვ მითხარი, რომ ჯიჯისთვის სამართლიანობას მხოლოდ ამის გამო არ ეძებ. იმიტომ რომ მიზეზს ეძებ, რომ შენი მდევარი გძულდეს, მაშინ როცა სინამდვილეში — არ გძულს.
ხელს მისი ხელის ქვეშიდან ვაცურებ და თვალს ვარიდებ. უხერხული გრძნობები მთელ სხეულში მეღვრება და მაშინვე ვერ ვლაპარაკობ.
— არ მჭირდება მიზეზის ძებნა, რომ მძულდეს, — ბუზღუნით ვამბობ.
დაია წარბს სწევს, აშკარად არ მოეწონა ჩემი ტონი. ვოხრავ და ვგრძნობ, როგორ მეწყება თავის ტკივილი პირდაპირ თვალებს შორის. იქ ვიზელ ხელს, დროს ვწელავ, სანამ ვიფიქრებ რა უნდა ვთქვა.
რადგან მთლად არ ცდება.
შეიძლება უბრალოდ მინდა ვთქვა, რომ ყველა მდევარი გიჟია და შეუძლებელია რომელიმეში შეგიყვარდეს. მინდა ვთქვა, რომ ასეთი რამ არასდროს მომხდარა. და მინდა ვთქვა, რომ სრულიად შეუძლებელია გიყვარდეს, ვნებით და ჯანსაღ ურთიერთობაში იყო ადამიანთან, რომელმაც შენი ცხოვრების ყველა ნაწილი დაუკითხავად და დაუნანებლად დაარღვია.
რამდენადაც არ უნდა მინდოდეს ამის თქმა, შეიძლება ჩემი ჩრდილიც არ ცდებოდეს. იმ კაცში რაღაც მაგნიტური ძალაა, რომელიც მთელ არსებას აბობოქრებს. მან ჩემი ცხოვრება მთლიანად წონასწორობიდან ამოაგდო.
საშინლად მაშინებს. მაგრამ, როგორც საშინელებათა ფილმის ყურება, ამავე დროს მაფორიაქებს კიდეც.
მართალი იყო, როცა თქვა, რომ თუ წიგნის მაღაზიაში ჩვეულებრივ კაცივით მომიახლოვდებოდა და პაემანზე დამპატიჟებდა, ალბათ შემიყვარდებოდა. მისი ქცევა, ლაპარაკის მანერა და ვნება — წინააღმდეგობა თითქმის შეუძლებელია.
და იმაშიც მართალია, რომ თუ ტყუილში გამოვიჭერდი ეს გამანადგურებდა.
უბრალოდ ნეტავ ასეთი ცუდი ადამიანი არ იყოს.
მაგრამ მაშინ ის სხვა კაცი იქნებოდა — ისეთი, რომელიც შეიძლება საერთოდ ვერ შეგყვარებოდა.
არ აქვს მნიშვნელობა.
მე ჩემს აჩრდილს არ შევიყვარებ. და არც მასთან დავწვები. რაც ორი ღამის წინ მოხდა, სექსუალური ძალადობა იყო და სხვანაირად არ ვაპირებ მის გადმოცემას.
— ეს არაა მიზეზი რატომაც ვეძებ მისთვის სამართლიანობას, — ჩუმად ვამბობ.
ხელს ვუშვებ შუბლს და დაიას რბილ მზერას ვხვდები.
ის არასდროს არის ის ადამიანი, ვინც განმსჯის. მაშინაც კი, როცა ალბათ ვიმსახურებ.
— ცხადია, ჯიჯი არასდროს მინახავს, მაგრამ ბებიას ის საშინლად უყვარდა. მგონი ბოლომდე ვერასდროს გადაიტანა მისი დაკარგვა. ამიტომაც მინდა სამართლიანობა არა მხოლოდ ჯიჯისთვის, არამედ ბებიასთვისაც.
როგორც ჩანს, ეს პასუხი დაიას ამშვიდებს.
— კარგი. იმიტომ რომ მე ერთი კვალი ვიპოვე სიეტლის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ კრიმინალურ ოჯახზე 40-იან წლებში.
ყურადღებით ვიწევ წინ და ლეპტოპის ეკრანს ვუყურებ. ის უკეთ რომ დავინახო, ლეპტოპს ჩემსკენ ატრიალებს.
— 40-იან წლებში სალვატორეს ოჯახი მართავდა ქუჩებს. ანჯელო სალვატორე იყო კრიმინალური ბოსი. — ის ხუთი კაცის ფოტოსკენ მიუთითებს.
ცენტრში ზუსტად ისეთი კაცია, როგორსაც იტალიური მაფიის ბოსი: მუქად გარუჯული კანი, დიდი, კაუჭის ფორმის ცხვირი და საოცრად სიმპათიური გარეგნობა — ფართო ღიმილითა და მოციმციმე ყავისფერი თვალებით.
მის ირგვლივ ოთხი კაცია, ასაკით დაახლოებით თვრამეტიდან ოცდაათ წლამდე. ანჯელოს შავ თმაში უკვე გამოკრთის თეთრი ღერები, ამიტომ ალბათ ეს მისი შვილები უნდა იყვნენ.
ყველანი ჰგვანან მას და ისეთივე სიმპათიურები არიან. ორი მათგანი სამხედრო ფორმაშია — ალბათ მეორე მსოფლიო ომში იყვნენ გაწვეულები.
— ეს მისი ოთხი შვილია, — ადასტურებს დაია. — მაგრამ ისინი ახლა მნიშვნელოვანი არ არიან, რაც არ უნდა სექსუალურები იყვნენ. უკან, ფონზე შეხედე. ხედავ იმ კაცს?
ის მიუთითებს ცუდი ხარისხის , ოდნავ დაბინდულ ფოტოზე — კაცზე, რომელიც სალვატორეების ოჯახის უკან დგას და სადღაც შორს იყურება. მისი სხეულის დიდი ნაწილი დაფარულია, მაგრამ რაც ჩანს — სიმპათიური სახე, კარგი კოსტიუმის ნაწილი და ცილინდრი.
— ეს ერთადერთი ფოტო ვიპოვე, მაგრამ ვფიქრობ, არის შანსი, რომ ეს რონალდო იყოს.
ცხვირი თითქმის ეკრანზე მაქვს მიდებული, იმდენად დაძაბულად ვუყურებ. 40-იან წლებში ნებისმიერ კაცს შეიძლებოდა კოსტიუმი და ცილინდრი ჰქონოდა. მაგრამ მასში რაღაც განსხვავებულია.
— ხედავ იმას, რასაც მე ვხედავ? — აღელვებული ხმით მეკითხება დაია.
— მას ჩალურჯებული თვალი აქვს… და ტუჩიც თითქოს გახეთქილი…— ვჩერდები, როცა ანჯელოს მარჯვენა ხელს ვამჩნევ, რომელიც სასმლის ჭიქას უჭირავს. — ანჯელოს ხელიც დაზიანებულია!
დაიას ვუყურებ და თითქოს სარკეში ვიყურები. მის სახეზე ისეთი აღტაცებაა, როგორიც ჩემსაზე.
— და გამოიცანი ფოტოს თარიღი, — ამბობს ის და უფრო ფართოდ იღიმის.
თვალები მიფართოვდება.
— გოგო, უბრალოდ მითხარი.
— 1944 წლის 22 სექტემბერი. ოთხი დღე მას შემდეგ, რაც ჯიჯიმ დღიურში დაწერა, რომ რონალდო ნაცემი მოვიდა.
პირი მიფართოვდება და ისევ ფოტოს ვუყურებ.
კაცს, რომელიც შეიძლება ჯიჯის მდევარი ყოფილიყო.
და მისი მკვლელიც.




***


მე მთვრალი ვარ.
კიდევ ორი მარგარიტა დავლიე, მერე კი დაიას „ბრწყინვალე“ იდეა მოუვიდა — კიდევ ტეკილას შოთები დაგველია.
სამყარო ტრიალებს, როცა კიბეზე ავბარბაცდი, ჩემ უკან კი ხითხითა დაია მოდის. ორივე ოთხზე ვართ — ხელები ჭუჭყიან ხის იატაკზე გვაქვს მიყრდნობილი, რომ არ წავიქცეთ.
— გოგო, რატომ დამალევინე ამდენი? — ვეკითხები და უფრო ვხითხითებ, როცა ცოტაღა მაკლია გვერდზე გადავვარდები.
— მეგონა შე-აჰ… შე-შესაფერისი იყო, როცა მკვლელობას ვიკვლევთ, — ბურტყუნებს ის, ენა ებმება და სიცილი არ წყდება.
პასუხად ვფრუტუნებ, მაშინ როცა ჩემი მხედველობა ისევ თავბრუდამხვევ კარუსელივით ტრიალებს.
სტუმრების ოთახამდე მიმყავს და საწოლში დაწოლაში ვეხმარები. დიდად ვერ ვეხმარები, რადგან რამდენჯერმე ცოტაღა გვაკლდება ორივე ერთად იატაკზე გავიშხლართებოდით, როცა ვცდილობ ჯინსის გახდაში დავხმარებოდი.
— შენსას როგორ გაიხდი? — მეკითხება ის და ჩემს ჯინსებს უყურებს.
ხელს უდარდელად ვუქნევ.
— დარწმუნებული ვარ, სტალკერი დამეხმარება, — ვამბობ. ის თვალებს კომიკურად აფართოებს.
— თუ შენთან სექსს დაიწყებს, გადაიღე. მერე მეც მინდა ვნახო.
ამ მომენტში ჩემს სტალკერთან სექსის იდეა უბრალოდ სასაცილოდ ჟღერდა. ალბათ ორივე ვინანებთ მერე. თუ საერთოდ გვემახსოვრებოდა.
სკოლის გოგოებივით ვკისკისებთ, მისი სიცილი კი ოთახიდან გამოსვლის შემდეგაც მომყვება. კედელს მძიმედ ვეყრდნობი, როცა ჩემი საძინებლისკენ მივბარბაცებ.
ჯინსის გახდას არც კი ვცდილობ. უბრალოდ საწოლზე ვენარცხები — ზედ, საბანზე — და რამდენიმე წამში უკვე ღრმად მძინავს.

***

ლოყაზე კანის მსუბუქი შეხება მაღვიძებს. ვკვნესi— თავბრუ ისევ მეხვევა — და თვალებს ძლივს ვახელ. ვხედავ, რომ ჩემი ჩრდილი საწოლთან დგას და თმას სახიდან მაშორებს.
— აჰ, მშვენიერია, — ვბუზღუნებ. — აქ ხარ.
— პატარა თაგვო, მთვრალი ხარ?
— რა კარგი კითხვა დასვი, აშკარად ვარ — ვბურტყუნებ და პირში დაგროვილ ნერწყვს ძლივს ვყლაპავ.
ჯერ კიდევ ზედმეტად მთვრალი ვარ, რომ შემრცხვეს. ძლივს ვჯდები და ოთახს ვათვალიერებ. შუქი ისევ ჩართულია — ალბათ გამორთვა დამავიწყდა — და უცნაურია, ჩემს მდევარს სიბნელის გარდა სხვაგანაც რომ ვხედავ.
ეს უფრო რეალურს ხდის მას. და ეს არ მომწონს.
— შუქი გამორთე, — ვეუბნები და თვალებში ყურებას ვერიდები. ბევრად მირჩევნია, როცა მხოლოდ მისი სახის ჩრდილებს ვხედავ.
ის ბრუნდება და იმას აკეთებს, რასაც ვეუბნები. იმდენად მიკვირს, რომ დამიჯერა, რომ კინაღამ კიდევ რამე ვუბრძანე, უბრალოდ რომ ვნახო რას იზამს.
შუქი ქრება.
ის ისევ ჩრდილებში იმალება. როცა ოთახში მოძრაობს, თითქოს სიბნელე ეწებება. თვითონაც სიბნელეა.
ვერ გამიგია, რა უფრო მაშინებს — ის სიბნელეში თუ ის სინათლეში.
— ჯინსი უნდა გავიხადო. ალბათ მიყურებ, არა?
ალკოჰოლი ახლა გამბედაობას მაძლევს. შედეგებზე აღარ ვფიქრობ, არც მის მუქარებზე. შიშიც, რომელიც შიგნით ტრიალებს, თითქოს ჩამქრალია.
ახლა ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ყველაფერი შემიძლია ვთქვა ან გავაკეთო. თითქოს მთვრალი ყოფნა დამცავ ჯავშანს მაძლევს, მაშინ როცა სინამდვილეში უფრო დაუცველს მხდის.
ის კართან ეყრდნობა, ხელები გადაჯვარედინებული აქვს და მიყურებს, როგორ ვიხსნი ჯინსის ღილს და როგორ ვაცურებ მათ ბარძაყებზე ქვემოთ.
— იცი რა, — ვიწყებ, როცა ფეხიდან შარვლის ტოტის გამოძრომას ვცდილობ და ვბარბაცებ. — შენი სახელიც კი არ ვიცი.
— არასდროს გიკითხავს, — მპასუხობს.
—ახლა გეკითხები, კნუტო.
ძლივს ვთავისუფლდები შარვლის ტოტისგან. ვსწორდები და გამარჯვებით ვუყურებ გათავისუფლებულ ფეხს. ერთი მოვრჩი. კიდევ ერთი დარჩა.
—იცი,— ისევ ვამბობ, სანამ პირის გახსნას მოასწრებს. —საკმაოდ მომწონს, როცა კნუტს გეძახი.
—მაგრამ ეს კარგად არ გაიჟღერებს, როცა ამას ყვირილით დამიძახებ,— დამცინის ის. მისი ხმა უკვე უფრო ახლოდან ისმის, ვიდრე ცოტა ხნის წინ. თავს ვწევ და ვხედავ, რომ კართან აღარ დგას — მისი სილუეტი სიბნელეში ნელა მოიწევს ჩემკენ.
ვქირქილებ.
—ნამდვილად ასე გგონია? ფსონს დავდებ, მაინც კარგად გავაჟღერებს, — ვეპასუხები გამომწვევად.
როგორც ჩანს, მთელი სხეული ერთიანად ქვას დაემსგავსა. ეს კი კიდევ უფრო მაბედნიერებს.
მეორე შარვლის ტოტსაც ვიხდი — ეს უფრო მარტივად გამომდის. შემდეგ საწოლზე ავდივარ, მხოლოდ ბიუსტჰალტერში, მაისურში და ჩემს იასამნისფერ ტანგაში.
მასში ჩემი უკანალი კარგად ჩანს, მაგრამ ეს ყველაზე ნაკლებად მადარდებს. ბალიშს ვიღებ და ზედ ვაჯდები.
—ედი,— ღრიალივით ჩამესმის მისი გაფრთხილება. იმ დაბალი, მღელვარე ტემბრის ხმაზე ჩემს ბარძაყებს შორის სითბო გროვდება. უსამართლობაა, როგორ მოქმედებს მისი ხმა ფიზიკურად ჩემს სხეულზე, მაგრამ ახლა, როგორც ჩანს, ეს ჩემს სასარგებლოდ მუშაობს.
ბალიშზე ვირწევი, თავს უკან ვხრი და ვკვნესივარ:
—კნუტო...
წკმუტუნს ვუშვებ, როცა გვერდითი ხედვით ვამჩნევ, როგორ მოფრინავს მისი ხელი ჩემი სახისკენ. ალკოჰოლმა ყველა რეაქცია წამართვა, ამიტომ როცა ის უხეშად მიჭერს თმაში ხელს, ვერაფერს ვაკეთებ მის შესაჩერებლად.
ზურგი მეჭიმება, როცა თავს უკან მიქაჩავს. ჩემს ზემოდან მისი ლამაზი იარებიანი სახე ჩნდება. ის დაწყევლილი ინი-იანის ფერის თვალები, სქელი წამწამებით შემოსაზღვრული.
საშინლად ლამაზია. და ახლა აშკარად გაბრაზებულია.
—რა? ჩუმად ვეკითხები უდანაშაულო ტონით.
ის წინ იხრება და მისი ტუჩებს ნაზად ეხება ჩემსას. იქ, სადაც ჩვენი ტუჩები ერთმანეთს ეხება, ელექტრული შოკივით გრძნობამ იფეთქა. მკვეთრად ვსუნთქავ, შოკირებული იმ რეაქციით, რომელსაც მისი სხეული ჩემს სხეულში იწვევს.
—ზადე,— ჩურჩულებს ჩემს ტუჩებთან. —ეს ერთადერთი სახელია, რომელიც ამიერიდან ოდესმე დატოვებს შენს ტუჩებს — განსაკუთრებით მაშინ, როცა მაგ პატარა კნუტს კარგად აგრძნობინებ თავს. და როცა მე გაგრძნობინებ თავს კარგად, მაშინ შეგიძლია ღმერთი დამიძახო.
ფილტვებში მთელი ჰაერი ერთიანად მიშრება. თითქოს ჩემი სული უკვე ერთხელ დამიბრუნდა, და ახლა ისევ გაქრა.
—მე მგონია, ლუციფერი უფრო შეგეფერება,— ვუჩურჩულე. საუბრისას ტუჩები მის ტუჩებს ოდნავ ეხება.
მის ტუჩებზე ცოდვილი ღიმილი გადაირბენს და წამით აჩენს სწორ კბილებს. ის ერთი წამი საკმარისი აღმოჩნდა, რომ ჩემს ალკოჰოლით დაბინდულ გონებას შეეხსენებინა — ახლა ჩემს წინ ძალიან საშიში ადამიანი დგას.
და უნდა მოვიშორო თავიდან.
უფრო უკან ვიხრები და სახეს მისგან ვაშორებ.
—ისევ აპირებ ჩემზე ძალადობას? ამჯერად გეგმავ, რომ შენი რაღაც პირში ჩამტენო?— ვესვრი სიტყვებს, თვალებს ვავიწროებ სიძულვილით.
—ვიფიქრე ამაზე,—მშვიდად აღიარებს. —სიამოვნებით ვნახავდი, როგორ ჩაყლაპავდი მას.
მაგრამ აშკარად არის „მაგრამ“, და ჩემს მთვრალ მდგომარეობაში ეს თითქმის შეურაცხმყოფელად მეჩვენება.
წარბს ოდნავ ვწევ, თუმცა ვიცი, რომ ეს მისნაირ ეფექტს ვერ ახდენს.
—მაგრამ ჯერ კიდევ მთვრალი ხარ. და როგორც კი რამე ყელამდე მოგწვდება, ჩემზე აგერევა გული.
ახლა უკვე მართლა შეურაცხყოფილი ვარ.
შოკით პირი მეღება.
—არ ვიზამდი ამას, იდიოტო!— მის მოშორებას ვცდილობ, მაგრამ ის თმაში ჩაჭიდებულ ხელს უფრო მჭიდროდ მიჭერს და არ მაძლევს განძრევის საშუალებას.
ყოველთვის ძალით მაკონტროლებს.
ვინ შეიძლება შეიყვაროს ასეთი კაცი?
ის იცინის — ბნელი, სასტიკი სიცილით. მაგრამ ამ სიცილმა მისი სახე პირდაპირ ეშმაკისას დაამსგავსა: ლამაზი და დაუნდობელი.
—ანუ გინდა სცადო? —დამცინავად მეკითხება, მთვარის შუქში თვალები უციმციმებს.
მე შევცქერი გაბრაზებული.
—არასოდეს. იცი რა? მართალი ხარ. შეიძლება მართლაც ამერიოს, მაგრამ არა იმიტომ, რომ ვერ გავუმკლავდები შენს საცოდავ რაღაცას — არამედ იმიტომ, რომ ეს ძალიან ამაზრზენი იქნება.
შხამიანი სიტყვები დაუფიქრებლად ამომდის პირიდან.
შიში თითქოს გაჩუმდა, ამიტომაც ენაც აღარ მიჩერდება.
ის წარბს წევს და პირი მიშრება.
ჯანდაბა… რატომ გამოიყურება ასე საშიშად, როცა ამას აკეთებს?
ის მიყურებს, მე კი სუნთქვას ვიკავებ და ველოდები — რომ გაბრაზდება. რომ მომკლავს. მატკენს. რაღაცას მაინც გააკეთებს.
როცა მისი თავისუფალი ხელი ელვაზე მიდის და ნელა სწევს მას ქვემოთ, ვხვდები, რომ სერიოზულად შევცდი.
ედი შე იდიოტო უბრალოდ პირის დაკეტვა არ შეგიძლია, არა?
მე ვუყურებ მის ხელის მოძრაობებს ისე, თითქოს ის აპირებს ობობებით სავსე ქილის გახსნას. ის ხსნის ჯინსის ღილს და ერთი წამით ჩერდება.
ყელიდან ოხვრა ამომივიდა, როდესაც მან უხეშად მოქაჩა ჩემი თავი მის მენჯთან და ამოიღო.
ჯანდაბა. კარგი.
ასე რომ ვთქვათ, შეიძლება მისი ორგანო სულაც არ არის პატარა, პირიქით — იმდენად დიდი ჩანს, რომ ნამდვილად შეძლებდა ჩემს დახრჩობას ამით თუ მოუნდებოდა. და შეიძლება ეს არც კი ყოფილიყო ყველაზე ცუდი სიკვდილის გზა, როცა ეს არის ყველაზე მაცდური რამ, რაც კი ოდესმე მინახავს.
ეს არამიწიერია. ის ხელში იკავებს თავის სასქესო ორგანოს, ჩემი საშო კი საპასუხოდ სველდება.
მე არასოდეს ვეტყვი, რამდენად შთამბეჭდავად გამოიყურება ახლა, რადგან ამ მომენტში მინდა უბრალოდ მოვაჭრა. ზუსტად ისე, როგორც მან არჩის ხელები მოაჭრა. ის კაციც აღარ იქნებოდა ამის გარეშე და მე აღარ მექნებოდა შიში, რომ ამას იარაღივით გამოიყენებდა და ჩემს ყელს დაემუქრებოდა.
ის ჩემს თავს უფრო ახლოს ქაჩავს, სანამ ჩემი სახიდან რამდენიმე სანტიმეტრში არ აღმოჩნდება. დარიჩინის და ტყავისა და სანელებლების სუნი მოდის ჩემამდე. რა თქმა უნდა, მას ისეთივე მაცდუნებელი სუნი აქვს, როგორიც ვიზუალი.
—ფიქრობ რომ შეგიძლია ამას გაუმკლავდე?—მეკითხება ბნელი ხმით.
მე ვყლაპავ ნერწყვს, სასოწარკვეთილი, რომ ყელში სიმშრალე მოვიშორო. ჩემი ყალბი სიმამაცე ნელ-ნელა ქრება და შიში ისევ მთელი ძალით ბრუნდება.
—კი,— ვამბობ მე, ხმა ოდნავ მიკანკალებს. —მაგრამ თუ ცდი, გიკბენ.
მე იმდენად ვარ მის ორგანოზე მიშტერებული, რომ ვერ ვამჩნევ როგორ ედება მას სახეზე ღიმილი. თავი ნაზად ეხება ჩემს ყბას და კანზე გაასრიალა,ზურგში ჟრუანტელი მივლის.
მე მას ზიზღით ვუყურებ, თუმცა ჩემი სახე ტყუილის ნიღაბია. და ეს ნაძირალა ამას ხვდება.
ის იწყებს მოძრაობას ხელით.
—რას აკეთებ?— დავარტყი
ის საპასუხოდ მირტყავს მის ასოს ლოყაზე, ვოხრავ..
ეს იდიოტი.
ის აგრძელებს მოძრაობას და როცა ვხვდები რას აკეთებს, ვცდილობ თავი გავთავისუფლო.
მისი ხელი მტკივნეულად მიჭერს თმაში; თითქოს ნემსები მჩხვლეტენ თავზე.
—გამიშვი,— ვწუწუნებ და ორივე ხელით ვაწვები მის ძლიერ ბარძაყებს.
პენისს ხელიდან უშვებს, ხელს სახეზე მისვამს და ლოყებზე მტკივნეულად მიჭერს ხელს.
ჩემი კბილები მტკივნეულად მერჭობა ლოყაში, მაგრამ ის არ ჩერდება.
ცრემლები მიგროვდება თვალის კიდეებში, როცა ის იხრება და მრისხანედ იღრინება.
ამ მომენტში შიში მთლიანად მაჩერებს.
ბოლოს და ბოლოს, შიში აღწევს ჩემს თავში.
იმიტომ რომ ეს კაცი ძალიან მარტივად შეძლებდა ჩემს მოკვლას.
ჩემი სიმამაცე ქრება თითქოს ვაკუუმმა ამოიღო, და მე ვრჩები შიშისა და სიძულვილის ნაზავად ქცეული.
—თუ გინდა მამაცად მოიქცე, მაშინ გაჩვენებ ზუსტად რა ემართებათ ჭკვიანურად მომლაპარაკე ადამიანებს. შენ გადაყლაპავ ჩემს ს, რადგან შენ ცუდი გოგო ხარ, და სულ არ მადარდებს მოგწონს თუ არა ეს.
ის უხეშად უშვებს ჩემს სახეს და ხელს, რომელიც ისევ ჩემს თმაშია გახლართული, უკან ქაჩავს და ისევ ძველ პოზიციაში მაყენებს. დაბინდული თვალებით ვუყურებ ზემოდან, მაგრამ როგორც ჩანს, ეს მხოლოდ უფრო ამხნევებს.
ის სწრაფად და უხეშად ამოძრავებს ხელში დაჭერილ ორგანოს. დიდხანს არ სჭირდება, სანამ ისევ არ იწყებს ღრენას, კისერზე ძარღვები დაჭიმული აქვს.
—რა მქვია? ის კვნესის.
—ფისუნ..
ის წამით უშვებს ხელს და ლოყაში მკვეთრ სილას მირტყამს. მეწვის, თუმცა ისე ძლიერადაც არა, რომ რეალურად მატკინოს.
ვიღინები
—ზადე
ის მკვეთრად სუნთქავს.
— პირი გააღე პატარა თაგვო ახლავე.
როცა უარს ვამბობ, ის ისევ მირტყამს თავის ორგანოს სახეზე, ამჯერად უფრო ძლიერად. უკვე მომბეზრდა მისი ეს დარტყმები. ბრაზით უფრო მძაფრად მეწვის და თითქმის მინდა გადავიხარო და წვერი მოვაკბიჩო, სანამ ბოლომდე არ მოვაჭრი.
—ნამდვილად ახლა გინდა ჩემი გამოცდა?-ის მიწვევს და მძიმედ სსუნთქავს და წარბებს მაღლა წევს.
მის თვალებში სურვილი ანათებს — იმ უცნაურ ფერებში — და მიუხედავად იმისა, რომ თითქოს მსჯის, ისე მიყურებს, თითქოს ძვირფასი სამკაული ვიყო.
დიდი უხალისობით ვაღებ პირს. ჩემი თვალებიდან სიძულვილი გადმოდის.
ის ბოროტად იღიმის და ამბობს:
—ახლა კი მადლობა გადამიხადე.
მე ვიძაბები. ბრაზი სხეულში მიფეთქავს.
რას ნიშნავს მადლობა გადავუხადო?
— მადლობა გადამიხადე, რომ უფლებას გაძლევ ჩემი თესლი გადაყლაპო ადელაინ.
მის ხმაში ბნელი ტონი ჩნდება და შიშს ვერ ვიშორებ. ჩემს თავში ისევ ცოცხლდება სურათები — როგორ მიჭერდა იარაღს სახეზე და როგორ მაბამდა საწოლზე, როცა იმას აკეთებდა, რაც უნდოდა. ეს მოგონებები ჩემს ძვლებში შიშს კიდევ უფრო ამაგრებს.
—მადლობა,— ძლივს ვამბობ გაბრაზებული.
როგორც კი სიტყვები ვთქვი, მ მისი ორგანოდან ამოხეთქა და პირდაპირ ჩემს პირში ხვდება.
მისი ყელიდან ღრმა, მძაფრი ღრენა ამოდის, რომელიც თითქოს პირდაპირ ჩემს სხეულში ჩადის. უნებლიეთ ვკუმშავ ბარძაყებს, როცა ჩემი გემოს რეცეპტორები მარილიანი გემოთი ივსება.
სასოწარკვეთილად მინდა პირდაპირ სახეში შევაფურთხო.
—ჯანდაბა, კარგი გოგო ხარ,— ძლივს სუნთქავს
ამ სიტყვებზე ცრემლი ჩამომდის თვალიდან. მე ვკანკალებ — და ჩემი სიძულვილი მის მიმართ კიდევ უფრო ძლიერდება.
როცა ბოლოს დარჩენილი წვეთი მისი დან ჩემს ტუჩებზე ეცემა, ის ისევ მიჭერს სახეს, ლოყებს მიჭერს, რომ ვერ შევაფურთხო უკან, როგორც ვაპირებდი.
—გადაყლაპე— მიბრძანა, მისი ხმა ბნელი და გამაფრთხილებელია.
მე ვაკეთებ ამას, რადგან სხვა არჩევანი არ მაქვს. მისი თესლი ჩემს ყელში ჩადის, იმ სიძულვილით სავსე სიტყვებთან ერთად, რომლებიც მინდა პირდაპირ სახეში შევაფურთხო.
ჯერ თავს ვიკავებ. ეს სიტუაცია ალკოჰოლით გამოწვეულ ნისლს მთლიანად მიფანტავს და ამ მომენტში ქვასავით ფხიზლად ვგრძნობ თავს.
ის ისევ იკრავს ჯინსებს და მიყურებს ისე, თითქოს ვერ გადაუწყვეტია — უნდა შემჭამოს თუ უნდა მატკინოს.
— სველი ხარ. შენი საშო ჩემთვის მზადაა არა?
—წადი შენი, — ვუბრუნებ მკვეთრად. ჩემი ხმა არათანაბარია და შეუმშრალი ცრემლებით სავსე. როგორც ჩანს, თავის შეკავება დიდხანს ვერ შევძელი.
—მაჩვენე პატარა თაგვო.
წარბებს ვჭმუხნი და დაბნეულად ვუყურებ.
— ჩაიყავი ხელი შენს საცვალში, თითები შიგნით შეყავი და მაჩვენე.
პირს ვაღებ, რომ ვუთხრა თავი დამანებოს, მაგრამ ისევ მიჭერს ლოყებზე. კიდევ ერთი ცრემლი ჩამომდის.
— ჭკვიანურ საუბარზე კიდევ ვერ ისწავლა შენმა პირმა გაკვეთილი?
მუშტები მეჭიმება ისე ძლიერად, რომ მუხლები თითქმის თეთრდება.
და ამ კაცს ჰგონია, რომ ოდესმე შევიყვარებ? მინდა პირდაპირ სახეში მივახალო რომ არა — მინდა მის სახეზე ჩემი ნაიარევებიც დავამატო. ისე დავჭრა, სანამ გარედანაც ისეთივე მახინჯი არ გახდება, როგორიც შიგნითაა.
მაინც ვაკეთებ, რასაც მეუბნება. ტრუსს გვერდზე ვწევ, შუა თითს ღრმად ვყოფ და ვუჩვენებ — ერთადერთი , რისი მიცემაც ახლა შემიძლია ახლა ეს შუა თითია რომელსაც გინებად ვუჩვენებ — ჩემს თითზე ბრწყინავს ჩემი აღგზნება.
ის იღიმის ჩემს ამ ჟესტზე, თითქოს საერთოდ არ აწუხებს. სირცხვილი თვალებს მიბინდავს, მაგრამ არ ვანახებ. ჩემგან მხოლოდ შხამს მიიღებს.
ის ჩემს ხელს იჭერს და თითი პირთან მიაქვს. ვეწინააღმდეგები, მაგრამ მასთან შედარებით უძლური ვარ. მისი თბილი, სველი პირი ჩემს თითს ეხვევა და ერთი ენის მოძრაობით ჩემს სითხეს ლოკავს.
მე კბილებს შორის ჩუმად ვკვნესი. ელექტრული ტალღები იმ ადგილიდან მთელ სხეულში გადამდის. სადაც ის მეხება. მას თვალები უკან უბრუნდება, თითქოს ყველაზე გემრიელ ნუგბარს აგემოვნებდეს.
ვერ ვაკონტროლებ როგორ მეჭიმება მუცელი და ბარძაყები უნებლიეთ მეკუმშება. მთლიანად სველი ვარ და საშინლად მრცხვენია.
ის ჩემს თითს პირიდან უშვებს და უზარმაზარი ძალისხმევა მჭირდება, რომ მუშტი პირდაპირ მისკენ არ გავიქნიო.
ბოლოს ჩემს თმას უშვებს და მე სწრაფად ვშორდები.
ის ჯინსს იკრავს და ზემოდან დამყურებს. მთვარის შუქში მისი სახის მხოლოდ მცირე ნაწილი ჩანს, მაგრამ რასაც ვხედავ, მკვლელობის სურვილს მიჩენს.
ის არ მიყურებს ამაყად, დამცინავი გამომეტყველებით, როგორც ველოდი. მისი სახე სრულიად ცარიელია, თითქოს რაც მოხდა საერთოდ არ უმოქმედია მასზე.
და ეს — ეს ბევრად უარესია.
—გინდა იცოდე საუკეთესო ნაწილი რა არის?—მეკითხება წყნარად.
— ვაპირებდი, რომ ამაღამ საწოლში ჩამეწვინე და მარტო დამეტოვებინე. მაგრამ, როგორც ჩანს, დაგავიწყდა, რომ მხოლოდ იმიტომ, რომ მთლიანად შენი ვარ, პატარა თაგვო, კარგი კაცი ნამდვილად არ ვარ.



წერილი


27 სექტემბერი, 1945
მსოფლიო თითქოს დამშვიდდა მას შემდეგ, რაც მეორე მსოფლიო ომი დასრულდა.
ჯარისკაცები სახლში ბრუნდებიან და მიუხედავად იმისა, რომ ბევრმა სიცოცხლე დაკარგა ან დაშავდა, მგონია, ყველანი მადლიერები ვართ, რომ ეს ყველაფერი დასრულდა.
მაგრამ ომი ჩვენს მამულში ჯერ არ დასრულებულა.
დღეს რონალდო გარეთ გამიყვანს, სანამ ჯონი სამსახურშია და სერა სკოლაში. კარგი იქნება სახლიდან გასვლა და სუფთა ჰაერის ჩასუნთქვა, სანამ ამინდი გაფუჭდება. ის მპატიჟებს ლამაზ პიკნიკზე და შემდეგ კინოში წავალთ.
ჯონის მზარდი აგრესიულობის ფონზე, არ ვიცი როგორ ვუთხრა ეს რონალდოს. ბოლო დროს მასთან შეხვედრა თვეში დაახლოებით ორჯერ შევძელი. მან თქვა, რომ მისი სამსახური ძალიან დატვირთულია.
და ჯერ არ მითქვამს სიმართლე ჯონზე და ჩვენი ურთიერთობის დასასრულზე. დარწმუნებული ვარ, გაუხარდება თუ გაიგებს, რომ შესაძლოა განქორწინებისკენ მივდივართ. მაგრამ მეშინია რას გააკეთებს, როცა ვეტყვი რამდენად აგრესიულია ჯონი სინამდვილეში.
ვლოცულობ, რომ თავი შეიკავოს რონალდო სწრაფად ბრაზდება.
შესაძლოა ჯონზე კიდევ უფრო სწრაფადაც კი.