განწირული პაიკი, თავი 12

თავი მეთორმეტე

ლუკა შორიდან ადევნებდა მათ ცეკვას თვალს. საკუთარ დაბადების დღეზე ასეთი სევდიანი გამომეტყველებით ადამიანს იშვიათად თუ ნახავდით. მიხვდა, რომ სიყვარულისთვის ბრძოლა ისე წააგო, მონაწილეობის შანსიც კი არ მისცემია.
მაგრამ ლილის არაფერი შეუმჩნევია, არც ლუკას ამღვრეული თვალები - სევდისგან და არც გიორგის ამღვერული მზერა - ვნებისგან.
მისთვის არსებობდა მხოლოდ გიორგის გულისცემა და მისი შეხება. გრძნობათა ორგანოებიდან მხოლოდ ეს ორი ფუნქციონირებდა ქალის დაბინდული გონებისთვის.
ცეკვის დასრულების შემდეგ, რამდენიმე წუთიანი დუმილის შემდეგ დაუბრუნდნენ რეალობას და ხელები ისე შეუშვეს ერთმანეთს, თითქოს ელექტროობის მუხტმა გაიარა მათ შორის. ლილიმ გასასვლელს მიაშურა სუფთა ჰაერის ჩასაყლაპად რადგან არა მხოლოდ სახეზე, არამედ სხეულის ყველა იმ წერტილზე ხურდა სადაც გიორგის ხელი ეხებოდა.

გიორგი მაგიდასთან დაბრუნდა და იმ საქმიანობას მიჰყო ხელი რაც ყველაზე კარგად ეხერხებოდა - სმას.
რესტორნის ეზო თითქმის ცარიელი იყო. შორიდან ისმოდა ქალაქის ხმაური.
სიჩუმე მანქანების ძრავების ღრიალმა დაარღვია.
ერთი...
ორი...
სამი...შავი, სრულად დაბურული ჯიპი რესტორნის წინ ერთმანეთის მიყოლებით გაჩერდა.
ფარები პირდაპირ ლილის ანათებდა თვალებში ისე, რომ წამით მხედველობის არეალი სრულიად დაებურა.
მანქანების კარები თითქმის ერთდროულად გაიღო.
იქიდან შავებში ჩაცმული, შეიარაღებული მამაკაცები გადმოვიდნენ. მათგან ერთ-ერთი, ასაკით უფროსი, ნელი ნაბიჯით მიუახლოვდა ქალს.
— შენ... ლილი გავაშელი, არა? გივი გავაშელის გოგო.
ქალმა გაუბედავად დაუქნია თავი.
- მამაშენმა ითამაშა. ისევ წააგო. ამჯერად იმდენი ვალი დაუგროვდა, რომ მარტო ნამდვილად ვეღარ გაუმკლავდება მის გადახდას.
ქალს სახე გაუფითრდა. დეჟავიუ ჰქონდა. ბოლოს ეს ფრაზა რომ გაიგო კარგი დღე არ დასდგომია.
— მე არაფერ შუაში ვარ... სუსტად წამოსთქვა და რამდენიმე ნაბიჯი უკან, რესტორნისკენ გადადგა.
— ჩვენ ეგრე არ ვფიქრობთ - კაცის ნიშანზე ორი შეიარაღებული მამაკაცი წინ გამოვიდა.
— ცოტა ხნით წამოსვლა მოგიწევს, სანამ მამაშენი ვალის გადასახდელ ფულს იპოვის.
ქალმა კიდევ სცადა უკან დახევა, როცა რესტორნის კიბეს ფეხი წამოკრა, წაბარბაცდა და ჩაიკეცა.
— არ მომეკაროთ! - ყვირილი უნდოდა, თუმცა მხოლოდ სიტყვების სუსტად წარმოთქმა მოახერხა.
სწორედ ამ დროს რესტორნის კარი გაიღო და გიორგი გამოვიდა
— ლილი?
ღრმა, მშვიდი ხმა გაისმა.
პერანგის სახელოები ოდნავ აეკაპიწებინა. სახეზე არც შიში ეტყობოდა, არც გაბრაზება. მხოლოდ ცივი სიმშვიდე.
— აქ რა ხდება?
უფროსმა კაცმა გიორგის გახედა.
— გიორგი გამრეკელი, ამას ვის ვხედავთ.
გიორგი წინ წამოვიდა და ლილის წინ დადგა.
— აქ რას აკეთებ
- ვალის დასაფარად მოვედით, გოგო უნდა წავიყვანოთ
- ლილი არსად არ წამოვა - გამოცრა კბილებში და ხელები მოუშტებად შეკრა
- წამოვა და თანაც როგორ
- მაგაზე ხომ გელაპარაკე უკვე, რამდენიმე დღეში მოგითრევ ყურებით გივის.
- გივი ვის რაღაში სჭირდება, როცა ასეთ ანგელოზს მალავდა თურმე - ხარბი მზერა მოავლო გიორგის უკან ჩაკეცილ ქალს
- ამ გოგოს თავი დაანებე
- და თავი რატომ უნდა დავანებოთ?
- იმიტომ რომ ჩემია - თვალები ავად უელავდა ამ სიტყვების წარმოთქმისას.
გიორგის გაგიჟებული სახის შემხედვარე კაცმა უკან დაიხია.
— აჰა, ესე იგი მამაშენის ნაჩუქარი ახალი სათამაშოც მოგწონებია - ირონიულად ჩაეცინა.
წინადადება არ ჰქონდა დასრულებული, რომ გიორგის მუშტი სახეში მოხვდა.
დაცვის ბიჭები წინ წამოიწივნენ, მაგრამ კაცმა ხელის აქნევით გააჩერა ყველა. ცხვირიდან თქრიალით მომავალი სისხლი ხელის ზურგით შეიწმინდა და გიორგის თვალებში ირონიული ღიმილით ჩახედა. თითქოს მიზანს მიაღწია, ამ შეხვედრით იმაზე მეტი მიიღო და გაიგო, ვიდრე სურდა.
მანქანისკენ დაიძრა და თავის მხლებლებსაც ანიშნა თან მიჰყოლოდნენ. მანქანაში ჩაჯდომამდე კიდევ ერთხელ მოტრიალდა და გაცეცხლებულ გამრეკელს საკონტროლო გასროლასავით მიუგდო:
- ნოდარი მომიკითხე
მანქანაში ჩაჯდა და ერთმანეთის მიყოლებით დატოვეს შავმა ჯიპებმა რესტორნის ეზო. გავაშელმა ბოლომდე გააყოლა მიმავალ მანქანებს თვალი, ისე რომ შეკრული მუშტები არ გაუშლია. ცოტა ხნის შემდგომ მოვიდა გონს და უკან დავარდნილ გოგონას ხელი გაუწოდა. ლილი მორჩილად დაეყრდნო გაწვდილ ხელს. მის თვალებში შეკავებულმა ცრემლებმა გზა იპოვა და მთელი გულით აქვითინდა.
არა იმიტომ რომ შეეშინდა, არც იმიტომ რომ მიხვდა მამამისის გამო წყნარი ცხოვრება არასდროს ეღირდებოდა, არამედ იმიტომ რომ პირველად გადაუდგა მის გამო ადამიანი სხვებს წინ. პირველად დაიცვეს. პირველად იგრძნო, რას ნიშნავდა როცა შენზე ზრუნავენ. პირველად იგრძნო რომ მისი ბედი, მისი არსებობა სულ ერთი არ იყო.
გიორგიმ გულში ჩაიკრო აქვითინებული გოგონა. თავადაც ერთიანად ცახცახებდა - ბრაზისგან. ყველა შეკავებული გრძნობა ერთიანად მოაწვათ. სიმწრით ნაშენები კედლები ერთიანად ჩამოეშალათ და მოწყვლადები, გაშიშვლებული გრძნობებით იდგნენ ერთმანეთის პირისპირ. ეს ჩახუტება, მათი გულების უსიტყვო საუბარს ჰგავდა.
- წავიდეთ? - გონზე მოსვლის შემდგომ ერთმანეთს დაშორდნენ და დუმილი გიორგიმ დაარღვია. ლილიმ ოდნავ დაუქნია თავი
- კარგი, აქ დამელოდე, ჩამოჯექი ჩანთას გამოგიტან - უნდა შებრუნებულიყო რომ ლილიმ მაჯაში წაავლო ხელი. უთქმელად, თვალებით ევედრებოდა მარტო არ დაეტოვებინა.
- ნუ გეშინია, აღარ დაბრუნდებიან - თვალებში დამარწმუნებლად ჩახედა გიორგიმ და ქალმაც ხელი გაუშვა.
სახლამდე მგზავრობისას ხმა არც ერთს არ ამოუღია. ლილის დაღლილობისგან და სტრესისგან გზაში ჩაეძინა. საოცრად ლამაზი იყო მძინარე გავაშელი. სახეზე ყოველგვარი ტკივილის კვალი უქრებოდა და პატარა ბავშვს ემსგავსებოდა. დაენანა კაცს მისი გაღვიძება და ხელში ატაცებული შეიყვანა სახლში, შემდეგ საძინებელში და ფრთხილად დააწვინა საწოლზე.
ნელა გაახილა თვალები ლილიმ და ჩურჩულით უთხრა:
- მადლობა
- არაფერია, დაიძინე
- კარგი
გადაბრუნდა და თავი ბალიშებში ჩარგო. გიორგის მკრთალად გაეღიმა, ნამდვილად პატარა ბავშვივით იყო.
მეორე დილით ხმაურმა გააღვიძა ქალი, არ იცოდა რა დრო იყო ან რამდენი ხანი ეძინა. ხმამაღალი საუბარი ისმოდა, სავარაუდოდ მისაღებიდან.
- შენ რა იყო ეს წაგებული „კუში“ ხომ არ შეგიყვარდა?
- საიდან მოიტანე
- კახამ დამირეკა გუშინ და მითხრა
- როდის აქეთ ეჭორავები კახს, ნოდარ?
- წესიერად მელაპარაკე, მამაშენი ვარ
- როდის აქედან?
- ჩემს მოთმინებას ნუ ცდი გიორგი, რაღაც სისულელე არ გააკეთო, გაფრთხილებ!
- მაგალითად რა სისულელე - გამომწვევი ხმა ქონდა გიორგის
- რა და იმ გოგოს გამო ნუ დადიხარ აღმა- დაღმა, მამამისის მოვალეები შენი პრობლემა არ არის. არც ისეთი ხალხია შენ რომ გაუმკლავდე, დიდი ლუკმაა შენთვის შვილო
- აბა შველა შენ გთხოვო მამაჩემო? - ირონია არ დაიშურა ხმაში კაცმა. - ჩემი პრობლემაა, ჩემს სახლში ცხოვრობს.
- მე სახლში დასასმელად არ მომიყვანია შენთვის
- კარგად ვიცი შენ - დამარცვლით წარმოთქვა - რისთვის მომიყვანე. შეწყვიტე რა ჩემს ცხოვრებაში ჩარევა ერთხელ და სამუდამოდ.
- შენ რა მართლა ხო არ შეგიყვარდა ბიჭო?
- ჰაჰაჰაჰა - ღვარძლიანად გადაიხარხარა - კარგად გამაცინე. არა, მეორედ არ წამოვეგები იმავე სატყუარაზე. გვანცა არ მეყოფოდა? მეყო დამიჯერე, კარგი გაკვეთილი მივიღე, აი შენ კი მოგიძველდა კონტროლის მეთოდები, რამე ახალი უნდა სცადო.
- გვანცა აღარ განმეორდება - ხმა გაებზარა კაცს.
- ჯობია არც განმეორდეს - მუქარა ისმოდა მის ხმაში - მაგრამ შენი არ მჯერა, ალბათ ხვდები რატომაც. სხვათაშორის იმ დღეს იყო მოსული, ალბათ მოსაკითხად - ღვარძლს არ იშურებდა თითოეულ სიტყვაში გამრეკელი.
- რა უნდოდა?
- არ ვიცი, არც მიკითხავს, არც სახლში ვყოფილვარ. ალაბთ გაიგო მაგის ჩამნაცვლებელი შპიონი რომ მომიყვანე სახლში და იეჭვიანა.
- შვილო..
- ასე ნუ მეძახი ნოდარ, ჩვენ მოვილაპარაკეთ, შენ მე აღარ მეხები, აღარც ჩემს საქმეებში ერევი, მაგ პირობით არ მომიყვანე ეს გოგო?
- კარგი, კახას მე მივხედავ
- არაფერს არ მიხედავ შენ
- როგორც მახსოვს ჩემ ბიზნესში და ამ კატეგორიის საქმეებში ჩარევა არ გინდოდა
- სწორად გახსოვს, კახა შენი ბიზნესი არაა
- კონკურენტია
- რა მნიშნველობა აქვს, მოკლედ გივის მივუგდებ და მორჩება ეს საქმე, შენს ბნელ ბიზნესებში ხელების გასვრას არ ვაპირებ.
- ნება მომეცი მე მოვაგვარო
- არ ჩაერიო ჩემს საქმეში
- როდემდე უნდა ვიყოთ ასე გიორგი?
- სანამ დედაჩემს არ მიუწვები საფლავში
დუმილი ჩამოწვა, შემდეგ იყო კარის გაჯახუნების ხმა და კიდევ უფრო დიდი დუმილი, რომელიც რამდენიმე კვირა გაგრძელდა.
მამამისთან საუბრის შემდგომ, რომელიც უნებლიედ მოისმინა ლილიმ, გიორგი ერთი დღეც არ ყოფილა ფხიზელი.
ძველ ჩვევებს დაუბრუნდა, დღე ეძინა, ღამეების განმავლობაში კი სვავდა.
ლილის ინტერესი კლავდა, ვინ იყო გვანცა, რა ხდებოდა მასსა და გიორგის შორის, რა შუაში იყო გიორგის მამა და განსაკუთრებით - რა მოუვიდა დედამისს. მაგრამ გამრეკელს ამ მდგომარეობაში კითხვას კი არა თვალებში შეხედვასაც ვერ უბედავდა ქალი. ფეხისწვერებზე დადიოდა სახლში მისი ყოფნისას და არ უნდოდა ზედმეტად შეჩხეროდა ფეხებში.
როცა უნებურად ერთმანეთს ხდებოდნენ, გამრეკელს ძველი აგრესია უბრუნდებოდა და უმიზეზოდ ეჩხუბებოდა ყველაფერზე. ცოცხალ ჯოჯოხეთად ექცა ქალს რამდენიმე კვირა. ვერ ხვდებოდა მისი ტრანსფორმაციის ასეთ მიზეზს. არა, კი ხვდებოდა რომ საქმე იმ საუბარს ეხებოდა, მაგრამ რა მოხდა ასეთი მამა-შვილს შორის რომ მის სიკვდილს ნატრობდა ვერ ამოეხსნა. გივიმ მთელი ბავშვობა და ახალგაზრდობა წაართვა ქალს, მაგრამ მისი სიკვდილი ნამდვილად არ უნატრია..